Part V — Mullai: The Forest (Poems 401–500)
The mullai is the forest — jasmine-vines on rain-wet hills, peacocks dancing in the green, the first thunder that breaks the drought. In the Sangam system, mullai is the landscape of patient waiting: the lover gone to war, the wife who endures, the season that promises his return. The governing season is the monsoon. The governing hour is evening. The governing flower is the jasmine — mullai itself — whose white blossoms open with the rain.
The Mullai section is attributed to the poet Ōrampōkiyār (ஓரம்போகியார்), about whom almost nothing is known beyond these hundred poems. The poems are organized into ten groups of ten (pattu), tracing a complete arc of waiting and reunion: first the nursemaid describes domestic happiness, then the hero praises the monsoon countryside with his beloved, then voices multiply — departure, the beautified road, the warrior's longing at the war-camp, the heroine's anguish when the season arrives without him, the friend's encouragement, the bard's messages, the hero commanding his charioteer to race home, and finally — the arrival. It is a cycle of patience rewarded, mapped onto the greenest landscape the Sangam poets knew.
Where the pālai burned with separation and scorched earth, the mullai is tender with hope. The monsoon's arrival is the signal: he promised to return with the rains. Every thunderclap is both longing and promise. Every jasmine blossom is both beauty and reproach — the season has kept its word; has he? The great structural irony of the mullai is that nature is faithful, and the question is whether the human beloved can match it.
This is, to the best of our knowledge, the first complete English translation of the Mullai section of the Ainkurunuru from Tamil. The Tamil source text is from Project Madurai (pmuni0028), a freely distributable digital edition. With this translation, all five sections of the Ainkurunuru — Marutam, Neytal, Kuriñci, Pālai, and Mullai — are now complete in English for the first time.
I. The Nursemaid's Words (Poems 401–410)
The first ten poems bear the heading "Cevili kūṟṟup pattu" — the ten of the nursemaid's speech. The cevili is the foster-mother, the woman who raised the heroine and now watches her daughter's household with tenderness. These poems are pure domestic happiness: the couple lying together with their child between them like a doe and her fawn, the mother nursing while the father embraces her from behind, the toddler rolling a toy chariot, the bard's lute perfectly suited to the evening joy. There is no separation yet. The mullai landscape begins in fullness — so that when the fullness breaks, we feel what was lost.
401
Like a doe that places her fawn between,
with the son in their middle —
sweet indeed is their resting, without weariness,
embracing their wide, dark world.
Such joy is hard to find
in this birth or the next.
402
The mother holds the son. The father embraces her from behind,
resting with desire.
Their lying together is like the plucking
of a bard's strings.
How sweet — it possesses true quality.
403
More than upon his beloved wife,
his heart has settled upon the son —
seeing the one who bears his great father's name,
practicing sweet laughter with his smile,
rolling a little chariot on toddling legs.
404
While the bright-browed woman feeds the son at her breast,
he embraces her from behind, content —
the lord of the country
of cool, flowered meadows
and many small hills.
405
Like the red flame of a bright lamp,
she has truly become the light of the house —
the mother of the son
of the lord of this countryside
adorned with many flowers in the heavy rain.
406
While the son plays at the beautiful, kohl-dark eyes,
he sits sweetly, holding his beloved —
the lord of the land
where bees hum over
pollen-rich buds in the meadow.
407
Embracing his desired beloved,
savoring the fruit of union
like the pleasing hum of a bard's strings —
the lord of the soft-meadowed land.
408
While bards sing the jasmine tune
and the bright-browed woman wreathes herself in jasmine —
the noble lord sits sweetly,
all quarrels resolved,
shining with his son.
409
The father embraces the son.
The soft-spoken mother embraces them both.
Sweet indeed is their resting —
it is equal to the great
expanse of this wide world.
410
On the short-legged cot in the evening courtyard,
with the lady of the house as his companion
and the son crawling over his chest in happy laughter —
for this moment of joy,
the bard's soft-tuned lute is well-suited indeed.
II. The Hero Praises the Season (Poems 411–420)
"Kiḻavaṉ paruvam pārāṭṭup pattu" — the ten in which the hero praises the season. The monsoon has come, and the hero — still at home — celebrates it with his beloved. He invites her to bathe in the new waters, to see the flowers that have adorned the countryside, to watch the peacocks dance like her. Every poem is an invitation. "Come, dark-haired one." "Come, gentle one." "This is our season." The hero speaks with the ease of a man who does not yet know he will be called to war.
411
The full-voiced cloud scatters heavy drops —
the monsoon has begun in the lovely countryside!
Come quickly, dark-haired one —
let us play in the new-falling waters!
412
Ironwood, laburnum, water-lily, jasmine —
with buds of taḷavu opening and piṭavu in bloom,
the countryside has put on its flower-adornment!
Come quickly, great-eyed one —
let us celebrate!
413
In the cool countryside that smells like your brow,
peacocks dance as you do —
the monsoon has begun, my season!
O woman of great grace,
how worthy of love!
414
Birds and beasts pair and frolic sweetly.
Trees and creepers bloom in fullness.
Come, gentle one, let us see
the abundant, fragrance-breathing countryside!
415
This is it, maiden — the season we desired!
That is it — the countryside we longed for!
If we spend our youth together, sweetly —
how sweet indeed! Now is the time for union.
416
In the countryside of fragrant pollen,
where joyful bees hum, sated, over lovely bushes,
the bull embraces his gentle mate.
Just so, bright-bangled one —
we too have come together!
417
The monsoon has mingled with the countryside!
The fields have spread with beauty!
While bees swarm the pollen-heavy honey —
she of bud-laden hair
has embraced me.
418
The sky sings and lifts the drought,
pouring heavy drops unceasingly on the countryside —
behold! You are a daughter of heaven,
you whom I hold close
at the breast, glorious one!
419
Our bond — breath mingled into one,
faultless, not knowing what it means to part,
ever-fresh, ever-embracing —
look, my love: the beasts of the countryside
have paired as delightfully as we!
420
Laburnum blooming like gold,
ironwood like gems,
the honeyed gloriosa lily beside them —
countryside, you have attained fine beauty!
We come to see you —
I and the bright-browed woman,
pursuing grace.
III. The Mixed Ten (Poems 421–430)
"Viravup pattu" — the mixed ten. The speakers multiply and the mood shifts. The hero contemplates departure. The heroine or her friend tries to block it. "If you drive the tall chariot swiftly, she will not need to grieve." "If you go, your beloved son will weep for the breast." "The great mountain thunders — and you resolved to go while the bright brow pales!" Separation has not yet happened, but its shadow falls across every poem. In one, the hero defiantly refuses to leave. In another, he surrenders to the call. The mixed ten is the hinge between happiness and longing.
421
In the flowered meadow at evening,
where guards fling white stones and hiding hares scatter —
the young woman of the field-country lord
has blocked his departure
with her beautiful, rounded arms.
422
If we hasten on the tall chariot,
swift horses making jasmine and taḷavam tremble and fall
from their long creepers as we pass —
she of bangled wrists
will not need to grieve!
423
The great mountain thunders and pours rain!
You have resolved to go
while the bright brow pales —
we cannot bear your leaving.
Our flower-dark eyes
have filled with tears.
424
If you go, lord of the flower-countryside,
while your young wife's bright brow pales —
your beloved son, like a lotus bud
opening in clear water,
will weep for the breast.
425
Where the peahen delights her mate
and birds call on the road through the forest —
if you drive the tall chariot swiftly,
ending our hard grief
will be easy!
426
Having quit the victorious king's hard service,
I have stopped my going —
for the bright-browed one!
I who commanded the thundering war-drum
and conquered kingdoms in harsh battle.
427
O maiden of great flower-eyes —
you would not release me, saying "The monsoon has come!"
And that warrior king is still at his camp —
so I have held back from leaving.
428
The chariot halts. The rainbow arches.
The full-roaring cloud begins to pour!
Setting aside the king's high service —
we have begun the work of caring for you.
429
If you release us from the pallor of your dark, rich hair —
we would go, we would!
To conquer the fierce enemy
with untamed elephants
that shatter the fortressed banners of foes.
430
On the tall hill, the short-stemmed laburnum
displays its shining petals like pressed gold —
O daughter of the forest lord,
stop your weeping!
I too grieve at his going.
IV. The Countryside's Adornment (Poems 431–440)
"Puṟavaṇip pattu" — the ten of the countryside's adornment. Every poem opens with the same refrain: "Naṉṟē kāṭalar ceṉṟa āṟē" — "Good is the road our beloved took!" The heroine or her friend looks at the road the hero traveled and sees that the monsoon has beautified it: peacocks on the hills, warriors crowned with laburnum, forests greeting the rain, does frolicking with fawns, jasmine blooming white, cowherd villages wreathed in flowers. The road is good. The season is faithful. The countryside has kept its promise. The question hangs unspoken beneath every poem: will he?
431
Good is the road our beloved took!
On the great, colored hill above,
it has peacocks too —
jewel-hued in form!
432
Good is the road our beloved took!
Crowned with laburnum like refined gold —
it has warriors too,
like men entering a wedding feast!
433
Good is the road our beloved took!
Clouds blow with water —
it has a forest too,
risen to greet the monsoon!
434
Good is the road our beloved took!
Does and their fawns frolic —
it has the pleasure too
of cool rain falling!
435
Good is the road our beloved took!
Water-lilies adorn the earth in bloom —
it has golden laburnum
and piṭavam too!
436
Good is the road our beloved took!
With laburnum in shining clusters like fine gold —
it has blooming kurundu too!
437
Good is the road our beloved took!
Cool rain pours with hail —
it has pure, white jasmine
in bloom too!
438
Good is the road our beloved took!
Green bushes bloom in many flowers —
it has the quality of delight!
439
Good is the road our beloved took!
It has cowherd villages too —
great and cool in their steadiness,
where herdsmen wear kurundu garlands!
440
Good is the road our beloved took!
In the season the rain has given —
it has bright gloriosa
and taḷavam too!
V. The War-Camp (Poems 441–450)
"Pācaṟaip pattu" — the ten of the war-camp. The hero is at war, serving the king. He thinks of his beloved constantly. "If she knew the grief we bear — that would be enough." "She whose virtue is like Arundhati in the highest sky." "Let us see her shining brow like a young crescent in moonlight — if only the king would release us!" The war-drum thunders at dawn, but the hero's real battle is with longing. Three things sound in parallel: the drum, the monsoon, and his sleepless heart. The chariot is readied. The wheels are turning. But the king has not yet let him go.
441
Since we parted helplessly, with the monsoon thunder,
from the fair one, our delicate lover —
pain has done its deep work on us.
If she knew the grief we bear —
that would be enough.
442
If the great king's hard service should ease,
she is well worthy of our return —
she whose virtue is like Arundhati
in the darkened sky's highest place,
mother of our jeweled son.
443
Not minding the distance,
mounting the good chariot —
let us see her beauty-bright brow
like a young crescent in moonlight!
If only the king of many conquered fortresses
would release us from his service!
444
We would see the great-armed young woman —
if the victorious king's wars should end!
His great elephants, tusks split and blunted
from storming long-walled fortresses —
if only we could head toward home!
445
Leaving your glorious beloved to lament,
you came to this hard-service war-camp.
At the hour when the good bull embraces the returning cow —
each time I think of it, my heart floods.
How quickly you too have longed to come home!
446
Her jasmine-fragrant hair releasing its scent —
we shall see her beauty, the dark-skinned one,
when we have served the war-camp's hard duty
and return to our beloved country!
447
May the king's service be released!
While bees buzz, wings playing,
around the red kingfisher-beak buds of taḷavam
growing in the cool dew —
let us see that bright brow, worthy of all songs!
448
The war-drum thunders at dawn —
the fierce king has faced his duty.
Jasmine blooms on the soft, strong hills
as the monsoon's thick drops pour —
the monsoon has faced the earth.
And we, thinking every moment of her tender hair,
sleepless, tossing —
we have faced our own.
449
Wheels turning, breaking rough ground,
strong horses yoked to the standing post —
the chariot is firmly readied!
We shall see the bright-browed one
when the king's war is done!
450
May the glorious king head home,
the war-drums' hard service done, enmity subsided!
That the hot, sighing sickness may ease —
may the fair one's form
fall like a wave upon my eyes!
VI. The Heroine's Words on Seeing the Season (Poems 451–460)
"Paruvaṅ kaṇṭu kiḻatti uraittap pattu" — the ten the heroine spoke on seeing the season. The monsoon has arrived. He promised to return with the rains. He has not returned. She speaks — to her friend, to herself, to the air. "The parched earth sprouts — the monsoon has done its work! But the pīram flower has done its blooming too" — meaning: the flower of pallor has opened on her body. The three "beginnings" of poem 453 are among the most structurally beautiful in the entire Ainkurunuru: the monsoon begins, her tears begin, and she believes his chariot has begun its journey. Hope and grief are indistinguishable.
451
Those who parted helplessly with the monsoon —
what use waiting for the chariot's glad return?
Facing the stubborn enemy army —
to sit and endure
is the king's service.
452
The parched earth sprouts, stone-voiced clouds blow —
the monsoon has done its work!
Our fierce beloved labors to bring the enemy's tribute —
while the beauty of my soft arms fades,
the golden pīram flower
has done its blooming too.
453
In every hollow, frogs call.
On every height, fierce-voiced flocks cry.
Look — the monsoon has begun!
Therefore my long eyes have begun their water.
And his chariot has begun toward us —
so I believe.
454
The green taḷavam creeper embraces softly,
cherishing buds white as moonlight —
jasmine arrives, loving the monsoon.
My dark beauty waits,
loving his chariot.
455
May the king's war end! The full-voiced cloud thunders —
the monsoon has begun!
Pitiable, oh pitiable they are —
brightness paled, ornaments loosening,
wasted, their old beauty lost —
my broad, soft arms!
456
Does he not remember, friend?
White-petaled flowers like the daytime moon,
great paganṟai blooming on white-creeperd bushes
in green thickets —
the harsh cold season, mixed with dew, is here.
He who resolved to leave, leaving us here!
457
The falling dew afflicts; no relief comes.
Herons cry in flocks in this cruel season of parting.
Our beloved — does he know he has abandoned us?
My innocent heart
cannot learn that he has forgotten.
458
The laburnum's clustered pods have ripened,
its scattered cool flowers greeting the thundering rain.
Since the great one parted from us —
my eyes, their beauty gone,
have become like them.
459
Will it be possible to embrace —
to end the pallor of my weakened, plump arms?
That fragrant, cool chest
of the lord of good fields
who went with the victorious king
of the fortress-conquering army?
460
The great wrathful king will not leave the war-camp.
The hill-lord's messenger does not appear.
The cruel north wind assaults,
bending the thick-leafed banana to its trunk.
What will become of pitiable me?
VII. The Friend's Encouragement (Poems 461–470)
"Tōḻi vaṟpuṟuttap pattu" — the ten of the friend's encouragement. The tōḻi is the confidante, the heroine's closest companion. She sees her friend wasting with grief and speaks: "Do not grieve! They will not stay content to be without you." "Don't be fooled by the laburnum — he would not let your beauty fade!" "The fierce battle-king hastens even more than we wish." "Striped frogs croak, crickets chirp — the monsoon has begun! Our beloved will come today!" The friend's certainty is a lifeline thrown across deepening water. Whether she believes it herself is the mullai's quiet cruelty.
461
Cloud-spray rains, piṭavu buds adorn,
the forest fills — the monsoon has begun!
Do not grieve, friend!
Those at the victorious king's camp
will not stay content to be without you.
462
Don't be fooled by the rain — calling it monsoon! —
and looking at the silly laburnum's garlands.
What use now is your weeping, maiden?
Those who went beyond the bud-opening countryside —
they would not let your beauty fade!
463
To thread fragrant flowers from the bush
and adorn your beautiful, abundant hair with grace —
they cannot rest without returning!
They have delayed, friend — our beloved —
to bring fine treasures from the enemy's country.
464
Dark violets bloom like eyes.
Golden pīram creepers bloom on dark bushes.
The cold season has come — and they do not forget it,
those who wander restlessly
for the embrace of your good arms.
465
On the tall chariot with water-dark, rearing horses,
driving past the monsoon forest —
that you may sweetly embrace his flower-broad chest —
he will come, friend!
The fierce war-lord's enmity has eased.
466
Having served the king's noble task,
the proud-tusked royal elephant released —
he comes now, within the promised days!
Be assured, honey-voiced one
of lovely, shining brow —
I am certain of it!
467
Ornaments loosening, you waste away, aching and aching —
do not grieve, dear companion!
"They have delayed long at the war" — so you think.
But they say the fierce battle-king
of war-elephants hastens even more than us,
and will not wait!
468
Striped frogs croak. Crickets chirp.
The monsoon has begun!
As a rich feast for your smooth, plump arms —
our beloved will come today!
469
Where red partridges take the drying millet in green fields —
the hard-field lord is coming!
The beautiful dark sky thunders,
rain pours auspiciously.
Come, flower-eyed one — let us look!
470
The wind blows, cooling the great earth
in the harsh cold season, mixed with dew.
Does our beloved not think of us? —
the vision of your dark beauty,
shining with bright ornaments —
will it let itself be forgotten?
VIII. The Bard's Words (Poems 471–480)
"Pāṇaṉ pattu" — the ten of the bard. The pāṇaṉ is the wandering minstrel who carries messages between the hero at war and the heroine at home. He sees her suffering and is moved. She addresses him with bitterness: "You keep saying 'he will come' — look at me!" The bard weeps. He confronts the hero: "To you, I am not even a bard. To us, you are not a lord." The hero asks: "Tell me what she said!" The bard is the human wire between two hearts — and in poem 480, the wire snaps. It is the most emotionally violent poem in the Mullai, and perhaps in the entire Ainkurunuru.
471
Bangles loosening, body fading,
many-lashed kohl-dark eyes churned with tears —
the one who abandoned her is the valorous lord!
You do not seem to notice this,
and still you come, saying "He will come" —
what is their merit in that?
472
Bard of the skilled small lute — your lord!
The promised season has come and stands!
Even if they do not feel for us —
that they feel no shame
at their broken words —
that is what I grieve!
473
If you desire the journey, skilled bard,
thinking of your much-praised lord —
then do not forget us
like those skilled in lies
who brought hard suffering upon us!
Give us this at least!
474
"I shall drive the furious tall chariot
past the army that shattered enemy forts,
and bring him back —
that the stainless, shining brow may gleam again!"
So says the bard.
Good indeed is the bard's wisdom!
475
Looking at my arms, faded and shaken,
and my eyes, their beauty lost —
the small-lute bard lamented greatly.
Unlike his lord who parted from our fierce love,
the bard is one of great tenderness.
476
Storm-clouds roar — the monsoon excels!
Green jasmine creepers announce the season.
Cowherds heap their jasmine garlands.
But the country he traveled to, bard —
does it have loveless evenings too?
477
Stay a while, bard,
as companion to the helpless heart
of she who endures this harsh sorrow
with tear-bright, pallor-spreading, long eyes —
if you stay, you will see our chariot!
478
Accusing us of cruelty for our delay,
her brow faded, thinking dark thoughts,
our fierce beloved wasting with pain —
tell us, jasmine-lute bard!
Tell us what she said!
479
Tell us, glorious one — sweet each time you tell it!
Countries lie between us.
Every day the graceless north wind,
mixed with harsh cold,
mocks our loneliness.
What did the flower-eyed one
say to you for us?
480
To you, I am not even a bard.
To us, you are not a lord.
Your beloved alone in the house,
lamenting, her tender, kohl-dark eyes
pouring tears —
you heard that wailing
and were not even shaken?
IX. The Chariot's Command (Poems 481–490)
"Tēr viyaṅ koṇṭa pattu" — the ten of the chariot's command. The war is over. The king has released the hero. Now every poem is an order to the charioteer: "Drive!" "Hasten!" "Spur the horses!" The urgency is absolute. "If we linger even one more day, it stretches like an age." "The road blooms — the king has released us — the horses hasten — drive forward, driver!" "Storm-clouds have begun to pour — it is the hour our mighty beloved awaits!" The hero races through the monsoon countryside, driving toward reunion. The landscape that was grief's mirror becomes joy's accomplice.
481
Thinking of the drooping-armed, plump-shouldered,
fine-hipped, red-jeweled beauty —
to release my pain,
spur the horses, charioteer!
Drive your spirited chariot!
482
To be a great feast for the jeweled woman —
hasten, driver! Drive hard!
With the bright-speared victorious king —
if we linger even one more day,
it stretches like an age.
483
The road blooms — blossoms have spread!
The king has released us! The horses hasten!
Drive forward, driver —
that the bright-browed one
may have her beauty back!
484
Summer fades. Monsoon rain pours.
The forest has put on beauty — the season excels!
Drive swiftly, driver!
Too long we delayed,
forgetting the fair one.
485
That her harsh sorrow may end,
that the beauty of her arms may return,
that we may embrace —
drive, charioteer!
Through the flower-clad countryside
where horses graze and play!
486
The great gloomy evening has come.
What use suffering more, thinking on it?
To see the noble one
who cannot bear our absence —
drive firmly, charioteer!
Your bird-swift horses, your chariot!
487
This is the very hour
parted lovers think of home!
That the close-bangled heart may rejoice —
wise charioteer — drive!
488
Storm-clouds have begun to pour!
It is the hour our mighty beloved awaits!
Yoke the fine, mane-tossing horses —
drive the chariot, end her suffering!
489
Fine-winged bees swarm in thin flocks.
Jasmine blooms in the soft meadow at evening.
That the sorrow-hearted girl may rejoice —
pull the twisted reins
and drive your tall chariot, quickly!
490
Her sweet, sweet words she sent —
and the monsoon too has come our way!
To end the fine-bangled one's harsh suffering —
drive quickly the tall, bell-ringing chariot!
X. Praising the Arrival (Poems 491–500)
"Varavuc ciṟappuraittap pattu" — the ten praising the arrival. He has come. Every poem is reunion. "I have come, bright-browed one, faster than the monsoon itself!" "Peacocks dance like you. Jasmine smells of your brow. Deer gaze enchanted, as at you." The hero crosses the green countryside and sees her in everything. She sees him and is restored: arms find their beauty, bangles stand firm, eyes regain their bright sheen. The final poem closes the cycle: her kohl-dark eyes, once yellowed like laburnum flowers in his absence, have recovered like water-lilies in the hill-pool — because he came. The Five Hundred Short Poems ends as the mullai ends: in the rain, in the green, in reunion.
491
The monsoon arrived, ceaselessly afflicting us —
aching and aching, heart sighing —
we have come, maiden!
Quickly, drawn by your beauty!
492
Peacocks dance like you.
Jasmine blooms, smelling of your brow.
Deer gaze enchanted, as at you.
Thinking of you — only you —
I have come, bright-browed one,
faster than the monsoon itself!
493
Thunder leads and thunder answers.
Does wander with their fawns.
The monsoon has begun, the season!
Thinking of your smooth forearms —
we come!
494
Bees hum on pollen. Frogs chirp.
Jasmine blooms in the cool, fragrant countryside.
The season has given its pleasure!
We have fulfilled your longing —
let suffering end now!
495
Many flowers spread on the red earth.
The meadows have turned sweet, the drought ended.
To adorn the beauty of her braided dark hair —
with a heart that bows each time we think
of the small-toothed beauty —
this is the road we came.
496
Bushes thicken, millet clusters swell,
the meadow sounds, the monsoon roars —
O great-eyed one! Those who lived apart from you
have come, your arms their companion.
May your bud-laden hair
reach for its flowers again!
497
Many-garlanded laburnum blooms.
From red anthills, termites swarm,
easing great beasts' hunger.
The monsoon has begun!
Thinking of you, O woman of great grace —
the fierce war-lord has come.
498
Her arms have found their beauty. Bangles stand firm.
Long, lined eyes have regained their bright sheen —
because the king released us from his tusked-elephant war,
and driving the swift, tall chariot
the mountain-lord has come.
499
Piṭavam blooms. Taḷavam buds moisten.
"If she sees the monsoon-beautiful forest,
she will suffer greatly" — he said.
Not waiting for the hard service to end —
our beloved has come!
With sweet, sweet words,
drawn by your fine beauty.
500
Her kohl-dark eyes that paled like laburnum flowers
have recovered their old beauty
like water-lilies in the long hill-pool —
because you came,
O strong-horsed lord,
long-delayed at the wide war-camp
of victorious battle.
Colophon
The Ainkurunuru — "The Five Hundred Short Poems" — is one of the Eight Anthologies (Eṭṭuttokai) of classical Tamil Sangam literature, composed approximately between the 3rd century BCE and the 3rd century CE. The Mullai section (poems 401–500) is attributed to the poet Ōrampōkiyār (ஓரம்போகியார்), about whom nothing is known beyond these hundred poems and the name.
This is a Good Works Translation — independently translated from the classical Tamil by Tuuli of the New Tianmu Anglican Church, March 2026. The Tamil source text is from Project Madurai (pmuni0028), prepared by Dr. Ram Ravindran. No prior complete English translation of this section is known to exist. No reference English was consulted.
The ten pattu trace a complete arc of patient waiting: domestic happiness, the hero praising the season, the mixed voices of departure, the beautified road, the war-camp's longing, the heroine's seasonal anguish, the friend's encouragement, the bard's messages, the chariot racing home, and reunion. It is the most hopeful of all five landscapes — and the only one that ends in arrival.
With this translation, all five sections of the Ainkurunuru are now complete in English for the first time: Marutam (fertile field, poems 1–100), Neytal (seashore, poems 101–200), Kuriñci (mountain, poems 201–300), Pālai (wasteland, poems 301–400), and Mullai (forest, poems 401–500). Five translators, five landscapes, five hundred poems.
Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.
🌲
Source Text: ஐங்குறு நூறு — முல்லை (Poems 401–500)
Tamil source text from Project Madurai (pmuni0028), prepared by Dr. Ram Ravindran. Freely distributable. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.
41.செவிலி கூற்றுப் பத்து
மறியிடைப் படுத்த மான்பிணை போலப்
புதல்வன் நடுவண னாக நன்றும்
இனிது மன்றஅவர் கிடக்கை முனிவின்றி
நீல்நிற வியலகம் கவைஇய
ஈனும் உம்பரும் பெறலரும் குரைத்தே.
புதல்வற் கவைஇய தாய்புற முயங்கி
நசையினன் வதிந்த கிடக்கை பாணர்
நரம்புளர் முரற்கை போல
இனிதால் அம்ம பண்புமா ருடைத்தே.
புணர்ந்தகா தலியின் புதல்வன் தலையும்
அமர்ந்த உள்ளம் பெரிதா இன்றே
அகன்பெருஞ் சிறப்பின் தந்தை பெயரன்
முறுவலில் இன்னகை பயிற்றிச்
சிறுதேர் உருட்டும் தளர்நடை கண்டே.
வாழ்நுதல் அரிவை மகன்முலை யூட்டத்
தானவன் சிறுபுறம் கவையினன் நன்று
நறும்பூம் தண்புற அணிந்த
குறும்பல் பொறைய நாடுகிழ வோனே.
ஒண்சுடர்ப் பாண்டில் செஞ்சுடர் போல
மனைக்குவிளக் காயினள் மன்ற கனைப்பெயல்
பூப்பல அணிந்த வைப்பின்
புறவணி நாடன் புதல்வன் தாயே.
மாதர் உண்கண் மகன்விளை யாடக்
காதலித் தழீஇ இனிதிருந் தனனே
தாதார் பிரசம் ஊதும்
போதார் புறவின் நாடுகிழ வோனே.
நய்ந்த காதலித் தழீஇப் பாணர்
நய்ம்படு முரற்கையின் யாத்த பயன்தெரிந்து
இன்புறு புணர்ச்சி நுகரும்
மென்புல வைப்பின் நாடுகிழ வோனே.
பாணர் முல்லை பாடச் சுடரிழை
வணுதல் அரிவை முல்லை மலைய
இனிதிருந் தனனே நெடுந்தகை
துனிதீர கொள்கைத்தன் புதல்வனொடு பொலிந்தே.
புதல்வன் கவைஇயினன் தந்தை மென்மொழிப்
புதல்வன் தாயோ இருவரும் கவையினள்
இனிது மன்றஅவர் கிடக்கை
நனியிரும் பரப்பின்இவ் உலகுடன் உறுமே.
மாலை முன்றில குறுங்கால் கட்டில்
மனையோள் துணைவி யாகப் புதல்வன்
மார்பின் ஊரும் மகிழ்நகை இன்பப்
பொழுதிற்கு ஒத்தன்று மன்னே
மென்பிணித் தம்ம பாணனது யாழே.
42.கிழவன் பருவம் பாராட்டுப் பத்து
ஆர்குரல் எழிலி அழிதுளி சிதறிக்
கார்தொடங் கின்றால் காமர் புறவே
வீழ்தரு புதுப்புனல் ஆடுகம்
தாழிருங் கூந்தல் வம்மடி விரைந்தே.
காயா கொன்றை நெய்தல் முல்லை
போதவிழ் தளவொடு பிடவலர்ந்து கவினிப்
பூவணி கொண்டன்றால் புறவே
பேரமர்க் கண்ணி ஆடுகம் விரைந்தே.
நின்னுதல் நாறும் நறுந்தண் புறவின்
நின்னே போல மஞ்ஞை யாலக்
கார்தொடங் கின்றால் பொழுதே
பேரியல் அரிவை நாநயத்தகவே.
புள்ளும் மாவும் புணர்ந்தினது உகளக்
கோட்டவும் கொடியவும் பூப்பல பழுனி
மெல்லியல் அரிவை கண்டிகு
மல்லல் ஆகிய மணங் கமழ் புறவே.
இதுவே மடந்தைநாம் மேவிய பொழுதே
உதுவே மடந்தைநாம் உள்ளிய புறவே
இனிதுடன் கழிக்கின் இளமை
இனிதால் அம்ம இனிஅவர்ப் புணர்வே.
போதார் நறுந்துகள் கவினிப் புறவில் தாதார்ந்து
களிச்சுரும்பு அரற்றும் காமர் புதலின்
மடப்பிடி தழீஇய மாவே
சுடர்த்தொடி மடவரல் புணர்ந்தனம் யாமே.
கார்கலந் தன்றால் புறவே பலவுடன்
நேர்பரந் தனவால் புனமே ஏர்கலந்து
தாதார் பிரசம் மொய்ப்பப்
போதார் கூந்தல் முயங்கினள் எம்மே.
வானம் பாடி வறங்களைந்து ஆனாது
அழிதுளி தலைஇய புறவின் காண்வர
வானர மகளா நீயே
மாண்முலை அடைய முயங்கி யோயே.
உயிர்கலந்து ஒன்றிய செயிர்தீர் கேண்மைப்
பிரிந்துறல் அறியா விருந்து கவவி
நம்போல் நயவரப் புணர்ந்தன
கண்டிகு மடவரல் புறவின் மாவே.
பொன்னெனமலர்ந்த கொன்றை மணியெனத்
தேம்படு காயா மலர்ந்த தொன்றியொடு
நன்னலம் எய்தினை புறவே நின்னைக்
காணிய வருதும் யாமே
வாள்நுதல் அரிவையொடு ஆய்நலம் படர்ந்தே.
43.விரவுப் பத்து
மாலை வெண்காழ் காவலர் வீச
நறும்பூம் புறவின் ஒடுங்குமுயல் இரியும்
புன்புல நாடன் மடமகள்
நலங்கினர் பணைத்தோள் விலங்கின செலவே.
கடும்பரி நெடுந்தேர்க் கால்வல் புரவி
நெடுங்கொடி முல்லையொடு தளவமதிர் உதிர
விரையுபு கடை இநாம் செல்லின்
நிரைவளை முன்கை வருந்தலோ இலளே.
மாமலை இடியூஉத் தளீசொரிந் தன்றே
வாள்நுதல் பசப்பச் செலவயர்ந் தனையே
யாமே நிந்துறந்து அமையலம்
ஆய்மலர் உண்கணும் நீர்நிறைந் தனவே.
புறவணி நாடன் காதல் மடமகள்
ஒண்ணுதல் பசப்ப நீசெலின் தெண்ணீர்ப்
போதவிழ் தாமரை அன்னநின்
காதலன் புதல்வன் அழும்இனி முலைக்கே
புன்புறப் பேடை சேவல் இன்புற
மன்னர் இயவரின் இரங்கும் கானம்
வல்லை நெடுந்தேர் கடவின்
அல்லல் அருநோய் ஒழித்தல் எமக் கெளிதே.
வென்வேல் வேந்தன் அருந்தொழில் துறந்தினி
நன்னுதல் யானே செலஒழிந் தனனே
முரசுபாடு அதிர ஏவி
அரசுபடக் கடக்கும் அருஞ்சமத் தானே.
பேரமர் மலர்க்கண் மடந்தை நீயே
காரெதிர் ஒழுதென விடல்ஒல் லாயே
போருடை வேந்தன் பாசறை
வாரான் அவனெனச் செலவழுங் கினனே.
தேர்செல அழுங்கத் திருவில் கோலி
ஆர்கலி எழிலி சோர்தொடங் கின்றே
வேந்துவிடு விழுத்தொழில் ஒழிய
யாந்தொடங் கின்னால் நின்புரந் தரலே.
பல்லிருங் கூந்தல் பசப்பு நீவிடின்
செல்வேம் தில்ல யாமே செற்றார்
வெல்கொடி அரணம் முருக்கிய
கல்லா யானை வெந்துபகை வெலற்கே.
நெடும்பொறை மிசைய குறுங்கால் கொன்றை
அடர்பொன் என்னச் சுடரிதழ் பகரும்
கான்கெழு நாடன் மகளோ
அழுதல் ஆன்றிசின் அழுங்குவல் செலவே.
44.புறவணிப் பத்து
நன்றே காதலர் சென்ற ஆறே
அணிநிற இரும்பொறை மீமிசை
மணிநிற உருவின தோகையும் உடைத்தே.
நன்றே காதலர் சென்ற ஆறே
சுடுபொன் அன்ன கொன்றை சூடிக்
கடிபுகு வனர்போல் மள்ளரும் உடைத்தே
நன்றே காதலர் சென்ற ஆறே
நீர்ப்பட எழிலி வீசும்
கார்ப்பெயற்கு எதிரிய கானமும் உடைத்தே.
நன்றே காதலர் சென்ற ஆறே
மறியுடை மாண்பிணை உகளத்
தண்பெயல் பொழிந்த இன்பமும் உடைத்தே.
நன்றே காதலர் சென்ற ஆறே
நிலன் அணி நெய்தல் மலரப்
பொலன்அணி கொன்றையும் பிடவமும் உடைத்தே.
நன்றே காதலர் சென்ற ஆறே
நன்பொன் அன்ன சுடரிணர்க்
கொன்றையொடு மலர்ந்த குருந்துமா ருடைத்தே.
நன்றே காதலர் சென்ற ஆறே
ஆலித் தண்மழை தலைஇய
வாலிய மலர்ந்த முல்லையும் உடைத்தே.
நன்றே காதலர் சென்ற ஆறே
பைம்புதல் பம்பூ மலர
இன்புறத் தருந பண்புமார் உடைத்தே.
நன்றே காதலர் சென்ற ஆறே
குருந்தக் கண்ணிக் கோவலர்
பெருந்தண் நிலைய பாக்கமும் உடைத்தே.
நன்றே காதலர் சென்ற ஆறே
தன்பெயல் அளித்த பொழுதின்
ஒண்சுடர்த் தோன்றியும் தளவமும் உடைத்தே.
-
பாசறைப் பத்து
ஐய ஆயின செய்யோள் களவி
கார்நாள் உருமொடு கையறப் பிரிந்தென
நோய் நன்கு செய்தன் எமக்கே
யாம்உறு துயரம் அவள் அறியினோ நன்றே.
பெருஞ்சின வேந்தன் அருந்தொழில் தணியின்
விருந்து நனி பெறுதலும் உரியள் மாதோ
இருண்டு தோன்றும் விசும்பினுயர் நிலையுலகத்து
அருந்ததி அனைய கற்பின்
குரும்பை மணிப்பூண் புதல்வன் கற்பின்
நனிசேத்து என்னாது நல்தேர் ஏறிச்சென்று
இலங்கு நிலவின் இளம்பிறை போலக்
காண்குவம் தில்அவள் கவின்பெறு சுடர்நுதல்
விண்ணுயர் அரண்பல வெளவிய
மண்ணுறு முரசின் வேந்துதொழில் விடினே.
பெருந்தோள் மடவரல் காண்குவெம் தில்ல
நீண்மதில் அரணம் பாய்ந்தெனத் தொடிபிளந்து
வைந்நுதி மழுகிய தடங்கோட்டு யானை
வென்வேல் வேந்தன் பகைதணிந்து
இன்னும் தன்னாட்டு முன்னுதல் பெறினே.
புகழ்சால் சிறப்பின் காதலி புலம்பத்
துராந்துவந் தனையே அருந்தொழில் கட்டூர்
நல்லேறு தழீஇ நாகுபெயர் காலை
உள்லூதொறும் கலிழும் நெஞ்சம்
வல்லே எம்மையும் வரவிழைந் தனையே.
முல்லை நாறும் கூந்தல் கம்ழ்கொள
நல்ல காண்குவ மாஅ யோயே
பாசறை அருந்தொழில் உதவிநம்
காதல்நன் னாட்டுப் போதரும் பொழுதே.
பிணிவீடு பெறுக மன்னவன் தொழிலே
பனிவளர் தளவின் சிரல்வாய்ச் செம்முகை
யாடு சிறைவண்டு அழிப்பப்
பாடல் சான்ற காண்கம்வாள் நுதலே.
தழங்குரல் முரசம் காலை இயம்பக்
கடுஞ்சின வேந்தன் தொழில் எதிர்ந் தனனே.
மெல்லவல் மருங்கின் முல்லை பூப்பப்
பொங்குபெயல் கனைதுளி கார் எதிர்ந் தன்றே
அஞ்சில் ஓதியை உள்லுதொறும்
துஞ்சாது அலமரல் நாமெதிர்ந் தனமே.
முரம்புகண் உடையத் திரியும் திகிரியொடு
பணைநிலை முனைஇய வயமாப் புணர்ந்து
திண்ணிதின் மாண்டன்று தேரே
ஒள்நுதல் காண்குவம் வேந்துவினை முடினே.
முரசுமாறு இரட்டும் அருந்தொழில் பகைதணிந்து
நாடுமுன் னியரோ பீடுகெழ வேந்தன்
வெய்ய உயிர்க்கு நோய்தணியச்
செய்யோள் இலமுஅலைப் படீஇயர்என் கண்ணே.
46.பருவங்கண்டு கிழத்தி யுரைத்த பத்து
கார்செய் காலையொடு கையற்ப் பிரிந்தோர்
தேர்தரு விருந்தில் தவிர்குதல் யாவது
மாற்றருந் தானை நோக்கி
ஆற்றவும் இருத்தல் வேந்தனது தொழிலே.
வற்ந்த ஞாலம் தளிர்ப்ப வீசிக்
கற்ங்குரல் எழிலி கார்செய் தன்றே
பகைவெங் காதலர் திறைதரு முயற்சி
மெல்தோள் ஆய்கவின் மறையப்
பொன்புனை பீரத்து அலர்செய் தன்றே.
அவல்தொறும் தேரை தெவிட்ட மிசைதொறும்
வெங்குரல் புள்ளினம் ஒலிப்ப உதுக்காண்
கார்தொடங் கின்றால் காலை அதனால்
நீர்தொடங் கினவால் நெடுங்கணவர்
தேர்தொடங் கின்றால் நம்வயி நானே.
தளவின் பைங்கொடி தழீஇப் பையென
நிலவின் அன்ன நேரும்பு பேணிக்
கார்நய்ந்து எய்தும் முல்லை அவர்
தேர்நயந்து உறையும் என் மாமைக் கவினே.
அரசுபகை தணிய முரசுபடச் சினை இ
ஆர்குரல் எழிலி கார்தொடங் கின்றே
அளியவோ அளிய தாமேஎ ஒளிபசந்து
மின்னிழை ஞெகிழச் சாஅய்த்
தொன்னலம் இழந்த என் தடமெல் தோளே.
உள்ளார் கொல்லோ தோழி வெள்ளிதழ்ப்
பகல்மதி உருவைல் பகன்றை மாமலர்
வெண்கொடி ஈங்கை பைம்புதல் அணியும்
அரும்பனி அளை இய கூதிர்
ஒருங்கிவண் உறைதல் தெளிந்தகன் றோரே.
பெய்பன் நலிய உய்தல்செல் லாது
குருகினம் நரலும் பிரிவருங் காலைத்
த்ஹுறந்தமை கல்லார் காதலர்
மறந்தமை கல்லாது என் மடங்கெழு நெஞ்சே.
துணர்க்காய்க் கொன்றைக் குழற்பழம் ஊழ்த்தன்
அதிர்பெர்ய்ர்க்கு எதிரிய சிதர்கொள் தண்மலர்
பாணர் பெருமகன் பிரிந்தென
மாண்நலம் இழந்தஎன் கண்போன் றனவே.
மெலிறைப் பணைத்தோள் பசலை தீரப்
புல்லவும் இயைவது கொல்லோ புல்லார்
அரண்க டந்த சீர்கெழு தானை
வெல்போர் வேந்தனொடு சென்றா
நல்வய லூரன் நறுந்தண் மார்பே.
பெரு ஞ்சின வென்ந்தனும் பாசறை முனியான்
இருங்கலி வெற்பன் தூதும் தோன்றா
ததை இலை வாழை முழுமுதல் அசைய
இன்னா வாடையும் அலைக்கும்
என்ஆகு வன்கொல் அளியென் யானே.
47.தோழி வற்புறுத்த பத்து
வான்பிசிர்க் கருவியின் பிடவுமுகை தகையக்
கான்பிசிர் கற்பக் கார்தொடங் கின்றே
இனையல் வாழி தோழி எனையதூஉம்
நின்துறந்து அமைகுவர் அல்லர்
வெற்றி வேந்தன் பாசறை யோரே.
எதில பெய்ம்மழை காரென மயங்கிய
பேதையம் கொன்றைக் கோதைநிலை நோக்கி
எவன்இனி மடந்தைநின் கலிழ்வே நின்வயின்
தகையெழில் வாட்டுநர் அல்லர்
முகையவிழ் புறவுஇன் நாடிறந் தோரே.
புதன்மிசை நறுமலர் கவின்பெறத் தொடரிநின்
நலமிகு கூந்தல் தகைகொளப் புனைய
வாராது அமையலோ இலரே நேரார்
நாடுபடு நன்கலம் தரீஇயர்
நீடினர் தோழிநம் காத லோரே.
கண்ணெனக் கருவிளை மலரப் பொன்னென
இவர்கொடிப் பீரம் இரும்புதல் மலரும்
அற்சிரம் மறக்குநர் அல்லர்நின்
நல்தோள் மருவரற்கு உலமரு வோரே.
நீர்இருவு அன்ன நிமிர்பரி நெடுந்தேர்
கார்செய் கானம் பிற்படக் கநடைஇ
மயங்கு மலர் அகலம் நீஇனிது முயங்க
வருவர் வாழி தோழி
செருவெம் குருசில் தணிந்தனன் பகையே.
வேந்துவிடு விழுத்தொழில் எய்தி ஏந்துகோட்டு
அண்ணல் யானை அரசுவிடுத்து இனியே
எண்ணிய நாள்அகம் வருதல் பெண்ணியல்
காமர் சுடர்நுதல் விளங்கும்
தேமொழி அரிவை தெளிந்திசின் யானே.
புனைஇழை நெகிழச் சாஅய் நொந்துநொந்து
இனையல் வாழியோ இகுளை வினைவயின்
சென்றோர் நீடினர் பெரிதெனத் தங்காது
நம்மினும் விரையும் என்ப
வெம்முரண் யானை விறல்போர் வேந்தே.
வரிநுணல் கறங்கத் தேரை தெவிட்டக்
கார்தொடங் கின்றே காலை இனிநின்
நேர்இறை பணைத்தோட்கு ஆர்விருந் தாக
வருவர் இன்றுநம் காத லோரே.
பைந்தினை உணங்கல் செம்பூழ் கவரும்
வன்புல நாடன் தரீஇய வலன்ஏர்ப்பு
அம்கண் இருவிசும்பு அதிர ஏறொடு
பெயல்தொடங் கின்றே வானம்
காண்குவம் வம்மோ பூங்க ணோயே.
470
இருநிலம் குளிர்ப்ப வீசி அல்கலும்
அரும்பனி அளை இய அற்சிரக் காலை
உள்ளார் காதல ராயின் ஒள்ளிழை
சிறப்பொடு விளங்கிய காட்சி
மறக்க விடுமோநின் மாமைக் கவினே.
48.பாணன் பத்து
எவ்வளை நெகிழ மேனி வாடப்
பல்லிதல் ஊண்கண் பனி அலைக் கலங்கத்
துறந்தோன் மன்ற மறங்கெழு குருசில்
அதுமற்று உண்ர்ந்தனை போலாய்
இன்னும் வருதி என்அவர் தகவே.
கைவல் சீறியாழ் பாண நுமரே
செய்த பருவம் வந்துநின் றதுவே
எம்மின் உணரா ராயினும் தம்வயின்
பொய்படு கிளவி நாணலும்
எய்யார் ஆகுதல் நோகோ யானே.
பலர்புகழ் சிரப்பின்நும் குருசில் உள்ளிச்
செலவுநீ நய்னதனை யாயின் மன்ற
இன்னா அரும்படர் எம்வயின் செய்த
பொய்வ லாளர் போலக்
கைவல் பாணஎம் மறாவா தீமே.
மையறு சுடர்நுதல் விளங்கக் கறுத்தோர்
செய்யரண் சிதைத்த செருமிகு தானையொடு
கதம்பரி நெடுட்ந்தேர் அதர்படக் கடைஇச்
சென்றவர்த் தருகுவல் என்னும்
நன்றால் அம்ம பாணனது அறிவே.
நொடிநிலை கலங்க வாடிய தோளும்
வடிநலன் இழந்தஎன் கண்ணும் நோக்கிப்
பெரிதுபுலம் பிணனே சீறியாழ்ப் பாணன்
எம்வெம் காதலொடு பிரிந்தோர்
தம்மோன் போலான் பேரன் பினனே.
கருவி வானம் கார்சிறந்த் ஆர்ப்ப
பருவம் செய்தன பைங்கொடி முல்லை
பல்லான் கோவலர் படலைக் கூட்டும்
அன்புஇல் மாலையும் உடைத்தோ
வன்புறை பாண அவர்சென்ற நாடே.
பனிமலர் நெடுங்கண் பசலை பாயத்
துனிமலர் துயரமொடு அரும்படர் உழப்போள்
கையறு நெஞ்சிற்கு உயவுத்துணை யாகச்
சிறுவரைத் தங்குவை யாயின்
காண்குவை மன்ஆல் பாணஎம் தேரே.
நீடினம் என்று கொடுமை தூற்றி
வாடிய நுதல ளாகிப் பிறிதுநினைந்து
யாம்வெம் காதலி நோய்மிகச் சாஅய்ச்
சொல்லியது உரைமதி நீயே
முல்லை நல்யாழ்ப் பாணமற்று எமக்கே.
சொல்லுமதி மாண சொல்லுதோறு இனிய
நாடிடை விலங்கிய எம்வயின் நாள்தொறும்
அரும்பனி கலந்த அருளில் வாடை
தனிமை எள்ளும் பொழுதில்
பனிமலர்க் கண்ணி கூறியது எமக்கே.
நினக்குயாம் பாணரும் அல்லேம் எமக்கு
நீயும் குருசிலை யல்லை மாதோ
நின்வெம் காதலி தனிமனைப் புலம்பி
ஈரிதழ் உண்கண் உகுத்த
பூசல் கேட்டு மருளா தோயே.
49.தேர் வியங்கொண்ட பத்து
சாய்இறைப் பணைத்தோள் அவ்வரி அல்குல்
சேயிழை மாதரை உள்ளி நோய்விட
முள் இட்டு ஊர்மதி வலவநின்
புன்இயல் கலிமாப் பூண்ட தேரே.
தெரியிழை அரிவைக்குப் பெருவிருந் தாக
வல்விரைத்து கடவுமதி பாகவெள்வேல்
வென்றடு தானை வேந்தனொடு
நாளிடைச் சேப்பின் ஊழியின் நெடிதே.
ஆறுவனப்பு எய்த அலர்தா யினவே
வேந்துவிட் டனனே மாவிரைந் தனவே
முன்னுறக் கடவுமதி பாக
நன்னுதல் அரிவை தன்னலம் பெறவே.
வேனில் நீங்கக் கார்மழை தலைஇக்
காடுகவின் கொண்டன்று பொழுது பாடுசிறந்து
கடியக் கடவுமதி பாக
நெடிய நீடினம் நேரிழை மறந்தே.
அரும்படர் அவலம் அவளும் தீரப்
பெருந்தோள் நலம்வர யாமும் முயங்க
ஏமதி வலவ தேரே
மாருண்டு உகளும் மலரணிப் புறவே.
பெரும்புன் மாலை ஆனது நினைஇ
அரும்படர் உழைத்தல் யாவது என்றும்
புல்லி ஆற்றாப் புரையோள் காண
வன்புதெரிந்து ஊர்மதி வலவநின்
புள்ளியல் கலைமாப் பூண்டதேரே.
இதுமன் பிரிந்தோர் உள்ளும் பொழுதே
செறிதொடி உள்ளம் உவப்ப
மதியுடை வலவ ஏமதி தேரே.
கருவி வானம் பெயல் தொடங்கின்றே
பெருவிறல் காதலி கருதும் பொழுதே
விரிஉளை நன்மாப் பூட்டிப்
பருவரல் தீரக் கடவுமதி தேரெ.
அம்சிரை வண்டின் அரியினம் மொய்ப்ப
மெண்புல முல்லை மலரும்மாலைப்
பையுள் நெஞ்சின் தையல் உவப்ப
நுண்புரி வண்கயிறு இயக்கிநின்
வண்பரி நெடுந்தேர் கடவுமதி விரைந்தே.
அம்தீம் கிளவி தான்தர எம்வயின்
வந்தன்று மாதோ காரே ஆவயின்
ஆய்த்தொடி அரும்படர் தீர
ஆய்மணி நெடுந்தேர் கடவுமதி விரைந்தே.
50.வரவுச் சிரப்புரைத்த பத்து
காரெதிர் காலையாம் ஓவின்று நலிய
நொந்துநொந்து உயவும் உள்ளமொடு
வம்தனெம் மடந்தைநின் ஏர்தர விரைந்தே.
நின்னே போலும் மஞ்ஞை ஆலநின்
நன்னுதல் நாறும் முல்லை மலர
நின்னே போல மாமருண்டு நோக்க
நின்னே உள்ளி வந்தனென்
ந்ன்னுதல் அரிவை காரினும் விரைந்தே.
ஏறுமுதண் சிறப்ப ஏறெதிர் இரங்க
மாதர் மான்பிணை மறியொடு மறுகக்
கார்தொடங் கின்றே காலை
நேரிறை முன்கைநின் உள்ளியாம் வரவே.
வண்டுதாது ஊதத் தேரை தெவிட்டத்
தண்கமழ் புறவின் முல்லிஅ மலர
இன்புறுத் தன்று பொழுதே
நின்குறை வாய்த்தனம் திர்கினிப் படரே.
செந்ந்நில மருங்கின் பல்மலர் தாஅய்ப்
புலம்தீர்ந்து இனிய வாயின புறவே
பின்னிருங் கூந்தல் நன்னலம் புனைய
உள்ளுதொறும் கவிழும் நெஞ்சமொடு
முளெயிற்று அரிவையாம் வந்த ஆறே.
மாபுதல் சேர வரகு இணர் சிறப்ப
மாமலி புலம்பக் கார்கலித்து அலைப்பப்
பேரமர்க்கண்ணி நின்பிரிந்து உறைநர்
தோள்துணை யாக வந்தனர்
போதுஅவிழ் கூந்தலும் பூவிரும் புகவே.
குறும்பல் கோதை கொன்றை மலர
நெடுஞ்செம் புற்றம் ஈயல் பகர
மாபசி மறுப்பக் கார்தொடங் கின்றே
பேரியல் அரிவைநின் உள்ளிப்
போர்வெம் குருசில் வந்த மாறே.
தோள்கவின் எய்தின தொடிநிலை நின்றன
நீள்வரி நெடுங்கண் வாள்வனப்பு உற்றன
வேந்துகோட்டு யானை வேந்துதொழில் விட்டென
விரைசெலல் நெடுந்தேர் கடைஇ
வரையக நாடன் வந்த மாறே.
பிடவம் மலரத் தளவம் நனையக்
கார்கவின் கொண்ட கானம் காணின்
வருந்துவள் பெரிதென அரும்தொழிற்கு அகலாது
வந்தனர் ஆல்நம் காதலர்
அம்தீம் கிளவிநின் ஆய்நலம் கொண்டே.
கொன்றைப் பூவின் பசந்த உண்கண்
குன்றக நெடுஞ்சுனைக் குவளை போலத்
தொல்கவின் பெற்றன இவட்கே வெல்போர்
வியன்நெடும் பாசறை நீடிய
வயமான் தோன்றல்நீ வந்த மாறே.
🌲