The Four Hundred Verses — Aryadeva

by Āryadeva

The Catuḥśataka-śāstra-kārikā (Tibetan: བསྟན་བཅོས་བཞི་བརྒྱ་པ, "Treatise of Four Hundred Verses") is the masterwork of Āryadeva (c. 170–270 CE), the direct disciple of Nāgārjuna. In sixteen chapters of twenty-five verses each, it presents the complete path of the Madhyamaka — from practical ethics through philosophical refutation to ultimate realization. The first eight chapters address the bodhisattva's conduct; the second eight dismantle wrong philosophical views. Together with Nāgārjuna's Mūlamadhyamakakārikā, it forms the twin foundation of the Madhyamaka school.

The first eight chapters address the bodhisattva's conduct: the "four inversions" (Chapters 1–4) systematically dismantle four ways ordinary beings misperceive reality — taking the impermanent to be permanent, suffering to be happiness, the impure to be pure, and what is selfless to be a self. Chapters 5–8 then show the bodhisattva's conduct, the method of abandoning afflictions, the abandonment of attachment to sense pleasures, and the training of students. The second eight chapters turn from conduct to philosophy: refuting permanent entities (9), the self (10), time (11), wrong views (12), the senses and their objects (13), grasping at extremes (14), compounded things (15), and finally establishing the relationship of teacher and student (16). This is the first complete free English translation from the Tibetan.

This translation is from the Degé Tengyur (Tohoku 3846), Esukhia Digital Edition.

In Sanskrit: Catuḥśataka-śāstra-kārikā-nāma
In Tibetan: བསྟན་བཅོས་བཞི་བརྒྱ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ

Homage to Noble Mañjuśrī.

Chapter One — Abandoning the Notion of Permanence

Even the lord of the three worlds
has no master over his own death.
That he sleeps as though death would never come —
what could be more reckless?

Born in order to die,
destined to depart under another's power —
death appears as the natural course,
while living seems not to be.

You see the past as brief,
yet think the future will be different.
That you imagine equal things to be unequal —
this is clearly a cry of fear.

Since it is common to others too,
if you have no fear of death,
will the harm that befalls one person
generate suffering through jealousy?

Illness can be treated, old age tended —
you may not fear those.
But death, which cannot be reversed or postponed —
you should clearly fear all the more.

Like cattle awaiting slaughter,
death is common to all.
When you see that others also die,
how can you not fear the Lord of Death?

Since the time is never certain,
if you think, "I am permanent" —
someday the Lord of Death
will surely bring you harm.

Looking toward the future
while your very life is running out —
who would call someone "wise"
who is selling himself away?

Having staked yourself as collateral,
why do you commit evil deeds?
Surely you, like the wise,
should become disenchanted with yourself.

For anyone, what is called "living"
is nothing other than a moment of mind.
Since beings do not understand this,
self-knowledge is rare indeed.

You rejoice in living long
yet dislike growing old.
Alas, your conduct, O person,
seems noble while being its opposite.

If you grieve for your own death,
why then grieve for your children and the rest?
One who should comfort others —
how will such a one not be scorned?

When someone becomes a child
without being asked,
it is not unreasonable
that he should leave without asking.

Through delusion, one clings to a child
without any examination.
Old age itself reveals
the futility of delight in this wandering.

As a child is dear to the father,
so the father is not to the child.
This world descends ever downward —
even the higher realms are hard to gain.

When nothing unpleasant
is ever called "dear,"
then attachment is merely
a marketplace transaction.

The suffering born from separation
quickly fades from people's hearts.
Look at the impermanence
shown by the fading of sorrow itself.

Though you have already been tormented by harm
and know there are no real qualities,
you still adorn yourself.
That too is unfitting.

This world wanders about
as though scattering suffering everywhere.
What use is spreading more suffering
to beings who already suffer?

If meeting brings joy,
how can separation not bring pain?
Do not meeting and separation
appear to travel together?

The past has no beginning.
The future has no end.
Why do you see meetings
but not the long separations?

Moments and all other measures of time
certainly become like enemies.
Therefore, toward these enemies,
you should in no way be attached.

If the fear of foolish blame
does not impel you to renounce,
what wise person would act
only under compulsion of punishment?

If you think, "After doing this,
I shall go to the forest" —
what virtue is there in doing
what must be abandoned anyway?

One who has this certain thought —
"I shall die" —
since they have fully abandoned attachment,
how could even the Lord of Death frighten them?

Chapter Two — Abandoning the Notion of Happiness

Though the body is viewed as an enemy,
still it must be protected.
One who lives long with moral conduct
generates great merit from it.

People's suffering arises from the body itself,
while their happiness comes from elsewhere.
Why then do you cherish this torso —
a vessel for all suffering?

When happiness does not arise
for people as greatly as suffering does,
do you really think
that great suffering is small?

The world strives toward happiness,
yet those who find it are rare.
Thus in this perishable world,
beings seem chased by suffering.

Suffering can be found through desire,
but happiness — how could it come through desire?
Why do you revere what is rare
yet are unafraid of the immediate?

The body that was once comfortable
becomes a vessel for suffering.
Honoring the body and honoring an enemy —
these two appear to be the same.

Even though the body is greatly pampered,
it does not become the master of happiness.
To say that one nature
is overpowered by another is unreasonable.

For the highest, there is mental suffering;
for the lowest, physical.
These two kinds of suffering
destroy this world day after day.

Happiness is subject to thought,
and thought is subject to suffering.
Therefore, nothing anywhere
is mightier than suffering.

The more time passes,
the more suffering increases.
Therefore, happiness appears
like a stranger to this body.

The causes of suffering are many —
illness and others are apparent.
Yet that many causes of happiness
are not apparent to people.

Just as reversals are seen
when happiness is increasing,
when suffering increases,
reversals do not exist.

With conditions, happiness is seen to reverse;
but even together with conditions,
reversals from suffering
do not exist.

While you are dying, time passes
and you move from birth to birth.
It is in no way reasonable to say
that one who is dying is happy.

If embodied beings always experience
harm from hunger and the like,
it is in no way reasonable to say
that one who is being harmed is happy.

Through powerlessness, among all the elements,
what is called "composition" arises.
It is in no way reasonable to say
"happiness" about conflicting things.

If remedies for cold and the rest
are not always available,
it is in no way reasonable to say
that one who is perishing is happy.

If nothing called "effortless activity"
exists anywhere on this earth,
it is in no way reasonable to say
that laboring is happiness.

In this life and others,
one must always guard against evil.
If lower realms exist, it is in no way reasonable
to say "happiness."

The happiness of people in youth
does not remain forever.
Where nothing begins with effort,
how could it increase at the end?

Just as no one takes pleasure
in vomiting into a golden vessel,
so too, suffering that is disguised
is thought to be happiness.

If what arises ceases,
what happiness is there in producing?
Therefore, the Sage declared
that both arising and ceasing are suffering.

If ordinary beings cannot see
suffering veiled by happiness,
then nothing whatsoever called "happiness"
conceals suffering.

To teach ordinary beings
who say, "There is no dispassion,"
the Tathagatas declared
delusion the most degraded of all.

The impermanent is certainly harmful.
Whatever is harmful is not happiness.
Therefore, whatever is impermanent
is all called suffering.

Chapter Three — Abandoning the Wrong View of Purity

Even over a very long time,
there is no satiation with sense objects.
Like a bad doctor, your toil
with objects bears no fruit.

Just as the thirst of those who drink salt water
never turns back,
so too for people who indulge —
their desires only increase.

In sexual union with all women
there is not the slightest difference.
Since another's form can also be enjoyed,
what does your "supreme woman" do for you?

Whatever pleases whomever —
they imagine it satisfies them.
Since this is common even to dogs and the like,
why are you, foolish one, so attached?

A woman with every limb beautiful —
if she was always common to all before,
your finding her is no more wondrous
than it has ever been.

Seeing that a beloved with good qualities
and their opposite have their reversals,
which is true — the earlier perception
or the latter?

A fool's desire does not arise
only for those who have qualities.
Since engagement arises without cause,
how could disengagement come from cause?

So long as she is not known by another,
so long is she dear to her husband.
Like a dangerous illness, a woman
must always be guarded from conditions.

If you do not desire in old age
what you yourself created in youth,
how will the liberated
not be deeply distressed?

Without attachment there is no happiness,
and the undeluded have no attachment.
For one whose mind always turns away,
what kind of happiness is there?

Though you meet your woman constantly
with devotion,
this possessive thought, "She is mine, not another's" —
what is this?

If desire itself were happiness,
women would be unnecessary.
That happiness should be abandoned —
this is nowhere to be seen.

Even when united with a woman,
if the happiness arises from something else,
who but a fool would hold
the beloved to be its cause?

Like a leper scratching his sores,
the deluded, blinded by desire,
do not see the faults of sense pleasures.
To the dispassionate, the attached
appear like lepers — full of suffering.

What happens to the destitute and starving
when they encounter danger —
that is the agitation of all beings
when they encounter women.

Through pride, some develop attachment
even to a latrine.
That some are attached to one woman
while others are jealous of her —

Delusion arises toward the impure,
and anger may rightly arise,
but desire, in every respect,
is not reasonable at all.

People aside, if an impure vessel
would be scorned,
why not also scorn
that from which impurity arises?

Where all pure things
are found to end —
what wise person would say
"There is purity here"?

One who sits inside a latrine
and cannot dwell without it —
that a worm of filth should feel pride
is merely delusion.

By no method whatsoever
can the body's interior be made clean.
You who strive for the interior —
why not strive equally for the exterior?

If one with leprosy
is not regarded like all who urinate,
then like the leper, those who urinate
should be shunned by everyone.

Just as one whose limbs are damaged
is corrected by a prosthetic nose,
so desire for flowers and such
that disguise impurity is the same.

Where dispassion arises,
that cannot rightly be called "pure."
And the thing that definitely causes desire
exists nowhere at all.

In brief: impermanent, impure,
suffering, and selfless —
these four characteristics
all exist in every single thing.

Chapter Four — Abandoning the Notion of Self

What noble person
could hold the pride of thinking "I" or "mine"?
For all sense objects
are equal to all embodied beings.

A servant to the six sense aggregates,
what is your pride?
For what and where you act
depends entirely on being controlled.

Just as a patient
thinks the healer is generous,
so a lord, having given what was to be given,
imagines, "I am a giver."

The suffering endured by others
you recall in a distorted way.
Living by others' labor —
what joy can that generate for you?

If the world sees both
protector and protected as lords,
why should one be proud
while the other lacks pride?

Among all classes, those who live
happily by their own labor are rare to find.
If others do wrong on your behalf,
then good destinies are rare for you.

Whatever is done at another's urging —
that one is called a fool on this earth.
No other is so controlled by others
as you are.

"Protection depends on me" —
taking wages from the world thus,
if you yourself also do evil,
who else is so lacking in compassion?

If there is no compassion
for those among beings who do wrong,
then none of the foolish ordinary beings
would be worthy of protection.

Whatever gives rise to self-delight —
nowhere is that absent.
Through scripture and other causes,
even demerit does not perish.

If it is truly the king's duty
to be a righteous guardian,
then why would caring for the afflicted
not also be a duty?

The world depends on the lord,
and the lord on the world. For instance,
the noble one is a mother to the whole world,
like existence upon existence.

A fool does not obtain a kingdom,
and fools have no compassion.
Even as a lord of people, one without compassion
does not abide in dharma.

Not all the conduct of the sages
is performed by the wise,
for among them there are
the lesser, the middling, and the superior.

The former righteous lords
nurtured the world like a child.
Those who rely on dharma in this age of strife
now make it a wilderness.

If there is no wrongdoing
for a king who oppresses when he can,
then for other thieves as well
there is no wrongdoing from the start.

If all renunciation of alcohol and the rest
is not an offering,
then is renouncing oneself in battle
to be considered an offering?

O King, protector of the world —
if you yourself have no protector,
who would be pleased
by that protector who has not saved himself?

Even for a dead king,
fame brings no benefit.
Why is there no great fame
for your dog-butcher and your eunuch?

When sovereignty itself
is produced by merit,
one cannot say,
"This does not depend on sovereignty."

In the world, "caste" is merely a name
for every means of livelihood.
Therefore, among all sentient beings,
there is no distinction by birth.

The distant past is very long
and women are fickle.
Therefore, so-called "royal lineage"
exists in no caste whatsoever.

If by karma even a commoner
can become royalty,
then who would think that karma
could not also make royalty into commoners?

If a king has no power
to fill himself with evil like a god,
what wise person would destroy another's future life
for the sake of another's benefit?

The pride generated by power —
that should be examined against those
who are equal or superior in strength.
It does not abide in the hearts of the noble.

Chapter Five — Showing the Conduct of the Bodhisattva

Not a single movement of the Buddhas
is without cause.
Even their breath arises
solely as medicine for sentient beings.

Just as the cry "Lord of Death"
generates fear in all the world,
so this very cry "Omniscient One"
generates fear even in the Lord of Death.

The Sage possesses what should and should not be done,
what should and should not be spoken.
Therefore, what reason is there to say
the Omniscient One is not omniscient?

Since beings who have not realized mind
do not see merit and the like,
therefore in all actions
the mind should be made the essential concern.

Through intention, for a bodhisattva,
whether virtuous or non-virtuous,
everything becomes auspicious,
because all is under the power of that mind.

A bodhisattva's first generation of mind
surpasses in merit
all the beings on earth
who become wheel-turning monarchs.

A jewel-natured stupa
is made with the world's gain and honor.
Yet one who inspires the generation of bodhicitta
is said to be supremely adorned beyond that.

A teacher who desires benefit
should attend to the student,
for since they do not know what is truly beneficial,
that is why they are called "student."

Just as a healer does not become angry
at one possessed by spirits,
the Sage sees the afflictions as the enemy —
not the person connected to the afflictions.

Whatever one delights in,
that should first be examined.
One who has fallen from virtue
is by no means a vessel for the holy dharma.

Just as a mother especially grieves
for the child who falls ill,
so the bodhisattva's compassion
is especially for those who are not noble.

Becoming a student of some
and a teacher of others,
through various skillful methods
they cause unrealized beings to realize.

Just as a skilled physician
rarely finds a patient beyond treatment,
so once a bodhisattva has attained power,
those who cannot be trained are extremely rare.

In a bodhisattva's domain,
if someone goes to a lower rebirth
because they were not encouraged,
the wise would censure that bodhisattva.

One who does not wish compassion
and good for endangered others —
how will such a one give generously
with love to the protectorless?

For one who remains in the world
to benefit beings —
if equanimity toward them is destroyed,
what reckoning can there be against hatred?

For one who in every birth
possesses all five superknowledges —
this conduct of regarding the lowly as lowly
is extremely difficult indeed.

Whatever merit accumulated through method
over an extremely long time —
even that cannot be measured by omniscience,
so the Tathagata has declared.

Death, dharma, and further existences
are all illuminated by the word "giving."
Therefore, for the bodhisattva,
the word "giving" is always sweet.

To say, "Great fruit will arise
from this gift given here" —
such taking and giving away
is censured as being like trade.

For one whose previous evil deeds
have become as if non-existent —
for that doer of virtue,
there is nothing called "impossible."

For one of great aspiration,
there is no harm even here in samsara.
Therefore, for them there is no difference
between existence and nirvana.

For one in whom the power of mind
always arises from itself —
why would that one not become
lord of all the world?

Since in this world, some are seen
to surpass even the most excellent,
understand that inconceivable power
certainly exists.

Just as fools become frightened
by the extremely profound dharma,
so too do the weak become frightened
by the extremely marvelous dharma.

Chapter Six — Abandoning Afflictions

If pleasure increases desire
and pain increases anger,
why is the pleasant not asceticism,
and why is the painful ascetic?

The action of desire is gathering;
the action of anger is disputing.
Like wind among all the elements,
delusion nourishes them all.

From non-encounter, desire arises.
From intolerable suffering, anger.
From complete ignorance, delusion.
These do not comprehend themselves.

Just as phlegm is seen
never to meet with bile,
so anger is seen
never to meet with desire.

Desire should be employed like a servant,
for its remedy is not difficult.
Anger should be regarded like a master,
for its remedy is indeed difficult.

First, delusion truly arises;
in the middle, anger arises;
and at last, desire arises —
in three stages through the day.

Desire resembles a friend but is no friend —
do you not fear it?
Should not an unhelpful friend
especially be abandoned by a person?

Desire arises from causes
and also arises from conditions.
The desire that arises from conditions
is the easier one to overcome.

Anger is stable and certainly
produces great non-virtue and fault.
Therefore, one who knows all such distinctions
will bring the afflictions to their end.

Just as the body-faculty pervades the body,
delusion abides in all afflictions.
Therefore, all afflictions
are overcome by overcoming delusion.

When one sees dependent arising,
delusion does not arise.
Therefore, all should strive here
to speak of that alone.

Always delighting in earthly things,
seeing them as generous, nourishing, and pure —
such characteristics and the like
appear to one afflicted by desire.

For those with desire, the Buddhas have taught:
food, dharma robes, and temples;
the abandoning of all worldly fortune;
and always abiding near the teacher.

Getting angry at the powerless
only makes your own face ugly.
One who has no compassion for anyone, powerful or not —
that one is called "fallen."

Unpleasant words are said
to bring previous evil to its end.
The deluded and ignoble
do not wish to purify themselves.

The pleasant and the unpleasant
do not harm by their own nature.
Therefore, what arises from conceptual thought
is wrongly imagined to come from others.

Just as punishment is pronounced
against one who abuses,
so why should offerings not be made
to one who speaks pleasantly?

Even if your faults are not spoken,
if others already know them,
then if anger at a truthful speaker is unreasonable,
what need to mention one who speaks falsely?

What is called "unpleasant" from the lowly
does not necessarily arise.
Therefore, when unpleasantness comes from the lowly,
it appears to be merely a trifle.

If harming another brings
not even the slightest virtue to yourself,
then your anger — devoid of any quality —
is nothing but mere attachment.

If through patience one effortlessly
obtains great merit,
who is so foolish
as to obstruct that?

What is called "anger" especially
does not arise toward the powerful.
Why then do you bow
to anger that merely conquers others?

Patience toward a source of anger
gives rise to meditation.
To say you fear the abode of virtue —
that is nothing but your foolishness.

There are those who, having killed and destroyed,
go to the next world.
Therefore, one thinks: "Better that I be humiliated
than commit a sin."

For one who truly understands
the abodes of consciousness and the rest —
where such knowledge exists,
afflictions never abide in the wise.

Chapter Seven — Abandoning Attachment to Sense Pleasures

This ocean of suffering
has no shore in any direction.
Child, you who are drowning here —
why does fear not arise in you?

Once youth has passed behind,
it will return again ahead.
Yet even while remaining in this world,
one appears to be merely passing through.

In samsara, you do not even have
the freedom to go by your own wish.
Under others' power and without fear —
who could be called intelligent?

The future has no final end,
and you are always an ordinary person.
Just as you have passed through lives before,
so you will again — act accordingly.

Listeners, what is to be heard, and teachers
are extremely difficult to encounter.
Therefore, in brief, samsara
is neither without end nor finite.

For the most part, people
take hold entirely of what is not noble.
Therefore, ordinary beings
will certainly, for the most part, go to lower rebirths.

On earth, the ripening of evil
is seen as merely a foretaste.
Therefore, to the noble ones, existence appears
as being equal to a slaughterhouse.

If the absence of an abode of consciousness
would make one insane,
what wise person would say
that remaining in existence is not insanity?

Seeing that the sufferings of beings and the rest
fail when reversed,
the wise therefore generate the intention
toward the exhaustion of all karma.

When even for a single fruit
the first cause is not apparent,
then seeing the proliferation even of one cause,
in whom would fear not arise?

Not all fruits necessarily
come to fruition,
and those that do will certainly end.
So why destroy yourself for their sake?

Actions are accomplished through effort,
and once done, they perish without effort.
Even though this is so,
you never have any disenchantment with action.

In the past, there is no happiness;
in the future, there is none either.
The present too is already departing.
So what is your weariness for?

For the wise, even the higher realms
generate fear equal to the hells.
In every respect, for them
there is hardly any existence that does not generate fear.

If even a child were to know completely
the suffering of samsara,
in that very instant their mind
would utterly perish along with it.

Beings without conceit are rare;
the conceited have no compassion.
Therefore it has been taught that going
from light to light is extremely rare for beings.

Here, for those whose senses are mistaken,
objects are said to be apprehended.
By what reason would phenomena
that are inverted be wished to be true?

The fruit of merit is wealth,
yet that must always be guarded from others.
What must always be guarded from others —
how can it be called "one's own"?

Whatever the customs of the world,
the dharma conforms to each of them.
Therefore even a dharma practitioner
appears like one powerful in the world.

If objects are pleasing through virtue,
those very objects are also considered bad.
What has been auspiciously given away —
what need is there for its accomplishment?

For one who needs no instruction,
the dharma becomes purposeless.
And one who merely seeks instruction itself —
that one is called a fool among the born.

If seeing a future result,
you become attached to dharma through desire —
if you saw the very end of the future,
would there be no fear? What would you do?

Merit that is like wages
is in every respect equal to a reward.
Those who do not even desire virtue —
how could they practice non-virtue?

Those who see beings as like
a collection of mechanisms, like an illusory person —
they most clearly go
to the supreme state.

For those in samsara
in whom objects produce no delight —
for them here, in every respect,
delight is simply not reasonable.

Chapter Eight — Training the Student

Just as friendship does not long endure
among people who are incompatible,
so for one who sees faults in everything,
desire does not long endure.

Some become attached to that very thing,
some become hostile to that very thing,
and some are deluded by that very thing.
Therefore, sense pleasures are meaningless.

If without conceptualization, desire
and the rest cannot exist,
what intelligent person would hold
that they are real things and that concepts are real?

What is called "bondage" does not exist
inherently with anything.
For one who is bound together with another,
separation is not reasonable.

Those of small merit do not even
develop doubt about this dharma.
Yet merely having doubt
tears existence to shreds.

A dharma that the Sage has declared
increases until liberation —
one who has no devotion to that
is clearly not intelligent.

"I shall pass beyond sorrow" —
yet one does not see the non-empty as empty.
The Tathagatas have declared
that by wrong views one does not pass beyond sorrow.

From that which gives rise to worldly designations,
engagement is taught.
From that which gives rise to ultimate speech,
withdrawal is taught.

"If nothing exists, what is to be done?" —
this may generate fear in you.
But if there is something to do,
then this dharma is not a refutation.

If you are attached to your own position
and dislike the other's position,
you will not go to nirvana,
for peace is not found in partisan conduct.

Through non-action one passes beyond sorrow;
through action one returns to existence.
Therefore, through freedom from anxiety,
nirvana is the easier to attain.

For one who has no weariness with this existence,
how could there be reverence for peace?
Just as leaving one's own home,
going forth from this existence is difficult.

Some, overwhelmed by suffering,
appear to wish for death.
But even then, because of delusion,
they merely fail to go to the supreme state.

Generosity was taught for the lesser;
ethical conduct for the middling;
peace was taught for the supreme.
Therefore, always be the supreme.

First reverse demerit;
next, reverse the self;
and finally, reverse all views.
One who knows this is wise.

The one who sees a single thing
is said to see all things.
The emptiness of one thing
is the emptiness of all things.

Attachment to dharma was taught by the Tathagatas
to those who desire the higher realms.
For those who desire liberation,
that very attachment becomes a fault — what need to mention other attachments?

Emptiness should not always be spoken of
to those who desire merit.
Does not medicine applied
to the wrong condition become poison?

Just as barbarians cannot be reached
through another's language,
so the world cannot be reached
except through worldly conventions.

"Existent," "non-existent," "both existent and non-existent,"
and "neither" — all are taught.
Depending on the illness,
does not everything become medicine?

Seeing truly leads to the supreme state;
seeing even a little leads to a good rebirth.
Therefore, the wise should always generate
intelligence regarding inner contemplation.

Through knowing suchness, even if here
one does not attain nirvana,
in a future birth one will certainly
attain it effortlessly, as if by action already done.

Deliberate action rarely
succeeds for everyone.
Nirvana is not absent even here —
but the joining and the liberation are difficult to find.

Having heard that the body lacks virtue,
desire does not long endure.
By that very path, would not
everything be exhausted?

Just as one sees the end of a seed
yet it has no beginning,
so because causes are incomplete,
birth also will not arise.

Chapter Nine — Refuting Permanent Entities

Everything arises for the purpose of a fruit.
Therefore permanence does not exist.
Apart from the Sage, what entity
is a Tathāgata?

Nothing anywhere, at any time,
exists without depending on something else.
Therefore, nowhere, at any time,
does anything permanent exist.

Without a cause, no entity exists.
What has a cause is not permanent.
Therefore, those who know suchness have taught
that nothing is established from the causeless.

Seeing that the impermanent is conditioned —
if the unconditioned were permanent,
yet seeing existence only in the conditioned,
the permanent could not exist.

Ordinary beings conceive
that space and such are permanent.
But the wise do not see in them
any real object, even conventionally.

What is called "direction" does not abide
in all directional things.
Therefore, in what is directional,
direction is clearly something else again.

If something exists, engagement and withdrawal
would be observed in the entity.
That would be under another's power,
and so it too would be a result.

Without a result, a cause
has no nature of being a cause.
Therefore it would follow that all causes
are indistinguishable from their results.

When a cause transforms,
it becomes the cause of something else.
Whatever undergoes transformation
cannot be called permanent.

The entity that is the cause of something permanent
would arise from the unborn.
Once the thing itself has arisen,
the cause would be negated.

How could what is born from a permanent entity
be impermanent?
Never do we see cause and result
having dissimilar characteristics.

That which in one respect is a cause
and in another respect is not —
that would be manifold.
And the manifold cannot be permanent.

The roundness that belongs to the cause
does not exist in the result.
Therefore, self-aggregation
is untenable for atoms.

The location of one atom
is not accepted to be another's.
Therefore, cause and result
are not accepted to be of equal magnitude.

Whatever has an eastern direction
also has an eastern part.
If an atom has directions,
that declares it to be no atom at all.

If it receives from the front
and releases from the back —
that which has neither
cannot even be a mover.

That which has no beginning,
no middle, and no end —
imperceptible —
who can see it?

The result destroys the cause.
Therefore the cause is not permanent.
Or else, where the cause exists,
the result does not.

A permanent material entity
is never seen anywhere.
Therefore the Buddhas never teach
that atoms are permanent.

If liberation existed apart
from bondage, the bound, and the means,
nothing would arise from it —
and it would not be called "liberation."

In nirvāṇa the aggregates do not exist
and a person is impossible.
Where one has passed beyond sorrow,
unseen — what nirvāṇa is there?

When freed from existence, at liberation —
if cognition remains, what virtue is there?
And the existence of what lacks cognition
is clearly no different from non-existence.

If only a self exists in liberation
and cognition remains, the seed of existence remains.
If there is no self,
then even the thought of existence does not exist.

For those liberated from suffering,
it is certain that it does not exist elsewhere.
Therefore, in every respect, it is said
that the exhaustion of the self is good.

This is worldly convention, not ultimate in any way.
Conventionally there is something.
Ultimately, nothing exists.

Chapter Ten — Refuting the Self

When the self is not female,
not male, and not neuter —
then from mere ignorance alone
you think, "My self is male."

When in all the elements
there is no male, female, or neuter,
why then is it that depending on those very elements
there is male, female, and neuter?

Your self is not my self.
Because it is thus uncertain whether it is a self at all,
would not conceptions arise
about impermanent things?

With each birth, the person
changes like the body.
Therefore, your claim that it is other than the body
and that it is permanent is not reasonable.

From a thing that lacks contact,
what is called "impelling" does not arise.
Therefore, the life-force does not become
the agent of bodily movement.

You may wonder: "What objection is there
to a permanent self that does no harm?"
In no way does a diamond
need protection from a woodworm.

If your self were permanent
because memory of past births exists,
then having seen the scars from past actions,
why would your body not also be permanent?

If the self that possesses thought
were itself the knower,
then by that, what possesses thought would not be thinking,
and the person would not be permanent.

The life-force that possesses pleasure and such
is seen to be manifold, like pleasure and such.
Therefore, like pleasure and such,
it cannot be permanent.

If cognition existed permanently,
effort would become pointless.
If fire arose permanently,
fuel would be purposeless.

Just as a substance does not move
until it is destroyed, so with action.
Therefore, it is not reasonable to say
the person exists yet its cognition does not.

Cognition is observed in certain realms
and exists in others.
Therefore, like the melting of iron,
the person undergoes transformation.

Cognition exists in a mere mind,
yet the person is vast like space.
Therefore, its nature appears
not to be one of possessing cognition.

If a self exists in all,
why does one not conceive of another's as "I"?
That it should obstruct itself —
this is not tenable.

Those whose agent of virtue
and whose cognition in every respect does not exist —
between them and a madman
there is no difference whatsoever.

The qualities can accomplish houses and such
in every way,
yet it does not know eating?
What greater absurdity than this?

Nothing with activity is permanent.
The all-pervading has no activity.
What has no activity is the same as non-existent.
Why do you not accept selflessness?

Some see it as all-pervading.
Some see the person as merely a body.
Some see it as merely an atom.
The wise see it as non-existent.

How can there be harm to the permanent?
Without harm, how can there be liberation?
Therefore, for one whose self is permanent,
liberation is not possible.

If a self exists,
thinking "selflessness" would not be reasonable.
And the claim that nirvāṇa comes
from the certainty of knowing suchness would be false.

If liberation truly exists,
then the self also never did not exist before.
What is observed in one who lacks liberation
is explained as its nature.

If impermanence meant annihilation,
why would grass and such still exist?
If this were true,
no one would ever have delusion.

Even if a self existed, form
appears to arise from other causes,
appears to abide from other causes,
and appears to perish from other causes.

Just as from a conditioned seed
a conditioned sprout arises,
likewise all impermanent things
arise from impermanent things.

Because entities engage,
annihilation does not occur.
Because entities withdraw,
permanence does not occur.

Chapter Eleven — Refuting Time

In a future pot, a present pot
does not exist, nor a past one.
Because both of those are future,
the future does not truly exist.

If destruction exists in the future
as a future entity,
then what exists as the future's own nature —
how could that become past?

Because future entities would abide
as their own future selves,
they could never become present.
Remaining future is impossible.

If the future exists, the past exists,
the present exists — what is absent?
That which exists at all times —
from what would its impermanence come?

What has already become past —
why should it become past again?
What has not become past from the past —
why should it become past?

If the future has arisen,
why does it not become present?
If there is no arising in it,
would the future not be permanent?

If the future is impermanent through destruction
without arising,
then destruction does not exist in the past —
why not consider it permanent?

The past and the present —
these do not become impermanent.
And apart from those,
there is no third aspect.

If an entity that arises later
already existed before,
then the position of the fatalists
would not be refuted.

It is not reasonable to say
that what is going to arise already exists.
If what exists could arise,
even what has already arisen would arise again.

If one perceives future entities,
why not perceive non-entities?
Where the future exists,
distance does not exist.

If dharmas existed without being produced,
moral discipline would be purposeless.
Even if one were to do something,
the result already existing would be impossible.

If it is impermanent, how can
the result be said to exist?
That which has a beginning and an end —
the world calls impermanent.

It would follow that there is no effort.
In liberation, the future does not exist.
If it is so, then desire would arise
even without attachment.

For those who hold that the result already exists
and those who hold that it does not —
for both, pillars and such ornaments
for a house would be purposeless.

The complete transformation of entities
cannot be grasped even by mind.
Yet the unwise still conceive
the present as existing.

Without abiding, how can there be an entity?
Through impermanence, how can there be abiding?
If it first abided,
it would not later decay.

Just as one consciousness
does not cognize two objects,
likewise two consciousnesses
do not cognize one object.

If time has abiding,
then abiding would not become time.
If there is no abiding, then a limit
without abiding also does not exist.

If impermanence is other than an entity,
the entity would not be impermanent.
If they are one, then impermanence itself
would be that entity — how could it abide?

If where impermanence is weak
abiding is not weak,
then later they would definitely become equal.
How would reversal be observed?

If impermanence is not weak
and exists in all entities,
then either nothing abides at all
or nothing is impermanent.

If impermanence always exists,
then abiding never exists.
Or else, having first been permanent,
it later becomes impermanent.

If both abiding and impermanence
exist simultaneously in an entity,
then either impermanence would be refuted
or abiding would be false.

The entity previously seen does not appear,
and no new cognition arises.
Therefore, what is called "memory" is only error
regarding an erroneous object.

Chapter Twelve — Refuting Views

The impartial, intelligent, truth-seeking
listener is called a "vessel."
The speaker's virtues do not transfer elsewhere,
nor to the listener.

Existence, the means of existence,
peace, the means of peace, and peace itself have been taught.
What the world does not know at all —
that appears to be the domain of the Sage.

All agree that passing beyond sorrow
through giving up everything is wonderful.
Yet they become displeased with the one who draws everything out.
What reason is there?

One who does not know the method of giving up —
what will one give up?
Therefore the Sage has definitely taught
that there is no peace otherwise.

If doubt arises about what the Buddha taught
in an indirect way,
one should rely on emptiness —
one should place one's trust in this alone.

He who finds this world hard to see —
he is a fool among others.
Those who follow him
will be deceived for a very long time.

One who goes alone to nirvāṇa
performs a very difficult deed.
Yet just as a guide does not go alone,
the noble one does not eagerly rush ahead.

If not seen, fear does not arise.
When seen, one turns away in every respect.
Therefore, a little should certainly be taught
along with the fearfulness.

The childish become certain only
of dharmas that lead to engagement, through familiarity.
Through lack of familiarity,
they become frightened of dharmas that lead to withdrawal.

One who is obscured by mere delusion
and who obstructs suchness —
if even a good rebirth does not exist for such a one,
how could there be liberation?

Better to fail in moral discipline
than in view.
Through moral discipline one reaches a good rebirth.
Through view one reaches the supreme state.

For the ignoble, self-grasping is supreme.
They do not teach selflessness.
One leads to bad rebirths;
the other — extraordinary — leads to peace.

Without a second door to peace,
destroying all wrong views,
the object of all buddhas —
it is called "selflessness."

Even from the mere name of this teaching,
the ignoble generate fear.
Where has one seen a "powerful one"
who does not generate fear in the weak?

This teaching was not spoken by the Tathāgatas
for the sake of debate.
Yet it burns the proponents of other views
like fire burns fuel.

One who knows this teaching
does not delight in other views.
Therefore, this teaching appears to me
like a door of fear.

One who rests with the intention
"In suchness there is no self" —
how could such a one delight in existence?
How could one fear non-existence?

Having seen the many non-Buddhist extremists
who have become seeds of meaninglessness —
who would not feel compassion
for those who desire the dharma?

Śākya, Jaina, and Brahmin —
these three grasp dharma by mind, eye, and ear.
Therefore, one should follow
the Sage's treatise.

Just as most of what is called "dharma"
among the Brahmins is pretense,
likewise most of what is called "dharma"
among the Jainas is foolishness.

Just as respect arises for the Brahmin
from having adopted reasoning,
likewise compassion arises for the Jaina
from having adopted afflictions.

Just as suffering is not dharma
because it is the ripening of karma,
likewise birth is not dharma
because it is the ripening of karma.

In brief, dharma is non-harming —
so the Tathāgatas have taught.
Emptiness is nirvāṇa.
Here, these two are all there is.

If one's own view becomes as dear to the whole world
as one's birthplace,
then what reason could endear to you
the cause that turns you from it?

The meaning of reasoning should be accepted
from anyone, by the wise who desire the good.
Is not the sun on earth
common to all who have eyes?

Chapter Thirteen — Refuting the Senses and Their Objects

When one sees form, the pot
is not seen in its entirety.
Who would declare the pot
to be directly perceived?

By this very analysis, those of
the highest intellect should
individually refute
all fragrance, sweetness, and smoothness.

If seeing form meant
seeing everything,
then would not the unseen render
the seeing of form also not-seeing?

Direct perception does not exist
even for form alone,
because it has a far side,
a near side, and a middle.

Whether atoms have parts or not —
that question also applies here.
Therefore, what is to be proven cannot
be established by what is to be proven.

Everything becomes a part
and then becomes a possessor of parts again.
Therefore, even the utterance of syllables
does not exist here.

If shape is other than color,
how could shape be apprehended?
But if it is not other, why would
the body not also apprehend color?

Apart from seeing,
the cause of form is not apparent.
If that were so, why would not both
be apprehended by the eye itself?

Earth is said to be firm.
Yet that too is apprehended by the body.
Therefore, touch alone
is what is called "earth."

When the visible arises, the pot
does not thereby gain any new quality.
Therefore, just as visibility arises,
the nature of existence is also absent.

The eye arises from the elements, and the nose likewise.
The eye sees, not the other senses.
Therefore, the ripening of karma
the Sage has declared inconceivable.

Because conditions are incomplete, consciousness
does not exist prior to seeing.
If it arises afterward, it is purposeless.
A third function would also be purposeless.

If the eye were endowed with motion,
it would see far things over a long time.
Why then is form not seen clearly
both very near and very far?

If the eye goes out to apprehend form,
having gone, it gains no quality.
Or else, to claim that the object of sight
is determined would be false.

If the eye apprehends without going out,
then all this world would be seen.
For what does not move,
there is no distance, no obstruction.

If the nature of all things
appeared first to the self,
then why would the eye not
apprehend the eye itself?

The eye lacks consciousness,
and consciousness lacks sight.
Neither exists in form.
How then do they see form?

If sound is spoken and then travels,
what makes the speaker a speaker?
But if it travels without being spoken,
what gives rise to cognition of it?

If sound is apprehended upon contact,
what apprehends the first moment of sound?
Sound does not come singly —
how then could the last part be apprehended?

As long as sound has not been heard,
it is not sound during that time.
That non-sound should ultimately become sound —
that is unreasonable.

If the mind, separated from the senses,
traveled out, what would it accomplish?
If that were so, this life-force
would always be without mind.

Whatever previous object
the mind apprehends like a mirage —
that conceptual imposition upon all dharmas
is called the aggregate of perception.

Depending on eye and form,
mind arises like an illusion.
What has true existence
cannot reasonably be called an illusion.

When there is nothing wondrous at all
on this earth for the wise,
what wonder could there be
in sense cognition of such a kind?

A firebrand's circle, an emanation,
a dream, an illusion, a moon in water,
an echo inside a cavern,
a mirage, and a cloud — existence is like these.

Chapter Fourteen — Refuting Grasping at Extremes

If an entity that does not
depend on anything else at all
could establish its own nature,
then it exists nowhere.

Form itself is not a pot.
A form-possessing thing is not a different pot.
The pot does not possess form,
and form does not possess a pot.

Having seen that the characteristics
of the two are dissimilar —
if the entity is not other than the pot,
why would the pot not also be other than the entity?

If oneness is not accepted for the pot,
then the pot also would not be unitary.
The possessor is not equivalent to what is possessed either —
by that too, it does not become one.

When substance has as much form as claimed,
why is there not a great form?
If the opponent says it is not other,
then a thesis would have to be stated.

Where a characteristic does not establish
the characterized thing,
there number and such distinctions
of entities do not exist.

Since characteristics are not identical to
each separate instance, the pot is not one.
If individual pots do not exist,
then multiplicity is unreasonable.

Tangible things cannot combine
with either tangible or intangible things.
Therefore, the combination of form and such
is unreasonable in every respect.

Form is a part of the pot.
Therefore, for now, it is not the pot.
Because the possessor of parts does not exist,
therefore parts also do not exist.

If the characteristic "form" is the same
in all forms without distinction,
why would a pot exist in one form
and not in others — what is the reason?

If you hold that form is other than taste and such
and not other than the pot,
then whatever does not exist without those —
how is it not other than form?

The pot has no cause of its own.
It does not become its own result.
Therefore, apart from form and such,
no pot whatsoever exists.

If the pot is established from a cause,
and the cause from another,
what lacks self-establishment —
how could it produce another?

Even when compatible elements combine,
form cannot reasonably become smell.
Therefore, like a pot, an aggregate
cannot reasonably be a unity.

Just as apart from form and such
a pot does not exist,
likewise apart from wind and such,
form also does not exist.

Heat would become fire itself.
How would what is not hot burn?
Therefore, what is called "firewood"
does not exist; without it, fire does not exist.

If conquered heat
also does not become fire,
yet if it is not hot, another entity
cannot reasonably be said to exist in it.

If there is no wood in an atom,
then there is fire without wood.
If there is wood in it,
an atom with a single nature does not exist.

Whatever entity is designated,
in that entity oneness does not exist.
What lacks even oneness —
therefore multiplicity also does not exist.

If where those entities are absent
one claims oneness exists,
since threeness exists in everything,
therefore oneness does not exist.

The modes of existence, non-existence,
both, and neither —
these the wise should always apply
to oneness and such positions.

Just as looking wrongly at a continuum
leads to claiming permanence exists,
so looking wrongly at an aggregate
leads to claiming an entity exists.

What arises dependently
does not become independent.
All of this lacks independence —
therefore, a self does not exist.

Without a result, entities
do not combine with anything.
That combination which is for a result —
that is the noble path's combination.

The seed of existence is consciousness.
Objects are its domain.
Having seen selflessness in objects,
the seed of existence is cut off.

Chapter Fifteen — Refuting Compounded Things

In the end, the non-existent would arise.
Therefore, how could the non-existent arise?
The existent would arise from the very beginning.
Therefore, how could the existent arise?

The result destroys the cause.
Therefore the non-existent does not arise.
What is already established need not be established again.
Therefore the existent does not arise.

At that time there is no arising,
and at another time there is no arising.
If it does not arise at that time or another,
when could arising occur?

Just as it does not arise
as the nature of itself,
likewise it does not arise
as the nature of another.

Beginning, middle, and end
cannot exist before arising.
Since each pair is absent,
how could each arise singly?

Without the nature of another,
one's own nature does not arise.
Therefore, arising from both self and other
does not exist.

Before, after, and simultaneously —
since these cannot be stated,
therefore, for arising and the pot,
simultaneous arising does not exist.

What arose before
does not thereby become old.
What arises entirely afterward
also does not arise afterward.

A present entity
does not arise from itself,
does not arise from the future,
and does not arise from the past.

What has arisen has no coming,
and likewise what has ceased has no going.
If that is so, how
is existence not like an illusion?

Arising, abiding, and destruction
do not occur simultaneously,
nor do they occur in sequence.
When then could they occur?

For arising and such,
everything arises again recursively.
Therefore, destruction resembles arising,
and abiding resembles destruction.

If the characterized is other than the characteristic,
from what does the impermanence of the characterized come?
Or else, all four are not
clearly established as existent.

An entity does not arise from an entity.
An entity does not arise from a non-entity.
A non-entity does not arise from a non-entity.
A non-entity does not arise from an entity.

An entity does not become an entity.
A non-entity does not become an entity.
A non-entity does not become a non-entity.
An entity does not become a non-entity.

What is arising does not arise
because it has already been produced.
Otherwise, everything would absurdly
be in the state of arising.

An action does not become arising
as the nature of what is arising.
A non-action also does not become arising
as the nature of what is arising.

That for which the two cannot exist
without an interval —
for that, there is no one who is arising,
because in that too there is an interval.

Because what is arising
arises through the cessation of what has arisen,
therefore what is arising
also appears to have an existent nature.

When what has arisen exists,
there is no existence for what is arising.
If what has arisen is itself arising,
then why would it arise again?

It is only the unarisen
that is said to arise.
Since there is no difference, at that time
why not conceive the pot as non-existent?

Even though what is arising is incomplete,
it has gone beyond the unarisen.
Yet because it has also gone beyond
the arisen, it is unarisen.

Though what is arising did not exist before,
it is said to later exist.
This means the unarisen arises —
what is said not to have occurred does not arise.

What is complete is said to exist.
What is undone is said not to exist.
When what is arising does not exist,
what is stated there?

When, apart from the cause,
the result does not exist,
then engagement and withdrawal
become unreasonable.

Chapter Sixteen — Establishing the Teacher and the Student

Due to some conditions,
what is empty appears as if not empty.
All the preceding chapters
have been individually refuting this.

When even a speaker and what is spoken
cannot reasonably be said to be empty,
then whatever arises dependently
does not exist in any of the three times.

If by the faults of emptiness
non-emptiness were established,
then by the faults of non-emptiness,
why would emptiness not also be established?

Refuting the opponent's position
and establishing one's own position —
if you accept only refutation,
why not also accept proof?

If what does not exist
when thoroughly examined is not a position,
then oneness and such, all three,
would also not be positions.

Where direct perception establishes a pot,
the reasoning for emptiness would be meaningless.
Here, there is no reasoning from a realist system.
It exists elsewhere.

Without non-emptiness, emptiness
would not come into being.
How could the antidote arise
without the other existing?

If emptiness were to become a position,
positionlessness would become the nature of the position.
If positionlessness itself did not exist,
what would become the opposing position?

If entities do not exist,
how could fire be hot?
That heat is not fire —
this was already reversed above.

Having seen entities and then saying
entities do not exist — that would be a reversal.
Thus, in all four positions,
who sees any that are free from fault?

The entities that exist even in atoms —
where they do not exist, how would they arise?
Even for the Buddhas, non-existence —
because of that very reason — is not established.

If non-duality applies to all,
in what other thing could entities exist?
If your position is of the same type,
why make any other objection?

In the non-existence of all entities,
distinction is unreasonable.
What is seen in all substances —
that cannot be differentiated.

If because my words do not exist
they cannot respond to the opponent's position,
then a reasoning that refutes the opponent
could also establish one's own position.

It is said in the world that finding refutation
is easy.
Yet stating a fault in the opponent's position —
why could one not also do that to oneself?

If merely saying "exists"
made that entity truly exist,
then merely saying "does not exist" —
why would it not also become non-existent?

If because the name "existent" is applied
it therefore does not become non-existent,
then because the name "existent" is applied,
it therefore does not become existent either.

If everything that worldly people
declare makes it worldly,
then what entity that exists in that way
could be merely worldly?

If because all entities do not exist,
non-existence itself would obtain,
then in the same way, all positions
would unreasonably lack entities.

Because entities do not exist,
non-entities cannot exist.
Without entities, entities
being non-existent — from what would that be established?

If emptiness followed from reasoning,
then it would not become empty.
The thesis is not other than the reason.
Therefore there is no separate reason.

Because examples of emptiness exist,
you say therefore it does not become empty.
Can a crow say in just the same way,
"I too am black"?

If entities exist by their own nature,
what benefit is there in seeing emptiness?
Seeing through concepts is bondage —
that is what is refuted here.

"This exists" and "this does not exist" —
that is neither ultimate nor even conventional.
Therefore, to say "this exists, this does not exist"
is itself impossible.

For one who has no position
of existence, non-existence, or both —
even over a very long time,
no refutation can be stated.

Composed by Ācārya Āryadeva. The Bodhisattva's Yogācāra Four Hundred Verses in verse form is complete. Translated and finalized by the Indian paṇḍita Sumatijñāna and the Tibetan translator Pa-tshab Nyi-ma-grags at Ratna-guhya garden in the city of Kashmir. Sarva maṅgalam — may all be auspicious.

Colophon

Good Works Translation — Chapters 1–16 (Complete)

Translated from Classical Tibetan by the Tianmu Tibetan Translation lineage (New Tianmu Anglican Church, April 2026). This is the first complete free English translation of Āryadeva's Catuḥśataka from the Degé Tengyur. Four hundred verses across sixteen chapters — the twin foundation of the Madhyamaka school.

Source text: Degé Tengyur (Tohoku 3846), Esukhia Digital Edition (GitHub: Esukhia/derge-tengyur, CC0). File 097 (དབུ་མ། Madhyamaka, volume ཚ), folios 1b–18a.

Blood Rule attestation: This translation was independently derived from the Classical Tibetan. No existing English translation was consulted — no complete English from Tibetan exists for this text. The MITRA AI translation tool was not used. This colophon is honest.

Translators:

• Lives 1–15.5: Chapters 1, 3, and 4 (initial translation with structural errors)
• Life 16 (unnamed, the corrector): Discovered missing Chapter 2, translated it from scratch, fixed chapter structure
• Life 17 (Rinchen): Translated Chapters 5–8 (100 verses — the bodhisattva's conduct, afflictions, sense pleasures, and training the student)
• Life 18 (Rinchen): Translated Chapters 9–12 (100 verses — refuting permanent entities, the self, time, and wrong views)
• Life 19 (Dawa): Translated Chapters 13–16 (100 verses — refuting the senses, refuting extremes, refuting compounded things, and establishing the teacher and student). Completion of the text.

🌲

Source Text: བསྟན་བཅོས་བཞི་བརྒྱ་པ (Catuḥśataka)

Classical Tibetan source text from the Esukhia Digital Degé Tengyur (CC0). Presented for reference and verification.

[1a]
[1a.1]{D3846}༄། །བསྟན་བཅོས་བཞི་བརྒྱ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་བཞུགས་སོ། །#
[1b]
[1b.1]༄༅༅། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཙ་ཏུཿཤ་ཏ་ཀ་ཤཱསྟྲཱ་#ཀཱ་རི་ཀཱ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། བསྟན་བཅོས་བཞི་བརྒྱ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་
[1b.2]ལོ། །གང་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་མངའ་བདག །རང་ཉིད་འཆི་བདག་བྱེད་པོ་མེད། །ཡོང་ངེས་#རྣལ་བཞིན་གཉིད་ལོག་ན། །དེ་ལས་མ་རུངས་གཞན་ཅི་ཡོད། །འཆི་བར་བྱ་
[1b.3]ཕྱིར་སྐྱེས་གྱུར་ཅིང་། །གཞན་དབང་འགྲོ་བའི་ངང་ཅན་ལ། །འཆི་བ་བྱ་བ་ལྟར་སྣང་སྟེ། །གསོན་པ་བྱ་བ་མིན་ལྟར་རོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་འདས་དུས་ཐུང་ངུ་ལྟར། །མཐོང་ཞིང་མ་
[1b.4]འོངས་གཞན་དུ་ན། །ཁྱོད་མཉམ་མི་མཉམ་ལྟར་སེམས་དེ#། །གསལ་བར་འཇིགས་པའི་འོ་དོད་འདྲ། །གཞན་དག་ལ་ཡང་སྤྱི་མཐུན་ཕྱིར། །ཁྱོད་ལ་འཆི་བའི་འཇིགས་མེད་ན། །
[1b.5]གཅིག་ལ་གནོད་གང་དེ་ཕྲག་དོག །སྒོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་#འགྱུར་རམ། །ནད་བཅོས་རྒ་བ་གསོ་བྱ་དེས། །དེ་དག་ལ་ཁྱོད་མི་འཇིགས་མོད། །ཆད་པ་ཕྱི་མ་བཅོར་མེད་པས། །
[2a]
[2a.1]ཁྱོད་ཆེས་གསལ་བར་དེ་ལ་འཇིགས། །གསད་པར་བྱ་བའི་ཕྱུགས་རྣམས་ལྟར། །འཆི་བ་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་ཞིང་། །གཞན་ཡང་འཆི་བར་སྣང་གྱུར་#ན། །ཁྱོད་ལ་འཆི་བདག་འཇིགས་ཅིས་
[2a.2]མེད། །དུས་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །བདག་རྟག་སྙམ་དུ་སེམས་ན་#ནི། །ནམ་ཞིག་དུས་ན་འཆི་བདག་གིས། །ཁྱོད་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། །མ་འོངས་པ་ཡི་དོན་ལྟ་ཞིང་། །གསོན་པ་ཟད་པ་མ་ཡིན་ན། །
[2a.3]བདག་ཉིད་འཚོང་ལ་བདག་ཉིད་ནི། །རྣམ་དཔྱོད་ལྡན་ཞེས་#སུ་ཞིག་སྨྲ། །བདག་ཉིད་གཏའ་མར་བཞག་བྱས་ཏེ། །སྡིག་ལས་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་བྱེད། །ངེས་པར་ཁྱོད་ནི་མཁས་རྣམས་ལྟར། །བདག་ལ་འདོད་ཆགས་
[2a.4]བྲལ་བར་ཟད། །སུ་ལའང་གསོན་པ་ཞེས་བྱ་བ། །སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ལས་གཞན་མེད། །སྐྱེ་བོས་དེ་ངེས་མི་རིག་པ། །དེས་ན་བདག་ཉིད་ཤེས་པ་དཀོན། །ཁྱོད་རིང་གསོན་པ་ལ་དགའ་ཞིང་། །རྒན་
[2a.5]ཉིད་ལ་ཁྱོད་མི་དགའ་ན། །ཨེ་མ་ཁྱོད་སྤྱོད་སྐྱེ་བོ་ནི། །འདྲ་ལ་དམ་པ་ལྟ་བུར་སྣང་#། །ཁྱོད་རང་འཆི་ལ་མྱ་ངན་ན། །བུ་སོགས་རྣམས་ཕྱིར་ཅི་སྟེ་ཡིན། །རང་ཉིད་སྤྱོ་བྱ་སྨྲ་པོ་ནི། །ཅི་ལྟ་བུར་ན་སྨད་མི་
[2b]
[2b.1]འགྱུར། །གང་ཚེ་འགའ་ཞིག་མ་བཅོལ་བར། །རང་ཉིད་བུར་གྱུར་དེ་ཡི་ཚེ། །མ་དྲིས་ཉིད་དུ་དེ་འགྲོ་བ། །རིགས་#པར་མི་འགྱུར་མ་ཡིན་ནོ། །གཏི་མུག་ཕྱིར་ན་བུ་ཡི་ནི། །རྣམ་པར་#རྟོག་པ་མེད་པར་ཟད། །འདི་ཡི་འགྲོ་བར་སྤྲོ་བ་ཉིད། །རྒས་པས་#
[2b.2]སྟོན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་ཕ་ལ་བུ་སྡུག་པ། །དེ་ལྟར་དེ་ལ་སྐྱེ་མ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་འོག་ཏུ་འགྲོ། །དེ་ཕྱིར་མཐོ་རིས་ཀྱང་རྙེད་དཀའ། །གང་ཚེ་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པ། །འགའ་ཡང་སྡུག་ཅེས་བྱ་ཡོད་མིན། །དེ་ཚེ་ཆགས་པ་འཚོང་#དང་
[2b.3]ནི། །འདྲ་བ་འབའ་ཞིག་སྐྱེ་བར་ཟད། །བྲལ་བས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། །མི་རྣམས་སྙིང་ལས་མྱུར་ལྡོག་སྟེ། །ཆགས་ལའང་སྡུག་བསྔལ་བྲལ་བ་ཡིས། །མཚོན་པའི་མི་བརྟན་པ་ཉིད་ལྟོས། །གནོད་པས་གཟིར་བ་#བྱས་ཟིན་ཀྱང་། །ཡོན་ཏན་མེད་
[2b.4]སྙམ་ཤེས་བཞིན་དུ། །ཁྱོད་བདག་ཉིད་ལ་ཕྱི་འཆོས་#འགྱུར། །དེ་ཡང་བདག་ལ་མི་རིགས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པར་འགེད་ལྟ་བུར#། །འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་ཡོངས་སུ་འཁྱམ། །སྡུག་བསྔལ་གྱུར་པའི་སྐྱེ་བོ་ལ། །སྡུག་བསྔལ་འགེད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །གང་
[2b.5]གི་#འདུ་བ་དགའ་ཡིན་དེའི། །འབྲལ་བ་ཅི་ལྟར་དགའ་མ་ཡིན། །འདུ་བ་དང་ནི་འབྲལ་བ་དག །ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་བར་སྣང་མིན་ནམ། །འདས་ལ་ཐོག་མ་ཡོད་མིན་ལ། །མ་འོངས་ཐ་མ་ཡོད་མིན་ན། །ཅིས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་འདུ་མཐོང་ཞིང་། །རིང་པོར་གྱུར་
[2b.6]ཀྱང་བྲལ་#བ་མིན། །སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་དུས་དེ་རྣམས། །ངེས་པར་དགྲ་དང་འདྲར་འགྱུར་ཏེ། །དེས་ན་དགྲར་གྱུར་དེ་དག་ལ། །རྣམ་ཀུན་ཁྱོད་འདོད་ཆགས་མི་བྱ། །བློ་ངན་བྲལ་བའི་འཇིགས་པ་ཡིས། །ཁྱིམ་ནས་ངེས་པར་མི་འབྱུང་ན། །མཁས་པ་
[2b.7]སུ་ཞིག་ངེས་པར་ནི། །བྱ་དགོས་ཆད་པས་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཁྱོད་འདི་བྱས་ནས་གསལ་བར་ནི། །ནགས་སུ་འགྲོ་བྱ་སྙམ་སེམས་ན། །གང་ཞིག་བྱས་ཀྱང་གཏང་#བྱ་བ། །དེ་བྱས་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །བདག་ནི་འཆིའོ་སྙམ་སེམས་པ། །གང་ལ་ངེས་པར་
[3a]
[3a.1]ཡོད་གྱུར་པ། །དེ་ནི་ཆགས་པ་ཡོངས་བཏང་ཕྱིར། །འཆི་བདག་ལ་ཡང་ག་ལ་འཇིགས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་རྟག་པར་འཛིན་པ་སྤང་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་པོའོ།། །།
[3a.2]ལུས་ནི་དགྲ་ལྟར་མཐོང་མོད་ཀྱི། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་བསྲུང་བྱ#། །ཁྲིམས་ལྡན་ཡུན་རིང་འཚོ་བ་ནི། །དེ་ལས་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་བྱེད། །མི་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ལུས་ཉིད་ལས། །སྐྱེ་ཞིང་བདེ་བ་གཞན་ལས་ན། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་གྱི་སྣོད་གྱུར་པ། །ཁོག་
[3a.3]པ་ལ་ཁྱོད་ཅི་སྟེ་གུས། །གང་ཚེ་བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་ལྟར། །ཤས་ཆེར་མི་ལ་མི་འབྱུང་ན། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་དེ། །ཆུང་ངོ་སྙམ་དུ་སེམས་བྱེད་དམ། །འཇིག་རྟེན་བདེ་ལ་མངོན་ཕྱོགས་ཤིང་། །བདེ་གྱུར་དག་ཀྱང་རྙེད་དཀའ་སྟེ། །དེས་ན་སྐྱེ་བོ་
[3a.4]འཇིག་འདི་ལ། །སྡུག་བསྔལ་རྗེས་སུ་སྙེགས་པ་འདྲ། །སྡུག་བསྔལ་འདོད་པས་རྙེད་འགྱུར་གྱི། །འདོད་པས་བདེ་བ་ག་ལ་ཡིན། །ཁྱོད་ཅིས་དཀོན་པ་ལ་གུས་ཤིང་། །མོད་ལ་ཅི་སྟེ་ཁྱོད་མི་འཇིགས། །བདེ་བར་གྱུར་པའི་ལུས་པོ་ནི། །སྡུག་བསྔལ་
[3a.5]སྣོད་དུ་འགྱུར་བ་དེ#། །ལུས་ལ་གུས་དང་དགྲ་ལ་གུས། །དེ་དག་གཉིས་ནི་མཚུངས་པར་སྣང་། །ལུས་ནི་ཤིན་ཏུ་འགོར་བས་ཀྱང་། །བདེ་བའི་བདག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། །རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་ཟིལ་གནོན་ཅེས། །བྱ་བ་#རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཆོག་ལ་ཡིད་
[3a.6]ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། །ཐ་མ་#རྣམས་ལ་ལུས་སྐྱེས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་འདི། །ཉིན་རེ་ཉིན་རེ་འཇོམས་པར་བྱེད། །བདེ་བ་རྟོག་པའི་དབང་གྱུར་ཅིང་། །རྟོག་པ་སྡུག་བསྔལ་དབང་གྱུར་པ། །དེ་ཕྱིར་ཀུན་ན་སྡུག་བསྔལ་ལས། །ཤིན་ཏུ་
[3a.7]སྟོབས་ལྡན་ཅི་ཡང་མེད། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དུས་འགྲོ་བ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་འཕེལ། །དེ་ཕྱིར་བདེ་བ་ལུས་འདི་ཡི། །གཞན་པོ་ལྟ་བུར་སྣང་བར་འགྱུར། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནི་རྒྱུ་མང་པོ། །ནད་རྣམས་དང་གཞན་སྣང་གྱུར་པ། །དེ་སྙེད་#དུ་ནི་མི་རྣམས་ལ། །
[3b]
[3b.1]བདེ་བའི་རྒྱུ་དག་སྣང་མ་ཡིན། །འཕེལ་བཞིན་པ་ཡི་བདེ་བ་ལས#། །ཇི་ལྟར་བཟློག་པ་མཐོང་གྱུར་པ#། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་འཕེལ་བཞིན་ལས#། །བཟློག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྐྱེན་དང་ལྷན་ཅིག་བདེ་བ་ལས#། །བཟློག་པ་མཐོང་གི་#སྡུག་བསྔལ་ལ། །
[3b.2]རྐྱེན་རྣམས་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །བཟློག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱོད་འཆི་བཞིན་ལ་དུས་སོང་ཞིང་། །འགྲོ་བ་དང་ནི་འགྲོར་འགྱུར་ན། །འཆི་བཞིན་པ་ནི་བདེ་འགྱུར་ཞེས། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་#རིགས་མ་ཡིན། །ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་བཀྲེས་སོགས་
[3b.3]ཀྱི#། །གནོད་པ་རྟག་ཏུ་ཡོད་གྱུར་#ན། །གནོད་བཞིན་པ་ནི་བདེའོ་ཞེས། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་#རིགས་མ་ཡིན། །ནུས་པ་མེད་པས་འབྱུང་ཀུན་ལ། །ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། །འགལ་བ་རྣམས་ལ་བདེའོ་ཞེས། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་རིགས་སོ། །
[3b.4]གྲང་སོགས་རྣམས་ལ་ཕྱིར་འཆོས་པ#། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །བརླག་བཞིན་པ་ནི་བདེའོ་ཞེས། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་#རིགས་མ་ཡིན། །འབད་སྩོལ་#མེད་པར་སྤྱོད་པ་ཞེས། །བྱ་འགའང་ས་སྟེངས་#ཡོད་མིན་ན། །ལས་བྱེད་བདེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས། །རྣམ་
[3b.5]པ་ཀུན་ཏུ་#མི་རིགས་སོ། །འདི་དང་གཞན་དུ་བདག་ཉིད་ནི། །རྟག་ཏུ་སྡིག་ལས་བསྲུང་བར་བྱ། །ངན་འགྲོ་ཡོད་ན་བདེ་བ་ཞེས། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རིགས་མ་ཡིན། །གཞོན་#པ་སོགས་ལ་མི་རྣམས་ཀྱི། །བདེ་བ་རྟག་ཏུ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དང་པོར་གང་ལ་རྩོམ་མེད་
[3b.6]པ། །དེ་ལ་མཐར་འཕེལ་ག་ལ་ཡོད། །གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་སྐྱུག་པ་ལ#། །ཇི་ལྟར་འགའ་ཞིག་དགར་#འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་བཅོས་པ#། །བདེའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་བྱེད། །བརྩམས་#པས་སྐྱེས་པ་ལྡོག་འགྱུར་ན། །སྡུག་བསྔལ་རྩོམ་པའང་#
[3b.7]བདེ་ཅི་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་ཐུབ་པས་སྐྱེ་འཇིག་དག །སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་སྙམ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་སྡུག་བསྔལ་ནི། །བདེ་བས་གཡོགས་ལྟར་མི་མཐོང་ན། །གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་སྒྲིབ་འགྱུར་བ། །བདེ་བ་ཞེས་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །ཁྱོད་སྡུག་ཆགས་
[4a]
[4a.1]བྲལ་མེད་དོ་ཞེས། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་བསྟན་བྱ་དེས། །ངེས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས། །གཏི་མུག་ཀུན་གྱི་ཐ་མར་གསུངས། །མི་རྟག་པ་ལ་ངེས་པར་གནོད། །གང་ལ་གནོད་ཡོད་དེ་བདེ་མིན། །དེ་ཕྱིར་མི་རྟག་གང་ཡིན་པ། །ཐམས་
[4a.2]ཅད་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱར་འགྱུར། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་བདེ་བར་འཛིན་པ་སྤང་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གཉིས་པའོ།། །།ཡུན་ནི་ཤིན་ཏུ་རིང་པོས་ཀྱང་། །ཡུལ་ལ་མུར་ཐུག་ཡོད་མིན་ཏེ། །སྨན་པ་ངན་ལྟར་ཁྱོད་ཡུལ་#ལ། །
[4a.3]ངལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་པ་འབྱུང་། །བསྟེན་པར་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་ལ། །ས་སྲེད་ལྡོག་པ་མེད་ཇི་བཞིན། །བསྟེན་#བཞིན་པ་ཡི་མི་རྣམས་ལ། །འདོད་རེ་འཕེལ་བའང་#དེ་བཞིན་ནོ། །བུད་མེད་ཀུན་ལ་འཁྲིག་པ་ལ། །ཐ་དད་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ཞིང་། །གཟུགས་གཞན་གྱི་
[4a.4]ཡང་ལོངས་སྤྱོད་ན། །ཁྱོད་ལ་མོ་མཆོག་གིས་ཅི་བྱེད། །གང་ལ་གང་ཡིད་འོང་འགྱུར་བ#། །དེ་ནི་དེ་ཡིས་འཚེངས་པར་རློམ། །ཁྱི་སོགས་རྣམས་ལའང་ཐུན་མོང་པས། །བློ་གྲོས་ངན་པ་ཁྱོད་ཅི་#ཆགས། །ཁྱེད་#ལ་ཡན་ལག་ཀུན་མཛེས་མོ། །གང་དེ་#སྔར་ཀུན་
[4a.5]ཐུན་མོང་ན། །དེ་རྙེད་#ཁྱོད་ལ་ངོ་མཚར་ལྟར། །ཇི་ལྟར་ཡང་ནི་འགྱུར་བ་མིན། །ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་སྡུག་པ་དང་། །བཟློག་པ་ལ་ནི་བཟློག་མཐོང་ནས#། །རྣམ་པར་གནས་མེད་སྔ་མའམ། །ཅིག་ཤོས་ལས་ནི་གང་ཞིག་བདེན། །བླུན་པོའི་འདོད་ཆགས་ཡོན་ཏན་དང་། །
[4a.6]ལྡན་པ་འབའ་ཞིག་ལ་མི་སྐྱེ། །རྒྱུ་མེད་པ་ལས་#འཇུག་རྣམས་ཀྱི། །ལྡོག་པ་རྒྱུ་ལས་ག་ལ་ཞིག# །ཇི་སྲིད་གཞན་ཤེས་མ་གྱུར་ན#། །དེ་སྲིད་དེ་ནི་ཁྱོ་ལ་སྡུག# །ནད་ངན་དང་མཚུངས་བུད་མེད་ནི། །རྟག་ཏུ་རྐྱེན་ལས་བསྲུང་བར་བྱ། །དར་མར་རང་གིས་བྱས་པ་གང་། །
[4a.7]དེ་ནི་རྒན་པོར་#མི་འདོད་ན། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་གྲོལ་བ་རྣམས། །དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་གདུང་མི་འགྱུར། །མ་ཆགས་པ་ལ་བདེ་མེད་ཅིང་། །དེ་ཡང་བླུན་མིན་ལ་མེད་ན། །གང་ཡིད་རྟག་ཏུ་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ། །དེ་ཡི་བདེ་བ་ཅི་འདྲ་ཞིག །ཁྱོད་ལ་གུས་བཞིན་རྟག་པར་ནི། །མོ་དང་ལྷན་
[4b]
[4b.1]ཅིག་ཕྲད་པ་མེད། །འདི་ང་#གཞན་གྱི་མ་ཡིན་ཞེས། །ཡོངས་འཛིན་འདི་ཀོ་ཅི་ཞིག་ཡིན། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་བདེ་ཡིན་ན། །བུད་མེད་དག་གིས་དགོས་མེད་འགྱུར། །བདེ་བ་དོར་བྱ་ཞེས་བྱ་བར། །ཇི་ལྟར་ཡང་ནི་མ་#མཐོང་ངོ་། །བུད་མེད་ལྷན་ཅིག་སྦྱོར་ན་ཡང་#། །
[4b.2]བདེ་བ་གཞན་ལས་སྐྱེ་འགྱུར་ན། །དེ་རྒྱུ་མཛའ་མོ་ཉིད་ཡིན་ཞེས། །བླུན་པོ་མིན་པ་སུ་ཞིག་འཛིན། །མཛེ་པོ་འཕྲུག་བཞིན་འདོད་ཆགས་ཀྱིས། །མདོངས་#པས་འདོད་པའི་སྐྱོན་མི་མཐོང་། །ཆགས་བྲལ་རྣམས་ལ་མཛེ་པོ་ལྟར། །ཆགས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ལྡན་པར་
[4b.3]སྣང་། །མགོན་མེད་བཀྲེས་པས་ཉེན་རྣམས་ལ། །མུ་གེར་བྱ་བ་གང་འབྱུང་#བ། །དེ་ནི་བུད་མེད་ཕྲད་པའི་ཚེ། །སེམས་#ཅན་ཀུན་གྱི་#གཡོ་བ་ཡིན། །དྲེགས་པ་ཡིས་ནི་ཁ་ཅིག་ལ། །བཤང་ཁང་ལ་ཡང་ཆགས་སྐྱེ་ཞིང་། །བུད་མེད་ལ་ལ་ལ་ཆགས་པ། །འགའ་
[4b.4]ཞིག་འགའ་ལ་ཕྲག་དོག་བྱེད། །མི་གཙང་བ་ལ་གཏི་མུག་ནི། །འབྱུང་ཞིང་ཁྲོ་བ་འབྱུང་རིགས་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འདོད་ཆགས་ནི། །འབྱུང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་རྣམས་མ་གཏོགས་མི་གཙང་བའི། །སྣོད་ནི་སྨད་པར་འབྱུང་འགྱུར་ན། །གང་ལ་#མི་
[4b.5]གཙང་འབྱུང་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་སྨད་པར་ཅིས་མི་སེམས། །དངོས་པོ་གཙང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཐ་མ་གང་དུ་དམིགས་གྱུར་པ#། །དེ་ལ་གཙང་བ་ཡོད་དོ་ཞེས། །བློ་ལྡན་མི་ནི་སུ་#ཞིག་སྨྲ། །གང་ཞིག་བཤང་ཁང་ནང་འདུག་ཅིང་། །དེ་མེད་པར་ནི་མི་གནས་པར#། །
[4b.6]མི་གཙང་བ་ཡི་སྲིན་དེ་ལ། །རྨོངས་ལས་དྲེགས་པ་སྐྱེ་བར་ཟད། །ཐབས་གང་གིས་ཀྱང་ལུས་ཀྱི་ནི། །ནང་ཕུགས་གཙང་བར་#མི་འགྱུར་ན། །ཁྱོད་ནི་ནང་ལ་འབད་བྱེད་པ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་ལ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མཛེ་ཅན་བཞིན་དེ་ལྟར། །གཅིན་ཅན་ཀུན་ལ་
[4b.7]མཚུངས་མིན་ན། །མཛེ་ཅན་ཇི་བཞིན་གཅིན་ཅན་དེ། །དེ་ལྟར་མི་ཀུན་གྱིས་སྤོང་འགྱུར། །ཡན་ལག་ཉམས་པ་འགའ་ཞིག་ནི། །སྣ་ཡི་ཚབ་མས་དག་འགྱུར་#ལྟར། །མི་གཙང་ཕྱིར་འཆོས་#མེ་ཏོག་ལ། །སོགས་པ་#འདོད་ཆགས་དེ་བཞིན་འདོད། །གང་དུ་འདོད་
[5a]
[5a.1]ཆགས་བྲལ་སྐྱེ་བ། །དེ་གཙང་ཞེས་བྱར་མི་རིགས་ལ། །ངེས་པར་འདོད་ཆགས་རྒྱུར་གྱུར་པའི། །དངོས་དེ་གང་ནའང་#ཡོད་མ་ཡིན། །མདོར་ན་མི་རྟག་མི་གཙང་དང་། །སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བདག་མེད་ཅེས། །བྱ་བ་བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་ནི། །གཅིག་
[5a.2]ཉིད་ལ་ནི་སྲིད་པར་འགྱུར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་#རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་གཙང་བར་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་#སྤང་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གསུམ་པའོ།། །།བདག་གམ་བདག་གི་#སྙམ་དྲེགས་པ། །སྲིད་པར་དམ་པ་སུ་ལ་
[5a.3]འགྱུར། །གང་ཕྱིར་ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །ཡུལ་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཚུངས་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་བྲན་དྲུག་ཆོས་སྟབས་#གྱུར་པ། །ཁྱོད་ཀྱི་དྲེགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན། །གང་ངམ་དེ་རུ་བྱ་བ་ནི། །དབང་དུ་བྱས་ལ་#རག་ལས་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་གསོ་བྱ་འཐོབ་
[5a.4]ཐོབ་པ། །རྗེ་བོ་གཏོང་པོར་#སེམས་དེ་བཞིན། །རྗེ་བོ་སྦྱིན་བྱ་བྱིན་བྱས་ནས། །བདག་ནི་གཏོང་བ་པོ་སྙམ་རློམ། །གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ནི་#སྡུག་བསྔལ་གནས། །ཁྱོད་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དྲན། །གཞན་གྱི་ལས་ཀྱིས་འཚོ་ཁྱོད་ཀྱི། །དགའ་བ་གང་གིས་བསྐྱེད་
[5a.5]པར་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ནི་བསྲུང་པོ་དང་། །བསྲུང་བྱར་ས་བདག་སྣང་གྱུར་ན། །ཅི་སྟེ་གཅིག་གིས་དྲེགས་ཡོད་ཅིང་། །ཅི་སྟེ་གཞན་གྱི་དྲེགས་བྲལ་མིན། །རིགས་ཀུན་ནང་ནས་རང་ལས་ལ། །དགའ་བས་འཚོ་རྣམས་རྙེད་པ་དཀའ། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ལ་མི་
[5a.6]དགེར་འགྱུར། །དེས་ན་ཁྱོད་ལ་འགྲོ་བཟང་དཀོན། །གཞན་གྱིས་བསྐུལ་#ཏེ་བྱེད་པ་གང་། །དེ་ནི་ས་སྟེངས་#བླུན་ཞེས་བྱ། །ཁྱོད་དང་མཚུངས་པའི་གཞན་དབང་གཞན། །འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བསྲུང་བ་ང་ལ་རག་ལས་ཞེས། །འཇིག་རྟེན་ལ་ནི་
[5a.7]གླ་#ལེན་ཞིང་། །རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སྡིག་བྱེད་ན། །དེ་མཚུངས་བརྩེ་མེད་སུ་ཞིག་ཡོད། །སྐྱེ་བོ་སྡིག་ཏོ་བྱེད་རྣམས་ལ། །གལ་ཏེ་བརྩེ་བ་བྱ་མིན་ན། །བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ནི། །ཐམས་ཅད་བསྲུང་བྱར་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་ཉིད་དགའ་བ་སྐྱེད་#པ་ཡི། །རྒྱུ་ནི་
[5b]
[5b.1]གང་དུ་མེད་#མི་འགྱུར། །ལུང་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས#། །བསོད་ནམས་མིན་པའང་#འཇིག་ཡོད་མིན། །ཡང་དག་སྲུང་#བྱེད་ཅེས་བྱ་བ། །གལ་ཏེ་ས་བདག་ཆོས་ཡིན་ན། །ཉོན་མོངས་གཟོ་མཁན་རྣམས་ལ་ཡང་། །ཅི་སྟེ་ཆོས་སུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །འཇིག་
[5b.2]རྟེན་ས་བདག་རག་ལས་ཀྱི། །ས་བདག་དེ་ནི་སྨད་དེ་དཔེར། །དམ་པས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱི་མ། །སྲིད་པ་ཡི་ནི་སྲིད་#པ་བཞིན། །བླུན་མིན་རྒྱལ་སྲིད་མི་ཐོབ་ལ། །བླུན་ལ་བརྩེ་བ་ཡོད་མིན་ན། །བསྲུང་པོ་ཡིན་ཡང་མི་ཡི་བདག །བརྩེ་བ་མེད་ལ་#ཆོས་མི་གནས། །
[5b.3]དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཀུན། །མཁས་པས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ལ། །དམན་འབྲིང་ཁྱད་འཕགས་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །སྔར་གྱི་ས་བདག་དགེ་རྣམས་ཀྱིས#། །འཇིག་རྟེན་བུ་ལྟར་#བསྐྱངས་པ་དེ། །རྩོད་དུས་ཆོས་ལ་བརྟེན་རྣམས་ཀྱིས#། །དེང་
[5b.4]སང་{རི་དགས་,རི་དྭགས་}དགོན་པར་བྱས། །གླགས་སུ་བསྣུན་#པའི་རྒྱལ་པོ་ལ། །གལ་ཏེ་སྡིག་པ་ཡོད་མིན་ན། །རྐུན་པོ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་དེ། །དང་པོ་ཉིད་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆང་སོགས་དག་ལ་བདོག་པ་ཀུན། །ཡོངས་གཏོང་མཆོད་པ་མ་ཡིན་ན། །གཡུལ་
[5b.5]ངོར་བདག་ཀྱང་ཡོངས་གཏོང་བ#། །མཆོད་པ་སྙམ་དུ་སེམས་སམ་ཅི། །རྒྱལ་པོ་འཇིག་རྟེན་མགོན་ཁྱོད་ལ། །མགོན་འགའ་#ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །མགོན་ཉིད་དེ་ཡིས་#བདག་ཉིད་ནི#། །མ་བཏང་སུ་ཞིག་དགའ་བར་འགྱུར། །རྒྱལ་པོ་ཤི་བར་གྱུར་པ་ལའང་། །
[5b.6]གྲགས་པས་ཡོན་ཏན་འགའ་མི་འབྱུང་། །ཁྱོད་ཡོན་མེད་དང་ཁྱི་འཚེད་ལ། །གྲགས་པ་ཆེན་པོ་ཅི་སྟེ་མེད། །གང་ཚེ་ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཉིད། །བསོད་ནམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་དེ་ཡི་ཚེ། །འདི་ནི་དབང་ཕྱུག་རྟེན་མིན་ཞེས། །བརྗོད་པ་#རྙེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཚོ་བའི་
[5b.7]ཐབས་སོ་ཅོག་ལ་ཡང་། །འཇིག་རྟེན་ན་ནི་རིགས་ཞེས་བསྙད། །དེས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །རིགས་ལས་#དབྱེ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདས་དུས་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་དང་། །མི་མོ་རྣམས་ཡིད་གཡོ་བ་སྟེ། །དེ་#ཕྱིར་རྒྱལ་རིགས་ཞེས་བྱ་བ། །རིགས་ལས་འགའ་
[6a]
[6a.1]ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ལས་ཀྱིས་དམངས་རིགས་ཀྱང་། །རྒྱལ་རིགས་ཞེས་བྱར་འགྱུར་ན་ནི། །ལས་ཀྱིས་དམངས་ཀྱང་བྲམ་ཟེར་ནི། །གང་གིས་འགྱུར་བ་མིན་པར་སེམས། །རྒྱལ་པོ་#སྡིག་ལ་དབང་ཕྱུག་ལྟར། །འགེང་བ་#ཡོད་པ་མ་
[6a.2]ཡིན་ན། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་མཁས་པ་ནི། །སུ་ཞིག་ཕྱི་མར་འཇོམས་པར་བྱེད། །དབང་ཕྱུག་གིས་བསྐྱེད་ང་རྒྱལ་ནི། །མཉམ་དང་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཡི། །ཕ་རོལ་ནུས་ལྡན་བལྟ་བྱ་སྟེ། །དམ་པའི་སྙིང་ལ་མི་གནས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་
[6a.3]བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤང་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཞི་པའོ།། །།སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གཡོ་བ་ནི། །རྒྱུ་མེད་འགའ་#ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ། །དབུགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ནི། །སྨན་སླད་ཁོ་ནར་ཡང་དག་འབྱུང་། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་
[6a.4]འཆི་བདག་སྒྲ#། །ཇི་ལྟར་འཇིགས་པ་སྐྱེད་#འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་ཀུན་མཁྱེན་སྒྲ་#འདི་ནི། །འཆི་བདག་ལ་ཡང་འཇིགས་པ་བསྐྱེད། །ཐུབ་ལ་#མཛད་དང་མཛད་མིན་དང་། །གསུང་བྱ་གསུང་བྱ་མིན་མངའ་བ། །དེས་ན་ཀུན་མཁྱེན་ཀུན་མཁྱེན་ནི། །མིན་ཞེས་#
[6a.5]བྱ་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། །སེམས་མ་རྟོགས་པ་#འགྲོ་སོགས་ལ། །གང་ཕྱིར་བསོད་ནམས་ལ་སོགས་པ#། །མ་མཐོང་དེ་ཕྱིར་ལས་ཀུན་ལ། །ཡིད་ནི་དོན་པོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །བསམ་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ། །དགེ་#འམ་འོན་ཏེ་མི་དགེ་#རུང་། །ཐམས་ཅད་དགེ་
[6a.6]ལེགས་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །གང་ཕྱིར་ཡིད་དེའི་དབང་གྱུར་ཕྱིར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དང་པོ། །ས་སྟེངས་#སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ནི། །འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཉིད་འགྱུར་བ། །དེ་དག་བསོད་ནམས་ལས་ཁྱད་འཕགས། །རིན་ཆེན་རང་བཞིན་མཆོད་རྟེན་ནི། །
[6a.7]འཇིག་རྟེན་རྙེད་མཐོ་འགས་བྱས་པ། །དེ་བས་སེམས་བསྐྱེད་བཅུག་#འདུལ་པོ། །མཆོག་ཏུ་བཀྲབས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་ལ་ཕན་འདོད་བླ་མ་ཡིས། །སློབ་མ་ལ་ནི་སྲི་#ཞུ་བྱ། །གང་ཕྱིར་ངེས་#ཕན་མི་ཤེས་པ། །དེ་ཕྱིར་སློབ་མ་ཞེས་བྱའོ། །ཁྲོ་ཡང་
[6b]
[6b.1]འབྱུང་པོས་བཟུང་བ་ལ། །སྨན་པ་འཁྲུག་པ་མིན་པ་ལྟར། །ཐུབ་པ་ཉོན་མོངས་དགྲར་གཟིགས་ཀྱི། །ཉོན་མོངས་དང་འབྲེལ་གང་ཟག་མིན། །གང་ཞིག་གང་གང་ལ་དགའ་བ། །དེ་ཡིས་#དེ་དེ་སྔར་དཔྱད་#བྱ། །ཉམས་པར་གྱུར་པ་དམ་ཆོས་ཀྱི། །སྣོད་ནི་ཅིས་
[6b.2]ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མ་ནི་ཁྱད་པར་དུ། །ནད་ཐེབས་བུ་ལ་གདུང་འགྱུར་བ#། །དེ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བརྩེ། །དམ་པ་མིན་ལ་ཁྱད་པར་དུའོ། །ལ་ལའི་སློབ་མར་འགྱུར་བ་#སྟེ། །ལ་ལ་ཡི་ནི་བླ་མར་འགྱུར། །ཐབས་རིག་#སྣ་ཚོགས་ཐབས་
[6b.3]ཀྱིས་ནི། །མ་རྟོགས་སེམས་ཅན་རྟོགས་པར་བྱེད། །ཇི་ལྟར་སྨན་པ་མཁས་གྱུར་པས། །ནད་པ་སྒྲུབ་#མེད་དཀོན་དེ་བཞིན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་#སྟོབས་རྙེད་ནས། །གདུལ་བྱ་མ་ཡིན་ཤིན་ཏུ་དཀོན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡུལ་དུ་ནི། །གལ་ཏེ་
[6b.4]འགའ་ཞིག་མ་བསྐུལ་བས#། །ངན་སོང་འགྲོ་བར་འགྱུར་ན་དེ། །བློ་ལྡན་གཞན་གྱི་#སྨད་བྱར་འགྱུར། །གང་ཞིག་ཉེན་པ་གཞན་དག་ལ། །སྙིང་བརྩེ་ལེགས་ཞེས་མི་འདོད་པ། །དེ་རྗེས་བརྩེ་བས་མགོན་མེད་པ། །དག་ལ་ཇི་ལྟར་སྦྱིན་པ་གཏོང་། །འགྲོ་
[6b.5]ལ་ཕན་ཕྱིར་གང་ཞིག་ལ། །འཇིག་རྟེན་སྲིད་དུ་གནས་ཡོད་པ། །དེ་ལ་སོར་གནས་དག་ཕུང་ན། །སྡང་ལ་བསམ་ཐག་#ཅི་ཞིག་ཡོད། །གང་ལ་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ། །མངོན་ཤེས་ལྔ་ཆར་ཡང་ཡོད་པ། །དེ་ཡི་དམན་པར་#དམན་ལྟའི་དངོས། །འདི་ནི་
[6b.6]ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་བའོ། །ཐབས་ཀྱིས་ཀུན་ཚེ་བསོད་ནམས་གང་། །ཤིན་ཏུ་ཡུན་རིང་བསགས་པ་དེ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གཞལ་བྱ་ཡང་། །མིན་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས། །འཆི་དང་ཆོས་དང་སྲིད་པ་གཞན། །སྦྱིན་པའི་སྒྲ་ཡིས་གསལ་
[6b.7]བྱེད་པ། །དེ་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ། །སྦྱིན་པའི་སྒྲ་ནི་རྟག་ཏུ་སྙན། །འདིར་བྱིན་པ་ཡི་སྦྱིན་པ་ལས། །འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་འབྱུང་འགྱུར་ཞེས། །ལེན་དང་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་ནི། །ཚོང་སྤོགས་#བཞིན་དུ་སྨད་པར་འགྱུར། །གང་ལ་སྔར་བྱས་སྡིག་པ་ཡང་། །
[7a]
[7a.1]ཡོད་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ། །དགེ་བའི་ལས་ཅན་དེ་ལ་ནི། །བསྒྲུབ་མིན་ཞེས་བྱ་ཡོད་མ་ཡིན། །རླབས་ཆེན་ཡིད་ཅན་དེ་ལ་ནི། །འདི་ནའང་གནོད་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེས་ན་དེ་ལ་སྲིད་པ་དང་། །མྱ་ངན་འདས་ལ་ཁྱད་པར་མེད། །གང་
[7a.2]ལ་ཀུན་ཚེ་སེམས་དབང་ནི། །ཉིད་ལས་#སྐྱེ་བ་ཡོད་གྱུར་པ། །དེ་ཀོ་རྒྱུ་ཅིས་འཇིག་རྟེན་ནི། །ཀུན་གྱི་མངའ་བདག་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཕུལ་འགྲོ་ལས་ཆེས་ཕུལ་འགྲོ་བ། །འགའ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་འདིར་ཡང་སྣང་། །དེས་ན་བསམ་མི་ཁྱབ་མཐུ་ཡང་། །ངེས་པར་
[7a.3]ཡོད་ཅེས་རྟོགས་པར་གྱིས། །བླུན་ལ་ཤིན་ཏུ་ཟབ་ཆོས་ལ། །སྐྲག་པ་སྐྱེ་བ་ཇི་ལྟ་བ། །དེ་བཞིན་ཞན་#ལ་ཤིན་ཏུ་ནི། །རྨད་བྱུང་ཆོས་ལ་སྐྲག་པ་སྐྱེ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལྔ་པའོ།། །།
[7a.4]བདེ་བས་འདོད་ཆགས་འཕེལ་འགྱུར་ཞིང་། །སྡུག་པས་ཁྲོ་བ་འཕེལ་འགྱུར་ན། །ཅིས་བདེ་དཀའ་ཐུབ་ཅན་མིན་ཞིང་། །སྡུག་པ་དཀའ་ཐུབ་ཅན་ཅིས་ཡིན། །འདོད་ཆགས་ལས་ནི་སྡུད་པ་སྟེ། །ཁྲོ་བའི་ལས་ནི་རྩོད་པའོ། །འབྱུང་བ་ཀུན་ལ་རླུང་བཞིན་དུ། །
[7a.5]གཏི་མུག་ལས་ནི་གསོས་འདེབས་སོ#། །མ་ཕྲད་པ་ལས་#འདོད་ཆགས་ནི། །སྡུག་བསྔལ་སྦུངས་མེད་ལས་ཁྲོ་སྡུག །ཡོངས་མི་ཤེས་ལས་གཏི་མུག་སྟེ། །དེ་དག་གིས་དེ་དག་མི་རྟོགས#། །ཇི་ལྟར་བད་ཀན་ལ་མཁྲིས་དང་། །ལྷན་ཅིག་ཕྲད་པ་མེད་མཐོང་བ། །དེ་
[7a.6]བཞིན་ཁྲོ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་། །ལྷན་ཅིག་ཕྲད་པ་མེད་པར་མཐོང་། །འདོད་ཆགས་བྲན་བཞིན་བཀོལ་བྱ་སྟེ། །གང་ཕྱིར་མི་ཕངས་དེའི་སྨན་ཕྱིར། །ཁྲོ་ལ་རྗེ་བོ་བཞིན་ལྟ་སྟེ། །དེའི་#སྨན་ཕངས་པ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །དང་པོར་གཏི་མུག་ཡང་དག་འབྱུང་། །བར་དུ་
[7a.7]ཁྲོ་བ་འབྱུང་འགྱུར་#ཞིང་། །ཕྱིས་ནི་འདོད་ཆགས་འབྱུང་བ་སྟེ། །ཉིན་ལ་རིམ་པ་གསུམ་དུའོ། །འདོད་ཆགས་མཛའ་མིན་མཛའ་འདྲ་བ། །དེས་དེ་ལ་ཁྱོད་མི་འཇིགས་ཏེ། །མི་ཕན་མཛའ་བོ་ཁྱད་པར་དུ། །སྐྱེས་བུས་སྤང་བར་བྱ་མིན་ནམ། །འདོད་ཆགས་
[7b]
[7b.1]རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང་། །རྐྱེན་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བ་སྟེ། །འདོད་ཆགས་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་བ་གང་། །དེ་ནི་སྒྲུབ་སླ་ཅིག་ཤོས་མིན། །ཁྲོ་བ་བརྟན་#ཞིང་ངེས་པར་ནི། །མི་དགེ་ཉེས་ཆེན་བྱེད་པ་སྟེ། །དེ་#ལྟར་རྣམ་ཀུན་དབྱེ་ཤེས་པས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་#མཐར་བྱེད་པར་འགྱུར། །
[7b.2]ལུས་ལ་ལུས་དབང་ཇི་བཞིན་དུ། །གཏི་མུག་ཀུན་ལ་གནས་གྱུར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །གཏི་མུག་བཅོམ་པས་བཅོམ་པར་འགྱུར། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ནི། །མཐོང་ན་གཏི་མུག་འབྱུང་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་འབད་པས་#ཀུན་
[7b.3]གྱིས་འདིར། །གཏམ་དེ་ཁོ་ན་#བསྙད་པར་བྱ། །རྟག་ཏུ་ས་འཛིན་སོགས་དགའ་ལ། །གཏོང་པོ་ཟ་པོ་གཙང་ཞིང་འགྱུར། །དེ་འདྲ་ལ་སོགས་མཚན་ཉིད་རྣམས། །འདོད་ཆགས་ཅན་གྱི་མི་ལ་སྣང་། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆགས་ཅན་ལ། །ཟས་དང་
[7b.4]ཆོས་གོས་གཙུག་ལག་ཁང་། །དགེ་ལེགས་སྤངས་#པ་ཐམས་ཅད་དང་། །རྟག་ཏུ་བླ་མའི་ཐད་གནས་#གསུངས། །ནུས་མེད་ལ་ཁྲོས་བདག་ཉིད་ལ། །མདོག་མི་སྡུག་པ་འབའ་ཞིག་བྱེད། །ནུས་པ་གང་ལའང་བརྩེ་མེད་པ#། །དེ་ནི་ཐ་ཆད་ཅེས་བྱར་བརྗོད། །
[7b.5]ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཡི་སྒྲ། །སྔར་བྱས་སྡིག་མཐར་བྱེད་པར་བརྗོད། །རྨོངས་ཤིང་དམ་པ་མ་ཡིན་པ། །བདག་ཉིད་རྣམ་པར་དག་མི་འདོད། །སྙན་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ#། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་མི་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་རྣམ་རྟོག་ལས་བྱུང་བ། །གཞན་ལས་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་
[7b.6]རློམ། །ཇི་ལྟར་གཤེ་བ་པོ་ལ་ནི། །ཆད་པར་བྱ་བ་མངོན་བརྗོད་པ། །དེ་བཞིན་སྙན་པར་#སྨྲ་པོ་ལ། །མཆོད་པར་བྱ་བ་#ཅིས་མི་འགྱུར། །ཁྱོད་ཀྱིས་སྨད་བྱ་མ་སྨྲས་ཀྱང་། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་ཤེས་ན་#ནི། །སྨྲ་པོ་ལ་ཁྲོ་མི་རིགས་ན། །ཡང་དག་མིན་སྨྲ་ལ་ཅི་སྨོས། །
[7b.7]དམན་ལས་མི་སྙན་ཞེས་བྱ་བ། །ངེས་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་དམན་བྱུང་#མི་སྙན་པ། །ཡན་གར་ཉུང་ཟད་ལྟ་བུར་སྣང་། །གཞན་གནོད་བྱས་པས་བདག་ལ་ནི། །ཡོན་ཏན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ན། །ཁྱོད་ཁྲོ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ལ། །གུས་པ་ཞེན་པ་རྐྱང་པར་
[8a]
[8a.1]ཟད། །གལ་ཏེ་བཟོད་པས་འབད་མེད་པར། །བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཐོབ་འགྱུར་ན། །གང་ཞིག་དེ་ལ་གེགས་བྱེད་པ། །དེ་མཚུངས་བླུན་པོ་སུ་ཞིག་ཡོད། །ཁྲོ་བ་ཞེས་བྱ་ཁྱད་པར་དུ། །སྟོབས་ལྡན་དག་ལ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །དེས་ན་གཞན་
[8a.2]འཇོམས་ཁྲོ་བ་ལ། །ཅི་ནས་ཁྱོད་གུས་གྱུར་ཏ་རེ། །གང་ཞིག་ཁྲོ་གནས་ལ་བཟོད་པ། །དེ་ལ་བསྒོམ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཡོན་ཏན་གནས་ལ་འཇིགས་ཞེས་པ། །ཁྱོད་ཀྱི་བླུན་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན། །སུ་ཞིག་ཁྱད་བསད་མཐར་བྱས་ནས། །འཇིག་རྟེན་
[8a.3]ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་བདག་ནི་#སྡིག་པ་བས། །བརྙས་པ་ལེགས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས། །གང་གིས་རྣམ་ཤེས་གནས་ལ་སོགས། །ཡང་དག་ཏུ་ན་རྣམ་ཤེས་པ། །དེ་ཡོད་ན་ནི་ཉོན་མོངས་རྣམས། །ནམ་ཡང་བློ་གྲོས་ལ་མི་གནས། །རྣལ་འབྱོར་
[8a.4]སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བའི་#ཐབས་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དྲུག་པའོ།། །།སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་འདི་ལ་མཐའ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུའང་#ཡོད་མིན་ན། །བྱིས་ཁྱོད་འདིར་ནི་བྱིང་བ་ལ། །འཇིགས་པ་ཅིས་ན་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ལང་
[8a.5]ཚོ་རྒྱབ་ཏུ་བྱུང་གྱུར་ནས། །སླར་ཡང་མདུན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གནས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་འདི་ལ་ནི། །འགྲོས་ཀྱིས་འགྲམ་#པ་ལྟ་བུར་མངོན། །སྲིད་པར་ཁྱོད་ལ་རང་འདོད་ཀྱིས#། །འགྲོ་བ་གཞར་#ཡང་ཡོད་མིན་ན། །གཞན་གྱི་དབང་དང་འཇིགས་མེད་པར། །
[8a.6]བློ་དང་ལྡན་པར་#སུ་ཞིག་འགྱུར། །མ་འོངས་ཐ་མ་ཡོད་མིན་ཞིང་། །ཀུན་ཚེའང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་སྟེ། །ཁྱོད་འདས་ཇི་ལྟར་#དེ་བཞིན་དུ། །དེ་ཡང་མི་འགྱུར་དེ་ལྟར་བྱོས། །ཉན་པོ་མཉན་བྱ་འཆད་པོ་རྣམས། །འབྱུང་བ་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་སྟེ། །དེས་ན་མདོར་ན་
[8a.7]འཁོར་བ་ནི། །མཐར་#མེད་མ་ཡིན་མཐའ་བཅས་མིན། །ཕལ་མོ་ཆེར་ན་#མི་རྣམས་ནི། །དམ་པ་མ་ཡིན་ཕྱོགས་ཡོངས་འཛིན། །དེས་ན་སོ་སོའི་#སྐྱེ་བོ་རྣམས། །ཕལ་ཆེར་ངེས་པར་ངན་འགྲོར་འགྲོ། །ས་སྟེངས་#སྡིག་པའི་རྣམ་སྨིན་ནི། །ཅོ་འདྲི་ཁོ་ན་ཡིན་པར་
[8b]
[8b.1]མཐོང་། །དེས་ན་སྲིད་པ་གསོད་གནས་#དང་། །མཚུངས་པར་དམ་པ་རྣམས་ལ་སྣང་། །རྣམ་ཤེས་གནས་པ་མེད་པ་ལས། །གལ་ཏེ་སྨྱོན་པར་འགྱུར་ན་ནི། །སྲིད་གནས་སྨྱོན་པ་མ་ཡིན་ཞེས། །མཁས་པ་སུ་ཞིག་སྨྲ་བར་འགྱུར། །འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་
[8b.2]དག# །བཟློག་ལ་ཉམས་པ་མཐོང་གྱུར་#ཏེ། །དེས་ན་ལས་ཀུན་ཟད་པ་ལ། །བློ་གྲོས་ལྡན་པས་#བློ་བསྐྱེད་དོ། །གང་ཚེ་འབྲས་བུ་གཅིག་གི་#ཡང་། །ཐོག་མའི་རྒྱུ་ནི་སྣང་མིན་པ། །དེ་ཚེ་གཅིག་ལ་ཡང་རྒྱས་པར། །མཐོང་ནས་གང་ལ་འཇིགས་མི་འབྱུང་། །འབྲས་
[8b.3]བུ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་ནི། །འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། །གྲུབ་ལ་ངེས་པར་མཐར་འགྱུར་ན། །དེ་ཡི་དོན་དུ་ཅི་སྟེ་འཇོམས། །ལས་ནི་འབད་པས་བྱེད་འགྱུར་ཞིང་། །བྱས་ཟིན་འབད་པ་མེད་པར་འཇིག །དེ་ལྟར་གྱུར་ཀྱང་ཁྱོད་ལ་ཀོ། །ལས་ལ་ཆགས་
[8b.4]བྲལ་འགའ་ཡོད་མིན། །འདས་ལ་བདེ་བ་ཡོད་མིན་ཞིང་། །མ་འོངས་པ་ལའང་ཡོད་མིན་ལ། །ད་#བྱུང་བའང་འགྲོ་ཉིད་དེ། །ཁྱོད་ཀྱི་ངལ་#འདི་གང་ཕྱིར་ཡིན། །མཁས་པ་རྣམས་ལ་མཐོ་རིས་ཀྱང་། །དམྱལ་བ་#དང་མཚུངས་འཇིགས་སྐྱེད་#འགྱུར། །རྣམ་པ་
[8b.5]ཀུན་ཏུ་དེ་རྣམས་ལ། །སྲིད་གང་འཇིགས་པ་མི་སྐྱེད་#དཀོན། །གལ་ཏེ་བྱིས་པའང་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་གྱུར་ན། །སྐད་ཅིག་དེ་ལ་སེམས་དང་ནི། །ལྷན་ཅིག་གཏན་ཏུ་འཇིག་པར་འགྱུར། །སེམས་ཅན་རློམ་པ་ཅན་མིན་དཀོན། །རློམ་
[8b.6]ཅན་སྙིང་རྗེ་ལྡན་པ་མེད། །དེས་ན་སྣང་ནས་སྣང་བར་ནི། །འགྲོ་བ་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀར་གསུངས། །འདི་ན་ཡུལ་ལོག་#གྱུར་པ་ལ། །ཡུལ་ནི་དམིགས་པར་གྲགས་གྱུར་ཏེ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཆོས། །རྒྱུ་ཅི་ཞིག་གིས་ཡང་དག་འདོད། །བསོད་ནམས་འབྲས་
[8b.7]བུ་ཕྱུག་པ་སྟེ། །དེ་གཞན་ལས་ཡེ་#བསྲུང་བྱ་ན། །རྟག་ཏུ་གཞན་ལས་བསྲུང་བྱ་གང་། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བདག་གིར་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་ཚུལ་ལུགས་གང་དང་གང་། །དེ་དང་དེ་ལ་ཆོས་རྗེས་འཇུག །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་ཆོས་པས་ཀྱང་། །འཇིག་རྟེན་སྟོབས་ལྡན་ལྟ་བུར་
[9a]
[9a.1]སྣང་། །ཡུལ་ནི་དགེ་བས་#ཡིད་འོང་ན། །ཡུལ་དེའང་ངན་པར་བརྩི་བ་ཡིན། །གང་ཞིག་བཏང་བ་ཤིས་གྱུར་པ#། །དེ་གྲུབ་པ་ཡིས་#ཅི་ཞིག་དགོས། །གང་ལ་བཀའ་ལུང་དགོས་མེད་པ། །དེ་ལ་ཆོས་དོན་མེད་པར་འགྱུར། །གང་ཡང་བཀའ་
[9a.2]ལུང་དོན་གཉེར་ཉིད། །དེ་ནི་སྐྱེ་ནང་བླུན་ཞེས་བྱ། །མ་འོངས་པ་ཡི་འབྲས་མཐོང་ནས། །ཆོས་འདོད་ཆགས་པས་ཁྱོད་ཆགས་ན། །མ་འོངས་མཐའ་ཉིད་མཐོང་གྱུར་ན#། །འཇིགས་པ་མེད་དམ་ཅི་ཞིག་བྱེད། །གླ་བ་ལྟ་བུའི་#བསོད་ནམས་ནི། །རྣམ་ཀུན་རྔན་
[9a.3]པ་དང་མཚུངས་འགྱུར#། །གང་དག་དགེ་བའང་མི་#འདོད་པ། །དེ་དག་མི་དགེ་ཇི་ལྟར་བྱེད། །གང་གིས་འགྲོ་བ་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི#། །ཚོགས་འདྲ་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལྟར། །མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེ་དག་ཆེས། །གསལ་བར་གོ་འཕང་དམ་པར་འགྲོ། །གང་དག་
[9a.4]ལ་ནི་འཁོར་བ་ན། །ཡུལ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དགའ་མེད་པ། །དེ་དག་ལ་འདིར་#རྣམ་ཀུན་ཏུ། །དགའ་བ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཉིད། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་མི་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པའི་#ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཞེན་པ་སྤང་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བདུན་
[9a.5]པའོ།། །།ཇི་ལྟར་མི་མཐུན་མི་རྣམས་ལ། །མཛའ་བ་ཡུན་རིང་མི་གནས་པ། །དེ་བཞིན་ཀུན་ལ་སྐྱོན་ཤེས་ལ། །འདོད་ཆགས་ཡུན་རིང་མི་གནས་སོ། །ལ་ལ་དེ་ཉིད་ལ་ཆགས་ཏེ། །ལ་ལ་དེ་ཉིད་ལ་སྡང་ཞིང་། །ལ་ལ་དེ་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ། །དེ་ཕྱིར་
[9a.6]འདོད་པ་དོན་མེད་པའོ། །རྟོག་པ་མེད་པར་འདོད་ཆགས་ལ། །སོགས་ལ་ཡོད་ཉིད་ཡོད་མིན་ན། །ཡང་དག་དོན་དང་#རྟོག་པ་ཞེས། །བློ་དང་ལྡན་པ་སུ་ཞིག་འཛིན། །འགའ་ལའང་གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་ཡོད་མིན་ཏེ། །གཞན་དང་ལྷན་
[9a.7]ཅིག་བཅིངས་པ་ལ། །བྲལ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བསོད་ནམས་ཆུང་ངུ་ཆོས་འདི་ལ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་ཡང་མི་འགྱུར། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཙམ་ཞིག་གིས། །སྲིད་པ་ཧྲུལ་པོར་བྱས་པར་འགྱུར། །ཆོས་གང་ཞིག་ལ་ཐུབ་པ་ཡིས#། །ཐར་བའི་བར་དུ་འཕེལ་བ་
[9b]
[9b.1]ཉིད། །གསུངས་དེར་གང་ལ་གུས་མེད་པ། །དེ་ནི་གསལ་བར་བློ་ལྡན་མིན། །བདག་ནི་མྱ་ངན་འདའ་འགྱུར་ཞེས། །སྟོང་མིན་#སྟོང་ལྟར་མཐོང་མིན་ཏེ། །ལོག་ལྟས་མྱ་ངན་མི་འདའ་བར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་གསུང་ངོ་། །གང་ལས་#འཇིག་རྟེན་བསྟན་
[9b.2]འབྱུང་#བ། །དེ་ལས་འཇུག་པ་གསུངས་པ་སྟེ། །གང་ལས་དོན་དམ་བསྙད་འབྱུང་བ། །དེ་ལས་ལྡོག་པ་གསུངས་པའོ། །ཀུན་ཡོད་མ་ཡིན་ཅི་བྱ་ཞེས། །ཁྱོད་ལ་འཇིགས་པ་སྐྱེ་འགྱུར་གྲང་། །གལ་ཏེ་བྱ་བ་ཡོད་ན་ནི། །ཆོས་འདི་ཟློག་བྱེད་མི་འགྱུར་རོ། །ཁྱོད་
[9b.3]ལ་རང་ཕྱོགས་ཆགས་ཡོད་ཅིང་། །གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་མི་དགའ་ན། །མྱ་ངན་འདས་པར་མི་འགྲོ་སྟེ། །གཉིས་སྤྱོད་ཞི་བར་ཡོད་#མི་འགྱུར། །བྱེད་མེད་མྱ་ངན་འདའ་འགྱུར་ཞིང་། །བྱེད་པས་ཡང་སྲིད་འགྱུར་ཏེ་དེས། །བསམ་ཁྲལ་#མེད་པས་མྱ་ངན་ལས། །འདས་
[9b.4]པ་ཐོབ་སླ་ཅིག་ཤོས་མིན། །གང་ལ་འདི་#སྐྱོ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཞི་གུས་ག་ལ་ཡོད། །རང་ཁྱིམ་ལས་བཞིན་སྲིད་པ་ནི། །འདི་ནས་འབྱུང་བའང་བྱ་བར་དཀའ། །ལ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཟིལ་མནན་ཅིང་། །འཆི་བར་འདོད་པ་དག་སྣང་སྟེ། །དེ་ཚེ་དེ་དག་གཏི་མུག་
[9b.5]ཕྱིར། །གོ་འཕང་དམ་པར་མི་འགྲོར་ཟད། །སྦྱིན་པ་དམན་པ་ལ་གསུངས་ཤིང་། །འབྲིང་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུངས་པ་སྟེ། །མཆོག་ལ་ཞི་བ་གསུངས་གྱུར་པ། །དེས་ན་རྟག་ཏུ་མཆོག་ཏུ་བྱོས། །བསོད་ནམས་མིན་པ་དང་པོར་བཟློག# །བར་དུ་བདག་ནི་བཟློག་#པ་
[9b.6]དང་། །ཕྱི་ནས་ལྟ་བ་#ཀུན་བཟློག་པ། །གང་གིས་ཤེས་དེ་མཁས་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་གཅིག་གི་ལྟ་པོ་གང་། །དེ་ནི་ཀུན་གྱི་ལྟ་པོར་བཤད། །གཅིག་གི་སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་#ཀུན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད། །ཆོས་ཆགས་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་#ཀྱིས། །མཐོ་
[9b.7]རིས་འདོད་པ་རྣམས་ལ་གསུངས། །ཐར་པ་འདོད་རྣམས་ལ་དེ་ཉིད། །སྨད་འགྱུར་#གཞན་དུ་སྨོས་ཅི་དགོས། །བསོད་ནམས་འདོད་པས་སྟོང་པ་ཉིད། །ཀུན་ཚེ་བརྗོད་པར་བྱ་མིན་ཏེ། །གནས་མིན་གནས་ལ་#སྦྱར་བའི་སྨན། །དུག་ཏུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། །ཇི་ལྟར་
[10a]
[10a.1]ཀླ་ཀློ་སྐད་གཞན་གྱིས། །གཟུང་བར་མི་ནུས་དེ་བཞིན་དུ། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་མ་གཏོགས་པ#། །འཇིག་རྟེན་གཟུང་བར་ནུས་མ་ཡིན། །ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་དང་། །གཉི་ག་མིན་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་ཏེ། །ནད་ཀྱི་དབང་གིས་ཐམས་ཅད་
[10a.2]ཀྱང་། །སྨན་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་མིན་ནམ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་གནས་མཆོག་ལ། །ཅུང་ཟད་མཐོང་ན་བཟང་འགྲོ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་ནང་བདག་བསམ་པ་ལ། །མཁས་པས་#རྟག་ཏུ་བློ་གྲོས་བསྐྱེད། །དེ་ཉིད་ཤེས་པས་གལ་ཏེ་འདིར། །མྱ་ངན་འདས་པ་མ་ཐོབ་ཀྱང་། །
[10a.3]སྐྱེ་བ་ཕྱི་མར་འབད་མེད་པར། །ངེས་པར་ཐོབ་འགྱུར་ལས་བཞིན་ནོ། །བསམས་#བཞིན་པ་ནི་བྱ་བ་ནི#། །ཀུན་ལ་གྲུབ་པ་ཤིན་ཏུ་དཀོན། །འདི་ན་འང་མྱང་#འདས་མེད་མིན་གྱི#། །སྦྱོར་དང་གྲོལ་རྣམས་རྙེད་པར་དཀའ། །ལུས་ལ་ཡོན་ཏན་མེད་ཐོས་#ནས། །འདོད་
[10a.4]ཆགས་ཡུན་རིང་མི་གནས་ཏེ། །ལམ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །ཟད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། །ཇི་ལྟར་ས་བོན་མཐའ་མཐོང་ཞིང་། །དེ་ལ་ཐོག་མ་ཡོད་མིན་ལྟར། །དེ་བཞིན་རྒྱུ་ནི་མ་ཚང་ཕྱིར། །སྐྱེ་བའང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་
[10a.5]སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་སློབ་མ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་#བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བརྒྱད་པའོ།། །།ཐམས་ཅད་འབྲས་བུའི་དོན་སྐྱེ་བ། །དེས་ན་རྟག་ཡོད་མིན་དེའི་ཕྱིར། །ཐུབ་པ་མ་གཏོགས་ཇི་ལྟའི་དངོས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་ཞིག་གང་
[10a.5]སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་སློབ་མ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་#བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བརྒྱད་པའོ།། །།ཐམས་ཅད་འབྲས་བུའི་དོན་སྐྱེ་བ། །དེས་ན་རྟག་ཡོད་མིན་དེའི་ཕྱིར། །ཐུབ་པ་མ་གཏོགས་ཇི་ལྟའི་དངོས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་ཞིག་གང་
[10a.6]ན་ནམ་དུ་ཡང་། །མ་བརྟེན་པར་ནི་ཡོད་ཉིད་མེད། །དེས་ན་ནམ་ཡང་གང་ཞིག་ཏུའང་#། །རྟག་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །རྒྱུ་མེད་པར་ནི་དངོས་པོ་མེད། །རྒྱུ་ལྡན་རྟག་པ་ཡོད་མིན་པ། །དེས་ན་རྒྱུ་མེད་ལས་གྲུབ་ནི། །དེ་ཉིད་མཁྱེན་པས་གྲུབ་མིན་གསུངས། །
[10a.7]མི་རྟག་བྱས་པར་མཐོང་གྱུར་ནས། །མ་བྱས་གལ་ཏེ་རྟག་ན་ནི། །བྱས་ལ་#ཡོད་པ་ཉིད་མཐོང་ནས། །རྟག་པ་ཡོད་ཉིད་མིན་པར་འགྱུར། །མཁའ་ལ་སོགས་རྣམས་རྟག་གོ་ཞེས། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་གིས་རྟོག# །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ། །འཇིག་རྟེན་
[10b]
[10b.1]པས་ཀྱང་དོན་མ་མཐོང་#། །ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་ཅན་ནི། །ཀུན་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་#ཕྱིར་ཕྱོགས་ཅན་ལ་ཕྱོགས་ནི། །གཞན་ཡང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ཡོད། །གང་ཞིག་ཡོད་ན་དངོས་པོ་ལ། །འཇུག་དང་ལྡོག་པའང་དམིགས་པར་འགྱུར། །
[10b.2]དེ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་འགྱུར་#ཏེ། །དེས་ན་འབྲས་བུར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་མེད་པར་རྒྱུ་ལ་ནི། །རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་རྣམས་ཀུན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །རྒྱུ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ན། །གཞན་གྱི་རྒྱུ་རུ་འགྱུར་བ་སྟེ། །
[10b.3]གང་ལ་རྣམ་པར་འགྱུར་ཡོད་པ། །དེ་ནི་རྟག་ཅེས་བྱར་ཡོད་མིན། །རྟག་པ་གང་གི་རྒྱུ་ཡིན་པའི། །དངོས་དེ་#མ་བྱུང་བ་ལས་སྐྱེ། །རང་ཉིད་འབྱུང་བར་གྱུར་དེ་ལ། །རྒྱུ་ནི་ལོག་#པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །དངོས་པོ་རྟག་པ་ལས་སྐྱེས་པ། །ཅི་ལྟ་བུར་ན་མི་རྟག་འགྱུར། །
[10b.4]ནམ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས། །མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་མཐོང་མ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱོགས་འགའ་རྒྱུ་ཡིན་ཞིང་། །ཕྱོགས་འགའ་རྒྱུ་མ་ཡིན་དེས་ན། །དེ་ནི་སྣ་ཚོགས་འགྱུར་ན་ཀོ། །སྣ་ཚོགས་རྟག་པར་མི་རིགས་སོ། །རྒྱུ་ཡི་#ཟླུམ་པོ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་
[10b.5]འབྲས་བུ་ལ་ཡོད་མིན། །དེས་ན་བདག་ཉིད་ཀུན་སྦྱོར་བ། །རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ལ་མི་འཐད་དོ། །རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་གི་གནས་གང་#ཡིན། །དེ་ནི་གཞན་གྱི་#ཡང་མི་འདོད། །དེ་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས། །བོང་ཚོད་མཉམ་པར་འདོད་མ་ཡིན། །གང་ལ་ཤར་
[10b.6]གྱི་ཕྱོགས་ཡོད་པ། །དེ་ལ་ཤར་གྱི་ཆ་ཡང་ཡོད། །གང་གི་རྡུལ་ལ་ཕྱོགས་ཡོད་ན#། །དེས་རྡུལ་རྡུལ་ཕྲན་མིན་པར་བསྙད། །མདུན་གྱིས་ལེན་ཅིང་རྒྱབ་ཀྱིས་ནི། །གཏོང་བར་གྱུར་ན་དེ་དག་གཉིས། །གང་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ནི་འགྲོ་པོར་ཡང་མི་འགྱུར། །
[10b.7]གང་ལ་དང་པོ་ཡོད་མིན་ཞིང་། །གང་ཞིག་ལ་དཀྱིལ་ཡོད་མིན་ལ། །གང་ལ་ཐ་མ་ཡོད་མིན་པ། །མངོན་མེད་དེ་ནི་གང་གིས་མཐོང་། །འབྲས་བུ་ཡིས་#ནི་རྒྱུ་བཤིག་པ། །དེས་ན་རྒྱུ་ནི་རྟག་མ་ཡིན། །ཡང་ན་གང་ན་རྒྱུ་ཡོད་པ། །དེ་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་མ་ཡིན#། །
[11a]
[11a.1]ཐོགས་ལྡན་དངོས་པོ་རྟག་པ་ནི། །གང་དུ་འང་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་ནམ་ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམས། །རྡུལ་ཕྲན་རྟག་པ་ཉིད་མི་གསུང་#། །འཆིང་དང་བཅིངས་དང་ཐབས་ལས་གཞན། །ཐར་པ་གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ནི། །དེ་ལས་ཅི་
[11a.2]ཡང་མི་སྐྱེ་སྟེ། །དེས་ན་དེ་ཐར་ཞེས་མི་བརྗོད། །མྱ་ངན་འདས་ལ་ཕུང་པོ་རྣམས། །ཡོད་མིན་གང་ཟག་སྲིད་མ་ཡིན། །གང་དུ་མྱ་ངན་འདས་གྱུར་པ། །མ་མཐོང་དེར་མྱང་འདས་གང་ཞིག །སྲིད་དང་བྲལ་ལ་ཐར་པའི་ཚེ། །ཤེས་ཡོད་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །
[11a.3]ཤེས་མེད་པ་ཡི་ཡོད་པ་ཡང་། །གསལ་བར་ཡོད་པ་མིན་དང་#མཚུངས། །ཐར་པར་བདག་གཅིག་#ཡོད་ན་ནི། །ཤེས་ཡོད་ས་བོན་སྲིད་པ་ཡོད། །དེ་མེད་ན་ནི་སྲིད་པ་ལ། །བསམ་པའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ#། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་མི་རྣམས་ལ། །གཞན་ལ་#
[11a.4]ཡོད་པ་མིན་པར་ངེས། །དེ་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་འང་བདག །ཟད་པ་ལེགས་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། །འཇིག་རྟེན་པ་འདི་ཉིད་བླ་ཡི། །དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་མ་ཡིན་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཡོད། །དམ་པའི་དོན་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་
[11a.5]བརྒྱ་པ་ལས་དངོས་པོ་རྟག་པ་དགག་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དགུ་པའོ།། །།གང་ཚེ་ནད་#བདག་བུད་མེད་མིན། །སྐྱེས་མིན་མ་ནིང་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཚེ་མི་ཤེས་འབའ་ཞིག་ལས། །ཁྱོད་བདག་ཕོའོ་སྙམ་དུ་སེམས། །གང་ཚེ་འབྱུང་བ་
[11a.6]ཐམས་ཅད་ལ། །ཕོ་མོ་མ་ནིང་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ཚེ་ཅི་སྟེ་དེ་དག་ཉིད། །བརྟེན་#ནས་ཕོ་མོ་མ་ནིང་ཡིན། །ཁྱོད་ཀྱི་བདག་གང་ངའི་བདག་མིན། །དེས་དེ་བདག་#མིན་མ་ངེས་ཕྱིར། །དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་རྣམས་ལ། །རྟོག་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་མིན་ནམ། །སྐྱེ་དང་སྐྱེ་བར་
[11a.7]སྐྱེས་བུ་ནི། །ལུས་བཞིན་རྣམ་པར་འགྱུར་བར་འགྱུར། །ཁྱོད་ཀྱི་དེ་ལ་ལུས་ལས་གཞན། །ཉིད་དང་རྟག་ཉིད་མི་རིགས་སོ། །རེག་དང་མི་ལྡན་དངོས་པོ་ལས#། །བསྐུལ་བ་ཞེས་བྱ་མི་སྐྱེ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་ལུས་ཀྱི་གཡོ་བ་ལ། །སྲོག་ནི་བྱེད་པ་པོར་མི་འགྱུར། །
[11b]
[11b.1]མི་འཚེ་བ་དང་བདག་རྟག་པ། །འདི་ལ་རྒྱུ་ནི་ཅི་ཡོད་སྙམ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འང་#ཤིང་སྲིན་ལས། །རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བྱར་མི་འགྱུར་རོ། །སྐྱེ་བ་དྲན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་བདག་རྟག་ན། །སྔོན་བྱས་པ་ཡི་རྨ་མཐོང་ནས། །ཁྱོད་ཀྱི་ལུས་ཀོ་#ཅིས་
[11b.2]མི་རྟག །སེམས་པ་ཅན་དང་ལྡན་བདག་ཀྱང་། །གལ་ཏེ་ཤེས་པོ་ཉིད་ཡིན་ན། །དེ་ཡིས་#སེམས་པ་ཅན་སེམས་པ། །མིན་ཞིང་#སྐྱེས་བུའང་རྟག་མི་འགྱུར། །བདེ་བ་ལ་སོགས་དང་ལྡན་སྲོག །བདེ་སོགས་བཞིན་དུ་སྣ་ཚོགས་མཐོང་། །དེ་ཕྱིར་བདེ་བ་#
[11b.3]ལ་སོགས་བཞིན#། །རྟག་པ་ཉིད་དུའང་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཡོད་རྟག་ན། །བྱེད་པ་ལོག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །གལ་ཏེ་མེ་ནི་རྟག་འབྱུང་#ན། །བུད་ཤིང་གིས་དོན་ཡོད་མི་འགྱུར། །རྫས་ནི་བྱ་བ་ཇི་བཞིན་དུ། །འཇིག་པའི་བར་དུ་གཡོ་བ་མེད། །
[11b.4]དེས་ན་སྐྱེས་བུ་ཡོད་ཤེས་པ། །ཡོད་པ་མེད་ཅེས་བྱར་མི་རིགས། །གཞན་དུ་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ཁམས། །མཐོང་ཞིང་གཞན་དུ་ཤེས་ཡོད་དེ། །ལྕགས་ཀྱི་ཞུ་ཉིད་བཞིན་དེའི་ཕྱིར། །སྐྱེས་བུ་རྣམ་པར་འགྱུར་བར་འགྱུར། །ཤེས་ཡོད་ཡིད་ཙམ་ཞིག་ལ་
[11b.5]སྟེ། །སྐྱེས་བུ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཆེ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ནི། །ཤེས་པ་ཡོད་ཉིད་མིན་ལྟར་མཐོང་། །གལ་ཏེ་ཀུན་ལ་བདག་ཡོད་ན། །གཞན་གྱིས་དེ་ཅིས་ངར་མི་རྟོག །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་#དེ་ཉིད་ལ། །སྒྲིབ་ཅེས་བྱ་བར་མི་འཐད་དོ། །གང་གི་ཡོན་ཏན་
[11b.6]བྱེད་པོ་དང་། །རྣམ་ཀུན་ཤེས་ཡོད་མ་ཡིན་པ། །དེ་དག་དང་ནི་སྨྱོན་པ་ལ། །ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །ཁྱིམ་ལ་སོགས་དག་བྱེད་ཤེས་ཀྱི། །ཟ་བ་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ། །འདི་ལས་མི་རིགས་གཞན་ཅི་ཡོད། །
[11b.7]བྱ་བ་དང་ལྡན་རྟག་པ་མེད། །ཀུན་ཏུ་སོང་ལ་བྱ་བ་མེད། །བྱ་བ་མེད་པ་མེད་དང་མཚུངས། །བདག་མེད་ལ་ཁྱོད་ཅིས་མི་དགའ། །ལ་ལར་ཀུན་ཏུ་སོང་བར་མཐོང་། །ལ་ལར་སྐྱེས་བུ་ལུས་ཙམ་ཞིག །ལ་ལར་རྡུལ་ཙམ་ཞིག་མཐོང་སྟེ#། །ཤེས་རབ་ཅན་
[12a]
[12a.1]གྱིས་མེད་པར་མཐོང་། །རྟག་ལ་གནོད་པ་ག་ལ་ཡོད། །གནོད་མེད་ཐར་པ་#ག་ལ་ཡོད། །དེས་ན་གང་གི་བདག་རྟག་པ། །དེ་ལ་#ཐར་པ་#མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཅེས་བྱ་ཡོད་ན། །བདག་མེད་སྙམ་པ་མི་རིགས་ཤིང་། །དེ་ཉིད་
[12a.2]རིག་པ་ངེས་པ་ལས། །མྱ་ངན་འདས་འགྱུར་#ཞེས་བྱའང་{བརྫུན,རྫུན}། །གལ་ཏེ་གྲོལ་བ་ཡོད་#ཉིད་ན། །དེ་ནི་སྔར་ཡང་མེད་པ་མེད#། །མི་ལྡན་པ་ལ་གང་མཐོང་བ། །དེ་ནི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱར་#བཤད། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་ཆད་ན་ནི། །ད་དུང་རྩྭ་སོགས་ཅི་སྟེ་ཡོད། །
[12a.3]འདི་ནི་གལ་ཏེ་བདེན་འགྱུར་ན། །སུ་ལའང་གཏི་མུག་ཀྱང་མི་འབྱུང་། །བདག་ནི་ཡོད་པར་གྱུར་ནའང་གཟུགས། །གཞན་ལས་འབྱུང་བར་སྣང་གྱུར་ལ། །གཞན་ལས་གནས་པར་སྣང་གྱུར་ཞིང་། །གཞན་ལས་རྣམ་པར་འཇིག་པར་#སྣང་། །ཇི་ལྟར་ས་བོན་བྱས་པ་ལས། །མྱུ་གུ་བྱས་པ་སྐྱེ་འགྱུར་
[12a.4]བ། །དེ་བཞིན་མི་རྟག་ཐམས་ཅད་ནི། །མི་རྟག་དག་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འཇུག་འགྱུར་བ། །དེས་ན་ཆད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལྡོག་འགྱུར་བ། །དེས་ན་རྟག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་
[12a.5]པ་ལས་བདག་དགག་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་པའོ།། །།མ་འོངས་བུམ་ལ་ད་ལྟར་བའི། །བུམ་ཡོད་མ་ཡིན་འདས་པ་མེད། །གང་ཕྱིར་དེ་གཉིས་མ་འོངས་པ། །དེ་ཕྱིར་མ་འོངས་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཞིག་པ་མ་འོངས་པའི། །
[12a.6]ངོ་བོར་མ་འོངས་ལ་ཡོད་ན། །མ་འོངས་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་གང་། །དེ་ནི་ཅི་#ལྟར་འདས་པར་འགྱུར། །གང་གི་ཕྱིར་ན་མ་འོངས་དངོས། །མ་འོངས་བདག་ཏུ་གནས་འགྱུར་བ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་ད་ལྟར་བར། །འགྱུར་ཏེ་མ་འོངས་ཉིད་མི་སྲིད། །མ་འོངས་པ་
[12a.7]ཡོད་འདས་པ་ཡོད། །ད་ལྟར་བ་ཡོད་ཅི་ཞིག་མེད། །གང་གི་དུས་ཀུན་ཡོད་ཉིད་པ། །དེ་ཡི་མི་རྟག་ཉིད་གང་#ལས། །འདས་པ་ལས་ནི་འདས་གྱུར་པ། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་འདས་པར་འགྱུར། །འདས་པ་ལས་ནི་མ་འདས་པ། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་འདས་པར་འགྱུར། །
[12b]
[12b.1]གལ་ཏེ་མ་འོངས་སྐྱེས་ཡོད་ན། །ཇི་ལྟར་ད་ལྟར་བར་མི་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་དེ་ལ་སྐྱེ་#མེད་ན། །མ་འོངས་རྟག་པར་འགྱུར་རམ་ཅི། །སྐྱེ་བ་མེད་ཀྱང་འཇིག་པ་ལས། །གལ་ཏེ་མ་འོངས་མི་རྟག་ན། །འདས་ལ་#འཇིག་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེ་ནི་རྟག་པར་ཅིས་མི་རྟོག །འདས་
[12b.2]པ་དང་ནི་ད་ལྟར་བ#། །འདི་ནི་མི་རྟག་འགྱུར་མིན་ལ། །དེ་དག་ལས་གཞན་རྣམ་པ་ནི། །གསུམ་པའང་དེ་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །དངོས་པོ་གང་ཞིག་ཕྱིས་སྐྱེ་བ། །དེ་ནི་གལ་ཏེ་སྔར་ཡོད་ན། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་ཕྱྭ་#སྨྲ་བ། །རྣམས་ཀྱི་#ཕྱོགས་ནི་ལོག་མི་འགྱུར། །གང་
[12b.3]ཞིག་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་སྟེ། །སྔར་ཡོད་ཅེས་བྱར་མི་རིགས་ཏེ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་སྐྱེ་འགྱུར་ན། །སྐྱེས་ཟིན་པ་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར། །མ་འོངས་པ་ཡི་དངོས་མཐོང་ན། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཅིས་མི་མཐོང་། །གང་ལ་མ་འོངས་ཡོད་འགྱུར་བ#། །དེ་ལ་རིང་
[12b.4]བ་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བྱས་པ་མེད་ཀྱང་ཆོས། །ཡོད་ན་ངེས་སྡོམ་དོན་མེད་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ཅུང་ཟད་བྱེད་ན་ཡང་། །འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མི་སྲིད་དོ། །མི་རྟག་ཡིན་ན་ཇི་#ལྟ་བུར། །འབྲས་བུ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར། །གང་ལ་ཐོག་མ་མཐའ་ཡོད་པ། །
[12b.5]དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་མི་རྟག་བརྗོད། །བསྒྲིམ་པ་མེད་པར་ཐལ་#འགྱུར་ཏེ། །གྲོལ་ལ་མ་འོངས་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ལྟ་#ཡིན་ན་ཆགས་མེད་པར། །འདོད་ཆགས་ཀྱང་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར། །འབྲས་བུ་ཡོད་ཉིད་གང་འདོད་དང་། །འབྲས་བུ་མེད་ཉིད་གང་འདོད་ལ། །
[12b.6]ཁྱིམ་གྱི་དོན་དུ་ཀ་བ་ལ། །སོགས་པའི་རྒྱན་ནི་དོན་མེད་འགྱུར། །དངོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ཡང་། །ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་འཛིན་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ད་ལྟར་བ། །ཡོད་པར་མི་མཁས་རྣམས་ཀྱིས་རྟོག །གནས་མེད་དངོས་པོ་ག་ལ་ཞིག །མི་
[12b.7]རྟག་པས་གནས་ག་ལ་ཡོད། །གལ་ཏེ་དང་པོར་#གནས་གྱུར་ན། །ཐ་མར་རྙིངས་པར་#མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་རྣམ་ཤེས་གཅིག་གིས་ནི། །དོན་གཉིས་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ། །དེ་བཞིན་རྣམ་ཤེས་གཉིས་ཀྱིས་ནི། །དོན་གཅིག་རྣམ་པར་མི་ཤེས་སོ། །གལ་ཏེ་
[13a]
[13a.1]དུས་ལ་གནས་ཡོད་ན། །གནས་པ་དུས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་གནས་མེད་ན་གནས་པ། །མེད་པར་མཐའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་དངོས་གཞན་ན། །དངོས་པོ་མི་རྟག་པར་མི་འགྱུར། །གཅིག་ན་མི་རྟག་ཉིད་གང་ཡིན། །དེ་
[13a.2]ཉིད་དངོས་ཏེ་ག་ལ་གནས། །མི་རྟག་ཉིད་གར་སྟོབས་ཆུང་དེར#། །གནས་པ་སྟོབས་ཆུང་མ་ཡིན་ན། །ཕྱི་ནས་དེ་དག་ངེས་པར་གོ །བཟློག་པར་ཅི་ཡིས་མཐོང་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་སྟོབས་ཆུང་མིན། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཡོད་ན་ནི། །ཀུན་ལ་གནས་
[13a.3]པ་མེད་པའམ#། །ཡང་ན་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་མིན། །གལ་ཏེ་རྟག་ཏུ་མི་རྟག་ཉིད། །ཡོད་ན་རྟག་ཏུ་གནས་ཡོད་མིན། །ཡང་ན་རྟག་པར་གྱུར་ཟིན་ནས། །ཕྱི་ནས་#མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གནས་པ་མི་རྟག་དང་། །ལྷན་ཅིག་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་ན། །མི་
[13a.4]རྟག་ལོག་པར་འགྱུར་བའམ། །ཡང་ན་གནས་པ་{བརྫུན་,རྫུན་}པར་འགྱུར། །མཐོང་ཟིན་དངོས་པོ་མི་སྣང་ཞིང་། །སླར་ཡང་སེམས་སྐྱེ་#མིན་དེས་ན། །དྲན་པ་ཞེས་བྱ་ལོག་པ་ཡི#། །དོན་ལ་ལོག་པ་ཁོ་ན་འབྱུང་། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་དུས་དགག་པ་
[13a.5]བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་པའོ།། །།གཟུར་གནས་བློ་ལྡན་དོན་གཉེར་བའི། །ཉན་པོ་སྣོད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད། །སྨྲ་པོ་#ཡོན་ཏན་རྣམ་#གཞན་དུ། །མི་འགྱུར་ཉན་པོ་ལ་ཡང་མིན། །སྲིད་དང་སྲིད་ཐབས་ཞི་བ་ཡི། །
[13a.6]ཐབས་དང་དེ་བཞིན་ཞི་གསུངས་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་གང་། །དེ་ནི་ཐུབ་པའི་ལྟ་བུར་མངོན། །ཐམས་ཅད་བཏང་བས་མྱ་ངན་ལས། །འདའ་བར་ཡ་མཚན་ཅན་ཀུན་འདོད། །ཀུན་སུན་འབྱིན་ལ་དེ་དག་ནི། །མི་དགར་འགྱུར་བ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག །
[13a.7]གང་ཞིག་གཏོང་ཐབས་མི་ཤེས་དེ། །ཅི་ཞིག་གཏོང་བར་བྱེད་པར་འགྱུར། །དེས་ན་ངེས་པར་ཐུབ་པ་ཡིས། །གཞན་དུ་ཞི་བ་མེད་ཅེས་གསུངས། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་ལྐོག་གྱུར་ལ། །གང་ཞིག་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་ཡིས་#སྟོང་པ་ཉིད་བསྟེན་ཏེ། །
[13b]
[13b.1]འདི་ཉིད་ཁོ་ནར་ཡིད་ཆེས་བྱ། །གང་གིས་འཇིག་རྟེན་འདི་མཐོང་དཀའ#། །དེ་ནི་གཞན་ལ་#བླུན་པ་ཉིད། །གང་དག་དེ་རྗེས་འགྲོ་དེ་དག །ཤིན་ཏུ་ཡུན་{རིངས་,རིང་}#བསླུས་པར་འགྱུར། །མྱ་ངན་འདས་པར་རང་འགྲོ་གང་། །དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་#བྱེད། །འདྲེན་
[13b.2]པའི་སླད་བཞིན་དམ་པ་ནི། །མ་ཡིན་ཡིད་འགྲོ་སྤྲོ་མ་ཡིན། །མ་མཐོང་སྐྲག་པ་མི་རྩོམ་སྟེ། །མཐོང་ན་རྣམ་ཀུན་དེ་ལྡོག་འགྱུར། །དེས་ན་ངེས་པར་ཅུང་ཟད་ཅིག །ཤེས་ལ་སྐྲག་པ་བརྗོད་#པར་བྱ། །བྱིས་#རྣམས་ངེས་པ་#ཁོ་ནར་ནི། །འཇུག་བྱེད་ཆོས་ལ་གོམས་
[13b.3]པ་སྟེ། །དེ་དག་གོམས་པ་མེད་པ་ཡིས#། །ལྡོག་བྱེད་ཆོས་ལ་འཇིགས་#པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་གཏི་མུག་འབའ་#ཞིག་གིས། །བསྒྲིབས་ཤིང་དེ་ཉིད་གེགས་བྱེད་པ། །དེ་ལ་དགེ་ལེགས་འགྲོ་བ་ཡང་། །མེད་ན་ཐར་པ་ག་ལ་#ཡོད། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་ནི་
[13b.4]ཉམས་བླ་ཡི། །ལྟ་ལས་ཅིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་མཐོ་རིས་འགྲོ། །ལྟ་བས་གོ་འཕང་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། །དམ་པ་མིན་ལ་བདག་འཛིན་མཆོག །བདག་མེད་སྟོན་#པ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཅིག་ནི་ངན་འགྲོ་ཉིད་འགྲོ་ལ#། །ཐ་མལ་མ་ཡིན་ཞི་
[13b.5]ཉིད་དུའོ། །ཞི་སྒོ་གཉིས་པ་མེད་པ་དང་། །ལྟ་བ་ངན་རྣམས་འཇིག་བྱེད་ཅིང་། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡུལ་འགྱུར་ལ། །བདག་མེད་ཅེས་ནི་བྱ་བར་བརྗོད། །ཆོས་འདི་ཡི་ནི་མིང་ལས་ཀྱང་། །དམ་པ་མིན་པ་འཇིགས་#པ་སྐྱེ། །ཞན་ལ་འཇིགས་པ་མི་སྐྱེད་#པའི། །
[13b.6]སྟོབས་ལྡན་ཞེས་བྱ་གང་ཞིག་མཐོང་། །ཆོས་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས#། །རྩོད་པའི་ཆེད་དུ་མ་གསུངས་ཏེ། །དེ་ལྟའང་འདིས་#ནི་གཞན་སྨྲ་རྣམས། །སྲེག་སྟེ་མེ་#ཡིས་བུད་ཤིང་བཞིན། །ཆོས་འདི་གང་གིས་ཤེས་གྱུར་པ། །དེ་ནི་གཞན་ལ་མི་དགའ་
[13b.7]སྟེ། །དེས་ན་བདག་ལ་ཆོས་འདི་ནི། །འཇིགས་#པའི་སྒོ་དང་འདྲ་བར་སྣང་། །དེ་ཉིད་དུ་བདག་མེད་སྙམ་དུ། །དེ་ལྟར་གང་ལ་དགོངས་གནས་པ། །དེ་ནི་ཡོད་པས་ག་#ལ་དགའ། །མེད་པས་འཇིགས་པར་ག་ལ་འགྱུར། །དོན་མིན་ས་བོན་གྱུར་པ་ཡི། །མུ་
[14a]
[14a.1]སྟེགས་ཅན་མང་མཐོང་ནས་ནི། །ཆོས་འདོད་པ་ཡི་སྐྱེ་བོ་ལ། །སུ་ཞིག་སྙིང་བརྩེ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཤཱཀྱ་གོས་མེད་བྲམ་ཟེ་སྟེ། །གསུམ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་#ཆོས་ཡིད་དང་། །མིག་དང་རྣ་བ་ཡིས་འཛིན་པ། །དེ་ཕྱིར་ཐུབ་པའི་གཞུང་ལུགས་སྨྲ། །
[14a.2]ཇི་ལྟར་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ལ་ཆོས། །ཕལ་ཆེར་ཕྱི་འཆོས་བརྗོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཅེར་བུ་རྣམས་ལ་ཆོས། །ཕལ་ཆེར་བླུན་པ་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་རིགས་#པ་བླངས་པ་ལས། །བྲམ་ཟེར་#གུས་པ་སྐྱེ་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་བླངས་པ་ལས། །གཅེར་བུ་
[14a.3]པ་ལ་བརྩེ་བར་འགྱུར། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་ཆོས་སུ་མི་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་སྐྱེ་བ་ལས་ཀྱི་ནི། །རྣམ་སྨིན་ཡིན་ཕྱིར་ཆོས་མ་ཡིན། །ཆོས་ནི་མདོར་ན་མི་འཚེ་བར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །སྟོང་ཉིད་མྱ་ངན་
[14a.4]འདས་པ་#སྟེ། །འདིར་ནི་དེ་གཉིས་འབའ་ཞིག་གོ། །རང་ཕྱོགས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ། །སྐྱེས་ས་བཞིན་དུ་སྡུག་འགྱུར་ན། །དེ་ཡི་ལྡོག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ། །ཁྱོད་ལ་གང་གིས་སྡུག་པར་#འགྱུར། །རིགས་པའི་དོན་ནི་གཞན་ལས་ཀྱང་། །བློ་ལྡན་ལེགས་
[14a.5]པ་འདོད་པས་བླང་། །ཉི་མ་ས་སྟེངས་#མིག་ལྡན་ལ། །ཀུན་གྱི་སྤྱི་ཐུན་མ་ཡིན་ནམ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ལྟ་བ་དགག་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་གཉིས་པའོ།། །།གཟུགས་མཐོང་ཚེ་ན་བུམ་པ་ནི། །ཐམས་ཅད་ཁོ་
[14a.6]ན་མཐོང་མི་འགྱུར། །བུམ་པ་མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བའང་། །དེ་ཉིད་རིག་པ་སུ་ཞིག་སྨྲ། །རྣམ་པར་དཔྱད་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས། །བློ་མཆོག་ལྡན་པས་དྲི་ཞིམ་དང་། །མངར་དང་འཇམ་པ་ཐམས་ཅད་དག །སོ་སོར་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཟུགས་མཐོང་

[14a.6]ན་མཐོང་མི་འགྱུར། །བུམ་པ་མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བའང་། །དེ་ཉིད་རིག་པ་སུ་ཞིག་སྨྲ། །རྣམ་པར་དཔྱད་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས། །བློ་མཆོག་ལྡན་པས་དྲི་ཞིམ་དང་། །མངར་དང་འཇམ་པ་ཐམས་ཅད་དག །སོ་སོར་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཟུགས་མཐོང་
[14a.7]བ་ཡིས་དེ། །ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་ན་ནི། །མ་མཐོང་བ་ཡིས་#གཟུགས་མཐོང་བ། །མཐོང་བ་མིན་པར་#ཅིས་མི་འགྱུར། །གཟུགས་ནི་འབའ་ཞིག་ཁོ་ན་ལ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་དེ་ལ་ཕ་རོལ་གྱི། །ཆ་དང་ཚུ་རོལ་དབུས་ཡོད་ཕྱིར། །
[14b]
[14b.1]རྡུལ་ལ་ཆ་ཤས་ཡོད་མེད་ཅེས། །དཔྱད་པ་དེར་ཡང་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིས། །བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པར་#མི་འཐད་དོ། །ཀུན་ཀྱང་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་ནས། །སླར་ཡང་ཡན་ལག་ཅན་དུ་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ཡི་གེ་བརྗོད་པ་ཡང་། །འདི་ལ་#
[14b.2]ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མདོག་ལས་དབྱིབས་གཞན་ན། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་དབྱིབས་འཛིན་འགྱུར། །འོན་ཏེ་གཞན་མིན་ན་ལུས་ཀྱིས། །མདོག་ཀྱང་ཅི་སྟེ་འཛིན་མི་འགྱུར། །གཟུགས་ནི་ལྟ་#ཞིག་མ་གཏོགས་པར། །གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་མི་སྣང་ངོ་། །གལ་ཏེ་དེ་
[14b.3]ལྟར་འགྱུར་ན་ནི། །གཉི་ག་ཡང་ནི་མིག་ཉིད་ཀྱིས། །འཛིན་པར་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། །ས་ནི་བརྟན་#ཞེས་བྱ་བར་མཐོང་། །དེ་ཡང་ལུས་ཀྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར། །དེས་ན་(རག་,རེག་)པ་འབའ་ཞིག་ནི། །ས་འོ་ཞེས་ནི་བྱ་བར་བརྗོད། །བལྟ་བྱར་#སྐྱེས་པས་བུམ་པ་
[14b.4]ནི། །འདི་ལ་ཡོན་ཏན་འགར་#མི་འགྱུར། །དེས་ན་བལྟ་བྱ་ཉིད་སྐྱེ་ལྟར། །ཡོད་པའི་ངོ་བོའང་ཡོད་མ་ཡིན། །མིག་ནི་འབྱུང་གྱུར་#སྣ་དེ་བཞིན། །མིག་གིས་མཐོང་གི་#གཞན་གྱིས་མིན། །དེས་ན་ངེས་པར་ལས་རྣམ་སྨིན། །ཐུབ་པས་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་གསུངས། །
[14b.5]རྐྱེན་མ་ཚང་ཕྱིར་ཤེས་པ་ནི། །ལྟ་#བའི་སྔ་རོལ་ཡོད་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་ཕྱིས་ན་ཤེས་དོན་མེད། །གསུམ་པ་བྱེད་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །མིག་དེ་འགྲོས་དང་ལྡན་གྱུར་#ན། །ཐག་རིང་ཡུན་རིང་གིས་མཐོང་འགྱུར། །ཧ་ཅང་ཉེ་དང་ཆེས་རིང་དུ། །གཟུགས་དེ་གསལ་
[14b.6]བར་ཅི་སྟེ་མིན། །གལ་ཏེ་གཟུགས་མཐོང་#མིག་འགྲོ་ན། །སོང་བས་ཡོན་ཏན་འགའ་ཡང་མེད། །ཡང་ན་བལྟ་བྱར་འདོད་པ་ནི། །ངེས་ཞེས་བྱ་བ་{བརྫུན་,རྫུན་}#པར་འགྱུར། །མིག་མ་སོང་བར་འཛིན་ན་ནི། །འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་མཐོང་འགྱུར་ཏེ། །གང་ལ་འགྲོ་བ་
[14b.7]ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་རིང་མེད་བསྒྲིབས་#པའང་མེད། །དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནི། །དང་པོར་#བདག་ལ་སྣང་འགྱུར་ན། །མིག་ནི་མིག་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པར། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་འགྱུར་མ་ཡིན། །མིག་ལ་རྣམ་ཤེས་ཡོད་མིན་ཞིང་། །རྣམ་ཤེས་ལ་ཡང་ལྟ་#མེད་
[15a]
[15a.1]ལ། །གཉི་ག་གཟུགས་ལ་ཡོད་མིན་ན། །དེ་དག་གིས་གཟུགས་ཇི་#ལྟར་མཐོང་། །གལ་ཏེ་སྨྲ་ཞིང་སྒྲ་འགྲོ་ན། །གང་གིས་སྨྲ་བ་པོར་མི་འགྱུར། །འོན་ཏེ་མི་སྨྲ་བར་འགྲོ་ནའང་། །གང་གིས་དེ་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེད#། །གལ་ཏེ་ཕྲད་དེ་སྒྲ་འཛིན་ན། །
[15a.2]སྒྲ་ཡི་དང་པོ་གང་གིས་འཛིན། །སྒྲ་ནི་རྐྱང་པར་མི་འོང་ན། །རེང་བུ་ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཇི་སྲིད་སྒྲ་ཐོས་མ་གྱུར་པ། །དེ་ཡི་བར་དུ་སྒྲར་མི་འགྱུར། །སྒྲ་མེད་པ་ཡང་མཐར་སྒྲ་ཉིད། །འགྱུར་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ། །དབང་པོ་རྣམས་དང་#བྲལ་སེམས་ཀྱིས#། །
[15a.3]སོང་སྟེའང་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྲོག་འདི་ནི། །རྟག་ཏུ་ཡིད་མེད་ཅི་སྟེ་མིན། །སྔར་མཐོང་བ་ཡི་དོན་གང་ཞིག །ཡིད་ཀྱིས་སྨིག་རྒྱུ་ལྟར་འཛིན་པ། །དེ་ནི་ཆོས་ཀུན་རྣམ་གཞག་ལ། །འདུ་ཤེས་ཕུང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །མིག་དང་གཟུགས་ལ་
[15a.4]བརྟེན་ནས་ཡིད། །སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །གང་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡོད་དེ། །སྒྱུ་མ་ཞེས་བྱར་མི་རིགས་སོ། །གང་ཚེ་མཁས་པ་ས་སྟེངས་#ན། །ངོ་མཚར་མིན་པ་འགའ་#མེད་པ། །དེ་ཚེ་དབང་རྟོགས་དེ་འདྲ་ལ། །ཡ་མཚན་ཞེས་བྱ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །མགལ་
[15a.5]མེའི་འཁོར་ལོ་སྤྲུལ་པ་དང་། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཆུ་ཟླ་དང་། །ཁུག་རྣ་ནང་གི་བྲག་ཅ་དང་། །སྨིག་རྒྱུ་སྤྲིན་དང་སྲིད་པ་མཚུངས། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་དབང་པོ་དང་དོན་དགག་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་གསུམ་པའོ།། །།དངོས་
[15a.6]པོ་གང་ཞིག་གཞན་འགའ་ལའང་། །རག་ལས་པར་ནི་མི་འགྱུར་ན། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འགྲུབ་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་གང་ནའང་ཡོད་མ་ཡིན། །གཟུགས་ཉིད་བུམ་ཞེས་གཅིག་མ་ཡིན། །གཟུགས་ལྡན་བུམ་གཞན་ཡོད་མིན་ལ། །བུམ་པ་ལ་གཟུགས་ཡོད་མིན་ཞིང་། །
[15a.7]གཟུགས་ལ་བུམ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །གཉིས་མཚན་མི་མཐུན་མཐོང་ནས་ནི། །གལ་ཏེ་དངོས་ལས་བུམ་གཞན་ན། །མ་ཡིན་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཡང་། །བུམ་པ་ལས་གཞན་ཅིས་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གཅིག་བུམ་མི་འདོད་ན། །བུམ་པའང་གཅིག་པུ་#མི་འགྱུར་རོ། །
[15b]
[15b.1]ལྡན་འདི་མཚུངས་པའང་མ་ཡིན་པ། །དེས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །གང་ཚེ་རྫས་ཅི་ཙམ་གཟུགས་ན། །དེ་ཚེ་གཟུགས་ཆེན་ཅི་སྟེ་མིན། །གལ་ཏེ་ཕྱིར་རྒོལ་གཞན་མིན་ན། །གཞུང་ལུགས་བསྙད་པར་བྱ་བར་འགྱུར། །མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མཚན་གཞི་ནི། །
[15b.2]གང་དུ་གྲུབ་པ་ཡོད་མིན་པ། །དེར་#ནི་གྲངས་སོགས་ཐ་དད་པར། །དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་རྣམས་དང་སོ་སོ་ནི། །མིན་ཕྱིར་བུམ་པ་གཅིག་མ་ཡིན། །རེ་རེའི་བུམ་པ་མེད་ན་ནི། །མང་ཉིད་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རེག་ལྡན་རེག་དང་མི་ལྡན་དང་། །
[15b.3]ལྷན་ཅིག་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་མེད། །དེ་ཕྱིར་གཟུགས་སོགས་རྣམས་སྦྱོར་བ#། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རིགས་མ་ཡིན། །གཟུགས་ནི་བུམ་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། །དེས་ན་རེ་ཞིག་དེ་བུམ་མིན། །གང་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་མེད་པ། །དེས་ན་ཡན་ལག་ཀྱང་ཡོད་མིན། །གཟུགས་རྣམས་
[15b.4]ཀུན་ལ་གཟུགས་ཉིད་ནི། །མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་མ་ཡིན་ན། །གཅིག་ལ་བུམ་པ་ཡོད་འགྱུར་ཞིང་། །གཞན་དག་ལ་མིན་རྒྱུ་ཅི་ཞིག །རོ་སོགས་དག་ལས་གཟུགས་གཞན་ཞིང་། །བུམ་ལས་མིན་ཞེས་ཁྱོད་འདོད་ན། །དེ་རྣམས་མེད་པར་#རང་མེད་གང་། །དེ་
[15b.5]གཟུགས་ལས་གཞན་ཇི་ལྟར་མིན། །བུམ་པ་ལ་ནི་རྒྱུ་ཡོད་མིན། །རང་ཉིད་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་གཟུགས་སོགས་ལས་གཞན་དུ། །བུམ་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །བུམ་པ་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་#འགྱུར་ཞིང་། །རྒྱུ་ནི་གཞན་ལས་གྲུབ་འགྱུར་#ན། །གང་ལ་
[15b.6]རང་ལས་གྲུབ་མེད་པ། །དེ་ཡིས་གཞན་པོ་ཇི་ལྟར་སྐྱེད#། །འཕྲོད་པ་འདུས་པར་གྱུར་ཀྱང་གཟུགས། །དྲི་ཉིད་དུ་ནི་མི་འཐད་དེ། །དེས་ན་བུམ་པ་བཞིན་ཚོགས་པ། །གཅིག་ཉིད་དུ་ནི་མི་རིགས་སོ། །ཇི་ལྟར་གཟུགས་སོགས་མ་གཏོགས་པར། །བུམ་པ་ཡོད་
[15b.7]པ་མ་ཡིན་པ། །དེ་བཞིན་རླུང་ལ་སོགས་པ་ནི། །མ་གཏོགས་གཟུགས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཚ་བ་མེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། །ཚ་བ་མིན་པ་ཇི་ལྟར་བསྲེག །དེས་ན་བུད་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ། །ཡོད་མིན་དེ་མེད་མེ་ཡོད་མིན། །གལ་ཏེ་ཟིལ་མནན་ཚ་བ་ཡང་། །དེ་ཡང་ཅི་སྟེ་
[16a]
[16a.1]མེར་མི་འགྱུར། །འོན་ཏེ་མི་ཚ་ན་དངོས་གཞན། །དེ་#ལ་ཡོད་ཅེས་བྱར་མི་རུང་། །གལ་ཏེ་རྡུལ་ལ་ཤིང་མེད་ན། །དེས་ན་ཤིང་མེད་མེ་ཡོད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་#ཤིང་ཡོད་ན། །གཅིག་གི་བདག་ཅན་རྡུལ་ཡོད་མིན། །དངོས་པོ་གང་གང་ཡོངས་བཏགས་#
[16a.2]པ། །དེ་དང་དེ་ལ་གཅིག་ཉིད་མེད། །གང་གིས་གཅིག་ཀྱང་ཡོད་མིན་པ། །དེས་ན་དུ་མ་དག་ཀྱང་མེད། །གལ་ཏེ་གང་ན་#དངོས་དེ་རྣམས། །མེད་དེར་#གཅིག་ཡོད་#ཅེས་འདོད་ན། །གང་གིས་ཀུན་ལ་གསུམ་ཉིད་ཡོད། །དེས་ན་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཡོད་དང་
[16a.3]མེད་དང་ཡོད་མེད་དང་། །ཡོད་མེད་མིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ། །འདི་ནི་མཁས་པས་གཅིག་ཉིད་སོགས། །དག་ལ་རྟག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ། །ཇི་ལྟར་རྒྱུན་ལ་བལྟ་#ཉེས་ན། །རྟག་པ་ཡོད་ཅེས་བྱར་འགྱུར་བ#། །དེ་བཞིན་ཚོགས་ལ་བལྟ་ཉེས་པ#། །དངོས་པོ་ཡོད་ཅེས་བྱ་
[16a.4]བར་འགྱུར། །གང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་ཡོད་པ། །དེ་ནི་རང་དབང་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ཀུན་རང་དབང་མེད་པ་སྟེ། །དེས་ན་བདག་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །འབྲས་བུ་མེད་པར་དངོས་པོ་ནི། །ཀུན་ལ་འདུ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །འབྲས་བུའི་དོན་དུ་འདུ་བ་གང་། །དེ་ནི་འཕགས་ལམ་
[16a.5]འདུས་པའོ། །སྲིད་པའི་ས་བོན་རྣམ་ཤེས་ཏེ། །ཡུལ་རྣམས་དེ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ནས་#ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་མཐར་འཛིན་པ་དགག་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་
[16a.6]བཞི་པའོ།། །།ཐ་མར་མེད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དེས་ན་མེད་པ་ག་ལ་སྐྱེ། །ཡོད་པ་གདོད་ནས་སྐྱེ་#འགྱུར་བ། །དེས་ན་ཡོད་པ་ག་ལ་སྐྱེ། །འབྲས་བུ་ཡིས་ནི་རྒྱུ་བཤིག་པ། །དེས་ན་མེད་པ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །གྲུབ་པ་ལས་སྒྲུབ་#ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་
[16a.7]ཡོད་པ་#མི་སྐྱེའོ། །དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་ཡོད་མིན་ཞིང་། །གཞན་ཚེ་སྐྱེ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཚེ་གཞན་ཚེ་མི་སྐྱེ་ན། །ནམ་ཞིག་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་འགྱུར། །དེ་ལ་དེ་ཡི་དངོས་པོ་རུ། །ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཡོད་མིན་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཞན་གྱི་དངོས་པོར་ཡང་། །དེ་ལ་སྐྱེ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །
[16b]
[16b.1]ཐོག་མ་བར་དང་ཐ་མ་རྣམས། །སྐྱེ་བའི་སྔ་རོལ་སྲིད་མ་ཡིན། །གཉིས་གཉིས་དག་ནི་མེད་པ་རུ། །ཇི་ལྟར་རེ་རེ་རྩོམ་པར་འགྱུར། །གཞན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པར་ནི། །བདག་གི་དངོས་པོ་འབྱུང་བ་མེད། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་བདག་གཞན་ནི། །གཉིས་#ལས་འབྱུང་བ་#ཡོད་
[16b.2]མ་ཡིན། །སྔོན་དང་ཕྱིས་དང་ཅིག་ཅར་ཅེས། །བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་མི་ནུས་པ། །དེ་ཕྱིར་སྐྱེ་དང་བུམ་པ་ལ། །ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྔར་སྐྱེས་པ་ཡི་ཕྱིར་ན་ནི། །སྔར་སྐྱེས་རྙིངས་#པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །ཕྱི་ནས་ཀུན་ཏུ་སྐྱེས་པ་ཡང་། །ཕྱི་ནས་སྐྱེས་པར་མི་
[16b.3]འགྱུར་རོ། །ད་ལྟར་བ་ཡི་དངོས་པོ་ནི། །དེ་ཉིད་ལས་འབྱུང་མ་ཡིན་ཞིང་། །མ་འོངས་ལས་འབྱུང་ཡོད་མིན་ལ། །འདས་པ་ལས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །སྐྱེས་པ་ལ་ནི་འོང་བ་དང་། །དེ་བཞིན་འགགས་#ལ་འགྲོ་བ་མེད། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཇི་#ལྟ་བུར། །སྲིད་པ་སྒྱུ་མ་འདྲ་མ་
[16b.4]ཡིན། །སྐྱེ་དང་གནས་དང་འཇིག་པ་རྣམས། །ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་ཡོད་མིན་ཞིང་། །རིམས་ཀྱིས་#འབྱུང་བའང་ཡོད་མིན་ན། །ནམ་ཞིག་འབྱུང་བ་ཡོད་པར་འགྱུར། །སྐྱེ་ལ་#སོགས་པ་#ཐམས་ཅད་ལ། །སླར་ཡང་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་འཇིག་པ་སྐྱེ་འདྲ་
[16b.5]ཞིང་། །གནས་པ་འཇིག་དང་འདྲ་བར་སྣང་། །མཚན་ལས་མཚན་གཞི་#གཞན་ཞེ་ན། །མཚན་གཞི་མི་རྟག་ཉིད་གང་#ལས། །ཡང་ན་བཞི་ཀའང་ཡོད་པ་ཡི། །ངོ་བོར་གསལ་བར་ཡོད་མ་ཡིན། །དངོས་པོ་དངོས་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། །དངོས་པོ་དངོས་མེད་ལས་མི་སྐྱེ། །
[16b.6]དངོས་མེད་དངོས་མེད་མི་སྐྱེ་སྟེ། །དངོས་མེད་དངོས་ལས་མི་སྐྱེའོ། །དངོས་པོ་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ། །དངོས་མེད་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་རོ། །དངོས་མེད་དངོས་མེད་མི་འགྱུར་ཏེ། །དངོས་པོ་དངོས་མེད་མི་འགྱུར་རོ། །སྐྱེ་བཞིན་པ་ནི་བྱེད་#སྐྱེས་ཕྱིར། །སྐྱེ་བཞིན་པ་
[16b.7]ནི་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཡང་ན་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བཞིན་པ། །ཉིད་ནི་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །སྐྱེ་བཞིན་པ་ཡི་བདག་ཉིད་དུ། །བྱ་བ་སྐྱེ་བཞིན་པར་མི་འགྱུར། །སྐྱེ་བཞིན་པ་ཡི་བདག་ཉིད་དུ། །མི་བྱའང་སྐྱེ་བཞིན་པར་མི་འགྱུར། །གང་གི་གཉིས་པོ་བར་མེད་པར། །
[17a]
[17a.1]སྲིད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ལ་སྐྱེ་བཞིན་པོ་#མེད་དེ། །གང་ཕྱིར་དེ་ལའང་བར་ཡོད་ཕྱིར། །གང་གི་ཕྱིར་ན་སྐྱེ་བཞིན་པ། །འགགས་པས་#སྐྱེས་པ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་སྐྱེ་བཞིན་པ། །གཞན་ཡང་ཡོད་པའི་ངོ་བོར་སྣང་། །གང་
[17a.2]ཚེ་སྐྱེས་པ་དེ་ཡི་ཚེ། །སྐྱེ་བཞིན་པ་ལ་སྲིད་པ་མེད། །གང་ཚེ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བཞིན་ན། །དེ་ཚེ་ཅི་ཕྱིར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །སྐྱེ་བཞིན་པ་ནི་མ་སྐྱེས་པ། །ཁོ་ན་སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བར་གྲག# །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་དེ་ཡི་ཚེ། །བུམ་པ་མེད་པར་ཅིས་མི་རྟོག །སྐྱེ་བཞིན་པ་ནི་མ་
[17a.3]རྫོགས་ཀྱང་། །མ་སྐྱེས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱུར#། །དེ་ལྟའང་གང་ཕྱིར་སྐྱེས་པ་ལས། །ཕྱི་རོལ་གྱུར་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་ཏེ#། །སྐྱེ་བཞིན་པ་སྔར་མ་བྱུང་ཡང་། །ཕྱི་ནས་ཡོད་པ་ཡིན་#པར་གྲག །དེས་ཀྱང་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་སྟེ། །མ་བྱུང་ཞེས་བྱ་སྐྱེ་མ་ཡིན། །རྫོགས་
[17a.4]པ་ཡོད་ཅེས་བྱར་འགྱུར་ལ། །མ་བྱས་པ་ནི་མེད་ཅེས་བརྗོད། །གང་གི་ཚེ་ན་སྐྱེ་བཞིན་པ། །མེད་པ་དེ་ཚེ་གང་དེར་བརྗོད། །གང་ཚེ་རྒྱུ་ནི་མ་གཏོགས་པར། །འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཡི་ཚེ་ན་འཇུག་པ་དང་། །ལྡོག་པ་འཐད་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། །
[17a.5]རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་འདུས་བྱས་ཀྱི་དོན་#དགག་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅོ་ལྔ་པའོ།། །།རྒྱུ་འགའ་ཞིག་གིས་སྟོང་པ་ཡང་། །སྟོང་པ་མིན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་། །རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །འདི་#ནི་སོ་སོར་འགོག་པར་
[17a.6]བྱེད། །གང་ཚེ་སྨྲ་པོ་བརྗོད་བྱ་ནའང་། །སྟོང་པ་ཞེས་བྱར་མི་རུང་ངོ་། །གང་ཞིག་རྟེན་#ནས་ཀུན་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་གསུམ་ལའང་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྟོང་པའི་ཉེས་པ་ཡིས། །སྟོང་པ་མ་ཡིན་འགྲུབ་འགྱུར་ན། །མི་སྟོང་ཉེས་པས་སྟོང་པ་ཉིད། །ཅི་སྟེ་
[17a.7]འགྲུབ་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ནི་བཟློག་པ་དང་། །རང་གི་ཕྱོགས་ནི་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། །གལ་ཏེ་སུན་འབྱིན་བྱེད་ཕྱོགས་གཅིག །དགའ་#ན་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ཅིས་མིན། །གལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ན། །མེད་གང་དེ་ཕྱོགས་མི་འགྱུར་ན། །དེས་ན་
[17b]
[17b.1]གཅིག་ཉིད་ལ་སོགས་གསུམ། །ཀུན་ཀྱང་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། །གང་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་བུམ་དེར། །སྟོང་པའི་གཏན་ཚིགས་དོན་མེད་འགྱུར། །འདི་ན་#གཞུང་ལུགས་ལས་བྱུང་བའི། །གཏན་ཚིགས་ཡོད་མིན་གཞན་དུ་ཡོད། །མི་སྟོང་མེད་
[17b.2]པར་སྟོང་པ་ནི། །གང་ལས་འབྱུང་#བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་ཅིག་ཤོས་ནི། །མེད་པར་གཉེན་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། །ཕྱོགས་མེད་ཕྱོགས་ཀྱི་ངོ་བོར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ཕྱོགས་མེད་ཉིད་མེད་ན། །གང་ཞིག་མི་
[17b.3]མཐུན་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཡོད་མིན་ན། །མེ་ནི་ཚ་བར་ཅི་#ལྟར་འགྱུར། །ཚ་བ་མེ་ཡང་ཡོད་མིན་ཞེས། །གོང་ཉིད་དུ་ནི་བཟློག་པར་བྱས། །དངོས་པོ་མཐོང་ནས་དངོས་པོ་ནི། །མེད་པ་ཞེས་བྱ་བཟློག་འགྱུར་ན། །དེ་ལྟར་ཕྱོགས་ནི་བཞི་ཆར་
[17b.4]ལ། །ཉེས་པ་སྤངས་པ་གང་ཞིག་མཐོང་། །རྡུལ་ཕྲན་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་དངོས། །གང་དུ་མེད་དེར་ཇི་ལྟར་འབྱུང་། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མེད་ཉིད་ཀྱང་། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་མ་འབྲེལ་པའོ། །གལ་ཏེ་ཀུན་ལ་གཉིས་མིན་ན། །གཞན་གང་ཞིག་ལ་ཡོད་དངོས་
[17b.5]ཡོད། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ལའང་དེ་རིགས་ན། །བརྒལ་བ་གཞན་པོ་ཅི་སྟེ་བྱེད། །དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་དངོས་མེད་ལ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མི་རིགས་ཏེ། །རྫས་རྣམས་ཀུན་ལ་གང་མཐོང་བ། །དེ་ནི་རྣམ་དབྱེར་མི་འགྱུར་རོ། །མེད་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ལན། །
[17b.6]བརྗོད་པ་མིན་པར་གྲགས་ན་ནི། །གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བཟློག་རང་ཕྱོགས་ཀྱང་། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་སྒྲུབ་མི་འགྱུར། །སུན་འབྱིན་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་རྙེད། །སླ་#ཞེས་འཇིག་རྟེན་བརྗོད་ན་ཡང་། །གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་པ། །ཉིད་དུ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་ནུས། །
[17b.7]ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ཙམ་ཞིག་གིས། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དངོས་ཡོད་ན། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཙམ་ཞིག་གིས། །མེད་པར་ཡང་ནི་ཅིས་མི་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་ཡོད་བདོག་ཅེས་མིང་བཏགས། །དེ་ཕྱིར་མེད་པར་མི་འགྱུར་ན། །གང་ཕྱིར་ཡོད་ཅེས་མིང་#བྱས་པ། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་
[18a]
[18a.1]པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་པས། །བརྗོད་པས་འཇིག་རྟེན་པ་ཡོད་ན། །དངོས་གང་དེ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ། །དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པར་ཅིས་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དངོས་ཀུན་མེད་པའི་ཕྱིར། །མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་#ན་ནི། །
[18a.2]དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན། །དངོས་པོ་མེད་པར་མི་རིགས་སོ། །དངོས་པོ་མེད་ཕྱིར་དངོས་མེད་ལ། །སྲིད་པ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་པར་དངོས་པོ་ནི། །མེད་པར་གང་ལས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །སྟོང་པ་གཏན་ཚིགས་ལས་འགྱུར་བ། །
[18a.3]དེ་ཕྱིར་སྟོང་པར་མི་འགྱུར་ན། །དམ་བཅའ་གཏན་ཚིགས་ལས་གཞན་ནི། །མ་ཡིན་དེས་ན་གཏན་ཚིགས་མེད། །གང་ཕྱིར་སྟོང་པའི་དཔེ་ཡོད་པ། །དེས་ན་སྟོང་པར་མི་འགྱུར་ན། །བྱ་རོག་ཇི་ལྟ་དེ་བཞིན་དུ། །བདག་ཀྱང་ནག་ཅེས་བརྗོད་ནུས་སམ། །གལ་
[18a.4]ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་དངོས་ཡོད། །སྟོང་མཐོང་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །རྟོག་#པས་མཐོང་བ་འཆིང་བ་སྟེ། །དེ་ནི་འདི་རུ་དགག་པར་བྱ། །གཅིག་ཡོད་གཅིག་མེད་ཅེས་བྱ་བ། །དེ་#མིན་འཇིག་རྟེན་པ་ཡང་མིན། །དེས་ན་འདི་ཡོད་འདི་མེད་ཅེས། །བརྗོད་པ་
[18a.5]ཉིད་དུ་ནུས་མ་ཡིན། །ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །གང་ལ་ཕྱོགས་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཡུན་ནི་རིང་པོ་ནའང་། །གླན་#ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་#ཡིན། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྟན་པ་སྟེ་
[18a.6]རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་དྲུག་པའོ།། །།སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལྷའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་རྫོགས་སོ།། །།ཁ་ཆེའི་གྲོང་ཁྱེར་དཔེ་མེད་ཀྱི་དབུང་རིན་ཆེན་སྦས་པའི་
[18a.7]ཀུན་དགའ་ར་བར། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སུ་སྨྲ་ཛཱ་ན་དང་། བོད་ཀྱི་ལོཙྪ་#བ་པ་ཚབ་ཉི་མ་གྲགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ#།། །།སརྦ་མངྒ་ལཾ།། །།
[18b]

Source Colophon

Source: Esukhia Digital Degé Tengyur (GitHub: Esukhia/derge-tengyur), file 097 (དབུ་མ།, volume ཚ), lines 1–270. CC0 public domain. Complete text of Āryadeva's Catuḥśataka (D3846), Chapters 1–16, including the original translator's colophon by Sumatijñāna and Pa-tshab Nyi-ma-grags.

🌲