Part III — Kuriñci: The Mountain (Poems 201–300)

The Kuriñci is the mountain — mist-wrapped peaks, bamboo groves, waterfalls thundering down rock-faces, millet fields on cleared hillsides, vēṅkai trees dropping golden flowers across dark boulders. In the Sangam system, kuriñci is the landscape of union: the secret meeting, the midnight tryst, the first burning recognition of desire. The governing hour is night. The governing flower is the kuriñci itself — Strobilanthes kunthiana, the flower that blooms once in twelve years, carpeting entire mountainsides in blue. Love in the kuriñci is new, fierce, and hidden.

The Kuriñci section is attributed to the poet Kapilar (கபிலர்), one of the most celebrated poets of the Sangam age — friend of the chieftain Pāri, master of the mountain landscape, whose love poetry is among the finest in any language. The hundred poems are organized into ten groups of ten (pattu), each governed by an addressee, a refrain, or a recurring natural image. The speakers are the woman, her friend, and occasionally the man; the lord of the mountains — nāṭaṉ, veṟpaṉ, porupp' — is always the same figure, always present or approaching through the wild terrain.

The mountain's creatures are witnesses: boars rooting through the millet, monkeys leaping between bamboo and rock, parrots descending on the green-eared grain, peacocks dancing on boulder-stacked slopes. The hill tribesman (kuṟavaṉ) and his daughter (koṭicci) belong to this landscape. The vēlaṉ — the ecstatic priest of Murugan — performs the veṟi ritual to diagnose the girl's "sickness," which her friend knows is love. The mother stands at the threshold between ignorance and discovery.

This is, to the best of our knowledge, the first complete English translation of the Kuriñci section of the Ainkurunuru from Tamil. The Tamil source text is from Project Madurai (pmuni0028), a freely distributable digital edition.

I. Told to the Mother — Long Life (Poems 201–210)

The first ten poems share the refrain "Aṉṉāy vāḻi vēṇṭ' aṉṉai" — "Mother, long life I wish, Mother." The friend speaks to the girl's mother, introducing the mountain lord through the wonders of his country: the golden flowers on his hillside, the horses with tufted heads, the water sweeter than milk-and-honey. Each poem reveals a little more — his country, her longing, the hill that will not stop appearing.

201

Mother, long life I wish, Mother —
he himself wore them as garlands,
and for us too they became leaf-garments —
golden flowers with jewel-like buds.
What tree is it,
there on his hillside?

202

Mother, long life I wish, Mother —
like our town's Brahmin boys
with their little topknots,
truly, they too have tufted heads —
the horses the lord of the tall mountains rode.

203

Mother, long life I wish, Mother —
sweeter than milk mixed with honey
is the water in his country:
the murky water beneath a leaf-covered well,
what the deer drank and left behind.

204

Mother, long life I wish, Mother — what is this?
Gathered like mountain maidens in a row,
wherever she goes, wherever she goes,
they look without ceasing and say,
"Beautiful! Beautiful!"
What am I to the lord of the mountain?

205

Mother, long life I wish, Mother — my friend:
she is full of shame, she fears even you.
Yet she longs to sleep
on the broad chest
of the lord of the high mountain,
where the white waterfall sounds.
It grieves me.

206

Mother, long life I wish, Mother — look there!
Like the guard at the monsoon pond,
his garland wet with spray,
his bright sword, his great anklets
circled with moss —
he stands in the cold dew, angry at the wait.

207

Mother, long life I wish, Mother — truly,
has your millet dried? Look there!
Glistening like a fat-wrapped haunch,
clouds resting on its peak —
his jewel-dark tall hill.

208

Mother, long life I wish, Mother —
in his country, the hunters' deep tuber-pits
overflow with golden vēṅkai blossoms.
Whenever the jewel-dark great mountain
disappears from view,
her beautiful, flower-like eyes
fill with tears.

209

Mother, long life I wish, Mother —
if you wish me to forget him,
then let it cease to appear:
his jewel-dark tall hill,
wearing its white-crested cloud
like an avarai flower after rain.

210

Mother, long life I wish, Mother —
climbing the lichen-covered boulder in our garden,
standing and gazing at his flower-filled hills —
the sickness that ails
your jewel-bright daughter
can even be assuaged by this.

II. Told to the Mother — Lament (Poems 211–220)

The second ten poems end with the word "aṉṉāy" — "O mother." The speaker shifts: no longer the friend speaking about the girl, but the girl herself, or the friend in more intimate anguish. The mountain lord's country is present in every poem — the sandalwood smoke, the vēṅkai flowers striping the rocks, the waterfalls and deer — but the body is changing. The brow pales. The shoulders thin. The eyes dart and overflow.

211

Like spun black gram mixed with ghee,
the vayalai vine coils atop the hillside.
The beautiful asoka fades,
its garlands wilting — O mother.

212

Incense rises from the sandalwood tree,
fragrant with mixed spices, in his country.
For such a man of virtue —
why must we keep apart, O mother?

213

On the hillside where hill-dwellers gather hailstones
that drop from the fragrant mango —
cool and large as palmyra fruit —
if he comes from his fine high country,
I may yet live, O mother.

214

Where fat jackfruit falls
into the dark forest's rocky hollows
and they cut great honeycombs on the mountain —
to the fine country of that lord,
her great, rain-dark eyes overflowing,
she would go, O mother.

215

Jewel-dark bees like touchstones,
finely carved music at the ford —
after the drums, the musicians' sweet flutes,
sweeter than the water-lily's song,
humming through the flowered evening thicket.
Even crueler than this evening
are those who part, O mother.

216

In his country, the short-clawed dark tiger
stalks the tall-bushed forest; the gentle she-elephant,
having borne her trembling calf,
hides it in the rich shade
of the fruit-laden jackfruit tree.
For the lord of such a land — why does your body
wilt like a plucked leaf
and become another thing, O mother?

217

Where deer herds graze to fullness
beneath the golden, fragrant vēṅkai blossoms
of the great mountain —
even when that forest lord comes,
why does the body turn pale, O mother?

218

Her fine eyebrows flutter, her eyes dart;
she scratches the bangles on her downy arms.
In his land, the tiger that escaped the elephant
roars with heightened rage
like a rising thunderstorm.
Is the lord of the great forest coming, O mother?

219

The dark-trunked vēṅkai's bright flowers
fall like stripes across the broad rock-face
of the dark forest.
Because the lord of the good mountain has parted —
why does her bright brow turn pale, O mother?

220

Where swaying rain pours into wide waterfalls
descending the bamboo-covered slope —
his glorious, broad chest
like a great mountain.
Every day that passes without his embrace,
her troubled, rain-dark eyes
overflow with tears, O mother.

III. Told to the Friend (Poems 221–230)

The third ten poems share the refrain "Amma vāḻi tōḻi" — "Friend, long life I wish, friend." The girl confides in her companion. The mood shifts between despair and sudden joy — he says he will go, the brow pales, the waterfalls play on without him. Then: he came before the north wind. Then: he parted again, and bewilderment. The final poem resolves in a wedding.

221

Friend, long life I wish, friend — my beloved
says, "I will go" to his mountain-rich country,
leaving my chosen beauty — like a doll's — to be destroyed,
my fine dark skin to turn pale.

222

Friend, long life I wish, friend —
the fragrant, cool-chested man
who came and dwelt in our town —
is it because he will never come again
that my brow turns pale
beneath my fine-combed hair?

223

Friend, long life I wish, friend —
on our mountain, white lilies grow tall
as the streams descend.
The cool north wind of winter
that torments those separated from their beloveds —
before that season came,
our beloved came first!

224

Friend, long life I wish, friend —
playing with us
in the abundant waterfall
on the jewel-colored great mountain —
it was so easy for him then.
That it has become difficult now —
I am bewildered.

225

Friend, long life I wish, friend —
her hair fragrant as the blue water-lily
that rises with green leaves
at the cool spring;
her gentle nature,
her beauty-bright brow turning pale:
does our beloved not know this?

226

Friend, long life I wish, friend —
like a bee that drinks and turns from
the fragrant glory lily
on the cool mountain slope —
the relentless one,
who took your victorious beauty
and turned away —
he has come back now.

227

Friend, long life I wish, friend —
even as her bright brow pales daily,
even as her fragrant shoulders thin,
he who parted from us stays away, saying,
"She cannot endure."
Have you released him
from the oath he swore?

228

Friend, long life I wish, friend —
the lord of the tall mountain
with its shining waterfalls —
if he returns without asking,
if he goes without fulfilling his desire —
what will become
of the state of our sweet life?

229

Friend, long life I wish, friend —
while we wept, the faithless man
who parted for many days
has come back tonight.
Your brow regains
its golden, victorious beauty.

230

Friend, long life I wish, friend —
guarding the little millet with us as her pretext,
even as your soft shoulders thinned,
even as your blessed brow grew pale —
the lord of the hills
who destroyed your golden beauty:
they shall arrange a good wedding for him.

IV. Alas! (Poems 231–240)

The fourth ten poems end with the exclamation "teyyō" — "alas!" These are the most dramatic poems in the Kuriñci section: cries of anguish at the mountain lord's departure, pleas for return, sharp accusations of infidelity, and one startling poem (235) where the lovers stand at the edge of decision — shall we stay or shall we go? The mountain is always present: its spotted elephants embracing boulders, its ewes waiting for absent rams, its rain-dark cliffs wearing clouds like flowers.

231

How are you capable of it,
O lord of the towering peak?
Her thick dark tresses, her fine ornaments,
her freckled dark beauty wearing away,
pallor spreading —
this separation — alas!

232

Her flower-filled hair, its natural beauty spoiled —
because you parted from her —
bright as tear-stained jeweled ornaments,
the rain from my eyes
does not cease — alas!

233

You will not come. The north wind is cruel.
Along the mountain's side, the waterfall
tumbles with a rush
over chosen stones —
go to your rocky country — alas!

234

Her lightning-bright ornaments loosen as she fades,
her good brow turning pale.
In dreams she sees your chest with urgent closeness —
but waking, she does not see it — alas!

235

The beloved's time is rare — fallen within reach
like an unblemished treasure.
Therefore, ornaments chiming as we embrace:
shall we say, "We shall not part"?
Or shall we rise and go? — alas!

236

Mother has found out. The gossip has begun.
In the great mansion, loneliness takes hold.
The harsh north wind afflicts,
and the mountain looms —
let us go to your town.
Shall we rise? — alas!

237

Desire drives my heart to anguish.
If the season comes
when I may come and see —
the high mountain that rises and appears:
where is your town beside it? — alas!

238

Even when the sharp-horned strong ram turns and does not come,
the curly-haired ewe stays nearby, longing.
O lord of the cool, fragrant waterfall-hill —
when you come,
her beauty will bloom again — alas!

239

In your hill-rich country, the spotted-faced elephant,
drunk on bee-stung flowers,
embraces a dark rough boulder
thinking it is his mate.
After you went to that country —
her thick, even-limbed shoulders loosened.
If you do not come back,
we will not live — alas!

240

We are not ignorant — we know.
Where patterned-winged bees swarm:
your chest smells
of her sandal-fragrant hair,
the fragrant woman's scent.
We know it well — alas!

V. The Ritual Dance (Poems 241–250)

The fifth ten poems concern the veṟi — the ecstatic ritual dance performed by the vēlaṉ, the priest of Murugan, to diagnose and cure the girl's mysterious "sickness." The mother, not knowing the real cause, summons the priest. He casts divination seeds on sand-spread ground, raises the ritual bell, makes the body tremble, and declares: "It is Murugan." The friend — who knows the sickness is love — watches the ritual with irony, pity, and something like amusement. The final poem reverses the conceit: the divination seeds are true, but "Murugan" is not the god — it is the mountain lord.

241

Seeing our sorrow, mother
has summoned the priest.
But will that priest discover
the friendship of the lord
of the fragrant land?
I wonder, O close-toothed one.

242

Not knowing, thinking it is possession,
mother too suffers greatly in confusion.
Therefore — to let it go unresolved
is cruel: this sickness
that turned the petal-like, kohl-rimmed eyes pale —
the sickness the lord of the far mountain caused.

243

The unknowing priest, worshipping the god
on the pepper-growing hillside,
says, "It is possession."
Would you believe that —
for the sickness of loneliness
in her fresh-flower, rain-dark eyes?

244

Friend, long life I wish, friend —
if the tall lord of the many-flowered,
fragrant, cool groves
does not sing of his hills —
what use is that ritual dance
to the priest?

245

The truthful village priest
makes the body tremble, raises the ritual bell,
and says: "It is Murugan's doing."
How fitting, indeed —
for the one who enchanted her.

246

The priest performed the frenzy-ritual with force.
Like the fierce tiger in the stone cave,
scared by the life-like female figure
that the hill-farmers set up in their sown field —
so too the sorrow in the village clearing
will end: the sickness
the lord of the hills bestowed.

247

The diviner whom mother summoned —
he knows what will happen.
In the golden house's precinct, raising the ritual bell,
if he says, "It is Murugan" —
could "Murugan" be the name
of the lord of the rare mountain?

248

The priest, having prepared the sand-spread courtyard
beautifully, with mountain-gathered branches,
says he will discover the cause
by casting the divination seeds.
Good indeed! — her beauty
still endures.

249

In the sand-spread precinct, casting divination seeds,
the priest tells mother: "It is Murugan."
Long may he live — he who does not know
the lord of the fearful mountain
who dwells close by.

250

The divination seeds never lie — they are true!
In the jewel-mountain's clearing where gentle peacocks dance,
in our blooming, vine-draped forest —
its lord is not the victorious Murugan,
the manly god.
No — the one who enchanted
her ornament-bearing young breasts is a man.

VI. The Hill Tribesman's Daughter (Poems 251–260)

The sixth ten poems open with "kuṉṟak kuṟavaṉ" — "the hill tribesman." These are the most intimate poems of the Kuriñci, centering on the girl as a hill chieftain's daughter: her budding breasts, her red lips, her downcast eyes after making a honey-offering at the mountain shrine. The tribesman's world — grass-roofed huts hidden by clouds, sandalwood smoke, vēṅkai blossoms — frames her emergence into love and the negotiations of marriage.

251

O lord of the land, where clouds pour
fine, overwhelming drops
at the hill tribesman's cry —
even when she sees
the swift-rushing waterfall
of your town in the tall mountain,
she weeps.

252

Friend, long live! — the noble lord
from the land where young clouds
hide the hill tribesman's grass-roofed hut
in the clearing —
he has come ahead of
the great, cool north wind
of the cold season with its swift rain.

253

The hill tribesman's fragrant smoke
makes the honey-fragrant mountain hollow sweet.
If the lord of the forested land
marries her, friend —
will mother accept the wedding?

254

The hill tribesman cut sandalwood,
and fragrant smoke surrounds the glory lily-scented girl —
the radiant-browed young daughter,
bee-humming with beauty.
They have taken her
to their own hill-rich country.

255

The hill tribesman's beloved daughter:
graceful as the mountain nymphs,
delicate, with budding breasts,
red lips,
and freckles on her chest.

256

The hill tribesman's beloved daughter —
the vine-like hill girl with her thick tresses
and leaf-garments,
her bangles, her sprouting bright teeth —
young as she is,
she is a fierce enchantment.

257

The hill tribesman prayed to the god
and won her — his white-bangled young daughter.
Her beautiful, long eyes overflow with tears.
The country you are leaving for —
it is far, alas.

258

If the lord of the great mountain
would marry the hill tribesman's beloved daughter —
the vine-like girl with a peacock's swaying gait —
we would gladly give her!
But still her bright brow's
sleeplessness does not cease.

259

The hill tribesman's beloved daughter:
she took a few vēṅkai flowers from the village ground,
praised the mountain god, the clan's ancestor,
and made a honey-offering.
Her moist hands fragrant with opened glory lily,
her eyes downcast —
she is the one who enchanted us.

260

The hill tribesman's beloved daughter —
the soft-shouldered vine-girl, hard to win.
Like green parrots on the green-backed millet
that ripened in the tangled hill field —
they will not be kept away.

VII. The Boar (Poems 261–270)

The seventh ten poems take the wild boar (kēḻal, paṉṟi) as the governing image — fierce-eyed tuskers grazing on millet, digging up tubers, sleeping with their mates among boulders, fighting tigers. The boar churns the hillside; the hero churns the girl's heart. The poems explore the full arc of mountain love: the fear of the father discovering the secret, the medicine of desire, the abandonment of a golden son, and — in the final poem — the beloved's return, drawn by the sight of the desolate mountain.

261

The fierce-eyed boar that grazed the soft millet
sleeps in the hard-rock slopes — his country.
Is it fear that my father will discover us?
That, indeed, is why he does not come.

262

The fierce-eyed boar that grazed the small millet
sleeps with its mate among the boulders —
the lord of the shining mountain comes.
Does he also know a medicine, friend,
for the desire he carries?

263

The millet ripened like fine gold —
the boar, like a touchstone, devours it.
The lord of the hill-rich land has come.
My beauty too has returned, friend.

264

The crescent-tusked boar mates
with the dark sow, dark as kaḷam fruit,
on the spring-bright hillside.
Look, O lord — her eyes,
the eyes of the one you desired,
have yielded tears.

265

When the tiger killed its mother,
the curved-white-tusked boar
nurtured the spotted cub.
But the lord of the hills has forgotten —
he has abandoned me
and my golden son.

266

Where the small-eyed, furious tusker
fights the short-clawed dark tiger — his country.
We feel great shame, truly.
The eyes of the one you desired
have shed tears.

267

The furious tusker boar
drives off the bowmen from the boulder-slopes
and seizes the hill-rice.
So the lord of the hills,
cherishing her bee-fragrant hair,
speaks faithless words —
expecting to be believed.

268

With the motherless striped cub,
where forest-dwellers guard the rich mountain's millet
and boars sleep on the high summit —
the lord of the good mountain parts.
What will it gain us,
this forsaking and leaving?

269

Where the boar has plowed, the weeds rise
in the ripened field — his country.
If he stays long without coming,
my straight bangles, my fine-parted hair —
while you weep,
by my innocence I may lose
my companion greatly.

270

On the hillside the tuber-digging boar has plowed,
forest-dwellers cut the first-ripened millet.
At the sight of the desolate hill,
the lonely tall mountain —
thinking of the sickness of longing,
our beloved has come!

VIII. The Monkey (Poems 271–280)

The eighth ten poems take the monkey (manti, kuranku) as the governing image — black-fingered monkeys leaping for honey on cliff-faces, males striking rain-bubbles with rattan sticks, wild young clinging to bamboo that springs like a fishing rod. The monkey is the mountain's jester and mirror: clumsy, fearless, tender with its mate. The poems build toward marriage — the friend asks the mountain lord to marry the girl even if he does not desire, so that she may bear his name.

271

In his country, monkeys eating avarai beans
appear beside the traders' stalls.
If he desires, the lord could win
many women of cattle-wealth.
Yet being of ancient lineage,
he will be gracious to her.

272

The black-fingered monkey's wild, untaught young
tries to steal sweet honey from the mountain cliff,
leaps to the next fearsome tall branch.
The lord of the land does not know
how to come at night.
"He will come! He will come!" says my friend to mother.

273

The rough young monkey devours
the coral-bright leaves
of the wayside asoka.
O lord of the good mountain — if you go,
the one who dwells in desire for you
will waste more than I.

274

When the fierce tiger roars,
the male monkey — untaught, clumsy —
leaps with his mate in haste
to the high mountain slope.
He has gone, friend —
taking with him
my soft shoulders' beauty
and my bed.

275

The monkey chief, the short-haired male,
takes a thin rattan stick
and strikes at rain-bubbles on the broad rock.
O lord of that land —
if we desire you,
will our fine beauty fade?
If you show grace, it will not.

276

The monkey's mate, the leaf-grazing male,
takes a cool fragrant vine
and strikes at the foaming young rain on the broad rock.
O lord of that land —
even if you do not desire,
marry her and go!
Where vēṅkai blooms by rocky caves,
let her be called the good mountain lord's wife.

277

At the hill-dwellers' courtyard, monkeys leap
with their mates over the mango-touched boulder.
O lord of the hills, I tell you:
why always grieve her and leave?
Her eyes, battling like kuvalai lilies in the pool —
what have they done to deserve this?

278

The monkey's rough young leaps
on the hollow-jointed bamboo of the hillside —
the bamboo springs like a fishing rod in the pool.
His country's lord:
he gave unforgettable sickness to those who love him,
and took insatiable beauty from those who see him.

279

Over the rock-climbing fig, stinging ants scatter;
the monkey that grazed on jasmine
leaps with its mate on the mountain.
O lord, if you come —
our village is within the rocks.
In the gossip-quarter,
scandal will be our garland.

280

The monkey's untaught young
climbs the great wet bamboo with a small stick —
it looks as if it strikes the moon.
O lord of that land!
"He will marry you" — when I heard this,
did I not tell my mother?

IX. The Parrot (Poems 281–290)

The ninth ten poems take the parrot (kiḷḷai, kiḷi) as the governing image — green-backed parrots descending on the millet, the girl guarding against them with a rattle and a cry. The parrot is both pest and matchmaker: it was the parrot's raids on the millet that brought the girl out to guard the field, and in the field the mountain lord first saw her. The poems play between gratitude and accusation — the parrot that cannot leave the harvested field, the girl whose sweet voice is mistaken for a parrot's call, the lord whose lies are skilled but whose love is not.

281

Through endless ages, flood after flood —
long live the parrots, those many!
They showed the bright-jeweled,
dark-tressed vine-girl
standing guard with her great arms.

282

On the hillside's great-eared millet
the rain-eyed vine-girl wards off
the grove's small parrot — and still it comes.
O lord of the land — darkness has grown.
Do not come on the forest path
where tusked beasts roam.

283

The fierce hunter's soft-voiced daughter
wards off the green-backed parrot
from the sown millet in the hill field.
O lord — though you speak grand words and leave,
many are the women
who fall into the net of your lies.

284

Rare they are, those red-mouthed green parrots —
even seeing the hill-dwellers' harvested millet,
the empty, long-cleared field,
they cannot bring themselves to leave.
Such is great love.

285

The braided, dark-haired, bright-browed hill girl
eats millet stalks and rattles her clapper
to ward off the little parrot from the hill-rice.
O lord — her bangles swell and loosen in separation.
How are you capable of forsaking her?

286

The small millet cut, the white-stalked stubble,
the fruiting avarai — she wards off the parrot.
Our lover, the lord of the good mountain,
has desired her without flaw, it seems.
He takes, friend,
the radiance of my dark beauty.

287

On the tall mountain, the short-legged wild goat
startles the millet-leaping parrot.
O lord of that land —
you are skilled indeed at lying.
At anything else, you are not skilled.

288

The parrots did us good service —
well knowing this, what shall we do, O heart?
The gentle vine-girl, guarding
the many-eared millet
against the parrot that comes to feast —
that is how love was born.

289

They hear the vine-girl's sweet voice on the slope
and think it is a parrot at the green-eared millet.
The guards come running to ward it off.
O lord of the dark mountain —
marry her and take her away!

290

Like a dharma-loving, just-sceptered king,
the parrots too have become great, it seems.
The flower-fragrant, vine-like girl —
they are worthy of being seen,
and worthy of resembling her.

X. The Peacock (Poems 291–300)

The final ten poems take the peacock (mayil, maññai, tōkai) as the governing image — peacocks dancing on boulder-stacked slopes, perching on fire-bright vēṅkai branches like jewel-adorned maidens, spreading their wings like the vine-girl's tresses. The peacock is beauty's measure: the girl's grace is "rare even for the peacock." The section — and the Kuriñci — ends in celebration: the lord has come, the gifts are given, flowers adorn the braided hair. The vine-girl's excellence flourishes.

291

Where peacocks dance and owlets hoot
on the boulder-stacked slope — that is it:
the very good village
where the beloved dwells,
thick-shouldered, leaf-garments swaying on her hips.

292

Where peacocks dance and great bees hum,
cool rain embracing the great mountain, O lord —
she is more precious to us than even you.
If you desire her and prepare the strict wedding
at the good house —
our beauty will shine.
We have won.

293

With beauty-granting hands,
like the fragrant glory lily cluster
on the hillside — you covered my eyes.
O bed-companion, thick-shouldered,
peacock-graced maiden —
is there anyone but you
dwelling in my heart?

294

On the fire-bright vēṅkai, a peacock perches
like a jewel-adorned maiden.
O lord of the land — you have done well!
May your father live long!
For the wedding at the good house,
her braided dark hair
has been adorned with flowers.

295

Will it return? Or will it stay there,
content without coming back?
Peacocks come seeking the hill-farmers' fire,
the small bird on the iruvi perches, distressed,
and like women playing ball, it wanders on —
my heart, that went with the lord of the hills.

296

The vine-girl guards the great-eared millet
that the peacock on the slope seizes.
O lord — you come even at midnight.
If a fierce beast attacks,
I would not know what to do.

297

On the spreading vēṅkai's great branch, a peacock
appears like a flower-gathering maiden.
O lord of the land —
even in separation, it does not separate:
the love of the maiden who dwelt with you.

298

The peacock, not knowing rain is coming, dances.
In the terraced good village, the swaying vine-girl —
even if she does not show us grace,
we, remembering her,
have never known forgetting.

299

The kuvalai lily blooms at the fresh spring
on the slope of the hill lord's mountain.
Yet to bloom like the eyes
of the fine-haired, swaying vine-girl —
that is rare even for the lily.
Her grace — that is rare even for the peacock.

300

Like the vine-girl's tresses,
the peacock spreads its beautiful wings
on the great rocky peak.
The lord has come. The gifts are given.
O sweet-spoken one —
may your excellence flourish!

Colophon

The Ainkurunuru (ஐங்குறுநூறு, "Five Hundred Short Poems") is one of the Eight Anthologies of classical Tamil Sangam literature, composed roughly between the 3rd century BCE and 3rd century CE. The Kuriñci section (poems 201–300), attributed to the poet Kapilar (கபிலர்), belongs to the mountain landscape of the five-fold tiṇai system and explores the emotional world of secret love and union — the midnight tryst, the father's unknowing, the mother's discovery, the priest's misdiagnosis, and the joy of marriage. The kuriñci is the only tiṇai in which the love is new, and the mountain's creatures — boar, monkey, parrot, peacock — serve as witnesses and mirrors.

This is a Good Works Translation from Tamil, produced by the New Tianmu Anglican Church, 2026. The translation was made by Ankura (Liberation Translator) directly from the classical Tamil text as preserved in the Project Madurai digital edition (pmuni0028), a freely distributable digitization prepared by Dr. Ram Ravindran. No prior complete English translation of this section is known to exist.

The ten groups of ten poems follow the traditional pattu structure: poems 201–210 are addressed to the mother with the refrain "Aṉṉāy vāḻi" (Long life, Mother), 211–220 are laments ending in "aṉṉāy" (O mother), 221–230 are confided to the friend with the refrain "Amma vāḻi tōḻi" (Long life, friend), 231–240 are exclamations ending in "teyyō" (alas!), 241–250 concern the veṟi ritual dance, 251–260 describe the hill tribesman's daughter, 261–270 use the wild boar, 271–280 use the monkey, 281–290 use the parrot, and 291–300 use the peacock as governing image.

The translator acknowledges the inherent difficulty of rendering Sangam Tamil — with its compressed syntax, landscape symbolism, and culturally specific conventions — into modern English. Kapilar's mountain poetry is among the densest in the Sangam corpus; the kuriñci landscape carries meanings that no English word fully maps. Plant and animal names are transliterated where no adequate English equivalent exists. The gospel register (plain, direct, warm) was used throughout.

Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.

🌲

Source Text: ஐங்குறுநூறு — குறிஞ்சி (Poems 201–300)

Tamil source text from Project Madurai (pmuni0028). Digitization by Dr. Ram Ravindran. © Project Madurai, 1998–2021. Freely distributable with header intact. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.

201

அன்னாய் வாழிவேண் டன்னை என்னை
தானும் மலைந்தான் எமக்கும் தழையாயின
பொன்வீ மணியரும் பினவே
என்ன மரம்கொல்அவர் சாரல் அவ்வே.

202

அன்னாய் வாழிவேண் டன்னை நம்மூர்ப்
பார்ப்பனக் குறுமகப் போலத் தாமும்
குடுமித் தலைய மன்ற
நெடுமலை நாடன் ஊர்ந்த மாவே.

203

அன்னாய் வாழிவேன் டன்னைநம் படப்பை
தேன்மயங்கு பாலினும் இனிய அவர்நாட்டு
உவலை கூவற் கீழ
மானுண்டு எஞ்சிய கலிழி நீரே.

204

அன்னாய் வாழிவேண் டன்னைஅஃது எவன்கொல்
வரையர மகளிரின் நிரையுடன் குழீஇப்
பெயர்வழிப் பெயர் வழித் தவிராது நோக்கி
நல்லள் நல்லள் என்ப
தீயேன் தில்ல மலைகிழ வோர்க்கே.

205

அன்னாய் வாழிவேண் டன்னையென் தோழி
நனிநான் உடையள் நின்னும் அஞ்சும்
ஒலிவெள் ளருவி ஓங்குமலை நாடன்
மலர்ந்த மார்பின் பாயல்
துஞ்சிய வெய்யள் நோகோ யானே.

206

அன்னாய் வாழிவேண் டன்னை உவக்காண்
மாரிக் குளத்துக் காப்பாள் அன்னன்
தூவலின் நனைந்த தொடலை ஒள்வாள்
பாசி சூழ்ந்த பெருங்கழல்
தண்பனி வைகிய வைக்கச் சினனே.

207

அன்னாய் வாழிவேண் டன்னை நன்றும்
உணங்கல கொல்லோநின் தினையே உவக்காண்
நிணம்பொதி வழுக்கில் தோன்றும்
மழைத்தலை வைத்துஅவர் மணிநெடுங் குன்றே.

208

அன்னாய் வாழிவேண் டன்னை கானவர்
கிழங்ககழ் நெடுங்குழி மல்க வேங்கைப்
பொன்மலி புதுவீத் தாஅம் அவர் நாட்டு
மணிநிற மால்வரை மறைதொறு
அணிமலர் நெடுங்கண் ஆர்ந்தன பனியே.

209

அன்னாய் வாழிவேண் டன்னை நீமற்று
யான்அவர் மறத்தல் வேண்டுதி யாயின்
கொண்டல் அவரைப் பூவின் அன்ன
வெண்டலை மாமழை சூடித்
தோன்றல் அனாதுஅவர் மணிநெடுங் குன்றே.

210

அன்னாய் வாழிவேண் டன்னைநம் படப்பை
புலவுச்சேர் துறுகல் ஏறி அவர்நாட்டுப்
பூக்கெழு குன்றம் நோக்கி நின்று
மணிபுரை வயங்கிழமை நிலைபெறத்
தணிதற்கும் உரித்துஅவள் உற்ற நோயே.

211

நெய்யொடு மயக்கிய உழுந்துநூற் றன்ன
வயலையஞ் சிலம்பின் தலையது
செயலையம் பகைத்தழி வாடும் அன்னாய்.

212

சாந்த மரத்தின் பூதிழ் எழுபுகை
கூட்டுவிரை கமழும் நாடன்
அறவற்கு எவனோ நாமகல்வு அன்னாய்.

213

நறுவடி மாஅத்து மூக்கிறுபு உதிர்த்த
ஈர்ந்தண் பெருவடுப் பாலையிற் குறவர்
உறைவீழ் ஆலியல் தொகுக்கும் சாரல்
மீமிசை நன்னாட் டவர்வரின்
யானுயிர் வாழ்தல் கூடும் அன்னாய்.

214

சாரல் பலவின் கொழுந்துணர் நறும்பழம்
இருங்கள் விடரளை வீழ்ந்தென வெற்பில்
பெருந்தேன் இறாஅல் கீறும் நாடன்
பேரமர் மழைக்கண் கழிலத்தன்
சீருடை நன்னாட்டுச் செல்லும் அன்னாய்.

215

கட்டளை யன்ன மணிநிறத் தும்பி
இட்டிய குயின்ற துறைவயின் செலீஇயர்
தட்டைத் தண்ணுமைப் பின்னர் இயவர்
தீங்குழல் ஆம்பலின் இனிய இமிரும்
புதன்மலர் மாலையும் பிரிவோர்
இதனினும் கொடிய செய்குவர் அன்னாய்.

216

குறுங்கை இரும்புலிக் கோள்வல் ஏற்றை
நெடும்புதல் கானத்து மடப்பிடி ஈன்ற
நடுங்குநடைக் குழவி கொளீஇய பலவின்
பழந்தாங்கு கொழுநிழல் ஒளிக்கும் நாடற்குக்
கொய்திடு தளிரின் வாடிநின்
மெய்பிறி தாதல் எவன்கொல் அன்னாய்.

217

பெருவரை வேங்கைப் பொன்மருள் நறுவீ
மானினப் பெருங்கிளை மேயல் ஆரும்
கானக நாடன் வரவுமிவண்
மேனி பசப்பது எவன்கொல் அன்னாய்.

218

நுண்ணேர் புருவத்த கண்ணும் ஆடும்
மயிர்வார் முன்கை வளையும் சொறூஉம்
களிறுகோள் பிழைத்த கதஞ்சிறந்து எழுபுலி
எழுதரு மழையின் குழுமும்
பெருங்கள் நாடன் வருங்கொல் அன்னாய்.

219

கருங்கால் வேங்கை மாத்தகட்டு ஒள்வீ
இருங்கள் வியலறை வரிப்பத் தாஅம்
நன்மலை நாடன் பிரிந்தென
ஒண்ணுதல் பசப்பது எவன்கொல் அன்னாய்.

220

அலங்குமழை பொழிந்த அகன்கண் அருவி
ஆடுகழை அடுக்கத்து இழிதரு நாடன்
பெருவரை யன்ன திருவிறல் வியன்மார்பு
முயங்காது கழிந்த நாள்இவள்
மயங்கிதழ் மழைக்கண் கலிழும் அன்னாய்.

221

அம்ம வாழி தோழி கதலர்
பாவை யன்னஎன் ஆய்கவின் தொலைய
நன்மா மேனி பசப்பச்
செல்வல் என்பதம் மலைகெழு நாடே.

222

அம்ம வாழி தோழி நம்மூர்
நனிந்துவந்து உறையும் நறுந்தண் மார்வன்
இன் இனி வாரா மாறுகொல்
சின்னிரை ஓதிஎன் நுதல்பசப் பதுவே.

223

அம்ம வாழி தோழி நம்மலை
வரையாம் இழியக் கோடல் நீடக்
காதலர்ப் பிரிந்தோர் கையற நலியும்
தண்பனி வடந்தை அச்சிரம்
முந்துவந் தனர்நம் காத லோரே.

224

அம்ம வாழி தோழி நம்மலை
மணிநிறங் கொண்ட மாமலை வெற்பில்
துணீநீர் அருவி நம்மோடு ஆடல்
எளிய மன்ஆல் அவர்க்கினி
அரிய ஆகுதல் மருண்டனென் யானே.

225

அம்ம வாழி தோழி பைஞ்சுனைப்
பாசடை நிவந்த பனிமலர்க் குவளை
உள்ளகங் கமழும் கூந்தல் மெல்லியல்
ஏர்திகழ் ஒண்ணுதல் பசத்தல்
ஓரார் கொல்நம் காத லோரே.

226

அம்ம வாழி தோழி நம்மலை
நறுந்தண் சிலம்பின் நாறுகுலைக் காந்தள்
கொங்குஉண் வண்டின் பெயர்ந்துபுற மாறிநின்
வன்புடை விறற்கவின் கொண்ட
வன்பி லாளன் வந்தனன் இனியே.

227

அம்ம வாழி தோழி நாளும்
நன்னுதல் பசப்பவும் நறுந்தோள் நெகிழவும்
ஆற்றலம் யாம் என மதிப்பக் கூறி
நப்பிரிந்து உறைதோர் மன்றநீ
விட்டனை யோஅவர் உற்ற சூளே.

228

அம்ம வாழி தோழி நம்மூர்
நிரந்திலங்கு அருவிய நெடுமலை நாடன்
இரந்துகுறை யுறாஅன் பெயரின்
என்ஆ வதுகொல்நம் இன்னுயிர் நிலையே.

229

அம்ம வாழி தோழி நாம்அழப்
பன்னாள் பிரிந்த அறனி லாளன்
வந்தன னோமற்று இரவில்
பொன்போல் விறல்கவின் கொள்ளுநின் நுதலே.

230

அம்ம வாழி தோழி நம்மொடு
சிறுதினைக் காவல் நாகிப் பெரிதுநின்
மெல்தோள் நெகிழவும் திருநுதல் பசப்பவும்
பொன்போல் விறற்கவின் தொலைத்த
குன்ற நாடற்கு அயர்வர்நன் மணனே.

231

யாங்குவல் லுநையோ ஓங்கல் வெற்ப
இரும்பல் கூந்தல் திருந்திழை அரிவை
திதலை மாமை தேயப்
பசலை பாயப் பிரிவு தெய்யோ.

232

போதார் கூந்தல் இயலணி அழுங்க
ஏதி லாளனை நீபிரிந் ததற்கே
அழவிர் மணிப்பூண் அனையப்
பெயலா னாஎன் கண்ணே தெய்யோ.

233

வருவை யல்லை வாடைநனி கொடிதே
அருவரை மருங்கின் ஆய்மணி வரன்றி
ஒல்லென இழிதரும் அருவிநின்
கல்லுடை நாட்டுச் செல்லல் தெய்யோ.

234

மின்னவிர் வயங்கிழை ஞெகிழச் சாஅய்
நன்னுதல் பசத்த லாவது துன்னிக்
கனவிற் காணும் இவளே
நனவிற் காணாள்நின் மார்பே தெய்யோ.

235

கையுற வீழ்ந்த மையில் வன்மொடு
அரிது காதலர்ப் பொழுதே அதனால்
தெரியிழை தெளிர்ப்ப முயங்கிப்
பிரியலம் என்கமோ எழுகமோ தெய்யோ.

236

அன்னையும் அறிந்தனள் அலரும் ஆயின்று
நன்மனை நெடுநகர் புலம்புகொள உறுதரும்
இன்னா வாடையும் மலையும்
நும்மூர்ச் செல்கம் எழுகமோ தெய்யோ.

237

காமம் கடவ உள்ளம் இனைப்ப
யாம்வந்து காண்பதோர் பருவம் ஆயின்
ஓங்கித் தோன்றும் உயர்வரைக்கு
யாங்கெனப் படுவது நும்மூர் தெய்யோ.

238

வாய்க்கோட்டு வயத்தகர் வாராது மாறினும்
குரூஉமயிர்ப் புருவை ஆசையின் அல்கும்
ஆஅல் அருவித் தண்மருஞ் சிலம்ப
நீஇவன் வரூஉம் காலை
மேவரும் மாதோஇவள் நலனே தெய்யோ.

239

சுரும்புணக் களித்த புகர்முக வேழம்
இரும்பிணர்த் துறுகல் பிடிசெத்துத் தழூநின்
குன்றுகெழு நன்னாட்டுச் சென்ற பின்றை
நேரிறைப் பணைத்தோள் ஞெகிழ
வாரா யாயின் வாழேம் தெய்யோ.

240

அறியோம் அல்லேம் அறிந்தனம் மாதோ
பொறிவரிச் சிறைய வண்டினம் மொய்ப்பச்
சாந்தம் நாறும் நறியோள்
கூந்தல் நாறும்நின் மார்பே தெய்யோ.

241

நம்முறு துயரம் நோக்கி அன்னை
வேலன் தந்தா ளாயின்அவ் வேலன்
வெறிகமழ் நாடன் கேண்மை
அறியுமோ தில்ல செறியெயிற் றோயே.

242

அறியா மையின் வெறியென மயங்கி
அன்னையும் அருந்துயர் உழந்தனள் அதனால்
எய்யாது விடுதலோ கொடிதே நிரையிதழ்
ஆய்மலர் உண்கண் பசப்பச்
சேய்மலை நாடன் செய்த நோயே.

243

கறிவளர் சிலம்பின் கடவுள் பேணி
அறியா வேலன் வெறியெனக் கூறும்
அதுமனம் கொள்குவை அனையிவள்
புதுமலர் மழைக்கண் புலம்பிய நோய்க்கே.

244

அம்ம வாழி தோழி பன்மலர்
நறுந்தண் சோலை நாடுகெழ நெடுந்தகை
குன்றம் பாடான் ஆயின்
என்பயஞ் செய்யுமோ வேலற்குஅவ் வெறியே.

245

பொய்யா மரபின் ஊர்முது வேலன்
கலங்குமெய்ப் படுத்துக் கன்னந் தூக்கி
முருகென மொழியும் ஆயின்
கெழுதகை கொல் இவள் அணங்கி யோற்கே.

246

வெறிசெறித் தனனே வேலன் கறிய
கன்முகை வயப்புலி கலங்குமெய்ப் படூஉ
புன்புலம் வித்திய புனவர் புணர்த்த
மெய்ம்மை யன்ன பெண்பாற் புணர்ந்து
மன்றில் பையுள் தீரும்
குன்ற நாடன் உறீஇய நோயே.

247

அன்னை தந்தது ஆகுவது அறிவன்
பொன்னகர் வரைப்பின் கன்னம் தூக்கி
முருகென மொழியும் ஆயின்
அருவரை நாடன் பெயர்கொலோ அதுவே.

248

பெய்ம் மணல் முற்றம் கவின்பெற இயற்றி
மலைவான் கொண்ட சினைஇய வேலன்
கழங்கினால் அறிகுவது என்றால்
நன்றால் அம்ம நின்றஇவள் நலனே.

249

பெய்ம்மணல் வரைப்பின் கழங்குபடுத்து அன்னைக்கு
முருகென மொழியும் வேலன் மற்றவன்
வாழிய விலங்கு மருவிச்
சூர்மலை நாடனை அறியா தோனே.

250

பொய்படு அறியாக் கழங்கே மெய்யே
மணிவரைக் கட்சி மடமயில் ஆலும்நம்
மலர்ந்த வள்ளியம் கானம் கிழவோன்
ஆண்டகை விறல்வேள் அல்லன்இவள்
பூண்தாங்கு இளமுலை அணங்கியோனே.

251

குன்றக் குறவன் ஆர்ப்பின் எழிலி
நுண்பல் அழிதுளி பொழியும் நாட
நெடுவரைப் படப்பை நும்மூர்க்
கடுவரல் அருவி காணினும் அழுமே.

252

குன்றக் குறவன் புல்வேய்க் குரம்பை
மன்றாடு இளமழை மறைக்கும் நாடன்
புரையோன் வாழி தோழி விரைபெயல்
அரும்பனி அளைஇய கூதிர்ப்
பெருந்தண் வாடையின் முந்துவந் தனனே.

253

குன்றக் குறவன் சார்ந்த நறும்புகை
தேங்கமழ் சிலம்பின் வரையகம் கமழும்
கானக நாடன் வரையின்
மன்றலும் உடையள்கொல் தோழி யாயே.

254

குன்றக் குறவன் ஆரம் அறுத்தென
நறும்புகை சூழ்ந்து காந்தள் நாறும்
வண்டுமிர் சுடர்நுதல் குறுமகள்
கொண்டனர் செல்வர்தம் குன்றுகெழு நாட்டே.

255

குன்றக் குறவன் காதல் மடமகள்
வரையர மகளிர்ப் புரையுஞ் சாயலள்
ஐயள் அரும்பிய முலையள்
செய்ய வாயினள் மார்பினள் சுணங்கே.

256

குன்றக் குறவன் காதல் மடமகள்
வண்படு கூந்தல் தந்தழைக் கொடிச்சி
வளையள் முளைவாள் எயிற்றள்
இளையள் ஆயினும் ஆரணங் கினனே.

257

குன்றக் குறவன் கடவுட் பேணி
இரந்தனன் பெற்ற வெள்வளைக் குறுமகள்
ஆயரி நெடுங்கண் கலிழச்
சேயதால் தெய்யநீ பிரியும் நாடே.

258

குன்றக் குறவன் காதல் மடமகள்
அணிமயில் அன்ன அசைநடைக் கொடிச்சியைப்
பெருவரை நாடன் வரையும் ஆயின்
கொடுத்தனெம் ஆயினோம் நன்றே
இன்னும் ஆனாது நன்னுதல் துயிரே.

259

குன்றக் குறவன் காதல் மடமகள்
மன்ற வேங்கை மலர்சில கொண்டு
மலையுறை கடவுள் குலமுதல் வழுத்தித்
தேம்பலிச் செய்த ஈர்நறுங் கையள்
மலர்ந்த காந்தள் நாறிக்
கவிழ்ந்த கண்ணள்எம் அணங்கி யோளே.

260

குன்றக் குறவன் காதல் மடமகள்
மெந்தோள் கொடிச்சியைப் பெறற்கரிது தில்ல
பைம்புறப் பைங்கிளி ஒப்பலர்
புன்புல மயக்கத்து விளைந்தன தினையே.

261

மெந்தினை மேய்ந்த தறுகண் பன்றி
வன்கல் அடுக்கத்துத் துஞ்சும் நாடன்
எந்தை அறிதல் அஞ்சிக் கொல்
அதுவே மன்ற வாரா மையே.

262

சிறுதினை மேய்ந்த தறுகண் பன்றி
துறுகல் அடுக்கத்துத் துணையொடு வதியும்
இலங்குமலை நாடன் வரூஉம்
மருந்தும் அறியும்கொல் தோழிஅவன் விருப்பே.

263

நன்பொன் அன்ன புனிறுதீர் ஏனல்
கட்டளை அன்ன கேழல் மாந்தும்
குன்றுகெழு நாடன் தானும்
வந்தனன் வந்தன்று தோழிஎன் நலனே.

264

இளம்பிறை யன்ன கோட்ட கேழல்
களங்கனி யன்ன பெண்பாற் புணரும்
அயந்திகழ் சிலம்ப கண்டிரும்
பயந்தன மாதோநீ நய்ந்தோள் கண்ணே.

265

புலிகொல் பெண்பால் புவரிக் குருளை
வளைவெண் மருப்பின் கேழல் புரக்கும்
குன்றுகெழு நாடன் மறந்தனன்
பொன்போல் புதல்வனோடு என்நீத் தோனே.

266

சிறுகண் பன்றிப் பெருஞ்சின ஒருத்தலொடு
குறுங்கை இரும்புலி பொரூஉம் நாடன்
நனிநாண் உடைமையம் மன்ற
பனிப்பயந் தனநீ நய்ந்தோள் கண்ணே.

267

சிறுகண் பன்றிப் பெருஞ்சின ஒருத்தல்
துறுகல் அடுக்கத்து வில்லோர் மாற்றி
ஐவனம் கவரும் குன்ற நாடன்
வண்டுபடு கூந்தலைப் பேணிப்
பண்பில சொல்லும் தேறுதல் செத்தே.

268

தாஅய் இழந்த தழுவரிக் குருளையொடு
வளமலைச் சிறுதினை அணீஇய கானவர்
வரையோங்கு உயர்சிமைக் கேழல் உறங்கும்
நன்மலை நாடன் பிரிதல்
என்பயக்கும் மோநம் விட்டுத் துறந்தே.

269

கேழல் உழுதெனக் கிளர்ந்த எருவை
விளைந்த செறுவில் தோன்றும் நாடன்
வாராது அவண்உறை நீடின் நேர்வளை
இணை ஈர் ஓதி நீயழத்
துணைநனி இழக்குவென் மடமை யானே.

270

கிழங்ககழ் கேழல் உழுத சிலம்பில்
தலைவிளை கானவர் கொய்தனர் பொய்ரும்
புல்லென் குன்றத்துப் புலம்புகொள் நெடுவரை
காணினும் கலிழுநோய் செத்துத்
தாம்வந் தனர்நம் காத லோரே.

271

அவரை அருந்த மந்தி பகர்வர்
பக்கின் தோன்றும் நாடன் வேண்டின்
பல்பசுப் பெண்டிரும் பெறுகுவன்
தொல்கேள் ஆகலின் நல்குமால் இவட்கே.

272

கருவிரல் மந்திக் கல்லா வன்பறழ்
அருவரைத் தீந்தேன் எடுப்பை அயலது
உருகெழு நெடுஞ்சினைப் பாயும் நாடன்
இரவின் வருதல் அறியான்
வரும் வரும் என்பள் தோழியாயே.

273

அத்தச் செயலைத் துப்புறழ் ஒள்தளிர்
புந்தலை மந்தி வன்பறழ் ஆரும்
நன்மலை நாட நீசெலின்
நின்நயத்து உறைவி என்னினும் கழில்மே.

274

மந்திக் கணவன் கல்லாக் கொடுவன்
ஒன்கேழ் வயப்புலி குழுமலின் வைரைந்துடன்
குன்றுயர் அடுக்கம் கொள்ளும் நாடன்
சென்றனன் வாழி தோழியென்
மெல்தோள் கவினும் பாயலும் கொண்டே.

275

குரங்கின் தலைவன் குருமயிர்க் கடுவன்
சூரலஞ்ச் சிறுகோல் கொண்டு வியலறை
மாரி மொக்குள் புடைக்கும் நாட
யாம்நின் நயத்தனம் எனினும்எம்
ஆய்நலம் வாடுமோ அருளுதி எனினே.

276

மந்திக் காதலன் முறிமேய் கடுவன்
தண்கமழ் நறைக்கொடி கொண்டு வியலறைப்
பொங்கல் இளமழை புடைக்கும் நாட
நயவாய் ஆயினும் வரைந்தனை சென்மோ
கன்முகை வேங்கை மலரும்
நன்மலை நாடன் பெண்டெனப் படுத்தே.

277

குறவர் முன்றில் மாதீண்டு துறுகல்
கல்லா மந்தி கடுவனோடு உகளும்
குன்ற நாடநின் மொழிவல் என்றும்
பயப்ப நீத்தல் என்இவள்
கயத்துவளர் குவளையின் அமர்த்த கண்ணே.

278

சிலம்பின் வெதிரத்துக் கண்விடு கழைக்கோல்
குரங்கின் வன்பறழ் பாய்ந்தன இலஞ்சி
மீனெறி தூண்டிலின் நிவக்கும் நாடன்
உற்றோர் மறவா நோய்தந்து
கண்டோர் தண்டா நலங்கொண் டனனே.

279

கல் இவர் இற்றி புல்லுவன எறிக்
குளவி மேய்ந்த மந்தி துணையோடு
வரைமிசை உகளும் நாட நீவரின்
கல்லகத் ததுஎம் ஊரே
அம்பல் சேரி அலராம் கட்டே.

280

கருவிரல் மந்திக் கல்லா வன்பார்ப்பு
இருவெதிர் ஈர்ங்கழை ஏறிச் சிறுகோல்
மதிபுடைப் பதுபோல தோன்றும் நாட
வரைந்தனை நீஎனக் கேட்டுயான்
உரைத்தனென் அல்லனோ அஃதென் யாய்க்கே.

281

வெள்ள வரம்பின் ஊழி போகியும்
கிள்ளை வாழிய பலவே ஒள்ளிழை
இரும்பல் கூந்தல் கொடிச்சி
பெருந்தோள் காவல் காட்டி யவ்வே.

282

சாரல் புறத்த பெருங்குரல் சிறுதினைப்
பேரமர் மழைக்கண் கொடிச்சி கடியவும்
சோலைச் சிறுகிளி உன்னு நாட
அரிருள் பெருகின வாரல்
கோட்டுமா வழங்கும் காட்டக நெறியே.

283

வன்கண் கானவன் மென்சொல் மடமகள்
புன்புல மயக்கத்து உழுத ஏனல்
பைம்புறச் சிறுகிளி கடியும் நாட
பெரிய கூறி நீப்பினும்
பொய்வலைப் படூஉம் பெண்டுதவப் பலவே.

284

அரிய தாமே செவ்வாய்ப் பைங்கிளி
குன்றக் குறவர் கொய்தினைப் பைங்கால்
இருவை நீள்புனங் கண்டும்
பிரிதல் தேற்றாப் பேரன் பினவே.

285

பின்னிருங் கூந்தல் நன்னுதல் குறமகள்
மெல்தினை நுவனை யுண்டு தட்டையின்
ஐவனச் சிறுகிளி கடியும் நாட
வீங்குவளை நெகிழப் பிரிதல்
யாங்குவல் லுநையோ ஈங்கிவள் துறந்தே.

286

சிறுதினை கொய்த இருவை வெண்கால்
காய்த்த அவரைப் படுகிளி கடியும்
யாண ராகிய நன்மலை நாடன்
புகரின்று நயந்தனன் போலும்
கவரும் தோழிஎன் மாமைக் கவினே.

287

நெடுவரை மிசையது குறுங்கால் வருடை
தினைபாய் கிள்ளை வெரூஉம் நாட
வல்லை மன்ற பொய்த்தல்
வல்லாய் மன்றநீ அல்லது செயலே.

288

நன்றே செய்த உதவி நன்றுதெரிந்து
யாம் எவன் செய்குவம் நெஞ்சே
மெல்லியல் கொடிச்சி காப்பப்
பல்குரல் ஏனல் பாத்தரும் கிளியே.

289

கொடிச்சி இன்குரல் கிளிசெத் தடுக்கத்துப்
பைங்குரல் ஏனல் படர்தரும் கிளியெனக்
காவலும் கடியுநர் போல்வர்
மால்வரை நாட வரைந்தனை கொண்மோ.

290

அறம்புரி செங்கோல் மன்னனின் தாம்நனி
சிறந்தன போலும் கிள்ளை பிறங்கிய
பூக்கமழ் கூந்தல் கொடிச்சி
நோக்கவும் படும்அவள் ஒப்பவும் படுமே.

291

மயில்கள் ஆலக் குடிஞை இரட்டும்
துறுகல் அடுக்கத்து அதுவே பணைத்தோள்
ஆய்தழை நுடங்கும் அல்குல்
காதலி உறையும் நனிநல் லூரே.

292

மயில்கள் ஆலப் பெருந்தேன் இமிரத்
தண்மழை தழீஇய மாமலை நாட
நின்னினும் சிறந்தனள் எமக்கே நீநயந்து
நன்மனை அருங்கடி அயர
எம்நலம் சிறப்பயாம் இனிப்பெற் றோளே.

293

சிலம்புகமழ் காந்தள் நறுங்குலை யன்ன
நலம்பெறு கையின்என் கண்புதைத் தோயே
பாயல் இந்துணை யாகிய பணைத்தோள்
தோகை மாட்சிய மடந்தை
நீயலது உளரோஎன் நெஞ்சமர்ந் தோரே.

294

எரிமருள் வேங்கை இருந்த தோகை
இழையணி மடந்தையின் தோன்றும் நாட
இனிதுசெய் தனையால் நுந்தை வாழியர்
நன்மனை வதுவை அயர இவள்
பின்னருங் கூந்தல் மலர் அணிந் தோரே.

295

வருவது கொல்லோ தானே வாராது
அவணுறை மேவலின் அமைவது கொல்லோ
புனவர் கொள்ளியின் புகல்வரும் மஞ்ஞை
இருவி யிருந்த குருவி வருந்துறப்
பந்தாடு மகளிரின் படர்தரும்
குன்றுகெழு நாடனொடு சென்றஎன் நெஞ்சே.

296

கொடிச்சி காக்கும் பெருங்குரல் ஏனல்
அடுக்கல் மஞ்ஞை கவரு நாட
நடுநாள் கங்குலும் வருதி
கடுமா தாக்கின் அறியேன் யானே.

297

விரிந்த வேங்கைப் பெருஞ்சினைத் தோகை
பூக்கொய் மகளிரின் தோன்றும் நாட
பிரியினும் பிரிவ தன்றே
நின்னொடு மேய மடந்தை நட்பே.

298

மழைவரவு அறியா மஞ்ஞை ஆலும்
அடுக்கல் நல்லூர் அசைநடைக் கொடிச்சி
தான்எம் அருளாள் ஆயினும்
யாம்தன் உள்ளுபு மறந்தறி யேமே.

299

குன்ற நாடன் குன்றத்துக் கவாஅன்
பைஞ்சுனைப் பூத்த பகுவாய்க் குவளையும்
அம்சில் ஓதி அசைநடைக் கொடிச்சி
கண்போல் மலர்தலும் அரிதுஇவள்
தன்போல் சாயல் மஞ்ஞைக்கும் அரிதே.

300

கொடிச்சி கூந்தல் போலத் தோகை
அம்சிறை விரிக்கும் பெருங்கல் வெற்பன்
வந்தனன் எதிர்ந்தனர் கொடையே
அம்தீம் கிளவி பொலிகநின் சிறப்பே.

Source Colophon

Tamil source text from the Project Madurai digital edition (pmuni0028), prepared by Dr. Ram Ravindran. Project Madurai is a freely distributable collection of Tamil electronic texts, established in 1998. The Ainkurunuru text follows the traditional manuscript order as established by the commentator Naccinārkiṉiyar. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.

🌲