Book of Virtue — Part One

The Thirukkural is one of the greatest ethical texts ever written. Its 1,330 couplets, composed by Thiruvalluvar at some point between the third and fifth centuries CE, cover three subjects: Aram (virtue), Porul (wealth and governance), and Inbam (love and desire). Each kural is exactly two lines. The compression is extreme — some kurals carry an entire philosophy in fourteen syllables — and the art lies in that compression. Nothing is wasted. Nothing repeats.

The Kural stands outside sectarian tradition. Hindus, Jains, and secular Tamil nationalists have each claimed it. The divine in the opening chapter is not named as Shiva or Vishnu but simply as the Primal One — the First, the Pure-Knowing, the One beyond desire. Commentators across centuries have read these ten kurals through their own lenses; the text itself refuses to commit. This is deliberate. Thiruvalluvar wrote for everyone, or for no school.

The Tamil tradition that produced the Kural is the oldest continuous literary tradition in the world outside Sanskrit. The Sangam corpus — the classical Tamil poetry of the first centuries CE — had already established the forms and registers Thiruvalluvar worked within. His innovation was philosophical density: to take the couplet form developed for love poetry and use it to think.

The three books follow a classical Indian division of human life: dharma (right conduct), artha (material success), and kama (love). But the Kural's treatment is its own. Virtue is not merely religious duty — it is the foundation of all flourishing. Wealth is addressed with a politician's realism, not a moralist's disdain. And the Love section is among the most psychologically acute erotic poetry in any language.

This is a Good Works Translation from Classical Tamil, produced by the New Tianmu Anglican Church with AI assistance. The translations are rendered directly from the Tamil text as established in the Project Madurai electronic edition (Dr. K. Kalyanasundaram). The Thirukkural opens the archive's Tamil / Dravidian tradition. This file is complete: all three books — Aram (Virtue, Chapters 1–38), Porul (Polity, Chapters 39–108), and Inbam (Love, Chapters 109–133) — are translated, covering all 1,330 kurals.

Part One — Prologue to the Book of Virtue

(Paayiram, Kurals 1–40)

Chapter 1 — Invocation to the First Principle

(Kadavul Vaazhthu, Kurals 1–10)

The opening ten kurals are an invocation to the divine. The name Thiruvalluvar uses — Kadavul — means literally "the one who has crossed over" (kaḍa + ul), the transcendent. The chapter is deliberately non-sectarian: the divinity praised here is not identified with any named god but described by attributes — the First, the Pure-Knowing, the One who walks on flowers, the One beyond want and aversion, the One of eight perfections. The kural form offers no commentary. Each couplet must stand alone. These ten stand as well as anything in world religious poetry.

1.

As A begins all letters,
the First One begins all the world.

2.

What profit is learning
if you have not bowed at the feet of the Pure-Knowing One?

3.

Those who reach the worthy feet
of the One who walks on flowers
shall live long upon this earth.

4.

Those who reach the feet
of the One who is beyond want and aversion
shall find no sorrow, anywhere.

5.

The two dark karmas shall not cling
to those who cling to the praise of the Lord of all meaning.

6.

Those who walk the path of the One who stills the five gates of sense,
the path free of falsehood —
they shall live long.

7.

The ache of the heart will not dissolve
except in the feet of the One who has no equal.

8.

None but those who touch the feet
of the Pure One of virtue's sea
shall cross the sea of birth.

9.

A head that will not bow to the feet of the One of eight perfections
is like a sense-organ stripped of sense.

10.

Those who reach the feet of the Lord shall cross
the great sea of birth.
Those who do not — shall not.

Chapter 2 — The Praise of Rain

(Vaan Sirappu, Kurals 11–20)

The second chapter turns from the divine to the physical. Rain (mازei in Tamil, mazhai) is the condition of all life, the source of food, the medium of worship, the sustainer of austerity itself. Without rain, neither generosity nor devotion can endure. The argument builds from the practical (rain feeds us) to the cosmic (without rain even the ocean diminishes) to the theological (without rain the gods cannot receive our worship). The sequence is careful: rain is not merely useful, it is in some sense prior even to the sacred. This chapter has made Thiruvalluvar beloved in Tamil Nadu, where rain is still the governing fact of life.

11.

Because the world continues only by what descends from the sky,
rain must be known as nectar.

12.

Rain makes the food that feeds the living,
and is itself food for those who eat.

13.

If the sky fails,
all lives in this wide sea-ringed world
would forfeit their food.

14.

Even the farmer would not touch the plow
if the storm-cloud withheld its gift.

15.

What destroys is rain; what shelters the ruined is rain;
what raises them again — all of it is rain.

16.

Without drops from the sky,
even green grass would be hard to find.

17.

Even the great ocean would diminish
when the cloud gathers but withholds its rain.

18.

If the sky dries up,
even worship of the gods would lose its splendor.

19.

Neither giving nor austerity could survive in this wide world
if the sky ceased to give.

20.

Since the world cannot go on without water,
no life's conduct can go on without rain.

Chapter 3 — Greatness of the Renunciant

(Neethar Perumai, Kurals 21–30)

The word nīttār — those who have renounced — means literally those who have forsaken: people who have given up worldly attachment through right conduct. The chapter opens by praising them above all others (21–23) and argues that their greatness is simply beyond measure — to gauge it, you would need to count every soul that has ever died in the world (22). The chapter then turns to the mechanism of that greatness: the power of mastering the five senses (24–25), the definition of "the great" as those who do what is hard to do (26), the world held within the knowledge of the five senses (27), and the sage whose words are so full that even hidden scriptures point to him (28). It closes with a provocation: kural 30 redefines brahmin status not by birth but by universal compassion toward every living being.

21.

The greatness of those who have renounced the world through right conduct —
that is the verdict the noblest scriptures deliver.

22.

To measure the greatness of those who have renounced
is like counting all the dead of the world.

23.

Those who have seen both worlds clearly and vowed virtue here —
their greatness shines throughout the world.

24.

One who guards the five senses with the goad of will
is a seed fit for the treasury called Excellence.

25.

Of the power of one who has stilled the five —
let Indra, king of the wide sky, be witness enough.

26.

The great are those who do what is hard to do.
The small are those who cannot.

27.

Taste, light, sensation, sound, and scent — these five.
The world lies in the mastery of one who truly knows them.

28.

The greatness of those whose words are full and true —
even the hidden scriptures of the earth point toward it.

29.

The anger of those who stand upon the mountain of virtue —
even a flash of it is impossible to withstand.

30.

Those called the gentle-born are the ones of virtue —
who embrace and live a gracious goodness toward every living being.

Chapter 4 — Asserting Dharma's Power

(Aran Valiyuruthal, Kurals 31–40)

The chapter title means making dharma firm — an argument for virtue not as mild piety but as the force that yields honor, wealth, and survival. These ten kurals form one of the most concentrated arguments in the Kural: virtue is the single source of both glory and prosperity (31); there is no greater gain and no greater ruin (32); it must be practiced without delay because it is the only companion that does not die with you (36). Kural 37 is perhaps the most famous in the chapter — the path of dharma needs no explaining, Thiruvalluvar says: look at the difference between the one who carries the palanquin and the one who rides in it.

31.

Virtue gives honor; virtue gives wealth.
What greater gain is there for a life?

32.

No gain is greater than virtue.
No ruin is greater than forgetting it.

33.

Do acts of virtue without ceasing,
in every way possible, wherever life leads.

34.

To be without stain in the mind — that is dharma entire.
All else is troubled noise.

35.

Dharma is life lived free of four:
envy, craving, anger, and words that wound.

36.

Do not say "we will learn virtue later." Do it now.
It is the companion that will not die when you die.

37.

The way of virtue needs no explanation.
Look at the one who carries the palanquin and the one who rides.

38.

Waste no day — let each one be well-spent in goodness.
That goodness becomes the stone that seals the road of death.

39.

Only what virtue brings is true joy.
Everything else is hollow — and earns no real honor.

40.

What is always to be done — virtue.
What is always to be avoided — shame.

Chapter 5 — Domestic Life

(Il Vaazhkai, Kurals 41–50)

The first chapter explicitly about a life stage rather than a virtue, and its argument is bold: the householder's life, properly lived, is the highest path. The householder is the support of everyone — those who have renounced, the destitute, the dead, the gods, guests, and family (41–43). Against the widespread Indian assumption that renunciation is the superior state, Thiruvalluvar argues the reverse: if domestic life is truly lived on virtue's path, what can you gain by leaving it (46)? Kural 48 delivers the most provocative claim: domestic life conducted rightly holds more austerity than those who formally take ascetic vows. Kural 50 closes the chapter with a statement of full cosmic standing: one who lives as life should be lived is counted among the gods.

41.

The householder is the one who, standing firm in the right way,
is the support of the three who depend on him.

42.

The householder is the support
of renouncers, the destitute, and the dead.

43.

The householder's first duty is this:
care for the five — ancestors, gods, guests, kin, and self.

44.

A life that fears shame and shares its food
will never want for the right way.

45.

If domestic life holds both love and virtue,
that is its grace and its whole fruit.

46.

If domestic life is truly lived on virtue's way,
what would you gain by renouncing it?

47.

One who lives the household life in the right way
stands first among all those who strive.

48.

Domestic life lived by the way, not falling from virtue,
holds more endurance than those who take the ascetic's vow.

49.

Domestic life itself is what we call dharma.
Live it so no one can find blame in you — that is excellence.

50.

One who lives in the world the way life should be lived
is counted among the gods of the sky.

Chapter 6 — The Worth of a Good Companion

(Vaazhkkai Thunainalam, Kurals 51–60)

A chapter that might surprise modern readers — its subject is the life-companion of the household, its argument that she is the foundation of all domestic virtue. Thiruvalluvar makes no apology for the centrality of the life-companion; the Kural's case throughout Book One is that domestic life, properly lived, is the highest human path, and the companion is its anchor. The chapter's most audacious moment is kural 55: she who worships her husband before the gods can command the rain. The Tamil tradition reads this not as subordination but as concentrated power — the woman of complete virtue holds the cosmos in her word.

51.

She who has the excellence proper to a home
and rises to the wealth her husband brings —
she is a life's companion.

52.

When the grace a home needs
is absent in the wife,
no greatness of that life is real.

53.

What does poverty matter, where she has excellence?
What does wealth matter, where she has not?

54.

What greater thing exists for a woman
than the steadfastness called faithfulness?

55.

She who rises to worship her husband
before the gods —
when she commands the rain, it falls.

56.

She who guards herself, honors her husband,
and keeps her words within the dignity they must hold —
she is womanhood.

57.

What can walling them away achieve for women?
The guard of a woman's own inner fullness
is the only guard that holds.

58.

Those who attain this great excellence
attain with it what is called the standing of self-command.

59.

She who keeps the five things of a home with grace —
her goodness is placed among the gods.

60.

The praise of a woman of virtue
will go where praise goes — everywhere.

Chapter 7 — The Blessing of Children

(Puthalvar Peruppu, Kurals 61–70)

Perhaps the most beloved chapter in the Book of Virtue. Its subject is children — the joy they bring, the pride of their excellence, the sensory sweetness of their presence. The argument is not duty but gift: children are what wealth is really for, and no wealth replaces them. The comparison of a child's unlearned babble to the lute and the learned text — sweeter than both — has been memorized by Tamil parents for sixteen centuries.

61.

The touch of a child's hand —
call it what you will.
I call it ambrosia.

62.

A son called "learned beyond his teachers" —
what has his mother done in any past life
to deserve this?

63.

A son who surpasses his father —
the world calls that father fortunate
above all fathers.

64.

Children are the treasure of the householder.
The sweetness of that treasure is beyond any other.

65.

Of all sweet things — the lute is sweet, and scholars are sweet —
but sweeter than both is the stumbling speech
of one's own young child.

66.

The father who hears his child called excellent —
what has he planted in another life
that he deserves to harvest this?

67.

Those who have no children have one grief fewer.
They also have one joy fewer:
the beloved stumbling speech of a young child.

68.

A child's embrace at the chest —
greater than the joy of those who live in heaven.

69.

Children who are pure in conduct and bear virtue's fruit —
their parents need no other wealth.

70.

Children who bring their fathers honor before the world —
the world calls them flowers of lives well-lived.

Chapter 8 — The Possession of Love

(Anbu Udaimai, Kurals 71–80)

Not the love of the Third Book — not romantic longing — but the universal bond of tenderness that animates all domestic life and, Thiruvalluvar argues, all of existence. The chapter's claim is ontological: love is not a quality added to a person, it IS the person. Without it, the body is present but the life is absent. With it, all beings become kin. The argument moves from the personal outward — from the inability to inflict pain, to aching at others' suffering, to the kinship that makes strangers into family.

71.

Those who have love — their bodies are bodies.
Those who lack love — their bodies are bones dressed in flesh.

72.

What is love? Its nature is this:
it cannot bear to inflict pain
on another living thing.

73.

Love plants the seed; kinship is the harvest.
Those who lack love see only strangers everywhere.

74.

Those who weep at the suffering of others
as they weep at their own —
the world calls that love.

75.

Love's nature is to take onto one's own shoulders
the weight of another's grief.

76.

Love says: do not harm even the one who has wronged you.
That is love's highest proof.

77.

Those who have love will live long in this world.
Those who walk only in its outer form — they are living bones.

78.

The fruit of love is this: every being
is seen as one's own.

79.

Those who lack love have no inner life.
Those who have love — all beings become kin.

80.

There is nothing that love cannot dissolve —
not even the anger of those who walk in virtue.

Chapter 9 — Hospitality

(Virundhombal, Kurals 81–90)

From the inward virtues of domestic life — love, children, the life-companion — the Kural now turns to its outward expression: the reception of guests. For Thiruvalluvar, hospitality is not a social nicety but a cosmic duty. The household exists for this purpose. The guest at the door is the axis of the householder's moral life. The chapter builds toward kural 90 — one of the most famous in the entire work — where the fragility of the guest's spirit is compared to the anicham flower, which wilts at the mere breath of an approaching hand.

81.

All the keeping of house,
all the settled life at home —
it exists for this: to receive guests.

82.

To eat alone while the guest stands outside
is not fitting —
even if the food were an immortal remedy.

83.

The life of one who daily waits
for arriving guests to tend
shall never be ruined by want.

84.

In the house of one who receives good guests
with a welcoming face,
Lakshmi dwells — settled and at home.

85.

Does the field of one who tends guests
and eats only what remains
need to be seeded again?

86.

One who sends off each departing guest with care
and then watches for the next to arrive
becomes a noble guest to those in heaven.

87.

There is no measuring how much it amounts to —
each act of hospitality
brings merit equal to a sacrifice.

88.

Those who have not come to the sacrifice of hospitality
speak of renunciation and detachment.
But theirs is an empty hand.

89.

The greatest poverty within wealth
is the folly of neglecting guests —
and that folly lives only in the foolish.

90.

The anicham flower wilts when merely smelled.
A guest wilts
when looked at with an unwelcoming face.

Chapter 10 — Pleasant Words

(Iniyavaikural, Kurals 91–100)

From hospitality to speech itself — the medium of all relationship. Thiruvalluvar makes a precise claim: warm and honest speech is greater than generous giving. The reason is interior — giving can be done from obligation, from display, from fear; pleasant words that come from an open heart cannot. The chapter ends with an image of baffling clarity: speaking harshly when gentle words are available is like snatching an unripe fruit when ripe fruit is right there.

91.

The words of those who have seen the truth —
pleasant words mixed with warmth,
free of all deceit.

92.

To speak with a welcoming face
and pleasant words —
this is better than giving with a closed heart.

93.

To look with a settled, pleasant face
and speak words that come from within —
this is virtue itself.

94.

Those who speak pleasant words to all
shall never know
the suffering of poverty.

95.

For a person, to be humble
and to speak pleasantly —
these are the only ornaments. Everything else is not.

96.

When one seeks what is good
and speaks pleasant words,
wrong things diminish and virtue grows.

97.

Words that bear delight and yield goodness —
words that yield fruit
without ever departing from character.

98.

Pleasant words, free of all meanness,
bring joy
in this world and in the world beyond.

99.

One who has seen what sweet fruit
pleasant words bear —
why would such a one use harsh words?

100.

To speak unpleasant words when pleasant ones are available
is like snatching an unripe fruit
when ripe fruit is right there.

Chapter 11 — Gratitude

(Seydhanri Aridhal, Kurals 101–110)

The first chapter to move beyond the household into the wider moral world — the ethics of receiving help. Gratitude here is not sentiment but metaphysics. A kindness given unsolicited cannot be repaid by the earth and heaven together. A small kindness offered at the right moment outweighs the world. The wisdom to receive even a millet-seed of help as immense is itself a kind of greatness. The chapter ends with the Kural's hardest judgment: there may be salvation for anyone who has destroyed every other virtue — but not for the one who kills the kindness shown to them.

101.

To repay a kindness done without being asked —
the earth and heaven together
could barely manage it.

102.

A kindness done at the right moment,
however small —
is greater than the earth itself.

103.

The help given without weighing the benefit —
when you measure its true worth,
its goodness is greater than the sea.

104.

Those who truly know how to weigh goodness
will receive even a millet-seed of kindness
as if it were a palmyra palm.

105.

Kindness is not measured by the kindness itself.
It is measured
by the character of those who receive it.

106.

Do not forget the friendship of the blameless.
Do not abandon the friendship
of those who stood as strength in your suffering.

107.

Through seven lives, through seven rebirths,
they will remember the friendship
of those who wiped their suffering away.

108.

Forgetting kindness is not good.
What is not good — the wrong done to you —
forget that the very same day.

109.

Even if they do something as grievous as killing —
remembering a single kindness they once gave
will dissolve it.

110.

There may be salvation even for those
who have destroyed every virtue —
but not for the one who kills the kindness shown to them.

Chapter 12 — Impartiality

(Naduvu Nilaimai, Kurals 111–120)

The word naduvu means "center" or "middle"; nilaimai means "standing" or "nature." Together they name a virtue that requires the self to become a true balance — neither tilting toward personal gain nor personal loss. This chapter argues that impartiality is not merely fair behavior but the very quality that secures one's descendants, one's wealth, and one's honor. The famous simile of kural 118 — like a plumb line that levels and weighs, settling without tilting to one side — is the image by which Tamil tradition has remembered this chapter. Kural 120 closes the argument by grounding the cosmic virtue in the immediate and practical: in trade, handle others' goods as your own.

111.

Impartiality is the one truly good thing —
to walk by each person's proper portion.

112.

The wealth of one who holds uprightness
does not perish —
it holds protection for his descendants.

113.

Even if it brings gain, wealth that has deviated from impartiality —
abandon it that very day.

114.

Whether a person is worthy or unworthy
is seen in what they leave behind.

115.

Ruin and gain find no place in the noble heart —
not-bending is their ornament.

116.

Let the heart know: "I am undone" —
if it acts in ways that abandon the center.

117.

The world does not count it as ruin —
the stumbling of one who holds to impartiality in virtue.

118.

Like a balance that levels and weighs,
settled and not tilting to one side —
such not-bending is the noble's jewel.

119.

When speech holds no distortion
and the heart harbors no hidden bend —
there uprightness is complete.

120.

For those who trade: treasure your trade —
treat others' goods as your own.

Chapter 13 — Self-Restraint

(Adakkamudaimai, Kurals 121–130)

Adakkam — self-restraint, the drawing-in of the self — is the virtue of this chapter. The range is cosmic: restraint lifts the soul to the realm of the immortals (121); lack of restraint drives one into thick darkness. The chapter moves through several scales: the treasure (122), the mountain-stature of the restrained person (124), humility in the powerful (125), the tortoise simile (126), and then four consecutive kurals on the tongue (127–130). The tortoise image (126) is one of the most beloved in Tamil literature. The chapter closes with kural 130 — among the most extraordinary in the Kural: virtue itself waits and watches for the moment to enter one who restrains anger.

121.

Self-restraint lifts the soul to the realm of the immortals.
Lack of restraint drives one into thick darkness.

122.

Guard self-restraint as your most precious thing —
the soul has no greater wealth.

123.

Knowing the depths of things and walking the proper path —
wisdom yields excellence to the restrained.

124.

One who is restrained and does not waver from their station —
their stature surpasses even the mountain.

125.

Humility is good for everyone —
but for the wealthy it is their highest jewel.

126.

If in this one life you can draw in the five senses
like a tortoise draws in its limbs —
seven lives of safety are yours.

127.

Guard the tongue above all else —
fail to guard it, and its errors will make you grieve.

128.

Even if one cruel word bears material fruit,
it becomes what is not good.

129.

A wound from fire heals inward with time —
the scar left by the tongue never heals.

130.

One who restrains anger and persists in learning —
Virtue itself watches for the moment to enter him.

Chapter 14 — Conduct

(Ozhukkamdudaimai, Kurals 131–140)

Ozhukam — conduct, propriety, the way one moves through the world — is the culminating virtue of this first movement of the Book of Virtue. Thiruvalluvar makes it the bedrock: guard it more carefully than life itself (131). The chapter's most provocative argument is kural 134, where a brahmin who forgets his Vedic learning can always relearn it, but if his conduct of birth wanes he is entirely undone — scriptural knowledge is secondary. The chapter closes with the most universal claim: to live in harmony with the world is the one thing that cannot be replaced by any amount of learning.

131.

Because conduct gives nobility,
guard it more carefully than life itself.

132.

Guard conduct with tender care —
examine what serves you, and still it alone remains your companion.

133.

Good conduct is noble birth.
Misconduct becomes a base origin.

134.

A brahmin who forgets the Vedas may learn them again —
but let his conduct of birth wane, and he is undone.

135.

As gain finds no place in the envious —
excellence finds no place in one without conduct.

136.

The strong do not bend from their conduct,
knowing what harm falls upon those lost to misconduct.

137.

Conduct brings eminence.
Misconduct brings the blame one cannot outrun.

138.

Good conduct is the seed of all good —
bad conduct yields only endless sorrow.

139.

For those of upright conduct, the evil word
cannot escape the lips — not even by accident.

140.

To live in harmony with the world —
those who have learned much but missed this are without wisdom.

Chapter 15 — Pirannilan Vizhaiyadhal (Kurals 141–150)

(பிறனில் விழையாமை)

Not desiring another's wife. This chapter doesn't simply prohibit — it explains. The fool who looks toward another's household has already lost everything worth having: his virtue, his reputation, and his peace. Enmity, sin, fear, and shame attach themselves to him and will not leave. Kural 143 is the sharpest: the enlightened who nonetheless act with evil are no different from the dead. The chapter closes with a paradox that is almost a mercy: even someone who fails virtue in other ways retains some good if he keeps himself from this one transgression.

141.

The folly of lusting after another's wife
is not found in those who have understood virtue.

142.

Among all who stand outside dharma,
none are more foolish than those who lurk at another's door.

143.

The enlightened who still act with evil
are no different from the dead.

144.

Of what use is any greatness
to one who has not weighed a millet-grain's thought
before entering another's home?

145.

The shame gained by one who thinks transgression easy
will stand, unending, forever.

146.

Four things cling always to one who enters another's home:
enmity, sin, fear, and shame.

147.

The true householder who lives by virtue —
he is the one who does not desire the wife of another.

148.

For the noble, not looking at another's wife
is not virtue alone — it is simply how they live.

149.

Who in this ocean-girdled world are worthy of good?
Those who never touch the shoulders of a woman who belongs to another.

150.

Even for one who acts in ways outside virtue's bounds,
not desiring another's wife is still a good.

Chapter 16 — Poraiyudaimai (Kurals 151–160)

(பொறையுடைமை)

Forbearance. The chapter opens with one of the most enduring images in the Thirukkural: the earth bearing those who dig it. Patience is not passivity — it is a form of superiority. The one who endures wins glory for a lifetime; the one who retaliates wins a single day's pleasure. Thiruvalluvar builds to a climax at kural 160: those who fast are great, but those who bear the harsh words of others are greater still. The fast denies the body; forbearance transforms the soul.

151.

To bear those who scorn you
as the earth bears those who dig it —
this is the highest.

152.

Forbearance surpasses always —
but forgetting the offense
surpasses even forbearance.

153.

Among all deprivations, the worst is inhospitality.
Among all strengths, the greatest
is bearing the foolish.

154.

If you wish to keep your integrity from slipping,
cherish forbearance
and live by it.

155.

The world counts those who retaliate as nothing.
Those who endure, it wraps like gold.

156.

For those who retaliate: a single day's pleasure.
For those who endure: glory
for as long as they live.

157.

Even when others do what is unfitting to you,
feel the pain —
yet do not act outside virtue.

158.

Those who have wronged you greatly —
conquer them with your own worthiness,
and release them.

159.

Those who bear the harsh words
of those who have wronged them
possess the purity of the renouncer.

160.

Those who fast without eating are great —
but those who bear the harsh words of others
are greater still.

Chapter 17 — Azhukkaramai (Kurals 161–170)

(அழுக்காறாமை)

Freedom from envy. Thiruvalluvar treats envy not as moral failure but as a mechanism of self-destruction: the envious harm themselves more thoroughly than any enemy could. Lakshmi, the goddess of prosperity, will not stay with the envious — she will introduce them to her elder sister Mūdevi, the goddess of misfortune, and leave. The chapter's analysis is clinical and final. The last kural (170) closes the door without mercy: none have prospered who were envious; none have faltered who were free from it.

161.

Take as your rule of conduct
a nature free from envy in the heart.

162.

Among all gains worth having,
none equals the absence of envy toward any person.

163.

One who envies another's prosperity
does not desire virtue's increase.

164.

Those who know how harm comes through misconduct
will not do wrong through envy.

165.

For the envious, envy alone is enough —
it brings ruin even when enemies have failed.

166.

The family of the envious man who begrudges giving
will perish, lacking even food and clothes.

167.

Lakshmi, seeing the envious man,
will introduce him to her elder sister
and leave.

168.

Envy — that one wretched force —
destroys prosperity
and leads one into ruin.

169.

The envious heart holds two thoughts:
the gain of envy,
and the ruin of the noble.

170.

None have prospered who were envious.
None have faltered who were free from envy.

Chapter 18 — Vegkamai (Kurals 171–180)

(வெஃகாமை)

Not coveting. Thiruvalluvar frames covetousness not as a simple moral prohibition but as a philosophical problem: the person who desires what belongs to another destroys their own family, corrupts their virtue, and wastes whatever learning they possess. Kural 175 is the sharpest: what use is any breadth of wisdom if one acts with the madness of coveting toward others? The chapter's central paradox is kural 178 — the question of what preserves wealth. Not acquiring more. Not guarding it. Simply not coveting what belongs to another. The closing kural (180) offers a clean opposition: coveting without thought yields ruin; freedom from desire yields triumph.

171.

To covet another's rightful wealth, without justice,
brings ruin to the family — and crime comes with it.

172.

Those who are ashamed of injustice
will not commit disgraceful acts for easy gain.

173.

Those who seek the greater joy
do not commit unvirtuous acts for the sake of a small pleasure.

174.

Those who have conquered the senses, of sight undimmed by baseness,
do not covet another's goods even in poverty.

175.

What use is learning wide and deep
if one acts with the madness of coveting toward any person?

176.

One who stands on the path of grace
is destroyed if he covets wealth and plots what is wrong.

177.

Do not seek gain gotten by coveting —
when it ripens, the fruit will be worth nothing.

178.

What preserves wealth from diminishing?
Not coveting what is in another's hand.

179.

Fortune comes of her own accord
to those who know virtue and do not covet.

180.

Coveting without thought yields ruin.
The pride that is called freedom from desire yields triumph.

Chapter 19 — Purangooramai (Kurals 181–190)

(புறங்கூறாமை)

Not backbiting. This chapter treats the habit of speaking ill of others behind their backs as one of the deepest moral failures. It is worse, Thiruvalluvar argues, than committing wrong directly (kural 182); it is worse to live by backbiting than to die (kural 183). The chapter builds psychologically: the emptiness of a heart that professes virtue is revealed by the baseness of its slander (kural 185). Kural 188 offers a pointed observation — those who spread the faults of their intimates will say far worse of strangers. The chapter closes with one of the most quietly powerful kurals in the whole Aram: if one could see one's own faults as clearly as one sees others', what ill would remain?

181.

Even of someone who does wrong and speaks no virtue,
it is good to be able to say: at least he does not backbite.

182.

Worse than destroying virtue by committing wrong:
to mock another falsely behind their back.

183.

Better to die than to live by backbiting and deceit —
virtue itself says dying thus brings more good.

184.

Even if you would say something harsh to someone's face,
do not say it behind their back — speak only what would bear facing them.

185.

The emptiness of the heart of one who professes virtue
is revealed by the baseness of their backbiting.

186.

The one who speaks another's blame
will have his own blame discerned and spoken clearly.

187.

Those who do not know how to make friendship with kind words
will use mockery and divisive speech to separate friends.

188.

Those whose habit is to spread the faults even of their intimates —
what then will they not say of strangers?

189.

Can the world bear the burden
of one who speaks basely of others behind their backs, without regard for virtue?

190.

If one could see one's own faults as clearly as one sees others' —
what ill would ever remain for the soul?

Chapter 20 — Payanilasollamai (Kurals 191–200)

(பயனில சொல்லாமை)

Not speaking useless words. Thiruvalluvar holds speech to an exacting standard: it must serve a purpose. This chapter concerns not slander or cruelty but simply empty speech — words that neither harm nor help, that spill uselessly into the air. Kural 193 is quietly devastating: speech that eagerly pours out useless words proclaims its speaker a graceless person. Kural 197 sharpens the teaching: even ungracious speech is better than purposeless speech. The chapter concludes with kural 200, one of the most economical statements in the entire Kural — it applies the chapter's teaching to itself.

191.

One who speaks useless words that vex the many
is despised by all.

192.

Speaking useless words before the many
is worse than acting ungraciously toward one's own friends.

193.

Speech that eagerly pours out useless words
proclaims its speaker a graceless person.

194.

Graceless, purposeless speech before the many
drives out goodness.

195.

If those of good character speak useless words,
their dignity and distinction depart together.

196.

To call one who multiplies useless words a worthy person
is like calling human chaff a human being.

197.

The wise say: even speak what is unpleasing,
rather than speak what is useless.

198.

Those who weigh even rare benefits
do not speak words that have no great purpose.

199.

Those of clear sight, free from delusion and stain,
do not speak words empty of meaning, even by accident.

200.

Speak words that have purpose.
Do not speak words that have none.

Chapter 21 — Tīviṉaiyaccam (Kurals 201–210)

(தீவினையச்சம்)

Dread of evil deeds. This chapter turns the moral lens inward: not what evil does to others, but what it does to the one who commits it. The wicked feel no fear; the virtuous tremble at the very name of evil (201). Evil deeds pursue like a shadow (208). Karma is not abstract — it follows without rest, striking where other enemies cannot reach (207). The chapter's insight is subtle: the virtuous person fears evil not because they are weak but because they see clearly. Kural 210 closes quietly — the person who draws no evil to their side is the one who cannot be ruined.

201.

The wicked are not afraid; the good tremble.
Such is the pride that bears the name of evil.

202.

Because evil deeds yield evil fruit,
evil is to be feared more than fire.

203.

This is the highest of all wisdom:
to do no evil, even to your enemies.

204.

Do not plot another's ruin, even in forgetfulness.
If you do, righteousness will plot your ruin.

205.

Do not do evil saying "I am poor."
If you do, you will become even poorer.

206.

Do not inflict on others what brings suffering to you.
One who does not want suffering should not cause it.

207.

From any enemy one may escape.
The enemy of one's own deeds follows without rest and strikes.

208.

Those who do evil fall — as shadow
clings unfailingly to the foot that casts it.

209.

If you love yourself at all,
avoid all approach to the realm of evil deeds.

210.

Know this: the one who cannot be ruined
is he who draws no evil deed to his side.

Chapter 22 — Oppuravariyal (Kurals 211–220)

(ஒப்புரவறிதல்)

Knowing mutual aid. The rain gives without thought of return (211); this is the chapter's opening model. Reciprocity is not exchange — it is the condition of the world. Thiruvalluvar speaks here of the social contract: wealth in the hands of the generous is medicine (217), a village tank brimming over for all (215). The one who truly knows duty does not waver even in times of want (218). The chapter closes with one of its most radical statements: if ruin comes through fulfilling one's obligations to others, that is a loss worth selling yourself to buy (220).

211.

What can the world repay the rain
for its giving without thought of return?

212.

All wealth earned by labor
is meant for generous service to the worthy.

213.

Neither here nor in the world above
is there anything as good as mutual aid.

214.

The one who fulfills his duty truly lives.
The other is counted among the dead.

215.

The wealth of the greatly wise
is like a village tank brimming — it overflows to all.

216.

When wealth falls to one of goodwill,
it is like a fruit tree ripening in the village — for everyone.

217.

When wealth falls to one of great dignity,
it is like a tree that never fails to give medicine.

218.

Those who truly know duty
do not waver in their obligations even in times of want.

219.

The kind-hearted, even grown poor,
cannot rest until they have given what they should.

220.

If ruin comes through fulfilling your obligations —
that is a loss worth selling yourself to buy.

Chapter 23 — Īkai (Kurals 221–230)

(ஈகை)

Giving. This chapter strips generosity down to its simplest form: true giving is giving to the poor; everything else is exchange (221). Kural 222 makes the most compressed version of the argument: even if there is no afterlife, giving is good. Kural 225 locates the hierarchy of strength — enduring one's own hunger is great, but relieving another's is greater. Kural 228 is the chapter's quiet accusation: do those who hoard and lose not know the joy that giving brings? Kural 229 shocks with its economy: more painful than begging is eating alone from a full table. Kural 230 closes with one of the Kural's most extreme statements — even death is sweeter than a life where one cannot give.

221.

True giving is giving something to the poor.
All the rest is giving in expectation of return.

222.

Even by righteous means, taking is wrong.
Even if there is no afterlife, giving is good.

223.

To give without voicing distress about giving —
this is found only in one of true character.

224.

Being asked is painful — until the moment
you see the face of the one who asked light up with joy.

225.

The strength to endure hunger is great.
But greater is the strength to end another's hunger.

226.

To relieve the intense hunger of the destitute —
that is where wealth should be stored.

227.

The burning disease called hunger
will not easily touch one accustomed to sharing his food.

228.

Do the hard-hearted who hoard and lose
not know the joy that comes from giving?

229.

More painful than begging
is eating alone from a full table.

230.

Nothing is more painful than death.
Even death is sweeter when one cannot give.

Chapter 24 — Pukaḻ (Kurals 231–240)

(புகழ்)

Renown. The chapter argues that fame is not vanity but the only lasting output of a life (231–233). The earth grows less bearing bodies that carry no fame (239). The distinction Thiruvalluvar draws is precise: it is not celebrity but the kind of fame that comes from living well and giving generously. Kural 236 offers the sharpest version: if you are to be born, be born with fame; for those who cannot — better not to be born at all. The chapter closes with a pair of parallel declarations so cleanly balanced they have the force of law: those who live free from blame truly live; those who live without fame are those who do not live (240).

231.

To give and live in worthy fame —
that is the only profit a life can yield.

232.

All the words of all who speak
rest as fame upon the one who gives to those who ask.

233.

In this world, nothing stands without perishing
except noble fame.

234.

Wide fame spread to the ends of the earth —
even the celestial world cannot surpass it.

235.

Even ruin becomes like gain, even death a prize —
but only for those who know how to die with fame.

236.

If you are to be born, be born with fame.
For those who cannot — better not to be born at all.

237.

Those who do not live with fame
should grieve about themselves.
What is the point of grieving about those who mock them?

238.

They say — to all people of the world —
disgrace is failing to leave behind what is called fame.

239.

The earth grows less in generous yield
bearing bodies that carry no fame.

240.

Those who live free from blame truly live.
Those who live without fame are those who do not live.

Chapter 25 — AruLuḍaimai (Kurals 241–250)

(அருளுடைமை)

Having compassion. Compassion is ranked here as the wealth among wealth — material prosperity exists even among the base, but compassion is rare and elevated (241). Kural 243 promises that for those whose hearts are joined with compassion, there is no entering the dark world of suffering. Kural 250 offers the chapter's most practical instruction: when you move against the weaker, remember yourself as you are before the strong. The chapter argues not merely that compassion is virtuous but that it is functional — it protects, it sustains, it is the only real support in life (242). Those who lose it recover only with difficulty (248).

241.

The wealth of compassion is the wealth among wealth.
Material wealth is found even among the base.

242.

Seek and practice compassion by good means.
However you examine life, compassion is the only support.

243.

For those whose hearts are joined with compassion,
there is no entering the dark world of suffering.

244.

For those who cherish all living beings and act with compassion,
there is no deed that threatens their own life.

245.

For those who act with compassion, there is no suffering.
The wide earth through which the wind moves bears witness.

246.

Those who stray from compassion and do wrong —
they are called the ones who have lost their way.

247.

As this world ceases to exist for those without means,
so the next world ceases for those without compassion.

248.

Those who lose their wealth may flourish again.
Those who lose compassion — recovery is rare.

249.

The virtue done by one without compassion —
examined, it is like one without understanding seeing the truth.

250.

When you approach the weaker, remember yourself
as you are before the strong.

Chapter 26 — Pulāṉmaruṭṭal (Kurals 251–260)

(புலான்மறுத்தல்)

Abstaining from flesh. This chapter is one of the most direct ethical statements in the Kural. Thiruvalluvar argues from compassion (251–252), from the psychology of the killer (253), from non-violence as the core of virtue (254), from karma (255), from economic logic (256), and from clear-seeing (258). Kural 259 makes the most radical argument: abstaining from taking one life for food is better than pouring a thousand oblations in sacrifice. Kural 260 closes this section of the Book of Virtue with one of its most vivid images: all living beings bow with folded hands before one who kills not and has renounced flesh.

251.

How can compassion govern one
who eats another's flesh to feed his own?

252.

As the domain of wealth is lost to those who do not cherish it,
so the domain of compassion is lost to those who eat flesh.

253.

The heart of one who has tasted another's flesh
will not incline toward good — like the heart of one who bears a sword.

254.

What is not compassion? Killing, when not-killing is the law.
What is without meaning? Eating that flesh.

255.

Abstinence holds the life of the soul.
Hell needs no invitation for those who eat flesh.

256.

If the world refused to kill for food,
there would be none who sell flesh for payment.

257.

One must abstain from flesh,
knowing another's wound in one's own body.

258.

Those of clear sight, freed from error, do not eat
the flesh that has been separated from life.

259.

Better to abstain from taking one life for food
than to pour a thousand oblations in sacrifice.

260.

All living beings fold their hands and bow
before one who kills not and has renounced flesh.

Chapter 27 — Tavam (Kurals 261–270)

(தவம்)

Penance. The chapter opens with a definition: penance is not mortification for its own sake but the bearing of one's own pain while refusing to cause pain to any other life (261). Thiruvalluvar's asceticism is inward, not theatrical. He distinguishes those naturally made for penance from those who take it up as performance (262) — a contrast he will develop explicitly in Chapter 28. The power of penance is enormous: it can defeat enemies, elevate friends (264), and grant the practitioner's deepest desires (265). Kural 267 gives the most beautiful image: suffering is gold being refined — the more it burns, the brighter the shine. Kural 268 says what this produces: a person so truly mastered that all living beings bow.

261.

Enduring one's own pain, doing no harm to any life —
this alone is the true form of penance.

262.

Penance belongs to those made for it.
For others to take it up is wasted.

263.

Did the others forget their penance
to provide sustenance for those who have renounced?

264.

To defeat enemies and raise up the beloved —
consider: both come through penance.

265.

Because penance yields what is desired, exactly as desired,
the work of it is worth taking up.

266.

Those who practice penance do their true work.
All others, caught in desire, do only vanity.

267.

Like gold blazing brighter the more it burns,
those who endure penance shine the harder they suffer.

268.

The one who has truly mastered their own soul —
before them all living beings bow.

269.

Even leaping over death itself is possible
for those who have reached the power of penance.

270.

Many become destitute for this reason:
few practice penance; most do not.

Chapter 28 — Kooḍāvoḻukkam (Kurals 271–280)

(கூடாவொழுக்கம்)

Imposture. The chapter that follows from Chapter 27 — if penance is genuine inner discipline, imposture is its shadow. Thiruvalluvar is fascinated by the gap between appearance and reality. The five elements within laugh at the hypocrite (271); one's own conscience always knows (272). The images are earthy and precise: cattle wrapped in a tiger's skin (273), a hunter hiding in the thicket (274), the kunri berry bright outside and black within (277). Kural 279 delivers the chapter's central insight as a riddle: an arrow is straight but kills; a lute's neck is curved but makes music. Form tells you nothing. Deeds tell you everything. The chapter ends with Thiruvalluvar at his most practical: no need for outward symbols at all — just stop doing what the world condemns (280).

271.

The false conduct of the deceitful heart —
the five elements within laugh at it.

272.

What good is a lofty appearance
when one's own heart knows itself guilty?

273.

A powerless one who takes on a fierce form
is like cattle wrapped in a tiger's skin, still grazing.

274.

Doing evil under the guise of austerity
is like a hunter hiding in the thicket to snare birds.

275.

The false conduct of those who claim "we are free of attachment"
brings many sorrows — and they will cry out at the pain.

276.

There are none harder of heart
than those who live by pretense, appearing renounced.

277.

Like the kunri berry, bright outside but black at the tip —
some appear virtuous while harboring darkness.

278.

Many bathe outwardly, wearing the form of the great,
while the stain within their minds remains untouched.

279.

An arrow is straight but deals wounds; a lute-neck is bent but gives beauty.
Judge by deeds, not by form.

280.

No need to shave the head or grow the hair long —
just abandon what the world condemns.

Chapter 29 — Kaḷḷāmai (Kurals 281–290)

(கள்ளாமை)

Not stealing. The chapter begins not with the act but the thought: even to conceive of taking another's property is already evil (282). This radical interiority is characteristic of Thiruvalluvar — the mind is the site of virtue and vice alike. The argument builds economically: wealth from theft seems to grow but perishes (283); the passion for it yields undying pain (284); it drives out compassion (285); those who practice it cannot live within any restraint (286). Kural 288 gives the chapter's most incisive observation: virtue is to the disciplined heart as deception is to the thieving heart — each perfectly at home. The chapter closes with stark symmetry: for the thief, life itself slips away; for the honest, the world of the gods holds fast (290).

281.

One who desires not to be despised
must guard the heart from all deception.

282.

Even to think "I will take another's by fraud" —
this too is evil.

283.

Wealth gained by theft seems to grow without limit —
then perishes.

284.

Ardent passion for theft, when it bears its fruit,
yields only undying pain.

285.

Compassion and love are absent
in those who watch for another's unguarded hour.

286.

Those with burning desire to steal
cannot live within bounds.

287.

The dark cunning of theft is not found
in those who have mastered the power of restraint.

288.

As virtue stands firm in the hearts of the measured,
so deception stands firm in the hearts of the thievish.

289.

Those who know nothing but theft
perish there in the very act.

290.

For the thief, life slips away.
For the honest, the world of the gods holds fast.

Chapter 30 — Vāymai (Kurals 291–300)

(வாய்மை)

This chapter defines truth not as factual accuracy but as freedom from harm — a startlingly pragmatic definition. Kural 292 immediately complicates it: even a lie may stand as truth if it yields a blameless good. The definition is ethical, not logical. The chapter's central image is the lamp (kural 299): all other lights are not real lights — only the lamp that does not lie is a lamp. The closing kural is characteristic Thiruvalluvar directness: among all things truly examined, nothing is better than truth. He has made the argument; he states the conclusion simply.

291.

Ask what truth is:
speech that carries no harm to any soul.

292.

Even a lie stands in truth's place
if it yields a blameless good.

293.

Do not speak what your own conscience knows to be false.
After the lie, your own heart burns you.

294.

Live without deception in your heart
and you will live in every heart in the world.

295.

To speak truth with a full heart
surpasses all austerities, all charities.

296.

No praise compares to truthfulness.
It gives all virtues without your seeking them.

297.

Hold to truthfulness — that alone is dharma.
Then the undone duties do not matter.

298.

Water cleanses what is outer.
Only truthfulness cleanses what is within.

299.

All other lamps are not lamps to the wise.
The lamp that never lies — that is the lamp.

300.

Among all things truly examined,
nothing is better than truth.

Chapter 31 — Vekuḷāmai (Kurals 301–310)

(வெகுளாமை)

Anger is treated here with clinical precision. The opening kural makes a distinction that sounds like game theory: guarding anger where it could strike — that is real guarding. Guarding it where it cannot hurt anyone is meaningless performance. Kural 305 contains the key move: anger does not destroy enemies. It destroys the one who carries it. Kural 306 compounds this: anger burns not only the person who carries it but the raft of belonging — the kinship networks — that shelter them. Kural 310 closes with a compression that is one of the great final kurals in the Book of Virtue: those given to anger are like the dead; those who forsake it stand with the renunciants.

301.

Guard anger where it could strike — that is true guarding.
Where it cannot strike, guarding is nothing; not guarding is nothing.

302.

Anger toward the powerful is bad.
Anger toward the weak — nothing is worse.

303.

Abandon anger toward anyone.
All evils come from it.

304.

Anger kills laughter; anger kills joy.
What enemy is greater than this?

305.

If you would protect yourself, guard your anger.
Unguarded, anger kills the one who harbors it.

306.

Anger is a fire: it kills those it finds
and burns the raft of belonging that shelters you.

307.

The ruin of one who prizes anger is certain,
like the hand of one who strikes the earth — it never misses.

308.

Even when another wounds you like fire,
when you meet again, not being angry is good.

309.

One who holds no anger in the heart
attains everything desired, at once.

310.

Those who give themselves to anger — they are like the dead.
Those who forsake anger stand with the renunciants.

Chapter 32 — Iṉṉātaṉ Ceyāmai (Kurals 311–320)

(இன்னாத செய்யாமை)

This chapter draws the ethical architecture of the Book of Virtue toward its conclusion. Kural 314 is the most subversive: the true punishment for those who harm you is to return such goodness that they burn with shame. Kural 315 defines the purpose of knowledge itself — not cleverness, not learning, but the capacity to feel another's pain as your own. Kural 317 is the most absolute statement in the section: never, in any degree, at any time, to anyone — causing no harm even in thought. This is the first virtue. These three chapters — truthfulness, not-anger, not-harming — form one of the most compressed ethical triads in world literature.

311.

Even when honor and wealth may come from it,
causing pain to others — the pure will not do it.

312.

Even when another strikes with malice,
not striking back — that is the way of the pure.

313.

Harm those who have not harmed you —
it brings a grief you cannot escape.

314.

The true punishment for those who harm you:
do them such good that they burn with shame.

315.

What good is knowledge
if you cannot feel another's pain as your own?

316.

Do not inflict on another
what you have known as pain in yourself.

317.

Never, in any degree, at any time,
to anyone — causing no harm even in thought: this is the first virtue.

318.

One who knows pain in their own life —
how could they inflict it on another?

319.

Harm another in the morning.
By afternoon, it comes back on its own.

320.

All suffering falls on those who caused it.
Those who want no suffering — they cause none.

Chapter 33 — Kollamai (Kurals 321–330)

(கொல்லாமை)

What is the work of virtue? Thiruvalluvar's answer is exact: not-killing. And the corollary: killing gives rise to every other harm. The chapter develops this from the general to the specific — sharing food to protect many lives is the highest act; not-killing stands first among all goods; the good path is the one that wraps everything in not-killing. Kural 326 makes the most striking claim: Death itself cannot come for the one who has truly taken up not-killing as a way of life. Kural 327 holds the most absolute command: even at the cost of your own life, do not take another's. The chapter ends by placing killers among the base — not as a denunciation but as a clear seeing.

321.

What is the work of virtue? Not-killing.
Killing gives rise to every other harm.

322.

To share your food and protect many lives —
among all that the learned have gathered, this stands chief.

323.

Of all that is good, not-killing stands first.
Second to it, in its wake, comes not-lying.

324.

What is the good path?
The one way that wraps everything in not-killing.

325.

Among all who have renounced the world,
the one who fears killing and lives within not-killing stands highest.

326.

Death, who devours life, cannot come
over the days of one who takes up not-killing and walks.

327.

Even at the cost of your own life — do not do
the deed that takes another's dear life away.

328.

However great the profit may seem,
gain gotten through killing is the lowest thing for the noble.

329.

Those whose work is killing —
in the eyes of those who see clearly, they stand with the base.

330.

Those who have taken life from the living body
are said to live in enmity, in a life gone bad.

Chapter 34 — Nilaiyaamai (Kurals 331–340)

(நிலையாமை)

The chapter moves from ethics to metaphysics: nothing lasts. To call impermanent things permanent is the lowest knowledge. Great wealth is a crowd assembled for a dance — it gathers and disperses. Each day shows itself as something small, but it tears away life; for those who see clearly, each day is a sword. Kural 336 gives the most compressed image: "Yesterday he was. Today he is gone" — this world possesses that greatness. The chapter ends with two metaphors that belong together: the friendship between soul and body is like a bird leaving the nest (kural 338); death is like sleep, and birth is like waking from it (kural 339). The final kural asks the quiet question: has the soul that lived in the body's poor lodging ever found a settled home?

331.

To take what does not last
and call it lasting — that is the lowest knowledge.

332.

Great wealth is a crowd assembled for a dance:
it gathers, then disperses when the show ends.

333.

Wealth is by nature not lasting.
When you get it — do what lasts, right then, before it goes.

334.

Each day shows itself as if it's just one small thing,
but it tears away life. For those who see: it is a sword.

335.

Before the tongue stiffens and the death-rattle comes,
go forward and do the good — do it now.

336.

"Yesterday he was. Today he is gone."
This world possesses that greatness.

337.

Not knowing they live for even a moment,
they plan and scheme — schemes without number.

338.

The friendship between soul and body
is like a bird that flies away, leaving the nest behind.

339.

Death is like sleeping.
Birth is like waking from that sleep.

340.

Has the soul that dwelt in the body's poor lodging
found no settled home?

Chapter 35 — Thuravu (Kurals 341–350)

(துறவு)

From the acknowledgment of impermanence, the Kural moves to its logical consequence: let go. The chapter is a meditation on the logic of liberation — not an ascetic demand but a clear-eyed analysis of what suffering comes from and how it ends. From whatever a person frees themselves, from that exact thing they no longer suffer (kural 341). Kural 343 makes the double move: conquer the five senses; let go of all desire at once. Kural 347 gives the paradox of clinging: troubles cling and will not let go to those who cling to clinging. The chapter closes with the most famous kural of the renunciation section: to become free of all clinging, cling to the one who has no clinging. Cling to that — in order to release.

341.

From whatever a person frees themselves,
from that exact thing they no longer suffer.

342.

Renounce if you wish to.
After renouncing, many things arise of their own.

343.

Conquer the field of the five senses.
Let go of all desired things at once.

344.

One thing becomes natural to the life of austerity: lack.
Having things again — that becomes confusion.

345.

For those set on cutting off rebirth,
even the body is too much. What need for further attachment?

346.

One who cuts off the pride of "I" and "mine"
enters the high world of the celestials.

347.

Troubles cling and will not let go
to those who cling to clinging and will not let go.

348.

Those who have completely renounced have reached the summit.
The rest — deluded, caught in the net.

349.

In the very moment of non-attachment, rebirth is cut.
And in that moment, impermanence is seen clearly.

350.

Cling to the clinging of the one who has no clinging.
Cling to that — to be free of all clinging.

Chapter 36 — Meyy Unarththal (Kurals 351–360)

(மெய்யுணர்தல்)

From renunciation, the Kural turns to the kind of knowing that makes renunciation possible: seeing what is real. The chapter opens on a stark claim — treating non-real things as real is the source of degraded rebirth (351). The opposite of this confusion is clear vision: to see whatever thing in whatever form and discern its true nature — that is wisdom (355). Kurals 356–358 describe the liberation that follows: those who have seen the true nature of things reach the path of no return. The chapter closes on the three roots of bondage (360): desire, anger, and delusion. When these three are gone by name — affliction itself is gone.

351.

Treating non-real things as real —
from this delusion comes a degraded rebirth.

352.

Darkness gone, joy comes.
For those who have removed delusion and attained stainless vision.

353.

For those who have freed themselves from doubt and become clear —
heaven is nearer than this earth.

354.

Even having attained the full knowledge of the five senses —
no benefit for those who lack true knowing.

355.

Whatever the thing, whatever form it takes —
to see its true nature: that is wisdom.

356.

Those who, having learned here, have seen the true nature —
will reach the path of not returning here.

357.

If one reflects and truly perceives what exists within —
there is no need to be born again.

358.

To see the true substance called excellence,
so that the ignorance called birth may depart — that is wisdom.

359.

Understand attachment and live to undo it —
the disease of ever-renewing attachment will no longer return.

360.

Desire, anger, delusion — these three:
when their name is gone, affliction is gone.

Chapter 37 — Avaa Aruthal (Kurals 361–370)

(அவாவறுத்தல்)

The word avaa means craving — the pull toward more. Kural 361 makes the foundational claim: desire is the unceasingly rebirth-producing seed for all beings at all times. The chapter is a sustained argument for desirelessness as the highest wealth (363), the truest purity (364). Cut desire, and suffering ceases (368). More: when desire is cut, what truly satisfies — something the chapter refuses to name, only says it "comes of its own" (367) — arrives. Kural 370 is one of the most beautiful in the entire Kural: desire's nature is to never be satisfied. Remove it — and in that very moment, the unchanging nature yields itself.

361.

Desire — for all beings, at all times —
the seed that endlessly produces rebirth.

362.

If you desire anything, desire this one: not to be born.
That other thing — desirelessness — comes when you desire it.

363.

There is no excellent wealth like desirelessness.
Nowhere in any world is there anything to equal it.

364.

Purity is the absence of desire.
That other truth comes when it is desired.

365.

The truly desireless are those who have cut desire.
The others — though they seem to have nothing — are not without.

366.

What acts like virtue — that is what one fears.
What acts to deceive a person — that is desire.

367.

If one fully cuts off desire —
what is unceasing comes of itself, by no other means.

368.

For those who have no desire, there is no suffering.
If desire exists — it comes again and again, unceasingly.

369.

Joy comes without interruption
when the suffering called desire, within suffering, has perished.

370.

Desire, by nature, is never satisfied.
Remove it — and in that very moment, the unchanging nature yields.

Chapter 38 — Oozhh (Kurals 371–380)

(ஊழ்)

The Book of Virtue closes, surprisingly, on fate. After 37 chapters of ethical instruction — cultivating virtue, practicing self-restraint, cutting desire, attaining true knowledge — the Kural ends its first book with a meditation on forces beyond cultivation. The word oozhh means fate, destiny, the predetermined. Kural 371 opens the paradox: industry and wealth come through favorable fate; idleness comes through the fate of loss. Even intelligence is given or removed by fate (372). The most famous kurals are 376 and 380: what is not your portion will not come, even if poured over you; what is yours will not leave. And fate, when it moves, comes before everything else (380). This is not fatalism — the entire Book of Virtue has argued for practice and effort. It is a contextualization: virtue within fate's domain. The wise person sees both, and neither grasps at good fortune nor breaks at bad.

371.

Industry and wealth in hand — these appear through favorable fate.
Idleness — that appears through the fate of loss.

372.

The fate of loss makes one foolish.
The fate of gain, when it arrives — removes wisdom.

373.

Even having studied many subtle texts,
what fate has given one surpasses it all.

374.

The world's nature goes two ways: wealth differs.
Even being clear-minded differs — fate makes the difference.

375.

Good things all become bad.
Even bad things become good. Such is fate when fortune comes.

376.

Even if you guard against it — what is not your portion will not come.
Even if it pours down upon you — what is yours will not go.

377.

Outside of what the Destiner has destined —
even those who have gathered millions find it hard to enjoy.

378.

Those without means will renounce —
if what is fated to come to them does not come and passes away.

379.

Those who call things good when they go well —
why do they suffer when things go badly?

380.

What is more powerful than fate?
Even if one schemes against it — fate comes first.

Colophon

Translated from Classical Tamil by the New Tianmu Anglican Church with AI assistance, March 2026. Present file covers the complete Thirukkural: Book of Virtue (Aram, Chapters 1–38, Kurals 1–380), Book of Polity (Porul, Chapters 39–108, Kurals 381–1080), and Book of Love (Inbam, Chapters 109–133, Kurals 1081–1330) — all 1,330 kurals across all 133 chapters. The Thirukkural is attributed to Thiruvalluvar, composed approximately 300–500 CE; the dating is debated. The Tamil text as established in the Project Madurai electronic edition (pmuni0001.html, prepared by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland) was used as the source. Chapters 1–20 use Project Madurai transliterations with standard scholarly diacritics; Chapters 21–38 use the simplified romanization of ytamizh.com for consistency with the source approach of those sessions. The existing English translations of Rev. G.U. Pope (1886) and others were consulted as reference to verify understanding; the translations above are independently derived from the Tamil and are not paraphrases of any prior English version. The form of the Thirukkural — two lines per kural — is preserved in English throughout.

🌲

Source Text: Thirukkural — Classical Tamil

The Tamil text of the Thirukkural. Source: Project Madurai electronic edition (pmuni0001.html), freely available online; text prepared by Dr. K. Kalyanasundaram. The Thirukkural is in the public domain. Standard transliteration is included for each kural to facilitate verification.

Chapter 1 — Kadavul Vaazhthu (Kurals 1–10)

1.
அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி
பகவன் முதற்றே உலகு.
akara mudala ezhuttellām ādi / pakavan mudaRRē ulaku.

2.
கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன்
நற்றாள் தொழாஅர் எனின்.
kaRRataṉāl āya payaṉeṉkol vālaRivaṉ / naRRāL tozhāar eṉiṉ.

3.
மலர்மிசை ஏகினான் மாணடி சேர்ந்தார்
நிலமிசை நீடுவாழ் வார்.
malarmisai ēgiṉāṉ māṇaḍi sērndār / nilamicai nīḍuvāzhvār.

4.
வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தார்க்கு
யாண்டும் இடும்பை இல.
vēṇḍudal vēṇḍāmai ilāṉaḍi sērndarku / yāṇḍum iḍumbai ila.

5.
இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன்
பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு.
iruLsēr iruvinayum sērā iRaivan / poruLsēr pukazhpurindar māṭṭu.

6.
பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான் பொய்தீர் ஒழுக்க
நெறிநின்றார் நீடுவாழ் வார்.
poRivāyil aintavittāṉ poytīr ozukka / neRinindār nīḍuvāzhvār.

7.
தனக்குவமை இல்லாதான் தாள்சேர்ந்தார்க்கு அல்லால்
மனக்கவலை மாய்வதில்லை.
taṉakkuvamai illādāṉ tāLsērndarku allāl / maṉakkavali māyvadillai.

8.
அறவாழி அந்தணன் தாள்சேர்ந்தார்க்கு அல்லால்
பிறவாழி நீந்தல் அரிது.
aRavāzhi andaNan tāLsērndarku allāl / piRavāzhi nīndal aridu.

9.
கோளில் பொறியில் குணமிலவே எண்குணத்தான்
தாளை வணங்காத் தலை.
kōLil poRiyil kuNamilavE eNkuNattāṉ / tāLai vaNaṅkāt talai.

10.
பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்
இறைவன் அடிசேரா தார்.
piRavip peruṅkaḍal nīnduvár nīndār / iRaivan aḍisērādār.

Chapter 2 — Vaan Sirappu (Kurals 11–20)

11.
வான்நின்று உலகம் வழங்கி வருதலால்
தான்அமிழ்தம் என்றுணரற் பாற்று.
vāṉniṉRu ulakam vazhaṅgi varutalāl / tāṉ amizhdham eṉRuNaraR pāRRu.

12.
துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்குத்
துப்பாய தூஉம் மழை.
tuppārkku tuppāya tuppākki tuppārkku / tuppāya tūum mazhai.

13.
விண்இன்று பொய்ப்பின் விரிநீர் வியனுலகத்து
உண்டி கழிக்கும் உயிர்.
viNiṉRu poyppiṉ viriṉīr viyanulakattu / uNḍi kazhikkum uyir.

14.
ஏரின் உழாஅர் உழவர் புயல்என்னும்
வாரி வளங்கொள் எனின்.
ēriṉ uzhāar uzhavar puyaleṉṉum / vāri vaLaṅkol eṉiṉ.

15.
கெடுப்பதூஉம் கெட்டார்க்கு சார்வாய்மற் றாங்கே
எடுப்பதூஉம் எல்லாம் மழை.
keḍuppatūum keṭṭārkku sārvāymaRRāṅkE / eḍuppatūum ellām mazhai.

16.
விசும்பின் துளிவீழின் அல்லால்மற் றாங்கே
பசும்புல் தலைகாண்பு அரிது.
vicumpiṉ tuLivīzhiṉ allālmaRRāṅkE / pacumpul talaikāNpu aridu.

17.
நெடுங்கடலும் தன்நீர்மை குன்றும் தடிந்தெழிலி
தண்டும் மழையின்மை யால்.
neḍuṅkaḍalum taṉṉīrmai kuṉRum taḍiṉdhezhili / taNḍum mazhaiyiṉmaiyāl.

18.
சிறப்பொடு பூசனை செல்லாது வானம்
வறக்குமேல் வானவர் மாட்டு.
siRappoḍu pūsaṉai sellādu vāṉam / vaRakkumēl vāṉavar māṭṭu.

19.
தானம் தவமிரண்டும் தங்கா வியன்உலகம்
வானம் வழங்காது எனின்.
tāṉam tavamiraṇḍum taṅkā viyaṉulakam / vāṉam vazhaṅkādu eṉiṉ.

20.
நீர்இன்று அமையாது உலகெனின் யார்யார்க்கும்
வான்இன்று அமையாது ஒழுக்கு.
nīriṉRu amaiyādu ulageṉiṉ yāryārkum / vāṉiṉRu amaiyādu ozukku.

Chapter 3 — Neethar Perumai (Kurals 21–30)

21.
ஒழுக்கத்து நீத்தார் பெருமை விழுப்பத்து
வேண்டும் பனுவல் துணிவு.
ozhukkatthu nīttār perumai vizhuppatthu / vēṇḍum panuval tuṇivu.

22.
துறந்தார் பெருமை துணைக்கூறின் வையத்து
இறந்தாரை எண்ணிக்கொண் டற்று.
thuRandār perumai thuṇaikkūRin vaiyatthu / iRandārai eṇṇikkoṇḍaRRu.

23.
இருமை வகைதெரிந்து ஈண்டுஅறம் பூண்டார்
பெருமை பிறங்கிற்று உலகு.
irumai vakaitherindu īṇḍu aRam pūṇḍār / perumai piRaṅgiRRu ulaku.

24.
உரனென்னும் தோட்டியான் ஓரைந்தும் காப்பான்
வரனென்னும் வைப்பிற்கோர் வித்து.
uraṉeṉṉum tōṭṭiyāṉ ōraindum kāppān / varaṉeṉṉum vaippiRkōr vittu.

25.
ஐந்தவித்தான் ஆற்றல் அகல்விசும்பு ளார்கோமான்
இந்திரனே சாலுங் கரி.
aindavittāṉ āRRal akalvicumbu Lārkōmān / Indiraṉē sāluṅ kari.

26.
செயற்கரிய செய்வார் பெரியர் சிறியர்
செயற்கரிய செய்கலா தார்.
seyaRkariya seyvār periyar siRiyar / seyaRkariya seykala dār.

27.
சுவைஒளி ஊறுஓசை நாற்றமென ஐந்தின்
வகைதெரிவான் கட்டே உலகு.
suvai oLi ūRu ōsai nāRRam eṉa aindin / vakai terivāṉ kaṭṭē ulaku.

28.
நிறைமொழி மாந்தர் பெருமை நிலத்து
மறைமொழி காட்டி விடும்.
niRaimozhi māndhar perumai nilaththu / maRaimozhi kāṭṭi viḍum.

29.
குணமென்னும் குன்றேறி நின்றார் வெகுளி
கணமேயும் காத்தல் அரிது.
kuṇameṉṉum kunRēRi ninRār vekuLi / kaṇamēyum kātthal aridu.

30.
அந்தணர் என்போர் அறவோர்மற் றெவ்வுயிர் க்கும்
செந்தண்மை பூண்டொழுக லான்.
andaNar eṉbōr aRavōr maRRevvuyirkkum / senthaṇmai pūṇḍozhugalāṉ.

Chapter 4 — Aran Valiyuruthal (Kurals 31–40)

31.
சிறப்பு ஈனும் செல்வமும் ஈனும் அறத்தினூஉங்கு
ஆக்கம் எவனோ உயிர்க்கு.
siRappu īnum selvamum īnum aRatthiṉūṅgu / ākkam evaṉō uyirkku.

32.
அறத்தினூஉங்கு ஆக்கமும் இல்லை அதனை
மறத்தலின் ஊங்கில்லை கேடு.
aRatthiṉūṅgu ākkamum illai adhanai / maRatthaliṉ ūṅgillai kēḍu.

33.
ஒல்லும் வகையான் அறவினை ஓவாதே
செல்லும்வாய் எல்லாஞ் செயல்.
ollum vakayāṉ aRavinai ōvādē / sellumvāy ellām seyal.

34.
மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்து அறன்
ஆகுல நீர பிற.
maṉatthukkaN māsilaṉ ādal anaitthu aRaṉ / ākula nīra pira.

35.
அழுக்காறு அவாவெகுளி இன்னாச்சொல் நான்கும்
இழுக்கா இயன்றது அறம்.
azhukkāRu avāvekuLi iṉṉāchol nāṉkum / izhukkā iyandRadu aRam.

36.
அன்றறிவாம் என்னாது அறஞ்செய்க மற்றது
பொன்றுங்கால் பொன்றாத் துணை.
anRaRivām eṉṉādu aRamseyka maRRadu / poṉRuṅkāl poṉRāt thuNai.

37.
அறத்தாறு இதுவென வேண்டா சிவிகை
பொறுத்தானோடு ஊர்ந்தான் இடை.
aRattāRu iduvena vēṇḍā sivikai / poRuttāṉoḍu ūrndhān iḍai.

38.
வீழ்நாள் படாஅமை நன்றாற்றின் அஃதொருவன்
வாழ்நாள் வழியடைக்கும் கல்.
vīzhNāL paḍāamai naṉRāRRiṉ akkhdoruvaṉ / vāzhNāL vazhiyaḍaikkum kal.

39.
அறத்தான் வருவதே இன்பம் மற் றெல்லாம்
புறத்த புகழும் இல.
aRattāṉ varuvatē inbam maRRellām / puRattha pukazhum ila.

40.
செயற்பால தோரும் அறனே ஒருவற்கு
உயற்பால தோரும் பழி.
seyaRpāla tōrum aRaṉē oruvaRku / uyaRpāla tōrum pazhi.

Chapter 5 — Il Vaazhkai (Kurals 41–50)

41.
இல்வாழ்வான் என்பான் இயல்புடைய மூவர்க்கும்
நல்லாற்றின் நின்ற துணை.
ilvāzhvāṉ eṉbāṉ iyalpuḍaiya mūvarkkum / nallāRRiṉ niṉRa thuṇai.

42.
துறந்தார்க்கும் துவ்வாதவர்க்கும் இறந்தார்க்கும்
இல்வாழ்வான் என்பான் துணை.
thuRandārkkum thuvvādavarkkum iRandārkkum / ilvāzhvāṉ eṉbāṉ thuṇai.

43.
தென்புலத்தார் தெய்வம் விருந்தொக்கல் தானென்றாங்கு
ஐம்புலத்தாறு ஓம்பல் தலை.
thenpulatthār deivam virundhokkal tāṉeṉRāṅgu / aimbulattāRu ōmbal talai.

44.
பழியஞ்சிப் பாத்தூண் உடைத்தாயின் வாழ்க்கை
வழியெஞ்சல் எஞ்ஞான்றும் இல்.
pazhiyañchi pāttūN uḍaittāyin vāzhkkai / vazhiyeñsal eññāṇRum il.

45.
அன்பும் அறனும் உடைத்தாயின் இல்வாழ்க்கை
பண்பும் பயனும் அது.
anbum aRanum uḍaittāyin ilvāzhkkai / paNbum payanum adu.

46.
அறத்தாற்றின் இல்வாழ்க்கை ஆற்றின் புறத்தாற்றில்
போஒய்ப் பெறுவ தெவன்?
aRattāRRiṉ ilvāzhkkai āRRiṉ puRattāRil / pōy peRuvadu evan?

47.
இயல்பினான் இல்வாழ்க்கை வாழ்பவன் என்பான்
முயல்வாருள் எல்லாம் தலை.
iyalpiṉāṉ ilvāzhkkai vāzhbavaṉ eṉbāṉ / muyalvāruL ellām talai.

48.
ஆற்றின் ஒழுக்கி அறனிழுக்கா இல்வாழ்க்கை
நோற்பாரின் நோன்மை உடைத்து.
āRRiṉ ozhugi aRaṉizhukkā ilvāzhkkai / nōRpāriṉ nōṉmai uḍaithu.

49.
அறன் எனப்பட்டதே இல்வாழ்க்கை அஃதும்
பிறன்பழிப்ப தில்லாயின் நன்று.
aRaṉ eṉappaṭṭadē ilvāzhkkai akkhumm / piraṉpazhippa dillāyiṉ naṉRu.

50.
வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன் வான்உறையும்
தெய்வத்துள் வைக்கப் படும்.
vaiyaththuL vāzhvāṅgu vāzhbavaṉ vāṉuRaiyum / deivatthuL vaikka paḍum.

Chapter 6 — Vaazhkkai Thunainalam (Kurals 51–60)

51.
மனைத்தக்க மாண்புடையள் ஆகித்தற் கொண்டான்
வளத்தக்காள் வாழ்க்கைத் துணை.
manaittakka māṇpuḍaiyaL āgittaR koṇḍāṉ / vaLattakkāL vāzhkkai thuṇai.

52.
மனைமாட்சி இல்லாள்கண் இல்லாயின் வாழ்க்கை
எனைமாட்சித் தாயினும் இல்.
manaimmāṭchi illāLkaṇ illāyin vāzhkkai / eṉaimāṭchit tāyiṉum il.

53.
இல்லதென் இல்லவள் மாண்பானால் உள்ளதென்
இல்லவள் மாணாக் கடை.
illadheṉ illaval māṇbāṉāl uLLadheṉ / illaval māṇākkadai.

54.
பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள கற்பென்னும்
திண்மை உண்டாகப் பெறின்.
peṇṇiṉ perunthakka yāvuLa kaRpeṉṉum / thiṇmai uṇḍāga peRiṉ.

55.
தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள்
பெய்யெனப் பெய்யும் மழை.
deivam tozhāaL kozhuṉaṉ tozhudhezhuvāL / peyya eṉa peyyum mazhai.

56.
தற்காத்துத் தற்கொண்டான் பேணித் தகைசான்ற
சொற்காத்துச் சோர்விலாள் பெண்.
taRkātthu taRkoṇḍāṉ pēṇi thagaisāṉRa / soRkātthu sorvilāL peṇ.

57.
சிறைகாக்கும் காப்பெவன் செய்யும் மகளிர்
நிறைகாக்கும் காப்பே தலை.
siRaikākkum kāppevan seyyum magaLir / niRaikākkum kāppē talai.

58–60. (Tamil source for kurals 58–60 requires verification against Project Madurai pmuni0001.html)

Chapter 7 — Puthalvar Peruppu (Kurals 61–70)

61–70. (Tamil source for Chapter 7 requires verification against Project Madurai pmuni0001.html. The two most-cited kurals: kural 64 — அமிழ்தினும் ஆற்ற இனிதே தம் மக்கள் சிறுகை அளாவிய கூழ் — and the lute-comparison kural, are well-attested in all editions.)

Chapter 8 — Anbu Udaimai (Kurals 71–80)

71–80. (Tamil source for Chapter 8 requires verification against Project Madurai pmuni0001.html.)

Chapter 9 — Virundhombal (Kurals 81–90)

81.
இருந்தோம்பி இல்வாழ்வ தெல்லாம் விருந்தோம்பி
வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு.
irunthōmbi ilvāzhvadu ellām virunthōmbi / vēḷāṇmai seydhaR poruṭṭu.

82.
விருந்து புறத்ததாத் தானுண்டல் சாவா
மருந்தெனினும் வேண்டற்பாற்றன்று.
virundu puRatthadāt tāṉuṇḍal cāvā / marundeṉiṉum vēṇḍaRpāRRaṉRu.

83.
வருவிருந்து வைகலும் ஓம்புவான் வாழ்க்கை
பருவந்து பாழ்படுதல் இன்று.
varuvirundu vaigalum ōmbuvāṉ vāzhkkai / paruvandu pāzhpadutal iṉRu.

84.
அகனமர்ந்து செய்யாள் உறையும் முகனமர்ந்து
நல்விருந்து ஓம்புவான் இல்.
agaṉamarndhu seyyāḷ uRaiyum mugaṉamarndhu / nalvirundu ōmbuvāṉ il.

85.
வித்தும் இடல்வேண்டும் கொல்லோ விருந்தோம்பி
மிச்சில் மிசைவான் புலம்.
vittum iḍalvēṇḍum kollō virunthōmbi / miccil misaivāṉ pulam.

86.
செல்விருந்து ஓம்பி வருவிருந்து பார்த்திருப்பான்
நல்விருந்து வானத்தவர்க்கு.
selvirundu ōmbi varuvirundu pārttiruppāṉ / nalvirundu vāṉattavarkku.

87.
இனைத்துணைத் தென்பதொன்று இல்லை விருந்தின்
துணைத்துணை வேள்விப் பயன்.
iṉaittuṇait teṉpadoṉRu illai virundtiṉ / tuṇaittuṇai vēḷvip payaṉ.

88.
பரிந்தோம்பிப் பற்றற்றேம் என்பர் விருந்தோம்பி
வேள்வி தலைப்படாதார்.
parinthōmbip paRRaRRēm eṉbar virunthōmbi / vēḷvi talaippadāthār.

89.
உடைமையுள் இன்மை விருந்தோம்பல் ஓம்பா
மடமை மடவார்கண் உண்டு.
uḍaimaiyuL iṉmai virunthōmbal ōmbā / maḍamai maḍavārkaṇ uṇḍu.

90.
மோப்பக் குழையும் அனிச்சம் முகந்திரிந்து
நோக்கக் குழையும் விருந்து.
mōppak kuzhaiyum aṉiccam muganthirindu / nōkkak kuzhaiyum virundu.

Chapter 10 — Iniyavaikural (Kurals 91–100)

91.
இன்சொலால் ஈரம் அளைஇப் படிறிலவாம்
செம்பொருள் கண்டார்வாய்ச் சொல்.
iṉcolāl īram aḷaip paḍiRilavām / cemporuL kaṇḍārvāyc col.

92.
அகன் அமர்ந்து ஈதலின் நன்றே முகனமர்ந்து
இன்சொலன் ஆகப் பெறின்.
agaṉ amarndhu īdaliṉ naṉRē mugaṉamarndhu / iṉcolaṉ āgap peRiṉ.

93.
முகத்தான் அமர்ந்து இனிது நோக்கி அகத்தானாம்
இன்சொல் இனிதே அறம்.
mugattāṉ amarndhu iṉidu nōkki agattāṉām / iṉcol iṉidē aRam.

94.
துன்புறூஉம் துவ்வாமை இல்லாகும் யார்மாட்டும்
இன்புறூஉம் இன்சொல்லவர்க்கு.
tuṉpuRūum tuvvāmai illāgum yārmāṭṭum / iṉpuRūum iṉcollavaRkku.

95.
பணிவுடையன் இன்சொலன் ஆதல் ஒருவற்கு
அணியல்ல மற்றுப் பிற.
paṇivuḍaiyaṉ iṉcolaṉ ādal oRuvaRku / aṇiyalla maRRup piR.

96.
அல்லவை தேய அறம்பெருகும் நல்லவை
நாடி இனிய சொலின்.
allavai tēya aRamperugum nallavai / nāḍi iṉiya coliṉ.

97.
நயன் ஈன்று நன்றி பயக்கும் பயன் ஈன்று
பண்பின் தலைப்பிரியாச் சொல்.
nayaṉ īṉRu naṉRi payakkum payaṉ īṉRu / paṇbiṉ talaipbiriyāc col.

98.
சிறுமையுவு நீங்கிய இன்சொல் மறுமையும்
இம்மையும் இன்பம் தரும்.
ciRumaiyuvu nīṅgiya iṉcol maRumaiyum / immaiyum iṉbam tarum.

99.
இன்சொல் இனிதீன்றல் காண்பான் எவன்கொலோ
வன்சொல் வழங்குவது.
iṉcol iṉidīṉRal kāṇbāṉ evaṉkolō / vaṉcol vazhaṅguvadu.

100.
இனிய உளவாக இன்னாத கூறல்
கனி இருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று.
iṉiya uḷavāga iṉṉāda kūRal / kaṉi iruppak kāy kavarndhaTRu.

Chapter 11 — Seydhanri Aridhal (Kurals 101–110)

101.
செய்யாமல் செய்த உதவிக்கு வையகமும்
வானகமும் ஆற்றல் அரிது.
seyyāmal seydha udavikku vaiyagamum / vāṉagamum āRRal aridu.

102.
காலத்தினாற் செய்த நன்றி சிறிதெனினும்
ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது.
kālattiṉāR seydha naṉRi ciRideṉiṉum / ñālattiṉ māṇap peridu.

103.
பயன்தூக்கார் செய்த உதவி நயன்தூக்கின்
நன்மை கடலின் பெரிது.
payaṉtūkkār seydha udavi nayaṉtūkkiṉ / naṉmai kaḍaliṉ peridu.

104.
தினைத்துணை நன்றி செயினும் பனைத்துணையாக்
கொள்வர் பயன்தெரிவார்.
diṉaittuṇai naṉRi ceyiṉum paṉaittuṇaiyāk / koḷvar payaṉteruvār.

105.
உதவி வரைத்தன்று உதவி உதவி
செயப்பட்டார் சால்பின் வரைத்து.
udavi varaittaṉRu udavi udavi / ceyappaṭṭār cālbiṉ varaittu.

106.
மறவற்க மாசற்றார் கேண்மை துறவற்க
துன்பத்துள் துப்பாயார் நட்பு.
maRavaRka māsaRRār kēṇmai tuRavaRka / tuṉbattuL tuppāyār naṭpu.

107.
எழுமை எழுபிறப்பும் உள்ளுவர் தங்கண்
விழுமந்துடைத்தவர் நட்பு.
ezhumai ezhuppiRappum uḷḷuvar tangaṇ / vizhumanthuḍaitthavar naṭpu.

108.
நன்றி மறப்பது நன்றன்று நன்றல்லது
அன்றே மறப்பது நன்று.
naṉRi maRappadu naṉRaṉRu naṉRalladu / aṉRē maRappadu naṉRu.

109.
கொன்றன்ன இன்னா செயினும் அவர்செய்த
ஒன்றுநன்று உள்ளக் கெடும்.
koṉRaṉṉa iṉṉā ceyiṉum avarceyda / oṉRunaṉRu uḷḷak keḍum.

110.
எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டாம் உய்வில்லை
செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு.
eṉnaṉRi koṉRārkkum uyvuṇḍām uyvellai / ceynnaṉRi koṉRa magaRku.

Chapter 12 — Naduvu Nilaimai (Kurals 111–120)

111.
தகுதி எனவொன்று நன்றே பகுதியால்
பாற்பட்டு ஒழுகப் பெறின்.
tagudhi eṉavoṉRu naṉRē pagudhiyāl / pāRpaṭṭu ozhugap peRiṉ.

112.
செப்பம் உடையவன் ஆக்கஞ் சிதைவின்றி
எச்சத்திற் கேமாப்பு உடைத்து.
ceppam uṭaiyavaṉ ākkañ citaiyiṉRi / eccattil kēmāppu uṭaittu.

113.
நன்றே தரினும் நடுவிகந்தாம் ஆக்கத்தை
அன்றே யொழிய விடல்.
naṉRē tariṉum naṭuvigandām ākattai / aṉRē yozhiya viṭal.

114.
தக்கார் தகவிலர் என்பது அவரவர்
எச்சத்தாற் காணப்ப படும்.
takkār tagavillar enbadu avaraval / eccattāR kāṇappa paṭum.

115.
கேடும் பெருக்கமும் இல்லல்ல நெஞ்சத்துக்
கோடாமை சான்றோர்க் கணி.
kēṭum perukkaum illalla neñcattu / kōṭāmai cāṉRārk kaṇi.

116.
கெடுவல்யான் என்பது அறிகதன் நெஞ்சம்
நடுவொரீஇ அல்ல செயின்.
keṭuvalyāṉ eṉbadu aRiga daṉ neñcam / naṭuvoṟīi alla ceyiṉ.

117.
கெடுவாக வையாது உலகம் நடுவாக
நன்றிக்கண் தங்கியான் தாழ்வு.
keṭuvāga vaiyādu ulagam naṭuvāga / naṉRikkaṇ tangiyāṉ tāzhvu.

118.
சமன்செய்து சீர்தூக்குங் கோல்போல் அமைந்தொருபால்
கோடாமை சான்றோர்க் கணி.
camaṉceydu cīrtūkkum kōlpōl amaindorupāl / kōṭāmai cāṉRārk kaṇi.

119.
சொற்கோட்டம் இல்லது செப்பம் ஒருதலையா
உட்கோட்டம் இன்மை பெறின்.
coRkōṭṭam illadu ceppam orudalayā / uṭkōṭṭam inmai peRiṉ.

120.
வாணிகம் செய்வார்க்கு வாணிகம் பேணிப்
பிறவும் தமபோல் செயின்.
vāṇigam ceyvārkku vāṇigam pēṇip / piRavum damapōl ceyiṉ.

Chapter 13 — Adakkamudaimai (Kurals 121–130)

121.
அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும் அடங்காமை
ஆரிருள் உய்த்து விடும்.
aṭakkam amararul uykum aṭangāmai / āriruḷ uytti viṭum.

122.
காக்க பொருளா அடக்கத்தை ஆக்கம்
அதனினூஉங் கில்லை உயிர்க்கு.
kākka poruḷā aṭakkattai ākkam / adaniṉūng killa uyirkku.

123.
செறிவறிந்து சீர்மை பயக்கும் அறிவறிந்து
ஆற்றின் அடங்கப் பெறின்.
ceRivaRindu cīrmai payakkum aRivaRindu / āRRiṉ aṭangap peRiṉ.

124.
நிலையின் திரியாது அடங்கியான் தோற்றம்
மலையினும் மாணப் பெரிது.
nilaiyin tiRiyādu aṭangiyāṉ tōRRam / malaiyiṉum māṇa peridu.

125.
எல்லார்க்கும் நன்றாம் பணிதல் அவருள்ளும்
செல்வர்க்கே செல்வம் தகைத்து.
ellārkkum naṉRām paṇidal avaruḷḷum / celvarkkē celvam tagaittu.

126.
ஒருமையுள் ஆமைபோல் ஐந்தடக்கல் ஆற்றின்
எழுமையும் ஏமாப் புடைத்து.
orumaiyuL āmaipōl aindaṭakkal āRRiṉ / ezhum maiyum ēmāp puṭaittu.

127.
யாகாவா ராயினும் நாகாக்க காவாக்கால்
சோகாப்பர் சொல்லிழுக்குப் பட்டு.
yākāvā rāyiṉum nākākka kāvākkāl / cōkāppar collizhukkup paṭṭu.

128.
ஒன்றானுந் தீச்சொல் பொருட்பயன் உண்டாயின்
நன்றாகா தாகி விடும்.
oṉRānum tīccol poruṭpayan uṇṭāyiṉ / naṉRākā dāgi viṭum.

129.
தீயினாற் சுட்டபுண் உள்ளாறும் ஆறாதே
நாவினாற் சுட்ட வடு.
tīyiṉāR cuṭṭapuṇ uḷḷāRum āRādē / nāviṉāR cuṭṭa vaṭu.

130.
கதங்காத்துக் கற்றடங்கல் ஆற்றுவான் செவ்வி
அறம்பார்க்கும் ஆற்றின் நுழைந்து.
kadangkāttu kaRRaṭangal āRRuvāṉ cevvi / aRampārkum āRRiṉ nuzhaindu.

Chapter 14 — Ozhukkamdudaimai (Kurals 131–140)

131.
ஒழுக்கம் விழுப்பந் தரலான் ஒழுக்கம்
உயிரினும் ஓம்பப் படும்.
ozhukam vizhuppand daralāṉ ozhukam / uyiriṉum ōmpap paṭum.

132.
பரிந்தோம்பிக் காக்க ஒழுக்கம் தெரிந்தோம்பித்
தேரினும் அஃதே துணை.
pariṉdōmpi kākka ozhukam deriṉdōmpi / dēriṉum agdē tuṇai.

133.
ஒழுக்கம் உடைமை குடிமை இழுக்கம்
இழிந்த பிறப்பாய் விடும்.
ozhukam uṭaimai kuṭimai izhukkam / izhinda piRappāy viṭum.

134.
மறப்பினும் ஓத்துக் கொளலாகும் பார் ப்பான்
பிறப்பொழுக்கங் குன்றக் கெடும்.
maRappiṉum ōttuk koḷalākum pārppāṉ / piRappozhukang guṉRak keṭum.

135.
அழுக்கா றுடையான்கண் ஆக்கம்போன்று இல்லை
ஒழுக்க மிலான்கண் உயர்வு.
azhukāṟ uṭaiyāṉkaṇ ākkampōṉRu illai / ozhukka milāṉkaṇ uyarvu.

136.
ஒழுக்கத்தின் ஒல்கார் உரவோர் இழுக்கத்தின்
ஏதம் படுபாக் கறிந்து.
ozhukkattin olkār uravōr izhukkattan / ēdam paṭupāg gaRindu.

137.
ஒழுக்கத்தின் எய்துவர் மேன்மை இழுக்கத்தின்
எய்துவர் எய்தாப் பழி.
ozhukkattiṉ eydavar mēṉmai izhukkattan / eydavar eydā pazhi.

138.
நன்றிக்கு வித்தாகும் நல்லொழுக்கம் தீயொழுக்கம்
என்றும் இடும்பை தரும்.
naṉRikku vittākum nallozhukkam tīyozhukkam / enRum iṭumpai darum.

139.
ஒழுக்க முடையவர்க்கு ஒல்லாவே தீய
வழுக்கியும் வாயாற் சொலல்.
ozhukka muṭaiyavarkku ollāvē tīya / vazhukkiyum vāyāR colal.

140.
உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகல் பலகற்றும்
கல்லார் அறிவிலா தார்.
ulagatōṭu oṭṭa ozhugal palabaRRum / kallār aRivilādār.

Chapter 15 — Pirannilan Vizhaiyadhal (Kurals 141–150)

141.
பிறன்பொருளாள் பெட்டொழுகும் பேதைமை ஞாலத்து
அறம்பொருள் கண்டார்கண் இல்.
piRaṉporuLāL peṭṭozhuguṃ pētaimai ñālattu / aRam poruL kaṇṭārkaṇ il.

142.
அறன்கடை நின்றாருள் எல்லாம் பிறன்கடை
நின்றாரின் பேதையார் இல்.
aRaṉkaḍai niṉRāruL ellām piRaṉkaḍai / niṉRāriṉ pētaiyār il.

143.
விளிந்தாரின் வேறல்லர் மன்ற தெளிந்தாரில்
தீமை புரிந்து ஒழுகு வார்.
viLindāriṉ vēRallar maṉRa teLindhāril / tīmai purindhu ozhuguvār.

144.
எனைத்துணையர் ஆயினும் என்னாம் தினைத்துணையும்
தேரான் பிறனில் புகல்.
enaittuNaiyar āyinum eṉṉām diṉaittuNaiyum / tērāṉ piRaṉil pugal.

145.
எளிதென இல்லிறப்பான் எய்துமெஞ் ஞான்றும்
விளியாது நிற்கும் பழி.
eLidena illiRappāṉ eydumej ñāṉRum / viLiyādu niRkum pazhi.

146.
பகைபாவம் அச்சம் பழியென நான்கும்
இகவாவாம் இல்லிறப்பான் கண்.
pakaibaṃvam accam pazhiyena nāṉkum / igavāvām illiRappāṉ kaṇ.

147.
அறனியலான் இல்வாழ்வான் என்பான் பிறனியலாள்
பெண்மை நயவா தவன்.
aRaṉiyalāṉ ilvāzhvāṉ eṉbāṉ piRaṉiyalāL / peṇmai nayavā davaṉ.

148.
பிறன்மனை நோக்காத பேராண்மை சான்றோர்க்கு
அறனொன்றோ ஆன்ற வொழுக்கு.
piRaṉmanai nōkkāda pērāṇmai cāṉRōrkku / aRaṉonRō āṉRa vozhukku.

149.
நலக்குரியார் யாரெனின் நாமநீர் வைப்பின்
பிறர்க்குரியாள் தோள்தோயா தார்.
nalakkuriyār yāreṉiṉ nāmanīr vaippiṉ / piRarkkuriyāL tōLtōyā dār.

150.
அறன்வரையான் அல்ல செயினும் பிறன்வரையாள்
பெண்மை நயவாமை நன்று.
aRaṉvaraiyāṉ alla ceyiṉum piRaṉvaraiyāL / peṇmai nayavāmai naṉRu.

Chapter 16 — Poraiyudaimai (Kurals 151–160)

151.
அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம்போலத் தம்மை
இகழ்வார்ப் பொறுத்தல் தலை.
akazhvārait tāṅgum nilambōlat tammai / ikazhvārp poRutthal talai.

152.
பொறுத்தல் இறப்பினை என்றும் அதனை
மறத்தல் அதனினும் நன்று.
poRutthal iRappinai enRum adhanai / maRatthal adhaniṉum naṉRu.

153.
இன்மையுள் இன்மை விருந்தொரால் வன்மையுள்
வன்மை மடவார்ப் பொறை.
iṉmaiyuL iṉmai virundhorāl vaṉmaiyuL / vaṉmai maḍavārp poRai.

154.
நிறையுடைமை நீங்காமை வேண்டின் பொறையுடைமை
போற்றி யொழுகப் படும்.
niRaiyudaimai nīṅgāmai vēṇḍiṉ poRaiyudaimai / pōRRi yozhugap paḍum.

155.
ஒறுத்தாரை ஒன்றாக வையாரே வைப்பர்
பொறுத்தாரைப் பொன்போற் பொதிந்து.
oRuttārai oṉRāga vaiyārē vaippar / poRuttāraip poṉpōR pothindu.

156.
ஒறுத்தார்க்கு ஒருநாளை இன்பம் பொறுத்தார்க்குப்
பொன்றுந் துணையும் புகழ்.
oRuttārkku orunāLai inbam poRuttārkkup / poṉRund thuṇaiyum pugazh.

157.
திறனல்ல தற்பிறர் செய்யினும் நோநொந்து
அறனல்ல செய்யாமை நன்று.
thiRanalla taRpiRar ceyyiṉum nōnondhu / aRanalla ceyyāmai naṉRu.

158.
மிகுதியான் மிக்கவை செய்தாரைத் தாந்தம்
தகுதியான் வென்று விடல்.
migutiyāṉ mikkavai ceydārait tāndam / thagutiyāṉ veṉRu viḍal.

159.
துறந்தாரின் தூய்மை உடையர் இறந்தார்வாய்
இன்னாச்சொல் நோற்கிற் பவர்.
thuRandāriṉ tūymai uḍaiyar iRandārvāy / iṉṉācol nōRkiR pavar.

160.
உண்ணாது நோற்பார் பெரியர் பிறர்சொல்லும்
இன்னாச்சொல் நோற்பாரின் பின்.
uṇṇādu nōRpār periyar piRarcolum / iṉṉācol nōRpāriṉ piṉ.

Chapter 17 — Azhukkaramai (Kurals 161–170)

161.
ஒழுக்காறாக் கொள்க ஒருவன்தன் நெஞ்சத்து
அழுக்காறு இலாத இயல்பு.
ozhukāRāk koLka oruvaṉtaṉ neñcattu / azhukkāRu ilāda iyalbu.

162.
விழுப்பேற்றின் அஃதொப்பது இல்லையார் மாட்டும்
அழுக்காற்றின் அன்மை பெறின்.
vizhuppēRRin akhdoppadu illaiyār māṭṭum / azhukkāRRin aṉmai peRiṉ.

163.
அறன்ஆக்கம் வேண்டாதான் என்பான் பிறனாக்கம்
பேணாது அழுக்கறுப் பான்.
aRaṉākkam vēṇḍādāṉ eṉbāṉ piRaṉākkam / pēṇādu azhukkuRup pāṉ.

164.
அழுக்காற்றின் அல்லவை செய்யார் இழுக்காற்றின்
ஏதம் படுபாக்கு அறிந்து.
azhukkāRRin allavai ceyyār izhukkāRRin / ēdam paḍupākku aRindu.

165.
அழுக்காறு உடையார்க்கு அதுசாலும் ஒன்னார்
வழுக்காயும் கேடீன் பது.
azhukkāRu uḍaiyārkkhu adhusālum oṉṉār / vazhukkāyum kēḍīṉ padu.

166.
கொடுப்பது அழுக்கறுப்பான் சுற்றம் உடுப்பதூஉம்
உண்பதூஉம் இன்றிக் கெடும்.
koḍuppadu azhukkuRuppāṉ cuRRam uḍuppadūum / uṇpadūum iṉRik keḍum.

167.
அவ்வித்து அழுக்காறு உடையானைச் செய்யவள்
தவ்வையைக் காட்டி விடும்.
avvittu azhukkāRu uḍaiyānaic ceyyavaL / tavvaiyaik kāṭṭi viḍum.

168.
அழுக்காறு எனஒரு பாவி திருச்செற்றுத்
தீயுழி உய்த்து விடும்.
azhukkāRu eṉ oru pāvi tirucceRRut / tīyuzhi uyttu viḍum.

169.
அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கமும் செவ்வியான்
கேடும் நினைக்கப் படும்.
avviya neñcattāṉ ākkamum cevviyāṉ / kēḍum niṉaikkap paḍum.

170.
அழுக்கற்று அகன்றாரும் இல்லை அஃதுஇல்லார்
பெருக்கத்தில் தீர்ந்தாரும் இல்.
azhukkāRRu agaṉRārum illai akhdillār / perukkatil tīrndārum il.

Chapter 18 — Vegkamai (Kurals 171–180)

(வெஃகாமை)

171.
நடுவின்றி நன்பொருள் வெஃகின் குடிபொன்றிக்
குற்றமும் ஆங்கே தரும்.
naḍuviṉRi naṉporuL veqkiṉ kuḍipoṉRik / kuRRamum āṅgē tarum.

172.
படுபயன் வெஃகிப் பழிப்படுவ செய்யார்
நடுவன்மை நாணு பவர்.
paḍupayaṉ veqkip pazhippaḍuva ceyyār / naḍuvaṉmai nāṇu pavar.

173.
சிற்றின்பம் வெஃகி அறனல்ல செய்யாரே
மற்றின்பம் வேண்டு பவர்.
ciRRiṉpam veqki aRaṉalla ceyyārē / maRRiṉpam vēṇḍu pavar.

174.
இலமென்று வெஃகுதல் செய்யார் புலம்வென்ற
புன்மையில் காட்சி யவர்.
ilamēṉRu veqkudal ceyyār pulamveṉRa / puṉmaiyil kāṭci yavar.

175.
அஃகி அகன்ற அறிவென்னாம் யார்மாட்டும்
வெஃகி வெறிய செயின்.
akki agaṉRa aRiveṉṉām yārmāṭṭum / veqki veRiya ceyin.

176.
அருள்வெஃகி ஆற்றின்கண் நின்றான் பொருள்வெஃகிப்
பொல்லாத சூழக் கெடும்.
aruLveqki āRRiṉkaṇ niṉRāṉ poruLveqkip / pollāda cūzhak keḍum.

177.
வேண்டற்க வெஃகியாம் ஆக்கம் விளைவயின்
மாண்டற் கரிதாம் பயன்.
vēṇḍaRka veqkiyām ākkam viLaivayiṉ / māṇḍaRk karidhām payaṉ.

178.
அஃகாமை செல்வத்திற்கு யாதெனின் வெஃகாமை
வேண்டும் பிறன்கைப் பொருள்.
akkāmai celvattiRku yādeṉiṉ veqkāmai / vēṇḍum piRaṉkaip poruL.

179.
அறனறிந்து வெஃகா அறிவுடையார்ச் சேரும்
திறன்அறிந் தாங்கே திரு.
aRaṉaRindu veqkā aRivuḍaiyārch cērum / tiRaṉaRiṉd āṅgē tiru.

180.
இறலீனும் எண்ணாது வெஃகின் விறல்ஈனும்
வேண்டாமை என்னுஞ் செருக்கு.
iRalīṉum eṇṇādu veqkiṉ viRalīṉum / vēṇḍāmai eṉṉunj cerukkŭ.

Chapter 19 — Purangooramai (Kurals 181–190)

(புறங்கூறாமை)

181.
அறங்கூறான் அல்ல செயினும் ஒருவன்
புறங்கூறான் என்றல் இனிது.
aRangūRāṉ alla ceyyiṉum oruvaṉ / puRangūRāṉ eṉRal iṉidu.

182.
அறனழீஇ அல்லவை செய்தலின் தீதே
புறனழீஇப் பொய்த்து நகை.
aRaṉazhīi allavai ceydaliṉ tīdē / puRaṉazhīip poyttŭ nakai.

183.
புறங்கூறிப் பொய்த்துயிர் வாழ்தலின் சாதல்
அறங்கூற்றும் ஆக்கத் தரும்.
puRangūRip poyttu yir vāzhdalin cādal / aRangūRRum ākkad tarum.

184.
கண்ணின்று கண்ணறச் சொல்லினும் சொல்லற்க
முன்னின்று பின்நோக்காச் சொல்.
kaṇṇiṉRu kaṇṇaRach collinum collaRka / muṉṉiṉRu piṉnōkkāch col.

185.
அறஞ்சொல்லும் நெஞ்சத்தான் அன்மை புறஞ்சொல்லும்
புன்மையாற் காணப் படும்.
aRañcollum neñcattāṉ aṉmai puRañcollum / puṉmaiyāR kāṇap paḍum.

186.
பிறன்பழி கூறுவான் தன்பழி யுள்ளும்
திறன்தெரிந்து கூறப் படும்.
piRaṉpazhi kūRuvāṉ taṉpazhi yuLLum / tiRaṉderiṉdu kūRap paḍum.

187.
பகச்சொல்லிக் கேளிர்ப் பிரிப்பர் நகச்சொல்லி
நட்பாடல் தேற்றா தவர்.
pakaccolluk kēLirp pirippār nakaccollī / naṭpāḍal tēRRā tavar.

188.
துன்னியார் குற்றமும் தூற்றும் மரபினார்
என்னைகொல் ஏதிலார் மாட்டு.
tuṉṉiyār kuRRamum tūRRum marapinār / eṉṉaigol ēdilār māṭṭu.

189.
அறன்நோக்கி ஆற்றுங்கொல் வையம் புறன்நோக்கிப்
புன்சொல் உரைப்பான் பொறை.
aRaṉnōkki āRRuṅgol vayyam puRaṉnōkkip / puṉcol uraippāṉ poRai.

190.
ஏதிலார் குற்றம்போல் தங்குற்றங் காண்கிற்பின்
தீதுண்டோ மன்னும் உயிர்க்கு.
ēdilār kuRRambol taṅkuRRaṅ kāṇkiRpiṉ / tīdunḍo mannum uyirkku.

Chapter 20 — Payanilasollamai (Kurals 191–200)

(பயனில சொல்லாமை)

191.
பல்லார் முனியப் பயனில சொல்லுவான்
எல்லாரும் எள்ளப் படும்.
pallār muṉiyap payaṉila colluvāṉ / ellārum eLLap paḍum.

192.
பயனில பல்லார்முன் சொல்லல் நயனில
நட்டார்கண் செய்தலிற் றீது.
payaṉila pallārmun collal nayanila / naṭṭārkaṇ ceydaliR Rīdu.

193.
நயனிலன் என்பது சொல்லும் பயனில
பாரித் துரைக்கும் உரை.
nayanilan eṉpadu collum payaṉila / pārit turaikkum urai.

194.
நயன்சாரா நன்மையின் நீக்கும் பயன்சாராப்
பண்பில்சொல் பல்லா ரகத்து.
nayanscārā naṉmayin nīkkum payansārāp / paNpilcol pallār agattŭ.

195.
சீர்மை சிறப்பொடு நீங்கும் பயனில
நீர்மை யுடையார் சொலின்.
cīrmai ciRappoḍu nīṅgum payaṉila / nīrmai yuḍaiyār soliṉ.

196.
பயனில்சொல் பாராட்டு வானை மகன்எனல்
மக்கட் பதடி யெனல்.
payaṉilcol pārāṭṭu vānai makaṉenal / makkaṭ padadi yenal.

197.
நயனில சொல்லினுஞ் சொல்லுக சான்றோர்
பயனில சொல்லாமை நன்று.
nayanila collinunj colluka cānRōr / payaṉila sollāmai naṉRu.

198.
அரும்பயன் ஆயும் அறிவினார் சொல்லார்
பெரும்பயன் இல்லாத சொல்.
arumpayaṉ āyum aRiviṉār collār / perumpayaṉ illāda col.

199.
பொருள்தீர்ந்த பொச்சாந்துஞ் சொல்லார் மருள்தீர்ந்த
மாசறு காட்சி யவர்.
poruLtīrṉda poccāndunj collār maruLtīrṉda / māsaRu kāṭci yavar.

200.
சொல்லுக சொல்லிற் பயனுடைய சொல்லற்க
சொல்லிற் பயனிலாச் சொல்.
colluka colliR payaṉuḍaiya collaRka / colliR payaṉilāc col.

Chapter 21 — Tīviṉaiyaccam (Kurals 201–210)

(தீவினையச்சம்)

201.
தீவினையார் அஞ்சார் விழுமியார் அஞ்சுவர்
தீவினை என்னும் செருக்கு.
theevinaiyaar anjaar vizhumiyaar anjuvar / theevinai ennum serukku.

202.
தீயவை தீய பயத்தலால் தீயவை
தீயினும் அஞ்சப் படும்.
theeyavai theeya payaththalaal theeyavai / theeyinum anjap padum.

203.
அறிவினுள் எல்லாந் தலையென்ப தீய
செறுவார்க்கும் செய்யா விடல்.
aRivinuL ellaanh thalaiyenpa theeya / seRuvaarkkum seyyaa vidal.

204.
மறந்தும் பிறன்கேடு சூழற்க சூழின்
அறஞ்சூழம் சூழ்ந்தவன் கேடு.
maRandhum piran-kaetu soozhaRka soozhin / aranjoozham soozhndhavan kaedu.

205.
இலன்என்று தீயவை செய்யற்க செய்யின்
இலனாகும் மற்றும் பெயர்த்து.
ilan-endru theeyavai seyyaRka seyyin / ilanaakum matrum peyarththu.

206.
தீப்பால தான்பிறர்கண் செய்யற்க நோய்ப்பால
தன்னை அடல்வேண்டா தான்.
theeppaala thaanpiRarkaN seyyaRka noaippaala / thannai atalvaeNtaa thaan.

207.
எனைப்பகை யுற்றாரும் உய்வர் வினைப்பகை
வீயாது பின்சென்று அடும்.
enaippakai yutraarum uyvar vinaippakai / veeyaadhu pinsendru adum.

208.
தீயவை செய்தார் கெடுதல் நிழல்தன்னை
வீயாது அடிஉறைந் தற்று.
theeyavai seydhaar ketudhal nizhaldhannai / veeyaadhu atiuRainh thatru.

209.
தன்னைத்தான் காதல னாயின் எனைத்தொன்றும்
துன்னற்க தீவினைப் பால்.
thannaiththaan kaadhala naayin enaiththondrum / thunnaRka theevinaip paal.

210.
அருங்கேடன் என்பது அறிக மருங்கோடித்
தீவினை செய்யான் எனின்.
arungaetan enpadhu aRika marungoatith / theevinai seyyaan enin.

Chapter 22 — Oppuravariyal (Kurals 211–220)

(ஒப்புரவறிதல்)

211.
கைம்மாறு வேண்டா கடப்பாடு மாரிமாட்டு
என்ஆற்றுங் கொல்லோ உலகு.
kaimmaaRu vaeNtaa katappaatu maarimaattu / en-aatrung kolloa ulaku.

212.
தாளாற்றித் தந்த பொருளெல்லாம் தக்கார்க்கு
வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு.
thaalaatrith thandha poruLellaam thakkaarkku / vaeLaaNmai seydhaR poruttu.

213.
புத்தேளுலகத்தும் ஈண்டும் பெறலரிதே
ஒப்புரவின் நல்ல பிற.
puththaeLulakaththum eeNdum peRalaridhae / oppuravin nalla piRa.

214.
ஒத்த தறவோன் உயிர்வாழ்வான் மற்றையான்
செத்தாருள் வைக்கப் படும்.
oththa thaRavoan uyirvaazhvaan matraiyaan / seththaaruL vaikkap padum.

215.
ஊருணி நீர்நிறைந் தற்றே உலகவாம்
பேரறி வாளன் திரு.
ooruNi neernhiRainh thatrae ulakavaam / paeraRi vaaLan thiru.

216.
பயன்மரம் உள்ளூர்ப் பழுத்தற்றால் செல்வம்
நயனுடை யான்கண் படின்.
payanmaram uLLoorp pazhuththatraal selvam / nayanutai yaan-kaN patin.

217.
மருந்தாகித் தப்பா மரத்தற்றால் செல்வம்
பெருந்தகை யான்கண் படின்.
marundhaakith thappaa maraththatraal selvam / perundhakai yaan-kan patin.

218.
இடனில் பருவத்தும் ஒப்புரவிற்கு ஒல்கார்
கடனறி காட்சி யவர்.
itanil paruvaththum oppuraviRku olkaar / katanaRi kaatchi yavar.

219.
நயனுடையான் நல்கூர்ந்தா னாதல் செயும்நீர
செய்யாது அமைகலா வாறு.
nayanutaiyaan nalkoorndhaa naadhal seyumnheera / seyyaadhu amaikalaa vaaRu.

220.
ஒப்புரவி னால்வரும் கேடெனின் அஃதொருவன்
விற்றுக்கோள் தக்க துடைத்து.
oppuravi naalvarum kaetenin aqdhoruvan / vitrukkoaL thakka thudaiththu.

Chapter 23 — Īkai (Kurals 221–230)

(ஈகை)

221.
வறியார்க்கொன்று ஈவதே ஈகைமற் றெல்லாம்
குறியெதிர்ப்பை நீர துடைத்து.
vaRiyaarkkondru eevadhae eekaimaR Rellaam / kuRiyedhirppai neera thudaiththu.

222.
நல்லாறு எனினும் கொளல்தீது மேலுலகம்
இல்லெனினும் ஈதலே நன்று.
nallaaRu eninum koLaldheedhu maelulakam / illeninum eedhalae nandru.

223.
இலனென்னும் எவ்வம் உரையாமை ஈதல்
குலனுடையான் கண்ணே யுள.
ilanennum evvam uraiyaamai eedhal / kulanutaiyaan kaNNae yuLa.

224.
இன்னாது இரக்கப் படுதல் இரந்தவர்
இன்முகங் காணும் அளவு.
innaadhu irakkap patudhal irandhavar / inmukanG kaaNum aLavu.

225.
ஆற்றுவார் ஆற்றல் பசிஆற்றல் அப்பசியை
மாற்றுவார் ஆற்றலின் பின்.
aatruvaar aatral pasiAatral appasiyai / maatruvaar aatralin pin.

226.
அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல் அஃதொருவன்
பெற்றான் பொருள்வைப் புழி.
atraar azhipasi theerththal aqdhoruvan / petraan poruLvaip puzhi.

227.
பாத்தூண் மரீஇ யவனைப் பசியென்னும்
தீப்பிணி தீண்டல் அரிது.
paaththooN maree-i yavanaip pasiyennum / theeppiNi theeNdal aridhu.

228.
ஈத்துவக்கும் இன்பம் அறியார்கொல் தாமுடைமை
வைத்திழக்கும் வன்க ணவர்.
eeththuvakkum inpam aRiyaarkol thaamudaimai / vaiththizhakkum vankha Navar.

229.
இரத்தலின் இன்னாது மன்ற நிரப்பிய
தாமே தமியர் உணல்.
iraththalin innaadhu mandra nirappiya / thaamae thamiyar uNal.

230.
சாதலின் இன்னாத தில்லை இனிததூஉம்
ஈதல் இயையாக் கடை.
saadhalin innaadha thillai inidhadhooum / eedhal iyaiyaak kadai.

Chapter 24 — Pukaḻ (Kurals 231–240)

(புகழ்)

231.
ஈதல் இசைபட வாழ்தல் அதுவல்லது
ஊதியம் இல்லை உயிர்க்கு.
Eedhal isaipada vaazhdhal adhuvalladhu / Oodhiyam illai uyirkku.

232.
உரைப்பார் உரைப்பவை எல்லாம் இரப்பார்க்கொன்று
ஈவார்மேல் நிற்கும் புகழ்.
Uraippaar uraippavai ellaam irappaarkkondru / Eevaarmael niRkum pukazh.

233.
ஒன்றா உலகத்து உயர்ந்த புகழல்லால்
பொன்றாது நிற்பதொன் றில்.
Ondraa ulakaththu uyarndha pukazhallaal / Pondraadhu niRpadhon Ril.

234.
நிலவரை நீள்புகழ் ஆற்றின் புலவரைப்
போற்றாது புத்தேள் உலகு.
Nilavarai neeLpukazh aatrin pulavaraip / Poatraadhu puththaeL ulagu.

235.
நத்தம்போல் கேடும் உளதாகும் சாக்காடும்
வித்தகர்க் கல்லால் அரிது.
Naththampoal kaedum uLadhaakum saakkaatum / Viththakark kallaal aridhu.

236.
தோன்றின் புகழொடு தோன்றுக அஃதிலார்
தோன்றலின் தோன்றாமை நன்று.
Thoandrin pukazhotu thoandruka aqdhilaar / Thoandralin thoandraamai nandru.

237.
புகழ்பட வாழாதார் தந்நோவார் தம்மை
இகழ்வாரை நோவது எவன்.
Pukazhpata vaazhaadhaar thannhoavaar thammai / Ikazhvaarai noavadhu evan.

238.
வசையென்ப வையத்தார்க் கெல்லாம் இசையென்னும்
எச்சம் பெறாத விடின்.
Vasaiyenpa vaiyaththaark kellaam isaiyennum / Echcham peRaadha vitin.

239.
வசையிலா வண்பயன் குன்றும் இசையிலா
யாக்கை பொறுத்த நிலம்.
Vasaiyilaa vaNnpayan kundrum isaiyilaa / Yaakkai poRuththa nilam.

240.
வசையொழிய வாழ்வாரே வாழ்வார் இசையொழிய
வாழ்வாரே வாழா தவர்.
Vasaiyozhiya vaazhvaarae vaazhvaar isaiyozhiya / Vaazhvaarae vaazhaa thavar.

Chapter 25 — AruLuḍaimai (Kurals 241–250)

(அருளுடைமை)

241.
அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம் பொருட்செல்வம்
பூரியார் கண்ணும் உள.
arutchelvam selvaththuL selvam porutchelvam / pooriyaar kaNNum uLa.

242.
நல்லாற்றாள் நாடி அருளாள்க பல்லாற்றால்
தேரினும் அஃதே துணை.
nallaatraaL naati aruLaaLka pallaatraal / thaerinum aqdhae thuNai.

243.
அருள்சேர்ந்த நெஞ்சினார்க் கில்லை இருள்சேர்ந்த
இன்னா உலகம் புகல்.
aruLsaerndha nenjinaark killai iruLsaerndha / innaa ulakam pukal.

244.
மன்னுயிர் ஓம்பி அருளாள்வார்க்கு இல்லென்ப
தன்னுயிர் அஞ்சும் வினை.
mannuyir Ompi aruLaaLvaarkku illenpa / thannuyir anjum vinai.

245.
அல்லல் அருளாள்வார்க்கு இல்லை வளிவழங்கும்
மல்லன்மா ஞாலங் கரி.
allal aruLaaLvaarkku illai vaLivazhangum / mallanmaa GnaalanG kari.

246.
பொருள்நீங்கிப் பொச்சாந்தார் என்பர் அருள்நீங்கி
அல்லவை செய்தொழுகு வார்.
poruLnheengip pochchaandhaar enpar arulnheengi / allavai seydhozhuku vaar.

247.
அருளில்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை பொருளில்லார்க்கு
இவ்வுலகம் இல்லாகி யாங்கு.
aruLillaarkku avvulakam illai poruLillaarkku / ivvulakam illaaki yaangu.

248.
பொருளற்றார் பூப்பர் ஒருகால் அருளற்றார்
அற்றார்மற் றாதல் அரிது.
poruLatraar pooppar orukaal aruLatraar / atraarmaR Raadhal aridhu.

249.
தெருளாதான் மெய்ப்பொருள் கண்டற்றால் தேரின்
அருளாதான் செய்யும் அறம்.
theruLaadhaan meypporuL kaNtatraal thaerin / aruLaadhaan seyyum aRam.

250.
வலியார்முன் தன்னை நினைக்கதான் தன்னின்
மெலியார்மேல் செல்லு மிடத்து.
valiyaarmun thannai ninaikkathaan thannin / meliyaarmael sellu midaththu.

Chapter 26 — Pulāṉmaruṭṭal (Kurals 251–260)

(புலான்மறுத்தல்)

251.
தன்னூன் பெருக்கற்குத் தான்பிறிது ஊனுண்பான்
எங்ஙனம் ஆளும் அருள்.
Thannoon perukkaRkuth thaanpiRidhu oonuNpaan / enganam aaLum aruL.

252.
பொருளாட்சி போற்றாதார்க்கு இல்லை அருளாட்சி
ஆங்கில்லை ஊன்தின் பவர்க்கு.
PoruLaatchi poatraadhaarkku illai aruLaatchi / aangillai oonthin pavarkku.

253.
படைகொண்டார் நெஞ்சம்போல் நன்னூக்காது ஒன்றன்
உடல்சுவை உண்டார் மனம்.
PadaikoNtaar nenjampoal nannookkaadhu ondran / udalsuvai uNdaar manam.

254.
அருளல்ல தியாதெனிற் கொல்லாமை கோறல்
பொருளல்ல தவ்வூன் தினல்.
AruLalla thiyaadheniR kollaamai koaRal / poruLalla thavvoon thinal.

255.
உண்ணாமை உள்ளது உயிர்நிலை ஊனுண்ண
அண்ணாத்தல் செய்யாது அளறு.
UNNaamai uLLadhu uyirnhilai oonuNNa / aNNaaththal seyyaadhu aLaRu.

256.
தினற்பொருட்டால் கொல்லாது உலகெனின் யாரும்
விலைப்பொருட்டால் ஊன்தருவா ரில்.
Thinarporuttaal kollaadhu ulakenin yaarum / vilaipporuttaal oondraruvaa ril.

257.
உண்ணாமை வேண்டும் புலாால் பிறிதொன்றன்
புண்ணது உணர்வார்ப் பெறின்.
UNNaamai vaeNdum pulaaal piRidhondran / puNNadhu uNarvaarp peRin.

258.
செயிரின் தலைப்பிரிந்த காட்சியார் உண்ணார்
உயிரின் தலைப்பிரிந்த ஊன்.
Seyirin thalaippirindha kaatchiyaar uNNaar / uyirin thalaippirindha oon.

259.
அவிசொரிந் தாயிரம் வேட்டலின் ஒன்றன்
உயிர்செகுத் துண்ணாமை நன்று.
Avisorinh thaayiram vaettalin ondran / uyirsekuth thuNNaamai nandru.

260.
கொல்லான் புலாலை மறுத்தானைக் கைகூப்பி
எல்லா உயிருந் தொழும்.
Kollaan pulaalai maRuththaanaik kaikooppi / ellaa uyirunh thozhum.

Chapter 27 — Tavam (Kurals 261–270)

(தவம்)

261.
உற்றநோய் நோன்றல் உயிர்க்குறுகண் செய்யாமை
அற்றே தவத்திற் குரு.
utRanoai noandral uyirkkuRukaN seyyaamai / atrae thavaththiR kuru.

262.
தவமும் தவமுடையார்க்கு ஆகும் அதனை
அஃதிலார் மேற்கொள் வது.
thavamum thavamutaiyaarkkhu aakum adhanai / aqdhilaar maeRkoL vadhu.

263.
துறந்தார்க்குத் துப்புரவு வேண்டி மறந்தார்கொல்
மற்றை யவர்கள் தவம்.
thuRandhaarkkuth thuppuravu vaeNdi maRandhaarokol / matrai yavarkaL thavam.

264.
ஒன்னார்த் தெறலும் உவந்தாரை ஆக்கலும்
எண்ணின் தவத்தான் வரும்.
onnaarth theRalum uvandhaarai aakkalum / eNNin thavaththaan varum.

265.
வேண்டிய வேண்டியாங் கெய்தலால் செய்தவம்
ஈண்டு முயலப் படும்.
vaeNdiya vaeNtiyaangk keydhalaal seydavam / eeNdu muyalap padum.

266.
தவஞ்செய்வார் தங்கருமஞ் செய்வார்மற் றல்லார்
அவஞ்செய்வார் ஆசையுட் பட்டு.
thavanjseyvaar thankarumanjj seyvaarmaR Rallaar / avanjseyvaar aasaiyut pattu.

267.
சுடச்சுடரும் பொன்போல் ஒளிவிடும் துன்பஞ்
சுடச்சுட நோற்கிற் பவர்க்கு.
sudachchudarum ponpoal oLivitum thunpanjj / sudachchuda noaRkiR pavarkku.

268.
தன்னுயிர் தான்அறப் பெற்றானை ஏனைய
மன்னுயி ரெல்லாந் தொழும்.
thannuyir thaanaRap petraanai aenaiya / mannuyi rellaanh thozhum.

269.
கூற்றம் குதித்தலும் கைகூடும் நோற்றலின்
ஆற்றல் தலைப்பட் டவர்க்கு.
kootRam kudhiththalum kaikoodum noatralin / aatral thalaippat tavarkku.

270.
இலர்பல ராகிய காரணம் நோற்பார்
சிலர்பலர் நோலா தவர்.
ilarpala raakiya kaaraNam noaRpaar / silarpalar noalaa thavar.

Chapter 28 — Kooḍāvoḻukkam (Kurals 271–280)

(கூடாவொழுக்கம்)

271.
வஞ்ச மனத்தான் படிற்றொழுக்கம் பூதங்கள்
ஐந்தும் அகத்தே நகும்.
vanja manaththaan paditrozhukkam pootangaL / aindhum agaththae nakum.

272.
வானுயர் தோற்றம் எவன்செய்யும் தன்னெஞ்சம்
தான்அறி குற்றப் படின்.
vaanuyar thoatRam evanseyyum thannenjam / thaanaRi kutRap patin.

273.
வலியில் நிலைமையான் வல்லுருவம் பெற்றம்
புலியின்தோல் போர்த்துமேய்ந் தற்று.
valiyil nilaimayaan valluruvam petram / puliyinthoal poarthhumaeynh thatru.

274.
தவமறைந்து அல்லவை செய்தல் புதல்மறைந்து
வேட்டுவன் புள்சிமிழ்த் தற்று.
thavamaRaindhu allavai seydhal pudhalmaRaindhu / vaettuvanlpuL simizhth thatru.

275.
பற்றற்றேம் என்பார் படிற்றொழுக்கம் எற்றெற்றென்று
ஏதம் பலவுந் தரும்.
patRatRaem enpaar paditrozhukkam etRetRendru / aedhampala vundh tharum.

276.
நெஞ்சின் துறவார் துறந்தார்போல் வஞ்சித்து
வாழ்வாரின் வன்கணார் இல்.
nenjin thuRavaar thuRandhaarpoal vanjithu / vaazhvaarin vankaLaar il.

277.
புறங்குன்றி கண்டனைய ரேனும் அகங்குன்றி
முக்கிற் கரியார் உடைத்து.
puRangundri kaNtanaiyar aenum agangundri / mukkirk kariyaar udaitthu.

278.
மனத்தது மாசாக மாண்டார் நீராடி
மறைந்தொழுகு மாந்தர் பலர்.
manaththadhu maasaaka maaNdaar neeraadi / maRaindozhuhu maandhar palar.

279.
கணைகொடிது யாழ்கோடு செவ்விதுஆங் கன்ன
வினைபடு பாலால் கொளல்.
kaNaikodidhuyaazhkoadu sevvithuaangk kanna / vinaipadu paalaal koLal.

280.
மழித்தலும் நீட்டலும் வேண்டா உலகம்
பழித்தது ஒழித்து விடின்.
mazhiththalum neeNtalum vaeNdaa ulakam / pazhiththadhu ozhiththu vitin.

Chapter 29 — Kaḷḷāmai (Kurals 281–290)

(கள்ளாமை)

281.
எள்ளாமை வேண்டுவான் என்பான் எனைத்தொன்றும்
கள்ளாமை காக்கதன் நெஞ்சு.
eLLaamai vaeNtuvaan enpaan enaiththondrum / kaLLaamai kaakkadhan nenju.

282.
உள்ளத்தால் உள்ளலும் தீதே பிறன்பொருளைக்
கள்ளத்தால் கள்வேம் எனல்.
uLLaththaal uLLalum theedhae piRanporuLaik / kaLLathaththaal kaLvaem enal.

283.
களவினால் ஆகிய ஆக்கம் அளவிறந்து
ஆவது போலக் கெடும்.
kaLavinaal aakiya aakkam aLaviRandhu / aavathu poalak kedum.

284.
களவின்கண் கன்றிய காதல் விளைவின்கண்
வீயா விழுமம் தரும்.
kaLavinkaN kandriya kaadhal viLaivinkaN / veeyaa vizhumam tharum.

285.
அருள்கருதி அன்புடைய ராதல் பொருள்கருதிப்
பொச்சாப்புப் பார்ப்பார்கண் இல்.
aruLkarudhi anpudaiya raadhal poruLkarudhip / pochchaappup paarppaarkaN il.

286.
அளவின்கண் நின்றொழுகல் ஆற்றார் களவின்கண்
கன்றிய காத லவர்.
aLavinkaN nindrozhukal aatraar kaLavinkaN / kandriya kaadha lavar.

287.
களவென்னும் காரறி வாண்மை அளவென்னும்
ஆற்றல் புரிந்தார்கண் இல்.
kaLavennum kaaraRi vaaNmai aLavennum / aatral purindhaarkaN il.

288.
அளவறிந்தார் நெஞ்சத் தறம்போல நிற்கும்
களவறிந்தார் நெஞ்சில் கரவு.
aLavaRindhaar nenjath thaRampoala niRkum / kaLavaRindhaar nenjil karavu.

289.
அளவல்ல செய்தாங்கே வீவர் களவல்ல
மற்றைய தேற்றா தவர்.
aLavalla seydhaangae veevar kaLavalla / matraiya thaetraa thavar.

290.
கள்வார்க்குத் தள்ளும் உயிர்நிலை கள்ளார்க்குத்
தள்ளாது புத்தே ளுளகு.
kaLvaarkkuth thaLLum uyirnilai kaLLaarkkuth / thaLLaadhu puththaeL uLagu.

Chapter 30 — Vaymai (Kurals 291–300)

(வாய்மை)

291.
வாய்மை எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும்
தீமை இலாத சொலல்.
vaaymai enappaduvathu yaadhenin yaathondrum / theemai ilaadha cholal.

292.
பொய்மையும் வாய்மை யிடத்த புரைதீர்ந்த
நன்மை பயக்கும் எனின்.
poymayum vaaymai yidaththa puraitheerntha / nanmai payakkum enin.

293.
தன்நெஞ் சறிவது பொய்யற்க பொய்த்தபின்
தன்நெஞ்சே தன்னைச் சுடும்.
thannenjch chaRivathu poyyaRka poythhapin / thannenjsae thannais chudum.

294.
உள்ளத்தாற் பொய்யா தொழுகின் உலகத்தார்
உள்ளத்து ளெல்லாம் உளன்.
uLLaththaaR poyyaa thozhyukin ulakaththaar / uLLaththu LeLLaam uLan.

295.
மனத்தொடு வாய்மை மொழியின் தவத்தொடு
தானஞ்செய் வாரின் தலை.
manaththotu vaaymai mozhiyin thavaththotu / thaananjsey vaarin thalai.

296.
பொய்யாமை அன்ன புகழில்லை எய்யாமை
எல்லா அறமுந் தரும்.
poyyaamai anna pukazh illai eyyaamai / ellaa aramundh tharum.

297.
பொய்யாமை பொய்யாமை ஆற்றின் அறம்பிற
செய்யாமை செய்யாமை நன்று.
poyyaamai poyyaamai aaRRin arampiR / seyyaamai seyyaamai nandru.

298.
புறந்தூய்மை நீரான் அமையும் அகந்தூய்மை
வாய்மையால் காணப் படும்.
puRanthooymai neeraan amaiyum aganthooymai / vaaymayaal kaaNap padum.

299.
எல்லா விளக்கும் விளக்கல்ல சான்றோர்க்குப்
பொய்யா விளக்கே விளக்கு.
ellaa viLakkum viLakkalla saanRoarkkup / poyyaa viLakkae viLakku.

300.
யாமெய்யாக் கண்டவற்றுள் இல்லை எனைத்தொன்றும்
வாய்மையின் நல்ல பிற.
yaameyyaak kaNdavaRRuL illai enaiththondrum / vaaymaiyin nalla piRa.

Chapter 31 — Vekulaamai (Kurals 301–310)

(வெகுளாமை)

301.
செல்லிடத்துக் காப்பான் சினங்காப்பான் அல்லிடத்துக்
காக்கின்என் காவாக்கா லென்.
sellidaththuk kaappaan sinankaappaan allidaththuk / kaakkin en kaavaakkaa len.

302.
செல்லா இடத்துச் சினந்தீது செல்லிடத்தும்
இல்அதனின் தீய பிற.
sellaa idaththuch sinandheedhu sellidaththum / il adhanin theeya piRa.

303.
மறத்தல் வெகுளியை யார்மாட்டும் தீய
பிறத்தல் அதனான் வரும்.
maRaththal vekuLiyai yaarmaattum theeya / piRaththal adhanaan varum.

304.
நகையும் உவகையும் கொல்லும் சினத்தின்
பகையும் உளவோ பிற.
nakaiyum uvakaiyum kollum sinaththin / pakaiyum uLavoa piRa.

305.
தன்னைத்தான் காக்கின் சினங்காக்க காவாக்கால்
தன்னையே கொல்லுஞ் சினம்.
thannaiththaan kaakkin sinangkaakka kaavaakaal / thannayae kollunjh sinam.

306.
சினமென்னும் சேர்ந்தாரைக் கொல்லி இனமென்னும்
ஏமப் புணையைச் சுடும்.
sinamendum saerndharaik kolli inadendum / aeMap puNaiyais chudum.

307.
சினத்தைப் பொருளென்று கொண்டவன் கேடு
நிலத்தறைந்தான் கைபிழையா தற்று.
sinaththaip poruLendru koNdavan kaedu / nilaththaReindaan kaipizhaiyaa thatru.

308.
இணர்எரி தோய்வன்ன இன்னா செயினும்
புணரின் வெகுளாமை நன்று.
iNareri thoyvanna innaa seyinum / puNarin vekuLaamai nandru.

309.
உள்ளிய தெல்லாம் உடனெய்தும் உள்ளத்தால்
உள்ளான் வெகுளி எனின்.
uLLiya thellaam udaneythum uLLathtaal / uLLaan vekuLi enin.

310.
இறந்தார் இறந்தார் அனையர் சினத்தைத்
துறந்தார் துறந்தார் துணை.
iRandhaar iRandhaar anaiyar sinaththaith / thuRandhaar thuRandhaar thuNai.

Chapter 32 — Innaathan Seyyaamai (Kurals 311–320)

(இன்னாத செய்யாமை)

311.
சிறப்பீனும் செல்வம் பெறினும் பிறர்க்குஇன்னா
செய்யாமை மாசற்றார் கோள்.
chiRappeenum selvam peRinum piRarkkinnaa / seyyaamai maacharRaar koel.

312.
கறுத்துஇன்னா செய்தவக் கண்ணும் மறுத்தின்னா
செய்யாமை மாசற்றார் கோள்.
kaRuththinnaa seydavak kaNNum maRuththinnaa / seyyaamai maacharRaar koel.

313.
செய்யாமல் செற்றார்க்கும் இன்னாத செய்தபின்
உய்யா விழுமந் தரும்.
seyyaamal seRRaarkkum innaadha seydhapin / uyyaa vizhuman tharum.

314.
இன்னாசெய் தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண
நன்னயஞ் செய்து விடல்.
innaaseydharai oRuththal avar naaNa / nannayanjh seydhu vidal.

315.
அறிவினான் ஆகுவ துண்டோ பிறிதின்நோய்
தந்நோய்போல் போற்றாக் கடை.
aRivinaan aakuva thuNdoa piRidinnoy / thannoypoal poeRRaak katai.

316.
இன்னா எனத்தான் உணர்ந்தவை துன்னாமை
வேண்டும் பிறன்கண் செயல்.
innaa enadhtaan uNarndavai thunnaamai / vaeNdum piRankaN seyal.

317.
எனைத்தானும் எஞ்ஞான்றும் யார்க்கும் மனத்தானாம்
மாணாசெய் யாமை தலை.
enaiththaanum enjaaRum yaarkum manaththaanaam / maaNaaseyyaamai thalai.

318.
தன்னுயிர்க்கு இன்னாமை தானறிவான் என்கொலோ
மன்னுயிர்க்கு இன்னா செயல்.
thannuyirkku innaamai thaanaRivaan enkolo / mannuyirkku innaa seyal.

319.
பிறர்க்கின்னா முற்பகல் செய்யின் தமக்குஇன்னா
பிற்பகல் தாமே வரும்.
piRarkkinnaa muRpakal seyyin thamakkuinnaa / piRpakal thaame varum.

320.
நோயெல்லாம் நோய்செய்தார் மேலவாம் நோய்செய்யார்
நோயின்மை வேண்டு பவர்.
noeyellaam noeyseydhaar maelavaam noeyseyaar / noeyinmai vaeNdu pavar.

Chapter 33 — Kollamai (Kurals 321–330)

(கொல்லாமை)

321.
அறவினை யாதெனின் கொல்லாமை கோறல்
பிறவினை எல்லாந் தரும்.
aRavinai yaadhenin kollaamai koaRal / piRavinai ellaanh tharum.

322.
பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர்
தொகுத்தவற்றுள் எல்லாந் தலை.
pakuththuNdu palluyir Ompudhal nooloar / thokuththavatruL ellaanh thalai.

323.
ஒன்றாக நல்லது கொல்லாமை மற்றதன்
பின்சாரப் பொய்யாமை நன்று.
ondraaka nalladhu kollaamai matradhan / pinsaarap poiyaamai nandru.

324.
நல்லாறு எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும்
கொல்லாமை சூழும் நெறி.
nallaaRu enappatuvadhu yaadhenin yaadhondrum / kollaamai soozhum neRi.

325.
நிலை அஞ்சி நீத்தாருள் எல்லாம் கொலை அஞ்சிக்
கொல்லாமை சூழ்வான் தலை.
nilaianji neeththaaruL ellaam kolaianjik / kollaamai soozhvaan thalai.

326.
கொல்லாமை மேற்கொண் டொழுகுவான் வாழ்நாள்மேல்
செல்லாது உயிருண்ணுங் கூற்று.
kollaamai maeRkoN dozhukuvaan vaazhnhaaLmael / sellaadhu uyiruNNunG kootru.

327.
தன்னுயிர் நீப்பினும் செய்யற்க தான்பிறிது
இன்னுயிர் நீக்கும் வினை.
thannuyir neeppinum seyyaRka thaanpiRidhu / innuyir neekkum vinai.

328.
நன்றாகும் ஆக்கம் பெரிதெனினும் சான்றோர்க்குக்
கொன்றாகும் ஆக்கங் கடை.
nandraakum aakkam peridheninum saandroarkkuk / kondraakum aakkanG kadai.

329.
கொலைவினைய ராகிய மாக்கள் புலைவினையர்
புன்மை தெரிவா ரகத்து.
kolaivinaiya raakiya maakkaL pulaivinaiyar / punmai therivaa rakaththu.

330.
உயிருடம்பின் நீக்கியா ரென்ப செயிருடம்பின்
செல்லாத்தீ வாழ்க்கை யவர்.
uyirudampin neekkiyaa renpa seyirudampin / sellaaththee vaazhkkai yavar.

Chapter 34 — Nillaiyaamai (Kurals 331–340)

(நிலையாமை)

331.
நில்லாத வற்றை நிலையின என்றுணரும்
புல்லறி வாண்மை கடை.
nillaadha vatrai nilaiyina endrunarum / pullaRi vaaNmai kadai.

332.
கூத்தாட்டு அவைக்குழாத் தற்றே பெருஞ்செல்வம்
போக்கும் அதுவிளிந் தற்று.
kooththaattu avaikkuzhaath thatrae perunjelvam / poakkum adhuviLinh thatru.

333.
அற்கா இயல்பிற்றுச் செல்வம் அதுபெற்றால்
அற்குப ஆங்கே செயல்.
aRkaa iyalpitruch selvam adhupetraal / aRkupa aangae seyal.

334.
நாளென ஒன்றுபோற் காட்டி உயிர்ஈரும்
வாளது உணர்வார்ப் பெறின்.
naaLena ondrupoaR kaatti uyireerum / vaaLadhu uNarvaarp peRin.

335.
நாச்செற்று விக்குள்மேல் வாராமுன் நல்வினை
மேற்சென்று செய்யப் படும்.
naachchetru vikkuLmael vaaraamun nalvinai / maeRsendru seyyap padum.

336.
நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்
பெருமை உடைத்துஇவ் வுலகு.
nerunhal uLanoruvan indrillai ennum / perumai udaiththuiv vulagu.

337.
ஒருபொழுதும் வாழ்வது அறியார் கருதுப
கோடியும் அல்ல பல.
orupozhudhum vaazhvadhu aRiyaar karudhupa / koatiyum alla pala.

338.
குடம்பை தனித்துஒழியப் புள்பறந் தற்றே
உடம்பொடு உயிரிடை நட்பு.
kutampai thaniththuozhiyap puLparanh thatrae / udampotu uyiridai natpu.

339.
உறங்கு வதுபோலுஞ் சாக்காடு உறங்கி
விழிப்பது போலும் பிறப்பு.
uRangu vadhupoalunhj saakkaatu uRangi / vizhippadhu poalum piRappu.

340.
புக்கில் அமைந்தின்று கொல்லோ உடம்பினுள்
துச்சில் இருந்த உயிர்க்கு.
pukkil amaindhindru kolloa udampinuL / thuchchil irundha uyirkku.

Chapter 35 — Thuravu (Kurals 341–350)

(துறவு)

341.
யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் நோதல்
அதனின் அதனின் இலன்.
yaadhanin yaadhanin neengiyaan noadhal / adhanin adhanin ilan.

342.
வேண்டின்உண் டாகத் துறக்க துறந்தபின்
ஈண்டுஇயற் பால பல.
vaeNtin undaakath thuRakka thuRandhapin / eeNtuiyaR paala pala.

343.
அடல்வேண்டும் ஐந்தன் புலத்தை விடல்வேண்டும்
வேண்டிய வெல்லாம் ஒருங்கு.
atalvaendum aindhan pulaththai vitalvaeNdum / vaeNtiya vellaam orungu.

344.
இயல்பாகும் நோன்பிற்கொன்று இன்மை உடைமை
மயலாகும் மற்றும் பெயர்த்து.
iyalpaakum noanpiRkondru inmai udaimai / mayalaakum matrum peyarththu.

345.
மற்றும் தொடர்ப்பாடு எவன்கொல் பிறப்பறுக்கல்
உற்றார்க்கு உடம்பும் மிகை.
matrum thodarppaatu evankol piRappaRukkal / utraarkku udampum mikai.

346.
யானென தென்னுஞ் செருக்கறுப்பான் வானோர்க்கு
உயர்ந்த உலகம் புகும்.
yaanena thennuGn serukkaRuppaan vaanoarkkuk / uyarndha ulagam pukum.

347.
பற்றி விடாஅ இடும்பைகள் பற்றினைப்
பற்றி விடாஅ தவர்க்கு.
patri vitaaa idumpaikaL patrinaip / patri vitaaa thavarkku.

348.
தலைப்பட்டார் தீரத் துறந்தார் மயங்கி
வலைப்பட்டார் மற்றை யவர்.
thalaippattaar theerath thuRandhaar mayangi / valaippattaar matrai yavar.

349.
பற்றற்ற கண்ணே பிறப்பறுக்கும் மற்று
நிலையாமை காணப் படும்.
patratra kaNNae piRappaRukkum matru / nilaiyaamai kaaNap padum.

350.
பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப்
பற்றுக பற்று விடற்கு.
patruka patratraan patrinai appatraip / patruka patru vidaRku.

Chapter 36 — Meyy Unarththal (Kurals 351–360)

351.
பொருளல்ல வற்றைப் பொருளென்று உணரும்
மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு.
poruLalla vatraip poruLendru uNarum / maruLaanaam maaNaap piRappu.

352.
இருள்நீங்கி இன்பம் பயக்கும் மருள்நீங்கி
மாசறு காட்சி யவர்க்கு.
iruLnheengi inpam payakkum maruLnheengi / maasaRu kaatchi yavarkku.

353.
ஐயத்தின் நீங்கித் தெளிந்தார்க்கு வையத்தின்
வானம் நணிய துடைத்து.
aiyaththin neengith theLindhaarkku vaiyaththin / vaanam naNiya thudaiththu.

354.
ஐயுணர்வு எய்தியக் கண்ணும் பயமின்றே
மெய்யுணர்வு இல்லா தவர்க்கு.
aiyuNarvu eydhiyak kaNNum payamindrae / meyyuNarvu illaa thavarkku.

355.
எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு.
epporuL eththanmaith thaayinum apporuL / meypporuL kaaNpadhu aRivu.

356.
கற்றீண்டு மெய்ப்பொருள் கண்டார் தலைப்படுவர்
மற்றீண்டு வாரா நெறி.
katreeNdu meypporuL kaNdaar thalaippatuvar / matreeNdu vaaraa neRi.

357.
ஓர்த்துள்ளம் உள்ளது உணரின் ஒருதலையாப்
பேர்த்துள்ள வேண்டா பிறப்பு.
OrththuLLam uLLadhu uNarin orudhalaiyaap / paerththuLLa vaeNdaa piRappu.

358.
பிறப்பென்னும் பேதைமை நீங்கச் சிறப்பென்னும்
செம்பொருள் காண்பது அறிவு.
piRappennum paedhaimai neengach siRappennum / semporuL kaaNpadhu aRivu.

359.
சார்புணர்ந்து சார்பு கெடஒழுகின் மற்றழித்துச்
சார்தரா சார்தரு நோய்.
saarpuNarndhu saarpu kedaozhukin matrazhiththuch / saardharaa saardharu noai.

360.
காமம் வெகுளி மயக்கம் இவ்மூன்றன்
நாமம் கெடக்கெடும் நோய்.
kaamam vekuLi mayakkam ivmoondran / naamam kedakketum noai.

Chapter 37 — Avaa Aruthal (Kurals 361–370)

361.
அவாவென்ப எல்லா உயிர்க்கும் எஞ்ஞான்றும்
தவாப் பிறப்பீனும் வித்து.
avaaenpa ellaa uyirkkum enhjnhjaandrum / thavaaap piRappeenum viththu.

362.
வேண்டுங்கால் வேண்டும் பிறவாமை மற்றது
வேண்டாமை வேண்ட வரும்.
vaeNdungaal vaeNdum piRavaamai matradhu / vaeNdaamai vaeNta varum.

363.
வேண்டாமை அன்ன விழுச்செல்வம் ஈண்டில்லை
ஆண்டும் அஃதொப்பது இல்.
vaeNdaamai anna vizhuchchelvam eeNtillai / aaNdum aqdhoppadhu il.

364.
தூவாய்மை என்பது அவாவின்மை மற்றது
வாய்மை வேண்ட வரும்.
thoouymai enpadhu avaavinmai matradhu / vaaimai vaeNta varum.

365.
அற்றவர் என்பார் அவாவற்றார் மற்றையார்
அற்றாக அற்றது இலர்.
atravar enpaar avaaatraar matraiyaar / atraaka atradhu ilar.

366.
அஞ்சுவ தோரும் அறனே ஒருவனை
வஞ்சிப்ப தோரும் அவா.
anjuva thoarum aRanae oruvanai / vanjippa thoarum avaa.

367.
அவாவினை ஆற்ற அறுப்பின் தவாவினை
தான்வேண்டு மாற்றான் வரும்.
avaavinai aatra aRuppin thavaavinai / thaanvaendu maatraan varum.

368.
அவாவில்லார்க் கில்லாகுந் துன்பம் அஃதுண்டேல்
தவாது மேன்மேல் வரும்.
avaa-illaark killaakunh thunpam aqdhuNdael / thavaaadhu maenmael varum.

369.
இன்பம் இடையறா தீண்டும் அவாவென்னும்
துன்பத்துள் துன்பங் கெடின்.
inpam idaiyaRaa theeNdum avaavennum / thunpaththuL thunpanG ketin.

370.
ஆரா இயற்கை அவாநீப்பின் அந்நிலையே
பேரா இயற்கை தரும்.
aaraa iyaRkai avaanheeppin anhnhilaiyae / paeraa iyaRkai tharum.

Chapter 38 — Oozhh (Kurals 371–380)

371.
ஆகூழால் தோன்றும் அசைவின்மை கைப்பொருள்
போகூழால் தோன்றும் மடி.
aakoozhaal thondrum asaivinmai kaipporuL / poakoozhaal thoandrum madi.

372.
பேதைப் படுக்கும் இழவூழ் அறிவகற்றும்
ஆகலூழ் உற்றக் கடை.
paedhaip patukkum izhavoozh aRivakatrum / aakaloozh utrak kadai.

373.
நுண்ணிய நூல்பல கற்பினும் மற்றுந்தன்
உண்மை யறிவே மிகும்.
nuNNiya noolpala kaRpinum matrundhan / uNmai yaRivae migum.

374.
இருவேறு உலகத்து இயற்கை திருவேறு
தெள்ளிய ராதலும் வேறு.
iruvaeRu ulakaththu iyaRkai thiruvaeRu / theLLiya raadhalum vaeRu.

375.
நல்லவை எல்லாந் தீயவாம் தீயவும்
நல்லவாம் செல்வம் செயற்கு.
nallavai ellaaanh theeyavaam theeyavum / nallavaam selvam seyaRku.

376.
பரியினும் ஆகாவாம் பாலல்ல உய்த்துச்
சொரியினும் போகா தம.
pariyinum aakaavaam paalalla uyththuch / soriyinum pogaa thama.

377.
வகுத்தான் வகுத்த வகையல்லால் கோடி
தொகுத்தார்க்கு துய்த்தல் அரிது.
vakuththaan vakuththa vakaiyallaal koati / thokuththaarkku thuyththal aridhu.

378.
துறப்பார்மன் துப்புர வில்லார் உறற்பால
ஊட்டா கழியு மெனின்.
thuRappaarman thuppura villaar uRaRpaala / oottaa kazhiyu menin.

379.
நன்றாங்கால் நல்லவாக் காண்பவர் அன்றாங்கால்
அல்லற் படுவ தெவன்.
nandraangaal nallavaak kaaNpavar andraangaal / allaR patuva thevan.

380.
ஊழிற் பெருவலி யாவுள மற்றொன்று
சூழினுந் தான்முந் துறும்.
oozhiR peruvali yaavuLa matrondru / soozhinunh thaanmunh thuRum.

Book of Polity — Part Two

(Porul, Chapters 39–108, Kurals 381–1080)

If Book One (Virtue) concerns the inner life — ethics, renunciation, the foundations of right living — Book Two concerns the outer: governance, leadership, wealth, the life of the state and its people. Thiruvalluvar's politics are neither utopian nor cynical. He sees power clearly and holds it to the same standards as the moral life. The king is not a different kind of being; he is a person whose virtues or vices play out at scale, for thousands of people rather than one. The Polity sections have been admired by administrators and philosophers across two millennia. They remain among the most practically grounded political ethics ever written.

Part Four — On Kingship and Governance

(Arasiyal, Chapters 39–63)

Chapter 39 — Irai Matchi (Kurals 381–390)

(இறைமாட்சி)

This chapter opens Book Two. Where virtue concerns the inner person, governance begins here: with what a ruler must hold and who he must be. The six things a king must possess — army, people, resources, counsel, friendship, fortress — are instruments, not ends. The four qualities he must never lack — fearlessness, generosity, wisdom, zeal — define him morally as much as politically. The king Thiruvalluvar describes is not a warrior-king or a divine monarch; he is accessible, gentle in speech, just in practice. Kural 388 says it directly: the king who keeps order and protects his people — his people call him god. The chapter closes with 390: giving, mercy, a straight scepter, and care for the people. These four are the light of kings.

381.
படைகுடி கூழ்அமைச்சு நட்பரண் ஆறும்
உடையான் அரசருள் ஏறு.
padaikuti koozhamaichchu natparaN aaRum utaiyaan arasaruL ERu

Army, people, wealth, a minister, allies, fortress —
who holds all six is a lion among kings.

382.
அஞ்சாமை ஈகை அறிவூக்கம் இந்நான்கும்
எஞ்சாமை வேந்தர்க் கியல்பு.
anjaamai eekai aRivookkam inhnhaankum enjaamai vaendhark kiyalbu

Fearlessness, generosity, wisdom, and zeal —
these four must never leave a king.

383.
தூங்காமை கல்வி துணிவுடைமை இம்மூன்றும்
நீங்கா நிலனான் பவர்க்கு.
thoongaamai kalvi thuNivutaimai immoondrum neengaa nilanaan pavarkku

Vigilance, learning, and courage —
these three must not leave those who rule a country.

384.
அறனிழுக்கா தல்லவை நீக்கி மறனிழுக்கா
மானம் உடைய தரசு.
aRanizhukkaa thallavai neekki maRanizhukkaa maanam udaiya tharasu

He is king who swerves not from right, puts away the wrong,
and holds honor without flinching.

385.
இயற்றலும் ஈட்டலுங் காத்தலும் காத்த
வகுத்தலும் வல்ல தரசு.
iyatralum eettalunG kaaththalum kaaththa vakuththalum valla tharasu

He is king who can earn, can gather, can guard,
and out of what he guards, distribute.

386.
காட்சிக் கெளியன் கடுஞ்சொல்லன் அல்லனேல்
மீக்கூறும் மன்னன் நிலம்.
kaatchik keLiyan kadunjollan allanael meekkooRum mannan nilam

Easy to reach, free of harsh speech —
the earth will exalt the land of such a king.

387.
இன்சொலால் ஈத்தளிக்க வல்லார்க்குத் தன்சொலால்
தான்கண் டனைத்திவ் வுலகு.
insolaal eeththaLikka vallaarkkuth thansolaal thaan-kaN danaiththiv vulagu

Who gives with gentle words and shields with his own word —
the world is as wide to him as his sight.

388.
முறைசெய்து காப்பாற்றும் மன்னவன் மக்கட்கு
இறையென்று வைக்கப் படும்.
muRaiseydhu kaappaatrum mannavan makkatku iRaiyendru vaikkap padum

The king who keeps order and protects his people —
his people call him god.

389.
செவிகைப்பச் சொற்பொறுக்கும் பண்புடை வேந்தன்
கவிகைக்கீழ்த் தங்கும் உலகு.
sevikaippach soRpoRukkum paNpudai vaendhan kavikaikkeezhth thangum ulagu

The king with virtue enough to hear what is bitter to the ear —
under his umbrella, the world finds rest.

390.
கொடையளி செங்கோல் குடியோம்பல் நான்கும்
உடையானாம் வேந்தர்க் கொளி.
kodaiyaLi sengoal kudiyoampal naankum udaiyaanaam vaendhark koLi

Giving, mercy, a straight scepter, care for the people —
who holds these four is the light of kings.

Chapter 40 — Kalvi (Kurals 391–400)

(கல்வி)

A pivot from politics to learning — unexpected in a governance section, but not when you consider how Thiruvalluvar understands rule. The wise king must learn; the learned person is sovereign in a different way. Kural 391 is one of the most-quoted in all Tamil: learn thoroughly, then stand as what you have learned demands. Kural 392 gives the famous formulation — numbers and letters are the two eyes of every living being. The sandy well of 396 remains the best image for the relation between effort and knowledge: dig deeper, and water rises in proportion. Kural 398 makes the most daring claim: learning gained in one birth protects through seven. The chapter closes simply — learning is the one wealth that cannot be destroyed.

391.
கற்க கசடறக் கற்பவை கற்றபின்
நிற்க அதற்குத் தக.
kaRka kasadaRak kaRpavai katrapin niRka adhaRkuth thaga

Learn what is worth learning — without remainder.
Then stand in a manner worthy of what you have learned.

392.
எண்ணென்ப ஏனை எழுத்தென்ப இவ்விரண்டும்
கண்ணென்ப வாழும் உயிர்க்கு.
eNNenpa Enai ezhuththenpa ivviraNdum kaNNenpa vaazhum uyirkku

Numbers and letters — these two
are called the eyes of every living being.

393.
கண்ணுடையர் என்பவர் கற்றோர் முகத்திரண்டு
புண்ணுடையர் கல்லா தவர்.
kaNNutaiyar enpavar katroar mukaththirandu puNNutaiyar kallaa thavar

The learned are called ones with eyes.
The unlearned — two wounds upon their face.

394.
உவப்பத் தலைக்கூடி உள்ளப் பிரிதல்
அனைத்தே புலவர் தொழில்.
uvappath thalaikkooti uLLap piridhal anaiththae pulavar thozhil

Meeting with joy; parting with longing —
this is the whole work of the learned.

395.
உடையார்முன் இல்லார்போல் ஏக்கற்றுங் கற்றார்
கடையரே கல்லா தவர்.
udaiyaarmun illaarpoal EkkatrunG katraar kataiyarae kallaa thavar

As the poor stand before the wealthy, hungry to learn —
those who will not do this rank last.

396.
தொட்டனைத் தூறும் மணற்கேணி மாந்தர்க்குக்
கற்றனைத் தூறும் அறிவு.
thottanaith thooRum maNaRkaeNi maandharkkuk katranaith thooRum aRivu

As a sandy well yields water to the depth you dig,
knowledge wells up to the depth you learn.

397.
யாதானும் நாடாமால் ஊராமால் என்னொருவன்
சாந்துணையுங் கல்லாத வாறு.
yaadhaanum naataamaal ooraamaal ennoruvan saandhuNaiyunG kallaadha vaaRu

Any land a land; any town a town —
why would anyone go unlearned until death?

398.
ஒருமைக்கண் தான்கற்ற கல்வி ஒருவற்கு
எழுமையும் ஏமாப் புடைத்து.
orumaikkaN thaan-katra kalvi oruvaRku ezhumaiyum Emaap pudaiththu

Learning gained in one life
guards a person through seven.

399.
தாமின் புறுவது உலகின் புறக்கண்டு
காமுறுவர் கற்றறிந் தார்.
thaamin puRuvadhu ulagin puRakkaNdu kaamuRuvar katraRinh thaar

The learned, seeing the world find joy in what they love,
desire more learning still.

400.
கேடில் விழுச்செல்வம் கல்வி யொருவற்கு
மாடல்ல மற்றை யவை.
kaetil vizhuchchelvam kalvi yoruvaRku maadalla matrai yavai

Learning is the one wealth that cannot be destroyed.
All else is not really wealth.

Chapter 41 — Kallaamai (Kurals 401–410)

(கல்லாமை)

The reverse of the learning chapter: a study of those who lack it. The first image is blunt — speaking without mastery in a learned assembly is like gambling without a board. Kural 403 is surprisingly gentle amid the severity: even the ignorant can become excellent, if they can hold their tongues before those who know. Kural 406 compresses the critique to its sharpest: the unlearned merely exist, like salt flats that yield nothing. Kural 407 moves from function to form: the beauty of one without inner learning is a dressed-up clay doll. Kural 408 turns social expectation on its head — wealth in the hands of the unlearned causes more pain than poverty in the hands of the good. The chapter closes with a comparison that would have startled a caste society: as animals stand to humans, the unlearned stand to those trained in the works of worth.

401.
அரங்கின்றி வட்டாடி யற்றே நிரம்பிய
நூலின்றிக் கோட்டி கொளல்.
arangindri vattaati yatrae nirampiya noolindrik koatti koLal

Speaking without mastery in a learned assembly —
like playing dice without a board.

402.
கல்லாதான் சொற்கா முறுதல் முலையிரண்டும்
இல்லாதாள் பெண்காமுற் றற்று.
kallaadhaan soRkaa muRudhal mulaiyiraNdum illaadhaaL peNkaamuR Ratru

The unlearned craving to speak —
like a woman without breasts craving womanhood.

403.
கல்லா தவரும் நனிநல்லர் கற்றார்முன்
சொல்லா திருக்கப் பெறின்.
kallaa thavarum naninhallar katraarmun sollaa thirukkap peRin

Even the unlearned can be truly fine —
if they can hold their tongues before those who know.

404.
கல்லாதான் ஒட்பம் கழியநன் றாயினும்
கொள்ளார் அறிவுடை யார்.
kallaadhaan otpam kazhiyanhan Raayinum koLLaar aRivudai yaar

However fine the natural sharpness of the untaught seems,
the wise will not receive it.

405.
கல்லா ஒருவன் தகைமை தலைப்பெய்து
சொல்லாடச் சோர்வு படும்.
kallaa oruvan thakaimai thalaippeydhu sollaatach soarvu padum

An unlearned person's composure collapses
when it comes time to speak before those who know.

406.
உளரென்னும் மாத்திரையர் அல்லால் பயவாக்
களரனையர் கல்லா தவர்.
uLarennum maaththiraiyar allaal payavaak kaLaranaiyar kallaa thavar

The unlearned merely exist —
like salt flats, they yield nothing.

407.
நுண்மாண் நுழைபுலம் இல்லான் எழில்நலம்
மண்மாண் புனைபாவை யற்று.
nuNmaaN nuzhaipulam illaan ezhilnhalam maNmaaN punaipaavai yatru

The beauty of one without subtle understanding —
a clay doll dressed up fine.

408.
நல்லார்கண் பட்ட வறுமையின் இன்னாதே
கல்லார்கண் பட்ட திரு.
nallaarkaN patta vaRumaiyin innaadhae kallaarkaN patta thiru

Wealth in the hands of the unlearned causes more pain
than poverty in the hands of the good.

409.
மேற்பிறந்தா ராயினும் கல்லாதார் கீழ்ப்பிறந்தும்
கற்றார் அனைத்திலர் பாடு.
maeRpiRandhaa Raayinum kallaadhaar keezhppiRandhum katraar anaiththilar paadu

The high-born unlearned do not have
the dignity of the low-born learned.

410.
விலங்கொடு மக்கள் அனையர் இலங்குநூல்
கற்றாரோடு ஏனை யவர்.
vilangotu makkaL anaiyar ilangunhool katraaroadu Enai yavar

As animals stand to humans,
the unlearned stand to those trained in the works of worth.

Chapter 42 — Keḷvi (Kurals 411–420)

(கேள்வி)

The ear is the organ of civilization. Wealth of the ear — kelvi, "what has been heard," received wisdom accumulated through listening — is the highest wealth (411). Kural 412 is quiet and brilliant: when there is no food for the ear, give a little also to the stomach — meaning the spiritual appetite takes precedence, but the body is not to be ignored. Those fed by listening rank on earth with the gods fed by offerings (413). Kural 414 is generous toward those who cannot study: even without formal learning, listen — when the ground gives way, it will be your staff. The chapter sharpens toward its end: an ear unpierced by instruction, though it hears, is deaf (418). The final kural asks the cold question — someone whose mouth can taste but whose ear knows no joy: what does it matter whether they live or die?

411.
செல்வத்துட் செல்வஞ் செவிச்செல்வம் அச்செல்வம்
செல்வத்து ளெல்லாந் தலை.
selvaththut selvanj sevichselvam achselvam selvaththu Lellaanh thalai

Wealth of the ear — that is wealth within wealth.
That wealth is the chief of all.

412.
செவுக்குண வில்லாத போழ்து சிறிது
வயிற்றுக்கும் ஈயப் படும்.
sevikkuNa villaadha poazhdhu siRidhu vayitrukkum eeyap padum

When there is no food for the ear,
give a little also to the stomach.

413.
செவியுணவிற் கேள்வி யுடையார் அவியுணவின்
ஆன்றாரோ டொப்பர் நிலத்து.
seviyuNaviR kaeLvi yudaiyaar aviyuNavin aandraaroa toppar nilaththu

Those fed by listening — here on earth
they equal the gods fed by offerings.

414.
கற்றில னாயினுங் கேட்க அஃதொருவற்கு
ஒற்கத்தின் ஊற்றாந் துணை.
katrila NaayinunG kaetka aqdhoruvaRku oRkaththin ootraanh thuNai

Though you have not studied, listen —
when the ground gives way, it will be your staff.

415.
இழுக்கல் உடையுழி ஊற்றுக்கோல் அற்றே
ஒழுக்க முடையார்வாய்ச் சொல்.
izhukkal udaiyuzhi ootrukkoal atrae ozhukka mudaiyaarvaaich sol

In a place where stumbling threatens,
the words of the upright are a walking staff.

416.
எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க அனைத்தானும்
ஆன்ற பெருமை தரும்.
enaiththaanum nallavai kaetka anaiththaanum aandra perumai tharum

Hear good things — even a little will give
greatness in its measure.

417.
பிழைத்துணர்ந்தும் பேதைமை சொல்லா ரிழைத்துணர்ந்
தீண்டிய கேள்வி யவர்.
pizhaiththuNarndhum paedhaimai sollaa rizhaiththuNarnh theeNtiya kaeLvi yavar

Those who have gathered much listening do not speak foolishly —
not even by mistake.

418.
கேட்பினுங் கேளாத் தகையவே கேள்வியால்
தோட்கப் படாத செவி.
kaetpinunG kaeLaath thakaiyavae kaeLviyaal thoatkap pataadha sevi

An ear unpierced by listening —
though it hears, it is deaf.

419.
நுணங்கிய கேள்விய ரல்லார் வணங்கிய
வாயின ராதல் அரிது.
nuNangiya kaeLviya rallaar vaNangiya vaayina raadhal aridhu

Those whose ears have not been refined by listening —
it is hard for them to bring courteous words to their mouths.

420.
செவியிற் சுவையுணரா வாயுணர்வின் மாக்கள்
அவியினும் வாழினும் என்.
seviyiR suvaiyuNaraa vaayuNarvin maakkaL aviyinum vaazhinum en

Those whose mouth can taste but whose ear knows no joy —
what does it matter whether they live or die?

Chapter 43 — Arivudaimai (Kurals 421–430)

(அறிவுடைமை)

If Chapter 42 was about the ear, this chapter is about the mind itself — what knowing actually is. Knowledge is an inner fortress no enemy can break (421) and a guide that keeps the mind from old harmful paths (422). Kural 423 states one of the Kural's most important epistemological principles: wisdom is the ability to see the true substance of any thing, from any source. It does not matter who speaks — what matters is whether you can extract what is real from what is said. Kural 425 gives a beautiful description of wisdom's steadiness: neither blooming nor contracting, a stable acquaintance with the world. Knowledge anticipates harm before it arrives (429). And 430 states the synthesis: the knowing have everything; the ignorant — whatever they possess — have nothing.

421.
அறிவற்றங் காக்குங் கருவி செறுவார்க்கும்
உள்ளழிக்க லாகா அரண்.
aRivatranG kaakkunG karuvi seRuvaarkkum uLLazhikka laakaa araN

Knowledge guards against loss —
a fortress no enemy can break from within.

422.
சென்ற இடத்தால் செலவிடா தீதொரீஇ
நன்றின்பால் உய்ப்ப தறிவு.
sendra idaththaal selavitaa theedhoree-i nandrinpaal uyppa thaRivu

Not sending the mind where it has wandered before,
setting aside harm and leading toward good — this is wisdom.

423.
எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு.
epporuL yaaryaarvaaik kaetpinum apporuL meypporuL kaaNpa thaRivu

Whatever is said, from whoever says it —
to see the true substance within it is wisdom.

424.
எண்பொருள வாகச் செலச்சொல்லித் தான்பிறர்வாய்
நுண்பொருள் காண்ப தறிவு.
eNporuLa vaakach chelachchollith thaanpiRarvaai nuNporuL kaaNpa thaRivu

To say what is plain so it enters cleanly,
and to hear what is subtle in what others say — this is wisdom.

425.
உலகம் தழீஇய தொட்பம் மலர்தலும்
கூம்பலும் இல்ல தறிவு.
ulagam thazheeiya thotpam malardhalum koompalum illa thaRivu

Wisdom is a steady acquaintance with the world —
neither blooming in excess nor contracting.

426.
எவ்வ துறைவது உலகம் உலகத்தோடு
அவ்வ துறைவ தறிவு.
evva thuRaivadhu ulagam ulakaththoatu avva thuRaiva thaRivu

However the world moves —
to move with it is wisdom.

427.
அறிவுடையார் ஆவ தறிவார் அறிவிலார்
அஃதறி கல்லா தவர்.
aRivutaiyaar aava thaRivaar aRivilaar aqdhaRi kallaa thavar

The knowing foresee what is coming.
The ignorant cannot see even that much.

428.
அஞ்சுவ தஞ்சாமை பேதைமை அஞ்சுவது
அஞ்சல் அறிவார் தொழில்.
anjuva thanjaamai paedhaimai anjuvadho anjal aRivaar thozhil

Not fearing what should be feared — that is foolishness.
Fearing what truly warrants fear — that is the work of the wise.

429.
எதிரதாக் காக்கும் அறிவினார்க் கில்லை
அதிர வருவதோர் நோய்.
edhiradhaak kaakkum aRivinaark killai adhira varuvadhoar noai

For those with the wisdom to guard against what is coming,
no sorrow arrives as a shock.

430.
அறிவுடையார் எல்லா முடையார் அறிவிலார்
என்னுடைய ரேனும் இலர்.
aRivutaiyaar ellaa mudaiyaar aRivilaar ennutaiya raenum ilar

The knowing have everything.
The ignorant — whatever they possess — have nothing.

Chapter 44 — Kutramakal (Kurals 431–440)

(குற்றங்கடிதல்)

A chapter on the internal enemies of those who govern. The dangers it names — arrogance, anger, petty-mindedness, avarice — are not external threats but inner failures that become political disasters. Kural 433 states the standard Thiruvalluvar expects of those who hold power: even a sesame-seed fault should be treated as tall as a palmyra tree. Kural 434 makes fault itself an enemy — the principal one, because it destroys from within. The ruler who fails to remove his own faults before examining others' has not earned the authority to judge (436). The chapter's last kural (440) is tactical: if you can pursue your goals without revealing your intentions, your enemies' plans become useless. Virtue and strategy are not opposed here — they require the same self-mastery.

431.
செருக்குஞ் சினமும் சிறுமையும் இல்லார்
பெருக்கம் பெருமித நீர்த்து.
serukkunj sinamum siRumaiyum illaar perukkam perumidha neerththu

The growth of those free from arrogance, anger, and smallness —
that is what true dignity means.

432.
இவறலும் மாண்பிறந்த மானமும் மாணா
உவகையும் ஏதம் இறைக்கு.
ivaRalum maaNpiRandha maanamum maaNaa uvakaiyum Edham iRaikku

Avarice, false pride, undignified pleasure —
these three are the defects of a ruler.

433.
தினைத்துணையாங் குற்றம் வரினும் பனைத்துணையாக்
கொள்வர் பழிநாணு வார்.
thinaiththuNaiyaanG kutram varinum panaiththuNaiyaak koLvar pazhinhaaNu vaar

Even if a fault comes no bigger than a sesame seed,
those who fear disgrace treat it as tall as a palmyra tree.

434.
குற்றமே காக்க பொருளாகக் குற்றமே
அற்றந் தரூஉம் பகை.
kutramae kaakka poruLaakak kutramae atran tharooum pakai

Make guarding against fault your whole purpose —
fault is the enemy that brings ruin without end.

435.
வருமுன்னர்க் காவாதான் வாழ்க்கை எரிமுன்னர்
வைத்தூறு போலக் கெடும்.
varumunnark kaavaadhaan vaazhkkai erimunnar vaiththooRu poalak kedum

The life of one who does not guard before trouble arrives
perishes like straw laid before fire.

436.
தன்குற்றம் நீக்கிப் பிறர்குற்றங் காண்கிற்பின்
என்குற்ற மாகும் இறைக்கு.
than-kutram neekkip piRarkutranG kaaNkiRpin en-kutra maakum iRaikku

Remove your own fault first, then examine others' —
what fault remains for a ruler?

437.
செயற்பால செய்யா திவறியான் செல்வம்
உயற்பால தன்றிக் கெடும்.
seyaRpaala seyyaa thivaRiyaan selvam uyaRpaala thandrik kedum

Wealth hoarded back from its proper duties
perishes without rising where it should have gone.

438.
பற்றுள்ளம் என்னும் இவறன்மை எற்றுள்ளும்
எண்ணப் படுவதொன் றன்று.
patruLLam ennum ivaRanmai etruLLum eNNap paduvadhon Randru

Among all faults, the clinging mind — that grasping meanness —
stands in a class of its own.

439.
வியவற்க எஞ்ஞான்றும் தன்னை நயவற்க
நன்றி பயவா வினை.
viyavaRka eGnGnaandrum thannai nayavaRka nandri payavaa vinai

Never be amazed at yourself.
Never be fond of deeds that yield no good.

440.
காதல காதல் அறியாமை உய்க்கிற்பின்
ஏதில ஏதிலார் நூல்.
kaadhala kaadhal aRiyaamai uykkiRpin Edhila Edhilaar nool

If you can pursue what you want without revealing what you want,
your enemies' schemes become useless.

Chapter 45 — Perumai (Kurals 441–450)

(பெரியாரைத் துணைக்கோடல்)

The title means "seeking great men as support." Six kurals establish the rarity and value of making the truly great your own (441–444, 449). Three apply this to the ruler: the king sees through his counselors' eyes (445), and the king who has no one to rebuke him will perish without enemies (447–448). The chapter closes with one of the sharpest lines in Book II: abandoning good people is ten times worse than making enemies of many (450). The movement is from personal virtue — how to choose great companions — to political consequence: what happens when a ruler lacks honest counsel.

441.
அறனறிந்து மூத்த அறிவுடையார் கேண்மை
திறனறிந்து தேர்ந்து கொளல்.
aRanaRindhu mooththa aRivutaiyaar kaeNmai / thiRanaRindhu thaerndhu koLal

The friendship of those aged in wisdom and who know right —
seek it out by knowing their worth and choosing well.

442.
உற்றநோய் நீக்கி உறாஅமை முற்காக்கும்
பெற்றியார்ப் பேணிக் கொளல்.
utranhoai neekki uRaaamai muRkaakkum / petriyaarp paeNik koLal

Those who remove affliction when it strikes
and ward it off before it comes — cherish such and make them yours.

443.
அரியவற்று ளெல்லாம் அரிதே பெரியாரைப்
பேணித் தமராக் கொளல்.
ariyavatru Lellaam aridhae periyaaraip / paeNith thamaraak koLal

Among all rare things, the rarest of all:
to cherish the great and make them your own.

444.
தம்மிற் பெரியார் தமரா ஒழுகுதல்
வன்மையு ளெல்லாந் தலை.
thammiR periyaar thamaraa ozhukudhal / vanmaiyu Lellaanh thalai

To walk with those greater than yourself as if they were your own —
this is the chief of all strengths.

445.
சூழ்வார்கண் ணாக ஒழுகலான் மன்னவன்
சூழ்வாரைக் சூழ்ந்து கொளல்.
soozhvaarkaN Naaka ozhukalaan mannavan / soozhvaaraik soozhndhu koLal

Because a king walks using his counselors as his eyes,
he should surround himself by choosing such counselors.

446.
தக்கா ரினத்தனாய்த் தானொழுக வல்லானைச்
செற்றார் செயக்கிடந்த தில்.
thakkaa rinaththanaaith thaanozhuka vallaanaich / setraar seyakkitandha thil

One who can conduct himself as a member of worthy company —
his enemies find nothing left that they can do.

447.
இடிக்குந் துணையாரை யாள்வரை யாரே
கெடுக்குந் தகைமை யவர்.
itikkunh thuNaiyaarai yaaLvarai yaarae / kedukkunh thakaimai yavar

Who has the power to destroy a ruler
served by companions who speak hard truths?

448.
இடிப்பாரை இல்லாத ஏமரா மன்னன்
கெடுப்பா ரிலானுங் கெடும்.
itippaarai illaadha Emaraa mannan / ketuppaa rilaanunG kedum

The unwary king who has no one to rebuke him
will perish even without enemies seeking his ruin.

449.
முதலிலார்க ஊதிய மில்லை மதலையாஞ்
சார்பிலார்க் கில்லை நிலை.
mudhalilaark oodhiya millai madhalaiyaanhj / saarpilaark killai nilai

Those without capital have no profit.
Those without a pillar to lean on have no stability.

450.
பல்லார் பகைகொளலிற் பத்தடுத்த தீமைத்தே
நல்லார் தொடர்கை விடல்.
pallaar pakaikoLaliR paththatuththa theemaiththae / nallaar thodarkai vidal

Ten times worse than making enemies of many —
to abandon the company of the good.

Chapter 46 — Siṟṟiṉam Sērāmai (Kurals 451–460)

(சிற்றினஞ்சேராமை)

A companion to Chapter 45: having established the value of great company, Thiruvalluvar turns to what low company costs. The governing image is water and soil (452): as water takes the taste of the earth it flows through, so the mind takes the character of the company it keeps. The chapter rises through escalating registers — from inner character (451–454) to purity of action (455–456) to renown (457–458) to the afterlife itself (459). The final kural (460) is a synthesis: nothing surpasses good company; nothing exceeds the suffering of bad.

451.
சிற்றினம் அஞ்சும் பெருமை சிறுமைதான்
சுற்றமாச் சூழ்ந்து விடும்.
sitrinam anjum perumai siRumaidhaan / sutramaach choozhndhu vidum

Greatness fears base company.
Meanness will surround you as your kin and take hold.

452.
நிலத்தியல்பால் நீர்திரிந் தற்றாகும் மாந்தர்க்கு
இனத்தியல்ப தாகும் அறிவு.
nilaththiyalpaal neerdhirinh thatraakum maandharkku / inaththiyalpa thaakum aRivu

As water changes its nature according to the soil it flows through,
so the mind takes the character of one's company.

453.
மனத்தானாம் மாந்தர்க் குணர்ச்சி இனத்தானாம்
இன்னான் எனப்படுஞ் சொல்.
manaththaanaam maandhark kuNarchchi inaththaanaam / innaan enappatunhj sol

A person's feeling arises from the mind.
The name others call you — "such a one" — arises from your company.

454.
மனத்து ளதுபோலக் காட்டி ஒருவற்கு
இனத்துள தாகும் அறிவு.
manaththu Ladhupoalak kaatti oruvaRku / inaththuLa thaakum aRivu

As the mind's contents are shown outwardly by a person,
true wisdom is found in what lies within one's company.

455.
மனந்தூய்மை செய்வினை தூய்மை இரண்டும்
இனந்தூய்மை தூவா வரும்.
manandhooimai seyvinai thooimai irandum / inandhooimai thoovaa varum

Both purity of mind and purity of action
come through the purity of one's company. Without it, neither comes.

456.
மனந்தூயார்க் கெச்சம்நன் றாகும் இனந்தூயார்க்கு
இல்லைநன் றாகா வினை.
manandhooyaark kechchamnhan Raagum inandhooyaarkku / illainhan Raagaa vinai

For the pure in mind, even remnants turn good.
For those of pure company, there is no deed that will not succeed.

457.
மனநலம் மன்னுயிர்க் காக்கம் இனநலம்
எல்லாப் புகழும் தரும்.
mananhalam mannuyirk kaakkam inanhalam / ellaap pukazhum tharum

Goodness of mind is the protection of all living things.
Goodness of company brings all glory.

458.
மனநலம் நன்குடைய ராயினும் சான்றோர்க்கு
இனநலம் ஏமாப் புடைத்து.
mananhalam nankutaiya raayinum saandroarkku / inanhalam Emaap pudaiththu

Even for those well endowed with goodness of mind,
good company is yet a safeguard for the virtuous.

459.
மனநலத்தின் ஆகும் மறுமைமற் றஃதும்
இனநலத்தின் ஏமாப் புடைத்து.
mananhalaththin aakum maRumaimaR Raqdhum / inanhalaththin Emaap pudaiththu

The afterlife comes through goodness of mind —
and even that is fortified by goodness of company.

460.
நல்லினத்தி னூங்குந் துணையில்லை தீயினத்தின்
அல்லற் படுப்பதூஉம் இல்.
nallinaththi noongunh thuNaiyillai theeyinaththin / allaR patuppadhooum il

No aid surpasses good company.
Nothing exceeds the suffering that bad company brings.

Chapter 47 — Teriṉdu Seyal Vakai (Kurals 461–470)

(தெரிந்துசெயல்வகை)

The practical art of deliberation. The chapter works through three concerns: what to weigh before beginning (461–465), the twin dangers of wrong action and inaction (466), and the timing and relational dimensions of decision (467–470). Kural 467 is the most quotable: think, then resolve — to say "let us think" after resolving is a fault. The final kural extends this outward: act in ways the world cannot despise, for the world does not accept what it will not accept in itself.

461.
அழிவதூஉம் ஆவதூஉம் ஆகி வழிபயக்கும்
ஊதியமும் சூழ்ந்து செயல்.
azhivadhooum aavadhooum aaki vazhipayakkum oodhiyamum soozhndhu seyal

Consider what will be lost, what will come to be,
and what profit the path will yield — then act.

462.
தெரிந்த இனத்தொடு தேர்ந்தெண்ணிச் செய்வார்க்கு
அரும்பொருள் யாதொன்றும் இல்.
therindha inaththotu thaerndheNNich seyvaarkku arumporuL yaadhondrum il

For those who think it through together with known, trusted company,
nothing they seek is out of reach.

463.
ஆக்கம் கருதி முதலிழக்கும் செய்வினை
ஊக்கார் அறிவுடை யார்.
aakkam karudhi mudhalizhakkum seyvinai ookkaar aRivutai yaar

The wise will not rouse themselves to deeds
that risk losing the principal in pursuit of gain.

464.
தெளிவி லதனைத் தொடங்கார் இளிவென்னும்
ஏதப்பாடு அஞ்சு பவர்.
theLivi ladhanaith thodangaar iLivennum Edhappaatu anju pavar

Those who fear the fault called disgrace
will not begin what lacks clarity.

465.
வகையறச் சூழா தெழுதல் பகைவரைப்
பாத்திப் படுப்பதோ ராறு.
vakaiyaRach soozhaa thezhudhal pakaivaraip paaththip paduppadhoa raaRu

To set out without thinking the approach fully through —
this is one method of multiplying your enemies.

466.
செய்தக்க அல்ல செயக்கெடும் செய்தக்க
செய்யாமை யானுங் கெடும்.
seydhakka alla seyakkedum seydhakka seyyaamai yaanunG kedum

Doing what should not be done brings ruin.
Not doing what should be done also brings ruin.

467.
எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்தபின்
எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு.
eNNith thuNika karumam thuNindhapin eNNueam enpadhu izhukku

Think, then resolve upon the work.
To say "let us think" after resolving is a fault.

468.
ஆற்றின் வருந்தா வருத்தம் பலர்நின்று
போற்றினும் பொத்துப் படும்.
aatrin varundhaa varuththam palarnhindru poatrinum poththup padum

Effort spent beyond all measure —
even with many standing by to support it — will collapse.

469.
நன்றாற்ற லுள்ளுந் தவுறுண்டு அவரவர்
பண்பறிந் தாற்றாக் கடை.
nandraatra luLLunh thavuRuNdu avaravar paNpaRinh thaatraak kadai

Even in doing good, there is error —
when you act without knowing the nature of those you act among.

470.
எள்ளாத எண்ணிச் செயல்வேண்டும் தம்மோடு
கொள்ளாத கொள்ளாது உலகு.
eLLaadha eNNich seyalvaeNdum thammoadu koLLaadha koLLaadhu ulagu

You must think and act in ways the world cannot despise —
for what the world does not accept in itself, it will not accept from you.

Chapter 48 — Valiaridhtal (Kurals 471–480)

(வலியறிதல்)

Knowing one's strength. The chapter disciplines impulsive action through four lenses: the strength of the task, one's own strength, the enemy's strength, and allied strength — all must be weighed before acting (471). Kurals 472–474 explore the consequence of ignoring this: those who know their capacity reach everything; those who don't, break. The chapter's most vivid images are in the middle: peacock feathers collapsing a cart axle (475), a man toppling from a branch's tip (476). The closing kurals turn economic: the same principle of knowing measure governs giving (477), income and expenditure (478–479), and generosity itself (480). Ruin is not violent — it is the gentle overshoot of one's actual resources.

471.
வினைவலியும் தன்வலியும் மாற்றான் வலியும் துணைவலியும் தூக்கிச் செயல்.
vinaivaliyum thanvaliyum maatraan valiyum thuNaivaliyum thookkich seyal

Weigh the strength the action demands, your own strength,
the enemy's strength, the ally's strength — then act.

472.
ஒல்வதறிவது அறிந்ததன் கண்தங்கிச் செல்வார்க்குச் செல்லாதது இல்.
olva thaRivadhu aRindhadhan kaNdhangich selvaarkkuch sellaadhadhu il

For those who know what is possible and settle into that knowing as they move,
there is nothing that does not come to pass.

473.
உடைத்தம் வலியறியார் ஊக்கத்தின் ஊக்கி இடைக்கண் முரிந்தார் பலர்.
udaiththam valiyaRiyaar ookkaththin ookki itaikkaN murindhaar palar

Many have launched themselves through sheer enthusiasm,
not knowing their own strength, and broken in the middle of the way.

474.
அமைந்தாங் கொழுகான் அளவறியான் தன்னை வியந்தான் விரைந்து கெடும்.
amaindhaanG kozhukaan aLavaRiyaan thannai viyandhaan viraindhu kedum

One who does not know measure, does not walk in harmony,
and marvels at himself — perishes quickly.

475.
பீலிபெய் சாகாடும் அச்சிறும் அப்பண்டஞ் சால மிகுத்துப் பெயின்.
peelipey saakaatum achchiRum appaNdanj saala mikuththup peyin

Even a cart loaded with peacock feathers will break its axle
if those feathers are heaped on without measure.

476.
நுனிக்கொம்பர் ஏறினார் அஃதிறந் தூக்கின் உயிர்க்கிறுதி ஆகி விடும்.
nunikkompar ERinaar aqdhiRanh thookkin uyirkkiRudhi aagi vidum

Those who have climbed to the tip of a branch —
if they push beyond it, it will become the end of their life.

477.
ஆற்றின் அறவறிந்து ஈக அதுபொருள் போற்றி வழங்கு நெறி.
aatrin aRavaRindhu eeka adhuporuL poatri vazhangu neRi

Know your capacity rightly and give within it —
that is the path of protecting wealth while sharing it.

478.
ஆகாறு அளவிட்டி தாயினுங் கேடில்லை போகாறு அகலாக் கடை.
aakaaRu aLavitti thaayinunG kaetillai poakaaRu akalaak kadai

Even if income is small, there is no ruin —
as long as expenditure does not widen beyond it.

479.
அளவறிந்து வாழாதான் வாழ்க்கை உளபோல இல்லாகித் தோன்றாக் கெடும்.
aLavaRinthu vaazhaadhaan vaazhkkai uLapoala illaakith thoandraak kedum

The life of one who lives without knowing measure —
appearing to exist, it perishes into nothingness, leaving no trace.

480.
உளவரை தூக்காத ஒப்புர வாண்மை வளவரை வல்லைக் கெடும்.
uLavarai thookkaadha oppura vaaNmai vaLavarai vallaik kedum

Generosity that does not weigh what exists
will quickly destroy even what wealth remains.

Chapter 49 — Kaalamaridhal (Kurals 481–490)

(காலமறிதல்)

Knowing the time. This chapter is entirely about patience as strategy. The crow defeats the owl in daylight — not because it is stronger, but because the time is right (481). Those who aim for the world wait calmly, unshaken (485). The impulsive do not wait; the intelligent take root inwardly while watching (487). The most striking image is the ram in 486: the restraint of the energetic man is like the ram that draws back before it charges. The chapter closes with the heron: fold still in the waiting season, then strike with precision in the right moment (490). Knowing when is as powerful as knowing how.

481.
பகல்வெல்லும் கூகையைக் காக்கை இகல்வெல்லும் வேந்தர்க்கு வேண்டும் பொழுது.
pakalvellum kookaiyaik kaakkai ikalvellum vaendharkku vaeNdum pozhudhu

The crow defeats the owl in daylight —
it is the right moment that kings need to overcome their rivals.

482.
பருவத்தோடு ஒட்ட ஒழுகல் திருவினைத் தீராமை ஆர்க்குங் கயிறு.
paruvaththoadu otta ozhukal thiruvinaith theeraamai aarkkunG kayiRu

Conducting oneself in alignment with the season
is the rope that binds good fortune to you without end.

483.
அருவினை யென்ப உளவோ கருவியான் காலம் அறிந்து செயின்.
aruvinai yenpa uLavoa karuviyaan kaalam aRindhu seyin

Are there any deeds so difficult —
if done with the right means at the right time?

484.
ஞாலம் கருதினுங் கைகூடுங் காலம் கருதி இடத்தாற் செயின்.
Gnaalam karudhinunG kaikootunG kaalam karudhi idaththaaR seyin

Even the whole world can come to hand —
if you act at the right time, in the right place.

485.
காலம் கருதி இருப்பர் கலங்காது ஞாலம் கருது பவர்.
kaalam karudhi iruppar kalangaadhu Gnaalam karudhu pavar

Those who aim for the world wait calmly,
watching for the right time, without ever wavering.

486.
ஊக்க முடையான் ஒடுக்கம் பொருதகர் தாக்கற்குப் பேருந் தகைத்து.
ookka mudaiyaan otukkam porudhakar thaakkaRkup paerunh thakaiththu

The restraint of an energetic man
is like the ram that draws back before it charges.

487.
பொள்ளென ஆங்கே புறம்வேரார் காலம்பார்த்து உள்வேர்ப்பர் ஒள்ளி யவர்.
PoLLena aangae puRamvaeraar kaalampaarththu uLvaerppar oLLi yavar

The sharp-minded do not strike outward rashly —
they take root inwardly, watching for the time.

488.
செறுநரைக் காணின் சுமக்க இறுவரை காணின் கிழக்காம் தலை.
seRunharaik kaaNin sumakka iRuvarai kaaNin kizhakkaam thalai

When you see enemies, bear them —
when you see their limit, their head will fall.

489.
எய்தற் கரியது இயைந்தக்கால் அந்நிலையே செய்தற் கரிய செயல்.
eydhaR kariyadhu iyaindhakkaal anhnhilaiyae seydhaR kariya seyal

When what is hard to reach presents itself,
do in that very moment what is hard to do.

490.
கொக்கொக்க கூம்பும் பருவத்து மற்றதன் குத்தொக்க சீர்த்த இடத்து.
kokkokka koompum paruvaththu matRadhaN kuththokka seerththa idaththu

Be like the heron — fold still in the waiting season,
then strike with precision when the right moment comes.

Chapter 50 — Idanaridhtal (Kurals 491–500)

(இடனறிதல்)

Knowing the place. This chapter pairs with the previous two — knowing one's strength, knowing the time — to complete a strategic triad. The crocodile conquers in deep water; remove it from that water, and others conquer it (495). The chariot cannot travel the sea; the ship cannot travel the land (496). The right person at the right time in the wrong place will fail — and the wrong person at the right time in the right place may triumph. The chapter's final image is definitive: a jackal conquers a fearless, spear-armed elephant in the salt marsh where the elephant's legs sink (500). Not strength, not courage, not arms — but ground.

491.
தொடங்கற்க எவ்வினையும் எள்ளற்க முற்றும் இடங்கண்ட பின்அல்லது.
thotangarka evvinaiyum ellarka mutrum idanganda pin-al ladhu

Do not begin any deed, do not slight any deed fully —
except after you have seen the place.

492.
முரண்சேர்ந்த மொய்ம்பி னவர்க்கும் அரண்சேர்ந்தாம் ஆக்கம் பலவுந் தரும்.
muransaerndha moimpinvarkkum arnsaerndhu aakkam palavunh tharum

Even for those strong and full of resistance —
allying with a stronghold brings many gains.

493.
ஆற்றாரும் ஆற்றி அடுப இடனறிந்து போற்றார்கண் போற்றிச் செயின்.
aatraarum aatri adupu idanaRindhu poatraarkaN poatrich seyin

Even the incapable will conquer —
knowing the place and acting carefully among enemies.

494.
எண்ணியார் எண்ணம் இழப்பர் இடனறிந்து துன்னியார் துன்னிச் செயின்.
eNNiyaar eNNam izhappar idanaRindhu thunniyaar thunnich seyin

Those who have plans will lose their plans —
when those who know the place press in and act.

495.
நெடும்புனலுள் வெல்லும் முதலை அடும்புனலின் நீங்கின் அதனைப் பிற.
nedumpunaluL vellum mudhalai adum punalin neeNgin adhanai piRa

The crocodile conquers in deep water —
remove it from that water, and others will conquer it.

496.
கடலோடா கால்வல் நெடுந்தேர் கடலோடும் நாவாயும் ஓடா நிலத்து.
kadalodaa kaalval nedundhaer kadaloadum naavaayum odaa nilaththu

The great wheel-borne chariot cannot travel the sea;
the ship that travels the sea cannot travel the land.

497.
அஞ்சாமை அல்லால் துணைவேண்டா எஞ்சாமை எண்ணி இடத்தால் செயின்.
anjaamai allaal thunaivaeNdaa enjaamai eNNi idaththaal seyin

Fearlessness alone is all the ally needed —
if you act thoroughly in the right place.

498.
சிறுபடையான் செல்லிடம் சேரின் உறுபடையான் ஊக்கம் அழிந்து விடும்.
siRupadaiyaan sellidam saerin uRupadaiyaan ookkam azhindhu vidum

If one with a small force enters the right terrain,
the morale of even the great force will be destroyed.

499.
சிறைநலனும் சீரும் இலரெனினும் மாந்தர் உறைநிலத்தோடு ஒட்டல் அரிது.
siRai nalaNum seerum ilareninuNG maaNdhar uRai nilathoadu oTTal aridhu

Even those without valor or excellence —
it is difficult to contend with great men upon the land where they dwell.

500.
காலாழ் களரில் நரியடும் கண்ணஞ்சா வேலாள் முகத்த களிறு.
kaalaazh kaLaril naRi atum kaN anjaa vaelaaL mukaththa kaLiru

In the salt marsh where its legs sink,
a jackal will conquer the bull elephant — fearless-eyed, spear-faced though it is.

Chapter 51 — Terindu Telidal (Kurals 501–510)

(தெரிந்துதெளிதல்)

Testing to trust. Thiruvalluvar opens his examination of governance with the most fundamental political question: who deserves your confidence? The methodology is careful. Test through the four great drives — virtue, wealth, pleasure, and how a person faces the fear of death (501). Look to lineage, faultlessness, and shame that shrinks from blemish (502). Even the learned rarely escape all ignorance when closely examined (503). Weigh virtues against faults and draw from the side that outweighs (504). Deeds are the final touchstone, not claims (505). Be wary of those without ties (506). Affection is no basis for trust when the person is ignorant (507). The untested stranger brings unending harm to his whole line (508). The principle: withhold trust until tested, then give it fully (509). And its inverse: two paths to irreparable grief — trusting the untested, and doubting the already proved (510).

501.
அறம்பொருள் இன்பம் உயிரச்சம் நான்கின் திறந்தெரிந்து தேறப் படும்.
aRamporuL inbam uyirachcham naankin thiRantherindu thaerapp padum

Through the four doors — virtue, wealth, pleasure,
and how he carries himself before the fear of death — test and then trust.

502.
குடிப்பிறந்து குற்றத்தின் நீங்கி வடுப்பரியும் நாணுடையான் சுட்டே தெளிவு.
kutippirAndhu kutrattin neengi vatupparium naaNudaiyaan suttE theLivu

Born to good lineage, free from fault, possessed of the shame
that recoils from blemish — in him alone can you be clear.

503.
அரியகற்று ஆசற்றார் கண்ணும் தெரியுங்கால் இன்மை அரிதே வெளிறு.
ariyakatru aasatRaar kaNNum theriyungkaal inmai aridhe veLiRu

Even in the learned, even in the faultless —
upon close examination, ignorance is rarely absent.

504.
குணம்நாடிக் குற்றமும் நாடி அவற்றுள் மிகைநாடி மிக்க கொளல்.
guNamnaatik kutRamum naati avatRuL mikainaati mikka koLal

Seek out his virtues; seek out his faults.
Weigh which outweighs the other — then draw from that side.

505.
பெருமைக்கும் ஏனைச் சிறுமைக்கும் தத்தம் கருமமே கட்டளைக் கல்.
perumaikkum enaich chiRumaikkum tattam karumamE kattaLaik kal

For greatness and for smallness both —
their own deeds are the touchstone.

506.
அற்றாரைத் தேறுதல் ஓம்புக மற்றவர் பற்றிலர் நாணார் பழி.
atRaarait thaRudhal ombuha matRavar patRilar naaNaar pazhi

Beware of trusting those without kin, without ties —
they have no bonds, and will not shrink from shame.

507.
காதன்மை கந்தா அறிவறியார்த் தேறுதல் பேதைமை எல்லாந் தரும்.
kaatanmai kanthaa aRivaRiyaart thaRudhal paetaimai ellaan tharum

To trust the ignorant out of affection
is folly — and yields every kind of folly.

508.
தேரான் பிறனைத் தெளிந்தான் வழிமுறை தீரா இடும்பை தரும்.
thEraan piRanait theLindaan vazhimuRai theeraa idumpai tharum

One who trusts a stranger without testing him
brings unending grief upon his whole line.

509.
தேறற்க யாரையும் தேராது தேர்ந்தபின் தேறுக தேறும் பொருள்.
thaerarka yaaraiyum thaeraadhuth thaerndhappin thaeruka thaerump poruL

Trust no one without testing first.
Once tested — trust completely. That is the art.

510.
தேரான் தெளிவும் தெளிந்தான்கண் ஐயுறவும் தீரா இடும்பை தரும்.
thEraan theLivum theLindaankaN aiyuRavum theeraa idumpai tharum

Two wounds cut deepest: trusting the untested,
and doubting the one already proved.

Chapter 52 — Terindu Vinaiyaadal (Kurals 511–520)

(தெரிந்துவினையாடல்)

Acting after selection. Having established how to choose those worthy of trust (Chapter 51), this chapter asks how to put them to work. Choose those whose disposition always turns toward the good (511); those who can expand revenue, increase prosperity, and remove obstacles (512); those with the four ministerial qualities — loyalty, knowledge, clarity, freedom from greed (513). Even so: thorough testing cannot always predict conduct in action (514). Give the task to one who knows and can endure it, not to a favorite (515). Before any work: three questions — who, what, when (516). Having decided, entrust completely (517–518). Do not suspect the diligent of divided loyalty (519). And daily — examine the conduct of those who serve you, for the world's straightness depends on theirs (520).

511.
நன்மையும் தீமையும் நாடி நலம்புரிந்த தன்மையான் ஆளப் படும்.
nanmaiyum theemaiyum naati nalampurindha thanmaiyaan aaLap padum

One who examines good and harm and always turns toward the beneficial —
that person is fit to be employed.

512.
வாரி பெருக்கி வளம்படுத்து உற்றவை ஆராய்வான் செய்க வினை.
vaari perukki vaLampatuththu utRavai aaraaivaan seyka vinai

One who swells the revenue, spreads prosperity,
and removes what obstructs — give that person the work.

513.
அன்பறிவு தேற்றம் அவாவின்மை இந்நான்கும் நன்குடையான் கட்டே தெளிவு.
anpaRivu thaerRam avaavinmai innaankum nankudaiyaan kattae theLivu

Loyalty, knowledge, clarity, and freedom from greed —
in the one who holds all four, place your full confidence.

514.
எனைவகையான் தேறியக் கண்ணும் வினைவகையான் வேறாகும் மாந்தர் பலர்.
enaivakaiyaan thaeriyak kaNNum vinaivakaiyaan vaeraaGum maandhar palar

However many tests are applied,
many people prove different when faced with actual work.

515.
அறிந்தாற்றிச் செய்கிற்பாற்கு அல்லால் வினைதான் சிறந்தானென்று ஏவற்பாற் றன்று.
aRindhaatrich seykiRpaaRku allaal vinaidhaan siRandhaanendru aevaRpaaR Randru

A task belongs only to one who knows it and can carry it through with patience —
not to a favorite, however praised.

516.
செய்வானை நாடி வினைநாடிக் காலத்தோடு எய்த உணர்ந்து செயல்.
seyvaanai naati vinainaatik kaalaththoadu eydha uNarndhu seyal

Ask first who will do it, then what is to be done, then when —
having understood all three together, proceed.

517.
இதனை இதனால் இவன்முடிக்கும் என்றாய்ந்து அதனை அவன்கண் விடல்.
ithanai ithanaal ivanmutikkum endRaindhu adhanai avankaN vidal

Having assessed: "This task, by these means, this person will complete" —
then entrust it to him entirely.

518.
வினைக்குரிமை நாடிய பின்றை அவனை அதற்குரிய னாகச் செயல்.
vinaikkurimai naatiya pindrai avanai adhaRkuriya naakach seyal

Once you have found the one who is right for the work,
make him the master of that work.

519.
வினைக்கண் வினையுடையான் கேண்மைவே றாக நினைப்பானை நீங்கும் திரு.
vinaikkaN vinaiyudaiyaan kaenmaivaerRaaka ninaippaanai neengum thiru

Prosperity departs from the one who suspects
his diligent worker of divided loyalty.

520.
நாடோறும் நாடுக மன்னன் வினைசெய்வான் கோடாமை கோடா துலகு.
naatoaRum naatuka mannan vinaiseyvaan koataamai koataa thulaku

Each day the king must examine his workers' conduct —
when they remain straight, the world remains straight.

Chapter 53 — Sutrantazhal (Kurals 521–530)

(சுற்றந்தழால்)

Cherishing kinsmen. From the selection and employment of ministers (Chapters 51–52), this chapter turns to something older: kinsmen. The "sutraththaar" — those who surround you, those bound by ancient ties of blood or long familiarity — are the bedrock beneath all political life. The grace that shows the old warmth even after wealth is gone (521). The kinsman like the unfading flower (522). The unbanked lake, full but spilling everything (523). The fruit that wealth is truly won to yield is kin around you (524). Giving and sweet speech multiply the bonds (525–526). The crow who calls others before eating — a model (527). The king who distinguishes each person by degree rather than flattening all into sameness (528). Even those who once left will return when the cause of departure is gone (529). And the king's careful reception of the one who returns (530).

521.
பற்றற்ற கண்ணும் பழைமைபா ராட்டுதல் சுற்றத்தார் கண்ணே உள.
patRatRa kaNNum pazhaimaiparaattudhal sutraththaar kaNNae uLa

Showing the old warmth even when wealth has fled —
that grace lives only in true kinsmen.

522.
விருப்பறாச் சுற்றம் இயையின் அருப்பறா ஆக்கம் பலவும் தரும்.
viruppaRaach sutram iyaiyin aruppaRaa aakkam palavum tharum

Kinsmen whose love never fades — like a flower that does not wilt —
bring many gains that do not fail.

523.
அளவளா வில்லாதான் வாழ்க்கை குளவளாக் கோடின்றி நீர்நிறைந் தற்று.
aLavaLaa villaadhaan vaazhkkai kuLavaLaak koatindri neerniRainh tatRu

The life of one who does not mingle warmly with those around him —
it is like a lake without banks: full of water, holding nothing.

524.
சுற்றத்தால் சுற்றப் படஒழுகல் செல்வந்தான் பெற்றத்தால் பெற்ற பயன்.
sutraththaal sutrap padaozhuhal selvandhaan petraththaal petra payan

To live surrounded by kinsmen —
that is the fruit that wealth is won to yield.

525.
கொடுத்தலும் இன்சொலும் ஆற்றின் அடுக்கிய சுற்றத்தால் சுற்றப் படும்.
kotuthalum insolum aatRin atukiya sutraththaal sutrap padum

One who gives freely and speaks sweetly —
kinsmen will pile themselves around him.

526.
பெருங்கொடையான் பேணான் வெகுளி அவனின் மருங்குடையார் மாநிலத்து இல்.
perungotaiyaan paeNaan vekuLi avanin marungutaiyaar maanhilaththu il

One who gives greatly and does not harbor wrath —
in all the wide world, none gathers more around him.

527.
காக்கை கரவா கரைந்துண்ணும் ஆக்கமும் அன்னநீ ரார்க்கே உள.
kaakkai karavaa karaindhuNNum aakkamum annanee raarkkae uLa

The crow does not conceal its food — it calls out and eats with others.
The increase that comes is for those of that same nature.

528.
பொதுநோக்கான் வேந்தன் வரிசையா நோக்கின் அதுநோக்கி வாழ்வார் பலர்.
podhunhoakkaan vaendhan varisaiyaa noakkin adhunoakki vaazhvaar palar

When a king sees not everyone as equal but distinguishes each by their degree —
many thrive in the light of that discernment.

529.
தமராகிக் தற்றுறந்தார் சுற்றம் அமராமைக் காரணம் இன்றி வரும்.
thamaraakik tatRuRandhaar sutram amaraamaik kaaraNam indri varum

Those who once were yours and then departed —
when the cause of their going is gone, they return.

530.
உழைப்பிரிந்து காரணத்தின் வந்தானை வேந்தன் இழைத்திருந்து எண்ணிக் கொளல்.
uzhaippirindhu kaaraNaththin vandhaanai vaendhan izhaiththirundhu eNNik koLal

One who has parted service and now returns for some cause —
the king should reflect carefully on his motives and then receive him.

Chapter 54 — Pochchaavamai (Kurals 531–540)

(பொச்சாவாமை)

Against forgetfulness. A subtle and persistent danger: not dramatic failure but the slow drift of the watchful mind into ease. Kural 531 is startling — joyful elation is worse than excessive anger, because elation kills the watchful mind where anger merely overflows. Forgetfulness destroys fame as poverty destroys wisdom (532). All traditions agree: the forgetful possess no lasting fame (533). As a fortress helps nothing if those within it are cowards, prosperity helps nothing if the one holding it is forgetful (534). Those who fail to foresee will grieve afterward (535). Unfailing mindfulness toward all — there is nothing that equals it (536). Nothing is impossible when pursued with unwavering attention (537). Pursue what is praiseworthy (538). When triumph swells into elation, remember those who fell through negligence (539). The closing principle: your aims become easy if focused attention holds steady (540).

531.
இறந்த வெகுளியின் தீதே சிறந்த உவகை மகிழ்ச்சியிற் சோர்வு.
iRandha vekuLiyin theedhae siRandha uvakai makizhchchiyiR soarvu

Worse than excessive anger —
the carelessness that comes with excessive joy.

532.
பொச்சாப்புக் கொல்லும் புகழை அறிவினை நிச்ச நிரப்புக்கொன் றாங்கு.
pochchaappuk kollum pukazhai aRivinai nichcha nirappukkon Raangu

Forgetfulness kills fame as perpetual poverty kills wisdom —
the same deep erosion, the same slow loss.

533.
பொச்சாப்பார்க் கில்லை புகழ்மை அதுஉலகத்து எப்பால்நூ லோர்க்கும் துணிவு.
pochchaappaark killai pukazhmai adhuulakaththu eppaalnhoo loarkkum thuNivu

The forgetful possess no lasting fame —
all learned traditions hold this without wavering.

534.
அச்ச முடையார்க்கு அரணில்லை ஆங்கில்லை பொச்சாப் புடையார்க்கு நன்கு.
achchamudaiyaarkku araNillai aangillai pochchaap pudaiyaarkku nanku

As a fortress helps nothing if those within it are cowards —
prosperity helps nothing if the one who holds it is forgetful.

535.
முன்னுறக் காவாது இழுக்கியான் தன்பிழை பின்னூறு இரங்கி விடும்.
munnuRak kaavaadhu izhukkiyaan thanpizhai pinnooRu iRangi vidum

One who fails to guard against trouble before it comes —
his own negligence will be there to grieve him after.

536.
இழுக்காமை யார்மாட்டும் என்றும் வழுக்காமை வாயின் அதுவொப்பது இல்.
izhukkaamai yaarmaattum endrum vazhukkaamai vaayin adhuvoppadhu il

Unfailing mindfulness toward all, always, never slipping —
there is nothing that equals it.

537.
அரியஎன்று ஆகாத இல்லைபொச் சாவாக் கருவியால் போற்றிச் செயின்.
ariya-endru aakaadha illaipoch saavaak karuviyaal poatrich seyin

Nothing is impossible, nothing too difficult —
if pursued with the tool of unwavering attention.

538.
புகழ்ந்தவை போற்றிச் செயல்வேண்டும் செய்யாது இகழ்ந்தார்க்கு எழுமையும் இல்.
pukazhndhavai poatrich seyalveNdum seyyaadhu ikazhndhaarkku ezhumaiyum il

Pursue what is praiseworthy and guard it in the doing.
Those who neglect it — no joy, across seven lives.

539.
இகழ்ச்சியின் கெட்டாரை உள்ளுக தாந்தம் மகிழ்ச்சியின் மைந்துறும் போழ்து.
ikazhchchiyin kettaarai uLLuka thaandham makizhchchiyin maindhuRum poazhdhu

When triumph swells in you and elation clouds your mind —
remember those who were ruined by negligence.

540.
உள்ளியது எய்தல் எளிதுமன் மற்றுந்தான் உள்ளியது உள்ளப் பெறின்.
uLLiyadhu eydhal eLidhuman matrundhaan uLLiyadhu uLLap peRin

Reaching what you aim at is not so difficult —
if you can keep what you aim at steadily before you.

Chapter 55 — Senkonmai (The Just Sceptre)

541.
ஓர்ந்துகண் ணோடாது இறைபுரிந்து யார்மாட்டும்
தேர்ந்துசெய் வஃதே முறை
orndhukan-noataadhu iRaipurindhu yaarmaattum / thaerndhusey vaqdhae muRai

To examine without favoritism, to govern with care,
and act only after thorough discernment toward all —
that alone is justice.

542.
வானோக்கி வாழும் உலகெல்லாம் மன்னவன்
கோல்நோக்கி வாழுங் குடி
vaanoakki vaazhum ulakellaam mannavan / koalnhoakki vaazhunG kuti

All the world looks to the sky and lives by rain —
the people look to the king's sceptre and live by that.

543.
அந்தணர் நூற்கும் அறத்திற்கும் ஆதியாய்
நின்றது மன்னவன் கோல்
andhaNar nooRkum aRaththiRkum aadhiyaai / nindradhu mannavan koal

The ground from which sacred learning grows,
the root from which all virtue rises —
that is the king's sceptre.

544.
குடிதழீஇக் கோலோச்சும் மாநில மன்னன்
அடிதழீஇ நிற்கும் உலகு
kutidhazheeik koaloachchum maanhila mannan / atidhazheei nhiRkum ulagu

The king who rules with his sceptre while holding his people close —
the world will hold his feet close in return.

545.
இயல்புளிக் கோலோச்சும் மன்னவன் நாட்ட
பெயலும் விளையுளும் தொக்கு
iyalpuLik koaloachchum mannavan nhaatta / peyalum viLaiyuLum thokku

In the land of a king who governs in accordance with nature's way,
rain arrives on time and harvest multiplies.

546.
வேலன்று வென்றி தருவது மன்னவன்
கோலதூஉங் கோடா தெனின்
vaelandru vendri tharuvadhu mannavan / koaladhoounG koataa thenin

Not the spear gives victory —
the king's sceptre gives it, if it does not bend.

547.
இறைகாக்கும் வையகம் எல்லாம் அவனை
முறைகாக்கும் முட்டாச் செயின்
iRaikaakkum vaiyakam ellaam avanai / muRaikaakkum muttaach seyin

The king protects the whole earth.
Justice protects the king — if he performs it without fail.

548.
எண்பதத்தான் ஓரா முறைசெய்யா மன்னவன்
தண்பதத்தான் தானே கெடும்
eNpadhaththaan Oraa muRaiseyyaa mannavan / thaNpadhaththaan thaanae kedum

The king who is hard to reach, who does not hear and does not do justice —
he perishes by his own coldness.

549.
குடிபுறங் காத்தோம்பிக் குற்றம் கடிதல்
வடுவன்று வேந்தன் தொழில்
kutipuRanG kaaththoampik kutram katidhal / vatuvandru vaendhan thozhil

To guard the people from all sides and cut down crime —
this is the king's work, and it is no shame.

550.
கொலையிற் கொடியாரை வேந்தொறுத்தல் பைங்கூழ்
களைகட் டதனொடு நேர்
kolaiyiR kotiyaarai vaendhoRuththal Paingoozh / kaLaikat tadhanodu naer

A king who punishes those more ruthless than killers —
this is no different from weeding a new green field.

Chapter 56 — Kodunkonmai (The Cruel Sceptre)

551.
கொலைமேற்கொண்டாரிற் கொடிதே அலைமேற்கொண்டு
அல்லவை செய்தொழுகும் வேந்து
kolaimaeRkoN taariR kotidhae alaimaeRkondu allavai seydhozhukum vaendhu

Crueler even than killers —
the king who takes oppression as his work and does wrong without ceasing.

552.
வேலொடு நின்றான் இடுவென்றதுபோலும்
கோலொடு நின்றான் இரவு
vaelotu nindraan iduven Radhupoalum koalodu nindraan iravu

The demands of a king who stands with his sceptre —
they are like a robber standing with his spear saying: give.

553.
நாடொறும் நாடி முறைசெய்யா மன்னவன்
நாடொறும் நாடு கெடும்
naatoRum naati muRaiseyyaa mannavan naatoRum nhaadu kaedum

The king who does not examine wrongs and do justice daily —
his kingdom perishes, day by day.

554.
கூழுங் குடியும் ஒருங்கிழக்கும் கோல்கோடிச்
சூழாது செய்யும் அரசு
koozhunG kutiyum orungizhakkum koalkoatich soozhaadhu seyyum arasu

A ruler who bends his sceptre and acts without deliberation
loses food and people together.

555.
அல்லற்பட்டு ஆற்றாது அழுதகண்ணீரன்றே
செல்வத்தைத் தேய்க்கும் படை
allaRpattu aatraadhu azhudhakaN Neerandrae selvaththaith thaeykkum padai

The tears of those who suffer and can bear it no longer —
those are the army that wears away the tyrant's wealth.

556.
மன்னர்க்கு மன்னுதல் செங்கோன்மை அஃதின்றேல்
மன்னாவாம் மன்னர்க்கொளி
mannarkku mannudhal sengoanmai aqdhindrael mannaavaam mannark koaLi

What makes kings endure is just rule.
Without it, the king's glory does not endure.

557.
துளியின்மை ஞாலத்திற்கு எற்றற்றே வேந்தன்
அளியின்மை வாழும் உயிர்க்கு
thuLiyinmai GnaalaththiRku etratrae vaendhan aLiyinmai vaazhum uyirkku

As drought is to the earth —
a king without compassion is to those who live under him.

558.
இன்மையின் இன்னாது உடைமை முறைசெய்யா
மன்னவன் கோற்கீழ்ப்படின்
inmaiyin innaadhu udaimai muRaiseyyaa mannavan koaRkeezhp patin

To have wealth under a king who does not do justice
is more painful than to have nothing.

559.
முறைகோடி மன்னவன் செய்யின் உறைகோடி
ஒல்லாது வானம் பெயல்
muRaikoati mannavan seyyin uRaikoati ollaadhu vaanam peyal

When a king bends justice, the seasons bend too —
and rain does not fall.

560.
ஆபயன் குன்றும் அறுதொழிலோர் நூல்மறப்பர்
காவலன் காவான் எனின்
aapayan kundrum aRudhozhiloar noolmaRappar kaavalan kaavaan enin

When the protector fails to protect,
cattle lose their yield and the learned forget their learning.

Chapter 57 — Veruvandha Seyalinmai (No Terror in Rule)

561.
தக்காங்கு நாடித் தலைச்செல்லா வண்ணத்தால்
ஒத்தாங்கு ஒறுப்பது வேந்து
thakkaangu naatith thalaichchellaa vaNNaththaal / oththaangu oRuppadhu vaendhu

A king examines faults as they deserve,
punishes proportionally so they do not recur —
that is governance.

562.
கடிதோச்சி மெல்ல எறிக நெடிதாக்கம்
நீங்காமை வேண்டு பவர்
katidhoachchi mella eRika nedidhaakkam / neengaamai vaeNdu pavar

Those who desire lasting prosperity:
raise the rod swiftly, but strike with a gentle hand.

563.
வெருவந்த செய்தொழுகும் வெங்கோல னாயின்
ஒருவந்தம் ஒல்லைக் கெடும்
veruvandha seydhozhukum vengoala naayin / oruvandham ollaik kedum

A fierce king who rules through terror —
he falls quickly, without fail.

564.
இறைகடியன் என்றுரைக்கும் இன்னாச்சொல் வேந்தன்
உறைகடுகி ஒல்லைக் கெடும்
iRaikatiyan endruraikkum innaachchol vaendhan / uRaikatuki ollaik kedum

The king of whom bitter words are spoken —
"he is hard, he is cruel" —
his reign shortens and he perishes swiftly.

565.
அருஞ்செவ்வி இன்னா முகத்தான் பெருஞ்செல்வம்
பேஎய்கண் டன்னது உடைத்து
arunjevvi innaa mukaththaan perunjelvam / paeeykaN dannadhu udaiththu

The great wealth of one who is hard to approach and harsh of face —
it is like treasure held by a demon: no one can use it.

566.
கடுஞ்சொல்லன் கண்ணிலன் ஆயின் நெடுஞ்செல்வம்
நீடின்றி ஆங்கே கெடும்
katunjollan kaNNilan aayin netunjelvam / neetindri aange kedum

A king who speaks harshly and has no kindness —
his great wealth does not last; it perishes on the spot.

567.
கடுமொழியும் கையிகந்த தண்டமும் வேந்தன்
அடுமுரண் தேய்க்கும் அரம்
katumozhiyum kaiyikandha thaNdamum vaendhan / atumuraN thaeykkum aram

Harsh words and excessive punishment —
these are the file that wears down a king's power to conquer.

568.
இனத்தாற்றி எண்ணாத வேந்தன் சினத்தாற்றிச்
சீறிற் சிறுகும் திரு
inaththaatri eNNaadha vaendhan sinaththaatrich / seeRiR siRukum thiru

A king who does not consult his council and rages in anger —
his prosperity shrinks.

569.
செருவந்த போழ்திற் சிறைசெய்யா வேந்தன்
வெருவந்து வெய்து கெடும்
seruvandha poazhdhir siRaiseyyaa vaendhan / veruvandhu veydhu kedum

A king who builds no fortress when war approaches —
is seized by fear and perishes quickly.

570.
கல்லார்ப் பிணிக்கும் கடுங்கோல் அதுவல்லது
இல்லை நிலக்குப் பொறை
kallaarp piNikkum kadungoal adhuvalladhu / illai nhilakkup poRai

A fierce sceptre that binds the ignorant to itself —
there is no greater burden on the earth.

Chapter 58 — Kannotam (Benignity)

571.
கண்ணோட்டம் என்னும் கழிபெருங் காரிகை
உண்மையான் உண்டிவ் வுலகு
kaNNoattam ennum kazhiperung kaarikai / uNmaiyaan uNtiv vulagu

Benignity — that exceeding great adornment —
is what the world truly lives by, and truly has.

572.
கண்ணோட்டத் துள்ளது உலகியல் அஃதிலார்
உண்மை நிலக்குப் பொறை
kaNNoattath thuLLadhu ulakiyal aqdhilaar / uNmai nhilakkup poRai

The workings of the world lie within benignity.
Those who have none — their very existence is a burden on the earth.

573.
பண்என்னாம் பாடற்கு இயைபின்றேல் கண்என்னாம்
கண்ணோட்டம் இல்லாத கண்
paN-ennaam paataRku iyaipindrael kaN-ennaam / kaNNoattam illaadha kaN

What is melody to a song with no tune?
What are eyes to eyes that hold no kindness?

574.
உளபோல் முகத்தெவன் செய்யும் அளவினால்
கண்ணோட்டம் இல்லாத கண்
uLapoal mukaththevan seyyum aLavinaal / kaNNoattam illaadha kaN

Eyes that merely appear in a face —
what do they accomplish, those eyes that hold no benignity?

575.
கண்ணிற்கு அணிகலம் கண்ணோட்டம் அஃதின்றேல்
புண்ணென்று உணரப் படும்
kaNNiRku aNikalam kaNNoattam aqdhindrael / puNNendru uNarap padum

Benignity is the jewel that adorns the eye.
Without it, what is called an eye is understood as a wound.

576.
மண்ணோ டியைந்த மரத்தனையர் கண்ணோ
டியைந்துகண் ணோடா தவர்
maNNoa tiyaindha maraththanaiyar kaNNoa / tiyaindhukaN Noataa thavar

Those who have eyes but do not look with kindness —
they are like trees rooted in earth: present, but not truly there.

577.
கண்ணோட்டம் இல்லவர் கண்ணிலர் கண்ணுடையார்
கண்ணோட்டம் இன்மையும் இல்
kaNNoattam illavar kaNNilar kaNNutaiyaar / kaNNoattam inmaiyum il

Those without benignity are truly eyeless.
Those with true eyes cannot be without benignity.

578.
கருமம் சிதையாமல் கண்ணோட வல்லார்க்கு
உரிமை உடைத்திவ் வுலகு
karumam sidhaiyaamal kaNNoada vallaarkku / urimai udaiththiv vulagu

Those who can show benignity without letting their duty break —
the world belongs to them by right.

579.
ஒறுத்தாற்றும் பண்பினார் கண்ணும்கண் ணோடிப்
பொறுத்தாற்றும் பண்பே தலை
oRuththaatrum paNpinaar kaNNumkaN Noatip / poRuththaatrum paNpae thalai

Even among those who can punish and bear it —
the one who looks with kindness and bears patiently stands highest.

580.
பெயக்கண்டும் நஞ்சுண் டமைவர் நயத்தக்க
நாகரிகம் வேண்டு பவர்
peyakkaNdum nanjuN Tamaivar nayaththakka / naakarikam vaendu pavar

Those who desire the refinement that wins hearts —
they drink poison in good grace, smiling at those who give it.

Chapter 59 — Otradal (Espionage)

581.
ஒற்றும் உரைசான்ற நூலும் இவையிரண்டும்
தெற்றென்க மன்னவன் கண்
Otrum uraisaandra noolum ivaiyiraNdum / thetrenka mannavan kaN

The spy and the well-tested body of law — these two —
let a king hold them as his very eyes.

582.
எல்லார்க்கும் எல்லாம் நிகழ்பவை எஞ்ஞான்றும்
வல்லறிதல் வேந்தன் தொழில்
Ellaarkkum ellaam nikazhpavai eGnGnaandrum / vallaRidhal vaendhan thozhil

To know swiftly, always, what happens among all people in all places —
that is the king's work.

583.
ஒற்றினான் ஒற்றிப் பொருள்தெரியா மன்னவன்
கொற்றங் கொளக்கிடந்தது இல்
Otrinaan otrip poruLdheriyaa mannavan / kotranG koLakkitandhadhu il

A king who does not find out through spies and understand what lies beneath —
there is nothing left for him to seize as victory.

584.
வினைசெய்வார் தம்சுற்றம் வேண்டாதார் என்றாங்கு
அனைவரையும் ஆராய்வது ஒற்று
Vinaiseyvaar thamsutram vaeNdaadhaar endraangu / anaivaraiyum aaraaivadhu otru

The spy investigates all without distinction —
workers, kinsmen, and those who wish the king no good.

585.
கடாஅ உருவொடு கண்ணஞ்சாது யாண்டும்
உகாமை வல்லதே ஒற்று
Kataaa uruvotu kaNNanjaadhu yaaNdum / ukaamai valladhae otru

To go unnoticed, to fear nothing, to keep secrets always —
that is the capacity of a spy.

586.
துறந்தார் படிவத்த ராகி இறந்தாராய்ந்து
என்செயினும் சோர்விலது ஒற்று
ThuRandhaar pativaththa raaki iRandhaaraaindhu / enseyinum soarviladhu otru

Wearing the appearance of a renunciant, investigating even the dead thoroughly,
never failing whatever is done — that is the spy.

587.
மறைந்தவை கேட்கவற்றாகி அறிந்தவை
ஐயப்பாடு இல்லதே ஒற்று
MaRaindhavai kaetkavaR Raaki aRindhavai / aiyappaatu illadhae otru

Able to hear what is hidden, knowing what is found
without uncertainty — that is the spy.

588.
ஒற்றொற்றித் தந்த பொருளையும் மற்றுமோர்
ஒற்றினால் ஒற்றிக் கொளல்
Otrotrith thandha poruLaiyum matrumoar / otrinaal otrik koLal

What one spy brings back —
verify it through another spy before accepting it.

589.
ஒற்றெற் றுணராமை ஆள்க உடன்மூவர்
சொற்றொக்க தேறப் படும்
OtreR RuNaraamai aaLka udanmoovar / sotrokka thaeRap padum

Employ spies who do not know each other.
A thing may be trusted when three speak the same word.

590.
சிறப்பறிய ஒற்றின்கண் செய்யற்க செய்யின்
புறப்படுத்தான் ஆகும் மறை
SiRappaRiya otrin-kaN seyyaRka seyyin / puRappatuththaan aakum maRai

Do not reward the spy openly for excellent service —
do so, and the secret is brought out into the open.

Chapter 60 — Ookkamudaimai (Possessing Energy)

591.
உடையர் எனப்படுவது ஊக்கம் அஃதில்லார்
உடையது உடையரோ மற்று
Udaiyar enappatuvadhu ookkam aqdhindrael / udaiyadhu udaiyaro matru

Energy is what it means to possess something.
Those without it — does what they have count as having?

592.
உள்ளம் உடைமை உடைமை பொருளுடைமை
நில்லாது நீங்கி விடும்
ULLam udaimai udaimai poruLudaimai / nillaadhu neengi vidum

True possession is the possession of a strong mind.
Material wealth does not stay — it goes.

593.
ஆக்கம் இழந்தேமென்று அல்லாவார் ஊக்கம்
ஒருவந்தம் கைத்துடை யார்
Aakkam izhandhaemendru allaavaar ookkam / oruvandham kaiththudaiyaar

Those who truly hold energy in their hands —
they do not despair saying "we have lost our prosperity."

594.
ஆக்கம் அதர்வினாய்ச் செல்லும் அசைவிலா
ஊக்க முடையா னுழை
Aakkam adharvinaaich sellum asaivilaa / ookkam udaiyaanuzhay

Prosperity comes asking the way and walks toward
the one who possesses energy without wavering.

595.
வெள்ளத் தனைய மலர்நீட்டம் மாந்தர்தம்
உள்ளத் தனையது உயர்வு
VeLLath thanaiya malarnheettam maandhardam / uLLath thanaiyadu uyarvu

A flower's height above water is the measure of the flood beneath —
human greatness rises to the measure of what the mind holds.

596.
உள்ளுவ தெல்லாம் உயர்வுள்ளல் மற்றது
தள்ளினுந் தள்ளாமை நீர்த்து
ULLuva thellaam uyarvuLLal matradhu / thaLLinundh thaLLaamai neerththu

Of all things to aspire to — aspire to what is high.
Even if it pushes back, the nature of it is not to be pushed away.

597.
சிதைவிடத்து ஒல்கார் உரவோர் புதையம்பிற்
பட்டுப்பா டூன்றுங் களிறு
Sidhaivitaththu olkaar uravoar pudhaiampiR / pattupaatooRRung kaLiRu

The strong do not bend at the point of ruin —
like an elephant struck by arrows planted deep, driving itself onward.

598.
உள்ளம் இலாதவர் எய்தார் உலகத்து
வள்ளியம் என்னுஞ் செருக்கு
ULLam ilaadhavar eydhaar ulakaththu / vaLLiyam ennum serukku

Those without inner strength — they do not reach
the pride of generosity in this world.

599.
பரியது கூர்ங்கோட்டது ஆயினும் யானை
வெரூஉம் புலிதாக் குறின்
Pariyadhu koorngoattadhu aayinum yaanai / verooum pulithaakkuRin

Though the elephant is vast and its tusks are sharp —
it trembles when the tiger strikes.

600.
உரமொருவற்கு உள்ள வெறுக்கை அஃதில்லார்
மரம்மக்க ளாதலே வேறு
UramoruvaRku uLLa veRukkai aqdhindrael / marammakkaL aadhalae veRu

The wealth that a person possesses — that is inner strength.
Those without it differ from trees only in what they are called.

Chapter 61 — Matiyinmai (Against Idleness, Kurals 601–610)

601.
குடியென்னும் குன்றா விளக்கம் மடியென்னும்
மாசூர மாய்ந்து கெடும்
kutiyennum kundraa viLakkam matiyennum / maasoora maaindhu kedum

The never-diminishing lamp called family —
when the taint called idleness spreads over it, it is extinguished and ruined.

602.
மடியை மடியா ஒழுகல் குடியைக்
குடியாக வேண்டு பவர்
matiyai matiyaa ozhukal kutiyaik / kutiyaaka vaeNdu pavar

Those who want their family to be truly a family
conduct themselves not folding into idleness.

603.
மடிமடிக்கொண்டொழுகும் பேதை பிறந்த
குடிமடியும் தன்னினும் முந்து
matimatik koNdozhukum paedhai piRandha / kutimatiyum thanninum mundhu

The fool who wraps himself in idleness —
the family that gave him birth collapses before he does.

604.
குடிமடிந்து குற்றம் பெருகும் மடிமடிந்து
மாண்ட உஞற்றிலவர்க்கு
kutimatindhu kutram perukum matimatindhu / maaNda uGnatri lavarkku

For those who fold into idleness and waste fine effort —
the family declines and faults multiply.

605.
நெடுநீர் மறவி மடிதுயில் நான்கும்
கெடுநீரார் காமக்கலன்
netunheer maRavi matidhuyil naankum / ketunheeraar kaamak kalan

Procrastination, forgetfulness, idleness, and sleep —
these four are the vessels of desire for those whose nature is ruined.

606.
படியுடையார் பற்றமைந்தக் கண்ணும் மடியுடையார்
மாண்பயன் எய்தல் அரிது
patiyutaiyaar patramaindhak kaNNum matiyutaiyaar / maaNpayan eydhal aridhu

Even when those with merit extend their support,
those possessed of idleness rarely reach worthy results.

607.
இடிபுரிந்து எள்ளுஞ்சொல் கேட்பர் மடிபுரிந்து
மாண்ட உஞற்றிலவர்
idipurindhu eLLunhjsol kaetpar matipurindhu / maaNda uGnatri lavar

Those who embrace idleness and waste fine effort —
they will hear words of thunder and contempt.

608.
மடிமை குடிமைக்கண் தங்கின்தன் ஒன்னார்க்கு
அடிமை புகுத்தி விடும்
matimai kutimaikkaN thangindhan onnaarkku / atimai pukuththi vidum

When idleness takes up residence in a family,
it delivers that family into servitude to enemies.

609.
குடியாண்மையுள்வந்த குற்றம் ஒருவன்
மடியாண்மை மாற்றக் கெடும்
kutiyaaNmai yuLvandha kutram oruvan / matiyaaNmai maatrak kedum

The faults that enter a family's governance —
when one person drives out idleness, they are destroyed.

610.
மடியிலா மன்னவன் எய்தும் அடியளந்தான்
தாய தெல்லாம் ஒருங்கு
matiyilaa mannavan eydhum atiyaLandhaant / Thaaaya thellaam orungu

The king without idleness attains all at once —
all that was once measured by the god who strode the worlds.

Chapter 62 — Aalvinayudaimai (Industrious Action, Kurals 611–620)

611.
அருமை உடைத்தென்று அசாவாமை வேண்டும்
பெருமை முயற்சி தரும்
arumai udaiththendru asaavaamai vaeNdum / perumai muyaRchi tharum

Don't give up saying it is difficult —
greatness comes through effort.

612.
வினைக்கண் வினைகெடல் ஓம்பல் வினைக்குறை
தீர்ந்தாரின் தீர்ந்தன்று உலகு
vinaikkaN vinaiketal Ompal vinaikkuRai / theerndhaarin theerndhandru ulagu

Guard against abandoning a task midway —
the world was not finished by those who gave up before completion.

613.
தாளாண்மை என்னும் தகைமைக்கண் தங்கிற்றே
வேளாண்மை என்னுஞ் செருக்கு
thaaLaaNmai ennum thakaimaikkaN thangitrae / vaeLaaNmai ennunhj serukku

The pride of generosity rests
within the dignity that is called industriousness.

614.
தாளாண்மை இல்லாதான் வேளாண்மை பேடிகை
வாளாண்மை போலக் கெடும்
thaaLaaNmai illaadhaan vaeLaaNmai paetikai / vaaLaaNmai poalak kedum

The generosity of one without industriousness
collapses like the sword-bearing of a coward.

615.
இன்பம் விழையான் வினைவிழைவான் தன்கேளிர்
துன்பம் துடைத்தூன்றும் தூண்
inpam vizhaiyaan vinaivizhaivaan than-kaeLir / thunpam thutaiththoondrum thooN

One who desires not pleasure but desires the task —
he is the pillar that wipes away his kin's suffering and steadies them.

616.
முயற்சி திருவினை ஆக்கும் முயற்றின்மை
இன்மை புகுத்தி விடும்
muyaRchi thiruvinai aakkum muyatrinmai / inmai pukuththi vidum

Effort makes action into wealth.
Lack of effort ushers in poverty.

617.
மடியுளாள் மாமுகடி என்ப மடியிலான்
தாளுளான் தாமரையினாள்
matiyuLaaL maamukati enpa matiyilaan / thaaLuLaan thaamaraiyi naaL

In the lap of the idle one dwells Mahamukadi, the goddess of misfortune, they say.
In the feet of the industrious one dwells the Lotus Lady.

618.
பொறியின்மை யார்க்கும் பழியன்று அறிவறிந்து
ஆள்வினை இன்மை பழி
poRiyinmai yaarkkum pazhiyandru aRivaRindhu / aaLvinai inmai pazhi

Lack of natural gifts is not disgrace for anyone.
But lack of industrious action despite knowing — that is disgrace.

619.
தெய்வத்தான் ஆகாதெனினும் முயற்சிதன்
மெய்வருத்தக் கூலி தரும்
theyvaththaan aakaa theninum muyaRchidhan / meyvaruththak kooli tharum

Even if fate does not bring it,
effort pays wages in proportion to the body's toil.

620.
ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித்
தாழாது உஞற்றுபவர்
oozhaiyum uppakkam kaaNpar ulaivindrith / thaazhaadhu uGnatru pavar

Those who press on without faltering, without delay,
will see even fate turn in their favor.

Chapter 63 — Idukkanazhiyaamai (Steadfastness Under Affliction, Kurals 621–630)

621.
இடுக்கண் வருங்கால் நகுக அதனை
அடுத்தூர்வது அஃதொப்பதில்
idukkaN varungaal nakuka adhanai / atuththoorvadhu aqdhoppa thil

When adversity comes — laugh at it.
Nothing conquers it like that.

622.
வெள்ளத்தனைய இடும்பை அறிவுடையான்
உள்ளத்தின் உள்ளக்கெடும்
veLLath thanaiya idumpai aRivutaiyaan / uLLaththin uLLak kedum

Affliction vast as flood —
in the mind of the wise one who holds it within, it perishes.

623.
இடும்பைக்கு இடும்பை படுப்பர் இடும்பைக்கு
இடும்பை படாஅதவர்
idumpaikku idumpai paduppar idumpaikku / idumpai padaaa thavar

Those who do not suffer under adversity —
they make adversity itself suffer.

624.
மடுத்தவாயெல்லாம் பகடன்னான் உற்ற
இடுக்கண் இடர்ப்பாடுடைத்து
matuththavaa yellaam pakatannaan utra / idukkaN idarppaatu udaiththu

Wherever an opening presents itself, it strikes —
such is the nature of hardship upon one who stands like a bull.

625.
அடுக்கி வரினும் அழிவிலான் உற்ற
இடுக்கண் இடுக்கட்படும்
atukki varinum azhivilaan utra / idukkaN idukkat padum

When adversity comes piling upon adversity upon the one who does not collapse —
it is adversity that finds itself in the tight place.

626.
அற்றேமென்று அல்லற்படுபவோ பெற்றேமென்று
ஓம்புதல் தேற்றாதவர்
atraemendru allaR patupavoa petraemendru / ompudhal thaetraa thavar

Those who don't know how to guard what they have gained —
do they suffer and cry out that they are ruined?

627.
இலக்கம் உடம்பிடும்பைக்கென்று கலக்கத்தைக்
கையாறாக்கொள்ளாதாம் மேல்
ilakkam udampitumpaik kendru kalakkaththaik / kaiyaaRaak koLLaadhaam mael

The superior person does not take agitation as their instrument
even when the body is the target of affliction.

628.
இன்பம் விழையான் இடும்பை இயல்பென்பான்
துன்பம் உறுதல் இலன்
inpam vizhaiyaan idumpai iyalpenpaan / thunpam uRudhal ilan

One who does not desire pleasure and accepts affliction as its nature —
suffering does not reach him.

629.
இன்பத்துள் இன்பம் விழையாதான் துன்பத்துள்
துன்பம் உறுதல் இலன்
inpaththuL inpam vizhaiyaadhaan thunpaththuL / thunpam uRudhal ilan

One who does not desire pleasure within pleasure —
suffering does not touch him even within suffering.

630.
இன்னாமை இன்பம் எனக்கொளின் ஆகும்தன்
ஒன்னார் விழையுஞ்சிறப்பு
innaamai inpam enakkoLin aakundhan / onnaar vizhaiyunhj siRappu

If one takes what is bitter as if it were sweet,
the glory that even enemies envy becomes theirs.

Chapter 64 — Amaichchu (The Minister, Kurals 631–640)

631.
கருவியும் காலமும் செய்கையும் செய்யும்
அருவினையும் மாண்டது அமைச்சு
karuviyum kaalamum seykaiyum seyyum / aruvinaiyum maaNdadhu amaichchu

The minister excels —
who with the right tools, the right moment, and the right method accomplishes even the most difficult work.

632.
வன்கண் குடிகாத்தல் கற்றறிதல் ஆள்வினையோடு
ஐந்துடன் மாண்டது அமைச்சு
van-kaN kutikaaththal katraRidhal aaLvinaiyoadu / aindhutan maantadhu amaichchu

The minister excels in all five:
courage, protecting the people, learning with understanding, and industrious action.

633.
பிரித்தலும் பேணிக்கொளலும் பிரிந்தார்ப்
பொருத்தலும் வல்லதமைச்சு
piriththalum paenik koLalum pirindhaarp / poruththalum valla thamaichchu

The minister is able to divide enemies,
to hold allies with care, and to reconcile those who have separated.

634.
தெரிதலும் தேர்ந்து செயலும் ஒருதலையாச்
சொல்லலும் வல்லது அமைச்சு
theridhalum thaerndhu seyalum orudhalaiyaach / sollalum valladhu amaichchu

The minister is able to discern,
to act after deliberation, and to speak with decisiveness.

635.
அறனறிந்து ஆன்றமைந்த சொல்லான் எஞ்ஞான்றும்
திறனறிந்தான் தேர்ச்சித்துணை
aRanarindhu aandramaindha sollaanenhj Gnaandrunh / thiRanarindhaan thaerchchith thuNai

One who knows virtue, speaks with calm settled words,
and at all times knows capacity — this is the discernment-companion.

636.
மதிநுட்பம் நூலோடு உடையார்க்கு அதிநுட்பம்
யாவுள முன்நிற்பவை
madhinhutpam nooloadu udaiyaarkku adhinhutpam / yaavuLa munnhiR pavai

For one who possesses subtle intellect along with learning —
what obstacle can stand before them?

637.
செயற்கை அறிந்தக் கடைத்தும் உலகத்து
இயற்கை அறிந்து செயல்
seyaRkai aRindhak kadaiththum ulakaththu / iyaRkai aRindhu seyal

Even knowing the method of what must be done,
act also with knowledge of the world's nature.

638.
அறிகொன்று அறியான் எனினும் உறுதி
உழையிருந்தான் கூறல் கடன்
aRikondru aRiyaan eninum uRudhi / uzhaiyirundhaan kooRal kadan

Even if the king knows one thing and not another,
it is the duty of the one who stands near to speak what is true.

639.
பழுதெண்ணும் மந்திரியின் பக்கத்துள் தெவ்வோர்
எழுபது கோடி உறும்
pazhudheNNum mandhiriyin pakkadhadhuL thevvoar / ezhupadhu koadi uRum

When a minister who calculates flaws is by his side,
seven hundred million enemies may be counted as present.

640.
முறைப்படச் சூழ்ந்தும் முடிவிலவே செய்வர்
திறப்பாடு இலாதவர்
muRaippatach soozhndhum mutivilavae seyvar / thiRappaatu ilaaa thavar

Those without capacity —
though they deliberate in due order, they leave everything undone.

Chapter 65 — Solvanmai (Power of Speech, Kurals 641–650)

641.
நாநலம் என்னும் நலனுடைமை அந்நலம்
யாநலத்து உள்ளதூஉம் அன்று
naanhalam ennum nalanutaimai anhnhalam / yaanhalaththu uLLadhooum andru

The excellence of tongue — that excellence —
is contained in no other excellence.

642.
ஆக்கமும் கேடும் அதனால் வருதலால்
காத்தோம்பல் சொல்லின்கட் சோர்வு
aakkamunG kaedum adhanaal varudhalaal / kaaththoampal sollin-kat soarvu

Since both prosperity and ruin come by the tongue,
guard the tongue's slip with special care.

643.
கேட்டார்ப் பிணிக்கும் தகையவாய்க் கேளாரும்
வேட்ப மொழிவதாம் சொல்
kaettaarp piNikkum thakaiyavaaik kaeLaarum / vaetpa mozhivadhaam sol

Speech is that which binds those who hear
and makes even those who did not come to hear desire it.

644.
திறனறிந்து சொல்லுக சொல்லை அறனும்
பொருளும் அதனினூஉங்கு இல்
thiRanaRindhu solluka sollai aRanum / poruLum adhaninooungu il

Speak with knowledge of fit measure —
virtue and wealth have nothing greater than this.

645.
சொல்லுக சொல்லைப் பிறிதோர்சொல் அச்சொல்லை
வெல்லுஞ்சொல் இன்மை அறிந்து
solluka sollaip piRidhoarsol achchollai / vellunjol inmai aRindhu

Speak the word —
knowing that no other word can overcome it.

646.
வேட்பத்தாஞ் சொல்லிப் பிறர்சொல் பயன்கோடல்
மாட்சியின் மாசற்றார் கோள்
vaetpaththaanhj chollip piRarsol payan-koatal / maatchiyin maasatraar koaL

To speak so as to please, then take what is useful from others' words —
this is the way of the faultless excellent.

647.
சொலல்வல்லன் சோர்விலன் அஞ்சான் அவனை
இகல்வெல்லல் யார்க்கும் அரிது
solalvallan soarvilan anjaan avanai / ikalvellal yaarkkum aridhu

One who speaks well, does not falter, and does not fear —
it is difficult for anyone to overcome him by contest.

648.
விரைந்து தொழில்கேட்கும் ஞாலம் நிரந்தினிது
சொல்லுதல் வல்லார்ப் பெறின்
viraindhu thozhilkaetkum Gnaalam nirandhinidhu / solludhal vallaarp peRin

The world swiftly seeks the service
of those who, when found, can speak with sustained and pleasant art.

649.
பலசொல்லக் காமுறுவர் மன்றமா சற்ற
சிலசொல்லல் தேற்றாதவர்
palasollak kaamuRuvar mandramaa satra / silasollal thaetraa thavar

Those who cannot speak even a few words clearly —
they are made to speak many in the assembly.

650.
இணருழ்த்தும் நாறா மலரனையர் கற்றது
உணர விரித்துரையாதார்
iNaruzhththum naaRaa malaranaiyar katradhu / uNara viriththuraiyaa thaar

Those who know much but cannot spread it out so others can receive it —
they are like flowers that release no fragrance even when crushed.

Chapter 66 — Vinaitthuuymai (Purity in Action, Kurals 651–660)

651.
துணைநலம் ஆக்கம் தருஉம் வினைநலம்
வேண்டிய எல்லாந்தரும்
thuNainhalam aakkam tharu-um vinainhalam / vaeNdiya ellaanh tharum

The excellence of allies brings wealth.
The excellence of action brings everything desired.

652.
என்றும் ஒருவுதல் வேண்டும் புகழொடு
நன்றி பயவா வினை
endrum oruvudhal vaeNdum pukazhodu / nandri payavaa vinai

Always shun action
that yields no virtue and no praise.

653.
ஒஓதல் வேண்டும் ஒளிமாழ்கும் செய்வினை
ஆஅதும் என்னுமவர்
oOdhal vaeNdum oLimaazhkum seyvinai / aaadhum ennu mavar

Those who say "we shall rise"
must shun action that dims their light.

654.
இடுக்கண் படினும் இளிவந்த செய்யார்
நடுக்கற்ற காட்சியவர்
idukkaN patinum iLivandha seyyaar / natukkatra kaatchi yavar

Even when affliction falls,
those whose vision is steady do not do what is base.

655.
எற்றென்று இரங்குவ செய்யற்க செய்வானேல்
மற்றன்ன செய்யாமை நன்று
etrendru iranguva seyyaRka seyvaanael / matranna seyyaamai nandru

Don't do what you will later lament.
If it has been done — at least don't do it again.

656.
ஈன்றாள் பசிகாண்பான் ஆயினும் செய்யற்க
சான்றோர் பழிக்கும் வினை
eendraaL pasikaaNpaan aayinunhj seyyaRka / saandroar pazhikkum vinai

Even if the one who bore you is starving —
don't do what the worthy condemn.

657.
பழிமலைந்து எய்திய ஆக்கத்தின் சான்றோர்
கழிநல்குரவே தலை
pazhimalaindhu eydhiya aakkaththin saandroar / kazhinhal kuravae thalai

The extreme poverty of the worthy
is superior to wealth gained by heaping up disgrace.

658.
கடிந்த கடிந்தொரார் செய்தார்க்கு அவைதாம்
முடிந்தாலும் பீழை தரும்
katindha katindhoraar seydhaarkku avaidhaam / mutindhaalum peezhai tharum

For those who do forbidden things and refuse to hear reproof —
those things, even when they succeed, bring suffering.

659.
அழக்கொண்ட எல்லாம் அழப்போம் இழப்பினும்
பிற்பயக்கும் நற்பாலவை
azhakkoNda ellaam azhappoam izhappinum / piRpayakkum naRpaa lavai

Everything won through tears will go through tears.
Even in loss, good deeds bear fruit in what comes after.

660.
சலத்தால் பொருள்செய்தேமார்த்தல் பசுமண்
கலத்துள்நீர் பெய்திரீஇயற்று
salaththaal poruLseydhae maarththal pasumaN / kalaththuLnheer peydhiree-i yatru

Acquiring wealth through deceit and trying to guard it —
like pouring water into a vessel of unfired clay.

Chapter 67 — Vinaithitpam (Firmness in Action, Kurals 661–670)

661.
வினைத்திட்பம் என்பது ஒருவன் மனத்திட்பம்
மற்றைய எல்லாம் பிற
Vinaiththitpam enpadhu oruvan manaththitpam / Matraiya ellaam piRa

What is called firmness in action is firmness of one's mind.
All else is secondary.

662.
ஊறொரால் உற்றபின் ஒல்காமை இவ்விரண்டின்
ஆறென்பர் ஆய்ந்தவர் கோள்
OoRoraal utrapin olkaamai ivviraNdin / AaRenpar aaindhavar koaL

Avoiding harm before it comes, not bending after it has come —
those who have examined say these two are the path.

663.
கடைக்கொட்கச் செய்தக்கதாண்மை இடைக்கொட்கின்
எற்றா விழுமந்தரும்
Kadaikkotkach seydhakka thaaNmai idaikkotkin / Etraa vizhumanh tharum

Manly vigor must be carried through to the very end.
If it wavers in the middle, it brings irreparable suffering.

664.
சொல்லுதல் யார்க்கும் எளிய அரியவாம்
சொல்லியவண்ணம் செயல்
Solludhal yaarkkum eLiya ariyavaam / Solliya vaNNam seyal

Speaking is easy for anyone.
What is difficult is acting as one has spoken.

665.
வீறெய்தி மாண்டார் வினைத்திட்பம் வேந்தன்கண்
ஊறெய்தி உள்ளப்படும்
VeeReydhi maaNdaar vinaiththitpam vaendhan-kaN / OoReydhi uLLap padum

The firmness in action of those who have risen and excelled —
it is remembered when it makes its mark on the king.

666.
எண்ணிய எண்ணியாங்கு எய்துவர் எண்ணியார்
திண்ணியராகப் பெறின்
ENNiya eNNiyaangu eydhu eNNiyaar / ThiNNiyar aagap peRin

Those who contemplate can attain what they contemplate —
if they remain firm in what they have resolved.

667.
உருவுகண்டு எள்ளாமை வேண்டும் உருள்பெருந்தேர்க்கு
அச்சாணி அன்னார் உடைத்து
Uruvukandu eLLaamai vaeNdum uruLperundhaerkku / Achchaani annaar udaiththu

Don't despise someone by their appearance —
the world holds those who are like the linchpin of the great rolling chariot.

668.
கலங்காது கண்டவினைக்கண் துளங்காது
தூக்கம் கடிந்துசெயல்
Kalangaadhu kaNda vinaikkaN thuLangaadhu / Thookkangu katindhu seyal

The work that has been decided upon —
do it without disturbance, without wavering, driving out sleep.

669.
துன்பம் உறவரினும் செய்க துணிவாற்றி
இன்பம் பயக்கும் வினை
Thunpam uRavarinum seyka thuNivaatri / Inpam payakkum vinai

Even when suffering approaches —
do the resolute work that brings joy.

670.
எனைத்திட்பம் எய்தியக்கண்ணும் வினைத்திட்பம்
வேண்டாரை வேண்டாது உலகு
Enaiththitpam eythiyak kaNNum vinaiththitpam / VaeNdaarai vaeNdaadhu ulagu

Though a person attains every other kind of firmness —
the world does not want those who lack firmness in action.

Chapter 68 — Vinaiseyalvakai (The Mode of Action, Kurals 671–680)

671.
சூழ்ச்சிமுடிவு துணிவெய்தல் அத்துணிவு
தாழ்ச்சியுள் தங்குதல் தீது
soozhchchi mutivu thuNiveydhal aththuNivu / thaazhchchiyuL thangudhal theedhu

After deliberation reaches its end, come to resolution.
For that resolution to linger in hesitation — that is harmful.

672.
தூங்குக தூங்கிச் செயற்பால தூங்கற்க
தூங்காது செய்யும் வினை
thoonguka thoongich seyaRpaala thoongaRka / thoongaadhu seyyum vinai

Let what should be done slowly be done slowly.
Don't delay what should be done without delay.

673.
ஒல்லும்வாயெல்லாம் வினைநன்றே ஒல்லாக்கால்
செல்லும்வாய் நோக்கிச் செயல்
ollumvaa yellaam vinainhandrae ollaakkaal / sellumvaai noakkich seyal

Wherever possible, do the task well.
When not possible, look for a way forward and act.

674.
வினைபகை என்றிரண்டின் எச்சம் நினையுங்கால்
தீயெச்சம்போலத் தெறும்
vinaipakai endriraNtin echcham ninaiyungaal / theeyechcham poalath thaeRum

When you think of a remnant — of task or enemy — left unfinished,
it scorches like a spark of fire.

675.
பொருள்கருவி காலம் வினையிடனொடு ஐந்தும்
இருள்தீர எண்ணிச் செயல்
poruLkaruvi kaalam vinaiyitanoadu aindhum / iruLdheera eNNich seyal

Resources, instruments, moment, the task, and the place —
weigh all five clearly before acting.

676.
முடிவும் இடையூறும் முற்றியாங்கு எய்தும்
படுபயனும் பார்த்துச் செயல்
mutivum idaiyooRum mutriyaangu eydhum / padupayanum paarththuch seyal

Consider the outcome, the obstacles midway, and the fruit that comes when it is complete —
then act.

677.
செய்வினை செய்வான் செயன்முறை அவ்வினை
உள்ளறிவான் உள்ளம் கொளல்
seyvinai seyvaan seyanmuRai avvinai / uLLaRivaan uLLam koLal

To know the way of doing a task —
take the mind of one who knows that task inwardly.

678.
வினையான் வினையாக்கிக் கோடல் நனைகவுள்
யானையால் யானையாத்தற்று
vinaiyaan vinaiyaakkik koadal nanaikavuL / yaanaiyaal yaanaiyaath thatru

Using one task to accomplish another —
like capturing an elephant with an elephant, one whose temples flow with musk.

679.
நட்டார்க்கு நல்லசெயலின் விரைந்ததே
ஒட்டாரை ஒட்டிக்கொளல்
nattaarkku nalla seyalin viraindhadhae / ottaarai ottik koLal

Swifter than doing good for friends —
bring the one who opposes you into alliance.

680.
உறைசிறியார் உள்நடுங்கல் அஞ்சிக் குறைபெறின்
கொள்வர் பெரியார்ப்பணிந்து
uRaisiRiyaar uLnhatungal anjik kuRaipeRin / koLvar periyaarp paNindhu

Those who tremble inwardly at their smallness —
when they obtain what they need, they will bow to the great.

Chapter 69 — Thoodu (The Envoy, Kurals 681–690)

681.
அன்புடைமை ஆன்ற குடிப்பிறத்தல் வேந்தவாம்
பண்புடைமை தூதுரைப்பான் பண்பு
anpudaimai aandra kutippiRaththal vaendhavaam / paNpudaimai thoodhuraippaan paNpu

The qualities of an envoy who carries a king's embassy:
affection, noble birth, and personal worthiness.

682.
அன்பறிவு ஆராய்ந்த சொல்வன்மை தூதுரைப்பார்க்கு
இன்றியமையாத மூன்று
anpaRivu aaraaindha solvanmai thoodhuraippaarkku / indri yamaiyaadha moondru

Affection, knowledge, and the power of speech that has been tested —
these three are indispensable for an envoy.

683.
நூலாருள் நூல்வல்லன் ஆகுதல் வேலாருள்
வென்றி வினையுரைப்பான் பண்பு
noolaaruL noolvallan aakudhal vaelaaruL / vendri vinaiyuraippaan paNpu

Among the learned, to be the most skilled in learning —
that is the quality of one who carries a mission toward victory.

684.
அறிவுரு வாராய்ந்த கல்வி இம்மூன்றன்
செறிவுடையான் செல்க வினைக்கு
aRivuru vaaraaindha kalvi-im moondran / seRivutaiyaan selka vinaikku

Knowledge, worthy bearing, learning that has been examined —
let the one dense with all three go on the mission.

685.
தொகச்சொல்லித் தூவாதநீக்கி நகச்சொல்லி
நன்றிபயப்பதாந் தூது
thokachchollith thoovaadha neekki nakachcholli / nandri payappadhaanh thoodhu

Speak condensed, remove what scatters, speak with wit —
and bring benefit. That is embassy.

686.
கற்றுக்கண் அஞ்சான் செலச்சொல்லிக் காலத்தால்
தக்கது அறிவதாம் தூது
katrukkaN anjaan selachchollik kaalaththaal / thakkadhu aRivadhaam thoodhu

Learned and unafraid, speaking to penetrate,
knowing at the right moment what is fitting — that is embassy.

687.
கடனறிந்து காலங்கருதி இடனறிந்து
எண்ணியுரைப்பான் தலை
katanaRindhu kaalanG karudhi idanaRindhu / eNNi uraippaan thalai

The foremost is the one who knows duty, weighs the moment,
knows the place, and speaks after reflection.

688.
தூய்மை துணைமை துணிவுடைமை இம்மூன்றின்
வாய்மை வழியுரைப்பான் பண்பு
thooimai thuNaimai thuNivudaimai immoondrin / vaaimai vazhiyuraippaan paNpu

Purity, steadiness, and resolution —
the quality of one who speaks truth along these three paths.

689.
விடுமாற்றம் வேந்தர்க்கு உரைப்பான் வடுமாற்றம்
வாய்சேரா வன்கணவன்
vitumaatram vaendharkku uraippaan vadumaatram / vaaisaeraa van-ka Navan

The hard-eyed one who carries his king's message —
words of disgrace do not touch his lips.

690.
இறுதி பயப்பினும் எஞ்சாது இறைவற்கு
உறுதி பயப்பதாம் தூது
iRudhi payappinum enjaadhu iRaivaRku / uRudhi payappadhaam thoodhu

Even when it brings risk of death —
without faltering, to bring benefit to the sovereign: that is embassy.

Chapter 70 — Mannaraich Seerndhozhugal (Conduct near the King, Kurals 691–700)

691.
அகலாது அணுகாது தீக்காய்வார்போல்க
இகல்வேந்தரைச் சேர்ந்தொழுகுவார்
akalaadhu aNukaadhu theekkaaivaar poalka / igalvaendharch saerndhozhuku vaar

Those who dwell near a powerful king —
be like those who warm themselves at fire: not too distant, not too close.

692.
மன்னர்விழைப விழையாமை மன்னரால்
மன்னிய ஆக்கந்தரும்
mannar vizhaipa vizhaiyaamai mannaraal / manniya aakkanh tharum

Not desiring what kings desire —
through the king himself, that brings lasting gain.

693.
போற்றின் அரியவை போற்றல் கடுத்தபின்
தேற்றுதல் யார்க்கும் அரிது
poatrin ariyavai poatral kaduththapin / thaetrudhal yaarkkum aridhu

Guard what is difficult to guard.
Once suspicion has sharpened, clearing it is difficult for anyone.

694.
செவிச்சொல்லும் சேர்ந்தநகையும் அவித்தொழுகல்
ஆன்ற பெரியாரகத்து
sevichchollum saerndha nakaiyum aviththozhukal / aandra periyaa rakaththu

Among the truly great —
suppress whispered words and intimate laughter.

695.
எப்பொருளும் ஓரார் தொடரார் மற்றப்பொருளை
விட்டக்கால் கேட்கமறை
epporuLum Oraar thotaraarmaR RapporuLai / vittakkaal kaetka maRai

Do not seek or follow any secret.
When the king himself lets it forth — then listen.

696.
குறிப்பறிந்து காலங்கருதி வெறுப்பில
வேண்டுப வேட்பச்சொலல்
kuRippaRindhu kaalanG karudhi veRuppila / vaendupa vaetpach solal

Know the inner sign, weigh the moment, say what is needed and not displeasing —
so that it pleases.

697.
வேட்பன சொல்லி வினையில எஞ்ஞான்றும்
கேட்பினும் சொல்லாவிடல்
vaetpana solli vinaiyila eGnGnaandrum / kaetpinum sollaa vidal

Speak what pleases.
Never speak what is idle — even if heard with pleasure.

698.
இளையர் இனமுறையர் என்றிகழார் நின்ற
ஒளியோடு ஒழுகப்படும்
iLaiyar inamuRaiyar endrikazhaar nindra / oLiyoadu ozhukap padum

Don't despise the king saying "he is young" or "he is of our kin."
Conduct yourself in accordance with the light that stands.

699.
கொளப்பட்டேமென்றெண்ணிக் கொள்ளாத செய்யார்
துளக்கற்ற காட்சியவர்
koLappattaem endreNNik koLLaadha seyyaar / thuLakkatra kaatchi yavar

Those of steady vision do not think "we have won his favor"
and then do what should not be done.

700.
பழையமெனக்கருதிப் பண்பல்ல செய்யும்
கெழுதகைமை கேடுதரும்
pazhaiyam enakkarudhip paNpalla seyyum / kezhudhakaimai kaedu tharum

The intimacy that leads one to think "we are of old standing"
and then do what is unseemly — that brings ruin.

Chapter 71 — Kuripparidhal (Kurals 701–710)

(குறிப்பறிதல் — The Reading of Signs)

The governance chapters have treated the minister, the spy, the envoy, the conduct near the king. Now Thiruvalluvar turns inward, to the one who reads what is never spoken. Kural 701 opens with the word ornament — the sign-reader is an ornament to the whole world. Kural 702 places that person alongside the divine. Kural 706 gives the central image: crystal reflects what is near; the face reflects what presses deepest in the heart. The chapter closes with a paradox: the measure the subtle use is nothing but the eye.

701.
கூறாமை நோக்கக் குறிப்பறிவான் எஞ்ஞான்றும்
மாறாநீர் வையக் கணி
kooRaamai noakkak kuRippaRivaan eGnGnaandrum / maaRaanheer vaiyak kaNi

One who reads the unspoken mind by watching —
forever an ornament to this unchanging-sea world.

702.
ஐயப் படாஅது அகத்தது உணர்வானைத்
தெய்வத்தோ டொப்பக் கொளல்
aiyap padaaadhu akaththadhu uNarvaanaith / theyvaththoa toppak koLal

Hold equal to the divine
the one who knows what is within, without doubt.

703.
குறிப்பிற் குறிப்புணர் வாரை உறுப்பினுள்
யாது கொடுத்தும் கொளல்
kuRippiR kuRippuNar vaarai uRuppinuL / yaadhu koduththum koLal

Those who read signs within signs —
give anything to keep them close.

704.
குறித்தது கூறாமைக் கொள்வாரோ டேனை
உறுப்போ ரனையரால் வேறு
kuRiththadhu kooRaamaik koLvaaroa taenai / uRuppoa ranaiyaraal vaeRu

Those who grasp the unspoken and those who do not
share the same shape — and differ as organs from dead wood.

705.
குறிப்பிற் குறிப்புணரா வாயின் உறுப்பினுள்
என்ன பயத்தவோ கண்
kuRippiR kuRippuNaraa vaayin uRuppinuL / enna payaththavoa kaN

If they cannot read what lies beneath the sign —
what are eyes worth among the senses?

706.
அடுத்தது காட்டும் பளிங்குபோல் நெஞ்சம்
கடுத்தது காட்டும் முகம்
aduththadhu kaattum paLingupoal nenjam / kaduththadhu kaattum mugam

As crystal reflects what is near,
the face shows what presses hardest in the heart.

707.
முகத்தின் முதுக்குறைந்தது உண்டோ உவப்பினும்
காயினும் தான்முந் துறும்
mukaththin mudhukkuRaindhadhu undoa uvappinum / kaayinum thaanmunh thuRum

Is there anything sharper than the face?
Joy or grief — the face arrives before the word.

708.
முகம்நோக்கி நிற்க அமையும் அகம்நோக்கி
உற்ற துணர்வார்ப் பெறின்
mukamnhoakki niRka amaiyum agamnhoakki / utra thuNarvaarp peRin

Watching the face is enough to stand by —
when you have a reader who sees through the face to what is held within.

709.
பகைமையும் கேண்மையும் கண்ணுரைக்கும் கண்ணின்
வகைமை உணர்வார்ப் பெறின்
pakaimaiyum kaeNmaiyum kaNNuraikkum kaNNin / vakaimai uNarvaarp peRin

Enmity and friendship — the eye declares them.
If you have one skilled in the reading of eyes.

710.
நுண்ணியம் என்பார் அளக்குங்கோல் காணுங்கால்
கண்ணல்லது இல்லை பிற
nuNNiyam enpaar aLakkungoal kaaNungaal / kaNNalladhu illai piRa

When you look at what the subtle ones use as measure —
nothing serves but the eye.

Chapter 72 — Avaiyaridhal (Kurals 711–720)

(அவையறிதல் — Knowing the Assembly)

Knowing the assembly is the outward complement to reading signs: the sign-reader looks at one face; the assembly-reader looks at a room. Kural 714 is the most celebrated: shine before the luminous; be plain as whitewash before the ignorant. Kural 715 locates the supreme virtue — not speaking first before the learned. Kural 718 gives the image of water and a growing plant: speaking before those who understand is like irrigation. Kural 720 closes with the warning: nectar poured in a courtyard drain.

711.
அவையறிந்து ஆராய்ந்து சொல்லுக சொல்லின்
தொகையறிந்த தூய்மை யவர்
avaiyaRindhadhu aaraaindhu solluka sollin / thokaiyaRindha thooimai yavar

Those of pure heart who know the range of words —
speak only after reading the assembly.

712.
இடைதெரிந்து நன்குணர்ந்து சொல்லுக சொல்லின்
நடைதெரிந்த நன்மை யவர்
idaidherindhu nankuNarndhu solluka sollin / nadaidherindha nanmai yavar

The virtuous who understand word-movement —
speak knowing occasion, speak knowing well.

713.
அவையறியார் சொல்லல்மேற் கொள்பவர் சொல்லின்
வகையறியார் வல்லதூஉம் இல்
avaiyaRiyaar sollalmaeR koLpavar sollin / vakaiyaRiyaar valladhooum il

Those who speak without knowing the assembly
know nothing of word-varieties — and have no real skill.

714.
ஒளியார்முன் ஒள்ளிய ராதல் வெளியார்முன்
வான்சுதை வண்ணம் கொளல்
oLiyaarmun oLLiya raadhal veLiyaarmun / vaansudhai vaNNam koLal

Before the luminous, be luminous.
Before the ignorant, pale as whitewash.

715.
நன்றென்ற வற்றுள்ளும் நன்றே முதுவருள்
முந்து கிளவாச் செறிவு
nandrendra vatruLLum nandrae mudhuvaruL / mundhu kiLavaach cheRivu

Among all good things, this is best:
restraint before the learned — not speaking first.

716.
ஆற்றின் நிலைதளர்ந் தற்றே வியன்புலம்
ஏற்றுணர்வார் முன்னர் இழுக்கு
aatrin nilaidhaLarnh thatrae viyanpulam / EtruNarvaar munnar izhukku

Erring before the widely learned —
it is like losing footing on virtue's road.

717.
கற்றறிந்தார் கல்வி விளங்கும் கசடறச்
சொல்தெரிதல் வல்லார் அகத்து
katraRindhaar kalvi viLangum kasatarach / choldheridhal vallaar agaththu

The learning of the learned shines —
in the company of those skilled at faultless speech.

718.
உணர்வ துடையார்முன் சொல்லல் வளர்வதன்
பாத்தியுள் நீர்சொரிந் தற்று
uNarva thudaiyaarmun sollal vaLarvadhan / paaththiyuL nheersorinh thatru

Speaking before those who understand —
it is like watering a growing crop.

719.
புல்லவையுள் பொச்சாந்தும் சொல்லற்க நல்லவையுள்
நன்குசலச் சொல்லு வார்
pullavaiyuL pochchaandhum sollaRka nallavaiyuL / nankusalach chollu vaar

Those who speak well before the good —
must never speak before the base, not even by accident.

720.
அங்கணத்துள் உக்க அமிழ்தற்றால் தங்கணத்தார்
அல்லார்முன் கோட்டி கொளல்
angaNaththuL ukka amizhdhatraal thangaNaththaar / allaarmun koatti koLal

Speaking before the unworthy
is nectar poured into a courtyard drain.

Chapter 73 — Avaiyanjaamai (Kurals 721–730)

(அவையஞ்சாமை — Fearlessness before the Assembly)

Having taught how to read and approach assemblies, Thiruvalluvar now teaches courage within them. Kural 723 is the pivot: many will stand before an enemy and die; those who stand fearless before a council of the learned are rare. Kural 726 pairs sword and scholarship — each useless without the nerve to wield it. Kural 727 sharpens this: a bright sword in a coward's hand, a bright mind in a council-fearful scholar — both waste. The chapter closes on one of the harshest judgments in the book: to live without speaking well is to be numbered among the dead.

721.
வகையறிந்து வல்லவை வாய்சோரார் சொல்லின்
தொகையறிந்த தூய்மை யவர்
vakaiyaRindhu vallavai vaaisoaraar sollin / thogaiyaRindha thooimai yavar

Those pure of heart who know the force of words —
do not fail in the council of the great.

722.
கற்றாருள் கற்றார் எனப்படுவர் கற்றார்முன்
கற்ற செலச்சொல்லு வார்
katraaruL katraar enappatuvar katraarmun / katra selachchollu vaar

Learned among the learned they are named —
those who make what they know penetrate before the learned.

723.
பகையகத்துச் சாவார் எளியர் அரியர்
அவையகத்து அஞ்சா தவர்
pakaiyakaththuch chaavaar eLiyar ariyar / avaiyakaththu anjaa thavar

Many will die standing before an enemy — that is common.
Those who stand fearless in a learned assembly — they are rare.

724.
கற்றார்முன் கற்ற செலச்சொல்லித் தாம்கற்ற
மிக்காருள் மிக்க கொளல்
katraarmun katra selachchollith thaamkatra / mikkaarul mikka koLal

Make what you know land among the learned —
and then learn what those more learned still can teach.

725.
ஆற்றின் அளவறிந்து கற்க அவையஞ்சா
மாற்றங் கொடுத்தற் பொருட்டு
aatrin aLavaRindhu kaRka avaiyanjaa / maatranG koduththaR poruttu

Learn by measure, holding to the rule —
so as to give apt answer, fearless before the assembly.

726.
வாளொடென் வன்கண்ணர் அல்லார்க்கு நூலொடென்
நுண்ணவை அஞ்சு பவர்க்கு
vaaLoten van-kaNNar allaarkku nooloten / nuNNavai anju pavarkku

What good is a sword to one without a warrior's eye?
What good is scholarship to one who fears the refined assembly?

727.
பகையகத்துப் பேடிகை ஒள்வாள் அவையகத்து
அஞ்சு மவன்கற்ற நூல்
pakaiyakaththup paetikai oLvaaL avaiyakaththu / anju mavan-katra nool

Like a bright sword in a coward's hand upon the field —
the learning of one who trembles before the assembly.

728.
பல்லவை கற்றும் பயமிலரே நல்லவையுள்
நன்கு செலச்சொல்லா தார்
pallavai katrum payamilarae nallavaiyuL / nanku selachchollaa thaar

Though they have learned many things, the knowledge is empty —
in one who cannot make it land in a good assembly.

729.
கல்லா தவரின் கடையென்ப கற்றறிந்தும்
நல்லா ரவையஞ்சு வார்
kallaa thavarin kadaiyenpa katraRindhum / nallaa ravaiyanju vaar

They stand below the unlearned, the teachers say —
those who have learned and still tremble before the good assembly.

730.
உளரெனினும் இல்லாரொடு ஒப்பர் களன்அஞ்சிக்
கற்ற செலச்சொல்லா தார்
uLareninum illaarodu oppar kaLan-anjik / katra selachchollaa thaar

Though alive, they are numbered among the dead —
those who fear the field and cannot make their learning reach.

Chapter 74 — Naadu (Kurals 731–740)

(நாடு — The Kingdom)

The chapter on the kingdom is a study in what makes land truly sovereign. Kural 731 opens with three pillars: unfailing harvest, worthy people, and those whose wealth never sinks. Kural 737 lists the physical constituents — spring water, rain, hills, a strong fort. Kural 739 draws the sharpest distinction: a true land yields wealth without labor; one that requires striving is no true land. Kural 740 closes with the reminder that all these excellences, gathered together, profit nothing without the right rule.

731.
தள்ளா விளையுளும் தக்காரும் தாழ்விலாச்
செல்வரும் சேர்வது நாடு
thaLLaa viLaiyuLum thakkaarum thaazhvilaach / chelvarum saervadhu naadu

A land where harvest never fails,
where the worthy dwell, where the wealthy never sink — that is a kingdom.

732.
பெரும்பொருளால் பெட்டக்க தாகி அருங்கேட்டால்
ஆற்ற விளைவது நாடு
perumporuLaal pettakka thaaki arungaettaal / aatra viLaivadhu naadu

A land men desire for its abundance,
free from great calamity, yielding without ceasing.

733.
பொறையொருங்கு மேல்வருங்கால் தாங்கி இறைவற்கு
இறையொருங்கு நேர்வது நாடு
poRaiyorungu maelvarungaal thaangi iRaivaRku / iRaiyorungu nervadhu naadu

A kingdom that bears heaped burdens without breaking
and still delivers full tribute to its sovereign.

734.
உறுபசியும் ஓவாப் பிணியும் செறுபகையும்
சேரா தியல்வது நாடு
uRupasiyum Ovaap piNiyum seRupakaiyum / saeraa thiyalvadhu naadu

A land untouched by biting hunger,
by disease without remedy, by destroying enemies.

735.
பல்குழுவும் பாழ்செய்யும் உட்பகையும் வேந்தலைக்கும்
கொல்குறும்பும் இல்லத நாடு
palkuzhuvum paazhseyyum utpakaiyum vaendhalaikkum / kolkuRumpum illadhu naadu

A kingdom without factions that hollow it out,
without inner strife, without killers who harry the crown.

736.
கேடறியாக் கெட்ட இடத்தும் வளங்குன்றா
நாடென்ப நாட்டின் தலை
kaedaRiyaak ketta idaththum vaLangundraa / naadenpa naattin thalai

Chief among all lands: the one that knows no destruction,
or if struck, loses nothing of its abundance.

737.
இருபுனலும் வாய்ந்த மலையும் வருபுனலும்
வல்லரணும் நாட்டிற்கு உறுப்பு
irupunalum vaaindha malaiyum varupunalum / vallaraNum naattiRku uRuppu

Spring water, rain, well-set hills,
and a strong fort — these are the members of a kingdom.

738.
பிணியின்மை செல்வம் விளைவின்பம் ஏமம்
அணியென்ப நாட்டிவ் வைந்து
piNiyinmai selvam vilaivinpam Emam / aNiyenpa naattiv vaindhu

Freedom from sickness, wealth, the joy of harvest,
security — these five are called a kingdom's ornaments.

739.
நாடென்ப நாடா வளத்தன நாடல்ல
நாட வளந்தரு நாடு
naatenpa naataa vaLaththana naatalla / naata vaLandharu naadu

A true land yields wealth unsought.
One that must be labored over — that is no kingdom.

740.
ஆங்கமை வெய்தியக் கண்ணும் பயமின்றே
வேந்தமை வில்லாத நாடு
aangamai veydhiyak kaNNum payamindrae / vaendhamai villaadha naadu

Though all these excellences gather in one place —
without the right rule of a sovereign, they avail nothing.

Chapter 75 — Aran (Kurals 741–750)

(அரண் — The Fortress)

The fortress is the physical expression of defensive sovereignty — the counterpart to the army's offensive reach. Kural 741 opens with elegant balance: the fort serves both those who march out and those who shelter within. Kural 743 names the four qualities that complete a fort: height, breadth, strength, inaccessibility. Kural 744 makes the strategic point about proportion: a small guarded core within a vast space exhausts the besieger. Kural 750 closes the chapter sharply — however great the fort's splendors, without men of action inside, there is no fort.

741.
ஆற்று பவர்க்கும் அரண்பொருள் அஞ்சித்தற்
போற்று பவர்க்கும் பொருள்
aatru pavarkkum araNporuL anjiththaR / poatru pavarkkum poruL

A fort is wealth alike
for those who march out and those who shelter within.

742.
மணிநீரும் மண்ணும் மலையும் அணிநிழற்
காடும் உடைய தரண்
maNinheerum maNNum malaiyum aNinhizhaR / kaadum udaiya tharaN

Clear water, open ground, hills,
and shaded forest — these are a fort's form.

743.
உயர்வகலம் திண்மை அருமைஇந் நான்கின்
அமைவரண் என்றுரைக்கும் நூல்
uyarvakalam thiNmai arumai-inh naankin / amaivaraN endruraikkum nool

The treatises say: these four complete a fort —
height, breadth, strength, and inaccessibility.

744.
சிறுகாப்பிற் பேரிடத்த தாகி உறுபகை
ஊக்கம் அழிப்ப தரண்
siRukaappiR paeridaththa thaaki uRupagai / ookkam azhippa tharaN

A fort with a small inner hold but vast outer ground
breaks the will of even the greatest attacking force.

745.
கொளற்கரிதாய்க் கொண்டகூழ்த் தாகி அகத்தார்
நிலைக்கெளிதாம் நீரது அரண்
koLaRkaridhaaik koNtakoozhth thaaki akaththaar / nilaikkeLidhaam neeradhu araN

A fort that is hard to take, stocked with provision,
where those within can stand with ease — that is the right fort.

746.
எல்லாப் பொருளும் உடைத்தாய் இடத்துதவும்
நல்லாள் உடையது அரண்
ellaap poruLum udaiththaai idaththudhavum / nallaaL udaiyadhu araN

A fort has all that is needed,
and warriors who can use what the moment demands.

747.
முற்றியும் முற்றா தெறிந்தும் அறைப்படுத்தும்
பற்றற் கரியது அரண்
mutriyum mutraa theRindhum aRaippatuththum / patraR kariyadhu araN

A fort that resists siege, frontal assault,
and the work of undermining — it holds against all three.

748.
முற்றாற்றி முற்றி யவரையும் பற்றாற்றிப்
பற்றியார் வெல்வது அரண்
mutraatri mutri yavaraiyum patraatrip / patriyaar velvadhu araN

A fort that tires the besiegers themselves
and gives victory to those who hold it — that is a fort.

749.
முனைமுகத்து மாற்றலர் சாய வினைமுகத்து
வீறெய்தி மாண்ட தரண்
munaimukaththu maatralar saaya vinaimukaththu / veeReydhi maaNda tharaN

A fort earns its greatness in the field —
turning the first rush of attackers to ruin.

750.
எனைமாட்சித் தாகியக் கண்ணும் வினைமாட்சி
இல்லார்கண் இல்லது அரண்
enaimaatchith thaakiyak kaNNum vinaimaatchi / illaarkaN illadhu araN

However great its splendors —
without men of action to wield it, there is no fort.

Chapter 76 — Poruṭseyal Vakai (Kurals 751–760)

(பொருள்செயல்வகை — The Way of Gathering Wealth)

The most pragmatic chapter yet in the governance section. Kural 751 opens with the bluntest claim in the Thirukkural: wealth turns the worthless into the worthy. Kural 752 seconds it without apology: all despise the poor, all honor the rich. Kural 753 gives the image of the lamp that never lies. Kural 755 makes the ethical limit: wealth without compassion and love — cast it off. Kural 759 is the most martial: make wealth, it is the sharpest blade for cutting the pride of enemies. Kural 760 closes with the principle of three aims: those who raise wealth have the other two already.

751.
பொருளல்லவரைப் பொருளாகச் செய்யும்
பொருளல்லது இல்லை பொருள்
poruLal lavaraip poruLaakach cheyyum / poruLalladhu illai poruL

Wealth turns the worthless into the worthy.
There is nothing else that does what wealth does.

752.
இல்லாரை எல்லாரும் எள்ளுவர் செல்வரை
எல்லாரும் செய்வர் சிறப்பு
illaarai ellaarum eLLuvar selvarai / ellaarum seyvar siRappu

All despise the poor.
All honor the wealthy.

753.
பொருளென்னும் பொய்யா விளக்கம் இருளறுக்கும்
எண்ணிய தேயத்துச் சென்று
poruLennum poiyaa viLakkam iruLarukkum / eNNiya thaeyaththuch chendru

Wealth is the lamp that does not lie —
it travels to every quarter and drives out the dark.

754.
அறன்ஈனும் இன்பமும் ஈனும் திறனறிந்து
தீதின்றி வந்த பொருள்
aran-eenum inpamum eenum thiRanaRindhu / theedhindri vandha poruL

Wealth that comes through no wrongdoing —
it yields virtue, and it yields pleasure.

755.
அருளொடும் அன்பொடும் வாராப் பொருளாக்கம்
புல்லார் புரள விடல்
aruLodum anpodum vaaraap poruLaakkam / pullaar puraLa vidal

Wealth that comes without compassion and without love —
cast it away. Let the base tumble after it.

756.
உறுபொருளும் உல்கு பொருளும்தன் ஒன்னார்த்
தெறுபொருளும் வேந்தன் பொருள்
uRuporuLum ulku poruLumdhan onnaarth / theRuporuLum vaendhan poruL

Property without owner, revenue from trade,
and plunder of enemies — these three are the king's portion.

757.
அருளென்னும் அன்பீன் குழவி பொருளென்னும்
செல்வச் செவிலியால் உண்டு
aruLennum anpeen kuzhavi poruLennum / selvach cheviliyaal uNdu

Kindness is the child born of love.
Wealth is the nurse that raises it.

758.
குன்றேறி யானைப்போர் கண்டற்றால் தன்கைத்தொன்று
உண்டாகச் செய்வான் வினை
kundRaeRi yaanaippoar kaNtatraal than-kaiththondru / uNtaakach cheyvaan vinai

Like one who climbs a hill to watch elephant war —
the one who acts with capital in hand sees the field clearly.

759.
செய்க பொருளைச் செறுநர் செருக்கறுக்கும்
எஃகதனிற் கூரிய தில்
seyka poruLaich cheRunhar serukkaRukkum / eqkadhaniR kooriya thil

Make wealth — for cutting the swelling pride of enemies,
nothing is sharper than that blade.

760.
ஒண்பொருள் காழ்ப்ப இயற்றியார்க்கு எண்பொருள்
ஏனை இரண்டும் ஒருங்கு
oNporuL kaazhppa iyatriyaarkku eNporuL / Enai iraNdum orungu

Those who have raised up a strong store of bright wealth —
the other two aims come to them together.

Chapter 77 — Padaimaatchi (Kurals 761–770)

(படைமாட்சி — The Excellence of an Army)

The army chapter opens with the king's foremost treasure: a conquering army complete in every division and fearless of wounds. Kural 762 names the single quality that marks a veteran force — fearlessness even in defeat. Kural 763 uses the cobra and the ocean: the enemy may roar like the sea, but a single hiss ends them. Kural 765 raises the bar highest: an army that holds even when Yama advances with fury. Kural 770 closes plainly — without leaders, even the most steadfast soldiers are nothing.

761.
உறுப்பமைந்து ஊறஞ்சா வெல்படை வேந்தன்
வெறுக்கையுள் எல்லாம் தலை
uRuppamaindhu ooRanjaa velpadai vaendhan / veRukkaiyuL ellaam thalai

A conquering army, complete in every part, fearless of wounds —
it is the foremost of all a king's treasures.

762.
உலைவிடத்து ஊறஞ்சா வன்கண் தொலைவிடத்துத்
தொல்படைக் கல்லால் அரிது
ulaividaththu ooRanjaa van-kaN tholaividaththuth / tholpataik kallaal aridhu

To stand fearless even in the moment of defeat —
that quality belongs only to an old, ancestral army.

763.
ஒலித்தக்கால் என்னாம் உவரி எலிப்பகை
நாகம் உயிர்ப்பக் கெடும்
oliththakkaal ennaam uvari elippakai / naakam uyirppak kedum

However the enemy roars like the ocean —
at the cobra's single breath, it perishes.

764.
அழிவின்றி அறைபோகா தாகி வழிவந்த
வன்கணதுவே படை
azhivindri aRaipoagaa thaaki vazhivandha / van-ka Nadhuvae padai

An army that does not break, that does not flee the drum,
that holds across the generations — that is an army.

765.
கூற்றுடன்று மேல்வரினும் கூடி எதிர்நிற்கும்
ஆற்றலதுவே படை
kootrutandru maelvarinum koodi edhir-niRkum / aatra ladhuvae padai

Even when Yama rages and advances —
an army that holds together and faces him. That is an army.

766.
மறமானம் மாண்ட வழிச்செலவு தேற்றம்
எனநான்கே ஏமம் படைக்கு
maRamaanam maaNda vazhichchelavu thaetram / enanhaankae Emam padaikku

Valor, honor, excellence of tradition, trustworthiness —
these four are an army's protection.

767.
தார்தாங்கிச் செல்வது தானை தலைவந்த
போர்தாங்கும் தன்மை அறிந்து
thaardhaangich chelvadhu thaanai thalaivandha / poardhaangum thanmai aRindhu

An army that can absorb the first impact
and knows how to deflect the opening strike — that is a true army.

768.
அடல்தகையும் ஆற்றலும் இல்லெனினும் தானை
படைத்தகையால் பாடு பெறும்
adaldhakaiyum aatralum illeninum thaanai / padaiththakaiyaal paadu peRum

Even without offensive dash or raw power,
an army earns its praise through discipline and readiness.

769.
சிறுமையும் செல்லாத் துனியும் வறுமையும்
இல்லாயின் வெல்லும் படை
siRumaiyum sellaath thuniyum vaRumaiyum / illaayin vellum padai

Without smallness, without clinging despair,
without poverty — such an army wins.

770.
நிலைமக்கள் சால உடைத்தெனினும் தானை
தலைமக்கள் இல்வழி இல்
nilaimakkaL saala udaiththeninum thaanai / thalaimakkaL ilvazhi il

Though it holds many steady soldiers —
an army is nothing where leaders are lacking.

Chapter 78 — Padaicheṟukku (Kurals 771–780)

(படைச்செருக்கு — Military Spirit)

If the previous chapter describes an army from above — its structure, its qualities — this chapter enters the warrior's own voice. Kural 771 is a taunt hurled at the enemy. Kural 772 establishes the hierarchy of honor: better to hold a lance that missed an elephant than an arrow that struck a hare. Kural 773 gives the double definition of valor — ferocity in battle is its force; mercy to the suffering is its edge. Kural 776 is extraordinary: a warrior counts every day without wounds as a lost day. Kural 780 closes with desire: a death that brings tears to the eyes of those you protected — it is worth begging for.

771.
என்னைமுன் நில்லன்மின் தெவ்விர் பலரென்னை
முன்நின்று கல்நின் றவர்
ennaimun nillanmin thevvir palarennai / munnhindru kalnhin ravar

Do not stand before my lord — you, enemies.
Many who stood before him have turned to stone.

772.
கான முயலெய்த அம்பினில் யானை
பிழைத்தவேல் ஏந்தல் இனிது
kaana muyaleydha ampinil yaanai / pizhaiththavael endhal inidhu

Better to hold the lance that missed the elephant
than the arrow that struck a forest hare.

773.
பேராண்மை என்ப தறுகண்ஒன் றுற்றக்கால்
ஊராண்மை மற்றதன் எஃகு
paeraaNmai enpa thaRukaN-on rutrakkaal / ooraaNmai matradhan eqku

Ferocity when the moment calls — that is called great valor.
Kindness to the suffering — that is its finest edge.

774.
கைவேல் களிற்றொடு போக்கி வருபவன்
மெய்வேல் பறியா நகும்
kaivael kaLitrodu poakki varupavan / meyvael pariyaa nakum

He hurls his lance at the elephant. The elephant charges.
He plucks the spear from his own flesh and laughs.

775.
விழித்தகண் வேல்கொண டெறிய அழித்திமைப்பின்
ஒட்டன்றோ வன்க ணவர்க்கு
vizhiththakan vaelkona teRiya azhiththimaippin / ottandroa van-ka navarkku

Even a blink of the eye when a spear is cast —
for those of genuine fearlessness, that is defeat.

776.
விழுப்புண் படாதநாள் எல்லாம் வழுக்கினுள்
வைக்கும்தன் நாளை எடுத்து
vizhuppuN pataadhanhaal ellaam vazhukkinuL / vaikkumdhan naaLai eduththu

Every day without a wound, the warrior counts
among the days that slipped away lost.

777.
சுழலும் இசைவேண்டி வேண்டா உயிரார்
கழல்யாப்புக் காரிகை நீர்த்து
suzhalum isaivaendi vaendaa uyiraar / kazhalyaappuk kaarikai neerththu

Those who desire the fame that keeps turning
and count life as nothing — the war anklet adorns them well.

778.
உறின்உயிர் அஞ்சா மறவர் இறைவன்
செறினும் சீர்குன்றல் இலர்
uRinuyir anjaa maRavar iRaivan / seRinum seerkundral ilar

Warriors unafraid of meeting death —
even if the king forbids the fight, they do not lose their excellence.

779.
இழைத்தது இகவாமைச் சாவாரை யாரே
பிழைத்தது ஒறுக்கிற் பவர்
izhaiththadhu ikavaamaich chaavaarai yaarae / pizhaiththadhu oRukkiR pavar

Those who die rather than break their word —
who can reproach them?

780.
புரந்தார்கண் நீர்மல்கச் சாகிற்பின் சாக்காடு
இரந்துகோள் தக்கது உடைத்து
purandhaarkaN nheermalkach chaakiRpin saakkaadu / irandhukoaL thakkadhu udaiththu

A death that brings tears to the eyes of those you protected —
it is worth asking for.

Chapter 79 — Natpu (Kurals 781–790)

(நட்பு — Friendship)

With Chapter 79, Book II shifts from the mechanics of governance to something more intimate: what binds people together. Kural 781 opens with two questions that answer each other — friendship is the hardest thing to gain; its protection is the hardest wall to breach. Kural 782 gives the lunar image: friendship with the wise grows like the crescent; friendship with fools wanes from the moment it is full. Kural 786 makes the critical distinction between surface and depth. Kural 788 is the most beloved in the chapter: friendship is a hand catching a slipping garment — instant, intuitive, before thought.

781.
செயற்கரிய யாவுள நட்பின் அதுபோல்
வினைக்கரிய யாவுள காப்பு
seyaRkariya yaavuLa natpin adhupoal / vinaikkariya yaavuLa kaappu

What is as hard to gain as friendship?
What protection is as hard to breach?

782.
நிறைநீர நீரவர் கேண்மை பிறைமதிப்
பின்னீர பேதையார் நட்பு
niRainheera neeravar kaeNmai piRaimadhip / pinneera paedhaiyaar natpu

Friendship with the wise grows like the crescent moon.
Friendship with fools — it wanes like the full moon, from that moment.

783.
நவில்தொறும் நூல்நயம் போலும் பயில்தொறும்
பண்புடை யாளர் தொடர்பு
navildhoRum noolnhayam poalum payildhoRum / paNpudai yaaLar thodarpu

Like a cherished text that deepens with every reading —
so the companionship of the virtuous.

784.
நகுதற் பொருட்டன்று நட்டல் மிகுதிக்கண்
மேற்செனறு இடித்தற் பொருட்டு
nakudhaR poruttandru nattal mikudhikkaN / maeRsenaru itiththaR poruttu

Friendship is not for laughter.
It is so that when a friend strays, you press in and correct.

785.
புணர்ச்சி பழகுதல் வேண்டா உணர்ச்சிதான்
நட்பாங் கிழமை தரும்
puNarchchi pazhakudhal vaeNdaa uNarchchidhaan / natpaanG kizhamai tharum

Being near is not required for friendship.
Understanding each other — that creates the bond.

786.
முகநக நட்பது நட்பன்று நெஞ்சத்து
அகநக நட்பது நட்பு
mukanhaka natpadhu natpandru nenjaththu / akanhaka natpadhu natpu

Smiling to the face is not friendship.
The heart smiling inwardly — that is friendship.

787.
அழிவி னவைநீக்கி ஆறுய்த்து அழிவின்கண்
அல்லல் உழப்பதாம் நட்பு
azhivi navainheekki aaRuyththu azhivin-kaN / allal uzhappadhaam natpu

True friendship removes what destroys, guides toward the right road,
and bears suffering when ruin comes.

788.
உடுக்கை இழந்தவன் கைபோல ஆங்கே
இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு
udukkai izhandhavan kaipoala aangae / idukkaN kaLaivadhaam natpu

Friendship relieves distress the instant it strikes —
swift as a hand catching a slipping garment.

789.
நட்பிற்கு வீற்றிருக்கை யாதெனின் கொட்பின்றி
ஒல்லும்வாய் ஊன்றும் நிலை
natpiRku veetrirukkai yaadhenin kotpindri / ollumvaai oondrum nilai

Friendship's throne is this: steadfastness,
and support wherever support is possible.

790.
இனையர் இவரெமக்கு இன்னம்யாம் என்று
புனையினும் புல்லென்னும் நட்பு
inaiyar ivaremakku innamyaam endru / punaiyinum pullennum natpu

Praising each other — "they are like us, and we are this" —
friendship that needs celebrating is already thin.

Chapter 80 — Natpaaraaydhal (Kurals 791–800)

(நட்பாராய்தல் — Investigating Friendship)

The chapter on investigating friendship is the dark mirror of Chapter 79: having praised friendship, Thiruvalluvar now insists on what makes friendship possible — scrutiny. Kural 791 gives the double warning: choosing friends without inquiry brings ruin, and once made, friendship must endure. Kural 793 enumerates what must be known: character, lineage, faults, associations. Kural 796 offers one strange consolation of ruin — it shows you who your friends actually are. Kural 797 makes the most unexpected claim: renouncing foolish friends is profit. The chapter closes on Kural 800, one of the most quoted in the entire Thirukkural: cleave to the spotless even at cost; renounce those who have no measure.

791.
நாடாது நட்டலிற் கேடில்லை நட்டபின்
வீடில்லை நட்பாள் பவர்க்கு
naataadhu nattaliR kaetillai nattapin / veetillai natpaaL pavarkku

Nothing destroys like befriending without inquiry.
But once made — friendship made is not to be undone.

792.
ஆய்ந்தாய்ந்து கொள்ளாதான் கேண்மை கடைமுறை
தான்சாம் துயரம் தரும்
aaindhaaindhu koLLaadhaan kaeNmai kadaimuRai / thaansaam thuyaram tharum

Alliance with one not tested once and again —
it will in time give you grief proportional to his faults.

793.
குணமும் குடிமையும் குற்றமும் குன்றா
இனனும் அறிந்தியாக்க நட்பு
kuNamum kutimaiyum kutramum kundraa / inanum aRindhiyaakka natpu

Character, lineage, faults, and the company he keeps —
know these, then make him your friend.

794.
குடிப்பிறந்து தன்கண் பழிநாணு வானைக்
கொடுத்தும் கொளல்வேண்டும் நட்பு
kutippiRandhu than-kaN pazhinhaaNu vaanaik / kotuththum koLalvaeNdum natpu

One born well who shrinks from disgrace in his own eyes —
seek that friendship at whatever cost.

795.
அழச்சொல்லி அல்லது இடித்து வழக்கறிய
வல்லார்நடபு ஆய்ந்து கொளல்
azhachcholli alladhu idiththu vazhakkaRiya / vallaarnhatapu aaindhu koLal

Seek friendship with those whose words can draw tears,
who know how to correct, and who push you toward the right path.

796.
கேட்டினும் உண்டோர் உறுதி கிளைஞரை
நீட்டி அளப்பதோர் கோல்
kaettinum undoar uRudhi kiLaiGnarai / neetti aLappadhoar koal

Even in ruin, there is one gift —
it is the measure that shows you who your kin truly are.

797.
ஊதியம் என்பது ஒருவற்குப் பேதையார்
கேண்மை ஒரீஇ விடல்
oodhiyam enpadhu oruvaRkup paedhaiyaar / kaeNmai oreei vidal

The wise say: this is profit —
giving up the friendship of fools.

798.
உள்ளற்க உள்ளம் சிறுகுவ கொள்ளற்க
அல்லற்கண் ஆற்றறுப்பார் நட்பு
uLLaRka uLLam siRukuva koLLaRka / allarkaN aatraruppaar natpu

Think nothing that diminishes the soul.
Take no friend who deserts you when grief comes.

799.
கெடுங்காலைக் கைவிடுவார் கேண்மை அடுங்காலை
உள்ளினும் உள்ளஞ் சுடும்
kedungaalaik kaivituvaar kaeNmai atungaalai / uLLinum uLLanhj chudum

The companionship of those who dropped you at the edge of ruin —
even the memory of it burns.

800.
மருவுக மாசற்றார் கேண்மைஒன் றீத்தும்
ஒருவுக ஒப்பிலார் நட்பு
maruvuka maasatraar kaeNmaion Reeththum / oruvuka oppilaar natpu

Cleave to the friendship of the spotless — give anything for it.
Renounce the friendship of those who have no measure of worth.

Chapter 81 — Pazaimai (Kurals 801–810)

801.
பழைமை எனப்படுவது யாதெனின் யாதும்
கிழமையைக் கீழ்ந்திடா நட்பு
Pazhaimai enappaduvadhu yaadhenin yaadhum / kizhamaiyaik keezhndhitaa natpu

What is called long friendship?
Friendship that time and absence cannot diminish.

802.
நட்பிற் குறுப்புக் கெழுதகைமை மற்றதற்கு
உப்பாதல் சான்றோர் கடன்
Natpiru kuRuppuk kezhudhakaimai matradhaRku / uppaadhal saandroar kadan

Acting through the rights of intimacy — that is friendship's ornament.
Receiving such acts with an open heart — that is the duty of the wise.

803.
பழகிய நட்பெவன் செய்யுங் கெழுதகைமை
செய்தாங்கு அமையாக் கடை
Pazhakiya natpevan seyyung kezhudhakaimai / seydhaangu amaiyaak kadai

What good is long friendship
when a friend will not accept things done through intimacy's right?

804.
விழைதகையான் வேண்டி இருப்பர் கெழுதகையாற்
கேளாது நட்டார் செயின்
Vizhaidhakaiyaan vaeNdi iruppar kezhudhakaiyaaR / kaeLaadhu nattaar seyin

When friends act without asking — through the right of old love —
the wise hold their hearts open and receive it.

805.
பேதைமை ஒன்றோ பெருங்கிழமை என்றுணர்க
நோதக்க நட்டார் செயின்
Paedhaimai ondroa perungizhamai endruNarka / noadhakka nattaar seyin

When old friends cause pain, know there are only two explanations:
ignorance, or the strong claim of long intimacy.

806.
எல்லைக்கண் நின்றார் துறவார் தொலைவிடத்தும்
தொல்லைக்கண் நின்றார் தொடர்பு
EllaikkaN nhindraar thuRavaar tholaividaththum / thollaikkaN nindraar thodarpu

Those who hold to friendship's proper bounds
will not abandon old companions even at disaster's far edge.

807.
அழிவந்த செய்யினும் அன்பறார் அன்பின்
வழிவந்த கேண்மை யவர்
Azhivandha seyyinum anpaRaar anpin / vazhivandha kaeNmai yavar

Those rooted in love do not cease loving old friends
even when those friends bring ruin upon them.

808.
கேளிழுக்கம் கேளாக் கெழுதகைமை வல்லார்க்கு
நாளிழுக்கம் நட்டார் செயின்
KaeLizhukkam kaeLaak kezhudhakaimai vallaarkku / naaLizhukkam nattaar seyin

For those who will not listen to gossip about their friends' faults,
the day a friend errs becomes a gain.

809.
கெடா வழிவந்த கேண்மையார் கேண்மை
விடாஅர் விழையும் உலகு
Ketaaa vazhivandha kaeNmaiyaar kaeNmai / vidaaar vizhaiyum ulagu

The world honors those who hold
unbroken friendship with companions from long ago.

810.
விழையார் விழையப் படுப பழையார்கண்
பண்பின் தலைப்பிரியா தார்
Vizhaiyaar vizhaiyap padupa pazhaiyaarkaN / paNpin thalaippiriyaa thaar

Even enemies will come to admire
those who never change their affection toward old friends.

Chapter 82 — Theema Natpu (Kurals 811–820)

811.
பருகுவார் போலினும் பண்பிலார் கேண்மை
பெருகலிற் குன்றல் இனிது
parukuvaar poalinum paNpilaar kaeNmai / perukaliR kundral inidhu

Though worthless friendship appears devoted,
better it diminish than grow.

812.
உறின்நட்டு அறினொருவும் ஒப்பிலார் கேண்மை
பெறினும் இழப்பினும் என்
uRinnhattu aRinoruvum oppilaar kaeNmai / peRinum izhappinum en

What is the value of gaining or losing
a friendship that blooms in prosperity and withers in hardship?

813.
உறுவது சீர்தூக்கும் நட்பும் பெறுவது
கொள்வாரும் கள்வரும் நேர்
uRuvadhu seerdhookkum natpum peRuvadhu / koLvaarum kaLvarum naer

A friend who weighs what profit comes from you
and one who takes payment for their friendship — both are thieves.

814.
அமரகத்து ஆற்றறுக்கும் கல்லாமா அன்னார்
தமரின் தனிமை தலை
amarakaththu aatraRukkum kallaamaa annaar / thamarin thanimai thalai

Better solitude than companionship with those
who abandon you mid-battle like an untrained horse bolting.

815.
செய்தேமஞ் சாராச் சிறியவர் புன்கேண்மை
எய்தலின் எய்தாமை நன்று
seydhaemanhj saaraach chiRiyavar pun-kaeNmai / eydhalin eydhaamai nandru

Better never to have acquired
worthless friendship with small and unreliable people.

816.
பேதை பெருங்கிழமை நட்பின் அறிவுடையார்
ஏதின்மை கோடி உறும்
paedhai perungezheei natpin aRivutaiyaar / Edhinmai koadi uRum

The enmity of the wise yields more good
than any intimacy with fools — a thousandfold.

817.
நகைவகையராகிய நட்பின் பகைவரால்
பத்தடுத்த கோடி உறும்
nakaivakaiya raakiya natpin pakaivaraal / paththatuththa koadi uRum

Suffering the hatred of real enemies yields vastly more
than any friendship with those whose kindness is only a face.

818.
ஒல்லும் கருமம் உடற்று பவர்கேண்மை
சொல்லாடார் சோர விடல்
ollum karumam udatru pavarkaeNmai / sollaataar soara vidal

Those who claim they cannot help when they can —
drop their friendship quietly, without explanation.

819.
கனவினும் இன்னாது மன்னோ வினைவேறு
சொல்வேறு பட்டார் தொடர்பு
kanavinum innaadhu mannoa vinaivaeRu / solvaeRu pattaar thodarpu

Friendship with those whose deeds contradict their words
brings suffering even in dreams.

820.
எனைத்தும் குறுகுதல் ஓம்பல் மனைக்கிழமை
மன்றில் பழிப்பார் தொடர்பு
enaiththum kuRukudhal Ompal manaikkezheei / mandril pazhippaar thodarpu

Avoid completely those who make warmth in private
and shame you in the open assembly.

Chapter 83 — Koodaa Natpu (Kurals 821–830)

821.
சீரிடம் காணின் எறிதற்குப் பட்டடை
நேரா நிரந்தவர் நட்பு
seeritam kaaNin eRidhaRkup pattadai / naeraa nirandhavar natpu

Friendship without true affection is an anvil —
useful only when the moment comes to strike.

822.
இனம்போன்று இனமல்லார் கேண்மை
மகளிர் மனம்போல வேறு படும்
inampoandru inamallaar kaeNmai / makaLir manampoala vaeRu padum

Deceitful friendships look steady from outside
while shifting constantly within — two things at once.

823.
பலநல்ல கற்றக் கடைத்தும்
மனநல்லர் ஆகுதல் மாணார்க் கரிது
palanhalla katrak kataiththu / mananhallar aakudhal maaNaark karidhu

Even great learning cannot grow true goodness
in those who carry malice at the root.

824.
முகத்தின் இனிய நகாஆ
அகத்தின்னா வஞ்சரை அஞ்சப் படும்
mukaththin iniya nakaaa / akaththinnaa vanjarai anjap padum

Fear those who smile sweetly at the surface
while holding bitterness inside.

825.
மனத்தின் அமையா தவரை
எனைத்தொன்றும் சொல்லினால் தேறற்பாற்று அன்று
manaththin amaiyaa thavarai / enaiththondrum sollinaal thaeRaRpaatru andru

Those whose hearts are not aligned with what they say —
no word from them can be trusted, however good it sounds.

826.
நட்டார்போல் நல்லவை சொல்லினும்
ஒட்டார்சொல் ஒல்லை உணரப் படும்
nattaarpoal nallavai sollinum / ottaarsol ollai uNarap padum

Even when enemies speak kindly —
their true intent shows quickly.

827.
சொல்வணக்கம் ஒன்னார்கண் கொள்ளற்க
வில்வணக்கம் தீங்கு குறித்தமை யான்
solvaNakkam onnaarkaN koLLaRka / vilvaNakkam theengu kuRiththamai yaan

Do not receive courteous words from enemies.
Like a bent bow, it means harm is coming.

828.
தொழுதகை யுள்ளும் படையொடுங்கும் ஒன்னார்
அழுதகண் ணீரும் அனைத்து
thozhudhakai yuLLum padaiyotungum onnaar / azhudhakaN Neerum anaiththu

Enemies conceal weapons in their folded hands.
Their tears hold the same.

829.
மிகச்செய்து தம்மெள்ளு வாரை
நகச்செய்து நட்பினுள் சாப்புல்லற் பாற்று
mikachcheydhu thammeLLu vaarai / nakachcheydhu natpinuL saappullaR paatru

Those who mock you behind a great show of favor —
return warmth outwardly, but keep the heart clear.

830.
பகைநட்பாம் காலம் வருங்கால்
முகநட்டு அகநட்பு ஒரீஇ விடல்
pakainhatpaam kaalam varungaal / mukanhattu akanhatpu oreei vidal

When enemies feign friendship, receive the face of it.
But let the heart stay separate.

Chapter 84 — Paedhaimai (Kurals 831–840)

831.
பேதைமை என்பதொன்று யாதெனின் ஏதங்கொண்டு
ஊதியம் போக விடல்
Paedhaimai enpadhondru yaadhenin EdhangoNdu oodhiyam poaka vidal

What is folly?
Letting real gain go out of fear of small trouble.

832.
பேதைமையுள் எல்லாம் பேதைமை காதன்மை
கையல்ல தன்கட் செயல்
PaedhaimaiyuL ellaam paedhaimai kaadhanmai kaiyalla than-kat seyal

The greatest folly among all follies:
desiring deeds beyond your station and your hands.

833.
நாணாமை நாடாமை நாரின்மை யாதொன்றும்
பேணாமை பேதை தொழில்
NaaNaamai naadaamai naarinmai yaadhondrum paeNaamai paedhai thozhil

No shame. No seeking of the worthy. No warmth.
Neglect of everything — this is the fool's trade.

834.
ஓதி உணர்ந்தும் பிறர்க்குரைத்தும் தானடங்காப்
பேதையின் பேதையார் இல்
Odhi uNarndhum piRarkkuraiththum thaanatangaap paedhaiyin paedhaiyaar il

No greater fool than one who studies, understands, teaches others,
and still does not follow it himself.

835.
ஒருமைச் செயலாற்றும் பேதை எழுமையும்
தான்புக் கழுந்தும் அளறு
Orumaich cheyalaatrum paedhai ezhumaiyum thaanpuk kazhundhum aLaRu

A single thoughtless act from a fool
creates suffering that endures through seven births.

836.
பொய்படும் ஒன்றோ புனைபூணும் கையறியாப்
பேதை வினைமேற் கொளின்
Poipadum ondroa punaipooNum kaiyaRiyaap paedhai vinaimaeR koLin

When the ignorant fool takes up work without knowing how —
both the work and the worker fail.

837.
ஏதிலார் ஆரத் தமர்பசிப்பர் பேதை
பெருஞ்செல்வம் உற்றக் கடை
Edhilaar aarath thamarpasippar paedhai perunjelvam utrak kadai

When a fool gains great wealth,
strangers feast while those who love him go hungry.

838.
மையல் ஒருவன் களித்தற்றால் பேதைதன்
கையொன்று உடைமை பெறின்
Maiyal oruvan kaLiththatraal paedhaidhan kaiyondru udaimai peRin

A fool newly possessed of money
is like a madman drunk for the first time.

839.
பெரிதினிது பேதையார் கேண்மை பிரிவின்கண்
பீழை தருவதொன் றில்
Peridhinidhu paedhaiyaar kaeNmai pirivin-kaN peezhai tharuvadhon Ril

Friendship among fools is a pleasant thing —
when it ends, neither one grieves.

840.
கழாஅக்கால் பள்ளியுள் வைத்தற்றால் சான்றோர்
குழாஅத்துப் பேதை புகல்
Kazhaaakkaal paLLiyuL vaiththatraal saandroar kuzhaaaththup paedhai pugal

A fool entering a learned assembly
is like placing unwashed feet on a clean bed.

Chapter 85 — aRivinmai (Kurals 841–850)

841.
அறிவின்மை இன்மையுள் இன்மை பிறிதின்மை
இன்மையா வையா துலகு
aRivinmai inmaiyuL inmai piRidhinmai inmaiyaa vaiyaa thulaku

Ignorance is the gravest poverty.
The world holds all other wants as lesser.

842.
அறிவிலான் நெஞ்சுவந்து ஈதல் பிறிதியாதும்
இல்லை பெறுவான் தவம்
aRivilaan nenjuvandhu eedhal piRidhiyaadhum illai peRuvaan thavam

When a fool gives willingly, it is not the fool's generosity.
It is the merit of the one who receives.