An unmarried farmer catalogues every task he does alone — binding shoes, tending sheep, cooking, sleeping, waking, milking — and concludes that alone is how he will lie in the churchyard too. The anaphoric 'einn' (alone) tolls through every stanza like a bell.
1.
An unmarried man once took
to climbing up his solitude.
He said it was a heavy grief and pain
to live without a wife.
2.
What Providence has set
to be accomplished hitherto —
one man outside the married estate —
I shall attend to that.
3.
No wimpled woman
nor lady has been willing to take me,
since ever I gained sense about the swan-women,
for herself a husband.
4.
I am therefore turned about,
alone upon my feet;
sock and shoe have burst apart —
I alone must mend them.
5.
Alone I wind the foot-wraps,
alone I lace the shoes,
alone I bind my breeches on
and hitch my trousers up.
6.
All the outdoor hours of spring
I am out in the field beating,
sore-eyed in that same moment
watching over him and guarding.
7.
Alone to the sheep I always go,
alone to the pen and the fold,
alone I carry the lambs to me,
alone I count and coop them.
8.
Alone I wash my trough and bowl
outside in the tarns,
alone I kindle fire to flame
under the milk-kettle.
9.
Alone I then bank the fire,
drag myself into the storehouse,
alone I set the strainer-cloth,
then go to do the skimming.
10.
All the summer through and through
alone I scrape the tussocks —
mostly when there is drizzle and rain
I strip the green tops off.
11.
Alone I bake, alone I bind,
alone I walk with my burden,
alone I cut turf and wind the twists,
tend the tether and the meadow-hay.
12.
Alone I think about the firewood,
alone I carry it in the creel,
alone upon the field I push the rust,
alone I row the boat.
13.
Alone I set it up in the boathouse,
even though it were bigger;
alone I carry home, without a word,
all my fishing gear.
14.
Alone I slaughter, alone I singe,
alone I hang the meat up;
alone I serve myself upon it —
every bit of garlic and sausage.
15.
Alone I sit by the ash-hearth,
alone I rake the embers,
alone I light the fire entirely,
alone I stew and boil.
16.
Alone I lap up all the broth
before I turn toward the door;
alone I beat the tallow-drips from me,
alone I then go to bed.
17.
Alone into slumber then I sink,
alone I wake and groan,
alone into my cup I m—
and mostly not with anyone.
18.
Falling back asleep is dear to me
when the night is halfway done;
alone it is not easy for me
if I lie awake a long time.
19.
Alone I wander out and in,
alone by night and day,
alone I pick up, alone I find,
alone I speak and am silent.
20.
Alone I pick up and take again,
alone I loosen knots,
alone I cough, alone I r—
alone I yawn and blow my nose.
21.
The cows I tie to the stanchion,
clean the byre and the trough,
pour into the pail, milk, and feed —
wearied by the hay-sickness.
22.
Alone I sew, alone I cut,
though the seam often goes astray;
alone I am thus, early and late,
managing all that is mine.
23.
I resign my spirit to it,
though little it should matter:
alone I shall hereafter be seen —
out in the churchyard.
24.
Let those be well content
who win a linen-maiden.
A hard life it seems to me;
well for those who enjoy one.
25.
Though I go alone to everything,
no one shall ever marry me.
Here shall the old man's grumbling
be talked to silence and an end.
Colophon
Title: Einbúa-vísur (The Bachelor's Verses)
Author: Síra Benedikt Jónsson á Bjarnarnesi
Source text: Nokkrar rímur og kvæði (Reykjavík: Prentsmiðjan Gutenberg, 1906), pp. 46–50
Translation: Good Works Translation (Icelandic → English). NTAC + Claude, 2026.
Scribal credit: Fiskr, rímur tulku of Tianmu.
Notes: A kvæði (lyric poem), not a ríma, but included in the same 1906 miscellany. The metre is ferskeytt (ABAB, four lines per stanza). The anaphoric "einn" (alone) appears in nearly every line — a formal device that enacts the bachelor's isolation. The poem moves from the comic (alone I lace my shoes, alone I blow my nose) to the poignant (alone in the churchyard). Stanzas 17 and 20 are bowdlerized in the source — the OCR preserves the original's broken-off words, left here as dashes. Síra Benedikt Jónsson á Bjarnarnesi was a rural clergyman; no other biographical details are recorded in this edition.
🌲
Source Text
Einbúa-vísur
eignaðar Síra Benedikt Jónssyni á Bjarnarnesi
1.
Karl ógiftur einn réð á
einverunni að klifa,
hann kvað það þunga kvöl og þrá,
konulaus að lifa.
2.
Hvað forsjónin hefir sett
hingað til að vinna
einn fyrir utan ekta stétt,
eg því hlyt að sinna.
3.
Mig hefir engin falda-fit
né frúin viljað taka,
síðan eg fékk á svönnum vit,
sér til ektamaka.
4.
Eg er því um afturkast
einsamall á fæti,
sokkur og skór í sundur brast,
sjálfur einn eg bæti.
5.
Íleppana einn eg vind,
einn eg skóna þvengi,
einn eg að mér brækur bind,
og buxur upp eg strengi.
6.
Alla vorsins úti stund
er eg á velli að berja,
súreygður í sama mund
sjá um hann og verja.
7.
Einn til sauða ætíð fer,
einn til hleypi og stía,
einn eg lömbin að mér ber,
einn eg tel og kvía.
8.
Einn eg mína aska og trog
úti þvæ í tjörnum,
einn eg kindi á eldi log,
undir mjólkur hvernum.
9.
Einn eg síðan eldinn fel,
inn í búrið dratta,
einn eg set á síu þel,
síðan fer að skatta.
10.
Alt sumarið út í gegn
einn eg þúfur kroppa,
helzt þá úti er rosi og regn
felli eg græna toppa.
11.
Einn eg baka einn eg bind,
einn eg geng með byrði,
einn eg tyrfi og tengsli vind,
töður og einghey hyrði.
12.
Einn eg hugsa um eldivið,
einn eg ber í hripi,
einn á völlinn reynum ryð,
róla eg einn á skipi.
13.
Einn eg set það upp í naust,
enn þótt stærra væri,
einn eg ber heim orða laust
öll mín veiðarfæri.
14.
Einn eg slátra einn eg sýð
einn eg kjöt uppfesti,
einum mér þar upp á býð
allan lauk og þvesti.
15.
Einn eg sit við öskustall,
einn eg slógið kroppa,
eldinn tendra eg einsamall,
einn eg fleyti og kokka.
16.
Einn eg soðið alt upp lep,
áður en sný til gátta,
einn eg lýsnar af mér drep,
einn svo fer að hátta.
17.
Einn í blundinn eg þá hníg,
einn eg vakna og kveina,
einn í koppinn minn eg m...
og mezt ei um við neina.
18.
Aftur að sofna er mér kært,
er þá hálfnuð gríma,
einum lítt mér verður vært,
vaki eg langan tíma.
19.
Einn eg róla út og inn,
einn á nótt og degi,
einn eg tíni, einn eg finn,
einn eg tala og þegi.
20.
Einn eg tíni og aftur tek,
einn eg leysi hnyti,
einn eg hósta, einn við r...
einn eg geispa og snyti.
21.
Kýrnar bind á klafann eg,
klára fjós og brynni,
læt í meisa, mjólka, gef,
mæddur af heysóttinni.
22.
Einn eg sauma, einn eg sní,
oft þó saumur flái,
einn eg er svo ár og síð
að öllu mínu stjái.
23.
Leiði eg mína lund þar í,
lítt þó um mig varði,
einn þó sé eg upp frá því,
úti í kirkjugarði.
24.
Láti þeir vel líka sér,
línspöng sem að hljóta,
vandlifað þeim virðist mér,
vel sé þeim, sem njóta.
25.
Þó eg gangi einn til alls,
aldrei skal mig gifta.
Hér skal niður kífið karls
kljáð til þagnar lykta.
Source Colophon
Source text: Nokkrar rímur og kvæði (Reykjavík: Prentsmiðjan Gutenberg, 1906), pp. 46–50. Digitized by Google Books. OCR cleaned by NTAC scribes, 2026.
🌲