Sapta-Tathāgata-stotra
The Sapta-Tathāgata-stotra — "Praise of the Seven Thus-Gone Ones" — is a devotional hymn preserved in the Degé Tengyur (Toh 1165), in the bsTod tshogs (Collected Praises), Volume 1. In nine verses, an unknown author praises each of the seven Buddhas recognized in the Mahāyāna tradition — the cosmic succession of fully awakened beings who appeared in this world-age — and adds an eighth verse for Maitreya, the bodhisattva who waits in Tuṣita heaven and will be the next Buddha on earth.
The seven are: Vipaśyin, Śikhin, Viśvabhū, Krakucchanda, Kanakamuni, Kāśyapa, and Śākyamuni. Each is praised through a single dominant image: sight, the crown, the ocean's depth, moonlight, gold, a thousand suns, and the speech that opens lotuses. The dedication verse frames the hymn as an act of merit-transfer: whatever good arises from this praise, may it free all beings.
The text was translated from Sanskrit into Tibetan by the Indian paṇḍita Padmakaravarma and the great Tibetan translator Rinchen Zangpo (958–1055 CE). The Sanskrit original is lost. No previous English translation is known to exist. This is the first.
Homage to Mañjuśrī in youthful form.
I — Vipaśyin
Teacher of beings, honoured by the world of gods and humans,
Radiant with compassion, showing the liberation that benefits others,
Who crossed the great waters of the three realms and guides to happy destinies —
To the Tathāgata Vipaśyin, I bow.
II — Śikhin
This ocean of existence, without end or far shore —
Having clearly seen the world sinking and dwelling in suffering,
Who teaches the Dharma for the sake of benefit:
To the Victorious Śikhin who bears the crown, I bow.
III — Viśvabhū
Whose splendour surpasses the sun and moon,
Whose modes of wisdom and conduct
Are unfathomable like the depths of the ocean —
To the Buddha Viśvabhū, the All-Protector, I bow.
IV — Krakucchanda
Whose fame, like rays of moonlight,
Appears to adorn the entire earth,
Wondrous as the udumbara flower —
To the Great Sage Lord who dispels wrong views, I bow.
V — Kanakamuni
Stainless, ever working for the benefit of beings,
Without attachment, whose mind is utterly pure —
Whose radiance conquers the densest darkness:
To Kanakamuni, the Golden Sage worshipped by gods, I bow.
VI — Kāśyapa
Whose colour is like a mass of refined gold,
Blazing with splendour surpassing a thousand suns,
Bowed to by all people, supreme in the world —
To the one named Kāśyapa, I bow.
VII — Śākyamuni
As the sun's many rays open the lotus grove,
By the many rays of your speech you awaken the world.
Teacher Śākyamuni, bearing the lamp of compassion,
Who reveals nirvāṇa — to you I bow.
VIII — Maitreya
Whose enlightenment is but one birth away,
Named Maitreya, dwelling in the celestial realm of Tuṣita,
Who will become a Sugata upon the earth —
To him I ever bow with faith.
IX — Dedication
By this praise of the seven Victorious Ones of the past
And the eighth, the bodhisattva who will come hereafter —
May the boundless, immeasurable merit I have gained
Free all sentient beings from every fault.
The Praise of the Seven Tathāgatas is complete.
Colophon
Good Works Translation from Classical Tibetan. Translated by Lotsawa, Tibetan Translator, Life 213 of the tulku lineage, New Tianmu Anglican Church, April 2026.
The translator worked directly from the Esukhia Unicode etext of the Degé Tengyur (CC0). No existing English translation of this text was found — this is the first English rendering. No reference translation was consulted.
The Sapta-Tathāgata-stotra (Skt. Sapta-tathāgata-stotra, Tib. de bzhin gshegs pa bdun gyi bstod pa) is a short devotional hymn of unknown authorship preserved in the Degé Tengyur, bsTod tshogs (Collected Praises), Volume 1 (ka), folios 237b.5–238a.6 (Toh 1165). The text praises the seven Buddhas of the present cosmic age — the traditional Mahāyāna list of fully awakened beings who appeared before and including Śākyamuni — and adds a verse for Maitreya, the bodhisattva who will be the next Buddha.
Each Buddha is praised through a dominant image: Vipaśyin as the guide who crossed the waters, Śikhin as the crowned teacher, Viśvabhū as the unfathomable ocean, Krakucchanda as moonlight and the udumbara flower, Kanakamuni as golden radiance, Kāśyapa as a mass of refined gold surpassing a thousand suns, and Śākyamuni as the sun whose speech opens lotuses. Maitreya is praised as the one who is "but one birth away" — a single lifetime separating him from full Buddhahood in Tuṣita heaven.
The translator colophon names the Indian paṇḍita Padmakaravarma and the Tibetan translator Rinchen Zangpo (rin chen bzang po, 958–1055 CE), the "Great Translator" (lo tsā ba chen po) of the second diffusion of Buddhism in Tibet. Rinchen Zangpo translated hundreds of texts from Sanskrit and is remembered as one of the most important figures in the transmission of Indian Buddhism to Tibet.
The fourth verse does not name Krakucchanda explicitly but uses the epithet "Great Sage Lord who dispels wrong views" (thub dbang chen po log dad sel). The identification follows from the traditional sequence of the Seven Buddhas.
First English translation. Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026. QC and source text added by Shiage (仕上げ), WIP Finisher, Pass 289.
See also in the Good Work Library: Praise of the Five Tathāgatas — a six-verse praise of the five Dhyāni Buddhas by the same translator pair, Padmakaravarma and Rinchen Zangpo (D1164). · Praise of All the Tathāgatas — a nine-verse anonymous praise of the Buddhas' qualities (D1151). · Praise Called the Buddha's Consecration — an anonymous birth narrative also translated by Rinchen Zangpo (D1161).
🌲
Source Text: དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བདུན་གྱི་བསྟོད་པ།
Classical Tibetan source text from the Esukhia Degé Tengyur digital edition (GitHub: Esukhia/derge-tengyur, CC0). Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.
རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སཔྟ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སྟོ་ཏྲཿ། བོད་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བདུན་གྱི་བསྟོད་པ།
འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།
།འགྲོ་བའི་བླ་མ་ལྷ་མི་འཇིག་རྟེན་ཕྱིར་མཆོད་ཅིང་། ། ཐུགས་རྗེས་གསལ་ཞིང་གཞན་ལ་ཕན་པའི་ཐར་པ་སྟོན། །སྲིད་གསུམ་ཆུ་ཆེན་མཐར་ཕྱིན་བདེ་འགྲོར་སོན་པ་པོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་གཟིགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །
སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོ་མཐའ་དང་ཕ་རོལ་མེད་པ་འདི། །འཇིག་རྟེན་ནུབ་ཅིང་འདུག་པ་རབ་ཏུ་གཟིགས་ ནས་ཀྱང་། །ཕན་གདགས་ཕྱིར་ནི་ཆོས་རྣམས་སྟོན་པ་གང་ཡིན་པ། །རྒྱལ་བ་གཙུག་ཏོར་མངའ་བ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །
ཉི་ཟླ་དག་ལས་འདས་པའི་གཟི་བརྗིད་མངའ་བ་དེས། །ཡེ་ཤེས་དང་ནི་སྤྱོད་པའི་ངང་ཚུལ་རྣམས་ལས་ཀྱང་། །རྒྱ་མཚོའི་འཇིང་ལྟར་གཏིང་དཔག་ནུས་པར་ མི་འགྱུར་བའི། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་པ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །
གང་གི་གྲགས་པ་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་འདྲ་བ་ཡིས། །ས་སྟེངས་མཐའ་དག་རབ་ཏུ་བརྒྱན་པར་སྣང་བ་དང་། །ཨུ་དུམྺཱ་རའི་མེ་ཏོག་བཞིན་དུ་རྨད་བྱུང་བ། །ཐུབ་དབང་ཆེན་པོ་ལོག་དད་ སེལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །
དྲི་མ་མེད་ཅིང་རྟག་ཏུ་ཕན་པར་མཛད་པ་དང་། །ཆགས་པ་མེད་པ་གང་གི་དྲི་མ་མེད་པའི་ཐུགས། །རྣམ་པར་འཕྲོ་བས་མུན་པའི་ཐིབས་པོ་རབ་བཅོམ་ཞིང་། །ལྷ་ཡིས་མཆོད་པའི་གསེར་ཐུབ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །
བཙོ་མའི་གསེར་གྱི་ཕུང་པོའི་ཁ་དོག་འདྲ་ བ་ཡི། །གཟི་བརྗིད་འབར་བ་ཉི་མ་སྟོང་བས་ལྷག་པ་མངའ། །སྐྱེ་བོ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་འཇིག་རྟེན་མཆོག་གྱུར་པ། །འོད་སྲུངས་མཚན་གསོལ་གང་ཡིན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །
ཉི་མའི་འོད་ཟེར་མང་པོས་པདྨའི་ཚལ་ཕྱེ་ལྟར། །གསུང་གི་འོད་ཟེར་མང་པོས་འཇིག་རྟེན་སད་པར་མཛད། ། སྟོན་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཐུགས་རྗེ་སྒྲོན་མ་ཅན། །མྱ་ངན་འདས་སྟོན་གང་ཡིན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །
གང་གི་བྱང་ཆུབ་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་གྱུར་ཅིང་། །བྱམས་པ་ཞེས་བྱ་དགའ་ལྡན་གནམ་གྱི་གནས་ན་བཞུགས། །ས་སྟེངས་བདེ་བར་གཤེགས་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལ་ བདག་ནི་རྟག་ཏུ་དད་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །
འདས་པའི་རྒྱལ་བ་བདུན་པོ་དང་ནི་ཕྱིས་གཤེགས་པ། །བརྒྱད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་གིས་བསྟོད་པ་ཡིས། །བསོད་ནམས་མཐའ་ཡས་དཔག་མེད་བདག་གིས་གང་ཐོབ་པ། །དེས་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་སྐྱོན་དང་བྲལ་ གྱུར་ཅིག
།དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བདུན་གྱི་བསྟོད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པདྨ་ཀ་ར་ཝརྨ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ།
Source Colophon
Degé Tengyur (སདེ་དགེ་བསྟན་འགྱུར), Tohoku catalogue number 1165. Eulogy section (བསྟོད་ཚོགས), Volume 1 (ཀ), folios 237b.5–238a.6.
Digital text from the Esukhia Degé Tengyur project (GitHub: Esukhia/derge-tengyur). Licensed CC0 (public domain). The Esukhia edition is based on the Degé woodblock prints.
Translated from Sanskrit into Tibetan by the Indian paṇḍita Padmakaravarma and the great editor-translator (lo tsā ba) monk Rinchen Zangpo (རིན་ཆེན་བཟང་པོ, 958–1055 CE).
🌲