Part II — Neytal: The Seashore (Poems 101–200)
The Neytal is the seashore — backwaters and salt marshes, sand dunes and the open ocean, conch shells and herons and the endless horizon. In the Sangam system, neytal is the landscape of waiting: the beloved has gone, and the woman left behind watches the waves and listens for chariot-bells. Evening is the cruelest hour. The bangles loosen on thinning wrists. Pallor replaces the dark beauty of the skin. The neytal flower — the blue water-lily that opens at dusk and closes at dawn — is the governing image: beauty that blooms in grief.
The Neytal section is attributed to the poet Ammūvaṉār (அம்மூவனார்). Like the Marutam before it, the hundred poems are organized into ten groups of ten (pattu), each governed by an addressee or a recurring natural image. The speakers are the woman, her friend (tōḻi), and occasionally the man himself. The lord of the coast — tuṟaivaṉ, koṇkaṉ, cērppaṉ, pulampaṉ — is always the same figure, always absent or arriving, always the cause of both the sickness and its cure.
Two poems (129 and 130) are lost from the manuscript tradition and are marked accordingly.
This is, to the best of our knowledge, the first complete English translation of the Neytal section of the Ainkurunuru from Tamil. The Tamil source text is from Project Madurai (pmuni0028), a freely distributable digital edition.
I. Told to the Mother (Poems 101–110)
The first ten poems share the refrain "Aṉṉai vāḻi vēṇṭ' aṉṉai" — "Mother, long life I wish, Mother." The friend speaks to the girl's mother, trying to prepare her for the news that her daughter is in love with the lord of the shore. Each poem reveals a little more — first his chariot, then her blush, then her sleeplessness.
101
Mother, long life I wish, Mother — look there!
Parting the beautiful green creeping seaweed,
scattering neytal flowers as it comes —
it is the chariot of the lord of the coast,
medicine for the sickness
that haunts your daughter's flower-like, kohl-rimmed eyes.
102
Mother, long life I wish, Mother —
in our town,
like a bird's cry over the great blue sea,
ceaselessly, driving sorrow away,
joyfully it sounds —
the voice of his chariot-bells.
103
Mother, long life I wish, Mother —
the lord of the cool shore
where puṉṉai and ironwood bloom —
he is well suited to her, true.
But her dark beauty —
that is not something suited to him.
104
Mother, long life I wish, Mother —
in our town,
at the hour when all lie sleeping,
while her beauty faded greatly —
the fine chariot of the prosperous lord of the coast
came silently through the night.
105
Mother, long life I wish, Mother —
where pearls brought by the thundering waves
gleam on white sand —
since the lord of that cool shore has come,
look — her brow has turned
more red than gold.
106
Mother, long life I wish, Mother —
in his country, the web-footed swan
tramples what it takes for its mate.
Her beautiful, glistening body
shines brighter than the conch shells of his sea —
look at it and think on that.
107
Mother, long life I wish, Mother — my friend:
her radiant brow grows pale, she fades,
weakened by longing.
Every time she hears the waves
of the cool sea breaking —
she cannot sleep. It grieves me.
108
Mother, long life I wish, Mother —
the lord of the cool sea
where muṇḍaka blooms by the backwater —
if he has abandoned my arms,
then what are these arms
that he once desired?
109
Mother, long life I wish, Mother —
the lord of the flower-filled shore
where neytal spreads its hollow stems through water —
when he abandoned my arms, what was it worth?
And when he returns after many days
with his tenderness — what then?
110
Mother, long life I wish, Mother —
the lord of the flower-filled shore
where puṉṉai spreads its golden bloom —
I say, "He is mine." Always.
But this town speaks otherwise.
O destiny — can their words make it so?
II. Told to the Friend (Poems 111–120)
The second ten poems share the refrain "Amma vāḻi tōḻi" — "Friend, long life I wish, friend." The girl now confides in her companion. The poems are more intimate, more anguished — she admits she cannot live without him, that her shame is forgotten, that evening comes too fast.
111
Friend, long life I wish, friend —
beside the surrounding backwater
where the bard sets his day-catch
and branch-carp multiply —
can we live, parted from the lord of that shore?
We who cannot endure such austerity.
112
Friend, long life I wish, friend —
the lord of the great dark backwater
spread with green-leaved cerundi —
if we see him come,
we forget indeed
our shame-possessing heart.
113
Friend, long life I wish, friend —
yesterday the town-folk said,
"She belongs to the lord of the shore
where high waves break on white sand."
My mother, hearing this about me,
said, "Is that so?"
And I said softly: "It burns."
114
Friend, long life I wish, friend —
shall we go, even if we are not ready,
to his country,
where herons cry by the sea
among bending palmyra palms —
to the land of the lord of the coast?
115
Friend, long life I wish, friend —
the lord of the cool shore
who played with us on the fine-sanded bank —
secretly, defying mother's strict watch,
he has come and stands there.
116
Friend, long life I wish, friend — while we weep,
the dark-blue lotus in the great backwater closes.
Evening has truly come,
rushing ahead,
cutting short the morning's moment.
117
Friend, long life I wish, friend —
that beauty should become like this —
cruel!
For those who cannot forget
the lord of the jewel-dark waters
where puṉṉai blossoms adorn every shore.
118
Friend, long life I wish, friend — today,
when I saw that man who has no righteousness,
I tried to be angry and walk away.
But then, remembering,
pitying him,
I turned back.
119
Friend, long life I wish, friend —
because he does not understand,
grasping at what is foreign —
he is truly without love, greatly,
the lord of the gentle coast
who does not come.
120
Friend, long life I wish, friend —
how very beautiful they have become,
these pitiful tender arms —
since the lord of the gentle coast came,
where water-currents spread
through the great abundant backwater.
III. Told to the Beloved (Poems 121–130)
The third ten poems share the refrain "Kaṇṭikum allamō koṇka" — "Have we not seen, O lord of the coast?" The friend addresses the man himself, showing him the girl's childhood: leaping into waves, questioning white herons, trying to feed a doll that would not eat, crying when the sea snatched her sand-castle. The argument is devastating — you knew this girl as a child, you watched her grow, now do right by her.
Two poems (129 and 130) are lost from the manuscript tradition.
121
Have we not seen, O lord of the coast, your beloved —
she who stood soaked in the clear-waved ocean,
her garland of muṇḍaka flowers dripping?
122
Have we not seen, O lord of the coast, your beloved —
as though a bright ornament had fallen on the high sand,
she who questioned the white heron?
123
Have we not seen, O lord of the coast, your beloved —
while her bright-browed friends cheered,
she who leapt into the waves of the cool great sea?
124
Have we not seen, O lord of the coast, your beloved —
when the waves snatched her sand-doll,
she who, mixing fine sand,
tried to fill the sea?
125
Have we not seen, O lord of the coast —
when the clear waves snatched her doll,
she who stood weeping,
her kohl-rimmed eyes red?
126
Have we not seen, O lord of the coast, your beloved —
while bees swarmed her kohl-rimmed eyes,
she who dived into the great waves of the clear sea?
127
Have we not seen, O lord of the coast, your beloved —
her young breasts wreathed with tumpai garlands,
her finely ornamented body
moving gracefully?
128
Have we not seen, O lord of the coast, your beloved —
bending with her flat child's breast,
feeding a doll that would not eat?
129
Lost from the manuscript tradition.
130
Lost from the manuscript tradition.
IV. Told to the Bard (Poems 131–140)
The fourth ten poems are addressed to the bard (pāṇ), the go-between and messenger. The speaker alternates between pleading, accusing, and lamenting — the bard is at once her only link to the beloved and the agent of her undoing.
131
Good indeed, O bard, is the lord of the coast's love —
as long as in this town, fenced with tillai trees,
the noisy scandal has not yet risen.
132
Long live, O bard — in this town
of the grove thick with puṉṉai buds,
scandal has risen
because of his love.
133
What shall I do, O bard?
Since the lord of the gentle coast
has parted from me, unceasingly
my bangled arms
have grown thin.
134
Look, O bard — with the lord of the coast
and his tall chariot racing by the dark backwater,
my dark beauty
has returned.
135
We are not sorrowful, O bard —
not if we can meet her:
the woman with a neytal-flower garland,
her arms like bamboo,
her hips delicately formed and broad.
136
You have no shame, truly, O bard —
you who pour out words
to the lord of the shore grove,
him who loosened my curved, gleaming bangles.
137
I ask you one thing, O bard:
in your town,
those who desired the lord of the coast
with his strong chariot —
did they ever regain their former beauty?
138
You truly have no courtesy, O bard —
in this town, speaking harsh and loveless words,
you who will not bring
the lord of the gentle coast.
139
Long live, O lord of the coast —
more than you, who confuse beauty,
it is your bard
who destroys the beauty of good women.
140
Look, O bard — you are the one to tell:
because the lord of the rich shore parted,
see how my bright, patterned bangles
have slipped away.
V. The Ironwood Tree (Poems 141–150)
The fifth ten poems share the refrain "Ekkar ñāḻal" — "the ironwood of the sand-dune." The ñāḻal (Mimusops elengi, or ironwood) is the governing image — its fragrant flowers blooming on the sand-dune above the shore, marking the place of tryst and longing.
141
The dew-covered shore
where the ironwood and cerundi of the sand-dune
scatter their fragrance with cool spray —
this has caused my pallor.
142
I do not think of the lord of the shore
where birds roost on the drooping, clustered branches
of the ironwood on the sand-dune —
may my eyes be blind, friend, if I do.
143
After making sweet promises at the broad, bird-singing shore
of the ironwood on the sand-dune,
then pulling away —
it is her broad, soft arms
that he has wronged.
144
For the lord of the shore
where a lone heron sleeps in the cluster-laden grove
of the ironwood on the sand-dune —
my dark beauty
has paled already.
145
The lord of the shore
where the tide pulls at the great small-leaved branches
of the ironwood on the sand-dune —
he has now removed
the dark one's pallor.
146
Sweet indeed to the lord of the shore
where the ripening buds open into fragrant clusters
on the ironwood of the sand-dune —
sweet indeed
is my dark beauty.
147
The lord of the shore
where women play in bright leaf-garments
among the flowers of the ironwood on the sand-dune —
he has given his country
in exchange for cool leaf-garments.
148
O beloved one —
sweetly embrace the lord of the shore
where fallen flowers bloom fragrant
beneath the wide-spreading branches
of the ironwood on the sand-dune.
149
Her young breasts like the flowers
of the ironwood on the sand-dune,
beauty-marks blooming —
can you not refrain, O lord,
from growing her anguish by departing?
150
The lord of the shore
where waves play at the great fragrant branches
of the ironwood on the sand-dune —
he is not sweet in love,
yet his love is precious.
VI. The White Heron (Poems 151–160)
The sixth ten poems share the refrain "Veḷḷāṅ kurukiṉ piḷḷai cetteṉak / kāṇiya ceṉṟa maṭanaTai nārai" — "As though the white heron's chick had died, the gentle-walking heron went to see." Each poem opens with this two-line image — a mother heron going to check on her chick — and then pivots to the human world. The heron's maternal anxiety mirrors the speaker's love-anxiety. It is one of the great structural devices in world poetry.
151
As though the white heron's chick had died,
the gentle-walking heron went to see —
stepping on neytal flowers that opened like laughing eyes,
fragrant with honey that never fails.
To the lord of that shore
I will not yield
my melting heart.
152
As though the white heron's chick had died,
the gentle-walking heron went to see,
crying helplessly in the lonely shore grove.
They say the lord of the shore will marry her.
He seems righteous — may his grace be so.
153
As though the white heron's chick had died,
the gentle-walking heron went to see,
leaving fallen feathers on the heaped sand.
Would my fine, long tresses
still seek the lord of that shore's love?
154
As though the white heron's chick had died,
the gentle-walking heron went to see,
and rested in the shore grove.
What shall I do about the lord of that shore
when this town lies?
155
As though the white heron's chick had died,
the gentle-walking heron went to see,
trembling among the dense neytal flowers
past the backwater that returns with the tide.
To the lord of that shore —
I have given birth to a pale-green child.
156
As though the white heron's chick had died,
the gentle-walking heron went to see,
leaving behind trembling, reddish-spotted feathers
that spread across the clear backwater.
The lord of that shore —
is he my lover? Or is he to her
someone else entirely?
157
As though the white heron's chick had died,
the gentle-walking heron went to see —
stayed from morning, resting at evening
by the clear sea.
Not in the lord of the clear sea's company —
but on his own,
our beloved has come.
158
As though the white heron's chick had died,
the gentle-walking heron went to see,
circling with its mate at the great shore grove.
O lord of the cool shore — see
our beautiful dark-skinned friend's sorrow.
159
As though the white heron's chick had died,
the gentle-walking heron went to see,
gnawed by hunger, staying by the dew-covered waters.
O lord of those waters —
I do not beg anything of you.
Just return the beauty you took from her,
and go.
160
As though the white heron's chick had died,
the gentle-walking heron went to see.
O lord of the shore — on top of what already hurts,
the sickness grows.
She grieves now more than ever before.
Embrace her, O lord —
she is overwhelmed.
VII. The Little White Crow (Poems 161–170)
The seventh ten poems share the refrain "Peruṅkaṭaṟ karaiyatu ciṟuveṇ kākkai" — "The little white crow on the shore of the great sea." This small coastal bird — likely the white-bellied sea eagle or a shore-crow — watches indifferently while the human drama unfolds. Its recurring presence is a counterpoint: the natural world goes on feeding and sleeping while love consumes.
161
The little white crow on the shore of the great sea
rests in the dark-branched puṉṉai tree.
To the lord of that shore —
my brow's beauty fading, destroyed —
my desiring heart
has become sickness itself.
162
The little white crow on the shore of the great sea
seeks its prey in the dark deep backwater,
eats, and rests in the flower-fragrant thicket.
But the lord of that shore —
his words turned out to be other things.
163
The little white crow on the shore of the great sea
sleeps in the spray-sound of the dark backwater.
Because the lord of that shore abandoned me,
the bangles have slipped
from my forearms, beautiful at the wrist.
164
The little white crow on the shore of the great sea
feeds on loach-fish beside the dark backwater.
The lord of the cool shore's propriety,
not settling with us,
has caused scandal.
165
The little white crow on the shore of the great sea
feasts on small fish in the tidal backwater.
The words the lord of the shore spoke —
they have taken hold
of the bright bangles on my wrist.
166
The little white crow on the shore of the great sea,
frightened, mistakes a striped white necklace for a net.
But having trusted the lord of the gentle coast,
the good woman's eyes
have become beautiful again.
167
The little white crow on the shore of the great sea
feasts on schooling fish in the dark backwater.
The lord of the shore spoke as though he would be kind —
even if he is not,
what of our old bond?
168
The little white crow on the shore of the great sea
lays its eggs in the hull of a moored boat.
The lord of the cool shore, having been gracious —
the bright-browed woman
is nourished.
169
The little white crow on the shore of the great sea
rests on the flowering branch of the puṉṉai
where buds open beside gold-clustered ironwood.
Friend — even though I know
the truth in the lord of that shore's heart,
why do my eyes grow pale?
170
The little white crow on the shore of the great sea
scatters the neytal of the dark backwater.
If you say the lord of that shore is good —
then why do my many-petalled, kohl-rimmed eyes
grow pale?
VIII. Toṇṭi (Poems 171–180)
The eighth ten poems invoke Toṇṭi — a celebrated Chera port city on the Malabar coast, ruled by the Kuṭṭuvaṉ kings. The city's beauty becomes a comparison for the girl: her arms are like Toṇṭi, her fragrance is Toṇṭi's fragrance, to know her is to know that storied shore. The poems are spoken by the man and about the man, and they are the most openly sensual of the Neytal set.
171
The sweet music of roaring waves churns,
and beside it the sweet music of thundering drums
sounds through every street —
like Toṇṭi itself,
the bright-braceleted, bamboo-armed woman
who has taken my heart.
172
The bright-braceleted woman has taken my heart.
Like the resounding waves of the surging sea
at Toṇṭi, where bees hum at the dew-covered shore —
even at night,
I do not know sleep.
173
Even at night, not knowing sweet sleep,
they endure serpent-like suffering —
those afflicted by the enchantment
of her dark tresses
that smell of the cool, fragrant neytal of Toṇṭi.
174
Like Toṇṭi with its enchanted, dew-covered shore —
she of the fine ornaments,
her kohl-rimmed eyes with spreading lines,
her beautiful, flowing body,
granted us a tryst
in the fragrant grove —
for us who are weary.
175
If you are kind enough to desire me,
come — walking gently
with the bright-browed, bamboo-armed woman.
Long live, O maiden,
with your Toṇṭi-like nature.
176
She has taken my nature and my bed —
the bright-braceleted woman
who smells of the cool, fragrant fresh flowers of Toṇṭi,
her hips delicately formed and broad,
her body tender as plucked sprouts.
Speak — what wrong has she done?
177
Even if they have done no wrong,
they truly shiver —
those who have known the arms
of her who is like Toṇṭi,
where muṇḍaka flowers bloom fragrant
on the long sand-ridges
where surging waves play.
178
Can I live, praising her arms and hair greatly,
if — even having seen me,
one who is like Toṇṭi
of the just-sceptered Kuṭṭuvaṉ —
you who desire me will not be kind?
179
Be gracious, O long-living lord of the deep waters!
Where crabs strike and shrimp scatter at the ford —
like sweet-sounding Toṇṭi, so it is:
her small brow,
which has no one but you.
180
Accept her — marry her this moment!
Like the ford-rich Toṇṭi
where the old heron, unable to fly,
sits eating fat fish
brought by net-fishers from the great waters —
such is her beauty.
IX. The Neytal Flower (Poems 181–190)
The ninth ten poems take the neytal flower itself as the governing image — the blue water-lily that blooms at dusk, the flower that gives this entire landscape-mood its name. The poems are tender and layered: the neytal adorns garlands, coats the shore, blooms at dawn in Koṟkai (the ancient Pandya pearl-diving port), and always carries the fragrance of love and its absence.
181
With neytal-flower kohl eyes, beautiful wrists, bamboo arms —
truthful women who played at games,
standing in the kuravai dance on heaped white sand —
the lord of the rich shore has been gracious,
and dwelling is sweet
in this lamenting town.
182
He whose chest is fragrant with a hand-crafted garland
of neytal flowers mixed with cerundi —
he is no god of terrible power.
He is just a man who saw her
at the great shore
and enchanted her.
183
The lord of the flock-gathering waterfalls, the forested land,
the lord of the small-hilled country, the good-fielded town,
the lord of the cool sea — since he parted,
worse than before,
you come in fierce daylight, O helpless evening.
Even as the neytal in the curved backwater closes —
even if morning comes,
there is no one to remove this.
184
Pushing aside the neytal in the dark backwater,
the fine heron eats fish by the young shore grove.
His town is adorned by the sea.
But greater than the sea
is his friendship to us.
185
At the front shore of Koṟkai
where neytal sways and gleaming pearls are shed —
the young woman with coral lips
that shed pearls when she smiles,
file-cut beautiful bangles —
her sweet words are like a strung lute.
186
Women wring their water-dripping tresses at the shore,
resembling a fine flock of herons.
O lord of the shore —
while the surging neytal sprinkles dew,
my mother said: "That chariot comes to this shore
too many times — do not go!"
187
Strangers would not accept these things.
Even the women who came with us to play in the sea
do not weave garments of neytal leaf, do not make dolls —
because there is no one to embrace them.
They have only a few flowers, plucked for garlands.
188
In the dark backwater where flocks of small birds
feast on red shrimp —
at the great shore of Koṟkai, the king of Koṟkai's town —
like the neytal that blooms at dawn,
great is the beauty
of the beloved's eyes.
189
The fine pollen of the puṉṉai coats the neytal,
appearing beautiful
like gold falling on gems.
Because the lord of the gentle coast has come,
my eyes, friend,
have become beautiful again.
190
Where the cool, fragrant neytal blooms,
its white petals opening,
and white-paddy reapers cut the harvest in turns —
truly, the lord of the gentle coast
is the one who caused the tears
in our many-petalled, kohl-rimmed eyes.
X. The Bangles (Poems 191–200)
The final ten poems take the bangle (vaḷai) as the governing image — conch-shell bangles, file-cut and gleaming, that tighten with joy and loosen with grief. The loosening bangle is the Neytal's most persistent symptom of love-sickness: when the beloved is absent, the woman's wrists grow thin, and the bangles slip. In the triumphant final poem, the bangles are tight again. He has come.
191
Her forearms packed with sea-conch bangles,
her thick abundant tresses,
her leaf-garments from the ironwood of the shore grove —
she is more precious than the mountain nymphs.
She took my heart, hard to fill,
and hid it.
192
As lightning circles, the sea rises and roars,
thundering at the dew-covered shore
where vessels are driven —
because the lord of that shore has parted,
friend, my bangles
that once were tight
have loosened.
193
On the long-sanded shore where right-spiraling conches have plowed,
gleaming pearls shine to dispel the darkness.
O lord of the rich shore —
the white bangles you gave —
are they any good on their own?
194
O lord of the coast — see the young woman
with bright bangles, beautiful and file-cut from the sea-conch.
"Today she has done something mad!" —
my mother has sternly declared.
That is her stance.
195
Where fisher-folk trade pearls caught in conch shells —
the beloved, innocent daughter of the sea-rich lord of the coast
has given hard-to-destroy sorrow
and a bed of sleeplessness.
196
If you desire the young woman
with bright conch-shell bangles, rich abundant tresses,
choice bracelets —
O lord of the sea where red shrimp are caught
in the southern backwater —
marry her!
197
As her gleaming bangles tinkled, chasing crabs,
she hid her face. He stood with bowed head.
As the sorrow-gathering evening
hid them —
she will grant her beauty-colored body
to me.
198
We have seen him —
the long-armed lord
who stood asking at the small shore
of the budding, blooming grove
where young ones play
with bangle-adorned forearms, white teeth, pleasant smiles.
199
Come, friend — let us climb
the sky-high sand dunes
at the great shore of the grove
where abundant waves play —
let us look unceasingly
at the country of the crashing sea:
his country, he who loosened my tight bangles.
200
My gleaming, tight, bright bangles!
My fine brow's beauty restored!
The lord of the coast with the golden chariot
has come at last.
Let my long, red-lined eyes relax.
Let us laugh
at the pallor that seized our beauty!
Colophon
The Ainkurunuru (ஐங்குறுநூறு, "Five Hundred Short Poems") is one of the Eight Anthologies of classical Tamil Sangam literature, composed roughly between the 3rd century BCE and 3rd century CE. The Neytal section (poems 101–200), attributed to the poet Ammūvaṉār, belongs to the seashore landscape of the five-fold tiṇai system and explores the emotional world of love-in-separation — waiting, longing, anguish, and the slow return of beauty when the beloved comes home. Two poems (129 and 130) are lost from the manuscript tradition and are noted as such.
This is a Good Works Translation from Tamil, produced by the New Tianmu Anglican Church, 2026. The translation was made by Akṣara (Liberation Translator) directly from the classical Tamil text as preserved in the Project Madurai digital edition (pmuni0028), a freely distributable digitization prepared by Dr. Ram Ravindran. No prior complete English translation of this section is known to exist.
The ten groups of ten poems follow the traditional pattu structure: poems 101–110 are addressed to the mother, 111–120 to the friend, 121–130 to the beloved (with two lost), 131–140 to the bard, 141–150 use the ironwood tree as governing image, 151–160 use the white heron, 161–170 the little white crow, 171–180 the port city of Toṇṭi, 181–190 the neytal flower, and 191–200 the bangle. This structure mirrors the Marutam section (Part I) while shifting from the agricultural plain to the seashore.
The translator acknowledges the inherent difficulty of rendering Sangam Tamil — with its compressed syntax, landscape symbolism, and culturally specific conventions — into modern English. Plant and animal names are transliterated where no adequate English equivalent exists. The gospel register (plain, direct, warm) was used throughout.
Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.
🌲
Source Text: ஐங்குறுநூறு — நெய்தல் (Poems 101–200)
Tamil source text from Project Madurai (pmuni0028). Digitization by Dr. Ram Ravindran. © Project Madurai, 1998–2021. Freely distributable with header intact. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.
101
அன்னை வாழிவேண் டன்னை உதுக்காண்
ஏர்கொடிப் பாசடும்பு பரியஊர்பு இழிபு
நெய்தல் மயக்கி வந்தன்று நின்மகள்
பூப்போல் உண்கண் மரீஇய
நோய்க்குமருந் தாகிய கொண்கன் தேரே.
102
அன்னை வாழிவேண் டன்னை நம்மூர்
நீல்நிறப் பெருங்கடல் புள்ளின் ஆனாது
துன்புறு துயரம் நீங்க
இன்புற இசைக்கும் அவர் தேர்மணிக் குரலே.
103
அன்னை வாழிவேண் டன்னை புன்னையொடு
ஞாழல் பூக்கும் தண்ணந் துறைவன்
இவட்குஅமைந் தனெனால் தானே
தனக்கு அமைந்த தன்றுஇவள் மாமைக் கவினே.
104
அன்னை வழிவேண் டன்னை நம்மூர்ப்
பலர்மடி பொழுதின் நலம்மிகச் சாஅய்
நள்ளென வந்த இயல்தேர்ச்
செல்வக் கொண்கன் செல்வனஃ தூரே.
105
அன்னை வாழிவேண் டன்னை முழங்குகடல்
திரைதரு முத்தம் வெண்மணல் இமைக்கும்
தணம் துறவன் வந்தெனப்
பொன்னினும் சிவந்தன்று கண்டிசின் நூதலே.
106
அன்னை வாழிவேண் டன்னை அவர்நாட்டுத்
துதிக்கால் அன்னம் துணைசெத்து மிதிக்கும்
தன்கடல் வளையினும் இலங்கும்இவள்
அம்கலிழ் ஆகம் கண்டிசின் நினைந்தே.
107
அன்னை வாழிவேண் டன்னைஎன் தோழி
சுடர்நுதல் பசப்பச் சாஅய்ப் படர்மெலிந்து
தண்கடல் படுதிரை கேட்டொறும்
துஞ்சாள் ஆகுதல் நோகோ யானே.
108
அன்னை வாழிவேண் டன்னை கழிய
முண்டக மலரும் தண்கடற் சேர்ப்பன்
எந்தோள் துறந்தனன் ஆயின்
எவன்கொல் மற்றவன் நயந்த தோளே.
109
அன்னை வாழிவேண் டன்னை நெய்தல்
நீர்படர் தூம்பின் பூக்கெழு துறைவன்
எந்தோள் துறந்த காலை எவன்கொல்
பன்னாள் வரும்அவன் அளித்த போழ்தே.
110
அன்னை வாழிவேண் டன்னை புன்னை
பொன்னிறம் விரியும் பூக்கெழு துறைவனை
என்னை என்றும் யாமே இவ்வூர்
பிறதொன் றாகக் கூறும்
ஆங்கும் ஆக்குமோ வழிய பாலே.
111
அம்ம வாழி தோழி பாணன்
சூழ்கழி மருங்கின் நாண்இரை கொளீஇச்
சினைக்கயல் மாய்க்கும் துறைவன் கேண்மை
பிரிந்தும் வாழ்துமோ நாமே
அருந்தவம் முயறல் ஆற்றா தேமே.
112
அம்ம வாழி தோழி பாசிலைச்
செருந்தி தாய இருங்கழிச் சேர்ப்பன்
தான்வரக் காண்குவம் நாமே
மற்ந்தோம் மன்ற நாணுடை நெஞ்சே.
113
அம்ம வாழி தோழி நென்னல்
ஓங்குதிரை வெண்மணல் உடைக்கும் துறைவற்கு
ஊரார் பெண்டென மொழிய என்னை
அதுகேட் டன்னாய் என்றனள் அன்னை
பைபய வெம்மை என்றனென் யானே.
114
அம்ம வாழி தோழி கொண்கன்
நேரேம் ஆயினும் செல்குவம் கொல்லோ
கடலின் நாரை இரற்றும்
மடலம் பெண்ணை அவனுடை நாட்டே.
115
அம்ம வாழி தோழி பன்மாண்
நுண்மணல் அடைகரை நம்மோடு ஆடிய
தண்ணந் துறைவன் மறைஇ
அன்னை அருங்கடி வந்துநின் றோனே.
116
அம்ம வாழி தோழி நாம் அழ
நீல இருங்கழி நீலம் கூம்பு
மாலைவந் தன்று மன்ற
காலை யன்ன காலைமுந் துறுத்தே.
117
அம்ம வாழி தோழி நலனே
இன்ன தாகுதல் கொடிதே புன்னை
யணிமலர் துறைதொறும் வரிக்கும்
மணிநீர்ச் சேர்ப்பனை மறவா தோர்க்கே.
118
அம்ம வாழி தோழி யான் இன்று
அறன்இ லாளன் கண்ட பொழுதில்
சினவுவென் தகைக்குறவன் சென்றனென்
பின்நினைந்து இரங்கிப் பெயர்தந் தேனே.
119
அம்ம வாழி தோழி நன்றும்
எய்யா மையின் ஏதில பற்றி
அன்பிலன் மன்ற பெரிதே
மென்புலக் கொண்கன் வாரா தோனே.
120
அம்ம வாழி தோழி நலமிக
நல்ல ஆயின அளியமெல் தோளே
மல்லல் இருங்கழி நீரறல்விரியும்
மெல்லம் புலம்பன் வந்த மாறே.
121
கண்டிகும் அல்லமோ கொண்கநின் கேளே
முண்டகக் கோதை நனையத்
தெண்டிரைப் பௌவம் பாய்ந்துநின் றோளே.
122
கண்டகும் அல்லமோ கொண்கநின் கேளே
ஒள்ளிழை உயர்மணல் வீழ்ந்தென
வெள்ளாங் குருகை வினைவு வோளே.
123
கண்டிகும் அல்லமோ கொண்கநின் கேளே
ஒண்ணுதல் ஆயம் ஆர்ப்பத்
தண்ணென் பெருங்கடல் திரைபாய் வோளே.
124
கண்டிகும் அல்லமோ கொண்கநின் கேளே
வண்டற் பாவை வெளவலின்
நுண்பொடி அளைஇக் கடல்தூர்ப் போளே.
125
கண்டிகும் அல்லமோ கொண்கநின்
தெண்டிரை பாவை வெளவ
ஊண்கண் சிவப்ப அழுதுநின் றோளே.
126
கண்டிகும் அல்லமோ கொண்கநின் கேளே
யுண்கண் வண்டினம் மொய்ப்பத்
தெண்கடற் பெருந்திரை மூழ்கு வோளே.
127
கண்டிகும் அல்லமோ கொண்கநின் கேளே
தும்பை மாலை இளமுலை
நுண்பூண் ஆகம் விலங்கு வோளே.
128
கண்டிகும் அல்லமோ கொண்கநின் கேளே
உறாஅ வறுமுலை மடாஅ
உண்ணாப் பாவையை ஊட்டு வோளே.
129
கிடைக்காத பாடல்
130
கிடைக்காத பாடல்
131
நண்றே பாண கொண்கனது நட்பே
தில்லை வேலி இவ்வூர்க்
கல்லென் கௌவை எழாஅக் காலே.
132
அம்ம வாழி பாண புன்னை
அரும்புமலி கானல் இவ்வூர்
அலரா கின்றுஅவர் அருளு மாறே.
133
யானெவன் செய்கோ பாண ஆனாது
மெல்லம் புலம்பன் பிரிந்தெனப்
புல்லென் றனஎன் புரிவளைத் தோளே.
134
காண்மதி பாண இருங்கழிப் பாய்பரி
நெடுந்தேர்க் கொண்க னோடு
தான்வந் தன்றுஎன் மாமைக் கவினே.
135
பைதலம் அல்லேம் பாண பணைத்தோள்
ஐதுஅமைந்து அகன்ற அல்குல்
நெய்தலம் கண்ணியை நேர்தல்நாம் பெறினே.
136
நாணிலை மன்ற பாண நீயே
கோண்ஏர் இலங்குவளை நெகிழ்த்த
கானலம் துறைவற்குச் சொல்உகுப் போயே.
137
நின்னொன்று வினவுவல் பாண நும்மூர்த்
திண்தேர்க் கொண்கனை நய்ந்தோர்
பண்டைத் தந்நலம் பெறுபவோ.
138
பண்பிலை மன்ற பாண இவ்வூர்
அன்பில கடிய கழறி
மென்புலக் கொண்கனைத் தாரா தோயே.
139
அம்ம வாழி கொண்க எம்வயின் மாண்நலம் மருட்டும் நின்னினும்
பாணன் நல்லோர் நலம்சிதைக் கும்மே.
140
காண்மதி பாணநீ யுரைத்தற் குரிகை
துறைகெழு கொண்கன் பிரிந்தென
விறைகேழ் எல்வளை நீங்கிய நிலையே.
141
எக்கர் ஞாழல் செருந்தியொடு கமழத்
துவலைத் தண்துளி வீசிப்
பயலை செய்தன பனிபடு துறையே.
142
எக்கர் ஞாழல் இறங்கு இணர்ப் படுசினைப்
புள்இறை கூரும் துறைவனை
உள்ளேன் தொழி படீஇயர்என் கண்ணே.
143
எக்கர் ஞாழல் புள்ளிமிழ் அகன்துறை
இனிய செய்த நின்றுபின்
முனிவு செய்தஇவள் தடமெல் தோளே.
144
எக்கர் ஞாழல் இணர்படு பொதும்பர்த்
தனிக்குரு உறங்கும் துறைவற்கு
இனிப்பசந் தன்றுஎன் மாமைக் கவினே.
145
எக்கர் ஞாழல் சிறியிலைப் பெருஞ்சினை
ஓதம் வாங்கும் துறைவன்
மாயோள் பசலை நீக்கினன் இனியே.
146
எக்கர் ஞாழல் அரும்புமுதிர் அவிழிணர்
நறிய கமழும் துறைவற்கு
இனிய மன்றஎன் மாமைக் கவினே.
147
எக்கர் ஞாழல் மலரின் மகளிர்
ஒள்தழை அயரும் துறைவன்
தண்தழை விலையென நல்கினன் நாடே.
148
எக்கர் ஞாழல் இகந்துபடு பெருஞ்சினை
வீஇனிது கமழும் துறைவனை
நீயினிது முயங்குதி காத லோயே.
149
எக்கர் ஞாழல் பூவின் அன்ன
சுணங்குவளர் இளமுலை மடந்தைக்கு
அணங்குவளர்த்து அகறல் வல்லா தீமோ.
150
எக்கர் ஞாழல் நறுமலர்ப் பெருஞ்சினைப்
புணரி திளைக்கும் துறைவன்
புணர்வின் இன்னான் அரும்புணர் வினனே.
151
வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தெனக்
காணிய சென்ற மடநடை நாரை
மிதிப்ப நக்க கண்போல் நெய்தல்
கள்கமழ்ந்து ஆனாத் துறைவற்கு
நெக்க நெஞ்சம் நேர்கல் லேனே.
152
வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தெனக்
காணிய சென்ற மடநடை நாரை
கையறுபு இரற்றும் கானலம் புலம்பம்
துரைவன் வரையும் என்ப
அறவன் போலும் அருளுமார் அதுவே.
153
வெள்ளாங் குருகின் பிள்ளை செத்தெனக்
காணிய சென்ற மடநடை நாரை
உளர ஒழிந்த தூவி குலவுமணல்
போர்வின் பெறூஉம் துறைவன் கேண்மை
நன்நெடுங் கூந்தல் நாடுமோ மற்றே.
154
வெள்ளாங்க் குருகின் பிள்ளை செத்தெனக்
காணிய சென்ற மடநடை நாரை
கானற் சேக்கும் துறைவனோடு
யானெவன் செய்கோ பொய்க்கும் இவ்வூரே.
155
வெள்ளாங்க் குருகின் பிள்ளை செத்தெனக்
காணிய சென்ற மடநடை நாரை
பதைப்பத் ததைந்த நெய்தல் கழிய
ஓதமொடுபெயரும் துறைவதற்குப்
பைஞ்சாய்ப் பாவை ஈன்றனென் யானே.
156
வெள்ளாங்க் குருகின் பிள்ளை செத்தெனக்
காணிய சென்ற மடநடை நாரை
பதைப்ப ஒழிந்த செம்மறுத் தூவி
தெள்கழிப் பரக்கும் துரைவன்
எனக்கோ காதலன் அனைக்கோ வேறே.
157
வெள்ளாங்க் குருகின் பிள்ளை செத்தெனக்
காணிய சென்ற மடநடை நாரை
காலை யிருந்து மாலைச் சேக்கும்
தெண்கடல் சேர்ப்பனொடு வாரான்
தான்வந் தனன்எம் காத லோனே.
158
வெள்ளாங்க் குருகின் பிள்ளை செத்தெனக்
காணிய சென்ற மடநடை நாரை
கானலம் பெருந்துறைத் துணையொடு கொட்கும்
தண்ணந் துறைவன் கண்டிக்கும்
அம்மா மேனிஎம் தோழியது துயரே.
159
வெள்ளாங்க் குருகின் பிள்ளை செத்தெனக்
காணிய சென்ற மடநடை நாரை
பசிதின அல்கும் பனிநீர்ச் சேர்ப்ப
நின்ஒன்று இரக்குவன் அல்லேன்
தந்தனை சென்மோ கொண்டஇவள் நலனே.
160
வெள்ளாங்க் குருகின் பிள்ளை செத்தெனக்
காணிய சென்ற மடநடை நாரை
நொந்ததன் தலையும் நோய்மிகும் துறைவ
பண்டையின் மிகப்பெரிது இனைஇ
முயங்குமதி பெரும மய்ங்கினள் பெரிதே.
161
பெருங்கடற் கரையது சிறுவெண் காக்கை
கருங்கோட்டுப் புன்னைத் தங்கும் துறைவற்குப்
பயந்தநுதல் அழியச் சாஅய்
நயந்த நெஞ்சம் நோய்ப்பா லஃதே.
162
பெருங்கடற் கரையது சிறுவெண் காக்கை
நீத்துநீர் இருங்கழி இரைதேர்ந்து உண்டு
பூக்கமழ் பொதும்பர்ச் சேக்கும்
துறைவன் சொல்லோ பிறவா யினவே.
163
பெருங்கடற் கரையது சிறுவெண் காக்கை
இருங்கழித் துவலை ஒலியில் துஞ்சும்
துறைவன் துறந்தெனத் துறந்துஎன்
இறையேர் முன்கை நீக்கிய வளையே.
164
இருங்கடற் கரையது சிறுவெண் காக்கை
இருங்கழி மருங்கின் அயிரை ஆரும்
தண்ணந் துறைவன் தகுதி
நம்மோடு அமையாது அலர்பயந் தன்றே.
165
பெருங்கடற் கரையது சிறுவெண் காக்கை
ஆருகழிச் சிறுமீன் ஆர மாந்தும்
துறைவன் சொல்லிய சொல்என்
இறையோர் எல்வளை கொண்டுநின் றதுவே.
166
பெருங்கடற் கரையது சிறுவெண் காக்கை
வரிவெண் தாலி வலைசெத்து வெரூஉம்
மெல்லம் புலம்பன் தேறி
நல்ல வாயின நல்லோள் கண்ணே.
167
பெருங்கடற் கரையது சிறுவெண் காக்கை
இருங்கழி இனக்கெடிறு ஆரும் துறைவன்
நல்குவன் போலக் கூறி
நல்கான் ஆயினும் தொல்கே என்னே.
168
பெருங்கடற் கரையது சிறுவெண் காக்கை
துறைபடி யம்பி அகமனை ஈனும்
தண்ணந் தூறைவன் நல்கி
ஒள்நுதல் அரிவை பாலா ரும்மே.
169
பெருங்கடற் கரையது சிறுவெண் காக்கை
பொன்னிணார் ஞாழல் முனையில் பொதியவிழ்
புன்னையம் பூஞ்சினைச் சேக்கும் துறைவன்
நெஞ்சத்து உண்மை யறிந்தும்
என்செயப் பசக்கும் தோழியென் கண்ணே.
170
பெருங்கடற் கரையது சிறுவெண் காக்கை
இருங்கழி நெய்தல் சிதைக்குந் துறைவன்
நல்லன் என்றி யாயின்
பல்லிதழ் உண்கண் பசத்தல்மற் றெவனோ.
171
திரைஇமிழ் இன்னிசை அளைகி அயலது
முழவுஇமிழ் இன்னிசை மறுகுதொறு இசைக்கும்
தொண்டி அன்ன பணைத்தோள்
ஒள்தொடி அரிவைஎன் நெஞ்சுகொண் டோ ளே.
172
ஒள்தொடி அரிவை கொண்டனள் நெஞ்சே
வண்டிமிர் பனித்துறைத் தொண்டி ஆங்கண்
உரவுக் கடல்ஒலித் திரையென
இரவி னானும் துயிலறி யேனே.
173
இரவி னானும் இந்துயில் அறியாது
அரவுறு துயரம் எய்துப தொண்டித்
தண்நறு நெய்தல் நாறும்
பின்இருங் கூந்தல் அணங்குற் றோரே.
174
அணங்குடைப் பனித்துறைத் தொண்டி யன்ன
மணங்கமழ் பொழிற்குறி நல்கினள் நுணங்கு இழை
பொங்கரி பரந்த உண்கண்
அம்கலில் மேனி அசைஇய எமக்கே.
175
எமக்குநயந் தருளினை யாயின் பணைத்தோள்
நல்நுதல் அரிவையொடு மென்மெல இயலி
வந்திசின் வாழியா மடந்தை
தொண்டி யன்னநின் பண்புல கொண்டே.
176
பண்பும் பாயலும் கொண்டனள் தொண்டித்
தண்கமழ் புதுமலர் நாறும் ஒண்டொடி
ஐதுஅமைந்து அகன்ற அல்குல்
கொய்தளிர் மேனி கூறுமதி தவறே.
177
தவறிலர் ஆயினும் பனிப்ப மன்ற
இவறுதிரை திளைக்கும் இடுமணல் நெடுங்கோட்டு
முண்டக நறுமலர் கமழும்
தொண்டி அன்னோள் தோள்உற் றோரே.
178
தோளும் கூந்தலும் பலபா ராட்டி
வாழ்தல் ஒல்லுமோ மற்றே செங்கோல்
குட்டுவன் தொண்டி யன்ன
என்கண்டும் நயந்துநீ நல்காகக் காலே.
179
நல்குமதி வாழியோ நளிநீர்ச் சேர்ப்ப
அலவன் தாக்கத் துறையிறாப் பிறழும்
இன்னொலித் தொண்டி அற்றே
நின்னலது இல்லா இவள்சிறு நுதலே.
180
சிறுநனை வரைந்தனை கொண்மோ பெருநீர்
வலைவர் தந்த கொழுமீன் வல்சிப்
பறைதபு முதுகுருகு இருக்கும்
துரைகெழு தொண்டி அன்னஇவள் நலனே.
181
நெய்தல் உண்கண் ஏர் இறைப் பணைந்தோள்
பொய்தல் ஆடிய பொய்யா மகளிர்
குப்பை வெண்மணல் குரவை நிறூஉந்
துறைகெழு கொண்கன் நல்கி
உறைவுஇனிது அம்மஇவ் அழுங்கள் ஊரே.
182
நெய்தல் நறுமலர் செருந்தியொடு விரைஇக்
கைபுனை நறுந்தார் கமழும் மார்பன்
அருந்திறல் கடவுள் அல்லன்
பெருந்துறைக் கண்டுஇவள் அணங்கி யோனே.
183
கணங்கொள் அருவிக் கான்கெழு நாடன்
குறும்பொறை நாடன் நல்வய லூரன்
தண்கடற் சேர்ப்பன் பிரிந்தெனப் பண்டையிற்
கடும்பகல் வருதி கையறு மாலை
கொடுங்கழி நெய்தலும் கூம்பக்
காலை வரினும் களைஞரோ இலரே.
184
நெய்தல் இருங்கழி நெய்தல் நீக்கி
மீனுநுண் குருகுஇளங் கானல் அல்கும்
கடல்அணிந் தன்றுஅவர் ஊரே
கடலினும் பெரிதுஎமக்கு அவருடை நட்பே.
185
அலங்கிதழ் நெய்தல் கொற்கை முன்துறை
இலங்குமுத்து உறைக்கும் எயிறுகெழு துவர்வாய்
அரம்போழ் அவ்வளைக் குறுமகள்
நரம்புஆர்த் தன்ன தீங்கிள வியளே.
186
நாரை நல்லினம் கடுப்ப மகளிர்
நீர்வார் கூந்தல் உளரும் துறைவ
பொங்குழி நெய்தல் உறைப்ப இத்துறை
பல்கால் வரூஉம் தேரெனச்
செல்வா தீமோ என்றனள் யாயே.
187
நொதும லாளர் கொள்ளார் இவையே
எம்மொடு வந்து கடலாடு மகளிரும்
நெய்தலம் பகைத்தழைப் பாவை புனையார்
உடலகம் கொள்வோர் இன்மையின்
தொடலைக் குற்ற சிலபூ வினரே.
188
இருங்கழிச் சேயிறா இனப்புன் ஆரும்
கொற்கைக் கோமான் கொற்கையம் பெருந்துறை
வைகறை மலரும்நெய்தல் போலத்
தகைபெரி துடை காதலி கண்ணே.
189
புன்னை நுன்தாது உறைத்தரு நெய்தல்
பொன்படு மணியில் பொற்பத் தோன்றும்
மெல்லம் புலம்பன் வந்தென
நல்லன வாயின தோழியென் கண்ணே.
190
தண்ணறு நெய்தல் தளையவிழ் வான்பூ
வெண்ணெல் அரிநர் மாற்றினர் அறுக்கும்
மெல்லம் புலம்பன் மன்றஎம்
பல்லிதழ் உண்கண் பனிசெய் தோனே.
191
கடற்கோடு செறிந்த வளைவார் முன்கைக்
கழிப்புத் தொடர்ந்த இடும்பல் கூந்தல்
கானல் ஞாழற் கவின்பெறு தழையள்
வரையர மகளிரின் அரியள்என்
நிறையரு நெஞ்சம் கொண்டொளித் தோளே.
192
கோடுபுலங் கொட்பக் கடலெழுந்து முழுங்கப்
பாடிமிழ் பனித்துறை யோடுகலம் உகைக்கும்
துறைவன் பிரிந்தென நெகிழ்ந்தன
வீங்கின மாதோ தொழிஎன் வளையே.
193
வலம்புரியுழுத வார்மணல் அடைகரை
இலங்குகதிர் முத்தம் இருள்கெட இமைக்கும்
துரைகெழு கொண்கநீ தந்த
அறைபுனல் வால்வளை நல்லவோ தாமே.
194
கடற்கோ டறுத்த அரம்போழ் அவ்வளை
ஒள்தொடி மடவரல் கண்டிக்கும் கொண்க
நன்னுதல் இன்றுமால் செய்தெனக்
கொன்ஒன்று கடுத்தனள் அன்னையது நிலையே.
195
வளைபடு முத்தம் பரதவர் பகரும்
கடல்கெழு கொண்கன் காதல் மடமகள்
கெடலரும் துயரம் நல்கிப்
படலின் பாயல் நல்கி யோளே.
196
கோடீர் எல்வளைக் கொழும்பல் கூந்தல்
ஆய்தொடி மடவரல் வேண்டுதி யாயின்
தென்கழி சேயிறாப் படூஉம்
தன்கடற் சேர்ப்ப வரைந்தனை கொண்மோ.
197
இலங்குவளை தெளிர்ப்ப அலவன் ஆட்டி
முகம்புதை ச்துப்பினள் இறைஞ்ச்நின் றோனே
புலம்புகொள் மாலை மறைய
நலம்கேழ் ஆகம் நல்குவள் எனக்கே.
198
வளையணி முன்கை வாலெயிற்று அமர்நகை
இளையர் ஆடும் தளைஅவிழ் கானல்
குறுந்துறை வினவி நின்ற
நெடுந்தோள் அண்ணல் கண்டிக்கும் யாமே.
199
கானலம் பெருந்துறைக் கலிதிரை திளைக்கும்
வானுயர் நெடுமணல் ஏறி ஆனாது
காண்கம் வம்மோ தோழி
செறிவளை நெகிழ்த்தோன் எறிகடல் நாடே.
200
இலங்குவீங்கு எல்வளை ஆய்நூதல் கவினப்
பொலந்தேர்க் கொண்கன் வந்தனன் இனியே
விலங்குஅரி நெடுங்கண் ஞெகிழ்மதி
நலங்கவர் பசலையை நகுக நாமே.
Source Colophon
Tamil source text from the Project Madurai Digital Library (pmuni0028), digitized by Dr. Ram Ravindran. Project Madurai is an open, voluntary, worldwide initiative devoted to preparation of electronic texts of Tamil literary works and to distribute them free on the Internet. © Project Madurai, 1998–2021. Freely distributable with this header intact.
The Ainkurunuru is part of the Eṭṭuttokai (Eight Anthologies), the core of the Sangam literary canon. The present digital edition preserves the text as transmitted through the traditional manuscript lineage, with minor variations in orthography.
🌲