Part IV — Pālai: The Wasteland (Poems 301–400)
The pālai is the wasteland — scorched earth, thorn-trees, vultures circling in white sky, elephants blocking paths where no water flows. In the Sangam system, pālai is the landscape of separation: the lover's departure for wealth or war, the long road through drought-country, the woman left behind with loosening bangles and dimming brow. The governing season is high summer. The governing hour is midday. There is no governing flower — the pālai is the landscape that burns all flowers away.
The Pālai section is attributed to the poet Ōtalāntaiyār (ஓதலாந்தையார்), about whom almost nothing is known beyond these hundred poems. The poems are organized into ten groups of ten (pattu), tracing a complete arc of separation: first the friends and lovers resist the departure, then he goes, then the wasteland opens between them, then she laments, then the season he promised to return in arrives without him, then word comes, then the mother grieves the daughter's elopement, then the couple crosses the waste together, and finally — the return. It is a cycle of loss and recovery mapped onto the harshest landscape the Sangam poets knew.
The speakers shift across the cycle: the heroine's friend, the heroine herself, the hero on the road, the mother left behind, bystanders who witness the eloping couple, and finally the messenger who brings word of homecoming. The wasteland is always present — its scorched trees, its vultures, its tigers and elephants — but it is never merely scenery. Every dead tree is grief. Every hot wind is longing. The landscape and the interior are the same thing.
This is, to the best of our knowledge, the first complete English translation of the Pālai section of the Ainkurunuru from Tamil. The Tamil source text is from Project Madurai (pmuni0028), a freely distributable digital edition.
I. Departure Prevented (Poems 301–310)
The first ten poems bear the heading "Celavu aḻuṅkuvitta pattu" — the ten that prevented departure. The friend or heroine speaks to the hero, arguing against his journey: the wasteland is terrible, the elephants seize the cattle-water, and the woman with bright bangles will grieve. Each poem ends with a plea or a warning. The bull elephant embraces his mate and never strays — can you not do the same?
301
The stainless white clusters of the great ōttiram —
travelers through the harsh wasteland gather them to their heads.
If you descend that mountain pass,
lord of the dark-mountain country,
she will suffer greatly.
302
The rare wealth you pursue may yet be lost —
and the broad-shouldered woman is worthy of your staying.
Would it not be better if you did not go,
leaving her to weep while the village grieves?
303
Banyan trees, ripe as new pots,
block the path of travelers in the summer wasteland.
Let the road become cool, become sweet —
come with us, young warrior.
304
Rough herdsmen dig troughs with their staves —
and elephants seize the cattle-water.
If you take that stony, branching path,
the gentle girl with storm-dark, flowing hair
will grieve.
O scion of swift horses — you cannot do this.
305
Bull elephants embrace their mates,
never straying to other lands,
even when hunger gnaws on the sorrowful hill.
Will your journey serve any purpose,
young man, when the girl with bright bangles
suffers so?
306
If you, victorious lord of battle,
cross the wide wasteland,
the fine lines of her jeweled hips will fade,
and she will lament more than any flute —
the dark woman with festival-loud hair.
307
You have resolved to travel the harsh, hilly wasteland
where fierce animals startle at the rumbling firestick.
Your wealth is worthless, lord,
if it comes by parting from your doll-like mate.
308
Even if you do not part
from the gentle girl of dark, abundant hair,
it would be good enough. But if you must leave —
leave as one parts from Murugan's great mountain
where bright vēṅkai blossoms, their stems powerful,
scatter and spread.
309
You have resolved to cross
the hot wasteland in the summer month.
Is the wealth you seek beyond the steep mountains,
lord of the high peaks, sweeter
than seeing the first smile
of the small son your beloved carries
in her heavy womb?
310
If you can bring yourself to part —
even as the coin-strung belt slips from her green-gold hips,
even as the bright bangles loosen from her soft arms —
then rare indeed, young man,
will be the beauty of her choice brow.
II. Departure (Poems 311–320)
The hero has gone. The heading is "Celavup pattu" — the ten of departure. These poems are the aftermath: the heroine or friend speaks of his absence. The wasteland has swallowed him. Vultures circle. The fire-flowers of the cotton tree fall like thunder. The heroine's eyes will not stop flooding. "Has he forgotten us — we who never forget?"
311
Even when those who gather vēṅkai flowers
sound their low sweet song,
travelers on the hard road
tremble greatly at the path.
Through that forest he has gone, my beloved.
Will he be long? — so my heart wonders.
312
May virtue attend it! May virtue attend it!
Even if there is drought, may virtue attend it —
that hill with the sword-bright waterfall
that turned back my able lord.
313
What burns is your daughter's longing!
Withered by cruel sorrow until life itself departs,
her ruined heart churning in the grip of grief —
across the land, beyond the distant settlements,
through the forest, our beloved has gone.
314
Bangles spin on the wrist. Ghosts feast on offerings.
Dark-eyed crows and vultures fill the sky.
Small-eyed elephants roam, destroying men —
such, they say, is the long, harsh wasteland road
where he went, he who wearied of our arms.
315
Those dewy-flower, long eyes, clouded on the bed —
he hears no cry of hers, they say, so far is he,
he who brought the loosening of jewels and sorrow,
gone beyond the forest where bamboo groves grow old.
316
Let the gold belt and golden ornaments diminish.
Let the fine lines of her chariot-wide hips fade.
He has truly gone —
through the forest where tigers prowl the path
and the grey-barked ōmai trees stand tall
with their gleaming seed-pods.
317
Come, friend, let us consider:
in the ruined, scorched, hot wilderness
of the pālai wasteland,
my heart has followed the one who crossed —
and the wealth he went to find is still beyond reach.
318
My choice beauty pales. Sharp longing wastes me.
My bamboo-smooth, swelling arms lose their bracelets' hold.
Truly he has killed my desire —
the one who crossed the high-ridged, gleaming mountain
where wildfire has walked with its risen roar.
319
Through the settlements scorched by sun-rays that strike the eyes,
through the forest where trees dry out in the swelling earth —
has our beloved truly gone?
Has he truly forgotten us —
we who never forget?
320
The bright, pure flowers of the thorn-stemmed cotton tree —
the moaning, shifting wind lifts them, and like
the fire of a thunderclap in the sky
they fall upon the dark earth.
Through the branching, harsh wasteland he has gone,
he who brought upon us this unceasing, bitter sickness.
III. The Mid-Wasteland (Poems 321–330)
"Iṭaiccurap pattu" — the ten of the mid-wasteland. Now the poems enter the desert itself. The hero is on the road, or the heroine imagines it. A kite's mate cries from an ōmai branch. The ground is so hot that elephants walk without touching earth. The hero's heart, separated from his body, has stayed behind with her. "Even on such a road, coolness comes from the quality of the one you love."
321
The dry-headed kite's chisel-beaked mate
climbs the fair fork of the crying ōmai tree
and calls in loneliness across the land-scorched forest.
Even if he crosses many mountains
beyond the border of speech,
the bright-bangled woman's virtue will not depart.
322
When summer lingers long, hateful to the tall bamboo,
and the fierce-rayed sun scorches the stone slope —
before, you were a hot road.
But now, whenever I think of the bright-browed woman,
the paths of the mid-wasteland turn cool.
323
Sharp-fanged red dogs watch for boar
in the cactus-thick waste, for their ravenous mates —
and through that hot, branching wasteland you swam,
O my heart, drawn by the nature of the one you love.
324
In the scorched, fire-eaten long waste,
even if I close my eyes for a moment,
I see her — truly —
in the deep night, in the cool house of the great town:
the dark woman whose spreading hair
and beauty-spots outshine the vēṅkai.
325
In summer, frightened by the rustle of dry leaves,
the forest deer refuse food and wander to another land.
Let the hot pālai wasteland not harm us —
for we have gained the companionship
of our fierce beloved's nature.
326
In the fire-bright, fair expanse,
finding no shade,
the young doe and her fawn wither together.
On the half-made path where water is cut off —
truly bitter is the wasteland.
But sweet is the nature of the one left behind
in the shelter of our secret.
327
Small-eyed elephants,
fearing the burn of the hot ground
on their spotted, broad trunks,
walk without touching earth —
in the sun-scorched groves of the high-bamboo wasteland.
Even on such a road,
this worthy man's nature has brought coolness.
328
Though fine rain fell alone and fragrant flowers scattered
and the air seemed cool —
truly it burns
for me who crossed the forest
of wild-elephant groves,
leaving behind the sweet young companion.
329
Through the ruined, peopleless open waste,
the hot-fronted harsh desert — swimming through —
will it return to us,
my courageous heart,
that the tight-bangled woman seized and kept
when she stayed behind,
her bracelets falling, slipping?
330
Even though we have come, swimming through
the hot, scorched wilderness of dust —
let journeying cease now.
Her eyes that wept, her choice beauty ruined —
the thought of the sun-beaten wasteland
is the bright-bangled one's heart's grief.
IV. The Heroine's Lament (Poems 331–340)
"Talaivi iraṅku pattu" — the ten of the heroine's sorrow. Each poem opens with "Amma vāḻi tōḻi" — "Live long, O friend!" The heroine speaks to her confidante in a rising arc of grief. The white flowers of the marā tree smell sweet when travelers think of those they left. Even the wild herds never say "Do not go." His wealth is sweeter to him than the hand-seizing embrace. Is it evening where he is? Do the bats rise to eat the small-leafed neem?
331
Live long, O friend —
on the dark-trunked marā tree with open clusters,
the white flower lingering on its branch
smells sweet on the hill
when those who travel the harsh wasteland
think of those they left behind.
Bitter, they say, is the road he traveled.
332
Live long, O friend —
without any virtue must they be,
the wild herds in the forest of the victorious hill —
for cruel it is to part from a beloved,
and they never say, "Do not go, lord."
333
Live long, O friend —
are they unable, or do they not know?
The birds in his good country of stone,
when they pair with their mates and dwell together —
they never ask him,
"How can you part and live?"
334
Live long, O friend —
on the stony-mouthed waste
where small-leafed nelli trees stand tall,
those who went, my foolish heart following after,
are harder than stone, truly —
who parted while my many-petaled, painted eyes wept.
335
Live long, O friend —
vultures, fierce as oil-pressers,
shriek their foul cry by the stone cliff-side.
Bitter and harsh, they say,
is the road where those who left us traveled.
336
Live long, O friend —
as though he would never part, he embraced us.
Yet he crossed the long, scorched wasteland,
the bond of wealth holding him
more firmly than we could.
337
Live long, O friend —
sweeter than the hand-seizing embrace
he desired with all his body against ours —
truly sweeter to him —
is wealth, to those who went to the cold, dark hills.
338
Live long, O friend —
on the slope, the cotton tree, leafless, having bloomed,
appears at the wasteland's edge
like mountain fire.
Even when parting is painful,
our beloved is one who can bear it.
339
Live long, O friend —
is it evening now, I wonder,
in the country where our beloved went —
the evening when bats rise
to eat the fragrant fruit
of the short-branched neem with its small leaves?
340
Live long, O friend —
does our beloved not think of us?
Or is it we who are confused?
He left us and went —
and the village scandal rose like a brush fire.
V. Early Summer (Poems 341–350)
"Iḷavēṉiṟ pattu" — the ten of early summer. Each poem opens with the same devastating refrain: "Avarō vārār tāṉ vant' aṉṟē" — "He does not come. Yet it has come." The season he promised to return in has arrived — the cuckoos call, the kōṅkam buds break open, the mango puts out fire-colored shoots — but he is not here. The season keeps its promise. He does not. Ten variations on one wound.
341
He does not come. Yet it has come —
the season when the cuckoo-hen sings her sweet call
and fine sand, dust-bright, sways in the stream.
342
He does not come. Yet it has come —
the season when the dark-trunked nuṇavam's fragrant bloom
makes the bees, drunk with joy, dance on the great branches.
343
He does not come. Yet it has come —
the season when the densely-rooted kōṅkam's
richly beautiful, thick buds break open.
344
He does not come. Yet it has come —
the season when the young breasts ripen in their beauty
and the popped-flower puṉkai's tender shoots are crushed.
345
He does not come. Yet it has come —
the season when the right-spiraling marā trees bloom,
roofing our fragrant, cool groves in blossom.
346
He does not come. Yet it has come —
the season when the pātiri blooms on its fair branch
and the red-eyed, dark cuckoo cries.
347
He does not come. Yet it has come —
the season when the young breasts ripen in their beauty
and the popped-flower puṉkai's tender shoots are crushed.
348
He does not come. Yet it has come —
the season when the right-spiraling marā trees bloom,
roofing our fragrant, cool groves in blossom.
349
He does not come. Yet it has come —
the season when fire-footed young shoots
cover and bury the gnarled mango branches.
350
He does not come. Yet it has come —
the time when the bright neem-flowers drip
and honey-sweet words should be clearing his path home.
VI. The Promised Return (Poems 351–360)
"Varavuraitta pattu" — the ten of the promised return. The tone shifts: he is coming back, or he has come. The hero speaks of the road home. The wasteland that was hard becomes easy when he thinks of her. "Not saying 'the road is hard,' he has come, O friend — our beloved." The chariot is driven fast. The long roads, which were endless when he left, have become near.
351
The jackfruit on the road — its sun-eaten small fruit —
travelers through the harsh wasteland eat and pass on.
Leaving the forest behind, he has come. Let it cease now,
maiden of many-petaled, kohl-dark eyes —
the withering of your fine, beautiful hips.
352
Like the lettered hero-stones of warriors
felled by the brave ones' bow-shots —
such rough-barked great elephants
drip with dark fury in the hot wasteland.
Not saying "the road is hard,"
he has come, O friend — our beloved.
353
Like the red mountain where flame-vines blaze —
his broad, beautiful chest shines with bright ornaments.
For you to embrace him sweetly he has come,
the one who crossed the dark, great mountain groves.
354
The red-dog male, mated with his damp she-dog,
passes by the doe with her fawn, not taking her —
through that hard wasteland he has come,
O lady of fine jewels,
hurrying to return your love.
355
O woman of perfect jewels — remembering your beauty,
I did not say, "May great wealth come
from this hard business."
I turned back through the forest
where small-eyed elephants of many markings
roam the path-crossing way.
356
Sweet indeed to remember —
like the gold-wrought rope that tethers a rich man's elephant —
your nature, which seized my heart
and drew it back through the bright-fire-grazed wasteland.
357
Seeing the forest adorned —
the kuravam blooming, the maravam flowering —
wishing, "Let the wealth-seeking journey be damned!" —
he has come, O friend, our beloved,
so that the beauty of your dark, shifting complexion
may glow again.
358
Even if he crossed the many high-peaked mountains,
will he linger long?
Her eyes, long remembering —
each time she wipes them, each time she wipes —
cloud again, a flood bursting its banks.
359
When he left you, hungry for rare wealth,
and parted at the great-stone mountain pass,
the roads seemed endlessly, painfully long.
But now, remembering the bright-jeweled one
and coming toward her —
the wasteland paths have become near.
360
The fire-devoured, scorched, long wasteland,
though it was hard, was not hard —
for my desire-soaked heart, greatly longing for union,
drove the swift horse and strong chariot,
looking toward you, tall as a deer,
remembering — coming.
VII. Direct Address (Poems 361–370)
"Muṉṉilaip pattu" — the ten of direct address. The second person takes over. The hero encounters a hunter's sister at a forest stream. The friend defends the heroine to her mother. A tryst in the fragrant grove is gossip louder than the cuckoo. "Who is the one you desire? Do not hide her from us." These poems crackle with proximity — someone is always being spoken to, confronted, admired, accused.
361
Girl at the high-banked forest stream,
heaping summer pātiri blossoms on the bright-sand shore
and threading them into garlands —
more beloved than your eyes are your breasts;
more beloved than your breasts are your broad, soft arms.
362
Through the branching path strewn with cairns,
heedless of the enmity of small-eyed elephants —
why did you come, O flower-garlanded man?
Your heart, bent on kindness, drew you
through the darkness-wrestling night.
363
O sister of the killing-skilled hunters
with their bent bows, arrows, and red-dyed cloth —
your beauty-spots, you think, are just marks.
But my tormented heart
thinks them a spirit's enchantment.
364
O sister of the hunters who feast on bamboo-fed deer —
let even this young girl with her deer-white teeth learn this:
while I speak and plead,
warrior of the white spear, do not hurry away.
365
Like the hunter-girl of fine teeth
who scatters birds from the fat-meat feast
her brothers brought, killing the herd-deer —
you too have beauty in abundance, lovely to desire.
What penance did you perform, dark sweet shoot?
366
Mother, live long, mother — friend,
if you scold her with reddened eyes,
saying, "She has greatly paled!" —
can you truly know
why the kōṅkam tree
bore its budding, clustered flowers?
367
The golden-seeming green flowers of the rough-barked kōṅkam
and the spreading clusters of the vēṅkai, woven together —
adorning the blooming summer forest stream:
the one who came close in his chariot —
his name, mother, has become one with her life.
368
The fire-flowers of the cotton tree, their many petals dropping,
stripe the dappled shade of the popped-flower puṉkai.
If your soft-haired one will not grieve,
O lord, take with us
the sweet enjoyment of the cool summer season.
369
In the fragrant grove thick with abundant flowers
where bees swarm — with a woman whose smile
is a row of sprouts, yesterday, they say,
you kept a tryst. The gossip
is louder than the cry of the great seasonal cuckoo
on the tall branch of the kuravam tree.
370
Cool-fragrant garlands of the generous-branched kōṅkam,
swarmed by the great clans of dark-winged bees —
who is the one you desire and dwell with?
Do not hide her from us.
VIII. The Mother's Lament (Poems 371–380)
"Makaḷ pōkkiya vaḻit tāyiraṅku pattu" — the ten of the mother's sorrow after the daughter's departure. The daughter has eloped through the wasteland with her lover. The mother is left behind. She blesses the road. She wonders if she is remembered. She curses the mother of the young warrior. She picks up her daughter's abandoned dolls, ball, and dice. "The name 'Mother,' that hard path — truly I bore it. And those who gave it to me were her own companions."
371
Where peacocks dance to the warriors' horn
on the high, tall hill struck by falling rain —
may the wasteland become very sweet:
the wasteland where my crescent-browed young daughter went,
having resolved, "This is the path of virtue."
372
Does she think of me too, I wonder —
my daughter who crossed the rich, many hills
with the young warrior who swore oaths
and convinced her heart,
while gossip rose in the troubled old town?
373
Each time I think of it, I am shattered with grief.
In the hot wasteland where the old, forked-antlered stag
who escaped the tiger's claw
calls with a male voice for his doe to come near —
let suffering find the mother
of that young man with his new-strung, strong bow,
who led my daughter there.
374
Think what I may, I can only say: fate.
The young warrior guards her, front and behind.
She whose hair had never entered the bridal chamber
has crossed the forest that even monkeys do not know.
375
"This is my doll!" — "The doll! This is my —"
Her bright brow, radiant with beauty, her wandering gaze —
"The green parrot I raised! My green parrot!" — these things,
each time I see them, each time I see them,
I break apart.
Has she truly gone — my flower-eyed girl?
376
More than my daily weeping —
may it burn with forest fire,
may it blaze — that virtueless fate
that joined and sent away my young girl
with flower-like, painted eyes,
setting the great house of good deeds in an uproar.
377
On the road where the thirsty, straining elephant
sighs through its trunk like a joined horn —
she has truly gone, my daughter,
leaving us her ball, her dolls, and her dice.
378
The bats rise, spreading their wings in eager flight,
as evening comes and I grieve.
It is not for the one who went that I ache —
it is for this one here:
her sweet-voiced sister, companionless,
whose weeping heart overflows through her matched,
painted, beautiful eyes.
379
With her beloved companions, in the sweet joy of a good marriage —
is she happy, I wonder?
In the groves of the dew-mountain
where herds of bull elephants roam —
joined with that mighty, white-speared warrior,
going forward?
380
She of pearl-white teeth and budding smile,
who went with him through the long wasteland road —
the name "Mother," that hard path:
truly I bore it.
And truly, those who gave it to me
were her own companions.
IX. Words in the Mid-Wasteland During Elopement (Poems 381–390)
"Uṭaṉpōkkiṉ kaṇ iṭaiccurattu uraitta pattu" — the ten spoken in the mid-wasteland during the elopement. The couple is on the road together. Observers see them resting under marā trees, eating nelli fruit like watercock pairs. Village women ache for the young bride. The girl asks passing travelers to carry a message to her friends: "She whose beauty was raised and cherished has crossed the hard road." The warrior plucks vēṅkai flowers and his heart overflows watching her compare them to her hair.
381
Eating together the green nelli and jackfruit,
resting in the striped shade of the red-stemmed marā —
who are they? Pitiable! —
like the short-legged, long-winged watercock pair:
lovers joined in their resolve to be together.
382
She crosses the harsh wasteland with the white-speared warrior
whose sharp eyes are set against danger.
In the loud little village where they rested at twilight,
the house-dwelling women —
mothers of jeweled daughters —
ached greatly for her.
383
The young warrior stood grasping the short branch
of the long-trunked marā in the day-wasteland
where swarming bees cry —
stood plucking right-spiraling white clusters —
and his heart overflowed with joy,
seeing her compare the flowers
to her own beautiful, cascading hair:
for the cotton-doll, or for herself?
384
O travelers of gentle pace, headed for distant lands —
I beg one thing, and I will speak it:
to my companions of even-wristed forearms, in my town,
say this:
"She whose choice beauty was raised and cherished
has crossed the hard road."
385
Mounted on the tall chariot with the fierce-eyed warrior,
leaving behind the prowling-tiger mountain —
"She has crossed many harsh wastelands" — say it,
O travelers of the road, to my virtueless mother
who sat and ruined me,
refusing to love my fine arms.
386
Through the path where tigers prowl beside grieving elephants,
she has gone, joined with the beloved she desired —
your heavily pregnant daughter,
O troubled kinswoman, bewildered
in the tall-walled, fine house.
387
"O Brahmins of virtue-loving tongues
who chant the rare, sacred scriptures — I bow to you" —
so says the innocent woman who questions the travelers.
"We saw her, yes, in the wasteland —
her companion sweetly praising her
as she crossed the high-ridged, gleaming mountain."
388
Let the fury of the fire-bright sun subside.
Rest her in the striped shade of the dark-trunked yā tree.
Cross this small ridge and you will see
the wasteland the conquering-speared young warrior
aims for, with the gold-skinned, tight-bangled maiden.
389
You say she has gone, walking slowly
with the dark-chinned warrior of close-bound anklets,
battle-proven — my doll-like, choice-bangled girl.
Tell me, sir —
did her lovely anklets still chime together?
390
You who go about bowing and questioning
the good people everywhere —
we saw them, truly, in the wasteland:
with the strong-armed, strong-bowed warrior.
X. Return (Poems 391–400)
"Maṟutaravup pattu" — the ten of return. The cycle closes. The crow is offered a feast if it will call the girl home. The friend says: do not grieve — she has come back. The harsh wasteland is crossed. The vēṅkai flowers are plucked for her hair. The daughter sends word ahead: "She is approaching the wasteland's edge." And then — the messenger: "Today she enters." The maravam tree embraces the vine. Summer reaches its fullness. The message has come.
391
O small black crow of stainless plumage —
if, in your loving custom, with your kindred,
you feast fully on fresh meat, raw and fat,
served in a gold-wrought vessel — I will give it.
Only call her to come:
my soft-haired girl,
with the hot-tempered, mighty-speared warrior.
392
Looking at her arms that lost their bamboo-beauty,
and her brow whose loveliness the sun has scorched —
do not grieve, O friend. For grieving
brings endless sorrow.
She has come back
with the lord of the good mountain.
393
O sharp-eyed woman who curses virtue and blames it,
withered by sorrow, holding what was abandoned —
has your daughter come
to comfort your aching heart,
the fierce, white-speared warrior leading the way?
394
Even the loveless virtue that wrought confused suffering
with its worthless resolve — even that has shown grace.
For come and see:
the slim-haired girl who crossed the hot wasteland,
the small-browed young daughter
who stirred the great doe within her.
395
The sharp fire, born of dry bamboo-hearts, wind-fed,
throws its long flame-banner into crevice-caves, roaring.
That bitter, harsh wasteland — we have crossed it.
Gently now, walk on, my girl — live long! —
to our mountain-country
of flower-mixed, sounding waterfalls
falling through bright, great groves.
396
While I pluck the gold clusters of the tiger-spotted vēṅkai
and adorn your hair beside your ear —
let your wasteland-weariness, girl,
slowly, slowly cool.
Our town of stone-built dignity —
let us enter it, however we may be.
397
The red-dog male, his mane bristling on his neck,
passes by the piglets without taking them.
Tell them, you who went before and were asked —
tell my companions of sweet-laughing smiles:
"She is coming, approaching the wasteland's edge."
398
May the wasteland become very sweet —
where fruit ripens that even birds do not know,
where deep water pools that even young deer do not find.
Each time I think of it, I weep.
Yet more greatly than I,
O friend, our town grieves.
399
"Even if you wash the anklet at your house
and perform the rites — let the wedding, the good marriage,
be held at our house" —
what if we say this
to the mother who bore that warrior
of conquering spear and gleaming anklet-feet —
that boy who is skilled at lies?
400
The maravam tree, like warriors, is embraced
by the creeping vine that sways like women —
in the great season of summer, reaching its rare fullness.
She has joined with her beloved.
And with the choice-ankled,
hot-tempered, mighty-speared warrior:
"Today she enters!" — the message has come.
Colophon
The Ainkurunuru — "The Five Hundred Short Poems" — is one of the Eight Anthologies (Eṭṭuttokai) of classical Tamil Sangam literature, composed approximately between the 3rd century BCE and the 3rd century CE. The Pālai section (poems 301–400) is attributed to the poet Ōtalāntaiyār (ஓதலாந்தையார்), about whom nothing is known beyond these hundred poems and the name.
This is a Good Works Translation — independently translated from the classical Tamil by Aṉṟil of the New Tianmu Anglican Church, March 2026. The Tamil source text is from Project Madurai (pmuni0028), prepared by Dr. Ram Ravindran. No prior complete English translation of this section is known to exist. No reference English was consulted.
The ten pattu trace a complete arc: the departure resisted, the departure accomplished, the wasteland between, the heroine's lament, the season of waiting, the promised return, direct address, the mother's grief, the couple traveling together, and the homecoming. It is one of the most perfectly structured emotional narratives in ancient literature.
Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.
🌲
Source Text: ஐங்குறு நூறு — பாலை (Poems 301–400)
Tamil source text from Project Madurai (pmuni0028), prepared by Dr. Ram Ravindran. Freely distributable. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.
31.செலவு அழுங்குவித்த பத்து
மால்வெள் ளோத்திரத்து மையில் வாலிணர்
அருஞ்சுரம் செல்வோர் சென்னிக் கூட்டும்
அவ்வரை யிறக்குவை யாயின்
மைவரை நாட வருந்துவள் பெரிதே.
அரும்பெருள் செய்வினை தப்பற்கும் உரித்தே
பெருந்தோள் அரிவை தகைத்தற்கும் உரியள்
செல்லாய் அயினோ நன்றே
மல்லம் புலம்ப இவள்அழப் பிரிந்தே.
புதுக்கலத் தன்ன கனிய ஆலம்
போகில்தனைத் தடுக்கும் வேனில் அருஞ்சுரம்
தண்ணிய இனிய வாக
எம்மொடுஞ் சென்மோ விடலை நீயே.
கல்லாக் கோவலர் கோலின் தோண்டிய
ஆன்நீர்ப் பத்தல் யானை வெளவும்
கல்லதர்க் கவலை செல்லின் மெல்லியல்
புயல்நெடுங் கூந்தல் புலம்பும்
வயமான் தோன்றல் வல்லா தீமே.
களிறு பிடிதழீஇப் பிறபுலம் படராது
பசிதின வருத்தம் பைதறு குன்றத்துச்
சுடர்தொடிக் குறுமகள் இனைய
எனப்பயஞ் செய்யுமோ விடலைநின் செலவே.
வெல்போர்க் குருசில்நீ வியன்சுரம் இறப்பின்
பல்கழ் அல்குல் அவ்வரி வாடக்
குழலினும் இனைகுவள் பெரிதே
விழவொலி கூந்தல் மாஅ யோளே.
ஞெலிகை முழங்கழல் வயமா வெரூஉம்
குன்றுடை அருஞ்சுரம் செலவயர்ந் தனையே
நன்றில் கொண்கநின் பொருளே
பாவை யன்னநின் துணைபிரிந்து வருமே.
பல்லிருங் கூந்தல் மெல்லிய லோள்வயின்
பிரியாய் ஆயினும் நன்றே விரியிணர்க்
கால் எறுழ் ஒள்வி தாஅய
முருகமர் மாமலை பிரிந்தெனப் பிரிமே.
வேனில் திங்கள் வெஞ்சுரம் இறந்து
செலவுஅயர்ந் தனையால் நீயே நன்று
நின்னயந்து உறைவி கடுஞ்சூல் சிறுவன்
முறுவல் காண்டலின் இனிதோ
இறுவரை நாடநீ இறந்துசெய் பொருளே.
பொலம்பசும் பாண்டில் காசுநிரை அல்குல்
இலங்குவளை மெல்தோள் இழைநிலை நெகிழப்
பிரிதல் வல்லுவை ஆயின்
அரிதே விடலை இவள் ஆய்நுதற் கவினே.
32.செலவுப் பத்து
வேங்கை கொய்யுநர் பஞ்சுரம் விளிப்பினும்
ஆரிடைச் செல்வோர் ஆறுநனி வெரூஉம்
காடுஇறந் தனரே காதலர்
நீடுவர் கொல்என நினையும்என் நெஞ்சே.
அறஞ்சா லியரோ அறஞ்சா லியரே
வறனுண் டாயினும் அறஞ்சா லியரோ
வாள்வனப் புற்ற அருவிக்
கோள்வல் என்னையை மறிந்த குன்றே.
தெறுவது அம்ம நும்மகள் விருப்பே
உறுதுயர் அவலமொடு உயிர்செலச் சாஅய்ப்
பாழ்படு நெஞ்சம் படர் அடக் கலங்க
நாடுஇடை விலங்கிய வைப்பின்
காடுஇறந் தனள்நம் காத லோனே
அவிர்தொடி கொட்பக் கழுதுபுகவு அயரக்
கர்ங்கண் காக்கையொடு கழுகுவிசும்பு அகலச்
சிறுகண் யானை ஆள்வீழ்துத் திரித்ரும்
நீளிடை அருஞ்சுரம் என்பநம்
தோளிடை முனிநர் சென்ற ஆறே.
பாயல் கொண்ட பனிமலர் நெடுங்கண்
பூசல் கேளார் சேயர் என்ப
விழைநெகிழ் செல்லல் உறீஇக்
கழைமுதிர் சோலைக் காடுஇறந் தோரே.
பொன்செய் பாண்டில் பொலங்கலம் நந்தத்
தேரகல் அல்குல் அவ்வரி வாட
இறந்தோர் மன்ற தாமே பிறங்குலைப்
புல்லரை ஓமை நீடிய
புலிவழங்கு அதர கானத் தானே.
சூழ்கம் வம்மோ தோழி பாழ்பட்டுப்
பைதற வெந்த பாலை வெங்காட்டு
அருஞ்சுரம் இறந்தோர் தேஎத்துச்
சென்ர நெஞ்சம் நீடிய பொருளே.
ஆய்நலம் பசப்ப அரும்படர் நலிய
வேய்மருள் பணைத்தோள் வில்லிலை நெகிழ
நசைநனி கொன்றோர் மன்ற இசைநிமிர்ந்து
ஓடெரி நடந்த வைப்பின்
கோடுயர் பிறங்கல் மலை இறந் தோரே.
கண்பொர விளங்கிய கதிர்தெறு வைப்பின்
மண்புரை பெருகிய மரம்முளி கானம்
இறந்தன ரோநம் காதலர்
மறந்தன ரோதில் மறவா நம்மே.
முள்ளரை இலவத்து ஒள்ளினர் வான்பூ
முழங்கல் அசைவளி எடுப்ப வானத்து
உருமுப்படு கனலின் இருநிலத்து உறைக்கும்
கவலை அருஞ்சுரம் போயினர்
தவலில் அருநோய் தலைதந் தோரே.
33.இடைச்சுரப் பத்து.
உலறுதலைப் பருந்தின் உளிவாய்ப் பேடை
அலறுதலை ஓமை அம்கவட் டேறிப்
புலம்புகொள விளிக்கும் நிலம்காய் கானத்து
மொழிபெயர் பன்மலை இறப்பினும்
ஒழிதல் செல்லாது ஒண்டொடி குணனே.
நெடுங்கழை முனிய வேனில் நீடிக்
கடுங்கதிர் ஞாயிறு கல்பகத் தெறுதலின்
வெய்ய வாயினை முன்னே இனியே
ஒண்ணுதல் அரிவையை யுள்ளுதொறும்
தண்ணிய வாயின சுரட்திடை யாறே.
வள்ளெயிற்றுச் செந்நாய் வயவுறு பிணவிற்குக்
கள்ளியங் கடத்தினைக் கேழல் பார்க்கும்
வெஞ்சுரக் கவலை நீந்தி
வந்த நெஞ்சம் நீ நயந்தோள் பண்பே.
எரிகவர்ந் துண்ட என்றூழ் நீளிடைச்
சிறிதுகண் படுப்பினும் காண்குவென் மன்ற
நள்ளென் கங்குல் நளிமனை நெடுநகர்
வேங்கை வென்ற சுணங்கின்
தம்பாய் கூந்தல் மாஅ யோளே.
வேணில் அரையத்து இலையொலி வெரீஇப்
போகில் புகாவுண்ணாது பிறிதுபுலம் படரும்
வெம்பலை அருஞ்சுரம் நலியாது
எம்வெம் காதலி பண்புதுணைப் பெற்றே.
அழலவிர் நன்ந்தலை நிழலிடம் பெறாது
மடமான் அமபினை மறியொடு திரங்க
நீர்மருங்கு அறுத்த நிரம்பா இயவின்
இன்னா மன்ற சுரமே
இனிய மறையான் ஒழிந்தோள் பண்பே.
பொறிவரித் தடக்கை வேதல் அஞ்சிச்
சிறுகண் யானை நிலந்தொடல் செல்வா
வெயின்முளி சோலைய வேய்உயர் சுரனே
அன்ன ஆர்இடை யானும்
தண்மை செய்தஇத் தகையோன் பண்பே.
நுண்மழை தனித்தென நறுமலர் தாஅய்த்
தண்ணிய வாயினும் வெய்ய மன்ற
மடவரல் இந்துணை ஒழியக்
கடமுதிர் சோலைய காடிறத் தேற்கே.
ஆள்வழக்கு அற்ற பாழ்படு நனந்தலை
வெம்முனை அருஞ்சுரம் நீந்தி நம்மொடு
மறுதரு வதுகொல் தானே செறிதொடி
கழிந்துகு நிலைய வாக
ஒழிந்தோள் கொண்டஎன் உரங்கெழு நெஞ்சே.
வெந்துக ளாகிய வெயிர்கடம் நீந்தி
வந்தனம் ஆயினும் ஒழிகஇனிச் செலவே
அழுத கண்ணள் ஆய்நலம் சிதையக்
கதிர்தெறு வஞ்சுரம் நினைக்கும்
அவிர்கொல் ஆய்தொடி உள்ளத்துப் படரே.
34.தலைவி இரங்கு பத்து.
அம்ம வாழி தோழி அவிழிணர்க்
கருங்கால் மராஅத்து வைகிசினை வான்பூ
அருஞ்சுரம் செல்லுநர் ஒழிந்தோர் உள்ள
இனிய கம்ழும் வெற்பின்
இன்னா என்பஅவர் சென்ற ஆறே.
அம்ம வாழி தோழி என்னதூஉம்
அறநில மன்ற தாமே விறன்மிசைக்
குன்றுகெழு கானத்ஹ்ட பண்பின் மாக்கணம்
கொடிதே காதலிப் பிரிதல்
செல்லல் ஐய என்னா தவ்வே.
அம்ம வாழி தோழி யாவதும்
வல்லா கொல்லோ தாமே அவண
கல்லுடை நன்னாட்டுப் புள்ளீனப் பெர்ந்தோடு
யாஅம் துணைபுணர்ந்து உறைதும்
யாங்குப் பிந்துறைதி என்னா தவ்வே.
அம்ம வாழி தோழி சிறியிலை
நெல்லி நீடிய கல்வாய் கடத்திடைப்
பேதை நெஞ்சம் பின்செலச் சென்றோர்
கல்லினும் வலியர் மன்ற
ப்ல்லிதல் உண்கண் அழப்பிர்ந் தோரே.
அம்ம வாழி தோழி நம்வயின்
நெய்தோ ரன்ன வெவிய எருவை
கற்புடை மருங்கில் கடுமுடை யார்க்கும்
கடுநனி கடிய என்ப
நீடி இவன் வருநர் சென்ற ஆறே.
அம்ம வாழி தோழி நம்வயின்
பிரியலர் போலப் புணர்ந்தோர் மன்ற
நின்றதில் பொருட்பிணி முற்றிய
என்றூழ் நீடிய சுரன்இறந் தோரே.
அம்ம வாழி தோழி நம் வயின்
மெய்யுற விரும்பிய கைகவர் முயக்கினும்
இனிய மன்ற தாமே
பனியிரும் குன்றம் சென்றோர்க்குப் பொருளே.
அம்ம வாழி தோழி சாரல்
இலையில வலர்ந்த ஓங்குநிலை இலவம்
மலையுறு தீயில் சுரமுதல் தோன்றும்
பிரிவருங் காலையும் பிரிதல்
அரிதுவல் லுநர்நம் காத லோரே.
அம்ம வாழி தொழி சிறியிலைக்
குறுஞ்சினை வேம்பின் நறும்பழம் உணீஇய
வாவல் உகக்கும் மாலையும்
இன்றுகொல் காதலவர் சென்ற நாடே.
அம்ம வாழி தொழி காதலர்
உள்ளார் கொல்நாம் மருள்உற் றனம்கொல்
விட்டுச் சென்றனர் நம்மே
தட்டைத் சென்றனர் நம்மே
தட்டைத் தீயின் ஊரலர் எழவே.
35.இளவேனிற் பத்து.
அவரோ வாரார் தான்வந் தன்றே
குயிற்பெடை இன்குரல் அகவ
அயிர்க்கேழ் நுண்ணறல் நுடங்கும் பொழுதே.
அவரோ வாரார் தான்வந் தன்றே
சுரும்புகளித்து ஆலும் இருஞ்சினைக்
கருங்கால் நுணவம் கமழும் பொழுதே.
அவரோ வாரார் தான்வந் தன்றே
திணிநிலைக் கோங்கம் பயந்த
அணிமிகு கொழுமுகை உடையும் பொழுதே.
அவரோ வாரார் தான்வந் தன்றே
எழில்தகை இஅள்முலை பொலியப்
பொரிப்பூம் புன்கின் முறிதிமிர் பொழுதே.
அவரோ வாரார் தான்வந் தன்றே
வலஞ்சுரி மராஅம் வேய்ந்துநம்
மணங்கமழ் தண்பொழில் மலரும் பொழுதே.
அவரோ வாரார் தான்வந் தன்றே
அஞ்சினைப் பாதிரி அலர்ந்தெனச்
செங்கண இருங்குயில் அறையும் பொழுதே.
அவரோ வாரார் தான்வந் தன்றே
எழில்தகை இளமுலை பொலியப்
பொரிப்பூம் புன்கின் முறிதிமிர் பொழுதே.
அவரோ வாரார் தான்வந் தன்றே
வலஞ்சுரி மராஅம் வேய்ந்துநம்
மண்ங்கமழ் தண்பொழில் மலரும் பொழுதே.
அவரோ வாரார் தான்வந் தன்றே
பொரிகால் மாஞ்சினை புதைய
எரிகால் இளந்தளிர் ஈனும் பொழுதே.
அவரோ வாரார் தான்வந் தன்றே
வேம்பின் ஒண்பூ உறப்பத்
தேம்படு கிளவியவர்த் தெளீக்கும் போதே.
36.வரவுரைத்த பத்து
அத்த பலவின் வெயில்தின் சிறுகாய்
அருஞ்சுரம் செல்வோர் அருந்தினர் கழியும்
காடுபின் ஒழிய வந்தனர் தீர்கினிப்
பல்லிதல் உண்கண் மடந்தைநின்
நல்லெழில் அல்குல் வாடிய நிலையே.
விழுத்தொடை மறவர் வில்லிடத் தொலைந்தோர்
எழுத்துடை நடுகிஅல் அன்ன விழுப்பிணர்ப்
பெருங்கை யானை இருஞ்சினம் உறைக்கும்
வெஞ்சுரம் அரிய என்னார்
வந்தனர் தோழிநம் காத லோரே.
எரிக்கொடி கநலை இய செவ்வரை போலச்
சுடர்ப்பூண் விளங்கும் எந்தெழில் அகலம்
நீ இனிது முயங்க வந்தனர்
மாயிருஞ் சோலை மலையிறந் தோரே.
ஈர்ம் பிணவு புணர்ந்த செந்நாய் ஏற்றாஇ
மறியுடை மான்பிணை கொள்ளாது கழியும்
அரிய சுரன்வந் தனரே
தெரியிழை அரிவைநின் பண்புதர விரைந்தே.
திருந்திழை அரிவை நின்னலம் உள்ளி
அருஞ்செயல் பொருட்பிணி பெருந்திரு உறுகெனச்
சொல்லாது பெயர்தந் தேனே பல்பொறிச்
சிறுகண் யானை திரிதரும்
நெறிவிலங்கு அதர கானத் தானே.
உள்ளுதற்கு இனிய மன்ற செல்வர்
யானை பிணித்த பொன்புனை கயிற்றின்
ஒள்ளெரி மேய்ந்த சுரத்திடை
உள்ளம் வாங்கத் தந்தநின் குணனே.
குரவம் மலர மரவம் பூப்பச்
சுரன்அணி கொண்ட கானம் காணூஉ
அழுங்குக செய்பொருள் செலவுஎன விரும்பிநின்
அம்கலிழ் மாமை கவின
வந்தனர் தோழிநம் காத லோரே.
கோடுயர் பன்மலை இறந்தனர் ஆயினும்
நீடவிடுமோ மற்றே நீடுநினைந்து
துடைத்தொறும் துடைத்தொறும் கலங்கி
உடிஅத்தெழு வெள்ள மாகிய கண்ணே.
அரும்பொருள் வேட்கைய மாகிநின் துறந்து
பெருங்கல் அதரிடைப் பிரிந்த காலைத்
தவநனி நெடிய வாயின இனியே
அணியிழை உள்ளியாம் வருதலின்
அணிய வாயின சுரத்தைடை யாறே.
எரிகவர்ந் துண்ட என்றூழ் நீளிடை
அரிய வாயினும் எளிய அன்றே
அவவூறு நெஞ்சம் கலவுநனி விரும்பிக்
கடுமான் திண்தேர் கடைஇ
நெடுமான் நோக்கிநின் உள்ளி வரவே.
-
முன்னிலைப் பத்து
-
உயர்கரைக் கான்யாற்று அவிர்மணல் அகந்துறை
வேனிற் பாதிரி விரிமலர் குவைஇத்
தொடலை தை இய மடவரல் மகளே
கண்ணினும் கதவநின் முலையே
முலையினும் கதவநின் தடமென் தோளே.
பதுக்கைத் தாய ஒதுக்கருங் கவலைச்
சிறுகண் யானை உறுபகை நினையாது
யாக்குவந் தனையோ பூந்தார் மார்ப
அருள்புரி நெஞ்சம் உய்த்தர
இருள்பொர நின்ற இரவி னானே.
சிலைவிற் பகழிச் செந்துவ ராடைக்
கொலைவல் எயினர் தங்கைநின் முலைய
சுணங்கென நினைதி நீயே
அணங்கென நினையும்என் அணங்குறு நெஞ்சே.
முளமா வல்சி எயினர் தங்கை
இளமா எயிற்றிக்கும் இந்நிலை அறியச்
சொல்லினேன் இரக்கும் அளவை
வெள்வேல் விடலை விரையா தீமே.
கணமா தொலைச்சித் தன்னையர் தந்த
நிணவூன் வல்சிப் படுபுள் ஒப்பும்
நலமாண் எயிற்றி போலப் பலமிகு
நல்நலம் நயவர உடையை
என்நோற் றனையோ மாஇன் தளிரே.
அன்னாய் வாழிவேண் டன்னை தோழி
பசந்தனள் பெரிதெனச் சிவந்த கண்ணை
கொன்னே கடவுதி யாயின் என்னதூஉம்
அறிய ஆகுமோ மற்றே
முறியிணர்க் கோங்கM பயந்த மாறே.
பொரியரைக் கோங்கின் பொன்மருள் பசுவீ
விரியிணர் வேங்கையொடு வேறுபட மிலைச்சி
விரிவுமலர் அணிந்த வேனில் கான்யாற்றுத்
தேரொடு குறுக வந்தோன்
பேரொடு புணர்ந்தன்று அன்னைஇவள் உயிரே.
எரிப்பூ இலவத்து ஊழ்கழி பன்பலர்
பொரிப்பூம் புன்கின் புகர்நிழல் வரிக்கும்
தண்பத வேனில் இன்ப நுகர்ச்சி
எம்மொடு கொண்மோ பெருமநின்
எம்மெல் ஓதி அழிவிலள் எனினே.
வளமலர் ததிந்த வண்டுபடு நறும்பொழில்
முளைநிரை முறுவல் ஒருத்தியொடு நெருநல்
குறிநீ செய்தனை என்ப அலரே
குரவ நீள்சினை உறையும்
பருவ மாக்குயில் கௌவையில் பெரிதே.
வண்சினைக் கோங்கின் தண்கமழ் படலை
இருஞ்சிறை வண்டின் பெருங்கிளை மொய்ப்ப
நீநயந்து உறையப் பட்டோ ள்
யாவ ளோஎம் மறையா தீமே.
38.மக்ட் போக்கிய வழித் தாயிரங்கு பத்து.
மள்ளர் கோட்டின் மஞ்ஞை யாலும்
உயர்நெடும் குன்றம் படுமழை தலைஇச்
சுரநனி இனிய வாகுக தில்ல
அறநெறி இதுவெனத் தெளிந்தஎன்
பிறைநுதற் குறுமகள் போகிய சுரனே.
என்னும் உள்ளினள் கொல்லோ தன்னை
நெஞ்சுணத் தேற்றிய வஞ்சினக் காளையொடு
அழுங்கல் மூதூர் அலரெழச்
செழும்பல் குன்றம் இறந்தஎன் மகளே.
நினைத்தொறும் கலிலும் இடும்பை எய்துக
புலிக்கோட் பிழைட்த கவைக்கோட்டு முதுகலை
மான்பிணை அணைதர ஆண்குரல் விளிக்கும்
வெஞ்சுரம் என்மகள் உய்த்த
வம்பமை வல்வில்விடலை தாயே.
பல்லூல் நினைப்பினும் நல்லென் றூழ
மிளி முன்பின் காளை காப்ப
முடியகம் புகாக் கூந்தலள்
கடுவனும் அறியாக் காடுஇறந் தோளே.
இதுவென் பாவை பாவை இதுஎன்
அலமரு நோக்கின் நலம்வரு சுடர்நுதல்
பைங்கிளி எடுத்த பைங்கிளி என்றிவை
காண்தொறும் காண்தொறும் கலங்க
நீங்கின ளோஎன் பூங்க ணோளே.
நாள்தொறும் கலிழும் என்னினும் இடைநின்று
காடுபடு தீயின் கனலியர் மாதோ
நல்வினை நெடுநகர் கல்லெனக் கலங்கப்
பூப்புரை உண்கண் மடவரல்
போக்கிய புணர்த்த அறனில் பாலே.
நீர்நசைக்கு ஊக்கிய உயவல் யானை
இயம்புணர் தூம்பின் உயிர்க்கும் அத்தம்
சென்றனள் மன்றஎன் மகளே
பந்தும் பாவையும் கழங்கும்எமக்கு ஒழித்தே.
செல்லிய முயலிப் பாஅய சிறகர்
வாவல் உகக்கும் மாலையாம் புலம்பப்
போகிய அவட்கோ நோவேன் தேமொழித்
துணையிலள் கலிழும் நெஞ்சின்
இணையேர் உண்கண் இவட்குநோ வதுமே.
தன்னமர் ஆயமொடு நன்மண நுகர்ச்சியின்
இனிதாங் கொல்லோ தனக்கே பனிவரை
இனக்களிறு வழங்கும் சோலை
வயக்குறு வெள்வேல் அவற்புணர்ந்து செலவே.
அத்தம் நீளிடை அவனொடு போகிய
முத்தேர் வெண்பல் முகிழ்நகை மடவரல்
தாயர் என்னும் பெயரே வல்லாறு
எடுத்தேன் மன்ற யானே
கொடுத்தோர் மன்றஅவள் ஆயத் தோரே.
-
உடன்போக்கின் கண் இடைச் சுரத்து உரைத்த பத்து.
பைங்காய் நெல்லி பலவுடன் மிசைந்து
செங்கால் மராஅத்த வரிநிழல் இருந்தோர்
யார்கொல் அளியர் தாமே வார்சிறைக்
குறுங்கால் மகன்றில் அன்ன
உடன்புணர் கொள்கைக் காத லோரே.
புன்னொலிக்கு அமர்த்த கண்ணன் வெள்வேல்
திருந்துகழ் காளையொடு அருஞ்சுரம் கழிவோள்
எல்லிடை அசைந்த கல்லென் சீறூர்ப்
புனையிழை மகளிர்ப் பயந்த
மனைகெழு பெண்டிர்க்கு நோவுமார் பெரிதே.
கோள்சுரும்பு அரற்றும் நாள்சுரத்து அமன்ற
நெடுங்காண் மராஅத்துக் குறுஞ்சினை பற்றி
வல்ஞ்சுரி வாலிணர் கொய்தற்கு நின்ற
மள்ளன் உள்ள மகிழ்கூர்ந்துஅன்றே
பஞ்சாய்ப் பாவைக்கும் தனக்கும்
அம்சாய் கூந்தல் ஆய்வது கண்டே.
சேண்புலம் முன்னிய அசைநடை அந்தணிர்
நும்மொன்று இரந்தனென் மொழிவல் எம்மூர்
ஆய்நயந்து எடுத்த ஆய்நலம் கலின
ஆரிடை இறந்தனள் என்மின்
நேர் இறை முன்கைஎன் ஆயத் தோர்க்கே.
கடுங்கண் காளையொட்ய் நெடுந்தேர் ஏறிக்
கோள்வல் வேங்கை மலையிறக்கொழிய
வேறுபல் அருஞ்சுரம் இறந்தனள் அவளெனக்
கூறுமின் வாழியோ ஆறுசெல் மாக்கள்
நல்தோள் நயந்துபா ராட்டி
என்கெடுத்து இருந்த அறனில் யாய்க்கே.
புன்கண் யானையொடு புலிவழங்கு அத்தம்
நய்ந்த காதலற் புணர்ந்துசென் றனளே
நெடுஞ்சுவர் நல்லில் மருண்ட
இடும்பை உறவிநின் கடுஞ்சூல் மகளே.
அறம்புரி அருமறை நவின்ற நாவில்
திறம்புரி கொள்கை அந்தணீர் தொழுவலென்று
ஒள்தொடி வினவும் பேதையம் பெண்டே
கண்டனெம் அம்ம சுரத்திடை அவளை
இந்துணை இனிதுபா ராட்டக்
குன்றுயர் பிறங்கல் மலையிறந்த் தோளே.
நெரும்பவிர் கனலி உர்ப்புசினந் தணியக்
கருங்கால் யாத்து வரிநிழல் இரீஇச்
சிறுவரை இறப்பின் காண்குவை செறிதொடிப்
பொன்னேர் மேணி மடந்தையொடு
வென்வேல் விடலை முன்னிய சுரனே.
செய்வினை பொலிந்த செறிகழல் நோந்தாள்
மையணல் காளையொடு பைய இயலிப்
பாவை யன்னஎன் ஆய்தொடி மடந்தை
சென்றனள் என்றிர் ஐய
ஒன்றின வோஅவள் அம்சிலம் படியே.
நல்லோர் ஆங்கண் பர்ந்துகை தொழுது
பல்லூழ் மறுகி வனவு வோயே
திண்தோள் வல்வில் காளையொடு
கண்டனெம் மன்ற சுரத்திடை யாமே.
40.மறுதரவுப் பத்து
மறுவில் தூவிச் சிறுகருங் காக்கை
அன்புடை மரபின்நின் கிளையோடு ஆரப்
பச்சூன் பெய்த பைந்நிண வல்சி
பொலம்புனை கலத்தில் தருகுவென் மாதோ
வெம்சின விறல்வேல் காளையொடு
அம்சில் ஓதியை வரக்கரைந் தீமே.
வேய்வனப்பு இழந்த தோளும் வெயில்தெற
வாய்கவின் தொநந்த நுதலும் நோக்கிப்
பரியல் வாழி தோழி பரியின்
எல்லைஇல் இடும்பை தரூஉம்
நல்வரை நாடனொடு வந்த மாறே.
துறந்ததன் கொண்டு துயரடச் சாஅய்
அறம்புலந்து பழிக்கும் அண்க ணாட்டி
எவ்வ நெஞ்சிற்கு ஏம மாக
வந்தன ளோநின் மகளே
வெந்திறல் வெள்வேல் விடலைமுந் துறவே.
மாண்பில் கொள்கையொடு மயங்குதுயர் செய்த
அன்பில் அறானும் அருளிற்று மன்ற
வெஞ்சுரம் இறந்த அம்சில் ஓதிப்
பெருமட மான்பிணை அலைத்த
சிறுநுதல் குறுமகள் காட்டிய வம்மே.
முளிவயிர்ப் பிறந்த வளிவளர் கூர்எரிச்
சுடர்விடு நெடுங்கொடி விடர்குகை முழங்கும்
இன்னா அருஞ்சுரம் தீர்ந்தனம் மென்மெல
ஏகுமதி வாழியோ குறுமகள் போதுகலந்து
கறங்கிசை அருவி வீழும்
பிறங்கிரும் சோலைநம் மலைகெழு நாட்டே.
புலிப்பொறி வேங்கைப் பொன்னிணர் கொய்துநிண்
கதுப்பயல் அணியும் அளவை பைபயச்
சுரத்திடை அயர்ச்சியை ஆறுக மடந்தை
கல்கெழு சிறப்பின் நம்மூர்
எவ்விருந் தாகிப் புகுக நாமே.
கவிழ்மயிர் எருத்தின் செந்நாய் ஏற்றை
குருளைப் பன்றி கொள்ளாது கழியும்
சுரன்அணி வாரா நின்றனள் என்பது
முன்னுற விரந்தநீர் உரைமின்
இன்நகை முறுவல்என் ஆயத்தோர்க்கே.
புள்ளும் அறியாப் பல்பழம் பழுனி
மடமான் அறியாத் தடநீர் நிலைஇச்
சுரநனி இனிய வாகுக என்று
நினைத்தொறும் கலிழும் என்னினும்
மிகப்பெரிது புலம்பின்று தோழிநம் ஊரே.
நும்மனைச் சிலம்பு கழீஇ அயரினும்
எம்மனை வதுவை நன்மணம் கழிகெனச்
சொல்லின் எவனோ மற்றே வென்வேல்
மையற விளங்கிய கழலடிப்
பொய்வல் காளையை ஈன்ற தாய்க்கே.
மள்ளர் அன்ன மரவந் தழீஇ
மகளிர் அன்ன ஆடுகொடி நுடக்கும்
அரும்பதம் கொண்ட பெரும்பத வேனில்
காதல் புணர்ந்தனள் ஆகி ஆய்கழல்
வெஞ்சின விரல்வேல் காலையொடு
இன்றுபுகு தருமென வந்தன்று வந்தன்று தூதே.
Source Colophon
Tamil source text from the Ainkurunuru (ஐங்குறு நூறு), Project Madurai digital edition (pmuni0028), prepared by Dr. Ram Ravindran. Last revised 31 July 2021. Freely distributable with the Project Madurai header intact. Original text in the public domain.
🌲