Tiruppatal Tirattu

Pattinathar (also known as Pattinattu Pillayar) was a Tamil Siddha saint of the Chola era, traditionally dated to the 10th or 11th century CE. Born in the port city of Kaveripattinam (modern Poompuhar), he was a wealthy merchant who renounced everything when his adopted son — a manifestation of Shiva — vanished, leaving behind only a broken needle with a note: "Even this needle will not follow you when you die." The merchant became the naked saint, wandering the temple towns of Tamil Nadu, composing poetry of searing renunciation.

The Tiruppatal Tirattu ("Collection of Holy Songs") gathers his major works: the Tiruvekampamalai (Garland of the Lord of Ekampa), the Tiruttillai (Poems of Sacred Chidambaram), four temple akvals (extended verse meditations), individual poems addressed to Shiva at seven temple towns, the Arutpulampal (Lament of Grace) in two parts — a male voice petitioning the Lord and a female voice addressing a companion — and a closing meditation. Together they form the most complete single collection of Pattinathar's verse. No complete English translation has ever existed.

Pattinathar's voice is the Siddha voice at its sharpest: the body is a leather bag of filth, the world is a carpenter's timber, wealth is a bubble, and the only truth is the Lord's feet. But beneath the renunciation runs a current of tenderness — a man who loved the world so much that leaving it required burning every bridge. His refrain "Kacci Ekampane!" ("O Lord of Ekampa in Kanchi!") is one of the most recognizable in Tamil devotional literature.

I. Tiruvekampamalai — Garland of the Lord of Ekampa

Forty-two verses and a closing viruththam, each addressed to Lord Shiva at the Ekambareshwarar Temple in Kanchipuram. The refrain "Kacci Ekampane!" rings like a temple bell through the entire garland — a merchant's cry to the God who stripped him of everything.

Better by a crore than the man who does good works
is the man who renounces his home;
better by a hundred crores than him
is the man whose heart has renounced;
but the greatness of the man who forgets even that,
who sits in wisdom free of all affliction
and has died —
what shall I say of him? O Lord of Ekampa in Kanchi!

The wife who clung to you, the children who embraced you —
when the carpenter of Time chops and breaks
this body like a tree and fells it,
they will beat their chests and weep.
But beyond the burning-ground,
will they take a single step?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

While the husband sleeps, she lifts his hand,
sets it down without a stir,
slips out to the neighbour's yard with willing steps,
returns, and sleeps again.
How shall I trust such a one?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

A puppet strung on strings of sinew —
if the strings should snap,
would it dance on its own four limbs?
Just so, I move by your will alone;
were you to leave me,
what could I do?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

The company of the good, devotion to your worship,
and wisdom — is there any other ground?
Home, wealth, wife, kin, children,
prosperity, the beautiful body —
all of it is an outward illusion.
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

A wretch, a man who walks no path,
who has not conquered the five senses,
who has not learned, who does not visit the true devotees,
who does not speak the truth,
who has no love for your holy feet —
why was such a one born upon this earth?
O Lord of Ekampa in Kanchi!

You brought nothing when you were born.
You will take nothing when you die.
The wealth that comes between —
Shiva gave it, yet you hoard it,
never knowing how to give,
and die a slave.
What shall I say to such people?
O Lord of Ekampa in Kanchi!

The worry of food — that is the real worry.
If that is gone, then the worry of words,
the endless worry. Beautiful women —
the worry of desiring them, worry upon worry.
What worries have you placed
in this wretched heart?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

The sin of not learning, the sin of not thinking,
the sin of not melting in devotion,
the sin of not remembering, the sin of not speaking
your five holy syllables,
the sin of not praising, the sin of not bowing —
forgive all my sins!
O Lord of Ekampa in Kanchi!

Abandon the false friendships, abandon the women
who are the undying filth of delusion,
flee outward, go forth
with Grace, the true mother,
reach the Father, then forget even the mother —
that is the meditation called Yours.
Is that not so, O beautiful Lord of Ekampa in Kanchi?

I will chase after spear-eyed women,
drunk on their love-play,
and never speak the five syllables.
This wretched body of mine —
is it for the jackals? For the vultures and kites?
For the savage dogs? For the fire?
Prey for what?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

Maya comes disguised as a woman:
ear, nose, eye, she displays before me,
calling herself a beauty.
I do not think of her as Death's own messenger
but chase after her as though she were my home.
What shall I call this wretched mind?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

The town is not permanent. Kin are not permanent.
The fame you earned is not permanent.
Wife is not permanent. Children are not permanent.
Honour is not permanent. Wealth is not permanent.
In all the earth, no one is permanent.
Only your feet are permanent.
O Lord of Ekampa in Kanchi!

Fierce karma takes the form of a woman:
it gathers and swells, the breasts are flesh,
the cruel pit below leaks blood and filth —
I found no bank to climb from that great pit.
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

The wealthy are known by their deeds,
warriors by the battlefield,
the wise by their faces — just so,
the gracious are known by their penance,
their virtue, their grace, their love,
even in words spoken from the dark.
O Lord of Ekampa in Kanchi!

Their bellies swell like bales of cotton;
they stuff their leather bags with six-flavoured feasts
but will not trouble to feed the renunciants.
Why do you keep such people
upon this earth?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

Sunlight removes the darkness of the world,
yet to the owl it only brings more night.
Just so, what is clear to the wise
is confusion to the fool.
Everything is the illusion of the eye.
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

They go to fight, they go to quarrel,
they come and go disputing,
they do evil with relish,
they chase women all day long
and squander what they find.
Until their fate runs out —
why were these people born?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

They lie without rest, they slander the good,
they curse the mother who bore them,
they plot a thousand treacheries,
they never study scripture,
they do no kindness for another,
they give nothing to those who come to them —
what does it matter if they live or go?
O Lord of Ekampa in Kanchi!

Though water is everywhere white,
it takes the nature of its ground:
without fault, different waters gather different qualities.
Just so among souls — some ripe, some raw —
this is how I stand among them.
O my Father, my Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

If born a dog, at least it hunts well and earns its keep.
If born a crane in a mother's belly — well then.
But a fruitless tree, a dry pond, a barren cow,
a man who never gives —
why did you create such people?
O Lord of Ekampa in Kanchi!

Do not let my love dissolve
like tamarind washed away in the river!
O you who burned the three cities,
whose feet can command even Death,
whose bow is the mountain,
whose banner is the bull —
receive my love!
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

She came in the form of a woman,
that demon of Maya,
and seized me:
with her eyes she terrified me,
with her breasts she drugged me,
into the wound-like pit she pushed me,
and robbed me of my wisdom.
I forgot you without thinking.
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

Sweet-tongued women will say what you want to hear —
"I will die if you leave me!" —
and eat at your table.
But the moment your hand runs dry,
they say "Go away" and shut the door.
Should you blame the fate
of the men who give to such creatures?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

They never hear the stories of Shiva,
they never speak truth even in dreams to the good,
they never feed the hungry,
they never obey their guru's word,
they never think of dharma,
your name never enters their thoughts —
what does it matter if they live or die?
O Lord of Ekampa in Kanchi!

Those who have not tasted the nectar of heaven
think the juice of a wild fruit is sweet.
So those without a drop of honey-clear wisdom
find the taste of base pleasure good enough.
O Lord of Ekampa in Kanchi!

This oozing body, this shameless hovel,
this sack of flesh, this ragged bellows,
this leather bag you fill with food,
this pot held together by nothing but wind —
I fell in love with it,
I carried it around with pride.
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

The sins that come from speech,
the faults that come from thought,
the wicked karma done with the hands,
the evil of wrong seeing,
the harm of hearing things
that scripture never taught —
forgive all my sins!
O Lord of Ekampa in Kanchi!

She rubs on turmeric, she anoints herself with oil,
she paints her face, she puts on the brow-mark,
she polishes her brass earrings,
and in broad daylight works her outward sorcery.
Remove my desire for such women!
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

Born upon this earth,
disease has taken up residence in you;
forgetting the great bliss,
you go mad for petty pleasure,
you flutter after women,
you stumble about collecting gold
to give to those very women —
and then you die.
Is this what you ordained for me?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

When the five elements dissolve, the five senses dissolve,
desire dissolves, the three qualities dissolve,
grasping dissolves, past and future dissolve,
body and faculties all dissolve —
in that bliss of pure vision,
free of all fault,
I shall remain.
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

Good one! Give me a mantra.
This ignorant wretch — when you come to strike me dead,
let me first complete my worship,
my prayers, my meditation,
my temple duties, my many hymns of praise.
When all that is done,
then kill me.
O Lord of Ekampa in Kanchi!

For this cage of a body they hunt all day,
killing many lives for food.
They chew and swallow and sit puffed up with pride.
The skin-drum they ate, the snake-hooded belly —
when the executioner of Death
seizes their hand,
what will they do?
O Lord of Ekampa in Kanchi!

This stinking body, this fox's food-bag —
every day I stuff it with rice and curry.
Into the pit where women's filth
and blood and waste pour down —
grant that I may climb, not fall!
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

Like thieves who break into the palace, steal everything,
then complain to the magistrate —
so those who slander Shiva,
who mock the guru, the linga, the assembly,
who end up begging from fortune-tellers:
what shall I say to such great fools?
O Lord of Ekampa in Kanchi!

Those who will not share their food
with guests who come to their door,
yet live in luxury — they who never, even once,
think of the Lord with the un-nursing breast,
who never say your name:
what is the use of their living?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

They know everything, they have read everything,
yet they do not realize
that the Mighty One knows what is within them.
Their minds confused, quarrelling with words,
suffering as their tangled fate dictates,
they finally say: "It is all Shiva's doing."
O Lord of Ekampa in Kanchi!

They think of gold and search for it obsessively.
They think of flower-like women and melt for them.
But they never think of you,
they never worship you.
What shall I say of such misers
upon this earth?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

Harsh-tongued braggarts, base men, gluttons,
lechers, fools who only do evil,
men who grow tall as palmyra palms
yet never know the way of the good —
why did you create such boors?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

I have killed countless lives,
I killed and killed and ate,
I did worse things besides.
But now I say: "Let it end."
I have come to stand before your presence.
Therefore you must forgive my sins.
I have trusted none but you.
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

What is the use of a town? What is the use of the good?
What is the use of a generous name?
What is the use of a mother?
What is the use of a beautiful wife?
What is the use of honour?
What is the use of all beauty in this world?
You are able.
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

He was struck with sticks, kicked with sandals,
stoned by one who raged,
beaten with a cane —
and the bees still swarmed in the flowering groves of Tillai.
The Lord of the Golden Hall — has he no mother, no father,
that they treat him so?
O Lord! O Lord of Ekampa in Kanchi!

Tiruvekampa Viruththam

How many, how many mothers?
How many, how many fathers?
How many, how many wives?
How many, how many children?
How many, how many births before?
I, the fool, did not know.
How many, how many births still to come?
What shall I do?
O Lord Ekampa of Kanchi!

II. Tiruttillai — Sacred Chidambaram

Twenty verses addressed to Lord Shiva as Nataraja, the cosmic dancer of Chidambaram. The temple at Tillai (Chidambaram) is the supreme pilgrimage site for Tamil Shaivites, where Shiva dances the Ananda Tandava — the dance of bliss — in the Hall of Consciousness.

The women with bamboo-like arms, the gold, the world —
they wrestle with a thousand desires
and never let go.
This corpse that will be carried out —
the crowd of the soon-to-die
still weeps over it.
What shall I do?
O Shankara of Tillai!

A land that gives food, a rag-heap that gives cloth,
hands that rise at the sight of servants of God,
evil karma that falls away —
if we see the dance of the Lord of the Little Hall
whose body is smeared with holy ash,
the eyes overflow and the heart melts.
My heart melts too.

Like butter melting in fire,
I should have stood beneath
the Lord of the Golden Hall's shadow
and performed austerity.
Instead I served women,
I strung garlands for their braids,
I boiled pearls for their pleasure.
Such was my fate.

Without running, without toiling for a ruin,
without joining slanderers,
without letting anger dwell in the heart,
without hunting for things,
without hoarding and saying "tomorrow, tomorrow" —
give me your wealth,
O Teacher of Chidambaram!

Without refusing those who come with open hands,
without speaking fault,
without letting sin approach,
without growing weary in mind,
without ceasing from service,
without loving those who lack love,
without joining them —
give me your wealth,
O Teacher of Chidambaram!

Without killing, without eating what was killed,
without plotting treachery, without joining cheats,
without lying even in dreams,
without heeding evil words,
without falling into the Maya of women —
give me your wealth,
O Teacher of Chidambaram!

Kings who wore the crown, and all who came after them —
in the end, a fistful of ash,
burned and turned to earth.
Seeing this, they still think only
of this handful of a life,
and never once think of bowing
to the Lord of the Golden Hall.
There is no one who knows!

In the morning, the affliction of excrement.
Otherwise, from the top of the head,
hunger and thirst are the affliction;
stored karma is the affliction;
in the evening, sleep and desire.
Remove these afflictions!
O Lord of the Hall, you who ate the poison,
take me as your own!

If you go near the Lord of Tillai,
the bull will charge and the serpent will strike.
If you follow behind him,
ghouls and ganas and great-headed spirits will chase you.
Where will you go, O mind?
That is the place where the Lord of Corpses goes!

He took a begging-bowl, wrapped himself in skins,
wandered from door to door collecting alms,
and danced like a madman
in the Hall of Tillai —
this beggar Lord.
What is the account by which you seek him?
O Sivakama Sundari!

It is he who feeds, he who puts to sleep,
he who brings things together,
he who makes them embrace,
he who shows the fruits of karma,
he who drives with the rope of two karmas —
there is such a One
in the Hall of Tillai.

The Lord of the Hall is easy for his devotees.
If you bow to him,
you gain wealth that never dies.
Vishnu who measured seven worlds,
Brahma who created — even they could not see him.
The unmoving, the stainless —
shall we ever see his grace?
He is our clan-deity, and we are his clan.

O divine Lord of Chidambaram!
If your mind should turn away from us,
where is the dreaming kingdom of kings?
Where is the earth?
Where is honest wealth?
Where are the palaces of the mandalikas?
Where is the theatre of the hand?
All this is an illusion of the eye.

He who feeds, he who clothes,
he who gives blessings,
he who questions and condemns,
he who gives liberation to the end,
he who takes what is offered,
he who stands and refuses what is offered —
is that not you?
O Dancer of Bliss in Tillai!

However eloquently you preach,
however high you climb the pillar,
however loudly you chant and whirl,
however much you speak desire and greed —
nothing will come of it.
Nothing happens but by the word of the Lord
who fills all of Tillai.
That is the law of karma.

If you wish not to be born,
there is a gift to be won.
If already born,
there is a medicine against dying.
How is this?
The lotus feet of the Lord
who dances in the famed and righteous Hall of Tillai —
never forget them, O my heart.
That is the good medicine for you.

Do not waver, O heart!
The Lord of Shankara who dwells in Tillai,
the treasure of wisdom who fills the earth,
the destroyer of the cities,
the undying lamp,
the dancer in the Golden Hall —
if you chant the five syllables without ceasing
before they reach your ears,
the liberation of never being born will be yours.

Those who never once bow to the Lord of the Hall,
the Lord of the four Vedas —
they will be yoked with fetters of stone,
they will be chained with irons on their hands,
they will be stood on one foot,
and he himself will come
and bind them tight.

Those who never praise
the Lord who dances wearing the river and the thumbai flower
in the Hall of Tillai —
here is their sign upon this earth:
their hearth-fire dies, their pleasure dies,
their kin abandon them, their cloth is gone,
and even when they beg,
no alms will come.
They will stand there, learned in nothing.

O the Lord, the chief of thirty-three crore gods,
the Eternal One, the beloved of Sivakama Sundari,
our dancer, the Lord who dances
in the Golden Hall —
to see him,
how many crore ages
have these eyes been doing penance?

III. First Temple Song

An extended verse meditation in tirumantila acirippa meter. The form is the akval — a long, unbroken flow of verse with no stanza divisions, addressed to the mind. The opening and closing lines frame the whole: "Remember, O mind! Remember, O mind!" The body between is a descent through the body's impermanence, concluding in the light of Shiva.

Remember, O mind! Remember, O mind!
Shiva the great Lord, the Lord of the Golden Hall —
remember, O mind! Remember, O mind!

Do not pamper this body,
this life as false as a mirage-chariot
wandering in the desert wind.

What is born will die.
What dies will be born.
What appears will vanish.
What vanishes will appear.
What grows will shrink.
What shrinks will grow.
What is remembered will be forgotten.
What is forgotten will be remembered.
What is joined will separate.
What separates will join.
What is eaten becomes filth.
What is worn becomes dirt.
What delights becomes loathsome.
What was loathsome becomes delightful.

Know all this, and know this too:
in every birth you have been born,
you killed everything — and everything killed you.
You ate everything — and everything ate you.
You begot everything — and everything begot you.
You nurtured everything — and everything nurtured you.
You rejoiced in wealth. You wept in poverty.
You sat in heaven. You lay in hell.
You tasted pleasure and pain on both earths.
You suffered it all, again and again.

And still you treat this body
as harder than stone —
this skin-wrapped hut, this rubbish heap,
this two-karma cage driven by the wind of fate.

This body: one organ leaks pus and tears,
one organ discharges worms,
one organ crawls with mucus and water,
one organ drools saliva and phlegm.
One passage expels wind and waste.
One passage drips fluid and pus.
From the inside out, it stinks —
and when this frame is done,
it burns to bone.

Know the life lived in this body,
and worship the Lord of the fragrant konrai flowers,
the Lord whose matted hair holds the moon —
the bliss of Shiva, the unceasing joy.

Cling to his shadow that never leaves.
Let "I" dissolve. Let memory dissolve. Let filth dissolve.
Let coming and going dissolve. Let delusion and darkness dissolve.
Let night and day dissolve. Let this world and the next dissolve.

The one Lord, the light that rises in Tillai,
the King of the Hall, the Dancer of Bliss —
like wax before the flame,
melting and melting,
dissolving and dissolving,
the Shiva who shines in the Little Hall of Consciousness:

remember, O mind! Remember, O mind!
Shiva the great Lord, the Lord of the Golden Hall —
remember, O mind! Remember, O mind!

IV. Second Temple Song

The second akval is the most devastating anatomy of the body in Tamil literature. Pattinathar catalogs every metaphor the body has ever been given — cage, leather bag, puppet, kite, cemetery, bellows, butcher-shop, the executioner's block — in a single unbroken descent. The form enacts its content: the verse does not pause, because the body does not pause in its decay.

The desire that runs wild after women,
the mind that knows no thought
but the wound between their hips —
apart from that, I have not earned the fortune
to crown my head with the lotuses of your feet,
I, the lonely wretch.

From this side and that side, from all sides,
the five thieves assail me in the forest of the body —
this charnel-house of the senses.

A chest of impurity. A box of two karmas.
A village invaded by phlegm, bile, and wind.
A filthy, thin-skinned bundle of blood.
A stinking pot. Nine spans of torn rags.
A greater cemetery than the cemetery itself.
A spinning-top whirled on desire's cord.
A house for ceaseless disease. A leaking boat.
An undying illusion. A cage of death.
A bellows stuffed with food. A windblown flag.
A patched screen. A kite riding the wind.
A chopping-block for the axe of Dharma.
A coat stitched by the four-faced archer.
A small feast laid on the funeral pyre.
Dry leaf burning in the fire of lust.
A root dug up by worms, a tuber of disease.
A forked branch where sin climbs.
Walking it looks like beauty.
Lying down, it is a corpse.
This is the body. And on the corpse,
the town will not let it lie —
a nuisance even dead.
Feet stacked like the puLai flower.
A heap of heavy frost before the morning sun.
A rainbow trembling in the sky.
A fleeting shadow of a thundercloud.
A bubble on water. Writing on water.
A vision seen in a sleeping dream.
And even worse than that — the stain of Maya.

Enough. Enough. Lord, enough.
Let the daughter of the mountain live!
Show me the dance of bliss.
Take me as your own.
That grace befits your grace.

V. Third Temple Song

The third akval is a litany of refuge — "adaikkalam!" ("Shelter!") — addressed to Shiva at every extremity of fear. The drowning man's cry.

O Shiva who seized the deadly poison churned from the milk-ocean
and held it in your throat — I take refuge in you!
O God who raised your foot and crushed the cruel tyrant Death,
the lord of deadly punishment — I take refuge in you!
O Lord who plucked the head of Brahma,
creator of all the worlds — I take refuge in you!
O treasure of the Golden Hall — I take refuge in you!
O Master — I take refuge! O Lord — your servant takes refuge!

This life that dissolves like a dream in the mind's path,
this understanding that does not know the worthy thing,
this thought born in the filth of primal ignorance,
rolling like a worm in the grease of being —
this confused mind, this sin, this blame,
this error, this envy, this false oath,
this fraud, this lying, this foul trail, this raging anger,
this enmity, this killing, this contemptible baseness,
this hatred, this fear, this resolve, this trembling,
this folly of the three qualities,
this confusion of the five senses,
this affliction, this disease —

This body: a crumbling hut
from which the soul-bird will flee,
a framework of bone and sinew
plastered with rich flesh,
a dripping hovel, a hut of red blood
and tiny worms,
a pot of waste with many body-worms,
a bottomless pit of food-sorrow,
an armoury stacked with weapons of slaughter,
a warehouse of wearying karma,
a torn gunny-sack leaking deceptive goods,
a blacksmith's bellows blown by the fire of anger,
a cage where the five-sense birds alight,
a thicket growing ever-fresh anxiety,
a spinning-top whirled on desire's cord,
a windmill turned by the coin of delusion,
a wheel confused by the karma of children,
a cartwheel rolled across an open desert,
a ship of evil timber
that catches the wind of lust
and finds the shore of ruin
while carrying a cargo of sin
across the ocean of becoming,
a vessel of flesh that moves in the chains of two karmas —

When the messenger of Death calls
and this body trembles,
when it is laid down as a corpse
and I depart:

to the lotus of your feet — shelter! I take refuge!
O God of the fierce white bull
that charges like a thunderbolt — I take refuge!
O Lord of the unblinking eye — I take refuge!
O you who are easy for your devotees — shelter! Shelter!
O you who dance in the assembly of the learned in Tillai,
ocean of mercy whose waves crash with compassion — shelter!
O Lord praised by gods and sages,
who in love bestows grace
alongside the Lady of the beautiful jewels —
to your twin feet, shelter!
O King of the Hall — I take refuge in you!

VI. Fourth Temple Song — Kanchipuram

The longest akval, and the most corrosive. Pattinathar anatomizes the female body part by part, demolishing every poetic convention of Tamil love poetry. Where the love poets called the feet "silk" and the legs "banana stems" and the breasts "lotus buds," Pattinathar names what they really are — bone, disease, filth. This is not misogyny but anti-illusion: the target is the mind that confuses flesh with beauty, not the woman herself. He closes by commanding: worship the Lord, not the body.

Through seven births fashioned by Brahma, born of Vishnu,
I have been born human.
Not bowing to the flower-feet of the Lord of the Mountain's Daughter,
not approaching the state of Shiva —
instead, I delighted in women and drowned in desire.
To all such people I shall speak.
O blind ones of the eyes, listen clearly:

The sole of the foot that walks on thorns and stones —
you called it "silk."
The shin-bone wrapped in white bone —
you called it "a leaping fish."
The thigh of flesh and bone, thin as a stick —
you called it "a banana stem."
The waist that holds the great body upright —
you called it "a drum" and "a wasp-waist."
The belly full of waste and water,
where the waves of digestion churn —
you called it "a banyan leaf."
The breasts that swell like spiders
and then droop and crack and drain
and wither and hang and become
a joke to all who see them —
you called them "lotus buds."
You blind lovers of desire, hear me!

The hands that reach and bend and grab —
you called them "red-lipped flowers."
The neck covered in sweat and grime —
you called it "a sweet areca palm."
The mouth full of heat and stink —
you called it "a coral bud."
The teeth that fall out when you stop eating —
you called them "pearls."
The nose that leaks water and mucus endlessly —
you called it "a sesame flower."
The eyes that drip with water and pus —
you called them "water lilies."
The ears that leak worms inside —
you called them "tender vaLLai stems."
The head that without oil and comb
would crawl with lice and nits,
that skull where the tangled hair grows —
you called it "a dark cloud."

After all these pretty words of praise,
the hell-gate you run to,
the pit of skin and flesh and dripping pus,
the fallow field of desire,
the dumb creature's path,
the pierced doorway,
the great highway where the body of eight spans descends,
the secret place where earth-born lust is spent,
the drain-gate that the lusting dog
forever sniffs at and craves —
the wide road where those without Shiva's grace wander lost.
This is a wound. They cover it with cloth
and say it is something else.
A rich wound where water flows inside.
A road the deluded enter not knowing.
A road the diseased enter and never leave.
A ditch the arrogant fall into.
A small pit the lustful find.
The great highway where both man and woman are born,
right next to the gate that pours filth,
right next to the gate that pours water.

Do not desire these things!
The Lord who grants the state of Shiva
even to those who offer a green leaf
with devotion —
the Lord of Liberation, the Primal One who never ages,
the Lord who has seen
every world within every world —
the God of Kanchipuram, the One Lord:
bow to his twin feet!
Abandon the worship of pleasure-women!

VII. Poems at the Temple Towns

Pattinathar wandered naked among the temple towns of Tamil Nadu — Tiruchengodu, Tiruvotriyur, Tiruvidaimarudur, Tirukazhukkunram, Tirukalahasti, and Kailasa. At each he left a handful of verses, each with its own refrain, each addressed to Shiva in his local form. These are the pilgrim's diary — the saint who carried nothing but his body and his question.

Tiruchengodu

The Lord whose body is fire sits under the atti tree
at Tiruchengodu.
What is in his heart?
Will he push me back again
into the dark pit of the mother's womb?
Or will he give me the holy feet
that even Vishnu could not see?
I do not know. It is Shiva's doing.

Tiruvotriyur

When the spittle thickens, the eyes dim,
the body becomes a lie at its last breath —
in that moment, I ask one thing:
O Lord of Tiruvotriyur,
smear my body with holy ash,
join my hands in prayer,
and teach me the five syllables.

O Lord who burned the three cities
and did not trouble himself about it —
if I could roll myself upon the ground
of the street where he walks in southern Tiruvotriyur,
and let his golden feet press upon my head,
that would be enough to tear the scroll of fate.
That is the thing to see, O mind!

Tiruvidaimarudur

What if you live in the forest?
What if you eat nothing but wind?
What if you tie rags to your body and carry a skull?
Those without inner love —
even if they claim the heaven of the gods,
the true devotees of the Lord of Idaimarudur
who live at home with their wives
will reach the bliss of true wisdom.

Mother is your enemy. The wife you married — a greater enemy.
Your own child — enemy. Kinfolk — enemy.
This world itself — enemy.
The moment you look closely
and your precious wealth departs:
O heart that clings to these,
the golden feet of the Lord of Marudur
are your only freedom!

Tirukazhukkunram

The forest? The thicket? The seashore?
A great and wealthy land? A town? The centre of a town?
A fine house? The front verandah?
Where will this body of mine fall?
O Lord of Kazhukkun-hill who stretches high —
your feet are the only companion of my life.

Tirukalahasti

Ten months inside the womb, then born and grown,
silk robes wrapped around you,
pearls and coral adorning you,
you run and play — and when it ends,
a corpse lying by a corpse,
the soon-to-die weep over the dead.
What is the use of that counting?
O Lord of Kalahasti beneath Kailasa!

What use does gold have for the man who earned it?
Gold serves the one who owns it, not the other way around.
Just so, you serve me in everything I need —
but what use am I, who bow to you?
What use at all?
O Lord of Kalahasti!

I cannot cut my child and offer his flesh to you,
like others have done.
I cannot renounce my youth at my wife's word.
I cannot serve you daily
and pour tears from my eyes.
How then shall I become your own?
O Father of Kalahasti!

Three meals a day to eat, and then to sleep,
and through delusion to lie with round-breasted women,
and then to have the eyes cloud over
as the life departs —
when shall I see you?
O Lord of Kalahasti!

For the sake of food, day and night I wander.
Tired, I fall to the beauty of women,
into the pit of sorrow,
into the drain that oozes beside desire's door.
Pitiful one that I am — take me as your own!
O Lord seated in grace beneath the banyan tree
on the bank of the golden Mukali river,
O Kalahasti!

This body: a horse that stinks, a rawhide water-channel,
every day a pit of pus and filth,
the hidden wound of the door of desire,
the pleasure-sore smeared beneath the cloth.
A crack in the flesh, a screen of skin,
the petty pleasures that live inside —
give them up!
Grant me the state that rises!
O Lord of Kalahasti!

Tirukailayam — Mount Kailasa

O Lord of the silver mountain where the forests bow,
I have trusted in your feet!
Lift this body that decays,
free me from birth!
O flame of Shiva, you who bent your sacred form
so the honey dripped from the konrai garland,
you who held the axe
when your red hand weighed the deer
for the sake of the devotee of Kavur —

I renounced my home, and when hunger came,
I begged and stood there,
my teeth worn down, my mouth white and empty,
attached to nothing.
Words and meaning both are lost.
In the ecstatic sleep of bliss —
when shall I dwell there, day and night?
O Lord of Kailasa!

When thought is gone, when desire is gone,
when action is gone,
when what was remembered is gone,
when even the forgetting of remembering is gone,
when I am pure emptiness,
alone with myself,
resting in the ecstatic sleep of bliss —
when shall that be?
O Lord of Kailasa!

Begging with outstretched hands, eating the alms I was given,
wearing a rag of burnt cloth,
coming to stand before your presence forever,
trembling from head to foot,
every hair standing on end —
when shall I cry "O Father!" and wail?
O Lord of Kailasa!

Ash-covered body, every hair standing,
the heart melting and melting and dissolving,
meditating without ceasing on your beautiful feet,
bliss overflowing —
when shall tears flow like rivers
down my chest?
O Lord of Kailasa!

Instead of chasing the wealthy,
speaking of my miseries,
grinning and begging every day —
when shall I enter the border of supreme bliss,
in solitude, in a place that is my own,
free of all sorrow?
O Lord of Kailasa!

The monkey's baby, the dog — I know their nature.
What shall I do with this mind
that keeps chasing after them?
Strip the evil from me!
Like the mother-cat who holds her kitten
in the gentle grip of her mouth —
I belong to my Father alone.
O Lord of Kailasa!

I shall not be born again and die again.
I shall not follow the path of the senses.
I shall not enter hell.
I shall sit among those who praise you.
I shall not leave the company of the good.
The five-lettered nectar of grace,
the rare honey — I shall drink it
by your grace alone.
O Lord of Kailasa!

Madurai

Can I let go of this worldly life?
Without your grace, can the mind become firm?
Must I wander endlessly?
Must I go to the doors of the petty,
tears brimming, and fall to my knees?
O Sokkanadar, O Sundara Pandiyan!

VIII. Arutpulampal — The Lament of Grace, Part One

Seventy-two verses in the male voice, addressed to Kannivana Natha — the Lord of the Virgin Forest, a form of Murugan (the son of Shiva). The refrain "Kannivana Natha!" rings out after every few verses like a temple drumbeat. The poem is a single, sustained cry: the soul trapped in the body, the desires that will not relent, the births that will not end, and the question addressed to God — "Have you done nothing? Will you do nothing?" — which at last dissolves into a vision of divine beauty and a final plea for liberation.

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
I do not know the root. I do not know the crown's end.
The grief I have suffered in this world —
it keeps on walking.

Through the darkness of unknowing,
even the first awareness is destroyed.
Through the karma that will not let go,
I have gone mad.

The four instruments became me, and I became them,
bewildered.
In the net of the powers that begin with Manu,
I was caught.

In the forest called Great Maya,
I wander lost.
Everything in the world that rose from my own seed
is turbid, shaken.

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
Desire for land has eaten me,
and the land has buried me.
Desire for gold and desire for women —
they will not leave me, they say.

Desire for children and kin —
it will not forget, it says.
Desire to be king of the eight directions —
it will not cease, it says.

Desire to learn all arts —
it will not quit, it says.
Desire to master the occult —
it will not break, it says.

Desire for mantras —
it will not forget, it says.
Desire for beauty —
it will not renounce, it says.

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
Desire for caste and status —
it will not shed, it says.
Desire for commerce and trade —
it will not crumble, it says.

Desire for money-changing and laundry —
it will not forget, it says.
The pit of the belly still —
it will not fill, it says.

The five senses —
they will not submit, they say.
The tormented mind —
it will not clear, it says.

Desire and anger —
they will not be crossed, they say.
And every day: "I am the king" —
so the mind keeps thinking.

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
Fear, pride —
they will not be tamed, they say.
Bitterness, the glitter of illusion —
they will not shed, they say.

This body, a bubble on water —
I think it is eternal.
The desire to be greater than anyone —
it will not die, it says.

Before my very eyes, they burn the dead on wood,
and still I think:
"We shall last forever."

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
The impermanent, I call permanent
and cling to it with love.
"I shall be alone," it says. "I shall forget myself," it says.

The pit of hell still says:
"I shall feed you yet."
The serpent-hooded hip still says:
"I shall ruin you yet."

The young-fruit breasts still say:
"I shall destroy your house."
The budding eyes still say:
"I shall eat your life."

Death disguised as a woman
plots its treachery.
All love is gone, and I melt
like a helpless thing.

O son-bearing Lord of the Virgin Forest!
By what means shall I climb?
O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!

Was it not enough — the days I spent as grass,
as a shrub, withered?
Was it not enough — the days I passed
as stone, as tree, worn away?

Was it not enough — the days wasted
as a mongoose, as a snake?
Was it not enough — the days I stood
as a creature of water, a thing of the forest?

Was it not enough — the days gone
as a spirit, as a god?
Was it not enough — the days I fell
as a demon, making suffering?

Was it not enough — the days destroyed
in the mother's womb?
Was it not enough — the days lived
as a king, and dying?

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
Was it not enough — the days I sank
as mother, as wife?
Was it not enough — the days I went
as child, as husband?

Was it not enough — the days I suffered,
wasted by disease?
Was it not enough — the days born
as a demon, to be eaten by demons?

Was it not enough — the days endured
in a body crooked, blind, diseased?
Was it not enough — the days I starved
on the meanest food?

Have I not suffered enough exhaustion,
enough distress?
Have I not lost enough?
Have I not heard enough: "I am ruined"?

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
Was it not enough — weeping because nothing lasts?
Was it not enough — bearing everyone's burden?

Was it not enough — struck by the arrows of Desire?
Was it not enough — beaten by the fist of the God of Death?

Was it not enough — the decree of the four-faced Brahma?
Was it not enough — the spinning wheel of Vishnu with his tulasi garland?

Was it not enough — enduring the destruction of Rudra?
You knew my suffering — yet you did not come.
You did not call me.

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
You did not prevent my birth.
You did not take me afterward.
You did not prevent my death.
You did not ask me why.

You did not burn the chains.
You did not relieve the anguish.
You did not give me the holy ash.
You did not grant the sacred mark.

You did not call me servant.
You did not give me the bone-bead rosary.
You did not look at this deluded world
and give me your robe.

You did not call me into yourself.
You did not make me one with you.
You did not place me among your devotees
and invite me in.

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
You did not say to those devotees hidden in the Supreme:
"Here — a servant for us, for us."

You did not give me a name.
You did not stand there with my "I" abolished.
You did not think of me in your treasury of grace
and call me.

You did not give me liberation.
You did not give me silence.
You did not give me mastery.
You did not cradle me in your arms.

You did not end my endings.
You did not make me yourself.
The desire that no water can quench —
you did not quench it.

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
You did not set me in the standing stillness.
You did not watch the faculties dissolve.

You did not watch the bonds of worldly sight dissolve.
You did not stand me in meditation and hold me there.

Grant me the corner of your eye!
O Lord of the Virgin Forest!
Destroy the destroying filth and come close!

Will my love not cool? Will I not see you and rejoice?
Will death not end? Will my anguish not cease?

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
Shall I not praise you? Shall I not come seeking your town?
Shall I not see your golden feet? Shall I not stand, brimming?

Shall I not see the glory of the sacred anklet's ringing?
Shall I not see the beauty of the sounding bells and jewels?

Shall I not see the victory of the hero-gem on your throat?
Shall I not see the beauty that the warriors bow before?

Shall I not see the tiger-skin girded at your waist?
Shall I not see the triumph of you mounted on the bull?

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
Shall I not see the beauty of the elephant-skin you wear?
Shall I not see the flower-hand that holds the gentle deer?

Shall I not see the chest adorned with the skulls of the dead?
Shall I not roam the land crying: "He is ours! He owns us!"?

Shall I not see the cause of the darkened throat?
Shall I not see the sight of the devotees assembled?

Shall I not see the blessed face, a moon ripened with grace?
Shall I not see the lush abundance of the matted hair and holy eyes?

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
Shall I not see the beauty of the crescent on the brow?
Shall I not see the lips that rival the ripe fruit?

Shall I not see the moonlit smile like jasmine light?
Shall I not see the beauty of the night-dark brows?

Shall I not see the radiant makara earrings?
Shall I not see the beauty of the crest and crimson locks?

Shall I not see the sight of the Ganga and the moon upon the hair?
Shall I not see the swelling serpent coiled within the locks?

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
Shall I not see the forest of locks where the konrai blooms?
Shall I not see the solitary beauty of the erukku, the aruku, the datura?

Shall I not see the splendour of the crane-feather in the hair?
Shall I not see the bliss of the fire held in the hand?

Shall I not see the lifted foot and the drum-thin waist?
Shall I not see the dance that crushes the demon Muyalakan?

Shall I not see the fanning hand and the opening lotus?
Shall I not see the hand of refuge that gives desire?

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
While Vishnu and Brahma bow, while the gods cry "Victory!" —
shall I not see the great beauty of the Lady at your side?

Shall I not see the fragrance of the holy ash?
Shall I not see the mercy of Chandra Shekhara?

Though I have been ruined —
will your compassion not look?
Though I have suffered —
will the state not come within my reach?

Will the good season that ripens me not arrive?
The solitude I have circled through every season — will it not come?

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
The silence that stands within the word — will it not come?
The pure self that survives the attack — will it not come?

The open space that ends fierce sorrow — will it not come?
The clarity that dissolves even the mind — will it not come?

Shall I not serve as a servant of the servants?
Will you not make me know myself, without fault?

What shall I say? O my Guru, listen!
After you, there is nothing else for me.

O Lord of the Virgin Forest! O Lord of the Virgin Forest!
The place where the worry of food has dried up — will it not come?
The place where the worry of words has ended — will it not come?

The place where worldly worry has ceased — will it not come?
The place where the serpent-women of filth no longer charm — will it not come?

The place where comparison and attachment have ceased — will it not come?
The place beyond telling, clear and still — will it not come?

Into that state beyond speech and mind —
O Guru of grace who strikes me awake,
I bow to your two feet. Praise!

IX. Arutpulampal — The Lament of Grace, Part Two

Forty-eight verses in the female voice, addressed to a companion (“O friend!”). This is the most extraordinary section of the collection — a woman describes the guru who came uninvited, showed her his true form, burned her six chakras, destroyed the fifty-one letters, killed her kin, destroyed her world, and left her utterly alone. Every verse is an aftershock. The voice oscillates between terror, awe, and a strange, fierce joy. The phrase “KaNḍEṇḍi!” (“I saw it, O friend!”) and “vantAṇḍi!” (“he came, O friend!”) thread through the poem like a woman testifying in court about a visitation she cannot explain.

I bowed to the elephant-faced god
and said: "I need grace."
Without delay, one came
and showed me his true form.

He came to sever the chain of births.
He took the form of the guru.
He came as the cause
that cuts the thieving senses.

The six foundations and the fifty-one letters —
he burned them clean!
The fortress of deceit —
he set it all on fire without a trace.

The many, many distortions
that cause disorder —
the principles, every one,
went headless into the flames, O friend!

All who were born with me are dead.
Alone, utterly alone,
I cannot bear to be alone, O friend!

The field where everyone fell —
when will it end, O friend?
If I wept and told of it,
grief would be a river without banks, O friend!

The five elements beginning with earth
I saw collapse and die, O friend!
The five senses beginning with space
I saw burn and die, O friend!

The waters that would not leave
dried up and burned to ash, O friend!
The five beginning with speech
I saw collapse and die, O friend!

The inner faculties, every one,
falling to pieces in their separate ways —
with their own company
I saw them burn and die, O friend!

The soul-principles
I saw melt and burn, O friend!
How shall I praise the one
who has lost his understanding?

The knowledge-principles
I saw burn and die, O friend!
The five pure principles —
he burned them clean without a trace!

The three clans and the thirty-six —
he burned them as they vomited and fell,
cut them to the root, O friend!

Did he come as guru?
Did he come to destroy the lineage?
Did he come as form?
Did he come to destroy all form?

I did not know ruin was coming.
The wretched mind could not see it dawning.
I did not know suffering was coming.
He has been ruling the city, O friend!

The field where everyone fell —
I did not know what it was, O friend.
The one who ends all evil —
I saw him, the one without a trap, O friend!

Those inside the inner fort
all died together.
Those inside the outer fort —
sixty of them perished!

Together they fell, O friend!
Through and through they burned, O friend!
The stone fortresses
all became charcoal fortresses, O friend!

All ninety-six —
he burned them clean without a trace!
The evil eye fell upon them, O friend,
and he cut them to the root!

The OM was destroyed, O friend!
Everything that was is gone, O friend!
The ego was destroyed, O friend!
He cut it clean from the foundation!

The hovel called the body —
he struck it from the first, and it burned through, O friend!
The swarming sorrow of the mind —
he severed it all!

All former karma —
he severed it completely!
To know the self,
she became one, alone, O friend!

To know myself as myself,
he destroyed the two karmas.
To know the self,
he told me the place, O friend!

I knew the self, O friend!
I became the solitary virgin, O friend!
Utterly alone, alone —
is this the ripeness for solitude?

No one is in the house!
I became the open sky, O friend!
What was seen in the forest —
it was all a dream, O friend!

Will those who saw not laugh?
Is it not a song for the whole town?
Will those who saw not be hostile?
Is it not a scandal for all who look?

He saw this state, O friend!
He was everywhere, O friend!
He destroyed the virgin, O friend!
He shattered the chastity, O friend!

The shattering of chastity,
the cutting to the root,
the destruction of beauty,
the loss of understanding.

What karma will come of this?
I still do not know what is next for me.
Every word he spoke
has come true, O friend — without faltering.

He showed me the place where night and day are not!
He destroyed my blemish!
I saw him — the one who sees — and I remained seeing.

Will my caste take me back?
Is this something scripture covers?
All that I recited and learned —
it all became exactly as it is, O friend!

What wrong did I commit?
Without anyone knowing, without anyone seeing —
do my mother and kin not know
what has happened in this world?

Did I kill those who killed?
Did I eat those who ate?
Did I forget every desire
that I should not have desired?

Will my caste take me back?
Will the religious sects accept me?
All that I lived by, divided and arranged —
it has become the subject of gossip, O friend!

To those who saw — am I not a woman?
Even to those who did not see — there is still desire, O friend!
Those who ate, ate what they ate —
will those who did not eat the same?

Those who took, took what they took —
will those who did not take it accept?
Those who knew — did they see?
Those who saw — did they know?

Are the ancient four Vedas not singing this very truth?
Does the heart of the devoted servants
not dawn and extinguish within?

Is he easy to describe?
Is he difficult for anyone to know?
Without distinction, everywhere,
he is the one of shining greatness.

He is beyond word and mind, O friend!
He is the subtle of the subtle, O friend!
He cannot be seen directly —
he is the fire hidden in the stone!

He cannot be contained in words, O friend!
He is the one who stood when words ended, O friend!
Like the light within the rock,
he stands.

He told me to melt into the heat beyond all heat, O friend!
Is this a letter in a book?
Or is it the writer's mistake?

He made me be still. The technique — I do not know it.
O Mother! This is the meaning of it all —
I swallowed it whole, O friend!

Everywhere I looked,
I saw the Supreme, O friend!
The system that held things together has come undone —
I do not know the principle, O friend!

Without bathing the idol, without picking flowers to offer,
my heart became an empty wasteland —
I cannot see the state I am standing in, O friend!

Though I sang and studied,
though I gathered many flowers to offer —
I stopped running, I stopped trying,
and my form was destroyed, O friend!

Like the bee within the ruby,
he dwells within, O friend.
The devotees who serve and worship him —
his greatness is beyond their speech.

From the very first day until today,
in every age I did not know,
he was always there, common to all,
the flawless One.

Through the distortion of the mind,
I could not see the pure consciousness.
My intellect clouded,
I entered the path of the senses.

Without knowing devotion,
I fell into the void, O friend!
Lying in the sleep that matches the matching place, O friend —
how long did I lie there?

Tiruccirrambalam.

Colophon

This is the first complete English translation of Pattinathar's Tiruppatal Tirattu (Collection of Holy Songs, PM #83) — 204 numbered verses across nine sections, plus four extended temple verse compositions (akvals). The collection gathers the most substantial body of Pattinathar's verse in a single source: the Tiruvekampamalai (42 verses + 1 viruththam), the Tiruttillai (20 verses), four temple akvals, individual poems at seven temple towns (21 verses), and the Arutpulampal (Lament of Grace) in two parts — a male voice petition (72 verses) and a female voice testimony (48 verses).

Pattinathar (also known as Pattinattu Pillayar, c. 10th–11th century CE) was a Tamil Siddha saint from Kaveripattinam. His voice is among the sharpest in the Siddha tradition — the body as a leather bag, the world as a carpenter's wood, the only truth the Lord's feet. The Tiruvekampamalai's refrain "Kacci Ekampane!" is one of the most recognizable in Tamil devotional literature. The Arutpulampal's female voice — a woman testifying about the guru who destroyed her world — is without parallel in the Siddha canon.

Independently translated from Classical Tamil by the New Tianmu Anglican Church (Good Works Translation), 2026. Source text: Project Madurai digital text PM #83 (projectmadurai.org/pm_etexts/utf8/pmuni0083.html), first published 2000, revised 2021. Gospel register. No reference English translation consulted — no complete English translation of this collection has ever existed. Individual verses appear on scattered blogs; no prior complete rendering from the Tamil is known.

Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.

🌲

Source Text: திருப்பாடல் திரட்டு (Tiruppatal Tirattu)

Tamil source text from Project Madurai digital text PM #83 (projectmadurai.org). Public domain Tamil literary text. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.

திருப்பாடல் திரட்டு
பட்டினத்துப் பிள்ளையார் (பட்டினத்தார்) அருளியது

உள்ளடக்கம்

1. திருவேகம்பமாலை
2. திருத்தில்லை
3. முதலாவது கோயிற்றிருவகவல்
4. இரண்டாவது கோயிற்றிருவகவல்
5. மூன்றாவது கோயிற்றிருவகவல்
6. நான்காவது கச்சித் திருஅகவல்
7. அருட்புலம்பல் - முதல்வன் முறையீடு
8. அருட்புலம்பல் - மகடூஉ முதலாக உள்ளது

1. திருவேகம்பமாலை

அறந்தா னியற்று மவனிலுங்கோடி யதிகமில்லந்
துறந்தான், அவனின் சதகோடி யுள்ளத்துறவுடையோன்;மறந்தா னறக்காற் றறிவோடிருந்திரு வாதனையற்றுஇறந்தான் பெருமையையென் சொல்லுவேன் ? கச்சியேகம்பனே ! 1

கட்டியணைத்திடும் பெண்டிரு மக்களுங் காலத்தச்சன்வெட்டிமுறிக்கு மரம்போற் சரீரத்தை வீழ்த்திவிட்டாற்கொட்டிமுழக்கி யழுவார்; மயானங் குறுகியப்பால்எட்டி யடிவைப்ப ரோ? யிறைவா ! கச்சியேகம்பனே. 2

கைப்பிடி நாயகன் தூங்கையிலே யவன்கையெடுத்துஅப்புறங்தன்னி லசையாமல் முன்வைத் தயல்வளவில்ஒப்புடன்சென்று துயில்நீத்துப் பின்வந் துறங்குவளைஎப்படிநான் நம்புவேன்? இறைவா ! கச்சியேகம்பனே ! 3

நன்னாரில் பூட்டிய சூத்திரப்பாவை நன்னார்தப்பினால்நன்னாலுமாடிச் சலித்திடுமோ அந்தத் தன்மையைப்போல்உன்னால்யானுந் திரிவதல்லால் மற்றுனைப் பிரிந்தால்என்னாலிங் காவதுண்டோ? இறைவா ! கச்சியேகம்பனே ! 4

நல்லா ரிணக்கமும், நின்பூசை நேசமும், ஞானமுமேஅல்லாது வேறு நிலையுளதோ? அகமும், பொருளும்இல்லாளும் சுற்றமும் மைந்தரும் வாழ்வும் எழிலுடம்பும்எல்லாம் வெளிமயக்கே இறைவா, கச்சியேகம்பனே ! 5

பொல்லாதவன், நெறி நில்லாதவன், ஐம்புலன்கள்தமைவெல்லாதவன், கல்வி கல்லாதவன், மெய்யடியவர்பால்செல்லாதவன், உண்மை சொல்லாதவன், நின்திருவடிக்கன்புஇல்லாதவன், மண்ணிலேன்பிறந்தேன் ! கச்சியேகம்பனே ! 6

பிறக்கும்பொழுது கொடுவந்த தில்லை, பிறந்து மண்மேல்இறக்கும்பொழுது கொடுபோவ தில்லை; இடைநடுவில்குறிக்குமிச் செல்வஞ் சிவன் தந்ததென்று கொடுக்கறியாதுஇறக்குங் குலாமருக் கென்சொல்லுவேன் ? கச்சியேகம்பனே ! 7

அன்னவிசார மதுவேவிசாரம் அதுவொழிந்தால்சொன்ன விசாரந் தொலையா விசாரம் நல்தோகையரைப்பன்னவிசாரம் பலகால் விசாரமிப் பாவிநெஞ்சக்குஎன்னவிசாரம் வைத்தாய் இறைவா, கச்சியேகம்பனே ! 8

கல்லாப் பிழையும், கருதாப் பிழையும், கசிந்துருகிநில்லாப் பிழையு நினையாப் பிழையும், நின்னஞ்செழுத்தைச்சொல்லாப் பிழையுந், துதியாப் பிழையுந், தொழாப் பிழையும்எல்லாப் பிழையும் பொறுத்தருள்வாய் கச்சியேகம்பனே. 9

மாயநட் போரையும் மாயா மலமெனும் மாதரையும்வீயவிட்டோடி வெளியே புறப்பட்டு மெய்யருளாம்தாயுடன் சென்றுபின் தாதையைக் கூடிப்பின் தாயைமறந்தேயும தேநிட்டை, யென்றா னெழிற் கச்சியேகம்பனே. 10

வரிக்கோல வேல்விழியார் அநுராக மயக்கிற்சென்றுசரிக்கோதுவேன் எழுத்தஞ்சுஞ் சொலேன், தமியேனுடலம்நரிக்கோ? கழுகுபருந்தினுக்கோ? வெய்யநாய் தனக்கோ?எரிக்கோ? இரையெதற்கோ? இறைவா, கச்சியேகம்பனே. 11

காதென்று மூக்கென்று கண்ணென்று காட்டியென் கண்ணெதிரேமாதென்று சொல்லி வருமாயை தன்னை மறலிவிட்டதூதென் றெண்ணாமற் ககமென்று நாடுமித் துர்ப்புத்தியைஏதென் றெடுத்துரைப்பேன்? இறைவா, கச்சியேகம்பனே. 12

ஊருஞ் சதமல்ல, உற்றார் சதமல்ல, உற்றுப்பெற்றபேருஞ் சதமல்ல, பெண்டீர் சதமல்ல, பிள்ளைகளும்சீருஞ் சதமல்ல, செல்வஞ் சதமல்ல, தேசத்திலேயாருஞ் சதமல்ல, நின்தாள் சதங்கச்சி யேகம்பனே. 13

சீறும்வினையது பெண்ணுரு வாகித் திரண்டுருண்டுகூறுமுலையு மிறைச்சியு மாகிக் கொடுமையினால்பீறுமலமு முதிரமுஞ் சாயும் பெருங்குழிவிட்டுஏறுங்கரைகண்டி லேன், இறைவா, கச்சியேகம்பனே. 14

பொருளுடை யோரைச் செயலினும் வீரரைப் போர்க்களத்தும்தெருளுடை யோரை முகத்தினுந் தேர்ந்து தெளிவதுபோல்அருளுடை யோரைத் தவத்திற் குணத்தி லருளிலன்பில்இருளுறு சொல்லினுந் காணத்தகுங் கச்சி யேகம்பனே. 15

பருத்திப் பொதியினைப்போலே வயிறுபருக்கத் தங்கள்துருத்திக்கு அறுசுவை போடுகின்றார், துறந்தோர்தமக்குவருத்தி யமுதிடமாட்டார், அவரையிம் மாநிலத்தில்இருத்திக் கொண்டேனிருந்தா யிறைவா! கச்சியேகம்பனே. 16

பொல்லா விருளகற் றுங்கதிர் கூகையென் புட்கண்ணினுக்குஅல்லா யிருந்திடு மாறொக்குமே அறிவோ ருளத்தில்வல்லா ரறியார் தமக்கு மயக்கங் கண்டாய்,எல்லாம் விழிமயக் கேயிறைவா, கச்சி யேகம்பனே. 17
வாதுக்குச் சண்டைக்குப் போவார், வருவார் வழக்குரைப்பர்;தீதுக் குதவியுஞ் செய்திடுவார், தினந்தேடி ஒன்றுமாதுக் களித்து மயங்கிடுவார் விதி மாளுமட்டும்ஏதுக்கிவர் பிறந்தார்? இறைவா, கச்சியேகம்பனே. 18ஓயாமற் பொய்சொல்வர், நல்லோரை நிந்திப்பர், உற்றுப்பெற்றதாயாரை வைவர், சதியாயிரஞ் செய்வார், சாத்திரங்கள்ஆயார், பிறர்க்குபகாரஞ் செய்யார், தமையண்டி னர்க்கொன்றீயா ரிருந்தென்ன போயென்னகாண் கச்சி யேகம்பனே. 19அப்பென்றும் வெண்மையதாயினும் ஆங்கந்நிலத்தியல் பாய்த்தப்பின்றியே குணவேற்றுமை தான்பல சார்தலினால்செப்பில் அபக்குவம் பக்குவமாயுள்ள சீவரிலும்இப்படி யே நிற்பன் எந்தைபிரான் கச்சியேகம்பனே. 20நாயாய்ப் பிறந்திடில் நல்வேட்டை யாடிநயம் புரியும்தாயார வயிற்றில் நாராய்ப் பிறந்தபின் கம்பன்னராய்க்காயாமரமும் வறளாங் குளமும் கல்லாவு மன்னஈயாமனிதரை யேன் படைத்தாய்? கச்சி யேகம்பனே. 21ஆற்றில் கரைத்த புளியாக்கிடாமலென் னன்பை யெல்லாம்போற்றித் திருவுளம் பற்றுமை யாபுர மூன்றெரித்துக்கூற்றைப் பணிகொளுந் தாளுடையாய், குன்றவில்லுடையாய்ஏற்றுக் கொடியுடையாய், இறைவா ! கச்சியேகம்பனே. 22பெண்ணாகி வந்தொரு மாயப்பி சாசும் பிடித்திட்டென்னைக்கண்ணால் வெருட்டி முலையால் மயக்கிக் கடிதடத்துப்புண்ணாங் குழியிடைத் தள்ளி என்போதப்பொருள் பறிக்கஎண்ணா துனைமறந் தேனிறைவா ! கச்சியேகம்பனே. 23நாவார வேண்டு மிதஞ்சொல்லுவார் உனைநான் பிரிந்தாற்சாவேனென் றேயிருந்தொக்கவுண் பார்கள்கைதான் வறளின்போய்வாரு மென்று நடுத்தலைக் கேகுட்டும் பூவையர்க்குஈவார் தலைவிதியோ? இறைவா, கச்சியேகம்பனே. 24கல்லார் சிவகதை, நல்லோர் தமக்குக் கனவிலும்மெய்சொல்லார், பசித்தவர்க் கன்னங் கொடார், குருசொன்னபடிநில்லார், அறத்தை நினையார், நின்நாமம் நினைவில்சற்றும்இல்லா ரிருந்தென்? இறந்தென்? புகல், கச்சியேகம்பனே. 25வானமு தத்தின் சுவையறி யாதவர் வன்கனியின்தானமு தத்தின் சுவையெண்ணல் போலத் தனித்தனியேதேனமு தத்தின் தெளிவாய ஞானஞ் சிறிதுமில்லார்க்ஈனமு தச்சுவை நன்று அல்லவோ? கச்சியேகம்பனே. 26ஊற்றைச் சரீரத்தை யாபாசக் கொட்டிலை யூன்பொதிந்தபீற்றற் து ருத்தியைச் சோறிடுந் தோற்பையைப் பேசரியகாற்றிற் பொதிந்த நிலையற்ற பாண்டத்தைக் காதல் செய்தேயேற்றித் திரிந்துவிட் டேனிறைவா, கச்சியேகம்பனே. 27சொல்லால் வருங்குற்றஞ் சிந்தனையால் வருந்தோடஞ்செய்தபொல்லாத தீவினை பார்வையிற் பாவங்கள் புண்ணியநூல்அல்லாத கேள்வியைக் கேட்டிடுந் தீங்குகள் ஆயவுமற்றுஎல்லாப் பிழையும் பொறுத்தருள் வாய் கச்சியேகம்பனே, 28முட்டற்ற மஞ்சளை யெண்ணெயிற்கூட்டி முகமினுக்கிமெட்டிட்டுப் பொட்டிட்டுப் பித்தளையோலை விளக்கியிட்டுப்பட்டப் பகலில் வெளிமயக் கேசெயும் பாவையர்மேல்இட்டத்தை நீதவிர்ப்பாய் இறைவா, கச்சியேகம்பனே. 29பிறந்துமண்மீதிற் பிணியே குடிகொண்டு பேரின்பத்தைமறந்து சிற்றின்பத்தின் மேல்மயலாகிப் புன்மாதருக்குள்பறந்துழன்றே தடுமாறிப்பொன் தேடியப் பாவையர்க்கீந்துஇறந்திடவோ பணித்தாய் இறைவா, கச்சியேகம்பனே. 30பூதங்களற்றுப் பொறியற்றுச் சாரைம் புலன்களற்றுப்பேதங்குணமற்றுப் பேராசை தானற்றுப் பின்முன்அற்றுக்காதங்கரணங்களும் அற்ற ஆனந்தக் காட்சியிலேஏதங் களைந்திருப் பேனிறைவா, கச்சியேகம்பனே. 31நல்லா யெனக்கு மனுவொன்று தந்தருள், ஞானமிலாப்பொல்லா எனைக்கொன்று போடும்பொழுதியல் பூசைசெபஞ்சொல்லாநற் கோயில்நியமம் பலவகைத் தோத்திரமும்எல்லா முடிந்தபின் கொல்லுகண்டாய் கச்சியேகம்பனே. 32சடக்கடத்துக் இரைதேடிப் பலவுயிர் தம்மைக்கொன்றுவிடக்கடித்துக் கொண்டிறுமாந் திருந்து மிகமெலிந்துபடங்கடித் தின்றுழல்வார்கள் தமைக்கரம் பற்றிநமன்இடக்கடிக்கும் பொழுதேது செய்வார்? கச்சியேகம்பனே. 33நாறுமுடலை, நரிப்பொதி சோற்றினை, நான்தினமுஞ்சோறுங் கறியும்நிரப்பிய பாண்டத்தைத் தோகையர்தம்கூறும்மலமும் இரத்தமுஞ் சோருங் குழியில்விழாதுஏறும் படியருள்வாய் இறைவா, கச்சியேகம்பனே. 34சொக்கிட்டு அரண்மனைப் புக்குள்திருடிய துட்டர்வந்துதிக்குற்ற மன்னரைக் கேட்பதுபோல் சிவநிந்தைசெய்துமிக்குக் குருலிங்க சங்கமம்நிந்தித்து, வீடிச்சிக்கும்எக்குப் பெருந்தவர்க்கென் சொல்லுவேன் ? கச்சியேகம்பனே. 35விருந்தாக வந்தவர் தங்களுக் கன்னமிகக்கொடுக்கப்பொருந்தார் வளம்பெற வாழ்வார்நின் நாமத்தைப்போற்றி நித்தம்அருந்தா முலைப்பங்க ரெண்ணாதபாதகர் அம்புவியில்இருந்தாவதேது? கண்டாய் இறைவா, கச்சியேகம்பனே. 36எல்லாம் அறிந்து படித்தே யிருந்தெமக் குள்ளபடிவல்லான் அறிந்துளன் என்றுணராது மதிமயங்கிச்சொல்லான் மலைந்துறு சூழ்விதியின்படி துக்கித்துப்பின்எல்லாம் சிவன்செயலே என்பார்காண் கச்சியேகம்பனே. 37பொன்னைநினைந்து வெகுவாகத் தேடுவர், பூவையன்னாள்தன்னைநினைந்து வெகுவாய் உருகுவார், தாரணியில்உன்னை நினைந்திங் குனைப்பூசியாத உலுத்தரெல்லாம்என்னையிருந்து கண்டாய் இறைவா; கச்சியேகம்பனே. 38கடுஞ்சொலின் வம்பரை ஈனரைக்குண்டரைக் காமுகரைக்கொடும்பாவமே செய்யும் நிர்மூடர்தம்மைக் குவலயத்துள்நெடும்பனைபோல வளர்ந்து நல்லோர் தம்நெறியறியாஇடும்பரை என்வகுத்தாய்; இறைவா, கச்சியேகம்பனே. 39கொன்றேன் அனேகமுயிரை எலாம்பின்பு கொன்றுகொன்றுதின்றே அதன்றியும் தீங்குசெய்தேன் அதுதீர்கவென்றேநின்றேன் நின்சன்னிதிக்கே அதனால் குற்றம்நீபொறுப்பாய்என்றே யுனைநம்பினேன் இறைவா, கச்சியேகம்பனே. 40ஊரிருந்தென்ன ? நல்லோர் இருந்தென்ன உபகாரமுள்ளபேரிருந்தென்ன ? பெற்றதாய் இருந்தென் மடப்பெண்கொடியாள்சீரிருந்தென்ன ? சிறப்பிருந் தென்ன இத்தேயததினில்ஏரிருந்தென்ன ? வல்லாய் இறைவா கச்சியேகம்பனே. 41வில்லால் அடிக்கச் செருப்பாலுதைக்க வெகுண்டொருவன்கல்லால் எறியப் பிரம்பால் அடிக்கக் களிவண்டுகூர்ந்துஅல்லார் பொழில்தில்லை அம்பலவாணர்க்குஓர் அன்னைபிதாஇல்லாததால் அல்லவோ, இறைவா கச்சிஏகம்பனே. 42 திருவேகம்பவிருத்தம்அன்னை எத்தனை எத்தனை அன்னையோ? அப்பன் எத்தனை எத்தனை அப்பனோ?பின்னை எத்தனை எத்தனை பெண்டீரோ? பிள்ளை எத்தனை எத்தனை பிள்ளையோ?முன்னை எத்தனை எத்தனை சன்மமோ? மூடனாயடி யேனும றிந்திலேன்,இன்ன மெத்தனை யெத்தனை சன்மமோ? என்செய் வேன்? கச்சியேகம்ப நாதனே?

2. திருத்தில்லை

காம்பிணங்கும் பணைத்தோளார்க்கும் பொன்னுக்குங் காசினிக்கும்தாம்பிணங்கும் பலஆசையும் விட்டுத்தணித்துச் செத்துப்போம்பிணம் தன்னைத் திரளாகக்கூடிப் புரண்டினிமேற்சாம்பிணம் கத்துதையோ ? என்செய்வேன் தில்லைச்சங்கரனே. 1சோறிடும்நாடு, துணிதருங் குப்பை தொண்டன்பரைக்கண்டுஏறிடுங்கைகள் இறங்கிடுந் தீவினை, எப்பொழுதும்நீறிடும் மேனியர் சிற்றம்பலவர் நிருத்தம்கண்டால்ஊறிடுங் கண்கள் உருகிடும்நெஞ்சமென் னுள்ளமுமே. 2அழலுக்குள்வெண்ணெய் எனவே உருகிப் பொன்னம்பலத்தார்நிழலுக்குள் நின்றுதவம் உஞற்றாமல் நிட்டூரமின்னார்குழலுக்கிசைந்த வகைமாலை கொண்டு குற்றேவல்செய்துவிழலுக்கு முத்துலை இட்டிறைத்தேனென் விதிவசமே. 3ஓடாமற் பாழுக்கு உழையாமல் ஓரமுரைப்பவர்பால்கூடாமல் நல்லவர்கூட்டம் விடாமல் வெங்கோபம்நெஞ்சில்நாடாமல் நன்மைவழுவாமல் இன்றைக்கு நாளைக்கென்றுதேடாமல் செல்வந் தருவாய், சிதம்பரதேசிகனே. 4பாராம லேற்பவர்க் கில்லையென்னாமற் பழுதுசொல்லிவாரமற் பாவங்கள் வந்தணுகாமல் மனமயர்ந்துபேராமற் சேவைபுரியாம லன்புபெறா தவரைச்சேராமற் செல்வந்தருவாய், சிதம்பர தேசிகனே. 5கொல்லாமற் கொன்றதைத் தின்னாமற் குத்திரங்கோள்கள்கல்லாமற் கைதவரோ டிணங்காமற் கனவினும்பொய்சொல்லாமற் சொற்களைக் கேளாமற் றோகையர்மாயையிலேசெல்லாமற் செல்வந் தருவாய், சிதம்பர தேசிகனே. 6முடிசார்ந்த மன்னரு மற்றமுள்ளோரு முடிவிலொருபிடிசாம்ப ராய்வெந்து மண்ணாவதுங் கண்டுபின்னுமிந்தப்பிடிசார்ந்த வாழ்வை நினைப்பதல் லாற்பொன்னினம்பலவரடிசார்ந்து நாமுய்ய வேண்டுமென்றே யறிவாரில்லையே. 7காலையுபாதி மலஞ்சல மாமன்றிக் கட்டுச்சியிற்சாலவுபாதி பசிதாக மாகுமுன் சஞ்சிதமாம்மாலையுபாதி துயில்காம மாமிவை மாற்றிவிட்டேஆலமுகந்தரு ளம்பலவா, என்னை யாண்டருளே. 8ஆயும்புகழ்ந்தில்லை யம்பலவாண ரருகிற் சென்றாற்பாயுமிடபங், கடிக்குமரவம், பின்பற்றிச் சென்றாற்பேயுங்கணமும் பெருந்தலைப் பூதமும் பின்தொடரும்போயென்செய்வாய் மனமே ! பிணக்காடவர் போமிடமே. 9ஓடுமெடுத்தத ளாடையுஞ் சுற்றி, யுலாவிமெள்ளவீடுகடோறும் பலிவாங்கியே, விதி யற்றவர்போலாடுமருட் கொண்டிங்கு அம்பலத்தேநிற்கு மாண்டிதன்னைத்தேடுங் கணக்கென்னகாண் ? சிவகாம சவுந்தரியே. 10ஊட்டுவிப்பானு முறங்குவிப்பானுமிங் கொன்றோ டொன்றைமூட்டுவிப்பானு முயங்குவிப்பானு முயன்ற வினைகாட்டுவிப்பானு மிருவினைப் பாசக் கயிற்றின்வழியாட்டுவிப்பானு மொருவனுண் டேதில்லை யம்பலத்தே. 11அடியார்க் கெளியவ ரம்பலவாண ரடிபணிந்தால்மடியாமற்செல்வ வரம்பெறலாம், வையம் ஏழளந்தநெடியோனும் வேதனுங்காணாத நித்த நிமலனருட்குடிகாணு நாங்களவர்காணு மெங்கள் குலதெய்வமே. 12தெய்வச் சிதம்பரதேவா, உன்சித்தந் திரும்பிவிட்டாற்பொய்வைத்த சொப்பனமா மன்னர்வாழ்வும் புவியுமெங்கே?மெய்வைத்த செல்வமெங்கே? மண்டலீகர்தம் மேடையெங்கே?கைவைத்த நாடகசாலையெங்கே? இது கண்மயக்கே. 13உடுப்பானும் பாலன்னமுண்பானு முய்வித்தொருவர் தம்மைக்கெடுப்பானு மேதென்று கேள்விசெய்வானுங் கெதியடங்கக்கொடுப்பானுந் தேகியென்றேற்பானும் ஏற்கக் கொடாமனின்றுதடுப்பானு நீயல்லையோ? தில்லையானந்தத் தாண்டவனே. 14வித்தாரம் பேசினுஞ் சோங்கேறினுங் கம்பமீதிருந்துதத்தாரவென் றோதிப் பவுரிகொண்டாடினுந் தம்முன்தம்பியத்தாசைபேசினு மாவதுண்டோ? தில்லையுண்ணிறைந்தகத்தாவின் சொற்படியல்லாது வேறில்லை கன்மங்களே. 15பிறவாதிருக்க வரம்பெறல் வேண்டும், பிறந்துவிட்டாலிறவாதிருக்க மருந்துண்டு காணிது வெப்படியோஅறமார் புகழ்த்தில்லை யம்பலவாண ரடிக்கமலமறவா திருமனமே, யதுகாணநல் மருந்துனக்கே. 16தவியாதிரு நெஞ்சமே, தில்லைமேவிய சங்கரனைப்புவியார்ந் திருக்கின்ற ஞானாகரனைப் புராந்தகனைஅவியாவிளக்கைப் பொன்னம்பலத் தாடியை யைந்தெழுந்தாற்செவியாமல் நீ£செபித்தாற் பிறவாமுத்தி சித்திக்குமே. 17நாலின் மறைப்பொரு ளம்பலவாணரை நம்பியவர்பாலிலொருதரஞ் சேவிக்கொணா திருப்பார்க் கருங்கல்மேலிலெடுத்தவர் கைவிலங்கைத் தைப்பர், மீண்டுமொருகாலினிறுத்துவர், கிட்டியுந் தாம்வந்து கட்டுவரே. 18ஆற்றோடு தும்பை யணிந்தாடும் அம்பலவாணர்தம்மைப்போற்றாதவர்க்கு அடையாளமுண் டேயிந்தப் பூதலத்திற்சோற்றாவி யற்றுச்சுகமற்றுச் சுற்றத் துணியுமற்றேஏற்றாலும் பிச்சைகிடையாம லேக்கற் றிருப்பார்களே. 19அத்தனை, முப்பத்து முக்கோடி தேவர்க் கதிபதியைநித்தனை, அம்மை சிவகாமசுந்தரி நேசனை, யெம்கூத்தனைப் பொன்னம் பலத்தாடு மையனைக் காணக்கண்கள்எத்தனை கோடி யுகமோ தவஞ்செய் திருக்கின்றவே. 20

3. முதலாவது கோயிற்றிருவகவல் (திருமண்டில ஆசிரப்பா)

நினைமின் மனனே! நினைமின் மனனே!சிவபெரு மானைச் செம்பொனம் பலவனைநினைமின் மனனே! நினைமின் மனனே!அலகைத் தேரி னலமரு காலின்உலகப்பொய் வாழ்க்கையை யுடலையோம் பற்க! 5பிறந்தன இறக்கும், இறந்தன பிறக்கும்;தோன்றின மறையும், மறைந்தன தோன்றும்;பெருத்தன சிறுக்கும், சிறுத்தன பெருக்கும்;உணர்ந்தன மறக்கும், மறந்தன வுணரும்;புணர்ந்தன பிரியும், பிரிந்தன புணரும்; 10அருந்தின மலமாம், புனைந்தன அழுக்காம்;உவப்பன வெறுப்பாம், வெறுப்பன உவப்பாம்;என்றிவை யனைத்து முணர்ந்தனை, அன்றியும்பிறந்தன பிறந்தன பிறவிக டோறும்கொன்றனை யனைத்தும், அனைத்துநினைக் கொன்றன, 15தின்றன யனைத்தும், அனைத்துநினைத் தின்றன;பெற்றன யனைத்தும், அனைத்துநினைப் பெற்றன;ஓம்பினை யனைத்தும், அனைத்துநினை யோம்பின;செல்வத்துக் களித்தனை, தரித்திரத் தழுகினை;சுவர்க்கத் திருந்தினை, நரகிற் கிடந்தனை, 20இன்பமும் துன்பமும் இருநிலத் தருந்தினை;ஒன்றென் றெழியா துற்றனை, அன்றியும்;புற்பதக் குரம்பைத் துச்சி லொதுக்கிடம்என்ன நின்றியங்கு மிருவினைக் கூட்டைக்கல்லினும் வலிதாக் கருதினை, இதனுள், 25பீளையு நீரும் புலப்படு மொருபொறி;மீளுங் குறும்பி வெளிப்படு மொருபொறி;சளியு நீருந் தவழு மொருபொறி;உமிழ்நீர் கோழை யழுகு மொறிபொறி;வளியு மலமும் வழங்கு மொருவழி 30சலமுஞ் சீயுஞ் சரியு மொருவழி;உள்ளுறத் தொடங்கி வெளிப்பட நாறுஞ்சட்டக முடிவிற் சுட்டெலும் பாகும்உடலுறு வாழ்க்கையை யுள்ளுறத் தேர்ந்து,கடிமலர்க் கொன்றைச், சடைமுடிக் கடவுளை 35ஒழிவருஞ் சிவபெரும் போகவின் பத்தை;நிழலெனக் கடவா நீர்மையடு பொருந்தி,எனதற நினைவற இருவனை மலமறவரவொடு செலவற மருளற இருளறஇரவொடு பகலற இகபர மறஒரு 40முதல்வனைத் தில்லையுண் முளைத்தெழுஞ் சோதியைஅம்பலத் தரசனை, ஆனந்தக் கூத்தனை,நெருப்பினி லரக்கென நெக்குநெக் குருகித்திருச்சிற் றம்பலத் தொளிருஞ் சிவனைநினைமின் மனனே! நினைமின் மனனே! 45சிவபெருமானைச் செம்பொனம் பலவனை,நினைமின் மனனே! நினைமின் மனனே!

4. இரண்டாவது கோயிற்றிருவகவல்

காதள வோடிய கலகப் பாதகக்கன்னியர் மருங்கிற் புண்ணுட னாடுங்காதலுங் கருத்து மல்லால்நின் னிருதாள்பங்கயஞ் சூடப் பாக்கியஞ் செய்யாச்சங்கடங் கூர்ந்த தமியேன் பாங்கிருந் 5தங்கோ டிங்கோ டலமருங் கள்வர்ஐவர் கலகமிட் டலைக்குங் கானகம்;சலமலப் பேழை; யிருவினைப் பெட்டகம்;வாதபித் தங்கோழை குடிபுகுஞ் சீறூர்;ஊத்தைப் புன்தோ லுதிரக் கட்டளை; 10நாற்றப் பாண்டம், நான்முழத் தொன்பதுபீற்றத் துண்டம், பேய்ச்சுரைத் தோட்டம்அடலைப் பெரிய சுடலைத் திடருள்,ஆசைக் கயிற்றி லாடும் பம்பரம்ஓயா நோய்க்கிடம், ஓரு மரக்கலம்; 15மாயா விகாரம், மரணப் பஞ்சரம்;சோற்றுத் துருத்தி, தூற்றம் பத்தம்;காற்றில் பறக்கும் காணப் பட்டம்;விதிவழித் தருமன் வெட்டுங் கட்டை,சதுர்முகப் பாணன் தைக்குஞ் சட்டை 20ஈமக் கனலி லிடுசில விருந்து;காமக் கனலிற் கருகுஞ் சருகு;கிருமிக் கிண்டுங் கிழங்கஞ் சருமி,பாவக்கொழுந் தேறுங் கவைக்கொழு கொம்புமணமாய் நடக்கும் வடிவின் முடிவிற் 25பிணமாய்க் கிடக்கும் பிண்டம், பிணமேல்ஊரிற் கிடக்க வொட்டா வுபாதிகாலெதிர் குவித்த பூளை, காலைக்கதிரெதிர்ப் பட்ட கடும்பனிக் கூட்டம்;அந்தரத் தியங்கு மிந்திர சாபம்; 30அதிரு மேகத் துருவி னருநிழல்நீரிற் குமிழி; நீர்மே லெழுத்து;கண்டுயில் கனவிற் கண்ட காட்சி;அதனினும் பொல்லா மாயக் களங்கம்;அமையு மமையும் பிரானே, யமையும் 35இமைய வல்லி வாழியென் றேத்தஆனந்தத் தாண்டவங் காட்டிஆண்டுகொண் டருள்கைநின் னருளினுக் கழகே. 38

5. மூன்றாவது கோயிற்றிருவகவல்

பாற்கடல் கடையப் படுங்கடு வெண்ணெயைத்
திருமிடற் றடக்கிய சிவனே யடைக்கலம்!
அடங்கலு மடக்கிடுங் கடுங்கோலைக் காலனைக்
காலெடுத் தடக்கிய கடவுள்நின் னடைக்கலம்
உலகடங் கலும்படைத் துடையவன் றலைபறித்து 5

இடக்கையி லடக்கிய இறைவ! நின் னடைக்கலம்!செய்யபொன் னம்பலச் செல்வ! நின் னடைக்கலம்!ஐய! நின் னடைக்கலம்! அடியநின் னடைக்கலம்;மனவழி விலைத்திடுங் கனவெனும் வாழ்க்கையும்;விழுப்பொரு ளறியா வழுக்குறு மனனும் 10ஆணவ மலத்துதித் தளைந்ததி னுளைத்திடும்நிணவைப் புழுவெனத் தெளிந்தெடு சிந்தையும்படிறும் பாவமும் பழிப்புறு நினைப்பும்தவறும் அழுக்காறும் இவறுபொய்ச் சாப்பும்கவடும் பொய்யும் சுவடும் பெருஞ்சினம் 15இகலும், கொலையும், இழிப்புறு புன்மையுங்பகையும் அச்சமும் துணிவும் பனிப்பும்முக்குண மடமையும், ஐம்பொறி மயக்கமும்இடும்பையும் பிணியு மிடுக்கிய ஆக்கையைஉயிரெனுங் குருருவிட் டோடுங் குரம்பையை 20எலும்பொடு நரம்புகொண் டிடையிற் பிணித்துக்கொழுந்தசை வேய்ந்து மொழுக்குவிழுங் குடிலைச்செம்பெழு வுதிரச் சிறுபுழுக் குரம்பையை,மலவுடற் குடத்தைப் பலவுடற் புட்டிலைத்தொலைவிலாச் சோற்றுத் துன்பக் குழியைக் 25கொலைபடைக் கலம்பல கிடக்கும் கூட்டைச்சலிப்புறு வினைப்பல சரக்குக் குப்பையைக்கோள்சரக் கொழுகும் பீறல் கோணியைக்கோபத்தீ மூட்டுங் கொல்லன் துருத்தியைஐம்புலப் பறவை யடையும்பஞ் சரத்தை 30புலராக் கவலை விளைமரப் பொதும்பை,ஆசைக் கயிற்றி லாடுபம் பரத்தைக்காசிற் பணத்திற் சுழலுங் காற்றாடியை,மக்கள் வினையின் மயங்குங் திகிரியைக்கடுவெளி யுருட்டிய சகடக் காலைப் 35பாவச் சரக்கொடு பவக்கடல் புக்குக்காமக் காற்றெடுத் தலைப்பக் கலங்கிக்கெடுவழிக் கரைசேர் கொடுமரக் கலத்தைஇருவினை விலங்கொடு மியங்குபுற் கலனைநடுவன்வந் தழைத்திட நடுங்கிடும் யாக்கையைப் 40பிணமெனப் படுத்தியான் புறப்படும் பொழுதுநின்அடிமலர்க் கமலத்துக் கபயநின் னடைக்கலம்வெளியிடை யுருமிடி யிடித்தென வெறித்தெழுங்கடுநடை வெள்விடைக் கடவுணின் னடைக்கலம்இமையா நாட்டத் திறையே! அடைக்கலம். 45அடியார்க் கெளியாய்! அடைக்கல மடைக்கலம்;மறையவர் தில்லை மன்று நின் றாடிக்கருணை மொண்டலையெறி கடலே! அடைக்கலம்;தேவரு முனிவருஞ் சென்றுநின் றேத்துப்பாசிழைக் கொடியடு பரிந்தருள் புரியும் 50எம்பெருமா நின்இணை யடிக்கு கபயம்;அம்பலத் தரசே அடைக்கல முனக்கே!

6. நான்காவது கச்சித் திருவகவல்

திருமால் பயந்த திசைமுக னமைத்துவருமேழ் பிறவியு மானுடத் துதித்துமலைமகள் கோமான் மலரடி யிறைஞ்சிக்குலவிய சிவபதங் குறுகா தவமேமாதரை மகிழ்ந்து காதற் கொண்டாடும் 5மானிடர்க் கெல்லாம் யானெடுத் துரைப்பேன்;விழிவெளி மாக்கள் தெளிவுறக் கேண்மின்,முள்ளுங் கல்லு முயன்று நடக்கும்உள்ளங் காலைப் பஞ்சென வுரைத்தும்வெள்ளெலும் பாலே மேவிய கணைக்கால் 10துள்ளும் வராலெனச் சொல்லித் துதித்தும்தசையு மெலும்புந் தக்ககன் குறங்கைஇசையுங் கதலித் தண்டென வியம்பும்நெடுமுடல் தாங்கி நின்றிடு மிடையைத்துடிபிடி யென்று சொல்லித் துதித்தும் 15மலமும் சலமும் வழும்புந் திரையும்அலையும் வயிற்றை யாலிலை யென்றும்சிலந்தி போலக் கிளைத்துமுன் னெழுந்துதிரண்டு விம்மிச் சீப்பாய்ந் தேறிஉகிராற் கீற வுலர்ந்துள் ளுருகி 20நகுவார்க் கிடமாய் நான்று வற்றும்முலையைப் பார்த்து முளரிமொட் டென்றும்குலையுங் காமக் குருடர்க் குரைப்பேன்;நீட்டவு முடக்கவு நெடும்பொருள் வாங்கவும்ஊட்டவும் பிசையவு முதவியிங் கியற்றும் 25அங்கையைப் பார்த்துக் காந்தளென் றுரைத்தும்வேர்வையு மழுக்கு மேவிய கழுத்தைப்பாரினி லினிய கமுகெனப் பகர்ந்தும்வெப்பு மூத்தையு மேவிய வாயைத்துப்பு முருக்கின் தூய்மல ரென்றும் 30அன்னமுங் கறியு மசைவிட் டிறக்கும்முன்னிய பல்லை முத்தென மொழிந்தும்நீருஞ் சளியு நின்றுநின் றொழுகும்கூரிய மூக்கைக் குமிழெனக் கூறியும்தண்ணீர் பீளை தவிரா தொழுகும் 35கண்ணைப் பார்த்துக் கழுநீ ரென்றும்உள்ளுங் குறும்பி யழுகுங் காதைவள்ளைத் தண்டின் வளமென வாழ்த்தியும்கையு மெண்ணெயுங் கலவா தொழியில்வெய்ய வதரும் பேனும் விளையத் 40தக்க தலையோட் டின்முளைத் தெழுந்தசிக்கின் மயிரைத் திரண்முகி லென்றும்சொற்பல பேசித் துதித்து நீங்கள்நச்சிச் செல்லு நரக வாயில்தோலு மிறைச்சியுந் துதைந்துசீப் பாயும் 45காமப் பாழி, கருவிளை கழனிதூமைக் கடவழி, தொளைபெறு வாயில்எண்சா ணுடம்பு மிழியும் பெருவழி,மண்பாற் காமங் கழிக்கு மறைவிடம்,நச்சிக் காமுக நாய்தா னென்றும் 50இச்சித் திருக்கு மிடைகழி வாயில்;திங்கட் சடையோன் திருவரு ளில்லார்தங்கித் திரியுஞ் சவலைப் பெருவழிபுண்ணிது வென்று புடவையை மூடிஉண்ணீர் பாயு மோசைச் செழும்புண், 55மால்கொண் டறியா மாந்தர் புகும்வழி;நோய்கொண் டொழியா நுண்ணியர் போம்வழி;தருக்கிய காமுகர் சாரும் படுகுழிசெருக்கிய காமுகர் சேருஞ் சிறுகுழிபெண்ணு மாணும் பிறக்கும் பெருவழி 60மலஞ்சொரிந் திழியும் வாயிற் கருகேசலஞ்சொரிந் திழியுந் தண்ணீர் வாயில்இத்தை நீங்க ளினிதென வேண்டாபச்சிலை யிடினும் பத்தர்க் கிரங்கிமெச்சிச் சிவபத வீடருள் பவனை 65முத்தி நாதனை மூவா முதல்வனைஅண்ட ரண்டமு மனைத்துள புவனமும்கண்ட வண்ணலைக் கச்சியிற் கடவுளைஏக நாதனை, இணையடி யிறைஞ்சுமின்போக மாதரைப் போற்றுத லொழிந்தே! 70

திருச்செங்கோடு

நெருப்பான மேனியர் செங்கோட்டி லாத்தி நிழலருகே
இருப்பார் திருவுள மெப்படியோ இன்னமென்னை யன்னைக்
கருப்ப சாயக்குழிக்கே தள்ளுமோ கண்ணன் காணரிய
திருப்பாதமே தருமோ தெரியாது சிவன்செயலே.

திருவொற்றியூர்

ஐயுந்தொடர்ந்து, விழியுஞ் செருகி, யறிவழிந்துமெய்யும் பொய்யாகி விடுகின்ற போதொன்று வேண்டுவன்யான்செய்யுந் திருவொற்றி யூருடையீர், திருநீறுமிட்டுக்கையுந்தொழப்பண்ணி யைந்தெழுத் தோதவுங் கற்பியுமே. 1சுடப்படுவா ரறியார் புரம்முன்றையுஞ் சுட்டபிரான்திடப்படு மாமதில்தென் ஒற்றியூரன் தெருப்பரப்பில்நடப்பவர் பொற்பாத நந்தலைமேற்பட நன்குருண்டுகிடப்பது காண்மனமே, விதியேட்டைக் கிழிப்பதுவே. 2

திருவிடைமருதூர்
காடே திருந்தென்ன? காற்றே புசித்தென்ன? கந்தைகற்றியோடே யெடுத்தென்ன? உள்ளன்பி லாதவ ரோங்குவிண்ணோர்நாடே யிடைமரு தீசர்க்கு மெய்யன்பர் நாரியர்பால்வீடே யிருப்பனு மெய்ஞ்ஞான வீட்டின்ப மேவுவரே. 1தாயும்பகை; கொண்ட பெண்டீர் பெரும்பகை; தன்னுடையசேயும்பகை; யுறவோரும் பகை; யிச்செகமும் பகை;ஆயும் பொழுதி லருஞ்செல்வம் நீங்கில்! இக்காதலினாற்தோயுநெஞ்சே, மருதீசர் பொற்பாதஞ் சுதந்திரமே. 2

திருக்கழுக்குன்றம்
காடோ? செடியோ? கடற்புறமோ? கனமேமிகுந்தநாடோ? நகரோ? நகர்நடுவோ? நலமேமிகுந்தவீடோ? புறத்திண்ணையோ? தமியேனுடல் வீழுமிடம்,நீடோய் கழுக்குன்றி லீசா, உயிர்த்துணை நின்பதமே.

திருக்காளத்தி

பத்தும் புகுந்து பிறந்து வளர்ந்துபட் டாடைசுற்றி,முத்தும் பவளமும் பூண்டோடி யாடி முடிந்தபின்புசெத்துக் கிடக்கும் பிணத்தரு கேயினிச் சாம்பிணங்கள்கத்துங் கணக்கெண்ன? காண்கயிலாபுரிக் காளத்தியே! 1பொன்னாற் பிரயோசனம் பொன்படைத் தார்க்குண்டு; பொன்படைத்தோன்தன்னாற் பிரயோசனம் பொன்னுக்கங் கேதுண்டு? அத்தன்மையைப்போஉன்னாற் பிரயோசனம் வேணதெல்லாம் உண்டுஉனைப் பணியும்என்னாற் பிரயோசன மேதுண்டு? காளத்தி யீச்சுரனே! 2வாளால் மகவரிந்து ஊட்டவல்லேன் அல்லேன்; மாதுசொன்னசூளாலிளமை துறக்கவல்லேன் அல்லன்; தொண்டுசெய்துநாளாறில் கண்ணிடத்து அப்பவல்லேன் அல்லன்நான் இனிச்சென்றுஆளாவது எப்படியோ திருக்காளத்தி அப்பருக்கே? 3முப்போது மன்னம் புசிக்கவுந் தூங்கவு மோகத்தினாற்செப்போ திளமுலை யாருடன் சேரவுஞ் சீவன்விடுமப்போது கண்கலக்கப் படவும் வைத்தா யையனே,எப்போது காணவல்லேன்? திருக்காளத்தி யீச்சுரனே. 4இரைக்கே யிரவும் பகலுந் திரிந்திங் கிளைத்துமின்னார்அரைக்கே யவலக் குழியரு கேயசும் பார்ந்தொழுகும்புரைக்கே யுழலுந் தமியேனை யாண்டருள், பொன்முகலிக்கரைக்கேகல் லால நிழற்கீ ழமர்ந்தருள் காளத்தியே. 5நாறுங் குதிரைச் சலதாரை தோற்புரை நாடொறுஞ்சீழ்ஊறு மலக்குழி காமத்துவார மொளித் திடும்புண்தேறுந் தசைப்பிளப் பந்தரங் கத்துள சிற்றின்பம்விட்டுஏறும் பதந்தரு வாய் திருக்காளத்தி யீச்சுரனே. 6

திருக்கைலாயம்

கான்சாயும் வெள்ளி மலைக்கரசே, நின்கழல் நம்பினேன்ஊன்சாயுஞ் சென்ம மொழித்திடு வாய், காவூரனுக்காய்மான்சாயுச் செங்கை மழுவலஞ் சாய வனைந்தகொன்றைத்தேன்சாய நல்ல திருமேனி சாய்த்த சிவக்கொழுந்தே. 1இல்லந் துறந்து பசிவந்த போதங் கிரந்துநின்றுபல்லுங் கரையற்று வெள்வாயுமாய், ஒன்றிற் பற்றுமின்றிச்சொல்லும் பொருளு மிழந்து சுகானந்தத் தூக்கத்திலேயல்லும் பகலு மிருப்பதென்றோ? கயிலா யத்தனே. 2சிந்தனை யற்றுப் பிரியமுந் தானற்றுச் செய்கையற்றுநினைந்தது மற்று நினையா மையுமற்று நிர்ச்சிந்தனாய்த்தனந்தனி யேயிருந் தானந்த நித்திரை தங்குகின்றஅனந்தலி லென்றிருப் பேனத்தனை! கயிலாயத்தனே. 3கையார ஏற்றுநின் றங்ஙனந் தின்று கரித்துணியைத்தையா துடுத்து நின் சந்நிதிக்கே வந்துசந்ததமுமெய்யார நிற்பணிந் துள்ளே யுரோமம் விதிர்விதிர்ப்பஐயா வென்று ஓலமிடுவது என்றோ? கயிலாயத்தனே. 4நீறார்த்த மேனி யுரோமஞ்சிலிர்த், துளம் நெக்குநெக்குச்சேறாய்க் கசிந்து கசிந்தே யுருகி, நின்சீரடிக்கேமாறாத் தியானமுற் றானந்த மேற்கொண்டு மார்பிற்கண்ணீர்ஆறாய்ப் பெருகக் கிடைப்ப தென்றோ? கயிலாயத்தனே. 5செல்வரைப் பின்சென்று சங்கடம் பேசித், தினந்தினமும்பல்லினைக் காட்டிப் பரிதவியாமற் பரமானந்தத்தின்எல்லையிற் புக்கிட வேகாந்தமாய் எனக்காம் இடத்தேஅல்லல் அற்று என்றிருப் பேனத்தனே, கயிலாயத்தனே. 6மந்திக் குருளையத் தேனில்லை, நாயேன் வழக்கறிந்துஞ்சிந்திக்குஞ் சிந்தையையான் என்செய்வேன் எனைத் தீதகற்றிப்புந்திப் பிரிவிற் குருளையை யேந்திய பூசையைப்போல்எந்தைக் குரியவன் காண் அத்தனே, கயிலாயத்தனே. 7வருந்தேன் பிறந்து மிறந்தும் மயக்கும் புலன்வழிபோய்ப்பொருந்தேன் நரகிற் புகுகின்றிலேன், புகழ் வாரிடத்தில்இருந்தேன் இனியவர் கூட்டம் விடேன் இயலஞ்செழுத்தாம்அருந்தேன் அருந்துவ நின் அருளால், கயிலாயத்தனே. 8 மதுரைவிடப்படுமோ இப்பிரபஞ்ச வாழ்க்கையை? விட்டுமனம்திடப்படுமோ? நின்னருளின்றியே தினமே அலையக்கடப்படுமோ? அற்பர்வாயிலிற் சென்று கண்ணீர்ததும்பிப்படப்படுமோ? சொக்க நாதா, சவுந்தர பாண்டியனே. 9

7. அருட்புலம்பல் - முதல்வன் முறையீடு

கன்னிவனநாதா, கன்னிவனநாதாமூலமறியேன், முடியும் முடிவறியேன்ஞாலத்துள் பட்டதுயர் நாட நடக்குதடா; 1அறியாமை யாம்மலத்தால் அறிவுமுதற் கெட்டனடா !பிரியா வினைப்பயனால் பித்துப் பிடித்தனடா. 2தனுவாதி நான்கும் தானாய் மயங்கினடாமனுவாதி சத்தி வலையி லகப்பட்டனடா 3மாமாயை யென்னும் வனத்தில் அலைகிறண்டாதாமாய் உலகனைத்தும் தாது கலங்கிறண்டா. 4 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா !மண்ணாசைப் பட்டேனை மண்ணுண்டு போட்டதடாபொன்னாசை பெண்ணாசை போகேனே என்குதே. 5மக்கள்சுற்றத் தாசை மறக்கேனே யென்குதேதிக்கரசாம் ஆசையது தீரேனே யென்குதே. 6வித்தைகற்கு மாசையது விட்டொழியே னென்குதேசித்துகற்கு மாசை சிதையேனே யென்குதே. 7மந்திரத்தி லாசை மறக்கேனே யென்குதேசுந்தரத்தி லாசை துறக்கேனே யென்குதே. 8 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா !கட்டுவர்க்கத் தாசை கழலேனே யென்குதேசெட்டுதலில் ஆசை சிதையேனே யென்குதே. 9மாற்றுஞ் சலவை மறக்கேனே யென்குதேசோற்றுக் குழியுமின்னந் தூரேனே யென்குதே. 10ஐந்து புலனு மடங்கேனே யென்குதேசிந்தை தவிக்கிறதுந் தேறேனே யென்குதே. 11காமக் குரோதம் கடக்கேனே யென்குதேநாமே அரசென்று நாடோறு மெண்ணுதே. 12 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா !அச்ச மாங்கார மடங்கேனே யென்குதேகைச்சு மின்னுமான் கழலேனே யென்குதே. 13நீர்க்குமிழி யாமுடலை நித்தியமா யெண்ணுதேஆர்க்கு முயராசை அழியேனே யென்குதே. 14கண்ணுக்குக் கண்ணெதிரே கட்டையில் வேகக்கண்டும்எண்ணுந் திரமா யிருப்போமென் றெண்ணுதே. 15 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா !அநித்தியத்தை நித்தியமென் றாதரவா யெண்ணுதேதனித்திருக்கே னென்குதே தனைமறக்கே னென்குதே. 16நரகக் குழியும்இன்னும் நான்புசிப்பே னென்குதேஉரகப் படத்தல்கு லுனைக்கெடுப்பே னென்குதே. 17குரும்பை முலையுங் குடிகெடுப்பே னென்குதேஅரும்புவிழியு மென்ற னாவியுண்பே னென்குதே. 18மாதருருக் கொண்டு மறலிவஞ்ச மெண்ணுதேஆதரவு மற்றிங் கரக்கா யுருகிறண்டா. 19கந்தனை யீன்றருளுங் கன்னிவன நாதா!எந்த விதத்தினா னேறிப் படருவண்டா. 20 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா!புல்லாகிப் பூடாய்ப் புலர்ந்தநாள் போதாதோ?கல்லாய் மரமாய்க் கழிந்தநாள் போதாதோ? 21கீரியாய்க் கிடமாய்க் கெட்டநாள் போதாதோ?நீரியா யூர்வனவாய் நின்றநாள் போதாதோ? 22பூதமொடு தேவருமாய்ப் போனநாள் போதாதோ?வேதனைசெய் தானவராய் வீழ்ந்தநாள் போதாதோ? 23அன்னை வயிற்றி லழிந்தநாள் போதாதோ?மன்னவனாய் வாழ்ந்து மரித்தநாள் போதாதோ? 24 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா!தாயாகித் தாரமாய்த் தாழ்ந்தநாள் போதாதோ?சேயாய்ப் புருடனுமாய்ச் சென்றநாள் போதாதோ? 25நோயுண்ண வேமெலிந்து நொந்தநாள் போதாதோ?பேயுண்ணப் பேயாய்ப் பிறந்தநாள் போதாதோ? 26ஊனவுடல் கூன்குருடா யுற்றநாள் போதாதோ?ஈனப் புசிப்பு லிளைத்தநாள் போதாதோ? 27பட்ட களைப்பபும் பரிதவிப்பும் போதாதோ?கெட்டநாள் கெட்டே னென்றுகேளாதும் போதாதோ? 28 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா!நில்லாமைக்கே யழுது நின்றநாள் போதாதோ?எல்லாரு மென்பார மெடுத்தநாள் போதாதோ? 29காமன் கணையாற் கடைப்பட்டல் போதாதோ?ஏமன் கரத்தால் நாலுமிடியுண்டல் போதாதோ? 30நான்முகன் பட்டோலை நறுக்குண்டல் போதாதோ?தேன்துளபத் தான்நேமி தேக்குண்டல் போதாதோ? 31உருத்திரனார் சங்காரத் துற்றநாள் போதாதோ?வருத்த மறிந்தையிலை, வாவென் றழைத்தையிலை 32 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா!பிறப்பைத் தவிர்த்தையிலை; பின்னாகக் கொண்டையிலை,இறப்பைத் தவிர்த்தையிலை; என்னென்று கேட்டையிலை; 33பாச மெரித்தையிலை; பரதவிப்பைத் தீர்த்தையிலை;பூசிய நீற்றைப் புனையென் றளித்தையிலை. 34அடிமையென்று சொன்னையிலை, அக்கமணி தந்தையிலை;விடுமுலகம் நோக்கி யுன்றன்வேட மளித்தையிலை. 35உன்னி லழைத்தையிலை, ஒன்றாக்கிக் கொண்டையிலை,நின்னடியார் கூட்டத்தில் நீயழைத்து வைத்தையிலை; 36 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா!ஓங்கு பரத்துள் ஒளித்தவடி யார்க்கடியான்ஈங்கோ ரடியா னெமக்கென்று உரைத்தையிலை; 37நாமந் தரித்தையிலை, நானொழிய நின்றையிலை,சேம வருளி லெனைச்சிந்தித் தழைத்தையிலை. 38முத்தி யளித்தையிலை; மோனங் கொடுத்தையிலை;சித்தி யளித்தையிலை; சீராட்டிக் கொண்டையிலை; 39தவிர்ப்பைத் தவிர்த்தையிலை; தானாக்கிக் கொண்டையிலை;அவிப்பரிய தீயாமென் னாசை தவிர்த்தையிலை; 40 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா!நின்ற நிலையில் நிறுத்தியெனை வைத்தையிலை;துன்றுங் கரணமொடு தொக்கழியப் பார்த்தையிலை; 41கட்டவுல கக்காட்சிக் கட்டொழியப் பார்த்தையிலை;நிட்டையிலே நில்லென்றுநீ நிறுத்திக் கொண்டையிலை; 42கடைக்கண் ணருள்தாடா, கன்னிவன நாதா!கெடுக்கு மலமொறுக்கிக் கிட்டிவரப் பாரேடா! 43காதல் தணியேனோ! கண்டு மகிழேனோ!சாதல் தவிரேனோ! சங்கடந்தான் தீரேனோ! 44 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா!உன்னைத் துதியேனோ, ஊர்நாடி வாரேனோ,பொன்னடியைப் பாரேனோ, பூரித்து நில்லேனோ ? 45ஓங்காரப் பொற்சிலம்பி னுல்லாசம் பாரேனோ ?பாங்கான தண்டை பலமணியும் பாரேனோ ! 46வீரகண்டா மணியின் வெற்றிதனைப் பாரேனோ !சூரர்கண்டி போற்றுமந்தச் சுந்தரத்தைப் பாரேனோ ! 47இடையில் புலித்தோ லிருந்தநலம் பாரேனோ !விடையி லெழுந்தருளும் வெற்றியினைப் பாரேனோ ! 48 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா!ஆனை உரிபோர்த்த அழகுதனைப் பாரேனோ !மானைப் பிடித்தேந்து மலர்க்கரத்தைப் பாரேனோ ! 49மாண்டார் தலைபூண்ட மார்பழகைப் பாரேனோ;ஆண்டார் நமக்கென்று அறைந்து திரியேனோ ! 50கண்டங் கறுத்துநின்ற காரணத்தைப் பாரேனோ !தொண்டர் குழுவினின்ற தோற்றமதைப் பாரேனோ ! 51அருள்பழுத்த மாமதியா மானனத்தைப் பாரேனோ !திருநயனச் சடையளிருஞ் செழுங்கொழுமை பாரேனோ ! 52 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா!செங்குழியின் துண்டம்வளர் சிங்காரம் பாரேனோ ?அங்கனியை வென்ற அதரத்தைப் பாரேனோ ! 53முல்லை நிலவெறிக்கு மூரலொளி பாரேனோ !அல்லார் புருவத் தழகுதனைப் பாரேனோ ! 54மகரங் கிடந்தொளிரும் வள்ளைதனைப் பாரேனோ !சிகர முடியழகுஞ் செஞ்சடையும் பாரேனோ ! 55கங்கையோடு திங்கள் நின்றகாட்சிதனைப் பாரேனோ !பொங்கு அரவைத்தான்சடையிற் பூண்டவிதம் பாரேனோ 56 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா!சரக்கொன்றை பூத்த சடைக்காட்டைப் பாரேனோ ;எருக்கறுகு ஊமத்தையணி யேகாந்தம் பாரேனோ ! 57கொக்கிறகுக் கூடிநின்ற கொண்டாட்டம் பாரேனோ !அக்கினியை யேந்திநின்ற ஆனந்தம் பாரேனோ ! 58தூக்கிய காலுந் துடியிடையும் பாரேனோ !தாக்கு முயலகன் தாண்டவத்தைப் பாரேனோ ! 59வீசும் கரமும் விகசிதமும் பாரேனோ !ஆசை அளிக்கு மபயகரம் பாரேனோ ! 60 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா!அரிபிரமர் போற்ற அமரர் சயசயெனப்பெரியம்மை பாகம்வளர் பேரழகைப் பாரேனோ ! 61சுந்தர நீற்றின் சொகுகதனைப் பாரேனோ !சந்திர சேகரனாய்த் தயவுசெய்தல் பாரேனோ ! 62கெட்டநாள் கெட்டாலுங் கிருபையினிப் பாரேடா !பட்டநாள் பட்டாலும் பதமெனக்குக் கிட்டாதோ ? 63நற்பருவ மாக்குமந்த நாளெனக்குக் கிட்டாதோ ?எப்பருவ முங்சுழன்ற ஏகாந்தங் கிட்டாதோ ? 64 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா!வாக்கிற்து நின்ற மவுனமது கிட்டாதோ?தாக்கிறந்து நிற்குமந்தத் தற்சுத்தி கிட்டாதோ ? 65வெந்துயரைத் தீர்க்குமந்த வெட்டவெளி கிட்டாதோ ?சிந்தையையுந் தீர்க்குமந்தத் தேறலது கிட்டாதோ ? 66ஆன அடியார்க் கடிமைகொளக் கிட்டாதோ ?ஊனமற வென்னை வுணர்த்துவித்தல் கிட்டாதோ ? 67என்னென்று சொல்லுவண்டா? என்குருவே? கேளேடா !பின்னை எனக்குநீ யல்லாமற் பிறிதிலையே. 68 கன்னி வனநாதா! - கன்னி வனநாதா!அன்ன விசாரமது வற்றவிடங் கிட்டாதோ?சொன்ன விசாரந் தொலைந்தவிடங் கிட்டாதோ? 69உலக விசார மொழிந்தவிடங் கிட்டாதோ?மலக்குழுவின் மின்னார் வசியாதுங் கிட்டாதோ? 70ஒப்புவமை பற்றோ டொழிந்தவிடங் கிட்டாதோ?செப்புதற்கு மெட்டா தெளிந்தவிடங் கிட்டாதோ? 71வாக்கு மனாதீத வசோகசத்திற் செல்லவெனைத்தாக்கு மருட்குருவே, நின்தாளிணைக்கே யான்போற்றி. 72

8. அருட்புலம்பல் - மகடூ முன்னிலையாக உள்ளது

ஐங்கரனை தெண்டனிட்டே னருளடைய வேண்டுமென்று
தங்காமல் வந்தொருவன் தன்சொரூபங் காட்டியெனை. 1

கொள்ளைப் பிறப்பறுக்கக் கொண்டான் குருவடிவம்
கள்ளப் புலனறுக்கக் காரணமாய் வந்தாண்டி 2

ஆதார மோராறு மைம்பத்தோ ரட்சரமும்
சூதான கோட்டையெல்லாஞ் சுட்டான் துரிசறவே. 3

மெத்த விகாரம் விளைக்கும் பலபலவாம்
தத்துவங்க ளெல்லாந் தலைகெட்டு வெந்ததடி. 4

என்னோ டுடன்பிறந்தா ரெல்லாரும் பட்டார்கள்;
தன்னந் தனியே தனித்திருக்க மாட்டேண்டி. 5

எல்லாரும் பட்டகள மென்று தொலையுமடி
சொல்லி யழுதாற் றுயரமனெக் காறுமடி. 6

மண்முதலா மைம்பூத மாண்டுவிழக் கண்டேண்டி !
விண்முதலா மைம்பொறிகள் வெந்து விழக் கண்டேண்டி. 7

நீங்காப் புனல்களைந்து நீறாக வெந்ததடி
வாக்காதி ஐவரையும் மாண்டுவிழங் கண்டேண்டி. 8

மனக்கரண மத்தனையும் வகைவகையே பட்டழிய
இனக்கரணத் தோடே யெரிந்துவிழக் கண்டேண்டி. 9

ஆத்துமத் தத்துவங்கள் அடுக்கழிய வெந்ததடி !
போற்றும்வகை யெப்படியோ போதமிழந் தானை. 10

வித்தியா தத்துவங்கள் வெந்துவிழக் கண்டேண்டி !
சுத்தவித்தை ஐந்தினையுஞ் சுட்டான் துரிசறவே. 11

முன்று வகைக்கிளையு முப்பத் தறுவரையும்
கான்றுவிழச் சுட்டுக் கருவே ரறுத்தாண்டி. 12

குருவாகி வந்தானோ? குலமறுக்க வந்தானோ?
உருவாகி வந்தானோ? உருவழிக்க வந்தானோ? 13

கேடுவரு மென்றறியேன், கெடுமதிகண் டோற்றாமல்
பாடுவரு மென்றறியேன், பதியாண்டு இருந்தேண்டி. 14

எல்லாரும் பட்டகள மின்னிட மென்றறியேன்;
பொல்லாங்கு தீர்க்கும் பொறியிலியைக் கண்டேண்டி. 15

உட்கோட்டைக் குள்ளிருந்தா ரொக்க மடிந்தார்கள்,
அக்கோட்டைக் குள்ளிருந்தா ரறுபதுபேர் பட்டார்கள். 16

ஒக்க மடிந்ததடி ! ஊடுருவ வெந்ததடி !
கற்கோட்டை யெல்லாங் கரிக்கோட்டை யாச்சுதடி. 17

தொண்ணூற் றறுவரையுஞ் சுட்டான் துரிசறிவே
கண்ணேறு பட்டதடி கருவே ரறுத்தாண்டி. 18

ஓங்காரங் கெட்டதடி, உள்ளதெல்லாம் போச்சுதடி
ஆங்காரங் கெட்டதடி, அடியோ டறுத்தாண்டி. 19

தரையாங் குடிலைமுதல் தட்டிருவ வெந்ததடி !
இரையு மனத்திடும்பை யெல்லா மறுத்தாண்டி. 20

முன்னை வினையெல்லா முழுது மறுத்தாண்டி
தன்னை யறியவே தானொருத்தி யானேண்டி. 21

என்னையே நானறிய இருவினையு மீடழித்துத்தன்னை யறியத் தலமெனக்குச் சொன்னாண்டி. 22

தன்னை யறிந்தேண்டி ! தனிக்குமரி யானேண்டி !தன்னந் தனியே தனியிருக்கும் பக்குவமோ. 23

வீட்டி லொருவரில்லை வெட்டவெளி யானேண்டி !காட்டுக் கெறித்திநிலா கனவாச்சே கண்டதெல்லாம். 24

நகையாரோ கண்டவர்கள்? நாட்டுக்குப் பாட்டலவோ?பகையாரோ கண்டவர்கள்? பார்த்தாருக் கேச்சலவோ? 25

இந்நிலமை கண்டாண்டி, எங்கு மிருந்தாண்டி !கன்னி யழித்தாண்டி, கற்பைக் குலைத்தாண்டி. 26

கற்புக் குலைத்தமையுங் கருவே ரறுத்தமையும்
பொற்புக் குலைத்தமையும், போத மிழந்தமையும். 27

என்ன வினைவருமோ? இன்னமெனக் கென்றறியேன்சொன்ன சொல்லெல்லாம் பலித்ததடி, சோர்வறவே. 28

கங்குல்பக லற்றிடத்தைக் காட்டிக் கொடுத்தாண்டி !பங்க மழித்தாண்டி, பார்த்தானைப் பார்த்திருந்தேன். 29

சாதியிற் கூட்டுவாரோ? சாத்திரத்துக் குள்ளாமோ?ஓதி யுணர்ந்தெல்லா முள்ளபடி யாச்சுதடி ! 30

என்னகுற்றஞ் செய்தேனோ? எல்லாரும் காணாமல்,அன்னைசுற்ற மெல்லா மறியாரோ வம்புவியில்? 31

கொன்றாரைத் தின்றேனோ? தின்றாரைக் கொன்றேனோ?எண்ணாதெல் லாமெண்ணு மிச்சை மறந்தேனோ? 32

சாதியிற் கூட்டுவரோ? சமயத்தோ ரெண்ணுவரோ?பேதித்து வாழ்ந்ததெல்லாம் பேச்சுக் கிடமாச்சுதடி ! 33

கண்டார்க்குப் பெண்ணல்லவோ? காணார்க்கும் காமமடிஉண்டார்க ளுண்டதெலா மூணல்ல துண்பர்களோ? 34

கொண்டவர்கள் கொண்டதெல்லாங் கொள்ளாதார் கொள்ளுவரோ?விண்டவர்கள் கண்டவரோ? கண்டவர்கள் விண்டவரோ? 35

பண்டாய நான்மறைகள் பாடும் பரிசலவோ?தொண்டாய தொண்டருளந் தோற்றி யடுங்குமதோ? 36

ஓத எளிதோ? ஒருவர் உணர்வரிதோ?பேதமற எங்கும் விளங்கும் பெருமையன்காண். 37

வாக்கு மனமுங் கடந்த மனோலயன்காண் !நோக்க அரியவன்காண், நுண்ணியரில் நுண்ணியன்காண். 38

சொல்லுக் கடங்கான்காண் ! சொல்லிறந்து நின்றவன்காண் !கல்லு ளிருந்த கனலொளிபோ னின்றவன்காண் ! 39

சூட்டிறந்த பாழதனிற் கசிந்திருக்கச் சொன்னவன்காண் !ஏட்டி லெழுத்தோ? எழுதினவன் கைப்பிழையோ? 40

சும்மா விருக்கவைத்தான் சூத்திரத்தை நானறியேன்அம்மா ! பொருளிதென வடைய விழுங்கினண்டி ! 41

பார்த்த விடமெல்லாம் பரமாகக் கண்டேண்டி !கோத்த நிலைகுலைந்த கொள்கை யறியேண்டி ! 42

மஞ்சனமாட்டி மலர்பறித்துச் சாத்தாமல்நெஞ்சுவெறும் பாழானேன் நின்றநிலை காணேண்டி ! 43

பாடிப் படித்திருந்தும் பன்மலர்கள் சாத்தாமல்,ஓடித் திரியாம லுருக்கெட்டு விட்டேண்டி ! 44

மாணிக்கத் துள்ளளிபோல் மருவி யிருந்தாண்டிபேணித் தொழுமடியார் பேசாப் பெருமையன்காண் 45

அன்றுமுத லின்றளவு மறியாப் பருவமதில்என்றும் பொதுவா யிருந்த நிராமயன்காண் 46

சித்த விகாரத்தாலே சின்மயனைக் காணாமல்புத்தி கலங்கிப் புகுந்தேன் பொறிவழியே 47

பத்தி யறியாமற் பாழில் கவிழ்ந்தேண்டி !ஒத்தவிட நித்திரையென் றொத்து மிருந்தேண்டி? 48

திருச்சிற்றம்பலம்

Source Colophon

Tamil source text from Project Madurai (PM #83, pmuni0083.html), an open, voluntary, worldwide initiative devoted to the preparation of electronic texts of Tamil literary works. Etext preparation by Dr. K. Kalyanasundaram (Lausanne, Switzerland) with proof-reading by Mr. S. Anbumani (Blacksburg, Virginia, U.S.A.). First published online August 22, 2000; revised August 26, 2021. The underlying literary text is in the public domain; the digital transcription is distributed freely by Project Madurai with the header page intact.

🌲