Part I — Marutam: The Agricultural Plain (Poems 1–100)
The Ainkurunuru (ஐங்குறுநூறு, "Five Hundred Short Poems") is one of the Eight Anthologies (Eṭṭuttokai) of classical Tamil Sangam literature, composed roughly between the 3rd century BCE and 3rd century CE. It is a collection of 500 short akam (interior/love) poems, organized into five sections of one hundred poems each, corresponding to the five tiṇai — the landscape-moods that structure all Sangam love poetry.
The first hundred poems belong to the Marutam tiṇai — the agricultural plain. In the Sangam system, marutam is the landscape of marital love: its paddy fields, river-fords, lotus ponds, arjuna trees, herons, crabs, and buffaloes form the backdrop for poems about a husband's infidelity and his wife's responses — jealousy, grief, bitter wit, and fierce dignity. The wife speaks to her friend, her mother, or directly to the unfaithful husband; the friend intercedes; the bard carries messages. The "other woman" is a constant presence, never named but always felt.
The Marutam section is attributed to the poet Ōrampōkiyār (ஓரம்போகியார்). The poems are organized into ten groups of ten (pattu), each unified by a recurring natural image: the vēḻam water-plant, the crab, the buffalo, water-play at the ford. The collection was compiled by Kūḍalūr Kiḻār (கூடலூர் கிழார்).
This is, to the best of our knowledge, the first complete English translation of the Marutam section of the Ainkurunuru from Tamil. The Tamil source text is from Project Madurai (pmuni0028), a freely distributable digital edition.
I. The Vēḻam Plant (Poems 1–10)
The first ten poems share a refrain: "Long live Ātaṉ! Long live Aviṉi!" — the names of a king and his consort. In each poem, the mother prays for the kingdom's prosperity; the daughter's prayer is different — personal, romantic, urgent.
1
Long live Ātaṉ! Long live Aviṉi!
May paddy abound, may gold increase!
— so prayed our mother. But we:
"May the man of the prosperous town live long —
where small fish gather in the branches
of the dripping kāñci tree —
and may his bard live long, too!"
2
Long live Ātaṉ! Long live Aviṉi!
May the fields yield! May petitioners come!
— so prayed our mother. But we:
"May our bond with the man of the cool ford-town —
where the neytal rivals the many-petalled blue lotus —
flourish from generation to generation!"
3
Long live Ātaṉ! Long live Aviṉi!
May milk flow freely! May cattle multiply!
— so prayed our mother. But we:
"May the household of the man of the flower-filled town —
where farmers who sowed return heavy with paddy —
flourish in splendor!"
4
Long live Ātaṉ! Long live Aviṉi!
May enemies eat grass! May brahmins chant!
— so prayed our mother. But we:
"May the embrace of the man of the paddy-field town —
where sugarcane flowers and paddy ripens —
never grow old!"
5
Long live Ātaṉ! Long live Aviṉi!
May there be no hunger! May disease depart!
— so prayed our mother. But we:
"May the chariot of the man of the cool ford-town —
where the male crocodile feasts on whole fish —
stand before our door!"
6
Long live Ātaṉ! Long live Aviṉi!
May the king's foes be quelled! May many years flourish!
— so prayed our mother. But we:
"May the man of the cool ford-town —
where lotuses bud in blooming ponds —
marry us, and may our father give his consent!"
7
Long live Ātaṉ! Long live Aviṉi!
May dharma flourish! May evil perish!
— so prayed our mother. But we:
"May the man of the cool ford-town —
where herons gather in the tufted arjuna tree —
take us with him to his town!"
8
Long live Ātaṉ! Long live Aviṉi!
May the king rule justly! May theft be no more!
— so prayed our mother. But we:
"May all the promises of the man
of the flower-dense town —
where peacocks perch on swaying mango branches —
come true!"
9
Long live Ātaṉ! Long live Aviṉi!
May goodness flourish! May evil be no more!
— so prayed our mother. But we:
"May our bond with the man of the cool ford-town —
where fish-gorged herons settle on the haystacks —
never become a scandal!"
10
Long live Ātaṉ! Long live Aviṉi!
May the rains come in season! May prosperity increase!
— so prayed our mother. But we:
"May the man of the cool ford-town —
where small fish swim beneath flowering mango trees —
take us with him when he goes!"
II. The Vēḻam Plant, continued (Poems 11–20)
The scene shifts. The young bride is now married, and the husband is unfaithful. Her body contradicts her words; her eyes betray her grief. The vēḻam plant — swaying, white-flowered, hollow-stemmed — mirrors the wife's state.
11
In the center of the house, the vēḻam plant
twines around the creeper.
The man of the ford-town — I should be ashamed of his cruelty.
"He is good," I say.
"He is not," say my soft, broad shoulders.
12
On the bank the vēḻam blooms like sugarcane.
The cruelty of the man of the ford-town is great indeed.
May I endure it!
And may my soft, broad shoulders not waste away.
13
Like the surging mane of a fine horse,
the vēḻam on the north bank scatters white flowers.
The women of the man of the cool ford-town
know no sleep, even at midnight when the town is still.
14
The flowering vēḻam vine, touching
the scarred mango tree, sways its rich shoots.
The hero of the jewelled ford — his chest
is sweet as dewy sleep on a cool night.
15
In the ancient town of the vēḻam plant,
the floods provide lovers for the women
who play in water, bright garlands clinging to their skin.
He is the man of that town —
yet he is no one's man.
16
Women use the hollow, thick stem
of the tall-flowering vēḻam to apply their eye-paint.
Thinking of the man of the flower-filled town,
my flower-like painted eyes have turned to gold with grief.
17
The white vēḻam flower swaying on the bush
looks like a heron flying through the sky.
Because the man of the town seeks new women,
my innocent heart has become desolate.
18
In the town where the cerunti and vēḻam
sway amid sugarcane in the paddy fields —
did he not leave, making my flower-like eyes weep,
though he said, "I will never leave"?
19
On the sandbank, the fresh-flowering mango branches
breathe the scent of lovers in the cool garden.
The white vēḻam flower sweeps away fallen petals.
Because he is the man of that town,
my eyes shed tears like rain upon the flowers.
20
A bee with six slender legs and beautiful wings
sweeps the hundred-petalled lotus on its branch.
Thinking of the man of the ford-town —
where the hollow vēḻam stands like bamboo joints —
my beautiful bright bangles slip from my wrists.
III. The Crab (Poems 21–30)
The crab — kaḷvaṉ, literally "the thief" — is the central image. It cuts water-lilies, severs tender shoots, destroys the newly sown. Just so, the unfaithful husband cuts through his wife's happiness. Each poem ends with the refrain "O mother, what is this?" — the wife's bewildered cry.
21
On the bank of the old marsh where muḷḷi grows tall,
the spotted crab cuts the water-lily.
Even though the man of the cool ford-town visits me,
O mother, why do my painted eyes grow pale?
22
In his town the spotted crab, playing in the mud,
crawls into the root-burrow of the muḷḷi.
He spoke sweet words, he married me,
and now he says, "What are you to me?"
O mother, what is this?
23
In his town they chase the crab from the muḷḷi root-burrow
and pluck flowers from the water-adorned fields.
He reassured us, he embraced us —
and now he is a tormenting spirit.
O mother, what is this?
24
In his town, spotted crabs whose mothers die at birth
swarm alongside crocodile hatchlings.
He has moved on, the joyful one!
He embraced them till their golden bangles jingled,
took their beauty, and left.
O mother, what is this?
25
The crab cuts the red vine of the vayalai creeper
with its newly grown green fruit in the paddy fields.
O mother, his chest belongs to many —
and our bangles slip loose with sorrow.
26
In the beautiful field of karantai flowers,
the crab abandons its mate and cuts the tender vaḷḷai stem.
The man of the town knows neither us nor others.
O mother, what has become of him?
27
In the red paddy fields, the crab scurries
to its cool earthen burrow.
O mother, why do I waste away,
bangles slipping from every wrist, suffering
for the man of that town?
28
If this girl's suffering is a spirit from the bathing ford —
in his town the crab traces lines in cool mud —
O mother, why do her soft shoulders grow pale,
wasting away, bright bangles loosening,
for the man of that town?
29
When the monsoon watchmen hurry out,
the crab cuts the white sprouts newly sown.
O mother, your daughter — her mottled loins
once held close to the chest
of the man of the paddy-field town —
why is she growing pale?
30
The long-eyed crab, shaped like a neem blossom,
fills its cool earthen burrow
with the dark blossoms of paddy.
O mother, why should she lose her great beauty
for the man of that town?
IV. Spoken to the Friend (Poems 31–40)
The wife confides in her tōḻi — her closest friend. The refrain is "Alas, friend, long may you live!" These poems are intimate, wry, and sharp. The wife knows exactly what is happening. She is not deceived — only heartbroken.
31
Alas, friend, long may you live!
Could the joyful one be saying "It is no obligation" —
the oaths he swore at the great ford
beneath the ancient twisted arjuna tree,
with the friends who played beside us?
32
Alas, friend, long may you live!
They say that because the joyful one came
to our house for one day,
his women wept for seven —
melting quickly, like wax that touches fire.
33
Alas, friend, long may you live!
At the great ford where the arjuna rises tall,
spreading its flowers, they say the joyful one
plays with women — and still
I claim his cool-garlanded chest, again and again.
34
Alas, friend, long may you live!
In our town the hollow-stemmed water-lily
blooms upon the pond.
My eyes have taken on the pallor of pollen —
grown pale for one who is now a stranger.
35
Alas, friend, long may you live!
The water-lily in our town's pond —
even paler than its fiber-stripped tender stem
is now my dark complexion's beauty.
36
Alas, friend, long may you live!
If the man of the town could forget us and be at peace,
then we too could forget him and be at peace —
if only my fish-shaped painted eyes
would stop yielding to this pallor.
37
Alas, friend, long may you live!
The joyful one — while the painted eyes
of those who loved him grow pale and brim with tears —
is skilled, oh skilled at lying,
but cannot keep a single oath he swore.
38
Alas, friend, long may you live!
The joyful one never recognizes
those who trusted his word.
While we wept, bright bangles on our forearms,
our bodies tender as young shoots —
he left.
39
Alas, friend, long may you live!
The man of the town held me close,
warm breast to breast.
Though he has left, and my bamboo-shoulders
with their fine ornaments grow thin —
in truth, he has not left at all.
40
Alas, friend, long may you live!
They say the joyful one left us weeping,
bright bangles on our arms,
and lodges now in his women's town —
that lord of the land where keṇṭai fish leap
among water-lilies bound with bees.
V. The Jealousy Poems (Poems 41–50)
The wife's anger deepens into something more complex — wit, irony, philosophical resignation. She addresses the husband directly, and in poem 44 delivers one of the most famous images in all Sangam poetry: the young turtle growing up gazing at its mother's face.
41
His town, they say, has a white-flowered pond
where loveless crocodiles devour their own young.
Just so, the lord of the town
turns the bodies of those who trusted his word
to gold — to the gold of pallor.
42
Has she lost her mind, man of the prosperous town —
your bejeweled woman,
who has begun to bar you from her chest
as one dams the overflowing Kāvēri?
43
On turtles like great pots, copper-colored hatchlings
sleep in your prosperous town.
Man of that town — even more than you,
your bard is a liar who swears many oaths.
44
In the sweet great pond, the young turtle hatchling
grows up gazing at its mother's face.
Just so, my lord, is your chest to me.
Know this and conduct yourself accordingly.
That is also dharma.
45
Your town's river takes on turbid hues in the rains
and clear gem-colors in the summer.
O joyful one, just so, my eyes
have put on the ornament of pallor.
46
It is not for you alone — for us too it is sweet!
The beautiful-browed woman who desired your chest
waits with longing.
That you dwell there without showing her grace
and do not come here — it wounds us both.
47
In your town the bard's sharp-toothed daughter
pours sweet keṭiṟu fish into a wide basket;
the housewife fills it back with cut-stemmed beans.
Man of that town — the women of the neighborhood
know your bard's many falsehoods,
just as you lie many times yourself.
48
In your town the net-skilled bard's white-toothed daughter
fills a basket with catfish;
the housewife fills it back with year-old paddy.
O lord of the town, we do not want you here
with the marks of your mistress still upon you.
49
In your prosperous town, the bard's fine-haired daughter
pours out a few fish and gets much paddy in return.
Man of that town — whose beauty
will your bard ruin with lies now?
50
Our companions and their wealth, and we ourselves, all suffer.
Man of the prosperous town where the vañci tree rises,
you grant no refuge.
She who won your heart — she too weeps.
VI. The Friend Speaks (Poems 51–60)
Now the tōḻi — the wife's friend and confidante — addresses the husband directly. She advocates, mediates, warns, and reproaches on the wife's behalf. She is sharper than the wife, less constrained by love.
51
Man of the town where the blue water-hen
with sharp claws craves its mate —
her longing sickness for your broad chest
is no tamarind-fruit craving.
It runs deeper than that.
52
She wears a garland of the red vayalai vine,
her fingers reddened, her large rain-cloud eyes
streaked with red, her lips red —
this young woman suffers, O joyful one.
At whose door will your chariot stop?
53
What spirit from the ford afflicts us?
No — it is this sickness we bear!
Like the lotus blooming in muddied water
after the dam breaks and new floods rush through —
man of the marshy town,
it is the oaths you swore that afflict us.
54
Even in summer, cool water flows
in the good land of the Pandya king with his strong chariots —
like Tēṉūr. While this woman's choice bangles loosen,
O man of the town, you brought women
with disheveled garlands from town to town.
I fear, alas, when that turn comes for us.
55
In Tēṉūr, the sugarcane press screams
like a bull-elephant facing its rival —
there rules the chariot-generous king.
Like that town is she.
Because you desired her fine beauty and then abandoned her,
her brow has grown pale for all to see.
56
Āmūr of the victorious Cholas, so bright with lamps
it does not know the night from day —
like that town is this woman.
While her radiant brow fades,
what good are the words with which you reassured her?
57
Like Tēṉūr of the beautiful water-lily fields,
blazing with many-rayed fires that rival daylight —
such is this woman. You left her beauty to grieve.
O joyful one, does your wife over there
possess such beauty?
58
Like the white paddy haystacks split open
in Iruppai of the generous Virāṉ —
so you seem struck by this woman's enchantment.
But you are another woman's husband!
Long may you live.
59
Listen, O joyful one, long may you live!
I who was medicine for your confused heart,
curing its suffering by the river —
that I cannot now be medicine for her,
that pains my heart.
60
In the marsh, the crane calls to its mate.
Man of the paddy-field town, I will tell you:
you always come to her sleeping quarters,
to the great mansion —
do you not fear the spear in her father's hand?
VII. The Wife Speaks (Poems 61–70)
The wife addresses the husband directly — no intermediary, no mother, no friend. These poems are the emotional center of the collection. She is witty, grieving, sarcastic, and in poem 70, devastating.
61
In Kaḻār of the generous Matti,
ripe sweet mangoes fall with a splash
into the deep-watered pond.
Like a man of that generous town,
you seek out beauty upon beauty,
eager to celebrate yet another wedding!
62
Like flowers at Indra's festival,
the dull-headed female bird calls in the striped shade.
Having gathered the young women of this town,
O joyful one, in which town
does your chariot stand now?
63
Man of the town where the fish-scented otter
catches catfish daily from the pond as its prey —
even if our beauty perishes,
we will not approach, O lord,
the chest that has touched others.
64
They embraced their lovers and played
in the beauty-abounding new flood waters
with swaying companions.
Those who saw — not one, not two, but many.
Do not hide it from us, I beg you.
65
Man of the great-watered town where water-lilies
flourish amid sugarcane channels
and satisfy the bee's hunger —
embrace the body that bore your son.
Please — even though your chest will ruin it.
66
I am not quarreling. Tell me the truth:
who is she, O joyful one?
She who has taken even this from us —
that you come with your chariot to your own house,
thinking of the son who toddles on unsteady feet?
67
Foolish indeed is the one you recently took!
They say she cannot match herself
yet compares herself with me,
boasting of great beauty.
But those who have paled the bright brows
of beautiful women — they are more numerous
than bees feeding on spreading flowers.
68
Man of the town where at young dawn
the water-lily blooms like a lotus —
does your wife show no respect?
Even when I stay quiet and submit,
she will not be subdued.
69
Did we not see her, O joyful one — your wife?
When the cool water came to the great ford
with flowers and carried away her sand-castle play-mounds,
she stood there weeping,
her painted eyes reddened with tears.
70
Man of the prosperous town with its great pond,
where herons feast on marsh-fish
and roost atop the paddy-field arjuna tree —
your women are pure, your women are fragrant.
We who bore your children —
we are ghosts.
VIII. Water-Play (Poems 71–80)
The monsoon floods have come. The ford is full. Everyone plays in the water — and in the water, bodies touch, secrets surface, scandal blooms. These poems are sensual, playful, and barbed.
71
With short bangles on her dice-playing wrists
and the swaying grace of a goddess —
they say you embraced your passionate lover
and played in the water yesterday.
Can this be hidden, O joyful one?
Can one bury the light of the sun?
72
With waist like the slender water-lily of the field,
mottled loins, hair swaying like its stalk,
eyes like blue water-lilies, soft-natured, beautiful —
when the flower-filled floods came,
she became our love-companion
for playing in the water.
73
When the bright-browed woman in her colorful garment
and bright jewels leapt into the channel,
the great ford's waters became cool,
fragrant with the honey-scent of blue water-lilies.
74
Like a peacock descending from the sky —
such is the splendor of her cool fragrant hair
as she climbs the bankside arjuna tree,
golden jewels gleaming softly,
and leaps into the channel.
75
You are not fit for many in this town, O joyful one.
Because of that, scandal blooms and spreads.
At the great ford beneath the ancient arjuna tree,
she played with you in the cool water —
that is the truth of it.
76
With cotton-soft hair and fresh-flower freckles,
having played in the cool water,
the bright-bangled young woman excelled —
with you she seemed, even to celestial women,
like a goddess herself.
77
Alas, O joyful one, long may you live!
I will say this: Let scandal rise in the great town,
let the waters churn and muddy —
come play in the cool water with us!
Come with us. Do not go home.
78
Like a wall-breaking elephant of Kiḷḷi
of the long spear and swift horses,
the new flood came rushing, breaking the dam.
Let us play in it!
Take us with you — we who match your garland,
shoulder to shoulder.
79
She played in the new flood, her eyes fierce.
"Whose daughter is this?" you said, seizing her, O joyful one.
Whose daughter she is, I do not know —
but whose son are you,
you who seized me?
80
We will not quarrel. Tell us the truth:
being the shoulder-companion of beautiful women,
having played in the red flood waters
of the first rain —
O joyful one, your eyes
have turned very red indeed.
IX. Mixed Jealousy (Poems 81–90)
Jealousy and tenderness intertwine. The wife, the friend, the bard, and the "other woman" circle one another. The poems grow more complex — ironic, layered, occasionally darkly comic. Poem 90 delivers the collection's most brilliant conceit: who taught whom to be fickle, the bees or the man?
81
Man of the flower-gated pond-town,
where herons probe the white-bellied turtles
and drum-players prepare the evening meal —
if your wife hears you say
"I desired you" to me,
she will suffer greatly.
82
She is enraged, they say, O bard — your lord's wife —
because the pollen-eating birds
that came from the joyful one's loosening fragrant garland
settled in our bud-laden hair.
83
You married her but show no grace —
even so, withdraw gently and live.
Let the bright-bangled companions in your town
say of the man of the cool ford: "That was long ago."
84
She rages beyond words at mere hearing of it.
If she sees it with her own eyes — what will she become?
Like the cool pond at the Tai festival
where many five-braided, flower-adorned women dip —
many have dipped into your philandering chest.
85
Man of the prosperous, flawless, abundant town
where the white-headed crane with melodious voice
plays with its flock in the cool fragrant marsh —
you behave like a little child, O lord!
Will those who see you not laugh?
86
Man of the town where the white-headed heron's
soft wingbeats sound across the long paddy fields —
his kindness to us is rare.
Go, bring yourself together
with the young woman of your own house.
87
In your prosperous town, cowherds wearing wreaths
of pakaṉṟai flowers use sugarcane sticks
to knock down mangoes.
Your wife quarrels with everyone —
what chance, then, do we have?
88
She says she wants the man of the cool ford-town —
by the delightful pond where bees dwell
among rich flowers — to come to her.
As in the old days,
we too desire the same.
89
Alas, long may you live, O bard!
They say the man of the town —
where bees fan pollen in the marsh —
bestows greatly upon our sister.
That she should want to be his wife —
that is simply her nature.
90
Did the bees take the joyful one's constancy?
Or did the joyful one take the bees' nature?
Not understanding which way it went,
the mother of his son quarrels with us.
X. The Buffalo (Poems 91–100)
The final ten poems use the water buffalo — broad-horned, dark, powerful — as the governing image. These poems are gentler, more descriptive, often spoken about a girl rather than by the wife. They return to courtship, admiration, and the sweetness of love alongside its pain.
91
The dark-blue buffalo bull with curved horns
tramples the water-lilies in the fragrant pond.
This girl — daughter of the man of the paddy-field town —
is like a vine wreathed around marsh bamboo.
92
The red-eyed buffalo cow with dark horns,
newly calved, offers her flowing udder
to her beloved calf.
Bright-bangled maiden,
if we can have you,
we will come to your father, to your town.
93
While the fine buffalo herds graze
and refuse water-lily with the buttermilk pots —
in the many groves, pollen-rich,
bees blow upon the opening buds
of her hair-knot.
94
Broad-horned buffaloes like warriors
dwell with their mates like women
in the shade-ripened lily-ponds of the marsh.
That is her father's town —
where paddy-field lotuses bloom
and where she of the radiant brow was born.
95
The dark-horned buffalo breaks its rope,
rests, and feeds daily on the tall-eared paddy.
The man of the water-surrounded town
has caused us this harsh, grief-abundant sickness —
even in broad daylight.
96
In the mud where graceful buffaloes have played,
gem-colored blue water-lilies mingle with white ones.
This girl — daughter of the man of the paddy-field town —
is the sweet companion of the marsh-town man's bed.
97
The calf is frightened of its dark-legged mother buffalo
whose horns are entwined with white pakaṉṟai flowers.
This girl — daughter of the man of the pond-town —
is more fragrant and cool than the pond's own flowers.
98
Man of the town where broad-horned buffaloes
playing in cool water look like moored boats —
even more than this bright-bangled young woman,
are not your own father and mother
worried about you?
99
Buffaloes trample the paddy ears
in the field near the ant-swarming bitter-gourd nests of the marsh.
This girl — daughter of the man of the flower-dense town —
with her bamboo shoulders
is medicine for love's sickness.
100
The buffalo digs up bright jewels
dropped by women playing in the water
on the sandy peaks.
This girl — daughter of the man of the prosperous town —
has a voice sweeter than the bard's lute-strings.
Colophon
The Ainkurunuru (ஐங்குறுநூறு, "Five Hundred Short Poems") is one of the Eight Anthologies of classical Tamil Sangam literature, composed roughly between the 3rd century BCE and 3rd century CE. The Marutam section (poems 1–100), attributed to the poet Ōrampōkiyār, belongs to the agricultural-plain landscape of the five-fold tiṇai system and explores the emotional world of marital love disrupted by infidelity — jealousy, grief, wit, resignation, and fierce dignity.
This is a Good Works Translation from Tamil, produced by the New Tianmu Anglican Church, 2026. The translation was made by Āzād (Liberation Translator) directly from the classical Tamil text as preserved in the Project Madurai digital edition (pmuni0028), a freely distributable digitization prepared by Dr. Ram Ravindran. No prior English translation was consulted as a reference, as none is known to exist for the complete Marutam section.
The translator acknowledges the inherent difficulty of rendering Sangam Tamil — with its compressed syntax, landscape symbolism, and culturally specific conventions — into modern English. The tiṇai framework is preserved in the section structure; plant and animal names are transliterated where no adequate English equivalent exists. The gospel register (plain, direct, warm) was used throughout.
Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.
🌲
Source Text: ஐங்குறுநூறு — மருதம் (Poems 1–100)
Tamil source text from Project Madurai (pmuni0028). Digitization by Dr. Ram Ravindran. © Project Madurai, 1998–2021. Freely distributable with header intact. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.
1
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
நெற்பல பொலிக பொன்பெரிது சிறக்க
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
நனைய காஞ்சிச் சினைய சிறுமீன்
யாணர் ஊரன் வாழ்க
பாணனும் வாழ்க எனவேட் டேமே.
2
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
விளைக வயலே வருக இரவலர்
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
பல்லிதல் நீலமொடு நெய்தல் நிகர்க்கும்
தண்துறை யூரன் கேண்மை
வழிவ்ழிச் சிறக்க எனவேட் டேமே.
3
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
பால்பல ஊறுக பகடுபல சிறக்க
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
வித்திய உழவர் நெல்லோடு பெயரும்
பூக்கஞு லூரன் தன்மனை
வாழ்க்கை பொலிக என்வேட் டேமே.
4
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
பகைவர்புல் ஆர்க பார்ப்பார் ஓதுக
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
பூத்த கரும்பிற்காய்த்த நெல்லிற்
கழனி யூரன் மார்பு
பழன் மாகற்க எனவேட் டேமே.
5
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
பசியில் ஆகுக பிணீகேன் நீங்குக
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
முதலை போத்து முழுமீன் ஆரும்
தண்துறை யூரன் தேரேம்
முன்கடை நிற்க எனவேட் டேமே.
6
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
வேந்துபகை தணிக யாண்டுபல நந்துக
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
மல்ர்ந்த பொய்கை முகைந்த தாமரைத்
தண்துறை யூரண் வரைக
எந்தையும் கொடுக்க எனவேட் டேமே.
7
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
அறநனி சிறக்க அல்லது கெடுக
என வேட்டோ ளே யாயே யாமே
உளை மருதத்துக்கி கிளைக்குரு
தண்துறை யூரன் தன்னூர்க்
கொண்டனன் செல்க எனவேட் டேமே.
8
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
அரசுமுறை செய்க களவில் லாகுக
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
அலங்குசினை மாஅத்து அணிமயில் இருக்கும்
புக்கஞல் ஊரன் சுளீவண்
வாய்ப்ப தாக எனவேட்டோ மே.
9
வாழி ஆதன்வாழி அவினி
நன்றுபெரிது சிறக்க தீதில் ஆகுக
என வேட் டோ ளே யாயே யாமே
கயலார் நாரை போர்வின் சேக்கும்
தண்துறை யூரன் கேண்மை
அம்பல் ஆகற்க எனவேட் டேமே.
10
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
மாரி வாய்க்க வளநனி சிறக்க
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
பூத்த மாஅத்துப் புலாலஞ் சிறுமீன்
தண்துறை யூரன் தன்னோடு
கொண்டனன் செல்க எனவேட் டேமே.
11
மனைநடு வயலை வேழஞ் சுற்றும்
துறைகேழ் ஊரன் கொடுமை நாணி
நல்லன் என்றும் யாமே
அல்லன் என்னுமென் தடமென் தோளே.
12
கரைசேர் வேழம் கரும்பிற் பூக்கும்
துறைகேழ் ஊரன் கொடுமை நன்றும்
ஆற்றுக தில்ல யாமே
தோற்கதில்லஎன் தடமென் தோளே.
13
பரியுடை நன்மான் பொங்குளை யன்ன
வடகரை வேழம் வெண்பூப் பகரும்
தண்துறை யூரண் பெண்டிர்
துஞ்சூர் யாமத்துந் துயலறி யலரே.
14
கொடிப்பூ வேழம் தீண்டி அயல
வடுக்கொண் மாஅத்து வண்தளிர் நுடங்கும்
மணித்துறை வீரன் மார்பே
பனித்துயில் செய்யும் இன்சா யற்றே.
15
மண்லாடு மலிர்நிறை விரும்பிய ஒண்தழைப்
புனலாடு மகளிர்க்குப் புணர்துணை உதவும்
வேழ மூதூர் ஊரன்
ஊரன் ஆயினும் ஊரனல் லன்னே.
16
ஓங்குபூ வேழத்துத் தூம்புடைத் திரள்கால்
சிறுதொழு மகளிர் அஞ்சனம் பெய்யும்
பூக்கஞல் ஊரனை யுள்ளிப்
பூப்போல் உண்கண் பொன்போர்த் தனவே.
17
புதன்மிசை நுடங்கும் வேழ வெண்பூ
விசும்பாடு குருகின் தன்றும் ஊரன்
புதுவோர் மேவலன் ஆகலின்
வறிதா கின்றுஎன் மடங்கெழு நெஞ்சே.
18
இருஞ்சா யன்ன செருந்தியொடு வேழம்
கரும்பின் அலம்ரும் கழனி ஊரன்
பொருந்து மல ரன்னஎன் கண்ணழப்
பிரிந்தனன் அல்லனோ பிரியலென் என்றே.
19
எக்கர் மாஅத்துப் புதுப்பூம் பெருஞ்சினை
புணர்ந்தோர் மெய்ம்மணங்க் கமழும் தண்பொழில்
வேழவெண்பூ வெள்ளுகை சீக்கும்
ஊரன் ஆகலின் கலங்கி
மாரி மலரின் கண்பனி யுகுமே.
20
அறுசில் கால அஞ்சிறைத் தும்பி
நூற்றிதழ்த் தாமரைப் பூச்சினை சீக்கும்
காம்புகண் டன்ன தூம்புடை வேழத்துத்
துறைநணி யூரனை உள்ளியென்
இறையேர் எல்வளை நெகிழ்புஓ டும்மே.
21
முள்ளி நீடிய முதுநீர் அடைகரைப்
புள்ளிக் கள்வன் ஆம்பல் அறுக்கும்
தண்டுறை யூரன் தளிப்பவும்
உண்கண் பசப்பது எவன்கொல் அன்னாய்.
22
அள்ளல் ஆடிய புள்ளிக் கள்வன்
முள்ளி வேரளைச் செல்லும் ஊரன்
நல்லசொல்லி மணந்துஇனி
நீயேன் என்றது எவன்கொல் அன்னாய்.
23
முள்ளி வேரளைக் கள்வன் ஆட்டிப்
பூக்குற்று எய்திய புனல் அணி யூரன்
தேற்றஞ் செய்துநப் புணர்ந்தினித்
தாக்கணங்கு ஆவ தெவன்கொல் அன்னாய்.
24
தாய்சாப் பிறக்கும் புள்ளிக் கள்வனொடு
பிள்லை தன்னும் முதலைத்து அவனூர்
எய்தினன் அகின்று கொல்லோ மகிழ்நன்
பொலந்தொடி தெளிர்ப்ப முயங்கியவர்
நலங்கொண்டு துறப்பது எவன்கொல் அன்னாய்.
25
அயல்புறந் தந்த புனிற்றுவளர் பைங்காய்
வயலைச் செங்கொடி கள்வன் அறுக்கும்
கழனி யூரன் மார்புபலர்க்கு
இழைநெகிழ் செல்லல் ஆகும் அன்னாய்.
26
கரந்தைஅம் செறுவில் துணைதுறந்து கள்வன்
வள்ளை மென்கால் அறுக்கும் ஊரன்
எம்மும் பிறரும் அறியான்
இன்னன் ஆவது எவன்கொல் அன்னாய்.
27
செந்நெலம் செறுவில் கதிகொண்டு கள்வன்
தண்அக மண் அளைச் செல்லும் ஊரற்கு
எவ்வளை நெகிழ சாஅய்
அல்லல் உழப்பது எவன்கொல் அன்னாய்.
28
உண்துறை அணங்கிவள் உறைநோய் ஆயின்
தண்சேறு கள்வன் வரிக்கும் ஊரற்கு
ஒண்டொடி நெகிழச் சாஅய்
மெந்தோள் பசப்பது எவன்கொல் அன்னாய்.
29
மாரி கடிகொளக் காவலர் கடுக
வித்திய வென்முளை கள்வன் அறுக்கும்
கழனி ஊரன் மார்புற மரீஇத்
திதலை அல்குல் நின்மகள்
பசலை கொள்வது எவன்கொல் அன்னாய்.
30
வேப்புநனை யன்ன நெடுங்கள் கள்வன்
தண்அக மண்அளை நிறைய நெல்லின்
இரும்பூ உறைக்கும் ஊரற்குஇவள்
பெருங்கவின் இழப்பது எவன்கொல் அன்னாய்.
31
அம்ம வாழி தோழி மகிழ்நன்
கடனன்று என்னும் கொல்லோ
நம்மூர் முடமுதிர் மருதத்துப் பெருந்துறை
உடனாடு ஆயமோடு உற்ற சூளே.
32
அம்ம வாழி தோழி மகிழ்நன்
ஒருநாள் நம்மில் வந்ததற்கு எழுநாள்
அழுப என்பஅவன் பெண்டிர்
தீயுறு மெழுகின் ஞெகிழ்வனர் விரைந்தே.
33
அம்ம வாழி தோழி மகிழ்நன்
மருதுயர்ந்து ஓங்கிய விரிபூம் பெருந்துறைப்
பெண்டிரோடு ஆடும் என்பதன்
தண்தார் அகலம் தலைத்தலைக் கொளவே.
34
அம்ம வாழி தோழி நம்மூர்ப்
பொய்கைப் பூத்த புழற்கால் ஆம்பல்
தாதுஏர் வண்ணம் கொண்டன
ஏதி லாளற்குப் பசந்தஎன் கண்ணே.
35
அம்ம வாழி தோழி நம்மூர்ப்
பொய்கை ஆம்பல் நார்உரி மென்கால்
நிறத்தினும் நிழற்றுதல் மன்னே
இனிப்பசந் தன்றுஎன் மாமைக் கவினே.
36
அம்ம வாழி தோழி யூரன்
நம்மறந்து அமைகுவன் ஆயின் நாம்மறந்து
உள்ளாது அமைதலும் அமைகுவம் மன்னே
கயலெனக் கருதிய் உண்கண்
பசலைக்கு ஒல்கா ஆகுதல் பெறினே.
37
அம்ம வாழி தோழி மகிழ்நன்
நயந்தோர் உண்கண் பசந்துபனி மல்க
வல்லன் வல்லன் பொய்த்தல்
தேற்றான் உற்ற சூள்வாய்த் தல்லெ.
38
அம்ம வாழி தோழி மகிநன்
தன்சொல் உணர்ந்தோர் அறியலன் என்றும்
தந்தளிர் வெளவும் மேனி
ஒள்தோடி முன்கை யாம்அழப் பிரிந்தே.
39
அம்ம வாழி தோழி யூரன்
வெம்முலை யடைய முயங்கி நம்வயின்
திருந்திழைப் பணைத்தோள் ஞெகிழப்
பிரிந்தனன் ஆயினும் பிரியலன் மன்னே.
40
அம்ம வாழி தோழி மகிநன்
ஒள்தொடி முன்கை யாம் அழப் பிரிந்துதன்
பெண்டிர் ஊர் இறை கொண்டனன் என்ப
கெண்டை பாய்தர அவிழ்ந்த
வண்டுபிணி ஆம்பல் நாடுகிழ வோனே.
41
தன்பார்ப்புத் தின்னும் அன்புஇல் முதலையொடு
வெண்பூம் பொய்கைத்து அவனூர்என்ப அதனால்
தன்சொல் உணர்ந்தோர் மேனி
பொன்போல் செய்யும் ஊர்கிழ வோனே.
42
மகிழ்மிகச் சிறப்ப மயங்கினள் கொலோ
யாணர் ஊரநின் மானிழை யரிவை
காவிரி மலிர்நிறை யன்னநின்
மார்புநனி விலக்கல் தொடங்கி யோளே.
43
அம்பணத் தன்ன யாமை யேறிச்
செம்பின் அன்ன பார்ப்புப் பலதுஞ்சும்
யாணர் ஊர நின்னினும்
பாணன் பொய்யன் பல்சூ ளினனே.
44
தீம்பெரும் பொய்கை யாமை இளம்பார்ப்புத்
தாய்முகம் நோக்கி வளர்ந்திசின் ஆஅங்கு
அதுவே ஐயநின் மார்பே
அறிந்தனை ஒழுகுமதி அறனுமார் அதுவே.
45
கூதிர் ஆயின் தன்கலிழ் தந்து
வேனில் ஆயின் மணிநிறங் கொள்ளும்
யாறுஅணிந் தன்றுநின் ஊரே
பசப்பணிந் தனவால் மகிழ்நஎன் கண்ணே.
46
நினக்கே அன்றுஅஃது எமக்குமார் இனிதே
நின்மார்பு நய்ந்த நன்னுதல் அரிவை
வேண்டிய குறிப்பினை யாகி
ஈண்டுநீ அருளாது ஆண்டுறை தல்லே.
47
முள்ளெயிற்றுப் பாண்மகள் இன்கெடிறு சொரிந்த
அகன்பெரு வட்டி நிறைய மனையோள்
அரிகால் பெரும்பயறு நிறைக்கும் ஊர
மாணிமழை ஆயம் அறியும்நின்
பாணன் போலப் பலபொய்த் தல்லே.
48
வலைவல் பாண்மகன் வாலெயிற்று மடமகள்
வராஅல் அஒரிந்த வட்டியுள் மனையோள்
யாண்டுகழி வெண்ணெல் நிறைக்கும் ஊர
வேண்டேம் பெருமநின் பரத்தை
யாண்டுச் செய்குறியோடு ஈண்டுநீ வரவே.
49
அஞ்சில் ஓதி அசைநடைப் பாண்மகள்
சில்மீன் சொரிந்து பல்நெல் பெறூஉம்
யாணர் ஊரநின் பாண்மகன்
யார்நலம் சிதயப் பொய்க்குமோ இனியே.
50
துணையோர் செல்வமும் யாமும் வருந்துதும்
வஞ்சி ஓங்கிய யாணர் ஊர
தஞ்சம் அருளாய் நீயேநின்
நெஞ்சம் பெற்ற இவளுமார் அழுமே.
51
நீருறை கோழி நீலச் சேவல்
கூருகிர்ப் பேடை வயாஅம் ஊர
புளிங்காய் வேட்கைத்து அன்றுநின்
மலர்ந்த மார்பிவள் வயாஅ நோய்க்கே.
52
வயலைச் செங்கொடிப் பிணையல் தைஇச்
செவ்விரல் சிவந்த சேயரி மழைக்கண்
செவ்வாய்க் குறுமகள் இனைய
எவ்வாய் முன்னின்று மகிழ்நநின் தேரே.
53
துறைஎவன் அணங்கும் யாம்உற்ற நோயே
சிறையழி புதுப்புனல் பாய்ந்தெனக் கலங்கிக்
கழனித் தாமரை மலரும்
பழன ஊர நீயுற்ற சூளே.
54
திண்தேர்த் தென்னவன் நல்நாட்டு உள்ளதை
வேனில் ஆயினும் தண்புனல் ஒழுகும்
தேனூர் அன்ன இவள் தெரிவளை நெகிழ
ஊரின் ஊரனை நீதர வந்த
பஞ்சாய்க் கோதை மகளிர்க்கு
அஞ்சுவல் அம்ம அம்முறை வரினே.
55
கரும்பின் எந்திரம் களிறெதிர் பிளிற்ரும்
தேர்வண் கோமான் தேனூர் அன்னஇவள்
நல்லணி நயந்துநீ துறத்தலின்
பல்லோர் அறியப் பசந்தன்று நுதலே.
56
பகல்கொள் விளக்கோடு இராநாள் அறியா
வெல்போர்ச் சோழர் ஆமூர் அன்ன இவள்
நலம்பெறு சுடர்நுதல் தேம்ப
எவன்பயம் செய்யும்நீ தேற்றிய மொழியே.
57
பகலின் தோன்றும் பல்கதிர்த் தீயின்
ஆம்பல் அம் செறுவின் தேனூர் அன்ன
இவள் நலம் புலம்பப் பிரிய
அனைநலம் உடையளோ மகிழ்நநின் பெண்டே.
58
விண்டு அன்ன வெண்ணெல் போர்வின்
கைவண் விராஅன் இருப்பை அன்ன
இவள் அணங்கு உற்றனை போறி
பிறர்க்கு மனையையால் வாழி நீயே.
59
கேட்சின் வாழியோ மகிழ்ந ஆற்றுற
மையல் நெஞ்சிற்கு எவ்வம் தீர
நினக்குமருந் தாகிய யான்இனி
இவட்குமருந்து அன்மை நோம்என் நெஞ்சே.
60
பழனக் கம்புள் பயிர்ப்பெடை அகவும்
கழனியூரநின் மொழிவல் என்றும்
துங்சுமனை நெடுநகர் வருதி
அஞ்சா யோஇவள் தந்தைகை வேலே.
61
நறுவடி மாஅத்து விளைந்துகு தீப்பழம்
நெடுநீர்ப் பொய்கைத் துடுமென விழூஉம்
கைவண்மத்தி கழாஅர் அன்ன
நல்லோர் நல்லோர் நாடி
வதுவை அயர விரும்புதி நீயே.
62
இந்திர விழவின் பூவின் அன்ன
புந்தலைப் பேடை வரிநிழல் அகவும்
இவ்வூர் மங்கையர்த் தொகுத்துஇனி
எவ்வூர் நின்றன்று மகிழ்நநின் தேரே.
63
பொய்கைப் பள்ளிப் புலவுநாறு நீர்நாய்
வாளை நாளிரை பெறூஉம் ஊர
எம்நலம் தொலைவ தாயினும்
துன்னலம் பெருமபிறர்த் தோய்ந்த மார்பே.
64
அலமரல் ஆயமோடு அமர்துணை தழீஇ
நலமிகு புதுப்புனல் ஆடக் கண்டோ ர்
ஒருவரும் இருவரும் அல்லர்
பலரே தெய்யஎம் மறையா தீமே.
65
கரும்புநடு பாத்தியில் கலித்த ஆம்பல்
சுரும்புபசி களையும் பெரும்புன லூர
புதல்வனை ஈன்றஎம் மேனி
முயங்கன்மோ தெய்யநின் மார்புசிதைப் பதுவே.
66
உடலினேன் அல்லேன் பொய்யாது உரைமோ
யாரவள் மகிழ்ந தானே தேரொடு
தளர்நடைப் பதல்வனை யுள்ளிநின்
வளவமனை வருதலும் வெளவி யோனே.
67
மடவள் அம்மநீ இனிக்கொண்டோ ளே
தன்னொடு நிகரா என்னொடு நிகரிப்
பெருநலம் தருக்கும் என்ப விரிமலர்த்
தாதுண் வண்டினும் பலரே
ஓதி ஒண்ணுதல் பசப்பித் தோரே.
68
கன்னி விடியல் கணக்கால் ஆம்பல்
தாமரை போல மலரும் ஊர
பேணா ளோநின் பெண்டே
யாந்தன் அடங்கவும் தான்அடங் கலளே.
69
கண்டனெம் அல்லமோ மகிழ்நநின் பெண்டே
பலராடு பெருந்துரை மலரொடு வந்த
தண்புனல் வண்டல் உய்த்தென
உண்கண் சிவப்ப அழுதுநின் றோளே.
70
பழனப் பன்மீன் அருந்த நாரை
கழனி மருதின் சென்னிச் சேக்கும்
மாநீர்ப் பொய்கை யாணர் ஊர
தூயர் நறியர்நின் பெண்டிர்
பேஎய் அனையம்யாம் சேய்பயந் தனமே.
71
சூதார் குறுந்தொடிச் சூரமை நுடக்கத்து
நின்வெங் காதலி தழீஇ நெருநை
ஆடினை என்ப புனலே அலரே
மறைத்தல் ஒல்லுமோ மகிழ்ந
புதைத்தல் ஒல்லுமோ ஞாயிற்றது ஒளியே.
72
வயல்மலர் ஆம்பல் கயில்அமை நுடங்குதலைத்
திதலை அல்குல் துயல்வரும் கூந்தல்
குவளை உண்கன் ஏஎர் மெல்லியல்
மலரார் மலிர்நிறை வந்தெனப்
புனலாடு புணர்துனை ஆயினள் எமக்கே.
73
வண்ண ஒந்தழை நுடங்க வாலிழை
ஒண்ணுதல் அரிவை பண்ணை பாய்ந்தெனக்
கள்நறுங் குவளை நாறித்
தண்ணென் றிசினே பெருந்துறைப் புனவே.
74
விசும்பிழி தோகைச் சீர்போன் றிசினே
பசும்பொன் அவிரிழை பைய நிழற்றக்
கரைசேர் மருதம் ஏறிப்
பண்ணை பாய்வோள் தண்ணறுங் கதுப்பே.
75
பலர் இவண் ஒவ்வாய் மகிழ்ந அதனால்
அலர்தொடங் கின்றால் ஊரே மலர
தொன்னிலை மருதத்துப் பெருந்துறை
நின்னோடு ஆடினள் தண்புனல் அதுவே.
76
பஞ்சாய்க் கூந்தல் பசுமலர்ச் சுணங்கின்
தண்புணல் ஆடித்தல் நல்ம்மேம் பட்டனள்
ஒள்தொடி மடவரால் நின்னோடு
அந்தர மகளிர்க்குத் தெய்வமும் போன்றே.
77
அம்ம வாழியோ மகிழ்நநின் மொழிவல்
பேரூர் அலர்எழ நீரலைக் கலங்கி
நின்னொடு தண்புணல் ஆடுதும்
எம்மோடு சென்மோ செல்லல்நின் மனையே.
78
கதிரிலை நெடுவேல் கடுமான் கிள்ளி
மதில்கொல் யானையின் கதழ்புநெறி வந்த
சிறையழி புதுப்புனல் ஆடுகம்
எம்மொடு கொண்மோஎம் தோள்புரை புனையே.
79
புதுப்புனல் ஆடி அமர்த்த கண்ணள்
யார்மகள் இவளெனப் பற்றிய மகிழ்ந
யார்மகள் ஆயினும் அறியா
நீயார் மகனைஎம் பற்றியோயே.
80
புலக்குவேம் அல்லேம் பொய்யாது உரைமோ
நலத்தகு மகளிர்க்குத் தோள்துணை யாகித்
தலைப்பெயல் செம்புனல் ஆடித்
தவநனி சிவந்தன மகிழ்நநின் கண்ணே.
81
குருகு உடைத் தூண்ட வெள் அகட்டு யாமை
அரிப்பறை வினைஞர் அல்குமிசை கூட்டும்
மலரணி வாயில் பொய்கை ஊரநீ
என்னை நயந்தனென் என்றநின்
மனையோள் கேட்கின் வருந்துவள் பெரிதே.
82
வெகுண்டனள் என்ப பாணநின் தலைமகள்
மகிழ்நன் மார்பின் அவிழினர் நறுந்தார்த்
தாதுன் பறவை வந்துஎம்
போதார் கூந்தல் இருந்தன எனவே.
83
மணந்தனை அருளாய் ஆயினும் பையத்
தணந்தனை யாகி உய்ம்மோ நும்மூர்
ஒண்தொடி முன்கை ஆயமும்
தண்துறை யூரன் பண்டெனப் படற்கே.
84
செவியிற் கேட்பினும் சொல்லிறந்து வெகுள்வோள்
கண்ணிற் காணின் எனா குவள்கொல்
நறுவீ ஐம்பால் மகளிர் ஆடும்
தைஇத் தண்கயம் போலப்
பலர்படிந்து உண்ணுநின் பரத்தை மார்பே.
85
வெண்நுதல் கம்புள் அரிக்குரல் பேடை
தண்நறும் பழனத்துக் கிளையோடு ஆலும்
மறுவில் யானர்மலிகேழ் ஊரநீ
சிறுவரின் இனைய செய்தி
நகாரோ பெருமநின் கண்டிசி ணோரே.
86
வெண்தலைக் குருகின் மென்பறை விளிக்குறல்
நீள்வயல் நண்ணி இமிழும் ஊர
எம் இவன் நல்குதல் அரிது
நும்மனை மடந்தையொடு தலைப்பெய் தீமே.
87
பகன்றைக் கண்ணிப் பல்ஆன் கோவலர்
கரும்பு குணிலா மாங்கனி யுதிர்க்கும்
யாணர் ஊரைநின் மனையோள்
யாரையும் புலக்கும் எம்மைமற் றெவனோ.
88
வண்டுறை நயவரும் வளமலர்ப் பொய்கைத்
தண்துறை யூரனை எவ்வை எம்வயின்
வருதல் வேண்டுதும் என்ப
தொல்லேம் போல்யாம் அதுவேண் டுதுமே.
89
அம்மவாழி பாண எவ்வைக்கு
எவன் பெரி தளிக்கும் என்ப பழனத்து
வண்டு தாதூதும் ஊரன்
பெண்டென விரும்பின்று அவள்தன் பண்பே.
90
மகிழ்நன் மாண்குணம் வண்டுகொண் டனகொல்
வண்டின் மாண்குணம் மகிழ்நன்கொண் டான்கொல்
அன்ன தாகலும் அறியாள்
எம்மொடு புலக்கும்அவன் புதல்வன் தாயே.
91
நெறிமருப்பு எருமை நீலைரும் போத்து
வெறிமலர்ப் பொய்கை ஆம்பல் மயக்கும்
கழனியூரன் மகளிவள்
பழன வெதிரின் கொடிப்பிணை யலளே.
92
கருங்கோட்டு எருமைச் செங்கண் புனிற்றுஆக்
காதற் குழவிக்கு ஊறுமுலை மடுக்கும்
நுந்தை நும்மூர் வருதும்
ஒண்தொடி மடந்தை நின்னையாம் பெறினே.
93
எருமைநல் ஏற்றினம் மேயல் அருந்தெனப்
பசுமோ ரோடமோடு ஆம்பல் ஒல்லா
செய்த இனைய மன்ற பல்பொழில்
தாதுண வெறுக்கைய ஆகி இவள்
போதுஅவிழ் முச்சி யூதும் வண்டே.
94
மள்ளர் அன்ன தடங்கோட்டு எருமை
மகளிர் அன்ன துணையோடு வதியும்
நிழல்முதிர் இலஞ்சிப் பழனத் ததுவே
கழனித் தாமரை மலரும்
கவின்பெறு சுடர்நூதல் தந்தை ஊரே.
95
கருங்கோட்டு எருமை கயிறுபரிந்து அசைஇ
நெடுங்கதிர் நெல்லின் நாள்மேயல் ஆரும்
புனல்முற் றூரன் பகலும்
படர்மலி அருநோய் செய்தனன் எமக்கே.
96
அணிநடை எருமை ஆடிய அள்ளல்
மணிநிற நெய்தல் ஆமபலொடு கலிக்கும்
கழனி ஊரன் மகளிவள்
பழன ஊரன் பாயல்இன் துணையே.
97
பகன்றை வான்மலர் மிடைந்த கோட்டைக்
கருந்தாள் எருமைக் கன்று வெரூஉம்
பொய்கை ஊரன் மகளிவள்
பொய்கைப் பூவினும் நறுந்தண் ணியளே.
98
தண்புணல் ஆடும் தடங்கோட்டு எருமை
திண்பிணி அம்பியின் தோன்றும் ஊர
ஒண்டொடி மடமகள் இவளினும்
நுந்தையும் யாயும் துடியரோ நின்னே.
99
பழனப் பாகல் முயிறுமூசு குடம்பை
கழனி யெருமை கதிரொடு மயக்கும்
பூக்கஞல் ஊரன் மகளிவள்
நோய்க்குமருந் தாகிய பணைத்தோ ளோளே.
100
புனலாடு மகளிர் இட்ட ஒள்ளிழை
மணலாடு சிமையத்து எருமை கிளைக்கும்
யாணர் ஊரன் மகளிவள்
பாணர் நரம்பினும் இன்கிள வியளே.
Source Colophon
Tamil source text from the Project Madurai Digital Library (pmuni0028), digitized by Dr. Ram Ravindran. Project Madurai is an open, voluntary, worldwide initiative devoted to preparation of electronic texts of Tamil literary works and to distribute them free on the Internet. © Project Madurai, 1998–2021. Freely distributable with this header intact.
The Ainkurunuru is part of the Eṭṭuttokai (Eight Anthologies), the core of the Sangam literary canon. The present digital edition preserves the text as transmitted through the traditional manuscript lineage, with minor variations in orthography.
🌲