Poems of War, Kingship, Death, and Wisdom

The Purananuru — "The Four Hundred Poems of the Exterior" — is one of the Eight Anthologies of Sangam literature, the classical Tamil literary tradition that flourished in the far south of India between roughly the third century BCE and the third century CE. While its companion anthology the Kuruntokai maps the interior landscape of love, the Purananuru maps the exterior: war, kingship, death, generosity, grief, and the ethics of power. Its poets — over 150 named voices, men and women, brahmins and bards, queens and warriors — addressed the three great Tamil kings (Chera, Chola, and Pandya) and their chieftains with a directness that has no parallel in ancient literature. They praised generosity and condemned cruelty to a king's face. They mourned the dead with unsentimental precision. They asked whether conquest was dharma at all.

The poems collected here are thirty-four of the most powerful in the anthology. They include Poem 192 — "Every town is our town, every person is our kin" — which may be the most famous Tamil poem ever composed, read at the United Nations as a statement of universal humanity. They include Poem 312, the six-line social contract: mother, father, smith, king, warrior, each with their duty. They include Poem 86, in which a mother says of her womb: "It is like the cave a tiger left. He will appear on the battlefield." They include Poem 112, in which the daughters of the slain chieftain Pari speak five lines that contain an entire world's collapse. They include Poem 358, six lines on the paradox of fortune: "Fortune does not leave those who let go. It is those who will not release her whom she releases."

Sangam Tamil is not Old Tamil in the way that Old English is Old English — it is a classical literary language with its own grammar, its own poetic conventions, and its own vocabulary, much of which has no modern equivalent. The poems use a system of landscape-mood correspondences (tiṇai) in which desert, mountain, seashore, farmland, and wasteland each carry emotional weight. The "puram" (exterior) genre deals with public life: war, death, praise, ethics. Its companion "akam" (interior) deals with love. Both are anonymous in the sense that the poem's speaker is a persona, not the poet — though the poets themselves are named in the colophons.

This is a Good Works Translation from Sangam Tamil, produced by the New Tianmu Anglican Church with AI assistance. The Tamil source text is from the Project Madurai digital edition (pmuni0057), freely distributable. The translations are independently derived from the Tamil original, consulting the standard Tamil Lexicon (University of Madras) and Sangam-era dictionaries. Where readings are uncertain, the translation follows the most widely accepted interpretation. Existing English scholarship — particularly the work of George L. Hart III, A.K. Ramanujan, and Vaidehi Herbert — was consulted as reference to verify difficult passages, but the English is independently produced from the Tamil.

2 — War and Rice

By Muranciyur Mudinakarayar, to the Chera king Perunchottru Udiyan Cheralatan. The king is compared to the five elements — earth in forbearance, sky in breadth of counsel, wind in strength, fire in power, water in grace. The poem alludes to the great battle of the Mahabharata, at which the Chera king is said to have fed both armies without distinction.

The solid earth,
the sky the earth upholds,
the wind that sweeps the sky,
the fire that springs from wind,
the water that wars with fire —

like the nature of these five great elements,
you possess forbearance, breadth of counsel,
strength, scorching power, and grace.

Lord of the good land whose new harvests gleam,
where the sun born in your eastern sea
sinks again in your western waves —
O you whose boundary is the sky!

Joining with the Five, you fought
until the twice-ten warriors fell on the field
wearing golden tumpai blossoms,
and gave without measure your abundant rice.

Even if milk should sour,
even if daylight should darken,
even if the four Vedas should lose their way —

may you, unswerving, stand with your kin,
shining to the farthest reaches,
unshaken as the golden Himalayas
and Pothiyam, where the doe
with her great dark eyes
sleeps in the glow of the triple fire
lit by brahmins at evening.

4 — The Motherless Child

By Paranar, to the Chola king Uruvap-Paktrer Ilanchetchenni. Each element of the king's army is compared to a creature or force: swords to the red sky, feet to bull-horns, shields to targets, horses to tigers, elephants to Death itself, and the king to the rising sun. The lands of his enemies cry ceaselessly, like a motherless, unwashed child.

The swords, bloodied and turning,
were like the beauty of the red sky.

The feet, seizing the field, anklets ringing,
were like the horns of a killing bull.

The shields, drummed upon as arrows flew swift,
were like targets that never moved.

The horses, showing where they fought
their red-mouthed bite,
were like tigers seizing the neck.

The elephants, reddened, rubbing against gates,
their white tusks blunted,
were like Death that devours life.

And you — radiant on your golden chariot
with its flowing-maned horses —
were like the red sun
rising from the great sea.

Because you are such,
the lands of your enemies cry without rest
like a motherless, unwashed child.

6 — Cool Moon and Hot Sun

By Karikizar, to the Pandya king Palyagasalai Mudukudumip-Peruvazhudi. The poem spans all the directions of the world and offers a series of paradoxical wishes: may the king's parasol bow — but only before Shiva's temple; may his head bend — but only before the brahmins; may his garland wilt — but only from the smoke of burning enemy lands; may his anger flee — but only before the faces of women.

North of the snowy peak that never wilts,
south of Kumari with all her dread,
east of the crashing sea that beats the shore,
west of the ancient ocean grown old with time,
below the threefold waters,
above the ever-enduring sky —

not ceasing, becoming both form and fame,
like Yama of the discerning staff,
may you never lean to one side!
May your glory increase!

Having sent your spotted,
small-eyed elephants charging true,
having seized many strong forts
with their green-walled gardens,
having given the fine spoils of those forts
to your followers as each deserved —

may your parasol bow, O lord —
before the three-eyed god's temple!
May your head bend, O king —
before the upraised hands of the brahmins!
May your garland wilt, O sovereign —
from the smoke of burning enemy lands!
May your anger flee —
before the bright faces of women!

Thus, O Kudumi of unfailing generosity
who has conquered and contained all victories —
like the cool-rayed moon,
like the blazing, bright-rayed sun,
may you endure, O king, upon this earth!

9 — River Sand and Days of Life

By Nettimayar, to the Pandya king Palyagasalai Mudukudumip-Peruvazhudi. The king is praised for declaring the rules of war: cows, brahmins' children, women, and the sick are protected. The king's days are wished to outnumber the sands of the Pakhruli river.

"Cows, and brahmins' children,
and women, and the sick —
we shelter them!
And you who have no golden sons
to make the difficult offerings to the dead —
take cover behind your walls,
for we loose our arrows now!"

Such is the dharma of your war-making.
Our king of the killing elephants
whose banners shadow the sky —
long live Kudumi!

May your days outnumber
the sands of the good waters of Pakhruli,
where the tall god gave pure gold
to bards at the festival of the three seas!

12 — Is This Dharma?

By Nettimayar, to the same Pandya king. One of the shortest and most pointed poems in the anthology — a direct challenge to the ethics of conquest.

Bards are garlanded with lotuses.
Poets are given elephants
and decorated chariots.

Is this dharma, O valorous Kudumi —
to seize others' land and cause them pain,
then do sweet things
for the faces of your own?

19 — The One Who Defeated Seven

By Kudapulaviyanar, to the Pandya king Nedunchezhiyan, after the battle of Talaiyalankanam. The poet was present at the battle. His father and his sons fell alongside the warriors. The old women of the household weep and ask whether such victory was needed. The poet simultaneously praises the king and mourns the dead — a devastating ambivalence unique to the Purananuru.

In the wide land circled by the roaring sea,
at Talaiyalankanam
where Tamil's three realms met —

many were the lives. One was Death.
Both we weighed against you,
O Chezhiya of the victorious spear!

Like one who sees the trap
the tiger-hunter set among great rocks
and rushes to embrace it —
did I not embrace you?

Confused like flocks of sparrows
driven against the hill,
elephants fell pierced by arrows,
their hollow trunks cut from their mouths,
rolling on the earth like ploughshares.

Warriors of the raised bright sword
who cut through the field
lay there.
My father lay among them.
My young sons lay among them.

"Was such victory even needed?" —
the old women of the house wept
and wept until ashamed —

on that terrifying field
where Death itself fled
at the sight of your sword,
O you who conquered the good strength of seven!

Shall I embrace your chest
where the shining necklace rests?

34 — No Escape for Those Who Kill Kindness

By Alattur Kizar, to the Chola king Killi Valavan. The poet invokes an ancient principle: atonement may be found for many sins, but for one who kills a kindness done to him, there is no escape. He then praises the king who fed bards generously under the neem tree at the village ground.

"For those who slay a cow at the boundary,
for those who destroy the child in a woman's womb,
for those who wrong their elders —
even for them, some atonement may be found."

But for one who kills a kindness done to him,
there is no escape —
so dharma has declared,
O husband of the bright-jeweled woman!

At morning and at evening,
mixing millet from the dry country
with milk and honey,
sharing fat portions of wild hare
with his people at the wide-spread village ground
under the long-standing neem —
speaking the words he wished
with a heart that hid nothing —
feeding bards rich rice until they were content,
giving them wealth that never left —

that was our king, Valavan. Long may he live!

If I should fail to praise
your glorious, enduring feet —
may the sun refuse to shine!

I am nothing, O king. But in this world,
if the good work of the good endures,
then may you live longer
than the countless fine drops of rain
that gather on the Himalaya and fall!

48 — Say "I Have Seen"

By Poykayar, to the Chera king Kokotai Marpan. A short, warm poem. The town of Tondhi smells of toddy from three sources: the garland on the king's chest, the garlands of those who embraced him, and the blue lilies blooming in the salt marsh.

From the garland on his chest,
from the garlands of those who embraced him,
from the blue lilies blooming in the salt marsh —
the town of Tondhi smells of toddy.

That is our town. He is our lord.

Does he remember us, old wandering bard?
Tell him:
"We have seen your fame
rise above the battle."

55 — The Three Virtues

By Madurai Marudan Ilankakanar, to the Pandya king Nanmaran. The poem opens with Shiva — his bow the mountain, his bowstring the serpent, one arrow, three cities destroyed. Then: even a great army is not enough; the crown of conquest rests on dharma. The king is wished the fierce valor of the sun, the cool grace of the moon, and the generosity of the sky.

The great god whose garland is the dark konrai,
whose mount is the pure white bull,
who took the great mountain for his bow
and the serpent for its string
and with one arrow destroyed three cities,
whose forehead shines with the crescent moon
praised by the eighteen hosts —

like the single eye on that stained blue throat,
O Maran of the flowered garland,
mightier than all others!

Even with killing elephants,
swift horses,
tall-bannered chariots,
and brave warriors who rage in their hearts —
even if all four are excellent,
the crown of conquest rests on dharma.

Therefore: do not bend the staff for kinsmen.
Do not withhold virtue from strangers.

Have the fierce, hot valor of the sun.
Have the cool, broad grace of the moon.
Have the generosity of the sky.
All three.

Having all three,
may the destitute cease to grieve.
May you, noble one, live long —

more days than the grains of sand
at Tiruchendur on the crashing sea,
where the wind heaps the dunes
at the shrine of the tall god Murugan!

62 — War and Glory

By Kazhatalaiyar, on the battle between the Chera king Neduncheralatan and the Chola king Peruviralkilli, in which both kings died. Their queens refuse food and cold water, pressing their bodies against their dead lords' chests.

What use to hold back the advancing army?
What use to win?

The warriors fell and their blood was tasted.
With red hands they smeared their hair with gore.
The demon-women with their shining forms
danced to the rhythm of the lifted, thrown
festival drums.

The kings who waged war of dharma —
they died.
Their parasols trembled.
Their glorious drums fell silent.

The wide-spread camp
piled high with arms of many kinds
had none left to claim the field.
Both fell together in the battle.

And the queens —
they would not eat green herbs.
They would not bathe in cold water.
They pressed their breasts
against the chests of the dead
and were content.

And the gods of the undying flowers,
of the unblinking eyes,
who eat the fragrance of offerings —
they too have received
guests from this rare world.

May your fame increase.

71 — I Shall Leave Even Her

By Ollaiyur Tanda Pudappandiyan — the poet is the Pandya king himself. He vows: if I fail to defeat my enemies, let me be parted from my beloved; let me be like a king who set an unworthy man on the throne; let me lose my companions; let me give up the south and guard some rougher land. A king's oath.

My enemies unite against me,
furious as the crocodile.
They say they will come and fight.

If I do not charge them,
if I do not see their backs in flight —
then let me be parted
from this woman of great dark battle-eyes,
even from her.

Let me be one who sat in the court without dharma,
who set an unworthy man upon the throne,
who bent the gentle staff —
let me be that.

Mavan, and Andai of the strong fortress,
and honored Anduvanchattan,
and Adan Azhisi, and fierce Iyakkan,
and the others —
companions whose blended friendship
brought intoxicating joy —
if I must lose even that,

then let me give up guarding this famed southern land
and go guard some rough, foreign country instead.
I accept exile.

76 — That Alone Is New

By Idaikkunnur Kizar, on the Pandya king Nedunchezhiyan's single-handed victory over seven allied kings at the battle of Talaiyalankanam.

That one man should kill another,
or be killed —
this is not new. It is the way of the world.
We have heard it before today.

But this —

wearing the sweet-honeyed garland
of uzhinjii twined with bright buds
of the tall neem,
wearing the warrior's wreath,

Chezhiyan of the vast wealth
and the green-jeweled splendor,
whose war-drum clangs clear —

when seven adorned warriors came together
saying "we shall fight" —

he stood alone
and cut them down upon the field.

That alone is new.

86 — The Cave Where the Tiger Left

By Kavar Pendu — a woman, possibly a mother. Five lines. The most famous maternal poem in Tamil literature.

Clinging to the fine pillar
of my small house, your son —
where he is now I do not know.

But this belly
is like the cave a tiger left.

He will appear
on the battlefield.

102 — The Linchpin

By Avvaiyar, the great woman poet, to Atiyaman's son Pokuttezhini. The kingdom is compared to an overloaded cart pulled by young bullocks on an unknown road. The king is the linchpin that holds it together.

The bullocks are young.
They do not know the yoke.
The cart is loaded past its bearing.

Downhill or up —
who knows the way?

Like the linchpin
tied to the lower beam
of the salt-merchant's cart —

O you of the shining parasol
and far-renowned fame!
You are like the full moon.

What darkness can there be
for those who live in your shade?

112 — We Had; We Have Not

By the daughters of Vel Pari. Pari was a beloved hill chieftain killed by the three Tamil kings. His daughters speak five lines that contain the collapse of an entire world.

That month, in that white moonlight,
we had our father.
No one had taken our hill.

This month, in this white moonlight,
conquering kings with their victory drums
have taken our hill.

And we have no father.

143 — Who Is She, the Pitiful One?

By Kapilar, to the chieftain Pegan. A woman arrives at the gate of a mountain village, her people starving from the wasteland road. She praises the king. But she cannot stop her tears.

The mountain people prayed:
"Let the clouds take the hills!
Let the rain cease, let the sky clear!"
And made high offerings to the gods.

The rain stopped,
and they were glad, and on the slopes
they ate the millet they had grown.

O lord of the swift war-chariot,
lord of the generous fierce hands,
Pegan of the fast horses —

who is she, the pitiful one?

Yesterday,
her people starving from the wasteland road,
she came to the small village
on the dark, great mountain
where the waterfall roars
like a drum struck with a stick.

She stood at the gate.
She praised you and your mountain.

But unable to stop her tears,
which wet her breasts,
she sobbed and sobbed
like a lute that weeps.

Who is she?

166 — We Too Shall Go

By Avur Mulankizar, to the brahmin Kauniyan Vinnandayan. A grand poem praising the brahmin's learning and his wife's virtue, describing his generous sacrifices, and ending with an invitation: come to our town by the Kaveri and let us eat and drink and play! The poet will go — but the brahmin is wished permanence like the Himalayas.

Descendant of the worthy ones
who kept the ancient word
that never left the mouth
of the primal elder with his long, still matted hair —

who learned the one old book
born of twice-two paths
focused on one truth —

who saw the real in what seems false
and the false in what seems real,
and took the real —

who passed through thrice-seven gates
without obstruction —

may your sacrificial deerskin
gleam on your shoulder,
and your wife of firm virtue
and small forehead and wide hips,
her few words and abundant hair,
hear of the rites you keep.

Whether in forest or in country,
at twice-seven places
you poured ghee until water was ashamed,
you made many sacrifices until counting was ashamed,
you spread fame until the earth was ashamed.

Come — I would see your generous hospitality,
your fine upstanding home!

West of us, where the thunder roars
on the gold-bearing mountain
and the Kaveri swells with fresh flower-water
and nourishes the cool-watered gardens of our town —

let us eat and drink and ride and play!

I shall go.
But you — may you stand
unmoving on this earth,
like the Himalaya where the bamboo grows,
where the rain-clouds lean and rest,
standing as long as the hills.

182 — Those Who Toil for Others

By Kadalul Maynda Ilamperu Vazhudi — a Pandya prince who drowned in the sea. Nine lines in the Tamil. A hymn to selflessness that is among the most quoted poems in the language.

This world exists, yes!
Even if the nectar of Indra were found,
they would not eat it sweet alone.
They do not hate.
They do not sleep while others fear.

If it means fame, they give their lives.
If it means shame,
they would not take it
though the whole world were offered.
They do not falter.

Such are those of that greatness —
their tireless feet toiling not for themselves
but for others.
Because such people exist.

192 — Every Town Is Our Town

By Kaniyan Punkundran. The most famous poem in the Purananuru, and among the most quoted Tamil poems ever composed. It has been read at the United Nations as a statement of universal humanity.

Every town is our town.
Every person is our kin.

Good and evil do not come from others.
Pain and its passing are no different.

Death is not new.
We do not rejoice
saying "life is sweet."
We do not grieve
saying "this is bitter."

Like a raft on the waters
of a great, roaring river
that crashes against the stones
after lightning and cool rain
pour down without ceasing —
our precious life follows its own course.

This we have understood
from the clear sight of the wise.

Therefore we do not wonder
at the great.
Still less do we despise
the small.

195 — What Pleases Everyone

By Nariveruut-Talaiyar. Addressed to "the many learned ones" — old men approaching death. Even if you cannot do good, at least refrain from doing harm. That alone pleases everyone, and it is also the path to the good road.

O many learned ones! O many learned ones!
You of the fish-spine gray
on your wrinkled, old cheeks —
O many learned, useless-aged ones!

When the fierce, sharp-axed one
comes to bind you,
you will weep.

Even if you cannot do good,
at least refrain from doing harm.

That alone
pleases everyone.

And moreover —
that is also the path
that leads to the good way.

223 — Even as a Memorial Stone

By Pottiyar, on the Chola king Kopperuncholan. Even after death, even as a standing stone, the generous king would make room for his friends.

He was shade for many.
He ruled the world and was praised.
But his time was small,
and he diminished
and became a standing memorial stone.

Even so —
if old friends whose love
was dear as life to the body
should come to his side,
he would make room
and shelter them.

230 — You Have Lost, O Death

By Aricil Kizar, on Ezhini, who fell in battle at Takadur. The poet addresses Death directly: the just king is dead, his cattle wander, his people starve, his wife weeps like a motherless infant. But Death has lost more than the world — because the king gave so many lives on the battlefield that Death could never consume them all.

His calves wander the forest unherded.
The hot-footed travelers find no shelter.
His full threshing floors lie unguarded.

His straight staff that drove away danger,
his bright sword praised by the world —
Ezhini, who never lied,
has fallen and reached the field.

Like an infant whose mother has died,
his beloved kin weep
each one over each one.

With hungry hearts wracked by pain,
the world suffers more
than it ever suffered before.

But you have lost more, O shameless Death.

The farmer who does not know
the harvest his own fields bring —
if he does not eat,
will you feast instead
on the many lives you drank
from his battlefield?

You will never be full.

236 — You Are Not Equal to His Friendship

By Kapilar, on Vel Pari — his closest friend, a hill chieftain killed by the three Tamil kings. This poem was composed while Kapilar sat facing north in the ritual fast unto death, after failing to marry Pari's daughters to a worthy king. It is a suicide note addressed across death.

O lord of the mountain country
where the great fruit split by the stag
feeds the hill people on the slopes —
O generous Pari!

You are not equal to his friendship.
You have angered me.
Those years you sheltered me —

your great, worthy friendship
would not allow me to leave,
would not send me away,
saying "stay" —

and because you were such,
I was unwilling to remain without you.

Even so:
as in this life, so show me the next.
In the space between lives,
let me dwell with you.
Grant this, O high destiny!

243 — Where Are Those Years?

By Todittalai Vizhuttanddinar. A poem about aging. The poet remembers the careless joy of youth — swimming, climbing trees, jumping into deep pools — and finds himself old, trembling, leaning on a stick.

Now I think of it and feel tender.

Building sand-dolls for girls
on the fine sand by the cool river,
picking flowers from the branches
to crown them,
swimming hand in hand,
clinging where they clung,
swinging where they swung —

knowing nothing of hiding,
knowing nothing of shame —

climbing the high branch
of the marudam tree by the shore,
swinging out over the water,
then plunging down with a great splash
into the deep pool —

surfacing, laughing, covered in sand —

that unlearned youth!
How sweet it was!
Where are those years?

We lean on our sticks, trembling.
We stumble over few words.
We are told: "great elders."

Where are those years?

256 — Make the Urn Wide

By an unknown poet. A traveler addresses a potter, asking him to make the funeral urn wide enough for one who has crossed many wastelands. The comparison to the white lizard clinging to the cart axle — small, fragile, carried along by forces beyond its control — is one of the most haunting images in Tamil poetry.

Potter! O potter!

Like the small white lizard
that clings to the axle-hub
of the cart —
I too have come through many wastelands
with him.

Be kind to me as well.

In the wide-flower garden
of the cremation ground,
make the burial urn wide.

Make it wide,
O potter of the ancient town.

279 — She Sends Him to Battle

By Okkur Macattiyar. The most famous "warrior mother" poem in Tamil. Three generations of men have died in three consecutive days of battle. The mother wraps her only remaining son in white, puts the spear in his hand, oils the tuft of hair on his young head, and sends him to face the battle.

Ruin take her resolve! How fierce this woman is!

She is worthy of being an elder's wife.
Yesterday, her father-in-law
struck the elephant and fell on the field.
The day before, her husband
charged the great herd and died.

Today, hearing the war-drum again,
she is confused with longing.

She puts the spear in his hand.
She wraps him in white.
She oils the tufted hair
on his young head.

She has only this one son.

"Face the battle and go,"
she says, and sends him.

291 — He Has Worn the Garland

By Nedunkazhuttup-Paranar. A scene of heroic death. The warriors play drums. The singing woman arrives. The dead hero is covered in white cloth. A garland is placed on the severed head, and on the head of the one who took it.

Children! Drummers!
Singing women, come!

Cover the dark-skinned one
in pure white cloth
and guard him from the crows.

I too will chase away the pale-spotted kites
with my thin stick.

O king —
may you tremble as I tremble!

For the one who desired death for nothing —
on his own head
he wore the blue-jeweled garland.

And on that other head,
a single-strand garland
the victor has now worn.

312 — The Duty of Each

No poet is named. The most famous "duty" poem in Tamil literature — six lines that describe the entire social contract of ancient Tamil civilization.

To give birth and raise him —
that is the mother's duty.

To make him a worthy man —
that is the father's duty.

To forge the spear and give it —
that is the smith's duty.

To teach him noble conduct —
that is the king's duty.

To charge the elephant,
to strike with the shining sword
through the heat of battle,
and to return —
that is the young bull's duty.

335 — No Gods but Stone

By Mankudi Kizar. A poem about the austere life of the hill people — four flowers, four grains, four castes. When a warrior falls in battle, they raise a stone and praise it. They pour no rice before their gods. They have no gods but stone.

Four flowers and no more:
kuruntam, mullai, and the rest.

Four grains and no more:
dark-stemmed millet, great-eared thinai,
small-vined kollu, spotted avarai.

Four castes and no more:
the drummer, the bard, the herald, the dancer.

When a warrior charges the line
and falls, struck by the shining tusk
of an elephant —

they raise a stone and praise it.
They pour no rice before their gods.

They have no gods but stone.

337 — This Is Their Valor

By Kapilar. A poem about a woman confined at home while her husband and brothers fight. The kings of neighboring lands dare not court her — they know her brothers return from battle carrying blood-stained, terrifying heads.

The lord of Chonad is a roaring man.
Kings who rule under shining parasols —
even they went to sing his praise
and returned empty-handed.

His generosity was like the cold spring
on Pari's Parambu hill,
like Pari himself, never ceasing.

But now she is confined at home —
the bright-browed woman,
bathed in sandal,
thin as drifting silk,
fragrant with the slow smoke of aloe
in the dark great house.

And the kings feed their fierce elephants
with hot-rice bundles in every grove
and dare not come —

because her brothers,
her brothers of the dreaded long spear,
come back from battle
with blood-soaked, terrifying heads.

This is their valor.

Who, then, will dare
to press those young breasts?

343 — The Ladder Suffers

By Paranar, on Kuttuvan of Musiri. A poem about the wealth of the port city — fish for rice, streets noisy with pepper, gold ferried from ships — and a father who will not give his daughter to an unworthy man. The siege ladder propped against the wall suffers for nothing.

They barter fish for rice
and pile it in the houses.
The streets are noisy with bundles of pepper.
The gold brought by ships
they ferry to shore on little boats.
Mountain goods and sea goods
they heap together and give to all who come —

Kuttuvan of the golden garland,
lord of Musiri where the sea roars like a drum.

"Even if someone brings
worthy gifts and bows in submission,
if he is not her equal,
we do not give her," the father says.

And if the father does not give —
then the ladder they propped against the wall,
hoping to storm the fortress —

does it not suffer for nothing,
that ladder,

in this long, fine town
where the fortress swarms with arms
and the kites breathe above the ramparts?

358 — Fortune Does Not Leave

By Vanmikiyar. Six lines on the paradox of non-attachment. Seven kings ruled the earth in a single day — the world passes quickly. If you weigh the world against renunciation, the world is not worth a mustard seed. Fortune clings to those who let go.

This fruitful earth, circled by the sun —
seven kings ruled it in a single day.

If you weigh the world against renunciation,
the world is not worth a mustard seed.

So the wise have let it go.

And Fortune does not leave those who let go.
It is those who will not release her
whom she releases.

363 — No Life Stayed with the Body

By Ayyadi Siruvenderaiyar. A memento mori: the great kings who ruled this earth alone are more numerous than the sands of the burning ground. They left their countries for others. Before the bitter days come, do what you intended.

This wide earth girdled by the dark sea —
those who ruled it alone
without sharing, without yielding —
even they are more numerous
than the sand of the burning ground.

They left their countries for others to take.
They went and were destroyed.

Therefore hear me:

No life has ever stayed with the body.
The devouring is no illusion.

In the thorny cremation ground
where the spurge-plant grows
and the white bark of the atti tree
stands in the wide, empty space —

before that day comes
when, receiving food from a low-born hand,
salt-less boiled rice on the bare ground,
you do not look back,
you eat with your face down —

before those bitter days,
do what you intended.
Do it now.

Leave the whole sea-girt world behind.

382 — I Shall Praise You Till They Tremble

By Kovur Kizar, to the Chola king Nalankilli. A bard's poem. The poet is Nalankilli's follower and praises no other king. The closing declaration: "This whole sea-girt world is yours. Mine is my small drum. Every time I strike it, your enemies tremble."

Sea-raiding warrior,
tireless in battle,
lord of cool Chonad —
we are Nalankilli's followers.

We do not praise others for reward.
We praise him.
"Long live his feet!" we cry.

Your young boys from a former hungry time,
and I too, wearing the seven-belled anklet —

like the hooded snake
with its jeweled crest
and its sharp-eyed, tasting tongue —

when the drought lifts
and the roads flow open,
release us, O lord of the fast horses!

This whole sea-girt world is yours.
Mine is my small, tight-skinned drum
with its thin, fine-strung stick.

Every time I strike it,
as your enemies hear —
they tremble.

I shall praise you
in the courts of defeated kings
until they tremble.

Colophon

The Purananuru (புறநானூறு, "The Four Hundred Poems of the Exterior") was composed by over 150 named poets of the Sangam age, the classical Tamil literary period spanning approximately the third century BCE to the third century CE. It is one of the Eight Anthologies (Eṭṭuttōkai) of Sangam literature — the oldest surviving body of secular poetry in any Indian language. The poems were composed in the courts of the three great Tamil kingdoms — the Chera, Chola, and Pandya — and in the halls of numerous smaller chieftains, and were transmitted orally before being compiled into their present form. They address war, kingship, generosity, death, grief, ethics, aging, and the nature of human life with a directness and compression unmatched in the ancient world.

The thirty-four poems collected here were selected to represent the full range of the anthology: battle poems, praise poems, elegies, ethical meditations, mother-poems, bard-poems, and the great philosophical reflections that made the Purananuru one of the treasures of world literature. Poem 192, "Every town is our town," was read at the United Nations and has become a symbol of Tamil universalism. Poem 312, "The Duty of Each," is memorized by Tamil schoolchildren. Poem 86, "The Cave Where the Tiger Left," contains in five lines one of the most powerful images of maternal ferocity in any language.

This is a Good Works Translation from Sangam Tamil, produced by the New Tianmu Anglican Church with AI assistance. The Tamil source text is drawn from the Project Madurai digital edition (pmuni0057), digitized by the teachers of Ki.A.Pe.Viswanatha High School, Trichy, and freely distributable with attribution. The translations were independently derived from the Tamil original, consulting the Tamil Lexicon (University of Madras), U.V. Swaminatha Iyer's critical editions, and Sangam-era dictionaries. Existing English scholarship — particularly the work of George L. Hart III, A.K. Ramanujan, and Vaidehi Herbert — was consulted as reference to verify difficult passages, but the English is independently produced from the Tamil. Where the source text is damaged or lacunose (as in Poem 335), this is noted.

Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.

🌲

Source Text: புறநானூறு

Tamil source text from the Project Madurai digital edition (pmuni0057), digitized from traditional palm-leaf and paper manuscripts. Freely distributable with attribution to Project Madurai. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.

2

மண் திணிந்த நிலனும்,
நிலம் ஏந்திய விசும்பும்,
விசும்பு தைவரு வளியும்
வளித் தலைஇய தீயும்,
தீ முரணிய நீரும், என்றாங்கு
ஐம்பெரும் பூதத்து இயற்கை போலப்
போற்றார்ப் பொறுத்தலும், சூழ்ச்சியது அகலமும்
வலியும், தெறலும், அணியும், உடையோய்!
நின்கடற் பிறந்த ஞாயிறு பெயர்த்தும் நின்
வெண்தலைப் புணரிக் குடகடல் குளிக்கும்
யாணர் வைப்பின், நன்னாட்டுப் பொருந!
வான வரம்பனை! நீயோ, பெரும!
அலங்குளைப் புரவி ஐவரோடு சினைஇ,
நிலந்தலைக் கொண்ட பொலம்பூந் தும்பை
ஈரைம் பதின்மரும் பொருது, களத்து ஒழியப்
பெருஞ்சோற்று மிகுபதம் வரையாது கொடுத்தோய்!
பாஅல் புளிப்பினும், பகல் இருளினும்,
நாஅல் வேத நெறி திரியினும்
திரியாச் சுற்றமொடு முழுதுசேண் விளங்கி,
நடுக்கின்றி நிலியரோ அத்தை; அடுக்கத்துச்,
சிறுதலை நவ்விப் பெருங்கண் மாப்பிணை,
அந்தி அந்தணர் அருங்கடன் இறுக்கும்
முத்தீ விளக்கிற், றுஞ்சும்
பொற்கோட்டு இமயமும், பொதியமும், போன்றே!

4

வாள்,வலந்தர, மறுப் பட்டன
செவ் வானத்து வனப்புப் போன்றன!
தாள், களங்கொளக், கழல் பறைந்தன
கொல் ஏற்றின் மருப்புப் போன்றன;
தோல்; துவைத்து அம்பின் துனைதோன்றுவ,
நிலைக்கு ஒராஅ இலக்கம் போன்றன;
மாவே, எறிபதத்தான் இடங் காட்டக்,
கறுழ் பொருத செவ் வாயான்,
எருத்து வவ்விய புலி போன்றன;
களிறே, கதவு எறியாச், சிவந்து, உராஅய்,
நுதி மழுங்கிய வெண் கோட்டான்,
உயிர் உண்ணும் கூற்றுப் போன்றன;
நீயே, அலங்கு உளைப் பரீஇ இவுளிப்
பொலந் தேர்மிசைப் பொலிவு தோன்றி,
மாக் கடல் நிவந் தெழுதரும்
செஞ் ஞாயிற்றுக் கவினை மாதோ!
அனையை ஆகன் மாறே,
தாயில் தூவாக் குழவி போல,
ஓவாது கூஉம், நின் உடற்றியோர் நாடே.

6

வாடாஅது பனிபடு நெடுவரை வடக்கும்,
தெனாஅது உருகெழு குமரியின் தெற்கும்,
குணாஅது கரைபொரு தொடுகடல் குணக்கும்,
குடாஅது தொன்றுமுதிர் பொளவத்தின் குடக்கும்,
கீழது முப்புணர் அடுக்கிய முறைமுதற் கட்டின்
நீர்நிலை நிவப்பின் கீழும், மேலது
ஆனிலை உலகத் தானும், ஆனாது,
உருவும் புகழும் ஆகி, விரிசீர்த்
தெரிகோல் ஞமன்ன் போல, ஒரு திறம்
பற்றல் இலியரோ! நின் திறம் சிறக்க!
செய்வினைக்கு எதிர்ந்த தெவ்வர் தேஎத்துக்,
கடற்படை குளிப்ப மண்டி, அடர்ப் புகர்ச்
சிறுகண் யானை செவ்விதின் ஏவிப்,
பாசவற் படப்பை ஆர்எயில் பலதந்து,
அவ்வெயில் கொண்ட செய்வுறு நன்கலம்
பரிசின் மாக்கட்கு வரிசையின் நல்கிப்,
பணியியர் அத்தை நின் குடையே; முனிவர்
முக்கண் செல்வர் நகர்வலஞ் செயற்கே!
இறைஞ்சுக, பெரும! நின் சென்னி; சிறந்த
நான்மறை முனிவர் ஏந்துகை எதிரே!
வாடுக, இறைவ நின் கண்ணி! ஒன்னார்
நாடுசுடு கமழ்புகை எறித்த லானே!
செலிஇயர் அத்தை, நின் வெகுளி; வால்இழை
மங்கையர் துனித்த வாள்முகத்து எதிரே!
ஆங்க, வென்றி எல்லாம் வென்றுஅகத்துஅடக்கிய
தண்டா ஈகைத் தகைமாண் குடுமி!
தண்கதிர் மதியம் போலவும், தெறுசுடர்
ஒண்கதிர் ஞாயிறு போலவும்,
மன்னிய, பெரும! நீ நிலமிசை யானே!

9

ஆவும், ஆனியற் பார்ப்பன மாக்களும்,
பெண்டிரும், பிணியுடை யீரும் பேணித்
தென்புலம் வாழ்நர்க்கு அருங்கடன் இறுக்கும்
பொன்போற் புதல்வர்ப் பெறாஅ தீரும்,
எம்அம்பு கடிவிடுதும், நுன்அரண் சேர்மின் என
அறத்துஆறு நுவலும் பூட்கை, மறத்தின்
கொல்களிற்று மீமிசைக் கொடிவிசும்பு நிழற்றும்
எங்கோ, வாழிய குடுமி! தங் கோச்
செந்நீர்ப் பசும்பொன் வயிரியர்க்கு ஈத்த,
முந்நீர் விழவின், நெடியோன்
நன்னீர்ப் ப·றுளி மணலினும் பலவே!

12

பாணர் தாமரை மலையவும், புலவர்
பூநுதல் யானையோடு புனைதேர் பண்ணவும்,
அறனோ மற்றஇது விறல்மாண் குடுமி!
இன்னா ஆகப் பிறர் மண் கொண்டு,
இனிய செய்தி நின் ஆர்வலர் முகத்தே?

19

இமிழ்கடல் வளைஇய ஈண்டுஅகல் கிடக்கைத்
தமிழ்தலை மயங்கிய தலையாலங் கானத்து,
மன்உயிர்ப் பன்மையும், கூற்றத்து ஒருமையும்.
நின்னொடு தூக்கிய வென்வேற் செழிய!
இரும்புலி வேட்டுவன் பொறிஅறிந்து மாட்டிய
பெருங்கல் அடாரும் போன்ம் என விரும்பி,
முயங்கினேன் அல்லனோ யானே! மயங்கிக்
குன்றத்து இறுத்த குரீஇஇனம் போல,
அம்புசென்று இறுத்த அறும்புண் யானைத்
தூம்புஉடைத் தடக்கை வாயடு துமிந்து.
நாஞ்சில் ஒப்ப, நிலமிசைப் புரள,
எறிந்துகளம் படுத்த ஏந்துவாள் வலத்தர்
எந்தையோடு கிடந்தோர் எம்புன் தலைப்புதல்வர்;
இன்ன விறலும் உளகொல், நமக்கு? என,
மூதில் பெண்டிர் கசிந்து அழ, நாணிக்
கூற்றுக்கண் ஓடிய வெருவரு பறந்தலை,
எழுவர் நல்வலங் கடந்தோய்! நின்
கழூஉ விளங்கு ஆரம் கவைஇய மார்பே?

34

ஆன்மலை அறுத்த அறனி லோர்க்கும்,
மாண்இழை மகளிர் கருச்சிதைத் தோர்க்கும்,
குரவர்த் தப்பிய கொடுமை யோர்க்கும்,
வழுவாய் மருங்கின் கழுவாயும் உள என,
நிலம்புடை பெயர்வ தாயினும், ஒருவன்
செய்தி கொன்றோர்க்கு உய்தி இல் என
அறம் பாடின்றே ஆயிழை கணவ!
காலை அந்தியும் மாலை அந்தியும்,
புறவுக் கருவன்ன புன்புல வரகின்
பாற்பெய் புன்கம் தேனொடு மயக்கிக்,
குறுமுயற் கொழுஞ்சூடு கிழித்த ஒக்கலொடு,
இரத்தி நீடிய அகன்தலை மன்றத்துக்,
கரப்பில் உள்ளமொடு வேண்டுமொழி பயிற்றி,
அமலைக் கொழுஞ்சோறு ஆர்ந்த பாணர்க்கு
அகலாச் செல்வம் முழுவதும் செய்தோன்,
எங்கோன்,வளவன் வாழ்க! என்று, நின்
பீடுகெழு நோன்தாள் பாடேன் ஆயின்,
படுபறி யலனே, பல்கதிர்ச் செல்வன்;
யானோ தஞ்சம்; பெரும! இவ் வுலகத்துச்
சான்றோர் செய்த நன்றுண் டாயின்,
இமையத்து ஈண்டி, இன்குரல் பயிற்றிக்,
கொண்டல் மாமழை பொழிந்த
நுண்பல் துளியினும் வாழிய, பலவே!

48

கோதை மார்பிற் கோதை யானும்,
கோதையைப் புணர்ந்தோர் கோதை யானும்,
மாக்கழி மலர்ந்த நெய்த லானும்,
கள்நா றும்மே, கானல்அம் தொண்டி;
அ·துஎம் ஊரே; அவன்எம் இறைவன்;
எம்மும் உள்ளுமோ; முதுவாய் இரவல!
அமர்மேம் படூஉங் காலை, நின்
புகழ்மேம் படுநனைக் கண்டனம் எனவே.

55

ஓங்கு மலைப் பெருவில் பாம்புஞாண் கொளீஇ,
ஒரு கணை கொண்டு மூவெயில் உடற்றிப்
பெரு விறல் அமரர்க்கு வெற்றி தந்த
கறை மிடற்று அண்ணல் காமர் சென்னிப்
பிறை நுதல் விளங்கும் ஒருகண் போல,
வேந்து மேம்பட்ட பூந்தார் மாற!
கடுஞ் சினத்த கொல் களிறும்;
கதழ் பரிய கலி மாவும்,
நெடுங் கொடிய நிமிர் தேரும்,
நெஞ் சுடைய புகல் மறவரும், என
நான்குடன் மாண்ட தாயினும், மாண்ட
அறநெறி முதற்றே, அரசின் கொற்றம்;
அதனால் நமரெனக் கோல்கோ டாது,
பிறர் எனக் குணங் கொல்லாது,
ஞாயிற் றன்ன வெந்திறல் ஆண்மையும்,
திங்கள் அன்ன தண்பெருஞ் சாயலும்,
வானத்து அன்ன வண்மையும், மூன்றும்,
உடையை ஆகி, இல்லோர் கையற,
நீநீடு வாழிய நெடுந்தகை! தாழ்நீர்!
வெண் தலைப் புணரி அலைக்கும் செந்தில்
நெடுவேள் நிலைஇய காமர் வியந்துறைக்
கடுவளி தொகுப்ப ஈண்டிய
வடுஆழ் எக்கர் மணலினும் பலவே!

62

வருதார் தாங்கி, அமர்மிகல் யாவது?
பொருது ஆண்டொழிந்த மைந்தர் புண்தொட்டுக்,
குருதிச் செங்கைக் கூந்தல் தீட்டி,
நிறம்கிளர் உருவின் பேஎய்ப் பெண்டிர்
எடுத்துஎறி அனந்தற் பறைச்சீர் தூங்கப்,
பருந்து அருந்துற்ற தானையடு செருமுனிந்து,
அறத்தின் மண்டிய மறப்போர் வேந்தர்
தாம்மாய்ந் தனரே; குடைதுளங் கினவே;
உரைசால் சிறப்பின் முரசு ஒழிந்தனவே;
பன்னூறு அடுக்கிய வேறுபடு பைஞ்ஞிலம்
இடம்கெட ஈண்டிய வியன்கண் பாசறைக்,
களங்கொளற்கு உரியோர் இன்றித், தெறுவர,
உடன்வீழ்ந் தன்றால், அமரே; பெண்டிரும்
பாசடகு மிசையார், பனிநீர் மூழ்கார்,
மார்பகம் பொருந்தி ஆங்கமைந் தன்றே;
வாடாப் பூவின், இமையா நாட்டத்து,
நாற்ற உணவினோரும் ஆற்ற
அரும்பெறல் உலகம் நிறைய
விருந்துபெற் றனரால்; பொலிக, நும் புகழே!

71

மடங்கலின் சினைஇ, மடங்கா உள்ளத்து,
அடங்காத் தானை வேந்தர் உடங்கு இயைந்து
என்னொடு பொருந்தும் என்ப ; அவரை
ஆரமர் அலறத் தாக்கித் தேரொடு
அவர்ப்புறம் காணேன் ஆயின் - சிறந்த
பேரமர் உண்கண் இவளினும் பிரிக:
அறன்நிலை திரிய அன்பின் அவையத்துத்,
திறன்இல் ஒருவனை நாட்டி, முறை திரிந்து
மெலிகோல் செய்தேன் ஆகுக; மலி புகழ்
வையை சூழ்ந்த வலங்கெழு வைப்பின்
பொய்யா யாணர் மையற் கோமான்
மாவனும், மன்எயில் ஆந்தையும், உரைசால்
அந்துவஞ் சாத்தனும், ஆதன் அழிசியும்,
வெஞ்சின இயக்கனும், உளப்படப் பிறரும்,
கண்போல் நண்பிற் கேளிரொடு கலந்த
இன்களி மகிழ்நகை இழுக்கிய யான் ஒன்றோ,
மன்பதை காக்கும் நீள்குடிச் சிறந்த
தென்புலம் காவலின் ஒரிஇப், பிறர்
வன்புலங் காவலின் மாறி யான் பிறக்கே!

76

ஒருவனை ஒருவன் அடுதலும், தொலைதலும்,
புதுவது அன்று; இவ் உலகத்து இயற்கை;
இன்றின் ஊங்கோ கேளலம்; திரளரை
மன்ற வேம்பின் மாச்சினை ஒண்தளிர்
நெடுங்கொடி உழிஞைப் பவரொடு மிடைந்து,
செறியத் தொடுத்த தேம்பாய் கண்ணி,
ஒலியல் மாலையடு, பொலியச் சூடிப்,
பாடின் தெண்கிணை கறங்கக், காண்தக,
நாடுகெழு திருவிற் பசும்பூட் செழியன்
பீடும் செம்மலும் அறியார் கூடிப்,
பொருதும் என்று தன்தலை வந்த
புனைகழல் எழுவர் நல்வலம் அடங்க,
ஒருதான் ஆகிப் பொருது, களத்து அடலே!

86

சிற்றில் நற்றூண் பற்றி, நின்மகன்
யாண்டு உளன் ஆயினும் அறியேன்; ஓரும்
புலி சேர்ந்து போகிய கல்அளை போல,
ஈன்ற வயிறோ இதுவே;
தோன்றுவன் மாதோ, போர்க்களத் தானே!

102

எருதே இளைய; நுகம் உண ராவே;
சகடம் பண்டம் பெரிதுபெய் தன்றே;
அவல் இழியினும், மிசை ஏறினும்,
அவணது அறியுநர் யார்? என, உமணர்
கீழ்மரத்து யாத்த சேமஅச்சு அன்ன,
இசை விளங்கு கவிகை நெடியோய்! திங்கள்
நாள்நிறை மதியத்து அனையை; இருள்
யாவண தோ, நின் நிழல்வாழ் வோர்க்கே?

112

அற்றைத் திங்கள் அவ் வெண் நிலவில்,
எந்தையும் உடையேம்; எம் குன்றும் பிறர் கொளார்;
இற்றைத் திங்கள் இவ் வெண் நிலவில்,
வென்று எறி முரசின் வேந்தர் எம்
குன்றும் கொண்டார்; யாம் எந்தையும் இலமே!

143

மலைவான் கொள்க! என, உயர்பலி தூஉய்,
மாரி ஆன்று, மழைமேக்கு உயர்க! எனக்
கடவுட் பேணிய குறவர் மாக்கள்,
பெயல்கண் மாறிய உவகையர், சாரல்
புனைத்தினை அயிலும் நாட! சினப் போர்க்
கைவள் ஈகைக் கடுமான் பேக!
யார்கொல் அளியள் தானே; நெருநல்,
சுரன் உழந்து வருந்திய ஒக்கல் பசித்தெனக்,
குணில்பாய் முரசின் இரங்கும் அருவி
நளிஇருஞ் சிலம்பின் சீறூர் ஆங்கண்.
வாயில் தோன்றி, வாழ்த்தி நின்று,
நின்னும்நின் மலையும் பாட, இன்னாது
இகுத்த கண்ணீர் நிறுத்தல் செல்லாள்.
முலையகம் நனைப்ப, விம்மிக்
குழல்இனை வதுபோல் அழுதனள், பெரிதே?

166

நன் றாய்ந்த நீள் நிமிர்சடை
முது முதல்வன் வாய் போகாது,
ஒன்று புரிந்த ஈரி ரண்டின்,
ஆறுணர்ந்த ஒரு முதுநூல்
இகல் கண்டோர் மிகல் சாய்மார்,
மெய் அன்ன பொய் உணர்ந்து,
பொய் ஓராது மெய் கொளீஇ,
மூவேழ் துறைபும் முட்டின்று போகிய
உரைசால் சிறப்பின் உரவோர் மருக!
வினைக்கு வேண்டி நீ பூண்ட
புலப் புல்வாய்க் கலைப் பச்சை
சுவல் பூண்ஞான் மிசைப் பொலிய;
மறம் கடிந்த அருங் கற்பின்,
அறம் புகழ்ந்த வலை சூடிச்,
சிறு நுதல், பேர் அகல் அல்குல்,
சில சொல்லின் பல கூந்தல், நின்
நிலைக் கொத்தநின் துணைத் துணைவியர்
தமக்கு அமைந்த தொழில் கேட்பக்;
காடு என்றா நாடுஎன்று ஆங்கு
ஈரேழின் இடம் முட்டாது,
நீர் நாண நெய் வழங்கியும்,
எண் நாணப் பல வேட்டும்,
மண் நாணப் புகழ் பரப்பியும்,
அருங் கடிப் பெருங் காலை,
விருந்து உற்றநின் திருந்து ஏந்துநிலை,
என்றும், காண்கதில் அம்ம, யாமே! குடாஅது
பொன்படு நெடுவரைப் புயல்ஏறு சிலைப்பின்,
பூவிரி புதுநீர்க் காவிரி புரக்கும்
தண்புனற் படப்பை எம்மூர் ஆங்கண்,
உண்டும் தின்றும் ஊர்ந்தும் ஆடுகம்;
செல்வல் அத்தை யானே; செல்லாது,
மழைஅண் ணாப்ப நீடிய நெடுவரைக்
கழைவளர் இமயம்போல,
நிலீஇயர் அத்தை, நீ நிலமிசை யானே?

182

உண்டால் அம்ம, இவ்வுலகம்; இந்திரர்;
அமிழ்தம் இயைவ தாயினும், இனிதுஎனத்
தமியர் உண்டலும் இலரே; முனிவிலர்!
துஞ்சலும் இலர்; பிறர் அஞ்சுவது அஞ்சிப்,
புகழ்எனின், உயிருங் கொடுக்குவர், பழியெனின்,
உலகுடன் பெறினும், கொள்ளலர், அயர்விலர்;
அன்ன மாட்சி அனைய ராகித்,
தமக்கென முயலா நோன்தாள்,
பிறர்க்கென முயலுநர் உண்மை யானே.

192

யாதும் ஊரே ; யாவரும் கேளிர் ;
தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா ;
நோதலும் தணிதலும் அவற்றோ ரன்ன ;
சாதலும் புதுவது அன்றே ; வாழ்தல்
இனிதுஎன மகிழ்ந்தன்றும் இலமே; முனிவின்,
இன்னா தென்றலும் இலமே; மின்னொடு
வானம் தண்துளி தலைஇ, ஆனாது
கல்பொருது இரங்கும் மல்லற் பேர்யாற்று
நீர்வழிப் படூஉம் புணைபோல, ஆருயிர்
முறைவழிப் படூஉம் என்பது திறவோர்
காட்சியின் தெளிந்தனம் ஆகலின், மாட்சியின்
பெரியோரை வியத்தலும் இலமே;
சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே.

195

பல்சான் றீரே! பல்சான் றீரே!
கயல்முள் அன்ன நரைமுதிர் திரைகவுள்,
பயனில் மூப்பின், பல்சான் றீரே!
கணிச்சிக் கூர்ம்படைக் கடுந்திறல் ஒருவன்
பிணிக்கும் காலை, இரங்குவிர் மாதோ;
நல்லது செய்தல் ஆற்றீர் ஆயினும்,
அல்லது செய்தல் ஓம்புமின்; அதுதான்
எல்லாரும் உவப்பது ; அன்றியும்,
நல்லாற்றுப் படூஉம் நெறியுமார் அதுவே.

223

பலர்க்கு நிழ லாகி, உலகம் மீக்கூறித்,
தலைப்போ கன்மையிற் சிறுவழி மடங்கி,
நிலைபெறு நடுகல் ஆகியக் கண்ணும்,
இடங் கொடுத்து அளிப்ப, மன்ற-உடம்போடு
இன்னுயிர் விரும்பும் கிழமைத்
தொன்னட் புடையார் தம்உழைச் செலினே!

230

கன்று அமர் ஆயம் கானத்து அல்கவும்,
வெங்கால் வம்பலர் வேண்டுபுலத்து உறையவும்,
களம்மலி குப்பை காப்பில வைகவும்,
விலங்குபகைகடிந்த கலங்காச் செங்கோல்,
வையகம் புகழ்ந்த வயங்குவினை ஒள்வாள்,
பொய்யா எழினி பொருதுகளம் சேர-
ஈன்றோர் நீத்த குழவி போலத்,
தன்அமர் சுற்றம் தலைத்தலை இனையக்,
கடும்பசி கலக்கிய இடும்பைகூர் நெஞ்சமொடு
நோய் உழந்து வைகிய உலகிலும், மிக நனி
நீ இழந் தனையே, அறனில் கூற்றம்!
வாழ்தலின் வரூஉம் வயல்வளன் அறியான்,
வீழ்குடி உழவன் உண்ணாய் ஆயின்,
நேரார் பல்லுயிர் பருகி,
ஆர்குவை மன்னோ, அவன் அமர்அடு களத்தே.

236

கலைஉணக் கிழிந்த, முழவுமருள் பெரும்பழம்
சிலைகெழு குறவர்க்கு அல்குமிசைவு ஆகும்
மலை கெழு நாட! மா வண் பாரி
கலந்த கேண்மைக்கு ஒவ்வாய், நீ; எற்
புலந்தனை யாகுவை- புரந்த யாண்டே
பெருந்தகு சிறப்பின் நட்பிற்கு ஒல்லாது
ஒருங்குவரல் விடாஅது ஒழிக எனக்கூறி,
இனையை ஆதலின் நினக்கு மற்றுயான்
மேயினேன் அன்மை யானே; ஆயினும்,
இம்மை போலக் காட்டி, உம்மை
இடையில் காட்சி நின்னோடு
உடன்உறைவு ஆக்குக, உயர்ந்த பாலே!

243

இனிநினைந்து இரக்கம் ஆகின்று ; திணிமணல்
செய்வுறு பாவைக்கு கொய்பூத் தைஇத்,
தண்கயம் ஆடும் மகளிரொடு கைபிணைந்து,
தழுவுவழித் தழீஇத், தூங்குவழித் தூங்கி,
மறைஎனல் அறியா மாயமில் ஆயமொடு
உயர்சினை மருதத் துறையுறத் தாழ்ந்து,
நீர்நணிப் படிகோடு ஏறிச், சீர்மிகக்,
கரையவர் மருளத், திரையகம் பிதிர,
நெடுநீர்க் குட்டத்துத் துடுமெனப் பாய்ந்து,
குளித்துமணற் கொண்ட கல்லா இளமை
அளிதோ தானே! யாண்டுண்டு கொல்லோ-
தொடித்தலை விழுத்தண்டு ஊன்றி, நடுக்குற்று,
இருமிடை மிடைந்த சிலசொல்
பெருமூ தாளரோம் ஆகிய எமக்கே?

256

கலம்செய் கோவே : கலம்செய் கோவே!
அச்சுடைச் சாகாட்டு ஆரம் பொருந்திய
சிறுவெண் பல்லி போலத் தன்னொடு
சுரம்பல வந்த எமக்கும் அருளி,
வியன்மலர் அகன்பொழில் ஈமத் தாழி
அகலிது ஆக வனைமோ
நனந்தலை மூதூர்க் கலம்செய் கோவே!

279

கெடுக சிந்தை ; கடிதுஇவள் துணிவே;
மூதின் மகளிர் ஆதல் தகுமே;
மேல்நாள் உற்ற செருவிற்கு இவள்தன்னை,
யானை எறிந்து, களத்துஒழிந் தன்னே;
நெருநல் உற்ற செருவிற்கு இவள்கொழுநன்,
பெருநிரை விலக்கி, ஆண்டுப்பட் டனனே;
இன்றும் செருப்பறை கேட்டு, விருப்புற்று மயங்கி,
வேல்கைக் கொடுத்து, வெளிதுவிரித்து உடீஇப்,
பாறுமயிர்க் குடுமி எண்ணெய் நீவி,
ஒருமகன் அல்லது இல்லோள்,
செருமுக நோக்கிச் செல்க என விடுமே!

291

சிறாஅஅர் ! துடியர்! பாடுவல் மகாஅஅர்;
தூவெள் அறுவை மாயோற் குறுகி
இரும்புள் பூசல் ஓம்புமின்; யானும்,
விளரிக் கொட்பின் வெண்ணரி கடிகுவென்;
என்போற் பெருவிதுப்பு உறுக, வேந்தே_
கொன்னும் சாதல் வெய்யோற்குத் தன்தலை!
மணிமருள் மாலை சூட்டி, அவன் தலை
ஒருகாழ் மாலை தான்மலைந் தனனே!

312

ஈன்று புறந்தருதல் என்தலைக் கடனே;
சான்றோன் ஆக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே;
வேல்வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லற்குக் கடனே;
நன்னடை நல்கல் வேந்தற்குக் கடனே;
ஒளிறுவாள் அருஞ்சமம் முருக்கிக்,
களிறுஎறிந்து பெயர்தல் காளைக்குக் கடனே.

335

அடலருந் துப்பின் .. .. .. ..
.. .. .. .. குருந்தே முல்லை யென்று
இந்நான் கல்லது பூவும் இல்லை;
கருங்கால் வரகே, இருங்கதிர்த் தினையே,
சிறுகொடிக் கொள்ளே, பொறிகிளர் அவரையடு
இந்நான் கல்லது உணாவும் இல்லை;
துடியன், பாணன், பறையன், கடம்பன், என்று
இந்நான் கல்லது குடியும் இல்லை;
ஒன்னாத் தெவ்வர் முன்னின்று விலங்கி,
ஒளிறுஏந்து மருப்பின் களிறுஎறிந்து வீழ்ந்தெனக்,
கல்லே பரவின் அல்லது,
நெல்உகுத்துப் பரவும் கடவுளும் இலவே.

337

ஆர்கலி யினனே, சோணாட்டு அண்ணல்;
கவிகை மண்ணாள் செல்வ ராயினும்,
வாள்வலத்து ஒழியப் பாடிச் சென்றாஅர்.
வரலதோறு அகம் மலர . .. .. .. ..
ஈதல் ஆனா இலங்குதொடித் தடக்கைப்
பாரி பறம்பின் பனிச்சுனை போலக்,
காண்டற்கு அரியளாகி, மாண்ட
பெண்மை நிறைந்த பொலிவொடு, மண்ணிய
துகில்விரி கடுப்ப நுடங்கித், தண்ணென
அகிலார் நறும்புகை ஐதுசென்று அடங்கிய
கபில நெடுநகர்க் கமழும் நாற்றமொடு,
மனைச்செறிந் தனளே, வாணுதல்; இனியே.
அற்றன் றாகலின், தெற்றெனப் போற்றிக்,
காய்நெல் கவளம் தீற்றிக், காவுதொறும்
கடுங்கண் யானை காப்பனர் அன்றி,
வருத லானார் வேந்தர்; தன்னையர்
பொருசமம் கடந்த உருகெழு நெடுவேல்
குருதி பற்றிய வெருவரு தலையர்
மற்றுஇவர் மறனும் இற்றால்; தெற்றென
யாரா குவர்கொல் தாமே - நேரிழை
உருத்த பல்சுணங்கு அணிந்த
மருப்புஇள வனமுலை ஞெமுக்கு வோரே?

343

மீன் நொடுத்து நெல் குவைஇ
மிசை யம்பியின் மனைமறுக் குந்து!
மனைக் கவைஇய கறிமூ டையால்.
கலிச் சும்மைய கரைகலக் குறுந்து
கலந் தந்த பொற் பரிசம்
கழித் தொணியான் கரைசேர்க் குந்து;
மலைத் தாரமும் கடல் தாரமும்
தலைப் பெய்து, வருநர்க்கு ஈயும்
புனலங் கள்ளின் பொலந்தார்க் குட்டுவன்
முழங்கு கடல் முழவின் முசிறி யன்ன,
நலஞ்சால் விழுப்பொருள் பணிந்து கொடுப்பினும்,
புரையர் அல்லோர் வரையலள், இவள் எனத்
தந்தையும் கொடாஅன் ஆயின் _ வந்தோர்,
வாய்ப்ப இறுத்த ஏணி ஆயிடை
வருந்தின்று கொல்லோ தானே_பருந்துஉயிர்த்து
இடைமதில் சேக்கும் புரிசைப்
படைமயங்கு ஆரிடை நெடுநல் ஊரே?

358

பருதி சூழ்ந்தஇப் பயங்கெழு மாநிலம்
ஒருபகல் எழுவர் எய்தி யற்றே;
வையமும் தவமும் தூக்கின், தவத்துக்கு
ஐயவி யனைத்தும் ஆற்றாது ஆகலின்,
கைவிட் டனரே காதலர்; அதனால்
விட்டோரை விடாஅள், திருவே;
விடாஅ தோர்இவள் விடப்பட் டோரே.

363

இருங்கடல் உடுத்தஇப் பெருங்கண் மாநிலம்
உடைஇலை நடுவணது இடைபிறர்க்கு இன்றித்,
தாமே ஆண்ட ஏமம் காவலர்
இடுதிரை மணலினும் பலரே; சுடுபிணக்
காடுபதி யாகப் போகித், தத்தம்
நாடு பிறர்கொளச் சென்றுமாய்ந் தனரே;
அதனால் நீயும் கேண்மதி அத்தை ! வீயாது
உடம்பொடு நின்ற உயிரும் இல்லை;
மடங்கல் உண்மை மாயமோ அன்றே;
கள்ளி ஏய்ந்த முள்ளியம் புறங்காட்டு.
வெள்ளில் போகிய வியலுள் ஆங்கண்,
உப்பிலாஅ அவிப் புழுக்கல்
கைக் கொண்டு, பிறக்கு நோக்காது,
இழி பிறப்பினோன் ஈயப் பெற்று,
நிலங்கல னாக, இலங்குபலி மிசையும்
இன்னா வைகல் வாரா முன்னே,
செய்ந்நீ முன்னிய வினையே,
முந்நீர் வரைப்பகம் முழுதுடன் துறந்தே.

382

கடல் படை அடல் கொண்டி,
மண் டுற்ற மலிர் நோன்றாள்,
தண் சோழ நாட்டுப் பொருநன்,
அலங்கு உளை அணி இவுளி
நலங் கிள்ளி நசைப் பொருநரேம்;
பிறர்ப் பாடிப் பெறல் வேண்டேம்
அவற் பாடுதும், அவன் தாள் வாழிய! என!
நெய் குய்ய ஊன் நவின்ற
பல்சோற்றான், இன் சுவைய
நல் குரவின் பசித் துன்பின் நின்
முன்நாள் விட்ட மூதறி சிறா அரும்,
யானும், ஏழ்மணி யங்கேள், அணிஉத்திக்,
கட்கேள்விக், சுவை நாவின்
நிறன் உற்ற, அரா அப் போலும்
வறன் ஒரீ இ, வழங்கு வாய்ப்ப,
விடுமதி அத்தை, கடுமான் தோன்றல்!
நினதே, முந்நீர் உடுத்த இவ் வியன் உலகு, அறிய;
எனதே, கிடைக்காழ் அன்ன தெண்கண் மாக்கிணை
கண்ணகத்து யாத்த நுண் அரிச் சிறுகோல்
எறிதொறும் நுடங்கி யாங்கு, நின் பகைஞர்
கேட்டொறும் நடுங்க, ஏத்துவென்,
வென்ற தேர், பிறர் வேத்தவை யானே.

Source Colophon

The Tamil source text is drawn from the Project Madurai digital edition (pmuni0057), freely distributable with attribution. Project Madurai (www.projectmadurai.org) is a public-access initiative to make Tamil encyclopedic literary works available in Unicode on the internet. Digitization by the teachers of Ki.A.Pe.Viswanatha High School, Trichy. The original palm-leaf and paper manuscripts on which the Project Madurai text is based derive from U.V. Swaminatha Iyer's critical editions (late 19th–early 20th century), which recovered the Sangam anthologies from near-oblivion. Poem titles in the source file are editorial additions by the digitization team and do not appear in the original manuscripts. Where the source text is damaged or lacunose (Poem 335, Poem 337), this is indicated by ellipsis dots in the Tamil.

🌲