Discourse of the Casket of Gems of Well-Spoken Words — Aryasura

by Ācārya Śūra

The Subhāṣita-ratna-karaṇḍaka-kathā ("Discourse Like a Casket of Gems of Well-Spoken Words") is a 28-chapter Buddhist didactic poem attributed to Ācārya Śūra, most likely identifiable with Āryaśūra, the celebrated Indian poet of the first to fourth century CE also known for the Jātakamālā. No Sanskrit original survives. The text exists only in Tibetan translation, preserved in the Tengyur (Toh. 4168).

The poem is a systematic exposition of the Buddhist path through the lens of merit. The first three chapters establish the urgency of practice: human life is rare, death is certain, and the Dharma must be heard. Chapters 4 through 22 catalogue the varieties of generosity and their karmic fruits — offerings of food, drink, garments, flowers, incense, lamps, parasols, images, relics, temples, and more — in vivid verse that moves between cosmic vision and concrete detail. The final six chapters (23–28) treat the six perfections: moral discipline, patience, diligence, meditation, wisdom, and the perfections taken together.

Translated from the Classical Tibetan by the New Tianmu Anglican Church, working from the Esukhia Digital Degé Tengyur (CC0), file 172, folios 178a–189b. This is the first English translation of this text. MITRA AI was consulted for verification of difficult passages.

Homage

He who tamed the mind, like a supreme elephant —
not with an iron hook, but with the hook of wisdom;
who burned the armies of darkness and desire —
not with fire, but with the fire of wisdom;
who turned back the forces of Māra —
not with weapons, but with the weapon of tranquil patience;
to the Buddha who brings peace to the devoted,
the Lord of Sages whose knowledge is vast — I bow.

1. Arousing Enthusiasm for Merit

Human life, gained through a hundred hardships —
the leisure it affords is rare to find.
The Lord of Death, whom none can turn away,
stands ever before you.

Those who do not practise taming and giving,
who do not gather provisions in abundance —
those beings, entering the unbearable sorrow of saṃsāra,
will find only suffering.

Human life, so hard to gain,
is like a flash of lightning in the sky.
The wise, who know existence is exhaustible,
have brought benefit throughout all realms of being.

This truly human birth,
unstable as lightning or a waterfall —
through merit, like the wish-fulfilling jewel,
the noble one has shown the way.

Just as you have obtained a human life now,
by that same power you may gain it yet again.
The supreme merit is the very cause of happiness:
beauty, generosity, high birth, and more —
one comes to possess all manner of qualities.

Merit alone is the one true friend,
the kinsman who follows through all saṃsāra.

Thus, through merit, excellent qualities
increase in abundance from life to life.
When one attains the abode of splendour,
praised indeed as lord of the world —
merit leads one toward the beneficial.
Therefore increase that very merit!

By great merit, abandon delight in sin.
The mind is a horse that chases after sense objects —
always pacify its wrong perceptions.

Before the serpent of death, whose poison is unbearable,
strikes while you yet draw breath —
like the Lord of Sages,
always take delight in benefiting others.

2. Arousing Enthusiasm for Hearing the Dharma

As a turtle’s neck passes through the hole
of a yoke adrift upon the ocean —
that such a brief meeting can occur is a great wonder.
Reflect truly upon this impermanence.

The path to the city of great peace,
which destroys the terrors of the lower realms —
this the Lord of Sages has proclaimed,
yet even a moment of hearing it is rare.

One who has abandoned the faults
of the eight inopportune states —
such a person is rare, the fruit of a hundred aeons.
Therefore the wise, who have gained this fortune,
should strive here to hear the sacred Dharma.

The hells, the hungry ghosts, the animals,
those born with impaired faculties,
among the long-lived gods, in the borderlands,
those who hold wrong views and their dispelling —

the nectar of the Lord of Sages’ speech
only the wise are able to drink.
The light-possessing wisdom of the Lord of Sages
does not exist until it has arisen in one.

Therefore, abandoning what is not to be done,
knowing all one’s proper duties,
one should hear the supreme noble Dharma.

Whoever strives in this Dharma —
all qualities will come to be theirs.
From the speech of the Lord of Sages, jewels arise;
the wise delight in this from the very start.

Whoever hears it, with unfailing strength
and steadfast confidence,
destroys the gatherings of darkness.

When reflected upon and meditated on,
it shines clearly in the end.
The fearful stream of birth and saṃsāra,
all afflictions without remainder —
gradually these are abandoned.
The treasure of all excellent and enduring things,
it destroys the unbearable stream of saṃsāra
and attains unsurpassed happiness.

Through hearing, the mind becomes stainless.
Thus reflect upon this word of the Lord of Sages.

3. The Rarity of Human Birth

Having obtained what, one plants the seeds
of crossing to the far shore of saṃsāra —
the supreme seed of the splendour of awakening,
surpassing even the wish-fulfilling jewel —
who among humans in this world
would make such an attainment bear no fruit?

One rich in virtue through numberless aeons
who has obtained this human birth,
yet here through delusion does not gather
even a little of the treasure of merit —
such beings, in the world beyond,
will enter the unbearable house of sorrow.

Like a merchant who reaches the jewel island
and returns home with empty hands:
without the path of the ten virtuous deeds,
one will not obtain this birth again.

Until one has gained a human life,
how can there be happiness? There is only suffering.
There is no greater deception than this,
no greater delusion than this.

Having gained such leisure as this,
one who does not gather the accumulation of merit,
who commits sin in a single instant —
that one will dwell in the Avici hell for an aeon.

Through sins committed in many births,
what need is there to speak of the difficulty of a happy rebirth?
Like a turtle’s neck passing through the hole
of a yoke adrift upon the great ocean —
human birth is exceedingly hard to gain,
so the Blessed One has taught.

4. Generosity

Food, drink, bedding, and fine garments,
garlands, dwellings, ornaments,
fame and distinguished qualities —
all these arise from giving, it is taught.

Sweet speech, beauty, and abundant wealth,
surpassing form and spacious bearing,
pleasant words, splendour, and a pleasing countenance,
fame, freedom from illness, and long life —
all that is pleasant and delightful:
these are the fruits of generosity.

Horses, silks, and elephants,
fans, parasols, and gatherings of flowers,
fine mansions adorned with music,
sweet melodies and instruments,
garlands of flowers borne by women,
food, jewels, and garlands of precious things,
saffron-scented dwelling places —
perfect buddhahood and awakening itself:
these are the fruits of the wish-granting tree of giving,
so it is taught.

She whose eyes are beautifully formed,
with the softness of blue lotus petals,
elongated and stainless,
whose waist sways with the rhythm of her lower garment,
who wears robes red and beautiful,
with full and swelling breasts,
with lovely brows —
these arise when one opens the door of miserliness
and gives generously.

The horse adorned with collar and bells,
the chariot with reins and yoke,
the royal elephant mounted in pride,
parasol raised, ornaments gleaming,
retinue in attendance —
beings joining palms in reverence,
perpetually honouring and supplicating —
the Sage has taught that these
are the fruit of such giving in former lives.

Golden bracelets set with diamonds,
armlets, diadems studded with gems,
a lord of the earth adorned with strings of pearls,
ever seated on a lion’s throne,
attended by ministers and queens,
delighting in games and amusements —
this lion-like splendour,
the Sage has taught, is the fruit of giving.

Fine mansions adorned with gold and gems,
parasols and victory banners raised,
vīṇās, drums, and instruments resounding,
blazing with the light of precious stones,
Śakra and others sporting in delight,
surrounded by hosts of goddesses —
the Sage has taught that this
is the fruit of such giving in former lives.

Giving is pleasing to all beings.
The wise always rely upon it.
Its fragrance pervades all directions, stainless,
and by its fame one abides here and there.
Dwelling here with stainless reputation,
and upon leaving the body, among the gods —
free of turbidity, drinking the many cool elixirs,
amid gardens supreme, with various blossoming trees,
flowers and treetops bursting into bloom,
wish-granting trees and groves of sandalwood —
one sports long in the highest gardens,
attended by goddesses of supreme beauty.

Generosity is a great treasure
that thieves and others cannot carry away; it follows you.
Through giving, the miserliness of the mind
and the dust of attachment are washed clean.
It dispels the weariness of the road of saṃsāra —
giving is a comfortable mount.
Giving is the foundation of manifold happiness,
the supreme companion, the door to bliss.

A waist adorned with a golden sash,
soft speech, eyes that protect like a sidelong glance,
elongated eyes, ears attentive,
hair bound beautifully with garlands of flowers,
one whose limbs and attendants are graceful,
who walks beautifully on two feet,
with abundance of pure food —
these are the fruits of giving,
so the Great Being has declared.

Fragments of sasaka-stone and lotus-scented offerings
poured in auspicious golden vessels,
drinks coloured like copper, sweet as banduka —
sipping again and again with one’s bride,
speaking with joyful mind —
the cause of this is supreme and auspicious giving.

Peace too is a quality of giving.
We who desire beauty —
let us apply ourselves to this giving.
In the great terrors of the three realms,
there is no better friend than generosity.

5. Merit

Whatever being is beautiful and pleasing,
possessing form, family, kin, and strength —
whatever is seen to be happy,
merit is the artisan that creates it.
So the wise have declared.

There is nothing equal to merit
for one who benefits others.
With white victory banners raised aloft,
adorned with many tiers,
with armies of horse, elephant, foot, and chariot
in resolute battle formation,
fanned by beautiful fans
of many handles —
one who rules with surplus merit,
moving across the lands:

silk, kāśī cloth, dugula,
garments of every kind, strings of pearls,
limbs adorned with gold and gems —
those godlike persons of splendour,
who ride the mount of merit —
know that it is by this that they are great.

Exceedingly long life, noble birth,
beautiful body, free from fear of illness,
abundant wealth and a full retinue —
these are the great ripening of merit.

Even the supreme wheel-turning king,
with a thousand brave sons,
ruling the lands bounded by the seas —
these are the vast and great fruits
of precious merit.

Seated upon various lotus thrones,
gods and lords of gods ever bowing down,
outshining all their retinues with splendour,
illuminating the world of Brahmā —
even these arise from merit.

Those whom gods, nāgas, asuras,
gandharvas, yakṣas, and kinnaras —
assemblies of the supreme ones —
perpetually honour as lord of gods:
these are the vast and great fruits
of precious merit.

Beauty, diligence, and craft —
when these are powerlessly abandoned
and beings are driven by the wind of karma
to the world beyond,
merit alone is supreme:
it follows and gives rise to happiness.
Merit cannot be seized by another.
Therefore merit is the supreme treasure.

Even Mount Meru,
scattered in every direction
by the winds of the aeon of destruction —
yet merit those winds cannot destroy.
Even iron is helplessly dissolved
by the waters of the aeon of destruction —
yet the waters of four oceans
cannot melt merit.
Though seven blazing, fiercely radiant suns
arise and burn the very earth,
merit alone is not burned.

6. Sacred Images

Making images of the Blessed One —
this first dispels sorrow.
All disputes are abandoned; seeing brings joy.
One becomes fortunate, possessed of treasure and splendour,
strong of body, renowned,
majestic, beautiful of form,
learned in all the scriptures,
with the horse of the senses fully tamed.
One of wisdom will possess a thousandfold of these.

In a stūpa or image of the Blessed One,
for as many atoms of fine dust as exist —
that many times one will certainly become
a ruler of the earth below and above.
One achieves the concentrations of form and formlessness,
experiencing all happiness without remainder.
Finally, abandoning the ruin of birth and aging,
those beings attain the state of awakening.

Building images of the Blessed One:
one gains the beautiful marks of a wheel-turning king,
a body adorned with the thirty-two marks,
conquering the enemy of faults, becoming a victor.
The faculties will be complete without deficiency,
glorious, far from all lower rebirths,
born into the human race,
with commanding speech.

In every birth, possessing learning, mindfulness, and stability,
all desires manifesting as wished,
with faith in the sacred places,
unharmed by desire and the other afflictions.
By the unsurpassed perfect awakening,
the excellent tradition of supreme goodness —
whoever builds an image of the Victor,
whether of the Buddha’s body or a stūpa,
that living being who erects it
will never be born as a slave or a pauper,
will not be commanded, will not belong to a low caste,
and all the faculties will be complete.

7. Ablution

Bathing the Blessed One
with water scented by various fragrances,
limbs beautiful with the fragrance of flowers,
with a mind of great delight,
to the sweet sound of music
flowing gently down the stepped terraces,
in water pervaded by the golden pollen
of lotus blossoms —
whoever makes such an offering of ablution,
all the stains of turbidity
are washed away, and liberation is attained.

Goddess daughters with full breasts,
swaying hips descending in a cascade,
scattering the pollen of golden lotuses
from Jambū’s gold into the fragrant stream,
gently flowing — hosts of gods
ever sporting in those waters:
whoever bathes the Lord
with fragrant waters of various delights,
this is the fruit of that offering.

Musk, camphor, sandalwood, and saffron-scented,
the fragrant water pleasing to the mind,
white and golden in its many hues —
whoever offers this delightful ablution to the Sage,
abandoning the stains of mind,
will become a guide of beings.

8. Saffron and Other Offerings

Supreme among bathing goddesses,
with waist, hips, and swelling breasts,
amid scattering blossoms and treetops in bloom,
bathing the lord of gods with gently flowing waters —
she who knows beauty, swaying with desire,
again and again has pleased the supreme being.
This is the fruit of giving fragrant water,
incense, and garlands of flowers.

An offering to the wheel-turning king:
clouds of saffron in the sky,
streams of camphor water,
sandalwood of Malaya —
drums, vīṇā, the supreme drum
honouring the supreme Blessed One.
One hears the sounds of gods and humans
and obtains the supreme divine ear.

9. Parasol Offerings

With horses, elephants, foot soldiers, and chariots,
the seven types of precious things,
and a thousand brave sons —
one travels through the sky as a wheel-turning king.
With a moon-like parasol
blocking the rays of the sun:
this great and abundant fruit
arises from offering parasols.

Bees sing their pleasing song
among the swaying flowers arrayed in circles,
painted in patterns of fragrant blossoms
of many colours,
parasols beautiful and adorned with silks,
offered to the stūpas —
one becomes a wheel-turning king who protects the earth,
lord of four continents.

Holding a golden parasol that blocks the sun,
mounted upon a majestic, tamed elephant
adorned with many jewels,
rivalling Śakra in magical power —
wheel-turning king of four continents,
protecting all the lands without exception:
these are the fruits of offering
flowers and parasols to the relics of the Blessed One.

10. Relics

The birthplace of the Blessed One,
the place where he merely sat,
a site of brilliant illumination,
a reliquary for his remains made with all one’s power,
a supremely distinguished uṣṇīṣa —
having built an image and adorned it,
whoever places relics within
an image thus erected:

surpassing Śakra on every side,
a lord of humans throughout the four continents,
enjoying things with splendour,
one ultimately attains the rank of purity.
This comes from placing the relics of the Victor.

Beautiful as the moon, with handsome brows
and elongated eyes, born with gold and jewels,
patient and contented —
even wheel-turning kings protecting
lands bordered by the seas:
these come from reverently
placing sacred relics in Buddha images.

11. Maṇḍala

Offering a maṇḍala adorned with flowers
to the Buddha, honoured by the three worlds —
one becomes lord of beings, long-lived,
freed from the terrors of manifold disease.
In a single instant one obtains
the Blessed One’s maṇḍala.
One will attain the six perfections:
mixing water and earth and giving is generosity;
clearing away ants and the like is moral discipline;
enduring faults while mixing is patience;
the effort of making is diligence;
holding the mind one-pointedly in that instant is meditation;
and crafting it well is wisdom.
Adorned with manifold merit,
one who offers a maṇḍala drawing
obtains all divine happiness
and the supreme enjoyments.
Born as a human, with a complexion
surpassing gold, beautiful,
lotus-coloured, with complete limbs
and beautifully elongated eyes.

12. Food

Hands beautiful as lotus petals,
luminous, fragrant, well-coloured,
delicious to taste, pleasing to the touch,
in fine mansions of gods and humans —
eating from golden bowls filled
with divine ambrosia:
these arise from offering food
to the Buddha and his Saṅgha.

Seated upon the diamond throne,
he conquers the enemy of desire and his hosts
through loving-kindness.
Whoever reaches the ultimate field of difficulty,
acting in realms without end —
victorious over the enemy of affliction and hardship,
having vanquished even the demon of the aggregates,
having triumphed over the demon of death:
this comes from offering food.

The supreme of all flavours,
complete in all aspects,
happy, glorious, strong —
life, strength, complexion, and beauty:
the wise know these arise
from offering excellent food.
One possessed of strength and diligence
is certain to triumph
and attain true glory.
A lord of humans enjoying
food of many flavours —
this comes from always giving excellent food.

13. Drink

Swaying, scented with lotus,
stainless, like a red lotus jewel,
pleasing, poured into golden vessels,
fragrant with sandalwood — sweet,
pleasing, polished, and drunk —
with eyes slightly copper-tinted,
singing with melodious voice:
such supreme persons arise
from the fruit of giving drink.

Indranīla, vaidurya,
adorned with the finest gems —
in golden vessels of every kind,
a god, a goddess divine,
with breasts like pitchers
rising from the breast —
beautifully adorned, together drinking
what is sweet as honey:
the wise declare that this
is the fruit of giving pleasing drink
to the virtuous assembly.

Whatever is endowed with colour, fragrance,
and all the qualities that quench the suffering of thirst,
cooling bile and fierce wind —
pepper, pippalī, and measured spice,
cooling like sandalwood,
poured in vessels gleaming like moonlight,
reverently offered to the Saṅgha —
in the next place of birth,
one will obtain the drinks of the gods.

With the sweetest and most excellent sweetness,
having offered the supreme drink to the supreme assembly,
in the realms of gods and humans,
together with the supreme divine maidens,
one drinks companionably for a long time.

Whoever, in various places,
with a faithful and devoted mind,
offers the supreme drink to the Saṅgha
at the proper time —
even dwelling in the wilderness of saṃsāra,
one will always obtain good and delicious drink.

14. Garments

Whoever offers garlands of robes
of blue, yellow, green, red, and white,
of various luminous colours,
beautiful and fine —
to the supreme teacher of the world:
one will obtain the most praised of garments.

Whoever, with faith and reverence,
offers garlands of robes
to the supreme Saṅgha and others —
they obtain the garment of modesty,
the supreme garment of Dharma,
the Dharma-robe that is the antidote to affliction.

Adorned with many colours —
blue, yellow, white,
and also red and pleasing —
whoever offers exceedingly beautiful robes
and garlands of Dharma-robes:
they go happily to the happy realms,
possessing form, pleasing to behold,
with inexhaustible divine garments,
adorned with the garment of modesty,
naturally wise of mind —
they become lords of Dharma.

15. Flowers, Incense, and Medicine

Offering fine flowers to the Saṅgha,
scattering and honouring them:
one gains enjoyments surpassing Śakra,
beautiful as a lotus lord,
endowed with the greatest fame,
always and instantly victorious over enemies,
moving across the lands.

One who becomes the most precious among humans,
offering supreme incense and fine fragrance
to the Victors —
their fame pervades as the fragrance of the body.
Eyes stainless and elongated like blue lotuses,
limbs adorned with vaidurya and pearls and gems,
body draped in garments of kuśa silk:
in every birth, the supreme among humans,
endowed with form —
this comes from offering fine fragrance to the Saṅgha.

Offering various medicines to the Saṅgha —
one is freed from the unbearable suffering
of leprosy and other illnesses.
The face is beautiful, equal to gold,
with a pleasing complexion.
One is freed from all the harms of kings.

16. Prostration

Whatever lord of the earth, a wheel-turning king,
joins palms in reverence,
whose cheek-ornaments and earrings sway beautifully,
who reverently and properly bows the crown of the head
again and again —
the wise declare that these
are the fruits of prostrating to the Buddha.

Merely by being born, one becomes a chief,
always born into high families,
travelling by horse and elephant.
These come from properly prostrating
to the teacher and the noble ones.

One’s fame spreads everywhere,
one holds things firmly and clearly,
the light that dispels
all suffering,
that destroys all illness —
one goes certainly to a happy destiny in this world.
One will continually become a lord of humans.
The fruit of glory, too —
this comes from prostrating to the Lord of Sages.

A wheel-turning king, endowed with strength and fame,
possessing the thirty-two marks on the limbs,
becoming a victor, chief upon this earth —
the wise declare that this
is the fruit of prostrating to the Buddha.

Knowing thus the assemblage of qualities,
knowing this body to be perishable —
the wise should prostrate to the Buddha
and practise well the actions of the body.
Through even a single prostration,
one obtains the cause of abandoning saṃsāra.
Seeing the terrors of saṃsāra with devotion —
who, then, would not prostrate?

17. Lamps

One whose form is beautiful as dark agar-wood,
strong and smooth and very supple,
who in winter wears fine garments in a warm room,
embracing a beautiful and pleasing woman,
a lord of humans who sports in play,
enjoying many excellent flavours
drunk from precious vessels —
these arise from offering lamps.
Such fruits are manifest indeed,
as the perfectly accomplished jewel has taught.

Blazing with spreading tongues of flame,
bright fire burning within the house,
dispelling the cold of winter —
offering such a light to the supreme Lord of Sages:
in the world of gods and humans,
one will shine and blaze with splendour.

Among gandharvas, asuras, and kinnaras,
together with one of beautiful countenance,
beautiful as an autumn moon,
embracing the beloved upon the breast —
a pleasing body,
moving through the higher realms:
these come from faithfully offering light
to the noble assembly.

Victorious over thieves, possessing fine mounts,
protecting all the lands without exception,
limbs adorned with fine gold —
these are the fruits
of offering lights.

18. Butter Lamps

What is hidden by mountains,
what dwells at the farthest distance,
the subtlest of objects,
what is veiled by the darkness of night —
all these are seen as if resting in the palm,
seen without obstruction by the monk.
This is the fruit of offering
butter lamps to the Blessed One.
Because one sees all things with divine vision,
it is said that offering butter lamps
to the Blessed One pleases the Buddha himself.

What is offered to the Blessed One —
offered to the stainless eyes of the Lord of Sages:
what is far, subtle, or concealed,
and within the range of a league, behold!
The Sage has taught that this
is the fruit of offering butter lamps to the Victor.

Whatever lord of the earth,
with a form like the moon,
eyes elongated like blue lotuses —
whoever in the world of gods
shines with the light of golden radiance,
illuminating by their own light,
a wheel-turning king
whose hundred jewels send forth rays of light,
travelling and illuminating the lands:
these come from reverently offering
butter lamps to the Lion of the Śākyas,
increasing vastly.

A god who illuminates the world,
with eyes divine as lotus blossoms,
handsome-browed, like the finest gold,
with a thousand eyes —
Śakra himself, lord of the gods,
seated upon his divine throne;
and whoever, free from desire, is Brahmā,
the supreme luminous god,
whose prostrations are made,
whose divine chariot is stirred —
the great fruit of offering garlands of lamps
by humans to the relics of the Teacher.

19. Building Temples

A lord of humans, at all times,
in the supreme and delightful mansions,
in charming places of music,
living and proclaiming the victory of the king,
sporting with his retinue of queens.
The dwelling that dispels the cold,
offered to the Saṅgha
arriving from the four directions —

with the Sage and the noble Saṅgha,
whoever encourages the building of a temple,
assists with an assembly,
and regularly attends —
whether sleeping or rising,
the stream of merit increases without measure.

With the weapon of the diamond of wisdom,
having destroyed the mountain of wrong perception,
one becomes a mansion upon the earth.

Whoever builds a temple
for the Saṅgha, with provisions
and fine enjoyments —
the victorious mansion,
with walls and pillars
of the nature of supreme gems,
beautiful, with goddesses,
at all times in this world of the gods,
delights for a long time.

Endowed with splendour, with fine canopies,
adorned with garments of every kind,
a supreme mansion blazing with light,
dwelling in perfect comfort —
one who offers such a place of fine qualities:
they obtain the supreme mansion of Śakra,
the Vaijayanta, the hall of victory.

20. Bedding and Seats

On even and level seats
with cushions and soft bedding,
together with his bride of swelling breasts,
the lord of the earth sleeps upon the bed.
This comes from offering beds and seats
to the noble ones who have abandoned the host of faults.

Seated upon a throne with footrests,
adorned with garments of every kind,
with sweet music and melodious song combined,
upon a seat of the nature of precious things,
anointed with sweet fragrance —
sleeping at ease without fear
upon that great and faithful bed,
the head resting upon the arm,
long dwelling in the palaces of the gods:
these are declared to be the fruits
of offering bedding and seats to the Saṅgha.

A goddess anointed with camphor,
sandalwood, and agar-wood,
paired breasts resting against the body,
ever sleeping upon the finest cushions:
these come from offering
parasols, garments, and thrones to the stūpas.

21. Fields of Merit

Giving to an inferior vessel —
though one gives much, the fruit is small.
Like sowing many seeds
in fields full of salt, thorns,
and upon stony ground.

Abandoning desire, hatred, and ignorance,
give to a field adorned with qualities —
though one gives little, much arises,
like the seed of the banyan tree.

22. The Miscellaneous Collection

Whoever gives the gift of Dharma,
writing, hearing,
always holding it in mind,
and truly meditating upon it —
the memory of past lives is always attained.

In the world of the gods, the supreme wish-granting trees
that fulfil all purposes,
the supreme happiness of the hosts of gods —
this is the vast fruit
of giving cows.

Whoever, fully formed in the womb,
clean and pleasing in taste,
strong with butter and honey —
even when drinking milk,
radiant as a lotus blossom,
drinks at the time of infancy,
and likewise after growth is complete,
drinks even the supreme nectar:
this comes from giving cows.

Upon a delightful and beautiful lion’s throne,
one who reverently and in due order
offers seats for the Dharma —
upon the indestructible diamond throne,
the supreme seat of the lion,
gods, nāgas, and siddhas will bow before them.
Always, in a golden vessel,
filling it with flavourful milk,
the supreme of humans drinks,
endowed with glorious abundance.
Finding a bride with a lotus complexion —
this comes from giving fine buffalo.

Always to the sick and humble,
offering the supreme of mounts,
and pleasing the teachers —
one will be revered and praised by humans.
Riding always upon a horse
adorned with golden trappings —
the supreme among humans.
To even the most distant lands
one travels by miraculous power.
Through offering the supreme of mounts,
one becomes such a person.

One sports with pleasing goddesses
wearing half-veils and lower garments,
rivalling the lord of the Thirty-Three —
from giving without attachment,
the wise have fully declared.

Undefeated by Māra,
always listen to the well-spoken teaching
as if it were nectar.
Like the earth, the Dharma is a mother
that abandons the enemy of afflictions,
and experiencing the happiness of saṃsāra,
one attains the supreme of all excellences.

To the weary at all times,
the wise offer shelter,
reaching the higher realms, ever delighting,
together with Śakra,
ever experiencing joy.

Here, by offering gardens —
trees of many kinds
with fragrant flowers,
one who attains high birth as a human
enjoys gardens in abundance.

Whoever builds a bridge
at a river crossing difficult to ford —
that person, endowed with enjoyments,
will go to the abodes of the higher realms.

With a body of golden hue,
one who builds a pool
will attain the abodes of the higher realms.
Here, born as a human,
one obtains the happiness of a king.

Wells and bathhouses,
shelters that beings rely upon,
protection from heat and cold —
whoever makes these,
the supreme among humans,
will experience divine happiness.

Whoever gives a parasol
to those scorched by the sun’s burning rays —
like a parasol, they will be
victorious over hosts of enemies,
ever possessing supreme happiness.

Shoes adorned with ornaments,
given reverently
to all beings —
in the world of gods and humans,
one will long be born
riding upon supreme mounts.

One who proclaims the qualities
and praises of the supreme Victor,
bowing with the entire body
in prostration —
born in families that rely upon teachers,
they attain discerning wisdom.

Drums, vīṇā, and paṭaha,
honouring the supreme Blessed One:
born as a human, one’s voice is sweet,
one’s sound exceedingly melodious,
endowed with a pleasing form.

Offering to the stūpa of the Blessed One
with joyful faith,
parasols, bells, and garlands of parasols —
such persons among humans become great,
attaining a full abundance of glory.

Born as a human, undisputed lord,
endowed with strength,
adorned with armlets and pearl ornaments:
from giving lands,
the wise declare, these things arise.

One who builds stūpas and images of the Victor,
erecting reliquaries with parasols —
having truly obtained the higher realms,
will be praised by humans.

One who first anoints with earth and lime
the sacred places of the Buddha,
then offers flowers, fruit, food, and drink,
perpetually making offerings —
one will attain the kingship supreme.

Great lamps of many kinds,
fragrant flowers, incense,
sugar and other beverages
offered to the Saṅgha —
one will be possessed of wealth
and enjoy the happiness of gods and humans.

Whoever diligently sweeps and cleans
a stūpa, reliquary, or temple,
removing all impurity —
one will become like the colour of gold,
ever taming and illuminating.

In cold weather, giving garments, dwellings,
ornaments, maidens, and drink —
in all places of birth, one will possess happiness.
Upon this earth, one will have long life,
freed from all illness,
attaining incomparable happiness —
such beings are ever endowed with bliss.

The manifold happinesses of the gods —
one experiences and obtains them:
from abandoning the taking of life,
the wise have certainly shown.

Not coveting what belongs to another,
dwelling far from theft,
fully guarding one’s possessions —
one obtains gold and immeasurable abundance.
Not even a hundred thieves
can part one from one’s lordship.

Not straying to another’s wife,
well-guarded, one finds an incomparable bride.
In no birth does one have even the slightest enemy.
Here the world trusts in one,
and no one distrusts.
In every birth, the form
is fragrant and pleasing as a blue lotus —
unchanging, with sweet-smelling breath.

Not even speaking false words,
one has companions among the excellent,
honoured reverently by lords of humans.
Sons, wife, servants,
and vast abundant enjoyments —
obtaining immeasurable happiness:
this comes from always abandoning slander.

Pleasing, sweet-voiced,
with speech that is worthy and melodious,
always exceedingly beautiful —
among humans and gods alike:
such a king arises because
that person has abandoned harsh words.

One whose speech delights in meaning,
who speaks in solitude with joy —
such a speaker becomes
perpetually the most pleasing in the world,
receiving abundant offerings,
rich in jewels and mounts.

The great, boundless happiness
of many diverse worlds in the higher realms:
from abandoning attachment to self and other,
desire becomes small here,
always possessing vast enjoyments,
known as one of powerful speech.

Obtaining supreme beauty,
perpetually wealthy and happy —
high in the royal sovereignty of this world,
one attains the rank of Brahmā.
Endowed with a mind of true loving-kindness,
born as a human with complete faculties,
one attains the happiness of the higher realms and liberation.

Endowed with true perfection —
because all of these
are the fruits of the root of virtue
that is supreme right view.
From the supreme field of merit
endowed with faith and wisdom,
the great happiness of the three realms is born.

Not knowing such distinctions —
faith, which is the treasure
of all precious qualities,
should always be made firm by that person.
Through faith, like a mother,
all happinesses should be engendered.
Therefore, at the start, a person
should skilfully cultivate the mind.

One who abandons the source of faith
cannot grasp the supreme jewel
of the sacred Dharma and awakening.
As one who falls from kingship
falls from the fruit of enjoyments —
if one falls from the faculty of faith,
likewise one will not attain the fruits.
Therefore the wise person,
desiring to become a blessed one of the world,
with a mind of deep faith,
should always act for the benefit of others.

The remainder does not pacify faults.
Rather, with faith,
the entire assemblage of faults is burned away.

Those who are destitute, naked, and deluded,
carrying a skull in their hand,
begging in this world —
behold the fruit of not giving!
Wandering from house to house, begging,
ever famished and circling round —
stretching out the arm from the body,
dwelling far away like a dog.
Entering everywhere, begging,
receiving in return but the smallest portion.

Whoever does not give food:
the mouth as narrow as a needle, the belly a mountain,
the body withered, clothed only in hair,
in whom the rays of the sun find no light —
hungry ghosts tormented by thirst:
these are the fruits of not giving with the hand,
of not giving at the proper time, it is taught.

Listen to the arousing of enthusiasm for merit!
Giving and merit are rare.
In the image of the Blessed One,
when one has placed the relics:
ablution, parasol-raising,
maṇḍala, food, drink,
garments, flowers, and the like,
lights and butter lamps,
temples with bedding and seats,
fields and various offerings —
praising and prostrating:
these many excellences,
in twenty-two discourses,
have again and again spoken the praises of giving.

23. Moral Discipline

Like an ocean filled with serpents,
like a tree in full blossom bearing thorns —
one who possesses learning, investigation, and reasoning
yet turns their back on moral discipline
is of just such a character.

Even a pauper who upholds discipline is supreme,
while the wealthy who lack
the ornament of good qualities
are not its equal.
Even poor, the excellent among persons,
those who taste the flavour of good qualities,
are distinguished like nectar.

Rightly remembered, like a teacher,
endowed with qualities, noble, and majestic:
wealth and ornaments —
kings themselves desire to honour
such a person at their side.
Therefore guard this moral discipline!

The happiness of the world —
in the face of its fears and hatreds,
having made a resolve of Dharma,
the supreme happiness of a person:
one who wishes to obtain
great, unshakeable happiness
should guard moral discipline itself.

One who lapses from discipline
experiences taming, harm, and fear.
One who possesses discipline has none of these.
Then, when passing to the world beyond,
to the very edge and beyond,
one who desires the happy realms —
let that person guard this moral discipline.

If one relies on discipline with its marks and signs,
happy rebirth itself is not affliction’s nature.
Because wrong views cause one to stray from the path,
therefore, those who have gone forth to liberation,
those who bear the marks and desire the higher realms —
let them guard this moral discipline.

The imperishable, indestructible ornament —
this is moral discipline: guard it well.
Moral discipline is the supreme of all wealth:
others cannot rob or steal it.
Moral discipline is steadfast — at death,
nothing else follows: the body does not.
Moral discipline is the companion that follows.
Moral discipline is the supreme of ornaments:
that ornament can never be lost.
It is the trusted friend.

There is no benefactor like moral discipline.
Moral discipline is the certain and true kinsman —
father, mother, and child.
It is moral discipline that grants what is desired,
bestowing this fruit by its power.

24. Patience

Merit accumulated through giving
and honouring the Blessed Ones
over a thousand aeons —
whatever good has been done,
a single moment of anger destroys it all.

There is no sin equal to hatred.
There is no austerity equal to patience.
Therefore, with effort, cultivate patience.

If the mind is not held
in peace through various means,
joy and happiness will not be experienced.
When the thorn of enmity lodges in the mind,
there is no rest and no sleep.
As long as one is not freed from hatred,
one lives with harm for as long as one lives.

By conquering anger alone,
all forms of enmity are conquered.

The fire of anger, kindled
upon the fuel of conceptual thought,
burns all beings.
It first burns the self —
whether or not it burns others.

As old age steals beauty,
anger steals the eyes,
and loss of discernment steals what is desired —
therefore conquer anger.

Apply this to virtuous deeds.
When one who would harm you arises,
if you think to turn it back —
it is the sinful mind. What has anger to do with it?
Abandoning those who wield weapons and the like —
what is there to be angry at in the thrower?
Enmity is hatred itself.
Therefore, hatred for hatred is praised.

25. Diligence

Diligence is the treasure
of all precious qualities.
The great ferry that crosses
the ocean of all afflictions
is supreme diligence.

One who rides the chariot of diligence —
there is nothing conceived
that cannot be attained.
No such thing exists.

With elephants, horses, foot soldiers,
arrows, great arrows, war engines,
weapons waging battle,
conquering the enemy’s obstacles at last:
this is the great hero
of diligence, endowed with strength.

The ocean where hosts of sea-monsters dwell,
with waves surging ever higher —
the hero endowed with diligence
traverses it as if it were a cow’s hoofprint,
and takes the treasure of priceless gems.

The poisonous snakes of desire and the rest —
cast them off from the body through diligence!

The disciplined and excellent person,
with a mind stainless and distinguished,
holds an authentic human equilibrium.

Upon the beautiful peak of Mount Meru,
with a lovely goddess fair to behold,
embracing her upon the lap —
one is happy and filled with delight.
The sky-dwelling god
who has abandoned duality
experiences the happiness of the ultimate reality.

The cause of the vast
and abundant fruit
is diligence itself:
it joins one to the teaching. Therefore cultivate it.

26. Meditation

Through meditation, one subdues
the host of enemies that are the afflictions
and attains the glories of perfect awakening.

Abundantly yielding the limbs of awakening,
the cause of the deathless birth,
dispelling all faults
of desire, hatred, and the rest —
the cause of this is meditation,
so the wise one has fully declared.

The person who meditates,
equal in mind to the sky,
holding gold and a donkey as the same —
the qualities of such a person
are declared to be the cause.

Having conquered the hosts of afflictions
through the power of virtue,
possessing all the marks
of perfect and complete awakening,
the glory of supreme qualities,
one attains the rare state of the noble.

With the great wisdom of the mind,
having abandoned all fears of the enemy,
the one who gives rise to sovereignty among humans —
meditation alone is the cause.
Because it is the treasure of all qualities,
it is declared to be rich in noble qualities.

Dispelling the darkness of delusion,
with the wisdom that is continuous and abiding,
the sun of a perfectly complete buddha —
the supreme cause of happiness
for humans and gods alike
is meditation, the supreme.

27. Wisdom

Without the power of wisdom,
one is a mere image of a person —
having abandoned the essence,
one resembles a painting on a wall.

The intelligent one who also possesses diligence —
from such a one, the desired fruit arises.
The supreme enemy that kills the self,
the one that has been cut off through many births,
that which causes the self to be born again —
family, name, clan,
centre and periphery —
the awareness of the yogi enters.
By the power of wisdom, this is known, it is declared.

Because it clears away the cataracts
of impurity from the worlds,
that wisdom is the supreme Dharma.
By generating the light of primordial awareness,
it ever empties the assemblage
of human faults.
This faculty should be cultivated first.

Subtle in mind, discerning consciousness,
illuminating all knowledge:
this wisdom, too, is forever renowned
as the cause that generates virtue
through its power.

In the ocean of activity,
one will certainly sink without it.
In battle, wisdom is foremost.
By the power of wisdom, complete victory is won.

The wisdom born of learning —
this becomes the cause of all that is virtuous.
Since it is what accomplishes
all qualities without exception,
cultivate wisdom without fail.

A person without wisdom
is like a dim lamp at dawn.

28. The Perfections

The qualities of the higher realms and liberation,
the treasure of precious things —
these six perfections themselves:
one who knows them as a person knows the ground beneath,
who has accomplished self-benefit —
for the sake of benefiting others,
flows swiftly, constantly, always.

Colophon

The Subhāṣita-ratna-karaṇḍaka-kathā (Toh. 4168) is a 28-chapter Buddhist didactic poem on merit, generosity, and the six perfections, attributed to Ācārya Śūra, the "Great Scholar, the Hero" (Āryaśūra). No Sanskrit original survives. The text was translated from Sanskrit into Tibetan by the Indian paṇḍita Rudra and the monk Śākyaprabha.

This is the first English translation of this text, translated from the Classical Tibetan by the New Tianmu Anglican Church, working independently from the Esukhia Digital Degé Tengyur (CC0 licence), file 172, folios 178a–189b. MITRA AI was consulted for verification of difficult passages. Compiled for the Good Work Library, 2026.

Other works by Ācārya Śūra in the archive: The Sound of the Dharma-Gong (D4157).

🌲

Source Text: ལེགས་པར་བཤད་པ་རིན་པོ་ཆེ་ཟ་མ་ཏོག་ལྟ་བུའི་གཏམ

Classical Tibetan source text from the Esukhia Digital Degé Tengyur (GitHub: Esukhia/derge-tengyur, CC0 licence), file 172, folios 178a–189b. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.

[178a.7]བསྒྱུར།། {D4168}༄༅༅། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སུ་བྷཱ་ཥི་ཏ་རཏྣ་ཀ་རཎྜ་ཀ་ཀ་ཐཱ། བོད་སྐད་དུ། ལེགས་པར་བཤད་པ་རིན་པོ་ཆེ་ཟ་མ་ཏོག་ལྟ་བུའི་གཏམ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་གིས་གླང་ཆེན་མཆོག་འདྲའི་སེམས་ནི་ལྕགས་ཀྱུས་
[178b]
[178b.1]མ་ཡིན་ཡེ་ཤེས་ལྕགས་ཀྱུས་བཏབ་ནས་ཐུལ། །འདོད་ཆགས་མུན་པའི་དམག་ཚོགས་མེ་ཡིས་མ་ཡིན་ཡེ་ཤེས་མེ་ཡིས་མ་ལུས་བསྲེགས། །བདུད་ཀྱི་སྟོབས་རྣམས་མཚོན་ཆས་མ་ཡིན་བློ་གྲོས་རབ་ཞི་བཟོད་པའི་མཚོན་གྱིས་ཟློག །གུས་ལ་བསྒོམ་པ་ཞི་མཛད་སངས་རྒྱས་མཁྱེན་པ་རབ་རྒྱས་ཐུབ་
[178b.2]དབང་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དཀའ་བ་བརྒྱ་ཡིས་རྙེད་པ་ཡི། །མི་རྣམས་ཐོབ་པའི་ཁོམ་པ་དཀོན། །ཟློག་པ་མེད་པའི་འཆི་བདག་ནི། །རྟག་ཏུ་མདུན་ན་གནས་པས་ན། །གང་གིས་དུལ་སྦྱིན་ཡང་དག་སྡོམ། །རྒྱགས་ཚགས་མང་པོ་མ་བསྡོགས་པ། །མི་བཟད་འཁོར་བའི་མྱ་ངན་དུ། །
[178b.3]འགྲོ་བ་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ། །མི་རྣམས་ཐོབ་པ་རྙེད་དཀའ་བ། །བར་སྣང་གློག་འགྱུ་ལྟ་བུ་ཡིན། །སྲིད་པ་ཟད་བྱེད་མཁས་པ་ཡིས། །སྲིད་པ་རྣམས་སུ་ཕན་པ་བྱས། །ཡང་དག་མི་ཉིད་ཐོབ་པ་ནི། །གློག་དང་རྦབ་ལྟར་མི་བརྟན་པས། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལྟ་བུ་ཡི། །བསོད་ནམས་རྗེས་སུ་
[178b.4]སྐྱེས་བུས་བསྟན། །ད་ལྟར་མི་རྣམས་ཐོབ་པ་ལྟར། །གང་གི་མཐུ་ཡིས་ཕྱིས་ཀྱང་ཐོབ། །བསོད་ནམས་མཆོག་ནི་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །གཟུགས་དང་གཏོང་བ་རིགས་མཐོ་སོགས། །ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་ལྡན་པར་འགྱུར། །བསོད་ནམས་དེ་ཉིད་མཛའ་བོ་གཅིག །
[178b.5]འཁོར་བ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་གཉེན། །དེ་ལྟར་འདིར་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱིས། །ཕྱི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །གང་ཚེ་དཔལ་གནས་ཐོབ་བསྟེན་པས། །དེ་བསྔགས་འཇིག་རྟེན་བདག་པོ་ཉིད། །ཕན་པའི་ཕྱོགས་སུ་འདྲེན་བྱེད་པ། །བསོད་ནམས་དེ་ཉིད་སྤེལ་བར་གྱིས། །བསོད་ནམས་ཆེ་
[178b.6]གྱིས་སྡིག་དགའ་སྤོངས། །ཡུལ་ལ་གཡོ་བ་ཡིད་ཀྱི་རྟ། །རྟག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཞི་གྱིས། །དུག་སྟོབས་མི་བཟད་འཆི་སྦྲུལ་གྱིས། །སོས་མ་བཟུང་བའི་བར་དུ་ནི། །རྟག་ཏུ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཐུབ་དབང་བཞིན། །གཞན་ཕན་ལ་ནི་མངོན་དགའ་གྱིས། །བསོད་ནམས་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའི་གཏམ་སྟེ་དང་
[178b.7]པོའོ།། །།རྒྱ་མཚོ་གཉའ་ཤིང་བུ་ག་རུ། །རུས་སྦལ་མགྲིན་པ་ཆུད་པ་བཞིན། །ཡུད་ཙམ་འཛོམ་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། །མི་བརྟན་འདི་ལ་ཡང་དག་སོམས། །རབ་ཏུ་ཞི་བའི་གྲོང་ཁྱེར་ལམ། །ངན་སོང་འཇིགས་པ་འཇོམས་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ཐུབ་པའི་དབང་པོས་གསུངས། །སྐད་ཅིག་ཙམ་
[179a]
[179a.1]ཡང་ཐོས་པར་དཀའ། །མི་ཁོམ་བརྒྱད་ཀྱི་ཉེས་སྤངས་མི། །གང་ཞིག་དཀོན་ལ་བསྐལ་པ་བརྒྱས། །དེ་ལྟར་བདེ་ཐོབ་མཁས་པ་ཡིས། །དམ་ཆོས་མཉན་ལ་འདིར་འབད་བྱ། །དམྱལ་བ་{ཡི་དགས་,ཡི་དྭགས་}འགྲོ་བ་དང་། །དུད་འགྲོ་དབང་པོ་མ་ཚང་བ། །འཆི་མེད་བླ་མ་མཐའ་ཁོབ་
[179a.2]སྐྱེས། །ལོག་པར་ལྟ་བ་སེལ་བ་དང་། །ཐུབ་དབང་གསུང་རབ་བདུད་རྩི་ནི། །སྐྱེས་བུ་མཁས་པས་འཐུང་ནུས་པ། །ཤེས་རབ་འོད་མངའ་ཐུབ་དབང་ནི། །མ་ཤར་བར་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་བྱ་མིན་སྤངས་ནས་ནི། །བདག་གི་བྱ་བ་ཀུན་ཤེས་པས། །འཕགས་མཆོག་དམ་ཆོས་
[179a.3]མཉན་པར་བྱ། །ཆོས་འདི་ལ་ནི་གང་འབད་པ། །དེ་ལ་ཡོན་ཏན་ཀུན་ཡོད་འགྱུར། །ཐུབ་དབང་གསུང་ལས་རིན་ཆེན་འབྱུང་། །མཁས་པ་འདི་ཡིས་ཐོག་མར་དགའ། །དེ་ནི་གང་གིས་ཐོས་པས་ཀྱང་། །རྟག་ཏུ་སྟོབས་ལྡན་བརླིང་པ་ཡིས། །མུན་པའི་ཚོགས་ནི་འཇོམས་པར་བྱེད། །
[179a.4]བསམས་ཤིང་བསྒོམས་ན་མཐར་ཐུག་གསལ། །འཇིགས་བཅས་སྐྱེ་བ་འཁོར་བའི་རྒྱུན། །ཉོན་མོངས་མ་ལུས་རིམ་གྱིས་སྤོངས། །ཐམས་ཅད་ཕུན་ཚོགས་རྟག་པའི་གཏེར། །མི་བཟད་འཁོར་བའི་རྒྱུན་འཇོམས་ཤིང་། །བླ་ན་མེད་པའི་དགའ་བདེ་ཐོབ། །ཐོས་པས་འདིར་ཡིད་དྲི་མ་མེད། །
[179a.5]དེ་ལྟར་ཐུབ་དབང་གསུང་འདི་སོམས། །ཆོས་ཉན་པ་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའི་གཏམ་སྟེ་གཉིས་པའོ།། །།གང་ཞིག་ཐོབ་ནས་འཁོར་བ་ཡི། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ས་བོན་བསྐྲུན། །བྱང་ཆུབ་དཔལ་གྱི་ས་བོན་མཆོག །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལས་ལྷག་པའི། །ཡོན་ཏན་རྒྱུན་གྱི་མི་རྣམས་ནི། །
[179a.6]སུ་ཞིག་འདིར་དེ་འབྲས་མེད་བྱེད། །གང་ཞིག་དགེ་བས་ཕྱུག་པའི་མི། །བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་ཀྱིས་ཐོབ་ནས། །འདིར་ནི་རྨོངས་པས་བསོད་ནམས་གཏེར། །ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་སོགས་པ། །དེ་དག་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ། །མི་བཟད་མྱ་ངན་ཁང་པར་འཇུག །རིན་ཆེན་གླིང་ཕྱིན་ཚོང་པ་ནི། །ལག་
[179a.7]པ་སྟོང་པར་རང་ཁྱིམ་བཞིན། །དགེ་བཅུ་ལས་ཀྱི་ལམ་མེད་པར། །ཕྱི་ནས་ཡང་ནི་ཐོབ་མ་ཡིན། །མི་མ་ཐོབ་པར་དེ་བར་ནི། །ཅི་ལྟར་དེ་བདེ་སྡུག་བསྔལ་ཉིད། །དེ་ལས་ཕ་རོལ་སླུས་ཡོད་མིན། །དེ་ལས་མཆོག་ཏུ་རྨོངས་པ་མེད། །འདི་འདྲའི་ཁོམ་པ་ཐོབ་ནས་ནི། །བསོད་ནམས་
[179b]
[179b.1]ཚོགས་ནི་མི་སོགས་པ། །སྐད་ཅིག་གཅིག་ལས་སྡིག་སྤྱད་ནས། །མནར་མེད་པར་ནི་བསྐལ་པར་གནས། །སྐྱེ་བ་དུ་མར་སྡིག་སྤྱད་པས། །བདེ་འགྲོ་དཀའ་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས། །རྒྱ་མཚོ་ཆེར་གཡེང་གཉའ་ཤིང་གི །བུ་གར་རུས་སྦལ་མགྲིན་ཆུད་ལྟར། །མི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐོབ་དཀའ་བར། །
[179b.2]དེ་སྐད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས། །མིའི་སྐྱེ་བོ་དཀོན་པའི་གཏམ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །།ཟས་སྐོམ་མལ་སྟན་གོས་མཆོག་དང་། །ཕྲེང་བ་གནས་དང་རྒྱན་རྣམས་དང་། །གྲགས་པ་ཡོན་ཏན་ཁྱད་འཕགས་པ། །དེ་ཀུན་སྦྱིན་ལས་འབྱུང་བར་གསུངས། །ངག་
[179b.3]སྙན་མཛེས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལྡན། །ཁྱད་པར་འཕགས་གཟུགས་ཡངས་པ་དང་། །ཚིག་སྙན་གཟི་ལྡན་ཡིད་འོང་དག །གྲགས་དང་ནད་མེད་ཚེ་དག་སྟེ། །ཡིད་འོང་སྡུག་པ་དེ་དང་དེ། །སྦྱིན་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྟེ། །རྟ་དང་དར་དང་གླང་པོ་དང་། །རྔ་ཡབ་གདུགས་དང་མེ་ཏོག་ཚོགས། །
[179b.4]ཁང་{བཟངས་,བཟང་}མཛེས་དང་རོལ་མོར་བཅས། །སྒྲ་སྙན་རོལ་མོ་དང་ལྡན་ཞིང་། །མེ་ཏོག་ཕྲེང་ལྡན་བུད་མེད་དང་། །ཟས་དང་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་གནས། །གུར་གུམ་གྲོང་ཡུལ་ལྷ་ཡི་གནས། །རྫོགས་སངས་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་ཏེ། །སྦྱིན་པ་དཔག་བསམ་ལྗོན་ཤིང་གི །འདི་དག་འབྲས་བུ་ཡིན་
[179b.5]པར་གསུངས། །ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་འདབ་མ་འཇམ། །དཀྱུས་རིང་དྲི་མ་མེད་པ་དང་། །བུད་མེད་གང་ཞིག་མིག་འགྲུབ་ཅིང་། །རྐེད་པ་འོག་པག་གཡོ་བར་ལྡན། །དམར་ཞིང་མཛེས་པའི་གོས་ལྡན་ཞིང་། །ནུ་འབུར་རྒྱས་པར་རྣམ་པར་གཡོ། །སྨིན་མ་མཛེས་དང་ལྡན་དེ་དག །དེ་
[179b.6]དག་སེར་སྣའི་སྒོ་ཕྱེ་ནས། །སྦྱིན་པ་བཏང་ལས་རྒྱས་པར་འགྱུར། །མགུལ་བ་རྔ་མས་བརྒྱན་པའི་རྟ། །བཞོན་པ་ཁ་ལོ་སྲབས་ཀྱི་སྐྱོགས། །མི་དབང་གླང་ཆེན་དྲེགས་ཞོན་ནས། །གདུགས་བསྒྲེང་རྒྱན་ལྡན་འཁོར་བཅས་དང་། །འགྲོ་བ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བྱས་ནས། །རྟག་ཏུ་མཆོད་ཅིང་གསོལ་
[179b.7]འདེབས་པ། །སྔ་མར་འདི་འདྲ་སྦྱིན་བ་ཡི། །འབྲས་བུ་ཡིན་པར་ཐུབ་པས་གསུངས། །གསེར་གྱི་གདུ་བུ་རྡོ་རྗེས་སྤྲས། །དཔུང་རྒྱན་ཅོད་པན་རིན་ཆེན་བཀོད། །ས་བདག་མུ་ཏིག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། །རྟག་ཏུ་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་གནས། །འབངས་སོགས་བཙུན་མོའི་འཁོར་བསྟེན་ཅིང་། །
[180a]
[180a.1]རྩེད་མོ་རྩེ་བས་རྣམ་རོལ་པ། །སེང་གེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་རོལ་དེ། །སྦྱིན་འབྲས་ཡིན་པར་ཐུབ་པས་གསུངས། །ཁང་{བཟངས་,བཟང་}གསེར་དང་རིན་ཆེན་སྤྲས། །གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་བསྒྲེང་བས་བརྒྱན། །པི་ཝང་རྫ་རྔ་རིག་བྱད་སྒྲོགས། །རིན་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་འོད་འབར་
[180a.2]བ། །བརྒྱ་བྱིན་བདེ་སོགས་དགའ་སྤྱོད་ཅིང་། །ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལྡན་དེ། །སྔ་མར་འདི་འདྲ་བྱིན་པ་ཡི། །འབྲས་བུ་ཡིན་པར་ཐུབ་པས་གསུངས། །སྦྱིན་བ་སྐྱེ་བོའི་ཡིད་དུ་འོང་། །མཁས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བརྟེན། །ཕྱོགས་རྣམས་དྲི་མེད་ཕྲེང་བས་ཁྱབ། །སྙན་པས་གནས་ནི་དེ་
[180a.3]དང་དེར། །འདིར་ནི་དྲི་མེད་ཉེ་བར་གནས། །ལུས་དང་བྲལ་ནས་ལྷ་རྣམས་སུ། །རྙོག་བྲལ་སྣ་ཚོགས་བཏུང་བ་བསིལ། །མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་མགོ་ལྕོགས་རྒྱས། །དཔག་བསམ་གྱི་ནི་ཤིང་རྣམས་སྐྱེས། །ཙནྡན་ལ་སོགས་ཀྱིས་གང་བའི། །སྐྱེད་མོས་ཚལ་ནི་མཆོག་རྣམས་སུ། །ཡུན་རིང་དུ་
[180a.4]ནི་སྡེ་སྤྱོད་ཅིང་། །ལྷ་མོ་གཟུགས་མཆོག་ལྡན་པ་ཡིས། །བསྙེན་བཀུར་མཆོག་ཏུ་བྱེད་པ་འཐོབ། །སྦྱིན་པ་ཞེས་བྱ་གཏེར་ཆེན་དེ། །རྐུན་སོགས་མི་འཁྱེར་རྗེས་སུ་འབྲང་། །སྦྱིན་པས་སེམས་ཀྱི་སེར་སྣ་དང་། །ཆགས་པའི་རྡུལ་གྱི་དྲི་མ་འཁྲུ། །འཁོར་བའི་ལམ་གྱིས་དུབ་པ་སེལ། །
[180a.5]སྦྱིན་པ་བཞོན་བ་བདེ་བ་སྟེ། །སྦྱིན་པ་བདེ་བ་དུ་མའི་རྟེན། །ཡང་དག་གྲོགས་མཆོག་བདེ་བའི་སྒོ། །རྐེད་པ་གསེར་གྱི་སྐ་རགས་ལྡན། །ངག་འཇམ་ཟུར་མིག་བཞིན་སྐྱོབ་མཛེས། །མིག་གི་དཀྱུས་རིང་རྣ་དྲུང་གསན། །མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་སྐྲ་བཅིངས་མཛེས། །གང་ཞིག་རང་འཁོར་ཡན་ལག་
[180a.6]དང་། །རྐང་གཉིས་འགྲོ་བ་མཛེས་པ་ཡི། །ཟས་གཙང་གི་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །དེ་དག་སྦྱིན་པའི་འབྲས་ཡིན་ཞེས། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། །ས་ས་ཀ་རིའི་དུམ་བུ་དང་། ཨུཏྤལ་གྱིས་བསྒོས་དྲི་ཞིམ་ལ། །བཀྲ་ཤིས་གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་བླུགས། །བན་དུ་ཀ་དང་ཟངས་མདོག་
[180a.7]འདྲ། །བཏུང་བ་ཆུང་མ་མནའ་སྐྱེལ་ཞིང་། །ཆུང་མ་དང་བཅས་ཡང་ཡང་འཐུང་། །དགའ་བའི་བསམ་པས་སྨྲ་བ་དེའི། །རྒྱུ་ནི་སྦྱིན་མཆོག་བཀྲ་ཤིས་ཡིན། །ཞི་བའང་སྦྱིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཏེ། །མཛེས་པ་འདོད་པ་བདག་ཅག་གིས། །སྦྱིན་པ་འདི་ལ་འབད་པར་གྱིས། །སྲིད་གསུམ་མི་བཟད་
[180b]
[180b.1]འཇིགས་ཆེན་ལ། །སྦྱིན་ལས་གཞན་པའི་གཉེན་མཆོག་མེད། །སྦྱིན་པའི་གཏམ་སྟེ་བཞི་པའོ།། །།འགྲོ་བ་གང་ཞིག་མཛེས་ཡིད་འོང་། །གཟུགས་དང་རིགས་དང་གཉེན་དང་སྟོབས། །བདེ་བར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ། །བསོད་ནམས་བཟོ་བོས་དེ་བྱེད་པར། །འདི་སྐད་
[180b.2]མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད། །གཞན་ཕན་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིས། །བསོད་ནམས་དང་མཉམ་ཡོད་མ་ཡིན། །རིམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི། །རྒྱལ་མཚན་དཀར་པོ་མངོན་མཐོ་བཙུགས། །རྟ་གླང་རྐང་ཐང་ཤིང་རྟ་ཡི། །དཔུང་གི་ཚོགས་ཀྱིས་ངེས་འཁྲུག་ཅིང་། །ཡུ་བ་སྣ་ཚོགས་
[180b.3]མཛེས་པ་ཡི། །རྔ་ཡབ་རྣམས་ཀྱིས་གཡོབ་བྱེད་ལ། །བསོད་ནམས་ལྷག་པ་དབང་སྒྱུར་ཞིང་། །ས་རྣམས་ལ་ནི་སྤྱོད་བྱེད་དེ། །དར་དང་ཀཱ་ཤི་དུ་གུ་ལ། །སྣ་ཚོགས་གོས་དང་མུ་ཏིག་ཕྲེང་། །གསེར་དང་ནོར་བུས་ཡན་ལག་བརྒྱན། །གང་དག་ལྷ་འདྲའི་སྐྱེས་བུ་དཔལ། །
[180b.4]བསོད་ནམས་བཞོན་པ་ལ་ཞོན་ནས། །དེ་བས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་གྱིས། །ཤིན་ཏུ་ཚེ་རིང་རིགས་བཙུན་ཞིང་། །ལུས་མཛེས་ནད་ཀྱི་འཇིགས་པ་མེད། །ནོར་མང་གཡོག་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །བསོད་ནམས་རྣམ་སྨིན་ཆེན་པོ་ཡིན། །གང་ཡང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་མཆོག །བུ་ནི་དཔའ་བོ་སྟོང་
[180b.5]དང་ལྡན། །རྒྱ་མཚོའི་མཚམས་ཀྱི་ས་ལ་དབང་། །དེ་དག་བསོད་ནམས་རིན་པོ་ཆེའི། །འབྲས་བུ་ཡངས་པ་ཆེན་པོ་ཡིན། །སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟན་ལ་འདུག །ལྷ་དང་ལྷ་དབང་རྟག་ཕྱག་འཚལ། །བརྗིད་ཀྱིས་འཁོར་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན། །ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་སྣང་བྱེད་པ། །དེ་དག་ཉིད་ཀྱང་
[180b.6]བསོད་ནམས་ལས། །གང་ལ་ལྷ་ཀླུ་ལྷ་མིན་གྲུབ། །དྲི་ཟ་གནོད་སྦྱིན་མི་འམ་ཅི། །མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚོགས་རྣམས་ནི། །རྟག་ཏུ་ལྷ་དབང་མཆོད་བྱེད་པ། །དེ་ནི་བསོད་ནམས་རིན་པོ་ཆེའི། །འབྲས་བུ་ཡངས་པ་ཆེན་པོ་ཡིན། །གཟུགས་དང་བརྩོན་འགྲུས་བཟོ་རྣམས་ནི། །དབང་མེད་སྤངས་ནས་
[180b.7]མི་རྣམས་ནི། །ལས་ཀྱི་རླུང་གིས་མངགས་ནས་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ན། །བསོད་ནམས་གཅིག་པུ་མཆོག་ཡིན་ཏེ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་ཞིང་བདེ་བ་འཆར། །བསོད་ནམས་གཞན་གྱིས་འཕྲོག་མི་ནུས། །དེ་ཕྱིར་བསོད་ནམས་གཏེར་གྱི་མཆོག །གང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་རི་རབ་ཀྱང་། །ཕྱོགས་དང་
[181a]
[181a.1]ཕྱོགས་སུ་རྣམ་འཐོར་བའི། །འཇིག་པའི་བསྐལ་པའི་རླུང་རྣམས་ཀྱིས། །དེད་ཀྱང་བསོད་ནམས་འཇིག་མི་ནུས། །འཇིག་པའི་བསྐལ་པའི་ཆུ་ཡིས་ནི། །ལྕགས་ཀྱང་དབང་མེད་འཇིག་བྱེད་པ། །རྒྱ་མཚོ་བཞི་ཡི་ཆུ་རྣམས་ཀྱིས། །བསོད་ནམས་བཞུ་བར་ནུས་མ་ཡིན། །འོད་
[181a.2]ཟེར་རབ་ཚ་གསལ་བ་ཡི། །ཉི་མ་བདུན་ཤར་མེ་རྣམས་ཀྱིས། །ས་རྣམས་སྲེག་པར་བྱེད་མོད་ཀྱི། །བསོད་ནམས་གཅིག་པུ་སྲེག་མ་ཡིན། །བསོད་ནམས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་ལྔ་པའོ།། །།སངས་རྒྱས་སྐུ་གཟུགས་བཞེངས་གསོལ་པ། །དང་པོར་མྱ་ངན་སེལ་པར་བྱེད། །རྩོད་པ་
[181a.3]ཀུན་སྤངས་མཐོང་ན་དགའ། །སྐལ་ལྡན་གཏེར་ཚོགས་དཔལ་དང་ལྡན། །ལུས་སྟོབས་ལྡན་ཞིང་སྙན་པ་དང་། །གཟི་བརྗིད་ལྡན་ཞིང་གཟུགས་མཛེས་ལ། །གསུང་རབ་ཀུན་ལ་མཁས་གྱུར་ཅིང་། །དབང་པོའི་རྟ་ནི་ཐམས་ཅད་ཐུལ། །བློ་ལྡན་སྟོང་དང་ལྡན་པར་འགྱུར། །བཅོམ་ལྡན་
[181a.4]སྐུ་གཟུགས་མཆོད་རྟེན་ལ། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ནི་ཇི་སྙེད་སོང་། །དེ་སྙེད་ས་འོག་ས་སྟེང་འདིར། །དེ་སྙེད་རྒྱལ་པོར་ངེས་པར་འགྱུར། །གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་ཏིང་འཛིན་འགྲུབ། །ཐམས་ཅད་བདེ་བར་མ་ལུས་སྤྱོད། །ཐ་མར་སྐྱེ་རྒའི་རྒུད་སྤངས་ནས། །དེ་དག་བྱང་ཆུབ་གོ་འཕང་ཐོབ། །
[181a.5]བདེ་གཤེགས་སྐུ་གཟུགས་བཞེངས་གསོལ་བ། །མཚན་བཟང་གིས་མཚན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར། །སུམ་ཅུ་གཉིས་ལྡན་ལུས་མཛེས་ཐོབ། །ཉེས་པའི་དགྲ་འཇོམས་རྒྱལ་བར་འགྱུར། །དབང་པོ་རྣམས་ནི་མ་ཚང་མེད། །དཔལ་ལྡན་ངན་འགྲོ་རྣམས་ལས་རིང་། །མི་ཡི་རིགས་སུ་སྐྱེ་འགྱུར་
[181a.6]ཞིང་། །ངག་ནི་བཙན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །སྐྱེ་བར་ཐོས་དང་དྲན་ལྡན་བརྟན། །མངོན་པར་འདོད་པར་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང་། །གནས་ལ་མངོན་པར་དད་པ་དང་། །འདོད་ཆགས་སོགས་ཀྱིས་གནོད་པ་མེད། །འདི་རྒྱལ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱིས། །ཁྱད་འཕགས་ལེགས་པའི་གཞུང་
[181a.7]ལ་བརྟེན། །གང་འདི་རྒྱལ་བའི་སྐུ་གཟུགས་བཞེངས། །སངས་རྒྱས་སྐུ་འམ་མཆོད་རྟེན་ནམ། །བཞེངས་བྱེད་སྲོག་དང་ལྡན་པ་དེ། །བྲན་དང་དབུལ་པོར་མི་སྐྱེ་ཞིང་། །མངག་གཞུག་པར་མིན་རིགས་དམན་མིན། །དབང་པོ་རྣམས་ནི་ཚང་བར་འགྱུར། །སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་དྲུག་
[181b]
[181b.1]པའོ།། །།དྲི་ཞིམ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྒོས་པས། །བདེ་བར་གཤེགས་ལ་ཁྲུས་གསོལ་བ། །མེ་ཏོག་དྲི་ཡིས་ཡན་ལག་མཛེས། །རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་སུ། །རོལ་མོའི་སྒྲ་ནི་སྙན་པ་ཡིས། །དལ་གྱིས་འབབ་དང་སྟེགས་འགྲུན་བརྗིད། །གསེར་གྱི་རང་བཞིན་པདྨ་ཡི། །
[181b.2]གེ་སར་རྡུལ་གྱིས་ཁྱབ་པ་རུ། །ཁྲུས་གསོལ་གང་ཞིག་མཆོད་བྱེད་པ། །དེ་དག་རྙོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དྲི་མ་བཀྲུས་ནས་ཐར་པ་ཐོབ། །ལྷ་ཡི་བུ་མོ་ནུ་འབུར་རྒྱས་མཐོང་ཞིང་། །རྐེད་པ་ཡངས་པ་ལ་འབབ་གཡོ་བ་དང་། །འཛམ་བུའི་གསེར་འདྲའི་པདྨའི་གེ་སར་གྱི། །རྡུལ་རྣམས་
[181b.3]གཏོར་བ་ཡིས་ནི་དྲི་ཞིམ་ལ། །དལ་གྱིས་འབབ་པའི་ནང་དུ་ལྷ་ཡི་ཚོགས། །རྒྱུན་དུ་ཆུ་རྣམས་ལ་ནི་རྩེ་བྱེད་པ། །གང་ཞིག་དགའ་བ་སྣ་ཚོགས་དྲི་ཞིམ་ཆུས། །རྗེ་བཙུན་ཁྲུས་གསོལ་པ་ཡི་འབྲས་དེ་ཡིན། །གླ་རྩི་ག་བུར་ཙནྡན་གུར་ཀུམ་བསྒོས། །དྲི་ཞིམ་ཆུ་ནི་ཡིད་འོང་བ། །ཁ་དོག་དཀར་སེར་
[181b.4]བྱེ་བྲག་གིས། །ཡིད་འོང་ཐུབ་པ་ཁྲུས་གསོལ་འདིར། །སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་སྤངས་ནས་ནི། །དེ་ནི་འགྲོ་བའི་བླ་མར་འགྱུར། །ཁྲུས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་བདུན་པའོ།། །།ཁྲུས་བྱེད་ལྷ་ཡི་བུ་མོ་མཆོག །རྐེད་ལྡན་བརླ་དང་ནུ་མ་རྒྱས། །འདབ་སྐྱེས་མགོ་ལྕོགས་རྒྱས་འཐོར་ཞིང་། །ལྷ་
[181b.5]དབང་དལ་འབབ་ཁྲུས་བྱེད་ཅིང་། །མཛེས་ཤེས་འདོད་པས་གཡོ་བ་ནི། །འགྲོ་མཆོག་ཡང་ཡང་མཉེས་བྱས་ཡིན། །དེ་ནི་སྤོས་ཆུ་རོལ་མོ་དང་། །བདུག་པ་དང་ནི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་། །སྦྱིན་པ་བཏང་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན། །གང་ཞིག་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་ལ། །མཁའ་ལ་གུར་ཀུམ་སྤྲིན་ཚོགས་དང་། །
[181b.6]ག་བུར་གྱི་ནི་ཆུ་རྒྱུན་དང་། །མ་ལ་ཡ་ཡི་ཙནྡན་བཞིན། །རྫ་རྔ་པི་ཝང་རྔ་མཆོག་གི །བདེ་བར་གཤེགས་མཆོག་མཆོད་བྱེད་པ། །ལྷ་དང་མི་ཡི་སྒྲ་རྣམས་ཐོས། །ཁྱད་འཕགས་ལྷ་ཡི་རྣ་བ་ཐོབ། །གུར་ཀུམ་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ།། །།རྟ་གླང་རྐང་ཐང་ཤིང་རྟ་དང་། །རིན་ཆེན་
[181b.7]སྣ་བདུན་རྣམས་དང་ནི། །དཔའ་བོ་བུ་སྟོང་དང་བཅས་པར། །མཁའ་ལ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་འགྲོ་ཞིང་། །ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་གདུགས་ཀྱིས་ནི། །ཉི་མའི་འོད་ཟེར་སྒྲིབ་བྱེད་ཅིང་། །འབྲས་བུ་མང་ལ་རྒྱ་ཆེ་བ། །གདུགས་ཕུལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། །བུང་བ་ཡིད་འོང་སྒྲ་ཡིས་བསྐྱོད། །མེ་ཏོག་གཡོ་བ་
[182a]
[182a.1]འཁོར་བར་བཀོད། །ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་དྲི་ཞིམ་པའི། །མེ་ཏོག་ཚོགས་ཀྱིས་རི་མོར་བྲིས། །གདུགས་མཛེས་སྣ་ཚོགས་དར་གྱིས་བརྒྱན། །མཆོད་རྟེན་རྣམས་ལ་ཕུལ་བ་ཡིས། །འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ས་སྐྱོང་བ། །གླིང་བཞིའི་དབང་ཕྱུག་དེ་ཡིས་འཐོབ། །ཉི་
[182a.2]མའི་འོད་ཟེར་གསེར་གདུགས་ཐོགས། །དཔལ་ལྡན་དུལ་བའི་གླང་པོ་མཆོག །རིན་ཆེན་དུ་མས་བརྒྱན་པ་ཞོན། །རྫུ་འཕྲུལ་བརྒྱ་བྱིན་དང་འགྲན་པའི། །གླིང་བཞི་ཡི་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར། །ས་རྣམས་མ་ལུས་སྐྱོང་བར་བྱེད། །དེ་དག་བདེ་གཤེགས་སྐུ་གདུང་ལ། །མེ་ཏོག་གདུགས་
[182a.3]ཕུལ་འབྲས་བུ་ཡིན། །གདུགས་ཕུལ་བའི་གཏམ་སྟེ་དགུ་པའོ།། །།བདེ་བར་གཤེགས་པའི་འཁྲུངས་གནས་དང་། །དེ་ཡི་ཡིད་ཙམ་བཞུགས་པའི་གནས། །རབ་ཏུ་གསལ་བའི་འགྲམ་གྱུར་པ། །ནུས་པ་ཀུན་གྱིས་གདུང་སྣོད་སྐུ། །ཤིན་ཏུ་ཁྱད་འཕགས་གཙུག་ཏོར་
[182a.4]མཐོ། །སྐུ་གཟུགས་བཞེངས་ནས་ལེགས་སྦྱངས་ལ། །སྐྱེ་བོ་གང་གིས་སྐུ་བཞེངས་པའི། །ནང་དུ་རིང་བསྲེལ་བཅུག་བྱས་ན། །ཀུན་ནས་བརྒྱ་བྱིན་ལས་འཕགས་པའི། །མི་དབང་གླིང་བཞི་རྣམས་སུ་ནི། །དཔལ་དང་ལྡན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ནས། །མཐའ་རུ་རྣམ་དག་གོ་འཕང་ཐོབ། །རྒྱལ་
[182a.5]བའི་སྐུ་གདུང་བཅུག་ལས་ཡིན། །ཟླ་བ་དང་འདྲ་བལྟ་ན་སྡུག །སྨིན་མ་ལེགས་ཤིང་མིག་དཀྱུས་རིང་། །མིར་སྐྱེས་གསེར་དང་ནོར་བུར་ལྡན། །བཟོད་ཅིང་དེས་པ་དང་ལྡན་པ། །རྒྱ་མཚོས་གཏུགས་པའི་ས་རྣམས་ནི། །སྐྱོང་བྱེད་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་ཡང་། །དེ་དག་སངས་རྒྱས་སྐུ་གཟུགས་
[182a.6]ནི། །རིང་བསྲེལ་དང་བཅས་གུས་པས་འཐོབ། །རིང་བསྲེལ་གྱི་གཏམ་སྟེ་བཅུ་པའོ།། །།བདེ་བར་གཤེགས་པ་མཆོག་རྣམས་ཀྱི། །ཕོ་བྲང་མཆོག་ནི་བརྒྱན་བྱེད་པ། །གསེར་གྱི་མདོག་དང་ལྡན་འགྱུར་ཞིང་། །ནད་རྣམས་ཀུན་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ལྷ་དང་མི་
[182a.7]ལས་ཁྱད་འཕགས་ཤིང་། །ཉི་མའི་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུར་མཛེས། །ནོར་དང་གསེར་ནི་མང་བ་དང་། །རྒྱལ་པོའི་རིགས་ཀྱི་རྒྱལ་བར་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱིས་མཆོད་པ་ཡི། །སངས་རྒྱས་ལ་ནི་གང་ཞིག་འདིར། །མཎྜལ་མེ་ཏོག་བཅས་བྱེད་པ། །འགྲོ་བའི་བདག་པོ་ཚེ་རིང་ཞིང་། །
[182b]
[182b.1]སྣ་ཚོགས་ནད་ཀྱི་འཇིགས་ལས་གྲོལ། །གང་ཡིན་དེ་ཡིས་སྐད་ཅིག་ཐོབ། །བདེ་གཤེགས་མཎྜལ་བྱེད་དེ་དག །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། །ཆུ་དང་ས་བསྲེས་བཏང་སྦྱིན་པ། །གྲོག་མོ་སོགས་སེལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། །བསྲེས་ནས་ཉེས་པ་བཟོད་པ་ཡིན། །འབད་པ་བྱེད་པ་བརྩོན་འགྲུས་
[182b.2]ཡིན། །སྐད་ཅིག་དེ་ལས་རྩེ་གཅིག་ཏུ། །སེམས་འཛིན་བྱེད་པ་བསམ་གཏན་ཡིན། །ལེགས་པར་གཟོབ་པ་ཤེས་རབ་པོ། །སྣ་ཚོགས་བསོད་ནམས་ཀྱིས་བརྒྱན་ལ། །ས་གཞི་བྲིས་པ་འབུལ་བྱེད་པ། །ལྷ་ཡི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་དང་། །ལོངས་སྤྱོད་མཆོག་དང་ལྡན་འགྱུར་ཞིང་། །མིར་སྐྱེས་གསེར་
[182b.3]ལས་ལྷག་པ་ཡི། །ཁ་དོག་དང་ལྡན་མཛེས་པ་དང་། །པདྨའི་མདོག་ལྟར་ཡན་ལག་ཚང་། །མིག་ནི་དཀྱུས་རིང་མཛེས་པར་འགྱུར། །མཎྜལ་གྱི་གཏམ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ།། །།པདྨའི་འདབ་འདྲའི་ལག་པ་མཛེས། །འོད་གསལ་ཁ་དོག་དྲི་བཟང་ལྡན། །རོ་ཞིམ་རེག་ན་བདེ་བ་
[182b.4]དང་། །ལྷ་དང་མི་ཡི་ཁང་{བཟངས་,བཟང་}ན། །འོད་གསལ་གསེར་གྱི་གཞོང་པ་རུ། །ལྷ་ཡི་བདུད་རྩིས་བཀང་ཟ་བ། །དེ་དག་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི། །དགེ་འདུན་ཡུལ་དུ་ལྷགས་པ་ལ། །ཞལ་ཟས་དྲངས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན། །རྡོ་རྗེ་གདན་ལ་བཞུགས་ནས་ནི། །འདོད་པའི་དགྲ་དང་བཅས་པ་ཡི། །
[182b.5]ཚོགས་ནི་བྱམས་པས་ངེས་འཕམ་མཛད། །གང་ཞིག་མཐར་ཐུག་དཀའ་བའི་ཡུལ། །མཐའ་མེད་པར་ནི་སྤྱོད་འགྱུར་བའི། །ཉོན་མོངས་དཀའ་བའི་དགྲ་ལས་རྒྱལ། །ཕུང་པོའི་བདུད་ཀྱང་རབ་བཅོམ་ནས། །འཆི་བདག་བདུད་ལ་མངའ་བརྙེས་པ། །ཞལ་ཟས་ཕུལ་བར་གྱུར་པས་ཡིན། །རོ་རྣམས་
[182b.6]བྲོ་བའི་མཆོག་དང་ནི། །ཡན་ལག་ཚང་ཞིང་ཡོངས་རྫོགས་ལྡན། །བདེ་ཞིང་དཔལ་ལྡན་སྟོབས་དང་ལྡན། །ཚེ་དང་སྟོབས་དང་ཁ་དོག་དང་། །གཟུགས་བཟང་བ་དང་ལྡན་པ་ནི། །མཁས་པས་ཟས་མཆོག་བཏང་ལས་བྱུང་། །སྟོབས་དང་བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་པ་ཡི། །རྣམ་གྲངས་ལས་ནི་ངེས་
[182b.7]པར་རྒྱལ། །ཡང་དག་དཔལ་ཐོབ་མི་དབང་གིས། །རོ་ལྡན་ཁ་ཟས་ལོངས་སྤྱོད་པ། །རྟག་ཏུ་ཟས་མཆོག་སྦྱིན་དེས་ཡིན། །ཟས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་པའོ།། །།གཡོ་ཞིང་ཨུཏྤལ་གྱིས་བསྒོས་པ། །དྲི་མེད་པདྨ་རཱ་ག་བཞིན། །ཡིད་འོང་གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་བླུགས། །
[183a]
[183a.1]དྲི་ཞིམ་ཙནྡན་གྱིས་བསྒོས་མངར། །ཡིད་དུ་འོང་དང་བདར་ཞིང་འཐུང་། །ཅུང་ཟད་མིག་ནི་ཟངས་མདོག་འདྲ། །གླུ་ལེན་སྒྲ་དང་ངེས་ལྡན་པའི། །མི་མཆོག་དེ་རྣམས་སྐོམ་རྣམས་ནི། །སྦྱིན་པ་བྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན། །ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་བཻ་ཌཱུརྱ། །རིན་ཆེན་མཆོག་རྣམས་
[183a.2]ཀྱིས་སྤྲས་པའི། །གསེར་གྱི་སྣོད་ནི་གང་ཡིན་པར། །ལྷ་གང་ལྷ་ཡི་བུ་མོ་ནི། །བྲང་གི་དཀྱིལ་ན་ནུ་མ་ནི། །བུམ་པ་ལྟ་བུའི་འབུར་ལྡན་པའི། །རབ་མཛེས་གཅུགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །སྦྲང་རྩི་ལྟར་མངར་བཏུང་འཐུང་བ། །ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་ཚོགས་ལ་ནི། །བཏུང་བ་ཡིད་འོང་བྱིན་པ་ཡི། །
[183a.3]འབྲས་བུ་ཡིན་པར་མཁས་རྣམས་གསུངས། །གང་ཞིག་ཁ་དོག་དྲི་ཞིམ་སོགས། །ཚོགས་ལྡན་སྐོམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་སེལ། །བད་ཀན་རླུང་དྲག་རབ་ཞི་བྱེད། །ཁ་ར་པི་པི་ལིང་བསྲེས་ཚོད། །ཙནྡན་ལྟ་བུར་ཚ་བ་སེལ། །ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པའི། །སྣོད་དུ་བླུགས་ནས་དེ་དག་གིས། །གུས་
[183a.4]པར་དགེ་འདུན་ལ་ཕུལ་བས། །ཕ་རོལ་གྱི་ནི་སྐྱེ་གནས་སུ། །ལྷ་ཡི་བཏུང་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །མངར་ཞིམ་མངར་མཆོག་གུས་པ་ཡིས། །བཏུང་བ་ཚོགས་མཆོག་ལ་ཕུལ་བས། །ལྷ་དང་མི་ཡི་གནས་རྣམས་སུ། །ལྷ་ཡི་བུ་མོ་མཆོག་རྣམས་དང་། །ཡུན་རིང་བཏུང་བ་ལྷན་ཅིག་འཐུང་། །གང་ཞིག་
[183a.5]ས་གནས་མི་རྣམས་ཀྱིས། །དང་བའི་དད་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི། །དགེ་འདུན་ལ་ནི་བཏུང་བ་མཆོག །དུས་ལ་བབ་པར་དྲངས་པ་ཡིས། །འཁོར་བའི་རི་ཁྲོད་གནས་པ་ནི། །རྟག་ཏུ་བཏུང་བའང་ཞིམ་བཟང་ཐོབ། །བཏུང་བའི་གཏམ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ།། །།གང་ཞིག་སྔོ་སེར་ལྗང་དམར་
[183a.6]དཀར། །སྣ་ཚོགས་ཁ་དོག་འོད་བཟང་བ། །མཛེས་གསལ་གོས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ནི། །ཡོན་ཏན་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཡི། །འཇིག་རྟེན་བླ་མ་ལ་ཕུལ་བས། །བསྔགས་པའི་གོས་མཆོག་ཐོབ་པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་དགེ་འདུན་མཆོག་སོགས་ལ། །གང་ཞིག་དད་དང་གུས་པ་ཡིས། །གོས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་འབུལ་
[183a.7]བྱེད་པ། །དེ་ནི་ངོ་ཚ་ཤེས་གོས་དང་། །མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཀྱི་གོས། །ཉོན་མོངས་གཉེན་པོའི་ཆོས་གོས་འཐོབ། །ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པའི། །སྔོན་པོ་སེར་པོ་དཀར་པོ་དང་། །གཞན་ཡང་དམར་པོ་ཡིད་འོང་བ། །ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའི་གོས་དག་དང་། །ཆོས་གོས་ཕྲེང་བ་འབུལ་བྱེད་པ། །
[183b]
[183b.1]བདེ་འགྲོ་ཡི་ནི་བདེ་བར་འགྲོ། །གཟུགས་དང་ལྡན་ཞིང་ཡིད་འོང་ལ། །ལྷ་ཡི་གོས་ནི་ཟད་མེད་དང་། །ངོ་ཚ་ཤེས་པའི་གོས་ཀྱིས་བརྒྱན། །བདག་བློ་ངང་གིས་མཁས་པ་དང་། །དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་འགྱུར། །གོས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པའོ།། །།མེ་ཏོག་བཟང་པོ་དགེ་འདུན་ལ། །
[183b.2]རབ་ཏུ་འཐོར་ཞིང་མཆོད་བྱེད་པ། །བརྒྱ་བྱིན་ལས་ལྷག་ལོངས་སྤྱོད་ལྡན། །པདྨའི་དབང་པོ་ལྟ་བུར་མཛེས། །མཆོག་ཏུ་གྲགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་། །རྟག་ཏུ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་གིས། །དགྲ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་འགྱུར། །ས་རྣམས་ལ་ནི་སྤྱོད་བྱེད་པའི། །རིན་ཆེན་མཆོག་གི་མིར་གྱུར་པས། །
[183b.3]སྤོས་མཆོག་དང་ནི་དྲི་{བཟངས་ཀྱིས,བཟང་གིས}། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་འབུལ་བྱེད་པ། །ལུས་ཀྱི་གྲགས་པའི་དྲི་ཡིས་ཁྱབ། །ཨུཏྤལ་སྔོ་དང་མཉམ་པ་ཡི། །མིག་ནི་དྲི་མེད་དཀྱུས་རིང་མཛེས། །བཻ་ཌཱུརྱ་དང་མུ་ཏིག་དང་། །རིན་པོ་ཆེ་ཡིས་ཡན་ལག་བརྒྱན། །ལུས་ཀུན་ཀུ་ཤའི་གོས་ཀྱིས་གཡོགས། །སྐྱེ་བ་ཀུན་
[183b.4]དུ་མི་ཡི་མཆོག །གཟུགས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ནི། །དགེ་འདུན་དྲི་བཟང་ཕུལ་བ་ཡིན། །སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་སྨན་རྣམས་ནི། །དེ་དག་དགེ་འདུན་ལ་ཕུལ་བས། །མཛེ་ལ་སོགས་པའི་ནད་རྣམས་ཀྱི། །སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་པ་ལས་གྲོལ། །བཞིན་ནི་མཛེས་ཤིང་གསེར་རྣམས་དང་། །མཉམ་ཞིང་ཁ་དོག་
[183b.5]ཡིད་དུ་འོང་། །རྒྱལ་པོ་ཡི་ནི་འཚེ་བ་རྣམས། །གང་ཡིན་པ་དང་བྲལ་བ་ཐོབ། །མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་སྟེ་བཅོ་ལྔ་པའོ།། །།ས་བདག་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་གང་ལ། །ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ནས་ནི། །མཁུར་བ་རྣ་རྒྱན་མཛེས་ལྟུང་བས། །གུས་ལྡན་ལེགས་པར་སྤྱི་བོ་ཡིས། །ལན་མང་དུ་ནི་
[183b.6]ཕྱག་བྱེད་པ། །དེ་དག་སངས་རྒྱས་ཕྱག་བྱེད་པའི། །འབྲས་བུ་ཡིན་ཞེས་མཁས་རྣམས་སྨྲ། །སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་གཙོར་འགྱུར་པའི། །རྟག་ཏུ་མཐོན་པོའི་རིགས་སྐྱེ་ཞིང་། །རྟ་དང་གླང་པོས་རྒྱུ་བྱེད་པ། །དེ་དག་བླ་མ་འཕགས་པ་ལ། །ལེགས་པར་ཕྱག་ནི་བྱས་པས་ཡིན། །སྙན་པ་ཡིས་ནི་ཁྱབ་འགྱུར་
[183b.7]ཞིང་། །ངེས་པར་ལེགས་པར་འཛིན་པ་དང་། །གསལ་བར་བྱེད་པའི་འོད་ཀྱིས་ནི། །སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བྱེད་ཅིང་། །ནད་ནི་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད། །འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་བདེ་འགྲོར་ངེས། །མི་དབང་གིས་ནི་རྒྱུན་དུ་འགྱུར། །འབྲས་བུ་དཔལ་དང་ལྡན་པ་ཡང་། །ཐུབ་དབང་ཕྱག་བྱས་
[184a]
[184a.1]པ་ལས་ཡིན། །འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་སྟོབས་གྲགས་ལྡན། །ཡན་ལག་སུམ་ཅུ་གཉིས་མཚན་ལྡན། །རྒྱལ་འགྱུར་ས་སྟེངས་གཙོ་བོ་དེ། །སངས་རྒྱས་ལ་ནི་ཕྱག་བྱས་པའི། །འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བློ་ལྡན་གསུང་། །དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་ཚོགས་ཤེས་པས། །ལུས་འདི་འཇིག་
[184a.2]པར་ཤེས་ནས་ནི། །མཁས་པས་སངས་རྒྱས་ཕྱག་བྱ་ཞིང་། །ལུས་ཀྱི་ལས་ནི་ལེགས་པར་སྤྱད། །ཕྱག་གཅིག་འཚལ་བར་གྱུར་པ་ཡིས། །འཁོར་བ་སྤོང་བའི་རྒྱུ་ཐོབ་ཅིང་། །འཁོར་བའི་འཇིགས་མཐོང་གུས་པ་ཡིན། །དེ་ལྟར་སུ་ཞིག་ཕྱག་མི་བྱེད། །ཕྱག་གི་གཏམ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པའོ།། །།
[184a.3]ཀྲྀཥྞ་ས་ར་ལྟར་མཛེས་གཟུགས། །སྟོབས་ལྡན་འཇམ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་སྣུམ། །དགུན་དུས་བསྲོ་ཁང་གོས་བཟང་བགོས། །ཡིད་འོང་མཛེས་མ་ལ་འཁྱུད་ནས། །མི་དབང་གང་ཞིག་རྩེ་བྱེད་ཅིང་། །རོ་མཆོག་སྣ་ཚོགས་ལྡན་པ་ནི། །རིན་ཆེན་སྣོད་བླུགས་འཐུང་བ་ནི། །དེ་དག་སྒྲོན་མ་ཕུལ་བ་ཡིས། །ཤིན་ཏུ་
[184a.4]འབྲས་བུ་མངོན་ཡིན་པར། །ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རིན་ཆེན་གསུངས། །འབར་ཞིང་མེ་ལྕེ་རྒྱས་དང་ལྡན། །ཁང་པའི་ནང་དུ་མེ་འབར་གསལ། །དགུན་དུས་གྲང་བ་སེལ་བྱེད་པ། །སྣང་བ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ནི། །མཆོག་ཏུ་གྱུར་ལ་ཕུལ་བ་ཡིས། །ལྷ་དང་མི་ཡི་འཇིག་རྟེན་ན། །གསལ་ཞིང་རབ་ཏུ་
[184a.5]འབར་གྱུར་དང་། །དྲི་ཟ་ལྷ་མིན་མི་འམ་ཅི། །བྱད་བཞིན་མཛེས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །སྟོན་ཟླ་དང་འདྲ་རབ་མཛེས་པ། །སྡུག་པ་པང་བར་འཁྱུད་ནས་ནི། །ལུས་ནི་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། །མཐོ་རིས་སུ་ནི་སྤྱོད་བྱེད་པ། །དེ་དག་གང་ཚེ་འཕགས་ཚོགས་ལ། །སྣང་བ་དང་བས་ཕུལ་བ་ཡིན། །རྐུན་མ་ལས་
[184a.6]རྒྱལ་བཞོན་པར་ལྡན། །ས་རྣམས་མ་ལུས་རྗེས་སུ་སྐྱོང་། །བྱད་བཟང་གསེར་གྱིས་ཡན་ལག་བརྒྱན། །དེ་དག་གིས་ནི་སྣང་བ་རྣམས། །ཕུལ་བའི་འབྲས་བུ་འདི་དག་ཡིན། །སྣང་བའི་གཏམ་སྟེ་བཅུ་བདུན་པའོ།། །།རི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བསྒྲིབས་པ་དང་། །མཆོག་ཏུ་རིང་ན་གནས་
[184a.7]པ་དང་། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་དངོས་པོ་དང་། །མཚན་མོ་སྨག་གིས་བསྒྲིབས་པ་དག །གང་ཚེ་ལག་མཐིལ་གནས་པ་ལྟར། །དགེ་སློང་མ་འགགས་པ་ཡིས་མཐོང་། །དེ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ། །ཞུགས་མར་ཕུལ་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན། །སྤྱན་གྱིས་དངོས་ཀུན་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། །བདེ་གཤེགས་
[184b]
[184b.1]མར་མེ་ཕུལ་བ་ཡིས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་མཉེས་ཞེས་གྲགས། །ཕུལ་བ་བཅོམ་ལྡན་གང་ཞེ་ན། །ཐུབ་དབང་དྲི་མེད་སྤྱན་ལ་ཕུལ། །རིང་དང་ཕྲ་དང་བསྒྲིབས་པ་དང་། །དཔག་ཚད་ཀྱིས་ཆོད་མཐོང་ལ་ལྟོས། །རྒྱལ་ལ་ཞུགས་མར་ཕུལ་བ་ཡི། །དེ་འབྲས་ཡིན་པར་ཐུབ་པས་གསུངས། །ས་
[184b.2]བདག་རྒྱལ་པོ་གང་ཡིན་པ། །ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་ལྡན་པ། །ཨུཏྤལ་ལྟ་བུར་མིག་དཀྱུས་རིང་། །གང་ཞིག་ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་ན། །གསེར་མདོག་འོད་ཀྱིས་སྣང་བ་ལྟར། །རང་གི་འོད་ཀྱིས་སྣང་བྱེད་པའི། །འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ནི། །ནོར་བུ་བརྒྱ་ཕྲག་འོད་གཟེར་གྱིས། །ས་རྣམས་རྒྱུ་ཞིང་
[184b.3]སྣང་བྱེད་པ། །དེ་དག་ཤཱཀྱ་སེང་གེ་ལ། །གུས་པར་མར་མེ་ཕུལ་བ་ཡིས། །རྒྱ་ཆེར་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ལྷ་གང་འཇིག་རྟེན་གསལ་བྱེད་ཅིང་། །ཨུཏྤལ་ལྷ་ཡི་མིག་ལྡན་ལ། །སྨིན་མ་ལེགས་ཤིང་གསེར་མཆོག་ལྟར། །མིག་སྟོང་དང་ནི་ལྡན་པ་ཡི། །བརྒྱ་བྱིན་ལྷ་ཡི་བདག་པོ་ཉིད། །ལྷ་ཡི་
[184b.4]སྟན་ལ་འདུག་པ་དང་། །གང་ཞིག་འདོད་བྲལ་ཚངས་པ་ནི། །འོད་གསལ་ལྷ་མཆོག་ཕྱག་བྱེད་ཅིང་། །ལྷ་ཡི་ཤིང་རྟ་གཡོ་བྱེད་པ། །སྟོན་པ་ཡི་ནི་རིང་བསྲེལ་ལ། །མར་མེའི་ཕྲེང་བ་མིས་ཕུལ་པའི། །འབྲས་བུ་རྒྱ་ཆེན་གྱུར་པ་ཡིན། །མར་མེའི་གཏམ་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ།། །།མི་དབང་དུས་
[184b.5]ནི་ཐམས་ཅད་དུ། །ཉམས་དགའ་བ་ཡི་ཁང་{བཟངས་,བཟང་}མཆོག །རོལ་མོའི་གནས་ཀྱི་ཉམས་དགའ་བར། །འཚོ་ཞིང་རྒྱལ་བའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པར། །བཙུན་མོའི་འཁོར་དང་རོལ་བྱེད་པ། །གྲང་བ་སེལ་བའི་ཁང་པ་ནི། །ཕྱོགས་བཞི་ནས་ནི་བྱོན་པ་ཡི། །དགེ་འདུན་བཞུགས་གནས་ཕུལ་བ་ཡིན། །
[184b.6]ཐུབ་པ་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་བཅས། །གཙུག་ལག་ཁང་གི་དོན་དུ་ནི། །ཚིག་གིས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བ་དང་། །ཚོགས་པ་ཡིས་ནི་གྲོགས་བྱེད་ཅིང་། །ངེས་པར་དུས་སུ་འགྲོ་བྱེད་པ། །གཉིད་ལོག་པའམ་ལངས་པ་ན། །བསོད་ནམས་རྒྱུན་ནི་ཚད་མེད་འཕེལ། །ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེའི་མཚོན་ཆ་ཡིས། །
[184b.7]ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རི་བཅོམ་ནས། །ས་དང་བཅས་པའི་ཁང་{བཟངས་,བཟང་}འགྱུར། །དགེ་འདུན་ལ་ནི་ཡོ་བྱད་དང་། །ལོངས་སྤྱོད་བཟང་པོ་དང་བཅས་པ། །གཙུག་ལག་ཁང་ནི་གང་ཞིག་བྱེད། །རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཁང་{བཟངས་,བཟང་}ནི། །རིན་ཆེན་མཆོག་གི་རང་བཞིན་གྱི། །རྩིག་པ་ཀ་བ་དང་ལྡན་པའི། །མཛེས་
[185a]
[185a.1]ལྡན་ལྷན་ཅིག་དུས་ཀུན་དུ། །དེ་ནི་ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་འདིར། །ཡུན་རིང་དུ་ནི་མངོན་པར་དགའ། །དཔལ་དང་ལྡན་པའི་བླ་རེ་དང་། །སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ནི་གོས་ཀྱིས་སྤྲས། །ཁང་{བཟངས་,བཟང་}མཆོག་ནི་འོད་འཕྲོ་བ། །ཡང་དག་གནས་པར་གྱུར་པ་ནི། །ཡོན་ཏན་ཚོགས་ལྡན་ཕུལ་བ་
[185a.2]ཡིས། །བརྒྱ་བྱིན་གྱི་ནི་ཁང་{བཟངས་,བཟང་}མཆོག །རྣམ་པར་རྒྱལ་བྱེད་ཐོབ་པ་ཡིན། །གཙུག་ལག་ཁང་བཞེངས་པའི་གཏམ་སྟེ་བཅུ་དགུ་པའོ།། །།ཁྱོགས་དང་སྟན་ནི་མཉམ་པ་རུ། །འབོལ་སྟན་ལ་ནི་ཆུང་མ་ནི། །ནུ་མ་རྒྱས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །མལ་སྟན་ལ་ནི་ས་བདག་
[185a.3]ཉལ། །ཉེས་པའི་ཚོགས་སྤངས་དམ་པ་ལ། །དེ་ཡིས་མལ་སྟན་ཕུལ་བ་ཡིན། །རྐང་རྟེན་དང་བཅས་ཁྲི་ལ་ནི། །སྣ་ཚོགས་གོས་ཀྱིས་བརྒྱན་ལ་འདུག །དབྱངས་སྙན་རོལ་མོ་དང་མགྲིན་བསྡེབས། །རིན་ཆེན་རང་བཞིན་སྟན་ལ་ནི། །དྲི་ཞིམ་པས་ནི་བྱུགས་པ་ཡི། །དད་ལྡན་མལ་སྟན་
[185a.4]ཆེན་པོ་ལ། །དཔུང་པ་ལ་ནི་མགོ་བརྟེན་ནས། །ཡུན་རིང་ལྷ་ཡི་ཁང་པ་རུ། །འཇིགས་པ་མེད་པར་བདེ་བར་ཉལ། །དེ་དག་མལ་ཆ་སྟན་རྣམས་ནི། །དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་ཕུལ་བ་ཡི། །འདི་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བཤད། །ག་པུར་ཙནྡན་ཨ་ཀ་རུ། །ལུས་བྱུགས་པ་ཡི་ལྷ་མོ་ནི། །ནུ་མ་ཟུང་ལྡན་ལུས་བརྟེན་ནས། །གོས་
[185a.5]མཆོག་འབོལ་སྟན་ལ་རྟག་ཉལ། །དེ་དག་མཆོད་རྟེན་རྣམས་ལ་ནི། །གདུགས་དང་གོས་ཁྲི་ཕུལ་བས་ཡིན། །མལ་ཆ་དང་སྟན་གྱི་གཏམ་སྟེ་ཉི་ཤུ་པའོ།། །།གླིང་བཞི་ལས་ནི་རྣམ་རྒྱལ་ནས། །སྟོབས་ལྡན་བརྒྱ་བྱིན་གནས་ཡིན་ཏེ། །ང་ལས་ནུ་ཡིས་སུམ་ཅུ་གསུམ། །བདག་
[185a.6]པོའི་སྟན་ཕྱེད་དབང་བྱས་ནས། །འདོད་པའི་བདེ་བའི་དགའ་བ་མྱོང་། །ཞག་བདུན་བར་དུ་དབྱིག་རྣམས་ཀྱི། །ཆར་ནི་ཁང་པར་དཔག་མེད་ཕབ། །དེ་དག་ལྷུང་བཟེད་དུ་གཏོར་བའི། །སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་དེ་ཡི་ནི། །འབྲས་བུ་ངོ་མཚར་ཆེན་པོ་ཡིན། །སྣོད་ནི་དེ་དང་དེ་དག་གིས། །རྒྱུ་བཞི་དག་
[185a.7]ལ་བརྟེན་པ་ཡི། །སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་བྱེ་བྲག་གི །འབྲས་བུ་ཐ་དད་ཐ་དད་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་མི་དབང་ཁྱད་འཕགས་རྒྱལ། །ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་བཞིན་དང་ནི། །ཨུཏྤལ་ལྟ་བུའི་ཁ་དོག་དང་། །མི་རྣམས་ནང་དུ་རྟག་པར་ནི། །དྲི་མེད་མིག་ལྡན་རོ་སྟོད་ཡངས། །དགའ་ཞིང་སྟན་དང་མལ་ཆ་
[185b]
[185b.1]དང་། །ཟས་དང་སྣོད་དུ་ལྡན་པ་ནི། །མི་རྣམས་སྦྱིན་པས་ཡང་དག་འཐོབ། །མི་མཆོག་གིས་ནི་ནད་པ་དང་། །དམན་པ་དང་ནི་དབུལ་བ་རྣམས། །སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱིས་སྦྱིན་བཏང་བས། །དཔལ་ལྡན་ཡང་དག་ཁྱད་འཕགས་འགྲོ། །མི་དབང་བརྒྱ་བྱིན་དང་མཉམ་རྩེ། །དགའ་ཞིང་བུ་དང་བྲན་
[185b.2]གཡོག་བཅས། །ཟླ་བ་དང་འདྲ་བཞིན་གྱི་མཆོག །མིག་ཡངས་ལུས་ནི་ཉི་མ་བཞིན། །གྲགས་པ་སྙན་པ་དག་དང་ལྡན། །མི་དབང་དགྲ་ཡི་སྟོབས་འཇོམས་ཤིང་། །བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པ་ནི། །དེ་ཡིས་རང་གི་བླ་མ་དང་། །ཕ་མ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་ལས་བྱུང་། །གང་ཞིག་རྟ་དང་ཤིང་རྟ་གླང་། །
[185b.3]ཞོན་ལ་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཕྱག་འཚལ། །གསེར་གྱི་ཡུ་བ་དང་ལྡན་པ། །ཟླ་བའི་དབྱིབས་དང་ལྡན་པ་ཡི། །ཉི་མའི་འོད་ཟེར་ཟློག་བྱེད་ཐོགས། །མི་དབང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། །འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ནི། །ས་རྣམས་དབང་ཕྱུག་དང་བཅས་པའི། །གང་ཞིག་རྒྱལ་པོར་གྱུར་པ་ནི། །ཡང་དག་ཞིང་
[185b.4]ལ་དེ་དག་གིས། །སྦྱིན་པའི་ས་བོན་སྦྱངས་པ་ཡི། །ཡོན་ཏན་མཆོག་གི་འབྲས་དེ་ཡིན། །དམན་པའི་སྣོད་ལ་སྦྱིན་པ་ཡིས། །མང་དུ་བྱིན་ཡང་འབྲས་བུ་ཉུང་། །ཡུར་མ་ཚོར་མའི་སྐྱོན་བཅས་དང་། །རྡོ་བའི་སྟེང་གི་ཞིང་རྣམས་ལ། །ས་བོན་མང་པོ་བཏབ་པ་བཞིན། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་
[185b.5]མུག་སྤངས། །ཡོན་ཏན་གྱིས་བརྒྱན་ཞིང་ལ་སྦྱིན། །ཉུང་ངུ་བྱིན་ཡང་མང་དུ་འབྱུང་། །ནྱ་གྲོ་དྷ་ཡི་ས་བོན་བཞིན། །ཞིང་གི་གཏམ་སྟེ་ཉི་ཤུ་གཅིག་པའོ།། །།གང་གིས་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་བྱིན་ཞིང་། །བྲི་བ་དང་ནི་ཉན་པ་དང་། །རྟག་ཏུ་དེ་དག་སེམས་ཉིད་དང་། །གལ་ཏེ་ཡང་དག་སྒོམ་བྱེད་
[185b.6]ན། །སྐྱེ་བ་དྲན་པ་རྟག་ཏུ་འཐོབ། །གང་ཞིག་ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་ན། །དཔག་བསམ་གྱི་ནི་ཤིང་གི་མཆོག །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་བྱེད་པ། །ལྷ་ཚོགས་བདེ་བའི་མཆོག་གྱུར་པ། །དེ་ནི་བ་མཆོག་བྱིན་པ་ཡི། །རྒྱ་ཆེ་བ་ཡི་འབྲས་བུ་ཡིན། །གང་ཞིག་མངལ་དུ་རྫོགས་པར་ནི། །གཙང་ཞིང་ཡིད་འོང་རོ་མྱང་ལ། །མར་དང་སྦྲང་
[185b.7]རྩི་སྟོབས་དང་ནི། །གང་ཞིག་འོ་མ་འཐུང་ཚེ་ཡང་། །པདྨའི་གེ་སར་མདངས་ལྡན་པ། །ཁུ་འཇོའི་དུས་གང་ཡིན་པར་འཐུང་། །སྐྱེད་རྫོགས་ནས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ། །བདུད་རྩིའི་མཆོག་ཀྱང་འཐུང་བྱེད་པ། །དེ་ནི་བ་མཆོག་བཏང་ལས་བྱུང་། །སེང་གེའི་ཁྲི་ནི་རབ་དགའ་ཞིང་། །མཛེས་པ་གུས་
[186a]
[186a.1]པས་ཆོས་ལ་ནི། །རིམ་པ་བཞིན་དུ་དེས་ཕུལ་བས། །གཞིག་པར་མི་ནུས་རྡོ་རྗེའི་གནན། །རབ་མཆོག་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་གཞུགས། །ལྷ་ཀླུ་གྲུབ་པ་ཕྱག་འཚལ་འགྱུར། །གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་རྟག་ཏུ་དེར། །རོ་ལྡན་འོ་མ་བླུགས་ནས་ནི། །མི་ཡི་མཆོག་ནི་འཐུང་བྱེད་ཅིང་། །དཔལ་ལྡན་
[186a.2]ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། །པདྨའི་མདོག་ལྡན་བུད་མེད་རྙེད། །དེ་ནི་མ་ཧེ་མཆོག་བཏང་ཡིན། །རྟག་ཏུ་ནད་པ་ཉམ་ཆུང་ལ། །བཞོན་པ་མཆོག་ནི་སྦྱིན་པ་དང་། །བླ་མ་རྣམས་ནི་མཉེས་བྱས་ནས། །བཙུན་ཞིང་མི་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་འགྱུར། །གསེར་གྱི་ཆས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཡི། །རྟ་ནི་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། །
[186a.3]མི་མཆོག་རྟག་ཏུ་ཞོན་ནས་རྒྱུ། །ཤིན་ཏུ་རིང་བའི་ཡུལ་རྣམས་སུ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ནི་འགྲོ་བྱེད་པ། །བཞོན་པ་མཆོག་ནི་ཕྱིན་པ་ཡིས། །དེ་ལྟ་བུ་ཡི་མི་རུ་འགྱུར། །དོ་ཤལ་དང་ནི་དོ་ཤལ་ཕྱེད། །འོག་པག་དང་ནི་ལྡན་པ་ཡི། །ཡིད་འོང་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་རྩེ། །སུམ་ཅུ་གསུམ་བདག་དང་འགྲན་པ། །
[186a.4]ལྟོས་པ་མེད་པར་བྱིན་པ་ལས། །བྱུང་བར་མཁས་རྣམས་རབ་ཏུ་བཤད། །བདུད་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་ཅིང་། །ལེགས་པར་གསུངས་པ་རྟག་ཏུ་ནི། །བདུད་རྩི་ལྟ་བུར་མཉན་པར་གྱིས། །ས་གཞི་ལྟ་བུར་ཆོས་ཀྱི་ཡུམ། །ཉོན་མོངས་དགྲ་ནི་སྤོང་བར་བྱེད། །འཁོར་བའི་བདེ་བ་ཉམས་མྱོང་ཞིང་། །
[186a.5]ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རབ་མཆོག་ཉིད་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། །དུབ་པའི་དུས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། །མཁས་པས་གནས་ནི་ཕུལ་བ་ཡིས། །མཐོ་རིས་ཕྱིན་ནས་རྟག་ཏུ་དགའ། །བརྒྱ་བྱིན་དང་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །རྟག་ཏུ་དགའ་བ་མྱོང་བར་བྱེད། །འདིར་ནི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ཕུལ་བས། །སྣ་
[186a.6]ཚོགས་པ་ཡི་ཤིང་རྣམས་ལ། །མེ་ཏོག་དྲི་ཞིམ་དང་ལྡན་ཞིང་། །མངོན་པར་མཐོ་བའི་མི་ཐོབ་ནས། །སྐྱེད་མོས་ཚལ་རྣམས་ལོངས་སྤྱོད་ལྡན། །ཆུ་བོ་རྒལ་བར་དཀའ་བ་ཡི། །གནས་སུ་ཟམ་པ་འཛུགས་བྱེད་པ། །མི་དེ་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལྡན་པའི། །མཐོ་རིས་གནས་སུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། །གསེར་
[186a.7]མདོག་ལྟ་བུའི་ལུས་དང་ལྡན། །ཉམས་དགའ་རྫིང་བུ་བྱེད་པའི་མི། །མཐོ་རིས་གནས་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་འདི་རུ་མིར་གྱུར་ནས། །རྒྱལ་པོ་ཡི་ནི་དགའ་བདེ་ཐོབ། །ཁྲོན་པ་དང་ནི་བུ་ཉེན་ཁང་། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་རྟེན་པ་དང་། །ཐན་པ་གྲང་བ་སྐྱོབ་གྱུར་པ། །བྱེད་པའི་
[186b]
[186b.1]མི་མཆོག་གང་ཡིན་པ། །ལྷ་ཡི་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར། །ཉི་མའི་འོད་ཟེར་ཚ་བ་ཡིས། །ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ལྡན་པ་ལ། །གང་ཞིག་གདུགས་ནི་སྦྱིན་བྱེད་པ། །གདུགས་དང་འདྲ་བར་དེ་དག་ནི། །དགྲ་ཡི་ཚོགས་ལས་རྒྱལ་འགྱུར་ཞིང་། །རྟག་ཏུ་བདེ་བ་མཆོག་དང་ལྡན། །མཆིལ་ལྷམ་
[186b.2]རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ནི། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དག་ལ་ནི། །གུས་པ་ཡིས་ནི་སྦྱིན་བྱེད་པ། །དེ་དག་བཞོན་པ་མཆོག་རྣམས་ལ། །ལྷ་དང་མི་ཡི་འཇིག་རྟེན་དུ། །ཡུན་རིང་ཞོན་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་སྒྲོགས་པ་ཡིས། །རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་སྟོད་བྱེད་པ། །ཐམས་ཅད་
[186b.3]དག་ནི་བཏུད་པ་ཡིས། །ལུས་ཀྱིས་ཕྱག་ནི་འཚལ་བྱེད་པ། །བླ་མར་བརྟེན་པའི་རིགས་སྐྱེ་ཞིང་། །དེ་དག་སོ་སོར་རིག་པ་འཐོབ། །རྫ་རྔ་པི་ཝང་པ་ཊ་ཧས། །བདེ་བར་གཤེགས་མཆོག་མཆོད་བྱེད་པ། །མིར་གྱུར་ནས་ནི་དབྱངས་སྙན་ལ། །སྒྲ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྙན་པར་འོས། །ཡིད་དུ་འོང་བའི་
[186b.4]གཟུགས་དང་ལྡན། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་མཆོད་རྟེན་ལ། །དགའ་བས་སྲོག་དང་འཛུགས་བྱེད་ཅིང་། །གདུགས་དང་དྲིལ་བུ་རྣམས་དང་ནི། །གདུགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་འབུལ་བྱེད་པ། །དེ་དག་མིར་ནི་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་། །དཔལ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འཐོབ། །མིར་གྱུར་པ་ནི་མ་ལུས་པའི། །བདག་
[186b.5]པོ་ཉིད་ནི་སྟོབས་དང་ལྡན། །དཔུང་རྒྱན་མུ་ཏིག་རྒྱན་ལྡན་པ། །ས་རྣམས་སྦྱིན་པར་བཏང་བ་ལས། །ཡིན་པ་རུ་ནི་མཁས་པ་འཆད། །མཆོད་རྟེན་དང་ནི་རྒྱལ་བ་ཡི། །སྐུ་མཆོག་རྣམས་ནི་བཞེངས་བྱེད་པ། །གདུགས་ལྡན་སྐུ་གདུང་འཛུག་བྱེད་པ། །མཐོ་རིས་ཡང་དག་འདིར་ཐོབ་ནས། །མི་
[186b.6]རྣམས་ཀྱིས་ནི་བསྟོད་པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་དང་པོར་སངས་རྒྱས་ལ། །ས་དང་ལྕི་བས་བྱུགས་ནས་ནི། །མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་ཟས་སྐོམ་ཕུལ། །རྟག་ཏུ་མཆོད་པ་བྱེད་པ་ནི། །རྒྱལ་པོའི་མཆོག་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། །རྒྱ་ཆེན་མར་མེ་སྣ་ཚོགས་དང་། །དྲི་ཞིམ་མེ་ཏོག་བདུག་པ་དང་། །བུ་རམ་
[186b.7]ལ་སོགས་བཏུང་བ་རྣམས། །དགེ་འདུན་ལ་ནི་འབུལ་བྱེད་པ། །དེ་ཡང་ནོར་དང་ལྡན་འགྱུར་ཞིང་། །ལྷ་མིའི་བདེ་བ་དག་དང་ལྡན། །མཆོད་རྟེན་གདུང་བཅས་གཙུག་ལག་ཁང་། །མི་གང་འབད་པས་ཉེན་འཁོར་འཕྱག །ཀུན་ནས་དྲི་མ་མེད་བྱེད་པ། །གསེར་གྱི་ཁ་དོག་འདྲ་བར་འགྱུར། །རྟག་
[187a]
[187a.1]ཏུ་སྣང་བ་འདུལ་བྱེད་ཅིང་། །གྲང་དུས་གོས་དང་ཁང་པ་དང་། །རྒྱན་དང་བུ་མོ་བཏུང་བ་བྱིན། །སྐྱེ་གནས་རྣམས་སུ་བདེ་ལྡན་འགྱུར། །ས་སྟེངས་སུ་ནི་ཚེ་རིང་ཞིང་། །ཐམས་ཅད་ནད་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར། །མཉམ་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཐོབ། །དེ་དག་རྟག་ཏུ་བདེ་དང་ལྡན། །
[187a.2]ལྷ་ཡི་བདེ་བ་སྣ་ཚོགས་པ། །ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་འབྱུང་འགྱུར་བ། །སྲོག་གཅོད་སྤངས་པ་ལས་ཡིན་པར། །ངེས་པར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན། །གཞན་མཐོང་བརྣབ་སེམས་མི་བྱེད་པ། །ཆོམ་རྐུན་ལས་ནི་དབེན་གྱུར་ཅིང་། །རྫས་ནི་ཡོངས་སུ་སྲུང་བར་བྱེད། །གསེར་དང་དཔག་མེད་ཕུན་
[187a.3]ཚོགས་ཐོབ། །རྐུན་མ་བརྒྱ་ཕྲག་དག་གིས་ནི། །མི་དབང་ལས་ནི་འབྲལ་མི་ནུས། །ཆུང་མ་གཞན་ལ་མི་འཕྱོ་ཞིང་། །ལེགས་སྲུང་ཆུང་མ་མཉམ་མེད་རྙེད། །སྐྱེ་བར་དགྲར་གྱུར་ཅུང་ཟད་མེད། །འདིར་ནི་འཇིག་རྟེན་ཡིད་རྟོན་ཅིང་། །དེ་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་ཡོད་མིན། །དེ་དང་དེར་ནི་སྐྱེ་བ་ན། །
[187a.4]ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུར་ནི། །དྲི་ལྡན་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གཟུགས། །དེ་ནི་མི་འགྱུར་ཁ་དྲི་ཞིམ། །{བརྫུན་,རྫུན་}གྱི་ཚིག་ཀྱང་སྨྲ་མ་ཡིན། །དམ་པ་ཡི་ནི་གྲོགས་ལྡན་ཞིང་། །མི་དབང་གིས་ནི་གུས་པས་མཆོད། །བུ་དང་ཆུང་མ་བྲན་དང་ནི། །ལོངས་སྤྱོད་རྒྱ་ནི་ཆེན་པོ་ཡིས། །དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བདེ་ཐོབ་པ། །
[187a.5]རྟག་ཏུ་ཕྲ་མ་སྤངས་པས་ཡིན། །ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་སྒྲ་སྙན་ལ། །ངག་ནི་སྙན་པར་འོས་པ་དང་། །རྟག་ཏུ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་དང་། །མི་རྣམས་དང་ནི་ལྷ་རྣམས་སུ། །དེ་རྒྱལ་ཚིག་ནི་རྩུབ་མོ་དག །མི་དེ་ཡིས་ནི་སྤངས་པས་ཡིན། །ཆོས་དོན་དབེན་པ་དགའ་བ་ཡིས། །སྨྲ་བ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི། །རྟག་
[187a.6]ཏུ་མཆོག་ཏུ་ཡིད་འོང་འགྱུར། །ཡང་ཡང་མཆོད་པ་དེ་ཡིས་ཐོབ། །རིན་ཆེན་མང་དང་བཞོན་པས་ཕྱུག །མངོན་མཐོ་འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་པའི། །བདེ་བ་མཐའ་ཡས་མྱོང་བར་འགྱུར། །བདག་གཞན་ཆགས་པ་སྤངས་པ་ཡིས། །དེ་འདིར་འདོད་ཆགས་ཆུང་འགྱུར་ཞིང་། །རྟག་ཏུ་ལོངས་
[187a.7]སྤྱོད་རྒྱ་ཆེན་ལྡན། །ངག་ལ་དབང་ཞེས་གྲགས་ལྡན་འགྱུར། །རབ་ཏུ་མཛེས་པ་ཉིད་ཐོབ་ཅིང་། །དེ་ནི་རྟག་ཏུ་ཕྱུག་ཅིང་བདེ། །རྒྱལ་སྲིད་ཀྱིས་མཐོ་འཇིག་རྟེན་གྱི། །ཚངས་པ་ཉིད་ནི་ཐོབ་འགྱུར་ཞིང་། །ཡང་དག་བྱམས་པའི་སེམས་ལྡན་པ། །དབང་པོ་ཡོད་པའི་མི་རུ་སྐྱེ། །མཐོ་རིས་ཐར་འབྲས་
[187b]
[187b.1]བདེ་བ་ཐོབ། །ཡང་དག་རྫོགས་དང་མི་དེ་ལྡན། །གང་ཕྱིར་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། །ཡང་དག་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་ནི། །དགེ་བའི་རྩ་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན། །དད་དང་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པའི། །བསོད་ནམས་ཀྱི་ནི་ཞིང་མཆོག་ལས། །ས་གསུམ་བདེ་བ་རྒྱ་ཆེན་སྐྱེ། །དེ་ལྟའི་ཁྱད་པར་མི་ཤེས་པས། །
[187b.2]ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །གཏེར་དུ་གྱུར་པའི་དད་པ་ནི། །རྟག་ཏུ་དེ་ཡིས་བརྟན་པར་བྱ། །དད་པ་ཡིས་ནི་མ་བཞིན་དུ། །བདེ་བ་རྣམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། །དེ་བས་ཐོག་མར་སྐྱེས་བུ་ཡི། །ཡིད་ཀྱིས་ལེགས་པར་བསྟེན་པར་བྱ། །འབྱུང་གནས་དད་པ་སྤངས་པ་ཡིས། །དམ་ཆོས་རིན་
[187b.3]ཆེན་བྱང་ཆུབ་མཆོག །ངེས་པར་གཟུང་བར་ནུས་མ་ཡིན། །རྒྱལ་པོ་ལས་ནི་ཉམས་པ་ཡིས། །ལོངས་སྤྱོད་འབྲས་ལས་ཉམས་པ་ལྟར། །དད་པའི་དབང་པོ་ལས་ཉམས་ན། །དེ་བཞིན་འབྲས་རྣམས་ཐོབ་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་ནི། །འཇིག་རྟེན་བདེ་གཤེགས་བྱེད་འདོད་པས། །
[187b.4]ཡིད་ནི་རབ་ཏུ་དད་པ་ཡིས། །རྟག་ཏུ་ཕན་པ་ཉིད་དུ་གྱིས། །ལྷག་མས་ཉེས་པ་ཞི་མ་ཡིན། །གཞན་དུ་དད་པ་དང་ལྡན་པའི། །ཉེས་པའི་ཚོགས་ནི་ཐམས་ཅད་བསྲེག །དམན་ཞིང་གོས་མེད་རྨོངས་པ་དང་། །ལག་པ་ན་ནི་ཐོད་པ་ཐོགས། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་སློང་བ་སྣང་། །སྦྱིན་པ་མེད་པའི་
[187b.5]འབྲས་ལ་ལྟོས། །ཐ་དད་ཁྱིམ་དུ་སློང་ཞིང་རྒྱུ། །རྟག་ཏུ་བཀྲེས་པར་ཀུན་དུ་འཁོར། །གང་ཞིག་ལུས་ལས་ལག་རྐྱོང་ལ། །ཁྱི་དང་འདྲ་བར་རིང་ན་གནས། །ཀུན་དུ་འཇུག་ཅིང་སློང་བ་ལ། །ཕྱིར་ལོག་ཉུང་ཤས་ཆ་གཅིག་ཀྱང་། །གང་ཞིག་ཁ་ཟས་མི་སྟེར་བ། །ཁ་ནི་ཁབ་ཙམ་ལྟོ་བ་རི། །ལུས་
[187b.6]སྐམ་སྐྲ་ཡི་གོས་ཀྱིས་ནི། །ཉི་མའི་འོད་ཟེར་སྣང་མིན་ལ། །{ཡི་དགས་,ཡི་དྭགས་}སྐོམ་གྱིས་གདུངས་པ་རྣམས། །འབྲས་དེ་ལག་གིས་མ་བྱིན་ཅིང་། །དུས་མ་བྱིན་པའི་འབྲས་བུར་གསུངས། །སྣ་ཚོགས་བསྡུས་པའི་གཏམ་སྟེ་ཉི་ཤུ་གཉིས་པའོ།། །།བསོད་ནམས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་མཉན་པར་
[187b.7]གྱིས། །གཏོང་དང་བསོད་ནམས་དཀོན་པ་སྟེ། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་ལ། །སྐུ་གདུང་རྣམས་ནི་བཅུག་བྱས་ན། །ཁྲུས་གསོལ་གདུགས་ནི་འདེགས་པ་དང་། །མཎྜལ་ཟས་དང་སྐོམ་རྣམས་དང་། །གོས་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་དང་། །སྣང་བ་དང་ནི་མར་མེ་དང་། །གཙུག་
[188a]
[188a.1]ལག་ཁང་དུ་མལ་སྟན་དང་། །ཞིང་དང་སྣ་ཚོགས་ཕུལ་ནས་ནི། །བསྟོད་ཅིང་ཕྱག་ནི་འཚལ་བྱེད་པ། །འདི་འདྲ་དུ་མ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །གཏམ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས། །ཡང་ཡང་སྦྱིན་པའི་བསྔགས་པ་བརྗོད། །མཚོ་ནི་སྦྲུལ་གྱིས་གང་བཞིན་དུ། །མེ་ཏོག་ལོ་མ་
[188a.2]རྒྱས་པ་ཡི། །ལྗོན་ཤིང་ཚེར་མ་དང་བཅས་བཞིན། །ཐོས་དང་དཔྱོད་དང་རིགས་ལྡན་ཞིང་། །དེ་ལྟ་བུ་ཡི་བྱེ་བྲག་ཅན། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ནི་རྒྱབ་ཕྱོགས་ཡིན། །དབུལ་ཡང་ཁྲིམས་ལྡན་མཆོག་ཡིན་གྱི། །ཡོན་ཏན་རྒྱན་དང་བྲལ་བ་ཡི། །ནོར་ལྡན་རྣམས་དང་མཚུངས་མ་ཡིན། །དབུལ་ཡང་
[188a.3]སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས། །དེ་དག་ཡོན་ཏན་རོ་མྱང་བས། །བདུད་རྩི་ལྟ་བུར་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཡང་དག་དྲན་བྱ་བླ་མ་བཞིན། །ཡོན་ཏན་ལྡན་འཕགས་གཟི་བརྗིད་ལྡན། །ནོར་རྣམས་དང་ནི་རྒྱན་དང་ནི། །དེ་དག་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །དྲུང་དུ་ཉེ་བར་མཆོད་འདོད་པས། །ཚུལ་ཁྲིམས་
[188a.4]འདི་ནི་བསྲུང་བར་གྱིས། །འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་རྣམས་རྒྱལ་བའི། །འཇིགས་དང་ཞེ་སྡང་བཅས་པ་ལ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བློ་བྱས་ཏེ། །བདེ་བ་མཆོག་ནི་སྐྱེས་བུ་ཡིས། །བདེ་བ་རྒྱ་ཆེན་མི་འཕྲོགས་པ། །ཐོབ་པར་འདོད་པ་དེ་ཡིས་ནི། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཉིད་ནི་སྲུང་བར་གྱིས། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་
[188a.5]ཉམས་འདུལ་ཞིང་འཚེ། །དེ་ཡིས་འཇིགས་བཅས་ཉམས་སུ་མྱོང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་ལ་དེ་དག་མེད། །དེ་ནས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ། །མཐའ་ཡིས་གཏུགས་ཤིང་འགྲོ་བ་ན། །བདེ་བའི་ཡུལ་རྣམས་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཚུལ་ཁྲིམས་འདི་ཉིད་སྲུང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟེན་དང་ངེས་ལྡན་ན། །
[188a.6]བདེ་འགྲོ་ཉོན་མོངས་བདག་ཉིད་མིན། །ལོག་པར་ལྟ་བས་ལམ་གོལ་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཐར་པ་རབ་བྱུང་ཞིང་། །རྟགས་ལྡན་མཐོ་རིས་འདོད་པ་ཡིས། །དེ་ཡིས་ཚུལ་ཁྲིམས་འདི་ཉིད་སྲུངས། །མི་འཇིག་དབྲོག་ཏུ་མེད་པའི་རྒྱན། །ཚུལ་ཁྲིམས་འདི་ཡིན་བསྲུང་བར་གྱིས། །ཚུལ་
[188a.7]ཁྲིམས་ནོར་གྱི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། །གཞན་གྱིས་དབྲོག་ཅིང་རྐུར་མི་ཚུགས། །ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟན་ཏེ་འཆི་བ་ན། །གཞན་དུ་རྗེས་འབྲང་ལུས་མ་ཡིན། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་གྲོགས། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱན་གྱི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། །རྒྱན་དེ་ལ་ནི་སྟོར་བ་མེད། །ཡིད་གཅུགས་
[188b]
[188b.1]པ་ཡི་གྲོགས་པོ་ཡིན། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལྟ་བུའི་ཕན་བྱེད་མེད། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་ངེས་པའི་གཉེན། །ཕ་དང་མ་དང་བུ་ཡིན་ཏེ། །འདོད་པ་སྟེར་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། །མཐུ་ཡིས་འབྲས་བུ་འདི་སྦྱིན་བྱེད། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་ཉི་ཤུ་གསུམ་པའོ།། །།བསྐལ་པ་
[188b.2]སྟོང་དུ་བསགས་པ་ཡི། །སྦྱིན་དང་བདེར་གཤེགས་མཆོད་ལ་སོགས། །ལེགས་སྤྱད་གང་ཡིན་དེ་ཀུན་ཡང་། །ཁོང་ཁྲོ་གཅིག་གིས་འཇོམས་པར་བྱེད། །ཞེ་སྡང་དང་མཉམ་སྡིག་པ་མེད། །བཟོད་དང་མཉམ་པའི་དཀའ་ཐུབ་མེད། །དེ་ཕྱིར་འབད་པས་བཟོད་པ་སྒོམས། །སྣ་
[188b.3]ཚོགས་པ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །ཞི་བའི་ཡིད་ཀྱིས་མ་བཟུང་ན། །དགའ་དང་བདེ་བ་མྱོང་མ་ཡིན། །སྡོང་བའི་ཟུག་རྔུ་ཡིད་གནས་ལ། །གཉིད་མེད་བརྟན་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེ་སྡང་བྲལ་བར་མ་གྱུར་ན། །ཇི་སྲིད་འཚོ་བར་གནོད་དང་བཅས། །ཁྲོ་བ་གཅིག་པུ་བཅོམ་པ་ཡིས། །རྣམ་པར་སྡང་བ་
[188b.4]ཐམས་ཅད་བཅོམ། །རྟོག་པའི་བུད་ཤིང་ལ་མཆེད་པའི། །ཁྲོ་བའི་མེ་ཡིས་འགྲོ་བ་བསྲེག །དང་པོར་བདག་ཉིད་སྲེག་བྱེད་ལ། །གཞན་དག་སྲེག་པ་འམ་ཡང་ན་མིན། །རྒས་པ་ཡིས་ནི་གཟུགས་བཞིན་དང་། །ཁྲོས་དང་མུན་པས་མིག་དང་ནི། །བློ་དང་བྲལ་བས་འདོད་དོན་ལྡན། །དེ་
[188b.5]བས་ཁྲོ་བ་འཇོམས་པར་བྱེད། །དགེ་བའི་ལས་ལ་འདི་སྦྱར་བྱ། །བདག་ལ་གནོད་བྱེད་འབྱུང་བ་དང་། །དེ་ལས་བཟློག་པར་བྱ་སྙམ་ན། །སྡིག་ལྡན་སེམས་ཡིན་ཁྲོར་ཅི་ཡོད། །མཚོན་སོགས་བྱེད་པ་སྤངས་ནས་ནི། །འཕེན་པ་ཅི་ཞིག་ཁྲོ་རུ་ཡོད། །རྩོད་བྱེད་ཞེ་སྡང་ཡིན་པས་ན། །དེ་ཕྱིར་
[188b.6]ཞེ་སྡང་ལ་སྡང་བསྔགས། །བཟོད་པའི་གཏམ་སྟེ་ཉི་ཤུ་བཞི་པའོ།། །།ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །གཏེར་དུ་གྱུར་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། །ཉོན་མོངས་རྒྱ་མཚོ་ཀུན་སྒྲོལ་བའི། །རྒྱ་ཆེན་མཆོག་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན། །བརྩོན་འགྲུས་ཤིང་རྟ་གང་ཞོན་པ། །དངོས་པོ་
[188b.7]བསམས་པས་མི་ཐོབ་པ། །དེ་འདྲ་འགྲོ་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །གླང་པོ་རྟ་དང་རྐང་ཐང་དང་། །མདའ་དང་མདའ་ཆེན་དགྲ་སྟ་དང་། །མཚོན་ཆ་ཡིས་ནི་གཡུལ་འགྱེད་ཅིང་། །དགྲ་བགེགས་མཐར་ནི་རྒྱལ་བྱེད་པ། །འདི་དེ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཡི། །བརྩོན་འགྲུས་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཡིན། །རྒྱ་
[189a]
[189a.1]མཚོ་ཆུ་སྲིན་ཚོགས་གནས་ཤིང་། །ཆུ་རླབས་མཐོན་པོར་རིམ་རྒྱུ་བ། །བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་པའི་དཔའ་བོ་ཡིས། །བ་ལང་རྗེས་བཞིན་འགོམ་པར་བྱེད། །རིན་ཐང་མེད་པའི་རིན་ཆེན་གྱི། །གཏེར་ནི་ལེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་སྦྲུལ་གདུག་རྣམས། །ལུས་ལ་བརྩོན་
[189a.2]འགྲུས་ཅན་གྱིས་སྤོངས། །ཁྲིམས་ལྡན་སྐྱེ་བོ་དམ་པ་ནི། །སེམས་ནི་དྲི་མེད་ཁྱད་འཕགས་པས། །མིར་ནི་ཡང་དག་མཉམ་གཞག་འཛིན། །རི་རབ་མཛེས་པའི་རྩེ་མོ་རུ། །བལྟ་ན་སྡུག་པའི་ལྷ་མོ་ལ། །པང་དུ་ལག་པས་འཁྱུད་པ་ཡི། །བདེ་དང་ལྡན་ཞིང་དགའ་བར་བྱེད། །མཁའ་གནས་ལྷ་ནི་གང་ཡིན་
[189a.3]པས། །གཉིས་གཉིས་ལྡན་པ་ངེས་སྤངས་ནས། །ཡང་དག་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་མྱོང་། །ཤིན་ཏུ་འབྲས་བུ་རྒྱ་ཆེ་བའི། །བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། །བསྟན་པ་ལ་སྦྱོར་དེ་སྦྱོར་བྱེད། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་ཉི་ཤུ་ལྔ་པའོ།། །།ཉོན་མོངས་དགྲ་ཡི་སྡེ་ཚན་རྣམས། །བསམ་གཏན་
[189a.4]ལྡན་པས་ཟིལ་མནན་ནས། །ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་དཔལ་རྣམས་ཐོབ། །བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་རབ་སྦྱིན་ཞིང་། །འཆི་མེད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་ཡི། །རྒྱུ་ནི་བསམ་གཏན་ཡིན་པ་རུ། །བློ་ལྡན་དེ་ཡིས་རབ་ཏུ་གསུངས། །ནམ་མཁའ་
[189a.5]དང་ནི་སེམས་མཉམ་ལ། །གསེར་དང་བོང་པར་མཉམ་པ་ཡི། །བསམ་གཏན་སྒོམ་བྱེད་སྐྱེས་བུ་ཡི། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་རུ་གསུངས། །ཉོན་མོངས་དགྲ་ཚོགས་ལས་རྒྱལ་བའི། །དགེ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པ་ལས། །མཚན་ནི་ཐམས་ཅད་ལྡན་པ་ཡི། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་
[189a.6]ཆུབ་དཔལ། །ཡོན་ཏན་རབ་མཆོག་བདག་ཉིད་ཅན། །དཀོན་པའི་རིགས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །སེམས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཡིས། །དགྲ་ཡི་འཇིགས་པ་རྣམས་སྤངས་ནས། །གང་གིས་མི་ཡི་དབང་པོ་བསྐྱེད། །བསམ་གཏན་གཅིག་(བུ་,པུ་)དེ་རྒྱུ་སྟེ། །ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཏེར་ཡིན་པས། །འཕགས་
[189a.7]པའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཕྱུག་གསུང་། །རྨོངས་པའི་མུན་པ་སེལ་མཛད་ཅིང་། །རྒྱུན་གྱིས་རྟག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། །རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཉི་མ་དང་། །མི་རྣམས་དང་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི། །བདེ་རྒྱུ་བསམ་གཏན་རབ་མཆོག་ཡིན། །བསམ་གཏན་གྱི་གཏམ་སྟེ་ཉི་ཤུ་དྲུག་པའོ།། །།ཤེས་རབ་
[189b]
[189b.1]སྟོབས་དང་བྲལ་ན་ཡང་། །སྐྱེས་བུའི་གཟུགས་བརྙན་འབའ་ཞིག་སྟེ། །སྙིང་པོ་སྤངས་པའི་མཐར་ཐུག་པར། །རི་མོ་བྲིས་པའི་གཟུགས་དང་མཚུངས། །བློ་ལྡན་བརྩོན་འགྲུས་ཡང་ལྡན་པའི། །བློ་ལྡན་དེ་ལ་འབྲས་འདོད་འབྱུང་། །བླ་མེད་བདག་གསོད་པ་ཡི་དགྲ། །སྐྱེ་བ་དུ་མས་གང་ཆོད་དང་། །བདག་
[189b.2]ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིས། །རིགས་དང་མིང་དང་རུས་རྣམས་དང་། །དབུས་བཞིན་དུ་ནི་མཐའ་བཟུང་ལ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་ཤེས་པ་འཇུག །ཤེས་རབ་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ཤེས་གསུངས། །འཇིག་རྟེན་རྣམས་ནི་དྲི་མི་ཡི། །རབ་རིབ་ཚོགས་ནི་སེལ་བྱེད་པས། །དེ་བས་བློ་དེ་ཆོས་མཆོག་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་
[189b.3]སྣང་བ་སྐྱེད་པ་ཡིས། །མི་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཉེས་པའི་ཚོགས། །རྟག་ཏུ་སྟོངས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དང་པོར་དབང་པོ་འདི་བསྒྲུབ་བྱ། །ཡིད་ཀྱིས་ཕྲ་རབ་རྣམ་ཤེས་ཤིང་། །རིག་པ་ཐམས་ཅད་གསལ་བྱེད་ཡིན། །ཤེས་རབ་དེ་ཡང་རྟག་པར་ནི། །སྟོབས་ཀྱིས་དགེ་བ་སྐྱེད་བྱེད་པའི། །རྒྱུ་ཡིན་
[189b.4]པར་ནི་རྟག་ཏུ་གྲགས། །བྱ་བའི་རྒྱ་མཚོའི་ནང་དུ་ནི། །གདོན་མི་ཟ་བར་ནུབ་པ་དང་། །གཡུལ་གྱི་ནང་དུ་ཤེས་རབ་གཙོ། །ཤེས་རབ་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་རྒྱལ་ཐོབ། །ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་དེ། །དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་རུ་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ནི། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་
[189b.5]ཡིན་པའི་ཕྱིར། །གདོན་མི་ཟ་བར་ཤེས་རབ་སྒྲུབས། །ཤེས་རབ་མེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ནི། །མི་གསལ་ཐོ་རངས་མར་མེ་བཞིན། །ཤེས་རབ་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་ཉི་ཤུ་བདུན་པའོ།། །།མཐོ་རིས་ཐར་པའི་ཡོན་ཏན་ནི། །རིན་པོ་ཆེ་ཡི་གཏེར་གྱུར་པ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་འདི་ཉིད། །ས་
[189b.6]གཞི་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་མིས། །བདག་ཕན་བསྒྲུབས་པ་དེ་ཡིས་ནི། །གཞན་ལ་ཕན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །མྱུར་བར་རྟག་པར་རྒྱུན་དུ་འབབ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་གཏམ་སྟེ་ཉི་ཤུ་བརྒྱད་པའོ།། །།ལེགས་པར་བཤད་པ་རིན་པོ་ཆེ་ཟ་མ་ཏོག་ལྟ་བུའི་གཏམ་སྙན་དངགས་
[189b.7]མཁན་ཆེན་པོ་སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་རུ་དྲ་དང་། དགེ་སློང་ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱིས་བསྒྱུར།།

Source Colophon

Classical Tibetan source text from the Esukhia Digital Degé Tengyur, file 172 (GitHub: Esukhia/derge-tengyur). The Esukhia project is released under CC0 (public domain). The Tibetan colophon reads: "The Discourse Like a Casket of Gems of Well-Spoken Words, a poem composed by the great scholar Ācārya Śūra [the Hero], is complete. Translated by the Indian paṇḍita Rudra and the monk Śākyaprabha." Tohoku catalogue number D4168.

🌲