The Temple Garlands of Pattinathar

பட்டணத்துப்பிள்ளையார் பாடல்கள் — II

These are the second collection of songs by Pattinathar (பட்டினத்தார், c. 8th–10th century CE), the naked saint of Kaveripattinam — a wealthy merchant who, upon seeing a needle without an eye in his dead son's legacy, renounced everything and walked naked into God. While his more famous collection, the Tiruppāṭal Tiraṭṭu (PM #83), gathers poems of radical renunciation, this second collection (PM #270) comprises five elaborate temple garlands — devotional verse-wreaths woven for five sacred sites of Shaiva Tamil Nadu.

The five works span three complex poetic forms: two mummaṇikkōvai ("triple-jewel garlands"), which alternate between aciriyappā (free verse), veṇpā (quatrain), and kaṭṭaḷaikkaliṭṭurai (regulated song-verse) — the three jewels of Tamil prosody strung on one thread. A tiruvandādi, where the last word of each verse becomes the first word of the next, creating an unbroken chain of devotion. A tōkai, a compilation of extended free-verse meditations. And a final collection of songs across multiple temple towns.

Good Works Translation by the New Tianmu Anglican Church, 2026. Translated from Classical Tamil (Project Madurai PM #270, originally published 1887 by the Popular Press, Chennai, from the edition of the Cidambaracuvāmikaḷ school at Samivanaṣetra / Koyilūr). Gospel register. The Tamil source text for translated sections is included below the colophon.

I. The Triple-Jewel Garland of Tiruviṭaimarutūr (திருவிடைமருதூர் மும்மணிக்கோவை)

Not yet translated. Forty-eight stanzas in alternating aciriyappā, veṇpā, and kaṭṭaḷaikkaliṭṭurai meters, dedicated to Shiva at Tiruviṭaimarutūr — the temple where the Lord appeared between two sacred marutu trees. This is the longest and most elaborate of the five garlands.

II. The Triple-Jewel Garland of Kaḻumalam (திருக்கழுமல மும்மணிக்கோவை)

Twelve stanzas in four groups of three — aciriyappā, veṇpā, kaṭṭaḷaikkaliṭṭurai — dedicated to Shiva at Kaḻumalam (Sirkali), where the cosmic Flood once rose and the child Sambandar received the milk of wisdom from Parvati's own hand. The four groups move from revelation to purification to confession to illumination — a complete arc of the soul's journey in twelve verses.

Group 1: The Revelation

The coral mountain where sacred glory grows,
married to the emerald vine — on one side
the Princess of the Himalayas shines, never parting.
Above the surging sea, risen
like a thousand suns gathered,
seated on the lotus without deviation —

each time, each time I see your radiant face,
the young maiden of unripened breasts,
the tender shoot not yet matured,
her sacred face-lotus blooming in beauty —
the divine crescent on your brow:
each time she sees the young moonlight,
joined with your radiance,
your red mouth making the lily bloom,
your red lotus-hands,
the maiden's full breasts
holding nectar-vessels in due form —
the Mountain's daughter, her waterlily eyes
blooming with your splendour —

the Vedic scholars of Kaḻumala standing firm in the path,
the realm of the Nagas floating above,
the upper worlds sinking from below
in the unprecedented, never-diminishing Flood
that was the refuge for all three worlds —
graciously enthroned since the beginning of time:
the Brahmin boy who came with his father
in his toddling age, tormented by growing hunger,
cried "Mother!" — and she stood before him
and prepared the food of wisdom, stirring it, kneading it,
and gave that inexhaustible gift to him.
The Brahmin asked angrily: "Who gave this to you?"
The boy pointed to show: "That one! —
the one who wears an earring in his ear!
The great Lord who wears sacred ash!"
With his finger he pointed —
and Lord, you appeared there in grace.

The sea of grace — I, a devotee, the channel of love:
the Lord of Pukalī, the treasure-mass.
Those who call you the one with darkness in his throat —
to those who worship with love, who dares reproach the throat?

Beyond the four Vedas, unknowable
to Narayana and four-faced Brahma —
the Perfect One filled at the centre, our Father,
the Lord of Pukalī, cause of all that grows,
the essential Being beyond the inner instruments of knowing.

Group 2: The Purification

Beginning from the root of karma, through all the great days —
desire, anger, and towering falsehood:
this impure refuse lying without end —
with great labour I moved it out.
The five fierce elephants of the senses,
dark, musth-maddened, battle-strong —
I untied their bonds and drove them away.
I plastered the walls with love.
I lit the lamp of grace.
I renounced the darkness of suffering.
I spread the canopy called Truth.
My mind, that had lain tied to worthless lowliness —
that ruined room I made into a bedchamber for you.
The rich lotus-flower of the mind, blossoming:
I laid it for you, Father, to sit upon.

In the primordial Flood that spread across
this vast earth and the burning-rayed sky —
scattered like foam,
the two luminaries floating,
mountains uprooted, the wind raging —
Vishnu and Brahma and the chief celestials
stood bewildered, saying "This is the end!"
You became the raft they clung to.
O Lord of Pukalī, who floated grandly
above the destruction that pours out grace,
your wealthy anklets softly tinkling,
the Himalayan princess at your side —
O our great Lord, deign to arise and come!

The deer and the axe; in the sacred throat, the twin —
the drum and the crescent moon he bears.
He who appeared in the Flood for the celestials,
enthroned in Kaḻumalam:
the Light that stands in my heart.

O the way the light came — the darkness of the false mind lifting!
O the way clarity came to my inner flood!
O the way it came and was sweet!
O the way an unthinkable joy came!
O the way love came to hand!
O the way clarity came at the final essence!
It was the sweet grace of our Lord of Kaḻumala.

Group 3: The Confession

O Lord of Kaḻumala whose towers and pinnacles
tear the bellies of the rain-clouds,
inexhaustible ambrosia for devotees —
your vision that knows no ending,
the young-breasted maiden seated beside you,
supreme yogin:
I would tell you one thing, Father.

Since the day you first imagined
all the worlds and infinite wombs into being,
through births beyond reckoning —
there is no one who has not been
mother to me, father to me.
There is no one I have not been
father to, mother to.
There is no place I have not been born.
No place I have not died.
There is no creature I have not been.
No creature that has not been me.
All time has passed. And I, wretch —
I am not weary of it yet.

I have not studied the tantra of your five sacred syllables.
I have not practised those who practised it.
Yet even so: if in one moment
I place one offering of flowers,
speak one mantra —
it is your duty to save me
from the sea of birth and death.

Those who sink in the ocean of desire,
not knowing the means to destroy suffering,
who has contemplated the full defilement of the body?
Those who will not worship Kaḻumalam
of the three-eyed Lord.

She worships. She loses her bangles. She rises
bearing flowers for her hardship. What can I do?
The unwashed jewel dwelling in my mind,
the Lord of Kaḻumala,
the one who holds the battle-axe —
if she has seen him and come, there is no reproach.

Group 4: The Illumination

10.

Vision without blemish, fame greatly shining
through the twelve ages that preceded —
with different names, without harm,
of faultless divine nature,
O Lord of Pukalī, rider of the triumphant bull,
husband of Uma of soft bamboo-bow shoulders,
who bent the mountain,
who burned the three cities of the strong-shouldered demons,
God of valour,
God of the growing matted locks where the young moon buds —
from the single eye on your forehead
you gazed upon Kama and destroyed him,
O ancient great chief,
O first cause unknown to the celestials.

In my unlearned mind, base understanding clung.
With forgetful gaze, with empty cold looking —
each time I looked, everything, everywhere,
whatever else, mine and others',
many things coming, many perishing,
going and coming and happening,
more than the grains of sand
gathered on the clear-watered earth,
becoming countless millions —
what does not exist appeared as existing.
What exists was unseen.

I was trapped in the womb of darkness for many days.

And this was fitting, because:
for one who circles blindly, sight unable to discern,
the pit became the path, the path became the pit,
without cease each thing stumbling into another —
it came as if it came.

But Father: when I received
your sacred growing gaze of compassion,
everything appeared to me as false,
and you alone appeared as Truth.

Like the paintings of a master artist —
all the skilful designs rendered for verisimilitude:
to those who grope in darkness, unceasingly touching,
they appear as walls.
Such was my certainty.

11.

So she rose. What will she do?
"Show me still more of the fierce bull!" she says —
our Lord of beautiful Pukalī,
the laburnum flower,
the fifty-stranded matted crown
where swiftly-moving serpents spread.

12.

If we cannot get flowers, there are green leaves.
If there is no water, there is our heart — today
it speaks as a pair. To reach the lotus feet
of the Lord of southern Thonipuram,
who shares his body with the gaming-breasted goddess —
those lotus feet that even the bee cannot reach for pollen.

III. The Interlocking Garland of the Lord of Ekampa (திருவேகம்பமுடையார் திருவந்தாதி)

One hundred verses in kaṭṭaḷaikkaliṭṭurai meter, dedicated to Shiva as Ekampar at Kanchipuram — where the sacred mango tree grows from one root. This is a tiruvandādi: in the Tamil, the final syllable of each verse becomes the opening syllable of the next, creating an unbroken chain of one hundred links. The chain cannot be reproduced in English, but the attentive reader will find that the devotion is continuous — each verse arising from the last, each prayer flowing into the next without pause or break, as a river of one hundred voices singing one name.

The Confession (Verses 1–12)

I do not know the path that true devotees walk.
Among the hand-servants who do great noble deeds,
no worthy service has come from me — I speak
false devotion only to fill my belly,
praising you outwardly, outwardly alone.
This servant — will you accept his worship,
O Lord of Ekampa in Kanchipuram?

O Ekampar, you who rule me!
O Lord who grants the gods pleasure through many ages
with your compassion — the surging dark-mouthed serpent
shining like a golden necklace at your throat,
your body adorned with sacred ash,
resembling a great golden mountain —
with devotion I praise you.

I bore your shining name in my heart.
In the wide groves where striped bees hum,
O Ekampar of Kanchipuram — I cut away my heavy karma.
Seeing the wretchedness of those who will not worship you,
I laughed at them. To wear the feet of your devotees
as my crown — I found clarity.

Clarity comes to me now.
My mind goes to your sacred form —
your nurturing grace leaves no more doubt.
A body radiant as the evening's crimson glow,
O our Lord of Ekampa — they who rejoice in you,
the dust from their temple-feet
is placed upon my head. That blessing I received.

I received it and rejoiced, performing worship.
Your growing glory I learned with gladness.
My mind found sweetness in Ekampa of Kanchipuram —
O you whose joyful son rides the bull,
who wears the hooded serpent as a sash
and comes upon the chariot-bull —
your companionable feet are my refuge.

Your feet — the realm below that Vishnu,
taking the boar-form, could not reach by digging;
your crown — the peak above that Brahma,
riding the flower, could not see.
O Ekampar with the thundering-voiced bull —
how shall we, with the trident-weapon you hold,
learn to worship you?

We know no bond but the bond of bowing to your feet.
Beyond the bow of the strong-serpent archer,
singing of cool Ekampa of Kanchipuram —
beyond that count, the merit of singing
any other god is nothing.

I will say one thing that brings good fortune —
hear me, O worthy ones: with love,
behold Ekampa of Kanchipuram,
who placed the fiery discus on Jalandhara's body
and demolished all of Daksha's sacrifice —
worship him and stand firm.

"Lightning!" they said of his matted locks.
"Thunder-cloud!" they said of his streaming hair.
"Gold!" they said of his body's hue.
His golden feet — once possessed,
the toddy-sweet devotees never leave them.
Thus the Lord of Ekampa's qualities
establish all the worlds in permanence.

10.

The gods who bow with unwavering penance
to the fortress-strong Ekampar of Kanchipuram —
at golden Kailasa, the peacock-grace of his consort,
her red-streaked fish-eyes, her curling tresses,
her waist that sways with softness —
all these kindled love.

11.

Their devotees' minds, fused with the Lady
who embraces him with scarring love,
never depart from fortress-strong Ekampa.
At heavenly Kailasa, a son resembling Murugan
questioned the elephant of unfading wrath —
and our flowering vine does not leave the hillside field
while the day endures.

12.

O divine maiden, lovely beyond compare!
At the peak of Kailasa of the beautiful Ekampar,
bathing in the spray of the cascading waterfall,
adorned with jewels, you played and danced —
and seeing you, he suffered at the feet.

The Kailasa Pastoral (Verses 13–28)

13.

The weariness of the body, the branch in the hand,
the questioning of the wild animals —
she can barely walk. Think on this:
the grace-giving, shining Ekampar of Kanchipuram
at glorious Kailasa — is our work anything
but guarding the hillside field?

14.

Our Lord of Ekampa who commands even us,
at beautiful Kailasa — he sent his sons
to this world's hillside field as human beings.
With their elephants, their minds, their gazes captivating —
O you whose eyes are large as flowers,
grant us your grace.

15.

The gracious Lord of Ekampa at golden Kailasa
stirred our lord of darkness to shoot his arrow —
but the startled deer fled with the arrows,
and the archer's quiver is empty.
Is there in all this earth a temple
where such bewildering words are spoken?

16.

The Lord of Ekampa with his sharp axe-weapon —
in this hillside temple-field, the tender deer,
wild boar, and elephants that the hunt pursued —
all the hunting became a lie in the hunters' minds.
Our flowering vine could not grasp the breasts — it became
a hooded-serpent waist when he came as a bridegroom.

17.

The great elephant scatters large pearls from its brow.
The roaring lion prowls the path with a voice like thunder.
At the hillside of Kailasa of the Lord of Ekampa
who bears the three-headed spear —
by the desire of her pearl-white smile,
it is hard to approach the mountain.

18.

It was not difficult for Vishnu to fill
a thousand lotuses with his own eyes for worship —
yet his eye was blessed. O Ekampar,
it is not difficult at Kailasa, even when night destroys.
Yet why do you say it is difficult for us?
We tremble before our mountainous Lord.

19.

The five-arrowed god was burned to ash by the fire
of his gaze — and those who love him,
he rejoices to dwell in their hearts.
O Ekampar of Kanchipuram, at long Kailasa,
the elephant falls against the cliff's base —
can these drums of our wide hearts
match the rumbling of that sound?

20.

The son gave back the debt of birth —
the husband of Uma, Lord of Tiruvekampa.
He is mother, father, the one who guards all life.
At Kailasa, in the trembling dark,
she of the bamboo-shoulders plays on the swing,
and the tiger-lily springs —
the peahen came when the elephant arrived.

21.

Come, if you would wed these golden ones!
At the ever-standing Ekampar's Kailasa —
gathering honey, plucking flowers,
feeding on millet-stalks, chasing the parrots,
scattering spots of brilliance on the mountainside —
thus they wander in the hillside groves.

22.

The Lord of Ekampa who burned the three revolving cities
shines at Kailasa. The hill-dwelling tribal folk
in their season cast down pearls. We sinful ones,
our curling hair unfurled, have come.
The pearls that scatter when the sun's light parts them —
speak: what did you find at that mountain pool?

23.

Speak! All of you! "She of the kohl-dark eyes!" —
the mad ones cry, smearing sacred ash everywhere.
The Lord of Ekampa shining in Kanchipuram,
golden Kailasa's radiance — will the mountain-lord,
son of the bow-god, ever leave?
And you of the kulam-tiger name,
do not tremble.

24.

O parrots dwelling at the crescent-moon Kailasa
of the Lord of Ekampa whose fame never fades —
do not leave the millet field!
The grief of separation aches, and her mind
ran with her, bowing, to our Lord
who dwells at the distant mountain.
Give answer to the devotee too.

25.

Those who save us from the ocean of birth —
the three-eyed Lord of Ekampa whom we worship —
at dense-grove Kailasa, the dark-eyed Lady
gives us pleasure in the cool hillside field.
Was it for this — to make us worry —
that the tender vine arrived?

26.

The jewelled stream flashes through the moving forest,
the quail scurries through the flowering grove —
see the gemmed cascades! But tell me:
why does my heart ceaselessly
grow confused by the golden path
that went to the mountainside of Ekampa?

27.

Who will arrange this marriage — the two whose lives
would fuse as one, yet who cannot unite?
A thief stands at the flower-gate, unwilling
to let the nectar-fed flowers pass —
and the Lord of Ekampa of the moonlight,
at the jewel-streaming Kailasa,
watches over this hillside enclosure.

28.

The hillside grain will never wilt, she said,
as she cut the tender millet — but when he left,
the heaviness came. Her heart will not harden,
her eyes weep, they sing many songs.
The servants who never tire of worship
bow to the Lord of Ekampa in this Kailasa.

The Teaching (Verses 29–34)

29.

The small-minded — those whose wealth is great
but whose hearts are full of deceit —
are not the ones who draw near.
But the Lord of Ekampa of Kanchipuram,
whose great Ganga floods his matted locks —
his devotees have set the heavenly fortress
at a vast expanse. They alone draw near.

30.

Even with war-horses that trample enemies,
elephants of streaming rut, foot-soldiers,
chariots, and the parasol's shade —
if the sacred ash of Ekampar
is not upon their foreheads,
kingship and the royal drum
will never shine upon this earth.

31.

Born among the earth-gods of the highest rank,
never parting for a blink
from the Vedas, the limbs of the Vedas, and the sacrificial fire —
yet if they do not go to Ekampa of Kanchipuram
and worship, those of such excellent caste
are no better than hunters in the midst.

32.

Even if born in the lowest caste —
killing creatures with weapons, eating them,
moving like cattle without knowledge,
without a shred of shame —
if they love the anklet-feet of our Lord
of Ekampa in Kanchipuram,
they are the highest of all,
superior to everyone.

33.

The high-tusked elephant-skin he wears.
The ten heads and twenty hands of Ravana
pressed under his toe until they buckled.
Then, when the demon's devotion rose like song,
he freely gave the precious sword at Kailasa.
"What a generous hand!" they said —
the Lord of Ekampa of Kanchipuram.

34.

Ether, air, fire, water, earth,
the moon, the sun, the atom
that pervades the measureless spaces —
the elephant-skin he wears as his very form.
Our supreme Lord of Ekampa of Kanchipuram —
he is the hidden pillar between all things.
His devotees who know this
find their sweet companionship.

The Form of the Lord (Verses 35–46)

35.

A pair of lotus-feet, coral-bright thighs,
broad shoulders like mountains, a blue-black throat,
lightning-flash matted locks gleaming from the vault of heaven,
the sacred three eyes,
and on one side a woman embraced —
the beautiful Lord of Ekampa,
our Master, is lovely in all things.

36.

Those of ancient wisdom who know beauty
and greatness grasp the glory of Ekampar.
Those who do not know even one part of such knowledge,
who know not what they do not know —
their godhood cast down by the wind —
the ignorant lie fallen in this world.

37.

On one side lies a hissing serpent,
on the other a crescent moon.
Strung with the surging, wave-cresting Ganga,
wearing a garland of victory-skulls,
gleaming with a warrior's sword —
the Lord of Ekampa of Kanchipuram
rides the triumphant bull.
Behold his streaming matted crown.

38.

Coral-coloured locks sweep to the right,
fragrant jasmine and konrai entwined.
The crescent moon — not yet full — adorns the left.
The matted hair of Ekampar:
and on the other side, in jewels and golden light,
her tresses gleam like waterlily ornaments
of shining beauty.

39.

The nature of grace on the right:
the lotus-eye, the forehead's brow
where the fire-flower of the third eye blooms —
the prosperous Lord of Ekampa.
The dark-flower eye on the left is blue.
On the jewelled brow of the goddess
with dark fragrant hair,
the tilaka rises high.

40.

From the five-hooded serpent's crest,
bright red jewels flash.
On the right ear, a diamond earring dances.
Radiant gems of brilliant sunshine,
pearl-studded gold —
the crocodile-shaped earrings
adorn the left ear of the Lord of Ekampa.

41.

The right shoulder — a coral mountain rising high,
swaying with love. The tall snow-peak left shoulder
gleams with golden sandal paste and saffron.
The sweet-voiced, babbling breasts
press against the chest —
there shines the left-side beauty of Ekampar.

42.

She bears the burden that exhausts the world —
the tireless sacred belly is the right.
The Lord of Ekampa who burned the glory
of the three cities — the jewelled breasts
that press offerings to him,
and the slender young vine of the waist
that cannot bear their fullness — these match.

43.

The tiger-skin garment, the serpent-sash
bound tight, the loincloth of muñja-fibre
appearing at the right waist —
and on the left hip, the jewelled belt
of Kanchipuram knotwork, the fine silk,
the warrior-bright stance of the bull-riding Lord —
all belong to our Lord of Ekampa.

44.

The right foot — like a red lotus,
circled by thundering anklets,
placed upon the neck of Death.
The left foot — tender as new leaves,
shy even of cotton and the anicca blossom,
adorned with tinkling anklets —
the Lord of Ekampa of Kanchipuram,
the giver of boons, possesses
such beautiful form.

45.

The arrogance of the three cities — burned.
Brahma's head — plucked.
The axe-weapon flung with force,
the rice-grains streaming in his hair —
the Lord of Ekampa of Kanchipuram,
with snakes wound tight as cord for bracelets,
commands with his sacred hands.

46.

The drum in his hand roars — its sound
splits the vault of the sky.
His stamping crimson foot crushes the floor of the earth.
In all directions the matted locks flung out
become a canopy of wildness.
The Lord of Ekampa
dances the great dance even at midnight.

The Sacred Places (Verses 47–65)

47.

"The Lord of the Dance has graciously
taken me and saved me!" — thus the Vedic sages,
three thousand strong, bow in overflowing love.
Chidambaram's hall, Kalahasti —
all these are our Lord's beloved places,
but Ekampa of Kanchipuram is sweetest of all.

48.

Who among the good is sweeter? Who can match them?
The matchless One, male and female in one form,
the ascetic who ordained dharma,
the three-eyed One forever rejoicing,
dear to the devotee Sundarar's love,
the fierce axe-weapon bearer —
the Lord of Ekampa of Kanchipuram.

49.

Even to think of Ekampar of Kanchipuram
and the lovesickness they inspire in all their glory —
the extent of it, who can know?
Their son rode the peacock and struck hard,
and in the darkness before dawn
took the serpent in hand —
the women set it dancing in their courtyard.

50.

At the left hip, the skull-belt tightened —
five skulls leaping — the laughing death-heads:
the women see them and they flee in terror.
O Lord of Ekampa, even your hooded cobra
sets them trembling. How then,
when you come begging for alms,
will the offering ever be given?

51.

You came wearing the noble tiger-skin,
and your ghoul-attendants carry parasols
as you beg for alms. At lotus-pond
Kanchipuram you made your temple.
O Lord of Ekampa —
and now you come to take her waist too?
Is there no end to your gathering today?

52.

For her waist, for theirs, for the paired breasts
of the young women — the words of the elders ring hollow.
Do not stand before his glorious bull!
Before these thick-haired women
are seized by his enchantment —
is this the trick, the strange play,
O Lord of Ekampa?

53.

Speaking many enchantments,
the sun walking, the sacred marks appearing,
singing many songs to the beautiful Lord of Ekampa
as he begs through Kanchipuram —
the long-haired women grow thin
on the wide streets, and their white bangles
slip away. Their mothers come seeking.

54.

She never searched with thieving glances.
She never tested him with words.
Her hair never wound itself for display.
Her breasts never swelled with intent.
Nothing of ornament remains —
no jewels beside her, no waist-chain, no fine hip.
She gave her whole heart
to the Lord of Ekampa.

55.

At Kadavur, he kicked Death itself
and saved the good Brahmin.
The killing god of death was crushed.
At Tirumaraggadu of the wave-cresting sea,
he stands as undying ambrosia.
The mountain-daughter embraces him —
the golden mountain of Ekampa
rises in the groves of Kanchipuram.

56.

Agastya worshipped at the southern mountain.
Celestials bowed at the northern Kailasa
where he is established forever.
Mighty Meru — that was his bow.
The Lord of Ekampa of Kanchipuram,
girdled by the golden waters of the Ponni,
is the rare jewel of Tiruvayaru.

57.

The jewelled waterfalls of the Kolli hills,
the dense rocky cascades of Siramala,
the parrots swarming the fragrant slopes —
the Lord of Ekampa of Kanchipuram,
who bows those who bow
and destroys their ancient karma —
his mountain is Parvata itself.

58.

Parvata, the cloud-draped Mandhara,
Indranila, the White Mountain,
the incense-fragrant Mahendra —
among all these mountains,
where does our Lord choose to dwell?
The Lord of Ekampa of Kanchipuram.

59.

He burned the three cities with his bow.
For Himalaya's daughter —
the dark mountain, the white mountain, the red mountain,
the royal mountain, the long mountain, the vulture mountain —
cutting away evil karma:
speak of Ekampar's hill, they say,
and name Mutukuṉṟam.

60.

Name these, O devotees:
Kuttālam, Neyttāṉam, Turuttiyampēr.
Know the Vēḷvikkuṭi, Tiruttōṇipuram,
Paḻaṉam — the matted-haired One
who keeps the Vedas at Ārūr and Iṭaimarutūr.
Rise, O people, to our Lord
at Ekampa of Kanchipuram, remembering.

61.

He grants grace to those who think on him:
the Lord of Tiruccōṟṟuttuṟai, Niyamam,
the matted-haired one of Pukalūr,
Puṟampiyam, Pūvaṇam,
the great Tiruvēṇkāṭu, Pāccilam, Atikai.
Thinking on these, O hearts,
approach Ekampa of Kanchipuram.

62.

Draw near and praise: Tiruvāvaṭutuṟai,
Nallūr, the earth-famed Kaṭampūr,
Kaṭampantuṟai, eternal Puṉkūr,
the rare wonder of Parāyttuṟai,
and Etiṟkoḷpāṭi — the crescent-haired Lord:
behold Ekampa of Kanchipuram!
Go there.

63.

Go — climb to the sky-high Tiruvaṇṇāmalai,
shining Vallam, the fine Māṟpēṟu,
Pācūr, the beautiful Aḻuntūr,
the great fortress of Oṟṟiyūr —
the Lord enthroned, shining like the chariot:
see Ekampa of Kanchipuram
where moonlight rests.

64.

Resting in fame: Tiruvōttūr, Tiruvāmāttūr
of overflowing waters —
the matted-haired one of Pulivalam,
Vilvalam, Koccai, Koṇṭar —
the shining Tiruppaṉaṅkāṭu,
the fine Mākaṟal — and when Death comes:
"Do not fear!" he says to his devotees.
Ekampar is the temple itself.

65.

The temple: Ālaiyanṅkār, Karukāvai,
Kaccūr, Tirukkarikkarai,
the ocean-famed Tiruvāṉmiyūr,
Tiruvūṟaṉ of surpassing beauty,
the grove-dense Tirupōntai, Mukkōṇam —
the chain-flower-garlanded one
who lives at Tiruvālaṅkāṭu.
Praise Ekampar! Praise!

The Realm of Kanchipuram (Verses 66–97)

66.

That we may greatly live,
his generous grace pours from the flower-ankled one.
The Lord of Ekampa whose pandanus-crowned
matted hair cascades — those who do not worship him
walk the burning desert, the scorching pebble-ground
that wilts the tender leaf-feet
and the flower-hair of our helpless maiden.
What a burden, if he sets it in motion.

67.

The fiery path, the scorching waste —
if you follow him there, O heart!
But the Lord of Ekampa of Kanchipuram
stands among the soft-flower cool groves.
The young ones approach
the blue kuvaḷai-ponds
of the vast, cool fields.

68.

In the burning sun, the cactus dries and cracks,
splitting open in the desolate waste.
My dove follows behind.
Has she forgotten the red feet
of the Lord of Ekampa
at the clear waters of Kanchipuram?
It is unspeakable, how they go.

69.

The warrior of invincible strength —
the vulture would spread its wings
and make him prey. Yet do not fear!
The Ganga resting in the matted hair
of the Lord of Ekampa —
O golden one, if your mountain-bow Lord
and his fine archer return, I will hide myself.

70.

The gracious Lord of Ekampa who wears the noble tiger-skin —
my golden maiden, for my maiden: he gave her
the beautiful kazhangu stones and the striped ball,
embraced me, and departed.
Now separated, walking the hard stone path —
where does your weak heart go?

71.

O Ekampar of Kanchipuram, whose anklets
bring joy to the heart —
that day she placed her cotton-soft feet,
her companion beside her, who bore and raised her.
Abandoning that old love, rushing after him —
the invincible, scar-bearing young man
went ahead like crackling thunder.
His going was the way of this world.

72.

The hot desolate wilderness:
I worship no feet but yours, O Ekampar.
O moonlight, O sunlight, O burning one!
She who treads the flowers softly,
whose tender feet endure the scorching stones —
cool the sun's fierce rays
and grant your grace
to your true companion.

73.

Like a companion, the kovai vine.
The beautiful young woman appeared,
and before her, the youth — they matched:
matching breasts, matching love.
We saw the young man riding, fierce as a bull.
But speak to the doe-eyed woman
who stands with him.

74.

The lightning-slender waist of the maiden,
the young hero beside her — yesterday
they arrived at Pākkai.
If you saw them at our house —
later, the mountains hard to cross,
they crossed them all. Today they worship Ekampar,
wise in discernment,
in the realm of Kanchipuram.

75.

Those words, harsh to the ear —
the Lord of Ekampa danced in the cremation ground,
his tower worshipped by a thousand truthful ones circling.
The crimson pinnacle of the temple
and the trident gleaming in the sky,
the banners playing against the clouds —
Kanchipuram! Even to see it —
O dark-plumed peacock!

76.

The dark-blue-throated Lord of Ekampa
at beautiful Kanchipuram — the rich mud-fields,
the fine slender stalk swaying,
the golden heaping of harvested paddy,
the roar of the sugarcane press,
the water surging vast as the great sea —
all these sounds together, O jewelled lady.

77.

The unblinking gaze of the fierce wild hunters
in the long desolate waste —
O golden one, how the Lord of Ekampa
wore the elephant-skin,
how Uma could hardly bear to look —
in the groves of Kanchipuram,
even a moment's shade brings
a coolness beyond all measure.

78.

Lotus-ponds with singing bees,
areca palms heavy with red-ripe fruit,
banana-groves bending with sweet burdens —
the matted-haired Lord of Ekampa:
his fragrant Kanchipuram spreads
everywhere like this, O lovely-browed one.

79.

The dark eyes of the lovely women,
their red mouths — as though the lotus
and the water-lily bloomed together in the same pond —
"Nothing can match us!" the women boast.
But the Lord of Ekampa's golden-browed
consort's gaze — even the ponds of Kanchipuram
challenge that comparison.

80.

Cool ditches, inner channels brimming,
sharp vāḷai-fish and red-lipped kayal
grazing among the reeds — our Lord of Ekampa
who grants that birth shall come no more —
in the kuvaḷai-fragrant, lily-sweet
spreading lakes of Kanchipuram,
the fields lie vast.

81.

Dark clouds settle from the sky,
and the good waters come,
moss and green creepers draping the cool channels.
The water-buffaloes nurse on flowers.
A solitary tusker comes to clash.
O wide-browed shining one —
this is wealthy Ekampar's
flowering Kanchipuram.

82.

The mountain-daughter, her jewelled breast-band
fulfilling all of Uma's forty sacred qualities —
the queen of the Lord of Ekampa rejoices.
The gods and vidyādharas bow
before his temple's vimana.
The crystal halls, the diamond workshops rise.
The towers surge upward.

83.

The towers rise: Ūrakam, Uḷḷakam,
the districts of Vishnu's dwelling.
The beautiful sword-eyed woman —
her husband, the poet of the gods —
she dwells in his home,
a jewelled lady.

84.

The serpent-adorned Lord of Ekampa —
his flame-eye on the forehead
that burns without error. The glowing trident
whose sharpness none approach.
The golden kadamba groves surrounding him —
O golden one, for us
there is no weariness.

85.

When the great flood surged,
Uma ran to him and held him close —
the imprint of her jewelled bangles
is branded on his body. Someone played a trick!
The beautiful groves of Tiruvekampa —
if we come here and worship,
we have received the gift of existence
in this world.

86.

Lightning lashes whip, the thunder-drum
roars within, great rain-elephant clouds
descend from the sky. Shall I say
they are my dark-haired beloved's
trailing tresses? Thus musing,
one gazes at the flag of the Lord of Ekampa's temple —
graceful as a woman.

87.

"It is water!" someone says — the clouds darken.
"Fear not, heart!" "They are our own!" they assure.
Equal to Amaravati is Kanchipuram.
"Come!" — she enters the long fortress-wall
of the Lord of Ekampa,
dark sword-eyed, waiting
for her beloved's chariot.

88.

O Kanchipuram woman! Before the chariot of devotees
of the Lord of Ekampa who grants all boons —
do not scatter pearls from your full breasts!
But with flowers gathered,
with golden konrai and cool kāntaḷ clusters,
with golden turmeric raised in their hands —
the rain-clouds too have come in offering.

89.

The Lord of Ekampa who holds the dark-cloud bow —
they worshipped his heroic feet
and went to war, not thinking of return.
The sea surged dark and swelling.
O jewelled one, whose face shall we follow
to swim across this debt of karma?

90.

As withered crops revive when the rains arrive,
her many bangles return to their former glory.
Like curds and milk and ghee
offered at his altar — such is the grace
of the Lord of Ekampa.
And Indra's great elephant sinks
as Kanchipuram's glory rises.

91.

The dark bull — though seven had embraced
and squeezed, today the single bull
received its freedom and the bees departed.
The flower-garlanded bull-banner of Ekampar
at the outskirts of Kanchipuram —
the golden-jewelled lady earns
a daily embrace: the young bull.

92.

Heedless of the bull's charging fury,
rising above it all — spear-dark-eyed beauties
at the edge of their sidelong glances
capture the young men's hearts.
In Ekampar's Kanchipuram,
where sluice-waters pour into the fields,
young jasmine, fawn-calves, cow-calves
pour through every gate to the village square —
a sea, rising.

93.

In the rising flower-cool groves
of the Lord of Ekampa at Kanchipuram,
at the vast sea's mouth,
fragrant clustered punnai blossoms
crown the sandy mounds where fisherfolk dwell.
O branch of coral! Her eyes:
not carp, not swords, not lances, not blue lotus —
yet all of these at once,
two arrows from a single perfect quiver.

94.

"Face is half and goods are half" —
so the ancient proverb says.
But if you come to Ekampar's Kanchipuram —
her coral-red lips, her limitless grace —
"There is no measuring her!" they cry.
We who received the golden grove
received the fine, sweet madness of love.

95.

Confusion! The dark sea
with its killing sharks, its swirling makaras,
its churning whirlpools, waves leaping —
they crossed it all. The Lord of Ekampa
at Kanchipuram's golden coast
gives grace to the storm-tossed.
But she who cannot bear the parting
from her lord — when you reach her village,
she trembles.

96.

The heron stands fishing and does not know the hour.
The bee drinks, drunk, from the fragrant punnai.
The sea-snake that the serpent-bearer seized
bows to the Lord of Ekampa by the clear shore.
The pure coast, the holy waters —
but the truth of our Lord,
who really knows it?

97.

Those of false hearts and treacherous minds —
the great true grace of the Lord of Ekampa
at fragrant Kanchipuram
never lets them simply depart.
The birds and the conch-shells cry together.
Our Lord of the shore — his garlands
arrive, and the waves embrace.

The Seal (Verses 98–100)

98.

"We will do this today.
We will do yet more service
to the Lord of Ekampa tomorrow" —
thus the heart plans.
But the five senses depart the body
without ever carrying it there.
Those who stand in daily service —
they alone show the long path.

99.

They showed their love. They poured flowers
upon his feet. The Lord of Ekampa
poured a flood of love back upon the devoted.
Even us — who have nothing —
they locked into devotion.
These hundred verses are laid down,
praising and worshipping
their sacred feet.

100.

Even if I rave and babble like a madman,
praising your feet, O Ekampar —
grant me grace that no fault
may enter my offering.
These poor words, these artless compositions
that lack the wealth of meaning —
true devotees will accept them
as though they bore the very truth of the Vedas.

Thus ends the Sacred Interlocking Garland of the Lord of Ekampa at Kanchipuram — one hundred links of the unbroken chain.

IV. The Garland of Tiruvōṟṟiyūr (திருவொற்றியூர்த்தொகை)

Ten stanzas in āciriyappā (free verse) dedicated to Shiva at Tiruvōṟṟiyūr — the ancient temple on the shore near Madras, where the sea girds the sacred precinct. The ten stanzas move from cosmic theology to intimate confession: the universe as Shiva's body, the crystal that takes every colour, the heroic deeds, the paradoxes beyond language, the symbols decoded, a garland of contradictions, the body as ocean, a baby crying for its mother, and a litany of praise.

The great earth like a maiden, the surging sea her girdle,
the face of it radiant —
O Lord of great Oṟṟi, who owns all this:
who could describe the nature of your form?
Your matted locks — where lightning plays.
The sphere of stars — the crown upon your head.
Fire, the sun, and the cool moon:
three luminaries, the eyes upon your brow.
The light of your garland — the stars.
The heavens where the celestials dwell,
made your body their home: the broad beauty of your chest.
The eight directions — your mighty arms.
The great sea — your garment.
Your adorned hips — the disc of the earth.
The jewelled serpent's motion — the dance of your feet.
The wind that never ceases — your breath.
All sound — your speech.
The knowledge that permeates all living things,
from the celestials to the last —
that flawless knowing is your consciousness.
The tightness of the world, its standing,
its shrinking, its expanding, its appearance — your action.
Creating and destroying, and the effort within that:
the blinking and the opening of your eyes — that is your nature.

Beginning thus — qualities and forms,
with twofold nature, threefold quality,
fourfold birth, fivefold senses,
sixfold paths, sevenfold worlds,
eightfold embodiment —
cycle after cycle, beyond all counting,
in every kind of measure, assembled and standing:
all those things are you.

She dwells at your side. You danced in utter darkness.
You adorned yourself with tiger-skin and bones.
You practised the life of wandering for alms.
With Vishnu and four-faced Brahma you remain.
You became both formless and with form.
"He exists," some say. "He does not," say others.
"He does not weaken." "He weakens."
"He is the Origin." "He is sorrowless."
"He is the Ancient One radiant under the Bodhi tree."

Beginning thus: to the measure of their knowing,
with their cherished scriptures, confused among the many,
the quarrelling people — you looked upon their nature,
troubled them, and became for each what each believed:
like a crystal placed beside colours.
O Lord of great Oṟṟi, such is your form.

You who took form for the world, the One Great Being —
since no other form exists here,
every object that exists
is a limb of yours.
Therefore: burning the three cities in roaring fire,
delivering the ancient earth from sorrow,
severing the head of the Lord of Sacrifice,
crushing the shoulder of the ruler of heaven,
removing one face from the exalted Vedic one,
glaring Kama into ashes,
pressing the demon down with your sacred toe,
overwhelming Death with a thought —
beginning thus, all heroic deeds
that were present when you stood
were your own actions.

O Lord of Oṟṟiyūr of unfading ancient fame:
those who speak of you know there is no other.
They declare your truth as it occurs —
would the wise reduce you to mere praise?

Those who know, beginning from the Lotus-born,
down to the creatures who move
in dark-sided bodies —
in form and consciousness, in rank and submission,
in fortune and strength, in the manner of their work,
differently, differently, inseparable from karma,
unmatched in their multiplicity —
their conduct is like the great waves in the sea:
rising from you, becoming you,
swelling, shrinking, moving, appearing,
mingling, standing apart — illuminating you.

O Lord of Oṟṟiyūr of unfading ancient fame,
O primal one of ageless form —
those who have received your grace may know.
But can the others know the confusion within you?

Though your words are without delusion,
there is the mystery that your nature remains unknown.
Though your dwelling is the heart,
there is the cunning of hiding within its stains.
Though you perform all action in the world,
there is the marvel that no consequence touches you.
For those who seek joy among their kind and bow before you,
you become the flood within their minds — such beauty.
To those who approach in love: nearness.
To those who do not: distance.
Day after day, their bones melting —
such is your nature.

Those who have seen you know: even the body passes.
O Lord of Oṟṟiyūr of enduring great fame,
O great ascetic, radiant-locked one
with the pure moon in your hair.

Wearing the pure moon upon your matted hair:
"The right path is me," you declared.
Riding the righteous bull:
"The sovereign is me," you showed.
Standing as That, She, and He for all:
"The common ground is me," you taught.
Three-eyed:
"The three fires of sacrifice are gathered in me," you summarised.
Holding the deer of the Vedas:
"Their lord is me," you proclaimed.
Wielding the trident of three leaves:
"The three gods are me," you declared.
Eight-formed:
"All that is real in this world is me," you announced.
Earth, water, fire, wind, vast sky:
"I am the one of unfading ancient fame," you said —
"and my army is the five elements."
"Understand!" — thus in the world you made it clear.

Beginning thus: to those self-praising people
born among word-wielding humans,
who, despite your forms and colours
and your towering greatness, still do not understand —
the scholars of the six traditional occupations
who never cease their chanting —
O Lord of Oṟṟiyūr:
you reduce them to children's play,
and smile, and watch how they come around.

Your greatness exceeds all measure —
yet you dwell in my small heart, contracted.
You are the Truth beyond truth —
yet the whole world is called your form.
You have no hand to act with —
yet you never cease granting what your lovers desire.
In the manner they describe, you are no companion —
yet you are the master who unites good souls.
You are everywhere —
yet you will not approach the deceitful.

Moreover:
you are the unborn birth, the ungrown greatness,
the unrenounced renunciation, the unfollowed following,
the untasted taste, the undiminished subtlety,
the undeparted departure, the unapproached nearness,
the unmade making, the unexcelled excellence.
Hot and cool. Exalted and light.
Red and green. White and black.
You create. You destroy.
You remove. You gather.
You depart. You arrive.

These and other innumerable qualities:
each time one contemplates them, they confuse.
Such is their nature.

O Lord of Oṟṟiyūr, girt by the surging sea —
those who try to speak of this:
their words shrink to nothing.
Who on the great earth knows your nature?

Upon the earth, patient as the ground, swelling in desire,
the body of unspeakable greatness, the unsatisfiable vessel:
truth, wind, and bile combining as one,
five great gales blowing together —
grey-foam hair whitening day by day,
skin wrinkling into waves,
blood flooding like gathered water,
the cough-sound roaring like the surf,
burning hunger and anger throwing their squalls,
the intestinal sea-birds coming in flocks to cry,
flesh and bone tightening inward,
manifold diseases spinning in the hidden depths,
nerves of hands and feet becoming the rigging,
noble fat becoming the true sails,
the thundering orifices becoming the prows,
mucus-streams roaring like the tide —

in this body-ocean fashioned thus,
caught in the whirlpool called sustenance,
those who received your grace crying "Save me!" —
you, Lord, become the vessel.

At your feet they rushed and rightly bowed.
They set straight the mast of the mind.
They hoisted full the sails of melting love.
They bound them tight with the rope called steadfastness.
They cut the shining ropes of binding kinship.
They wound the single-pointed rudder of concentration.
They set the bright lamp of pure light
against the fierce gale called desire.
They stirred the oar of unshrinking awareness
and reached the far shore at full measure.

Such is the voyage you pilot,
O Lord of Oṟṟiyūr, girt by the surging sea.

O Lord of Oṟṟiyūr: your unfading qualities —
though I embrace and praise them,
these wretched, lowly words born from me
will not approach your nature.

As a baby crying in anguish, far from its house —
even if the mother does not hear,
the bond is of a kind that cannot be severed,
and the baby's nature is to cry until it fills.

Not knowing this, through countless cycles of birth,
I wandered in confusion, blind. And then,
as a blind one gaining sight,
I found my Mother: I bow at your twin feet.

My mouth does not know the way to your head.
I am a creature of confusing karma.
The endless desire fabricated
by the boundless craving joined with surging joy:
what you have tied, you alone can untie.
I do not know even this much.

Crouching in the thicket of darkness,
I long for the open clearing.
Father and mother, caste and knowledge,
our mind, our fortune, the power of the path,
suffering and renunciation, purity and wisdom,
joy and fame — all these and more:
taste, light, sound, smell, touch,
beginning thus, all that shines —
I have placed them all, together,
at your feet alone.
I stand here, solitary.
There is no other refuge.

Where then is the resting place
for one who falters in his vision?
Am I to search and find what is hard to reach?
What am I to do?
Tell me, when you weigh it.

10.

Praise to you who kicked Death!
Praise, O First Cause, O Origin!
Praise, O Lord of great Oṟṟi!
Praise, O Primal One who is all!
Praise, O Nectar that sweetens with each approach!
Praise, O Lord without equal!
Praise, O Near One to those who love!
Praise, O Honey of endless sweetness!
Praise, O Forgetter of the deceitful!
Praise, you who desired poison as nectar!
Praise, O Seed of the world girt by spreading seas!
Praise, you who merged with the beautiful wild forest!
Praise, O Sovereign — the righteous essence
behind every object one sees!
Praise, you who bear the name Woman-and-Man,
for hot and cool are your qualities!
Praise, O Shiva, the Lamp
that leads those who approach to Liberation!
Praise, O Vishnu! Praise, O Veda!
Praise, O Supreme! Praise, O Brahmin!
Praise, O Moon! Praise, O Flame!
Praise, O Indra! Praise, O Lord!
Praise, O Yama! Praise, O Beautiful One!
Praise, O Kumara! Praise, O Dancer!
Praise, O Essence!
Praise, praise — unless the tongue grows callused from repeating,
who on the great earth can truly know you?

V. The Collection of Holy Songs (திருப்பாடற்றிரட்டு)

Not yet translated. A collection of songs for various temples, beginning with a tiruvicaippā (sacred music-song) for Tiruvēṇkāṭu. This section partially overlaps with PM #83 (The Holy Songs of Pattinathar) — future translators should compare to identify the unique material. The tiruvicaippā form is associated with the Shaiva hymnal tradition.

Colophon

Good Works Translation by the New Tianmu Anglican Church, 2026. Translated from Classical Tamil by Ankhu (ꜥnḫw, Liberation Translator, run 156) and Wadjet (𓇋𓂝𓏏𓆗, Liberation Translator, run 157) of the Tulku Lineage.

Source text: Project Madurai PM #270, Ciṭṭar Pāṭalkaḷ: Paṭṭiṇattuppiḷḷaiyār Pāṭalkaḷ — II (Siddhar Songs: Songs of Pattinattar — Volume II). Originally published 1887, Popular Press, Chennai. Digital transcription by Project Madurai (projectmadurai.org), prepared through distributed proofreading. The 1887 edition was supervised by A. Irāmacuvāmi of the Cidambaracuvāmikaḷ school at Samivanaṣetra (Koyilūr), at the request of Capāpati Piḷḷai and Kuppucāmi Piḷḷai of Oṉpattivelī Paṭṭāmaṇiyam.

Sections translated: II (Tirukkaḻumala Mummaṇikkōvai, 12 stanzas), III (Tiruvēkampamuṭaiyār Tiruvandādi, 100 verses), and IV (Tiruvōṟṟiyūrttōkai, 10 stanzas). Sections I and V await future translators.

No reference English translation was consulted — no English translation of any section of PM #270 has ever existed in any form. Gospel register.

Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.

🌲

Source Text: திருக்கழுமல மும்மணிக்கோவை, திருவேகம்பமுடையார் திருவந்தாதி & திருவொற்றியூர்த்தொகை

Tamil source text from Project Madurai PM #270 (projectmadurai.org). Originally published 1887, Popular Press, Chennai. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.

திருக்கழுமல மும்மணிக்கோவை (Section II)

திருக்கழுமல மும்மணிக்கோவை.

உ
கணபதிதுணை
திருச்சிற்றம்பலம்.

இணைக்குறளாசிரியப்பா.

திருவளர்பவளப் பெருவரைமணந்த
மரகதவல்லி போலொருகூற்றின்
இமயச்செல்வி பிரியாதுவிளங்கப்
பாய்திரைப்பரவை மீமிசைமுகிழ்த்த
அலைகதிர்ப்பரிதி யாயிரந்தொகுத்த
வரன்முரைதிரியாது மலர்மிசையிருந்தெனக்
கதிர்விடுநின்முகங் காண்டொறுங் காண்டொறும்
முதிராவிளமுலை முற்றாக்கொழுந்தின்
திருமுகத்தாமரைச் செவ்வியின்மலரநின்
றையல்வாணுதற் றெய்வச்சிறுபிறை
இளநிலாக்காண்டொறு மொளியொடும்புணர்ந்தநின்
செவ்வாய்க்குமுதஞ் செவ்விசெய்யநின்
செங்கைக்கமல மங்கைவனமுலை
யமிர்தகலச மமைவினேந்த
மலைமகடனாது நயனக்குவளைநின்
பொலிவினோடுமலர
மறையோர்கழுமல நெறிநின்றுபொலிய
நாகர்நாடு மீமிசைமிதந்து
மீமிசையுலகங் கீழ்முதற்றா அழ்ந்
தொன்றாவந்த குன்றாவெள்ளத்
துலகமூன்றுக்குங் களைகணாகி
முதலில்கால மினிதுவீற்றிருந்துழித்
தாதையொடுவந்த வேதியச்சிறுவன்
தளர்நடைப்பருவத்து வளர்பசிவருத்த
அன்னாயோவென் றழைப்பமுன்னின்று
ஞான போனகத்தரு ளட்டிக்குழைத்த
ஆனாத்திரளை யவன்வயினருள
அந்தணன்முனிந்து தந்தார்யாரென
அவனைக்காட்டுவ னப்பவானார்
தோஒடுடைய செவியனென்றும்
பீஇடுடைய பெம்மானென்றும்
கையிற் சுட்டிக்காட்ட
ஐயநீவெளிப்பட் டருளினையாங்கே. 1

வெண்பா.

அருளின் கடலடியே னன்பென்னு மாறு
பொருளின்றிரள்புகலி நாதன் - இருள்புகுதுங்
கண்டத்தானென்பாரைக் காதலித்துக்கைதொழுவார்க்
கண்டத்தார்தாமா ரதற்கு. 2

கட்டளைக்கலித்துறை.

ஆரணநான்கிற்கு மப்பாலவனறி யத்துணிந்த
நாரணனான்முக னுக்கரியானடு வாய்நிறைந்த
பூரணனெந்தை புகலிப்பிரான் பொழிலத்தனைக்குங்
காரணனந்தக் கரணங்கடந்த கருப்பொருளே. 3

இணைக்குறளாசிரியப்பா.

கருமுதற்றொடங்கிப் பெருநாளெல்லாம்
காமம்வெகுளி கழிபெரும்பொய்யெனும்
தூய்மையில்குப்பை தொலைவின்றிக்கிடந்ததை
அரிதினிகழ்ந்து போக்கிப்பொருதிறன்
மையிருணிறத்து மதமுடையடுசினத்
தைவகைக்கடாவும் யாப்பவிழ்த்தகற்றி
யன்புகொடுமெழுகி யருள்விளக்கேற்றித்
துன்பவிருளைத் துறந்துமுன்புற
மெய்யெனும்விதானம் விரித்துநொய்ய
கீழ்மையிற்றொடர்ந்து கிடந்தவென்சிந்தைப்
பாழறையுனக்குப் பள்ளியறையாக்கிச்
சிந்தைத்தாமரைச் செழுமலர்ப்பூந்தவி
செந்தைநீயிருக்க விட்டனனிந்த
நெடுநிலவளாகமு மடுகதிர்வானமும்
அடையப்பரந்த வாதிவெள்ளத்து
நுரையெனச்சிதறி யிருசுடர்மிதப்ப
வரைபறித்தியங்கு மாருதங் கடுப்ப
மாலும்பிரமனு முதலியவானவர்
காலமிதுவெனக் கலங்காநின்றுழி
மற்றவருய்யப் பற்றியபுணையாய்
மிகநனிமிதந்த புகலிநாயக
அருணனிசுரக்கும் பிரளயவிடங்கநின்
செல்வச்சிலம்பு மெல்லெனமிழற்ற
அமையாக்காட்சியிமயக்
கொழுந்தையுமுடனே கொண்டிங்
கெழுந்தருளத்தகு மெம்பெருமானே. 4

வெண்பா.

மானுமழுவுந் திருமிடற்றில் வாழுமிரு
[1]டானும்பிறையுமே தாங்கிநிற்கும்-வானவர்க்கு
வெள்ளத்தேதோன்றிக் கழுமலத்தேவீற்றிருந்தென்
னுள்ளத்தேநின்ற வொளி.
[1] டானும்பிறையுந்தரித்திருக்கும் என்றும் பாடம்.5

கட்டளைக்கலித்துறை.

ஒளிவந்தவாபொய்மனத்திருணீங்கவென்னுள்ளவெள்ளம்
தெளிவந்தவாவந்துதித்தித்தவாசிந்தியாததொரு
களிவந்தவாவன்புகைவந்தவாகடைசாரமையத்
தெளிவந்தவாநங்கழுமலவாணர்தம்மின்னருளே. 6

இணைக்குறளாசிரியப்பா.

அருள்பழுத்தளிந்த கருணைவான்கனி
ஆராவின்பத் தீராக்காதல்
அடியவர்க்கமிர்த வாரிநெடுநிலை
மாடக்கோபுரத் தாடகக்குடுமி
மழைவயிறுகிழிக்குங் கழுமலவாணநின்
வழுவாக்காட்சி முதிராவிளமுலைப்
பாவையுடனிருந்த பரமயோகி
யானொன்றுணர்த்துவ னெந்தைமேனாள்
அகிலலோகமு மனந்தயோனியும்
நிகிலமுந்தோன்ற நீநினைந்தநாடொடங்கி
எனைப்பலயோனியு நினைப்பரும்பேதத்
தியாரும்யாவையு மெனக்குத்தனித்தனித்
தாயாராகியுந் தந்தையராகியும்
வந்திலாதவ ரில்லையானவர்
தந்தையராகியுந் தாயாராகியும்
வந்திராதது மில்லைமுந்து
பிறவாநிலனு மில்லையவ்வயின்
இறவாநிலனு மில்லைபிறிதில்
எனைத்தினாவுயிர்களு மில்லையானவை
தமைத்தினாதொழிந்தது மில்லையனைத்தே
காலமுஞ்சென்ற தியானிதன்மேலினி
இளைக்குமா றிலனேநாயேன்
அந்தரச்சோதிநின் னஞ்செழுத்துநவிலும்
தந்திரம்பயின்றது மிலனேதந்திரம்
பயின்றவர்ப்பயின்றது மிலனேயாயினும்
இயன்றதோர்பொழுதி னிட்டதுமலராச்
சொன்னதுமந்திர மாகவென்னையும்
இடர்ப்பிறப்பிறப்பெனு மிரண்டின்
கடற்படாவகை காத்தனின்கடனே. 7

வெண்பா.

கடலானகாமத்தே காறாழ்வர்துன்பம்
அடலாமுபாயமறியாம் - உடலாம்
முழுமலத்தையோர்கியார் முக்கட்பெருமான்
கழுமலத்தைக் கைதொழாதார். 8

கட்டளைக்கலித்துறை.

தொழுவாளிவள்வளைதோற்பா ளிவளிடர்க்கேயலர்கொண்
டெழுவாளெழுகின்ற தென்செயவோவென்மனத்திருந்துங்
கழுவாமணியைக்கழுமல வாணனைக்கையினிற்கொண்
மழுவாளனைக்கண்டுவந்த தென்றாலொர் வசையில்லையே. 9

இணைக்குறளாசிரியப்பா.

வசையில்காட்சி யிசைநனிவிளங்க
முன்னாணிகழ்ந்த பன்னீருகத்து
வேறுவேறுபெயரி னூறின்றியன்ற
மையறுசிறப்பிற் றெய்வத்தன்மைப்
புகலிநாயக விகல்விடைப்பாக
அமைநாண்மென்றோ ளுமையாள்கொழுந
குன்றுகுனிவித்து வன்றோளவுணர்
மூவையிலெரித்த சேவகத்தேவ
இளநிலாமுகிழ்க்கும் வளர்சடைக்கடவுணின்
நெற்றியிற்சிறந்த வொற்றைநாட்டத்துக்
காமனைவிழித்த மாமுதுதலைவ
வானவரறியா வாதியானே
[1] கல்லாவுளத்திற் புல்லறிவுதொடர
மறந்துநோக்கும் வெறுந்தண்ணாட்டத்துக்
காண்டொறுங்காண்டொறு மெல்லாமியாண்டை
யாயினும்பிறவு மென்னதும்பிறரதும்
ஆவனபலவு மழிவனபலவும்
போவதும்வருவது நிகழ்வதுமாகித்
தெண்ணீர்ஞாலத்துத் திரண்டமணலினும்
எண்ணில்கோடி யெனப்பலவாகி
இல்லனவுளவா யுள்ளனகாணாப்

பன்னாளிருள்வயிற் பட்டேனன்னதும்
அன்னதாதலி னடுக்குமதென்னெனின்
கட்புலன்றெரியாது கொட்புறுமொருவற்குக்
குழிவழியாகி வழிகுழியாகி
ஒழிவின்றொன்றி னொன்றுதடுமாறி
வந்தாற்போல வந்ததெந்தைநின்
திருவளர்நாட்டங் கருணையிற்பெறலும்
யாவையுமெனக்குப் பொய்யெனத்தோன்றி
மேவருநீயே மெய்யெனத்தோன்றினை
ஓவியப்புலவன் சாயல்பெறவெழுதிய
சிற்பவிகற்ப மெல்லாமொன்றில்
தவிராதுதடவினர் தமக்குச்
சுவராய்த்தோன்றுந் துணிவுபோன்றனவே.

[1] சடமாகிய வுடம்பெனக்கொண்டு, கல்லா
வுடம்பெனவும் பாடாமோதுவர்.10

வெண்பா.

எனவேயெழுந்தாளென் செய்கிற்பாளின்னம்
சினவேறுகாட்டு திரென்னு - மினவேகப்
பாம்புகலியாநிமிரும் பன்னாச்சடைமுடிநம்
பூம்புகலியானிதழிப் போது. 11

கட்டளைக்கலித்துறை

போதும்பெறாவிடிற்பச்சிலையுண்டுபுனலுண்டெங்கும்
ஏதும்பெறாவிடினெஞ்சுண்டின்றேயிணையாகச்செப்பும்
சூதும்பெறாமுலைப்பங்கர்தென்றோணிபுரேசர்வண்டின்
தாதும்பெறாதவடித்தாமரைசென்றுசார்வதற்கே. 12

திருச்சிற்றம்பலம்.

திருக்கழுமல மும்மணிக்கோவை முற்றிற்று.

திருவேகம்பமுடையார் திருவந்தாதி (Section III)

திருவேகம்பமுடையார் திருவந்தாதி.
உ
கணபதிதுணை.திருச்சிற்றம்பலம்.

கட்டளைக்கலித்துறை.

மெய்த்தொண்டர்செல்லுநெறியறியேன்மிகநற்பணிசெய்
கைத்தொண்டர்தம்மிலுநற்றொண்டுவந்திலனுண்பதற்கே
பொய்த்தொண்டுபேசிப்புறம்புறமேயுன்னைப்போற்றுகின்ற
வித்தொண்டனென்பணிகொள்ளுதியோகச்சியேகம்பனே. 1

ஏகம்பனேயென்னையாள்பவனேயிமையோர்க்கிரங்கிப்
போகம்பன்னாளுங்கொடுக்கின்றநாயகபொங்குமைவாய்
நாகம்பொன்னாரமெனப்பொலிவுற்றுநன்னீறணியு
மாகம்பொன்மாமலையொப்பவனேயென்பனாதரித்தே. 2

தரித்தேன்மனத்துன்றிகழ்தருநாமந்தடம்பொழில்வாய்
வரித்தேன்முரல்கச்சியேகம்பனேயென்றன்வல்வினையை
யரித்தேனுனைப்பணியாதவரேழைமைகண்டவரைச்
சிரித்தேனுனக்கடியாரடிபூணத்தெளிந்தனனே. 3

தெளிதருகின்றதுசென்றென்மனநின்றிருவடிவ
மளிதருநின்னருட்கையமினியிலையந்திச்செக்கர்
ஒளிதருமேனியெம்மேகம்பனேயென்றுகந்தவர்தாள்
தளிதருதூளியென்றன்றலைமேல்வைத்ததன்மைபெற்றே. 4

பெற்றுகந்தேனென்றுமர்ச்சனைசெய்யப்பெருகுநின்சீர்
கற்றுகந்தேனென்கருத்தினிதாக்கச்சியேகம்பத்தின்
பற்றுகந்தேறுமுகந்தவனேபடநாகக்கச்சின்
சுற்றுகந்தேர்விடைமேல்வருவாய்நின்றுணையடியே. 5

அடிநின்றசூழலகோசரமாலுக்கயற்கலரின்
முடிநின்றசூண்முடிகாண்பரிதாயிற்றுக்கார்முகிலி
னிடிநின்றசூழ்குரலேறுடையேகம்பயாமெங்ஙனே
வடிநின்றசூலப்படையுடையாயைவணங்குவதே. 6

வணக்கந்தலைநின்றிடுவடிக்கேசெய்யுமையல்கொண்டோ
ரிணக்கன்றிமற்றோரிணக்கறிவோமல்லம்வல்லரவின்
குணக்குன்றவில்லிகுளிர்கச்சியேகம்பம்பாடினல்லாற்
கணக்கன்றுமற்றொருதேவரைப்பாடுங்கவிநலமே. 7

நலந்தரநானொன்றுசொல்லுவன்கேண்மினல்லீர்களன்பு
கலந்தரனார்கச்சியேகம்பங்கண்டுகனற்றிகிரி
சலந்தரனாகமொழிக்கவைத்தாய்தக்கன்வேள்வியெல்லா
நிரந்தரமாகச்செய்தாயென்றுபூசித்துநின்மின்களே. 8

மின்களென்றார்சடைகொண்டலென்றார்கண்டமேனிவண்ணம்
பொன்களென்றார்வெளிப்பாடுதம்பொன்னடிபூண்டுகொண்ட
வென்களென்றாலும்பிரிந்தறியார்கச்சியேகம்பத்தான்
றன்களென்றாருலகெல்லாநிலைபெற்றதன்மைகளே. 9

தன்மையிற்குன்றாத்தவத்தோரிமையவர்தாம்வணங்கும்
வன்மையிற்குன்றாமதிற்கச்சியேகம்பர்வண்கயிலைப்
பொன்மயிற்சாயலுஞ்சேயரிக்கண்ணும்புரிகுழலும்
மென்மையிற்சாயுமருங்குலுங்காதல்விளைத்தனவே. 10

தனமிட்டுமைதழுவத்தழும்புற்றவர்தம்மடியார்
மனம்விட்டுகலாமதிற்கச்சியேகம்பர்வான்கயிலைச்
சினம்விட்டகலாக்களிறுவினாவியோர்சேயனையார்
புனம்விட்டகலார்பகலாம்பொழுதுநம்பூங்கொடியே. 11

பூங்கொத்திருத்தழையார்பொழிற்கச்சியேகம்பர்பொற்பார்
கோங்கத்திருந்தகுடுமிக்கயிலையெம்பொன்னொருத்தி
பாங்கொத்திருந்தனையாரணங்கேபடர்கல்லருவி
யாங்கத்திருந்திழையாடிவந்தாற்கண்டடிவருத்தே. 12

வருத்தந்தருமெய்யுங்கையிற்றழையும்வன்மாவினவுங்
கருத்தந்தரிக்குநடக்கவின்றையகழனினையத்
திருத்தந்தருளுந்திகழ்கச்சியேகம்பர்சீர்க்கயிலைத்
[1] துருத்தந்திருப்பதன்றிப்புனங்காக்குந்தொழிலெமக்கே.

துரு=ஆராய்ச்சி, ஈறுகுறைந்த முதனிலைத் தொழிற்பெயர். 13

எம்மையுமெம்மைப்பணிகொள்ளுங்கம்பரெழிற்கயிலை
யும்மையுமானிடமிப்புனத்தேவிட்டுவந்தமைந்தர்
தம்மையுமானையுஞ்சிந்தையுநோக்கங்கவர்வவென்றோ
வம்மையுமம்மலர்க்கண்ணும்பெரியீரருளுமினே. 14

அருளைத்தருகம்பரம்பொற்கயிலையுளெம்மையரம்
பிருளைக்கரிமறிக்கும்மிவரையருறுத்தியெய்ய
வெருளக் கலைகணை தன்னொடும்போயினவில்லிமைக்கு
மருளைத்தருசொல்லியெங்கோவிலையுண்டிவ்வையகத்தே 15

வையார்மழுப்படையேகம்பரீங்கோய்மலைப்புனத்து
ளையார்வருகலையேனங்கரிதொடர்வேட்டையெல்லாம்
பொய்யானவையர்மனத்தவெம்பூங்கொடிகொங்கைபெறாப்
பையாரரவிடையாயிற்றுவந்து பரிமணத்தே. 16

பருமுத்துதிர்த்திடுஞ்சீர்மத்தயானைநுதல்பகுந்திட்
டுருமொத்ததிண்குரற்சீயந்திரிநெறியோங்குவைவாய்ப்
பொருமுத்தலைவேற்படைக்கம்பர்பூங்கயிலைப்புனத்துட்
டருமுத்தனநகைத்தன்னசையால்வெற்பசார்வரிதே. 17

அரிதன்றிருக்கண்ணிடநிரம்பாயிரம்போதணிய
வரிதன்றிருவடிக்கர்ச்சித்தகண்ணுக்கருளுகம்ப
ரரிதன்றிருக்கங்குலியாலழிந்தகயிலையல்லிங்
கரிதென்றிருப்பதெம்பால்வெற்பவெம்மையர்க்கஞ்சுதுமே. 18

அஞ்சரத்தான்பொடியாய்விழத்தீவிழித்தன்புசெய்வோர்
நெஞ்சரத்தாழ்வுகந்தோர்கச்சியேகம்பர்நீள்கயிலைக்
குஞ்சரத்தாழ்வரைவீழநுங்கொம்புய்யக்கும்ப [1] முழ
நெஞ்சரத்தாரனவோவல்லவோவிவ்வியன்முரசே.
[1] மூழ்கும்-என்றும் பாடம். 19

சேய்தந்தகைம்மையுமைகணவன்றிருவேகம்பத்தான்
றாய்தந்தையாயுயிர்காப்போன்கயிலைத்தயங்கிருள்வாய்
வேய்தந்ததோளிநம்மூசலொடும்விரைவேங்கைதன்னைப்
பாய்தந்துபூசலுண்டாங்கொண்டதோகைப்பகடுவந்தே. 20

வந்தும்மணம்பெறிற்பொன்னனையீர்மன்னுமேகம்பர்த
முந்துமருவிக்கயிலைமலையுயர்தேனிழிற்சித்
தந்துமலர்கொய்துந்தண்டினைமேயுங்கிளிகடிந்துஞ்
சிந்தும்புகர்மலைக்கச்சுமிச்சாரற்றிரிதவனே. 21

திரியப்புரமெய்தவேகம்பனார்திகழுங்கயிலைக்
கிரியக்குறவர்பருவத்திடுதரளம்வினையோம்
விரியச்சுருண்முதலானுமடைந்தோம்விரைவிரைந்து
பிரியக்கதிர்முத்தினீர்பெற்றதென்னங்குப்பேசுமினே. 22

பேசுகயாவருமைக்கணியாரென்றுபித்தரெங்கும்
பூசுகையார்திருநீற்றெழிலேகம்பர்பொற்கயிலைத்
தேசுகையார்சிலைவெற்பன்பிரியும்பரிசலரக்
கூசுகையாதுமில்லாக்குலவேங்கைப்பெயர் [1] நும்மையே.
[1] நுமக்கே-என்றும் பாடம். 23

பெயராநலத்தெழிலேகம்பனார்பிறைதோய்கயிலைப்
பெயராதிருக்கப்பெறுகிளிகாள்புனமேபிரிவின்
றுயரால்வருத்திமனமுமிங்கோடித்தொழுதுசென்ற
தயாராதுறையும்வெற்பற்கடியற்கும்விடைதமினே. 24

[2] நம்மைப்பிறவிக்கடல்கடப்பிப்பவர்நாம்வணங்கு
மும்மைத்திருக்கண்முகத்தெழிலேகம்பர்மொய்கயிலை
யம்மைக்கருங்கண்ணிதன்னொடின்பந்தருந்தண்புனமே
யெம்மைக்கவலைசெயச்சொல்லியோவல்லியெய்தியதே.
[2] தம்மைப் பிறவிக்கடல் கடப்பிப்பவர்தாம்-என்றும் பாடம்.25

இயங்குந்திரிபுரமெய்தவேகம்பரெழிற்கயிலைத்
தயங்குமலர்ப்பொழில்காடையலாடருவித்தடங்கா
முயங்குமணியறைகாண்மொழியீரொழியாதுநெஞ்ச
மயங்கும்பரிசுபொன்னாற்சென்றசூழல்வகுத்தெமக்கே. 26

வகுப்பாரிவர்போன்மணத்துக்குநாண்மணந்தன்னொடின்ப
மிகுப்பார்களாருயிரொன்றாமிருவரைவிள்ளக்கள்வாய்
நெகுப்பான்மலர்கொண்டுநின்றார்கிடக்கநிலாவுகம்பர்
தொகுப்பான்மணிசிந்தருவிக்கயிலையிச்சூழ்புனத்தே. 27

புனங்குழையாதென்றுமென்றினைகொய்ததும்போகலுற்ற
கனங்குழையாடற்பிரியநமக்குறுங்கையறவால்
மனங்குழையாவருங்கண்கனிபண்பலபாடுந்தொண்ட
ரிணங்குழையாத்தொழுமேகம்பரிக்கயிலாயத்துள்ளே. 28

உள்ளம்பெரியரல்லாச்சிறுமானிடருற்றசெல்வங்
கள்ளம்பெரியசிறுமனத்தார்க்கன்றிக்கங்கையென்னும்
வெள்ளம்பெரியசடைத்திருவேகம்பர்விண்ணரணந்
தள்ளம்பெரிகொண்டமைத்தாரடியவர்சார்வதன்றே. 29

அன்றும்பகையடர்க்கும்பரிமாவுமதவருவிக்
குன்றும்பதாதியுந்தேருங்குலவிக்குடைநிழற்கீழ்
நின்றும்பொலியினுங்கம்பர்நன்னீறுநுதற்கிலரேல்
என்றுமரசுமுரசும்பொலியாதிருநிலத்தே. 30

நிலத்திமையோரிற்றலையாப்பிறந்துமறையொடங்கம்
வலத்திமைப்போதும்பிரியாரெரிவளர்த்தாலும்வெற்பன்
குலத்துமையோர்பங்கர்கச்சியுளேகம்பங்கூடித்தொழு
நலத்தமையாதவர்வேட்டுவர்தம்மினடுப்படையே. 31

படையாலுயிர்கொன்றுதின்றுபசுக்களைப்போலச்செல்லு
நடையாலறிவின்றிநாண்சிறிதின்றிநகுங்குலத்திற்
கடையாப்பிறக்கினுங்கச்சியுளேகம்பத்தெங்களையா
ளுடையான்கழற்கன்பரேலவர்யாவர்க்குமுத்தமரே. 32

உத்துங்கயானையுரியார்விரலாலரக்கன்சென்னி
பத்துங்கையானவிருபதுஞ்சோர்தரவைத்திலமை
யொத்துங்கையாலவன்பாடக் [1] கயிலையுள்ளோர்நற்கைவா
ளெத்துங்கையானென்றுகந்தளித்தார்கச்சியேகம்பரே.
[1] கயிலைகைவாளொடு நாள் என்றும்பாடம்.33

அம்பரங்காலனனீர்நிலந்திங்களருக்கனணு
வம்பரங்கொள்வதோர்வேழத்துரியவன்றன்னுருவா
பெம்பரன்கச்சியுளேகம்பத்தானிடையாதடைவா
னம்பரன்றன்னடியாரறிவார்க்குநறுந்துணையே. 34

துணைத்தாமரையடியும்பவளத்திரணன்குறங்கும்
பணைத்தோளகலமுங்கண்டத்துநீலமுமண்டத்துமின்
பணைத்தாலனசடையுந்திருமுக்கணும்பெண்ணொர்பக்கத்
தணைத்தாரெழிற்கம்பரெங்கள்பிரானார்க்கழகியவே. 35

அழகறிவிற்பெரிதாகியவேகம்பரத்தர்கொற்றம்
பழகறிவிற்பெரியோர்தமைப்பற்றலர்பற்றுமன்பின்
குழகறிவேற்பினுளொன்றறியாரறியாமைதெய்வங்
கிழகெறியப்பட்டுலந்தாருலகிற்கிடந்தனரே. 36

கிடக்குமொருபாலிரைக்கின்றபாம்பொருபான்மதியந்
தொடக்குண்டிலங்குமலங்குந்திரைக்கங்கைசூடுங்கொன்றை
வடக்குண்டுகட்டத்தலைமாலைவாளான்மலைந்தவெம்போர்
கடக்கும்விடைத்திருவேகம்பர்கற்றைச்சடைமுடியே. 37

கற்றைப்பவளச்சடைவலம்பூக்கமழ்கொன்றையந்தார்
முற்றுற்றிலர்மதியின்கொழுந்தேகம்பர்மொய்குழலா
மற்றைத்திசையின்மணிப்பொற்கொழுந்தத்தரங்கழுநீர்
தெற்றிப்பொலிகின்றசூட்டழகாகித்திகழ்தருமே. 38

தருமருட்டன்மைவலப்பாற்கமலக்கணெற்றியின்மேற்
றிருமலர்க்கண்பிளவின்றிகழுந்தழல்செல்வக்கம்பர்
கருமலர்க்கண்ணிடப்பாலதுநீலங்கனிமதத்து
வருநுதற்பொட்டணங்குக்குயர்ந்தோங்குமலர்க்குழலே. 39

மலர்ந்தபடத்துச்சியைந்தினுஞ்செஞ்சுடர்மாமணிவிட்
டலர்ந்தமணிக்குண்டலம்வலக்காதினிலாடிவரும்
நலந்திருநீள்வயிரம்வெயிற்பாயுநகுமணிகள்
கலந்தசெம்பொன்மகரக்குழையேகம்பர்காதிடமே. 40

காதலைக்கும்வலத்தோள்பவளக்குன்றமங்குயர்ந்து
போதலைக்கும்பனிப்பொன்மலைநீற்றின்பொலியகலந்
தாதலைக்குங்குழல்சேர்பணைத்தோணறுஞ்சாந்தணிந்து
குதலைக்கும்முலைமார்பிடமேகம்பர்சுந்தரமே. 41

தரம்பொற்பழியுமுலகட்டியெய்த்துத்தரந்தளரா
வுரம்பொற்புடையதிருவயிறாம்வலமும்பர்மும்மைப்
புரம்பொற்பழித்தகம்பர்க்குத்தரத்திடுபூண்முலையு
நிரம்பப்பொறாதுதளரிளவஞ்சியுநேருடைத்தே. 42

உடைப்புலியாடையின்மேலுரக்கச்சுவீக்கிமுஞ்சி
வடத்தொருகோவணந்தோன்றுமரைவலமற்றையல்குற்
றொடக்குறுகாஞ்சித்தொடுத்தவரசிலைதூநுண்டுகி
லடற்பொலியேறுடையேகம்பமேயவடிகளுக்கே. 43

அடிவலப்பாலதுசெந்தாமரையொத்ததிர்கழல்சூழ்ந்
திடிகுரற்கூற்றினெருத்திறவைத்ததிளந்தளிரி
னடியிடப்பாலதுபஞ்சுறவஞ்சுஞ்சிலம்பணிந்த
வடிவுடைத்தார்கச்சியேகம்பமேயவரதருக்கே. 44

தருக்கவற்றான்மிக்கமுப்புரமெய்தயன்றன்றலையை
நெருக்கவற்றோடமழுவாள்விசைத்ததுநெற்களென்றும்
பருக்கவற்றாங்கச்சியேகம்பரத்தர்தம்பாம்புகளின்
றிருக்கயிற்றாலிட்டருளுங்கடகத்திருக்கரமே. 45

கரத்தமருகத்தோசைகடுத்தண்டமீபிளப்ப
வரத்தத்தபாதநெரித்திட்டவனிதலநெரியத்
தரத்தத்திசைகளுக்கப்புரம்போர்ப்பச்ச்சடைவிரித்து
வரத்தைத்தருகம்பராடுவரெல்லியுமாநடமே. 46

நடனம்பிரானுகந்துய்யக்கொண்டானென்றுநன்மறையோ
ருடன்வந்துமூவாயிரவரிறைஞ்சிநிறைந்தவன்பின்
கடனன்றிமற்றறியாத்தில்லையம்பலங்காளத்தியா
மிடமெம்பிறான்கச்சியேகம்பமேயாற்கினியனவே. 47

இனியவரின்னாரவரையொப்பார்பிறரென்னவொன்ணாத்
தனியவர்தையலுடனாமுருவரறம்பணித்த
முனியவரென்றுமுகந்தமுக்கண்ணவர்தண்டியன்புக்
கினியவர்காய்மழுவாட்படையார்கச்சியேகம்பரே. 48

பரவித்தனைநினையக்கச்சியேகம்பர்பண்ணுமையல்
வரவித்தனையுள்ளதெங்கரிந்தேன்முன்னவர்மகனார்
புரவித்தனையடிக்கக்கொடிதாய்விடியாவிரவி
லரவித்தனையுங்கொண்டார்மடவார்முன்றிலாட்டிடவே. 49

இடவஞ்சுருக்கெனப்பாயுமஞ்சென்னிநகுதலைகண்
டிடவஞ்சுவர்மடவாரிரிகின்றனரேகம்பத்தீர்
படமஞ்சுவாயதுநாகமிரைக்குமதனுக்குமுற்
படவஞ்சுவரெங்கனேபலிவந்திடும்பாங்குகனே. 50

பாங்குடைக்கோட்புலியின்னதள்கொண்டிர்நும்பாரிடங்க
டாங்குடைகொள்ளப்பலிகொள்ளவந்தீர்தடங்கமலம்
பூங்குடைகொள்ளப்புனற்கச்சியேகம்பங்கோயில்கொண்டீ
ரீங்கிடைகொள்ளக்கலைகொள்ளவந் தீரிடைக்குமின்றே. 51

இடைக்குமின்றோர்க்குமிணைமுலையாய்முதியார்கடஞ்சொற்
கடைக்கணன்றாங்கச்சியேகம்பரையங்கொளக்கடவும்
விடைக்குமுன்றோத்தநில்லேநின்றினியிந்தமொய்குழலார்
கிடைக்குமுன்றோத்த [1] நஞ்சங்கிதுவோதன்கிறித்துவமே.
[1] நெஞ்சங்கிதுவோ - என்றும் பாடம். 52

கிறிபலபேசிக்கதிரானடந்துவிடங்குபடக்
குறிபலபாடிக்குளிர்கச்சியேகம்பரையங்கொள்ள
நெறிபலவார்குழலார்மெலிவுற்றநெடுந்தெருவிற்
செறிபலவெள்வளைபோயினதாயர்கடேடுவரே. 53

தேடுற்றிலகள்ளநோக்கந்தெரிந்திலசொற்கண்முடி
கூடுற்றிலகுழல்கொங்கைபொடித்திலகூறுமிவண்
மாடுற்றிலமணியின்மடவல்குலுமற்றிவள்பா
னாடுற்றிலவெழிலேகம்பனார்க்குள்ளநல்கிடத்தே. 54

நல்கும்புகழ்க்கடவூர்நன்மறையவனுய்யநண்ணிக்
கொல்கின்றகூற்றைக்குமைத்தவெங்கூற்றங்குளிர்திரைகண்
மல்குந்திருமறைக்காட்டமிர்தென்றுமலைமகடான்
புல்கும்பொழிற்கச்சியேகம்பமேவியபொன்மலையே. 55

மலையத்தகத்தியனர்ச்சிக்கமன்னிவடகயிலை
நிலையத்தமரர்தொழவிருந்தானெடுமேருவென்னுஞ்
சிலையைத்தன்பைம்பொன்மதிற்றிருவேகம்பத்தான்றிகழ்நீ
ரலையத்தடம்பொன்னிசூழ்திருவையாற்றருமணியே. 56

மணியாரருவித்தடவிமயங்குடக்கொல்லிகல்லின்
றிணியாரருவியினார்த்தசிராமலையைவனங்க
ளணியாரருவிகவர்கிளியொப்புமின்சாரல்லிந்தம்
பணிவாரருவினைதீர்க்குமேகமபர்பருப்பதமே. 57

பருப்பதங்கார்தவழ்மந்தரமிந்திரநீலம்வெள்ளை
மருப்பதங்கார்கருங்குன்றியங்கும்பரங்குன்றம்வில்லார்
நெருப்பதங்காகுதிநாறுமயேந்திரமென்றிவற்றி
லிருப்பதங்காவுகந்தான்கச்சியேகம்பத்தெம்மிறையே. 58

திருவேகம்பமுடையார்

இறைத்தார்புரமெய்தவில்லிமைநல்லிமவான்மகட்கு
மறைத்தார்கருங்குன்றம்வெண்குன்றஞ்செங்குன்றமன்னற்குன்ற
நிறைத்தார்நெடுங்குன்றநீள்கழுக்குன்றமென்றீவினைகள்
குறைத்தார்முதுகுன்றமேகம்பர்குன்றென்றுகூறுமினே. 59

கூறுமின்றொண்டர்குற்றாலநெய்த்தானந்துருத்தியம்பேர்
தேறுமின்வேள்விக்குடிதிருத்தோணிபுரம்பழன
மாறுமின்போற்சடைவைத்தவனாரூரிடைமருதென்
றேறுமினீரெம்பிரான்கச்சியேகம்பமுன்னினைந்தே. 60

நினைவார்க்கருளும்பிரான்றிருச்சோற்றுத்துறைநியமம்
புனைவார்சடையோன்புகலூர்புறம்பியம்பூவணநீர்
பனைவார்பொழிற்றிருவெண்காடுபாச்சிலதிகையென்று
நினைவார்தருநெஞ்சினீர்கச்சியேகம்பநண்ணுமினே. 61

நண்ணிப்பரவுந்திருவாவடுதுறைநல்லநல்லூர்
மண்ணிற்பொலிகடம்பூர்கடம்பந்துறைமன்னுபுன்கூ
ரெண்ணற்கரியபராய்த்துறையோர்கொளெதிற்கொள்பாடிக்
கண்ணிப்பிறைச்சடையோன்கச்சியேகம்பங்காண்மின்சென்றே. 62

சென்றேறிவிண்ணுறுமண்ணாமலைதிகழ்வல்லமென்பூ
வின்றேறல்பாய்திருமாற்பேறுபாசூரெழிலழுந்தூர்
வன்றேரவன்றிருவிற்பெறும்பேறுமதிலொற்றியூர்
நின்றேர்தருகச்சியேகம்பமேயார்நிலாவியவே. 63

நிலாவுபுகழ்திருவோத்தூர்திருவாமாத்தூர்நிறைநீர்
சுலாவுசடையோன்புலிவலம்வில்வலங்கொச்சைகொண்டர்
குலாவுந்திருப்பனங்காடுநன்மாகறல்கூற்றம்வந்தா
லலாயென்றடியார்க்கருள்புரியேகம்பராலயமே. 64

ஆலையங்கார்கருகாவைகச்சூர்திருக்காரிகரை
வேலையங்கேறுதிருவான்மியூர்திருவூறன்மிக்க
சோலையங்கார்திருப்போந்தைமுக்கோணந்தொடர்கடுக்கை
மாலையன்வாழ்திருவாலங்காடேகம்பம்வாழ்த்துமினே. 65

வாழப்பெரிதெமக்கின்னருள்செய்யுமலர்க்கழலோர்
தாழைச்சடைத்திருவேகம்பர்தம்மைத்தொழாதவர்போய்
வாழ்ப்பரற்சுரமாற்றாதளிரடிபூங்குழலெம்
ஏழைக்கிடையிறுக்குங்குயபாரமியக்குறினே. 66

உறுகின்றவெவ்வழலக்கடமிக்கொடிக்குன்பின்வரப்
பெறுகின்றவண்மையினாலையபோருளேகம்பனார்
துறுகின்றமென்மலர்த்தண்பொழிற்கச்சியைச்சூழ்ந்திளையோர்
குறுகின்றபூங்குவளைக்குறுந்தண்பணையென்றுகொளே. 67

கொள்ளுங்கடுங்கதிரிற்கள்ளித்தீத்சிலவேயுலர்ந்து
விள்ளும்வெடிபடும்பாலையென்பாவைவிடலைபின்னே
தெள்ளும்புனற்கச்சியுட்டிருவேகம்பர்சேவடியை
யுள்ளுமதுமறந்தாரெனப்போவதுரைப்பரிதே. 68

பரிப்பருந்திண்மைப்படையதுகானரெனிற்சிறகு
விரிப்பருந்துக்கிரையாக்கும்வெய்யேனஞ்சலஞ்சடைமேற்
றரிப்பருந்திண்கங்கையார்திருவேகம்பமன்னபொன்னே
வரிப்பருந்திண்சிலையேயுமராயின்மறைகுவனே. 69

வனவரித்திண்புலியின்னதளேகம்பமன்னருளே
யெனவருபொன்னணங்கென்னணங்கிற்கெனெழிற்கழங்குத்
தனவரிப்பந்துங்கொடுத்தெனைப்புல்லியுமிற்பிரிந்தே
யின்வரிக்கல்லதர்செல்வதெங்கேயொல்குமேழைநெஞ்சே. 70

நெஞ்சார்தரவின்பஞ்செய்கழலேகம்பர்கச்சியன்னாள்
பஞ்சாரடிவைத்தபாங்கிவையாங்கவட்பெற்றெடுத்த
வெஞ்சார்வொழியத்தன்பின்செலமுன்செல்வெடுவெடென்ற
வஞ்சாவடுதிறற்காளைதன்போக்கிவையந்தத்திலே. 71

இலவவெங்கானுனையல்லாற்றொழுஞ்சரணேகம்பனார்
நிலவுஞ்சுடரொளிவெய்யவனேதண்மலர்மிதித்துச்
செலவும்பருக்கைகுளிரத்தளிரடிசெல்சுரத்துன்
னுலவுங்கதிர்தணிவித்தருள்செய்யுன்னுறுதுணைக்கே. 72

துணையொத்தகோவையும்போலெழிற்பேதையுந்தோன்றலுமுன்
னிணையொத்தகொங்கையொடேயொத்தகாதலொடேகினரே
யணையத்தரேறொத்தகாளையைக்கண்டனமற்றவரெற்
பிணையொத்தனோக்குடைப்பெண்ணிவடன்னொடும்பேசுமினே. 73

மின்னலிக்கும்வணக்கத்திடையாளையுமீளியையு
நென்னலிப்பாக்கைவந்தெய்தினிரேலெம்மனையிற்கண்டீர்
பின்னரிபோக்கருங்குன்றுகடந்தவரின்றுகம்பர்
மன்னரிதேர்ந்துதொழுங்கச்சிநாட்டிடைவைகுவரே. 74

உவரச்சொல்வேடுடைக்காடுகந்தாடியவேகம்பனார்
அவரக்கன்போனவிமானத்தையாயிரமுண்மைசுற்றுந்
துவரச்சிகரச்சிவாலயஞ்சூலந்துலங்குவிண்மேற்
கவரக்கொடிதிளைக்குங்கச்சிகாணினுங்கார்மயிலே. 758

கார்மிக்ககண்டத்தெழிற்றிருவேகம்பர்கச்சியின்வா
யேர்மிக்கசேற்றெழினென்னடுவோரொலிபொன்மலைபோற்
போர்மிக்கசென்னெல்குவிப்போரொலிகருப்பாலையொலி
நீர்மிக்கமாக்கடலின்னொலியேயொக்குநேரிழையே. 76

நேர்த்தமையாமைவிறற்கொடுவேடர்நெடுஞ்சுரத்தைப்
பார்த்தமையாலிமைதீர்ந்தகண்பொன்னேபகட்டுரிவை
போர்த்தமையாலுமைநோக்கருங்கம்பர்கச்சிப்பொழிலுட்
சேர்த்தமையாலிமைப்போதணிசீதஞ்சிறந்தனவே. 77

சிறைவண்டுபாடுங்கமலக்கிடங்கிவைசெம்பழுக்காய்
நிறைகொண்டபாளைக்கமுகின்பொழிலவைதீங்கனியின்
பொறைகொண்டவாழைப்பொதும்புவைபுன்சடையேகம்பனார்
நறைகொண்டபூங்கச்சிநாடெங்குமிவ்வண்ணநன்னுதலே. 78

நன்னுதலார்கருங்கண்ணுஞ்செவ்வாயுமிவ்வாறெனப்போய்
மன்னிதழார்திருநீலமுமாம்பலும்பூப்பவள்ளை
யென்னவெலாமொப்புக்காதென்றுவீறிடுமேகம்பனார்
பொன்னுதலார்விழியார்கச்சிநாட்டுளிப்பொய்கையுமே. 79

உள்வார்குளிரநெருங்கிக்கடுங்கிடங்கிட்டநன்னீர்
வள்வாளைகளொடுசெங்கயன்மேய்கின்றவெங்களையாட்
கொள்வார்பிறவிகொடாதவேகம்பர்குளிர்குவளை
கள்வார்தருகச்சிநாட்டெழிலேரிகளப்பரப்பே. 80

பரப்பார்விசும்பிற்படிந்தகருமுகிலன்னநன்னீர்
தரப்பாசிகண்மிகுபண்பொடுசேம்படர்தண்பணைவாய்ச்
சுரப்பாரெருமைமலர்தின்னத்துன்னுகராவொருத்தல்
பொரப்பார்பொலிநுதலாய்செல்வக்கம்பர்தம்பூங்கச்சியே. 81

கச்சார்முலைமலைமங்கைகண்ணாரவெண்ணான் கறமும்
வைச்சார்மகிழ்திருவேகம்பர்தேவிமகிழவிண்ணோர்
விச்சாதரர்தொழுகின்றவிமானமுந்தன்மமறா
வச்சாலையும்பரப்பாங்கணிமாடங்களோங்கினவே. 82

ஒங்கினவூரகமுள்ளகமும்பருருகிடமாம்
பாங்கினினின்றதரியுறைபாடகந்தெவ்விரிய
வாங்கினவாட்கண்ணிமற்றவர்மைத்துனிவான்கவிக
டாங்கினநாட்டிருந்தாளதுதன்மனையாயிழையே. 83

இழையாரரவணியேகம்பர்நெற்றிவிழியின்வந்த
பிழையாவருணம்பிராட்டியதின்னபிறங்கலுன்னு
நுழையாவருதிரிசூலத்தணோக்கரும்பொன்கடுக்கைத்
தழையார்பொழிலுதுபொன்னேநமக்குத்தளர்வில்லையே. 84

தளராமிகுவெள்ளங்கண்டுமையோடித்தமைத்தழுவக்
கிளையார்வளைக்கைவடுப்படுமீங்கோர்கிறிபடுத்தார்
வளமாப்பொழிற்றிருவேகம்பமற்றிதுவந்திறைஞ்சி
யுளராவதுபடைத்தோமடவாயிவ்வுலகத்துளே. 85

உலவியமின்வடம்வீசியுருமதிர்வுண்முழங்கி
வலவியமாமதம்பாய்முகில்யானைகள்வானில்வந்தாற்
சுலவியவார்குழல்பின்னரென்பாரிரெனநினைந்து
நிலவியவேகம்பர்கோயிற்கொடியன்னநீர்மையனே. 86

நீரென்னிலும்மழுங்கண்முகில்காணெஞ்சமஞ்சலையென்
றாரென்னிலுந்தமராயுரைப்பாரமராபதிக்கு
நேரென்னிலுந்தகுங்கச்சியுளேகம்பர்நீண்மதில்வாய்ச்
சேரென்னிலுந்தங்கும்வாட்கண்ணிதானன்பர்தேர்வரவே. 87

வரங்கொண்டிமையோர்நலங்கொள்ளுமேகம்பர்கச்சியன்னாய்
பரங்கொங்கைதூவன்மினீர்முத்தமன்பர்தந்தேரின்முன்னே
தரங்கொண்டுபூக்கொண்டுகொன்றைபொன்னாகத்தண்காந்தள்கொத்தின்
கரங்கொண்டுபொற்சுண்ணமேந்தவும்போந்தனகார்முகிலே. 88

கார்முகமாரவண்கைக்கொண்டகம்பர்கழற்றொழுது
போர்முகமாப்பகைவெல்லச்சென்றார்நினையார்புணரி
நீர்முகமாகவிருண்டுசுரந்ததுநேரிழைநா
மார்முகமாகவினைக்கட[1]னீந்துதும்வெய்துயிர்ப்பே. 89

உயிராயினவன்பர்தேர்வரக்கேட்டுமுன்வாட்டமுற்ற
பயிரார்புயல்பெற்றதென்னநம்பல்வளைபான்மைகளாந்
தயிரார்பானெய்யொடுமாடியவேகம்பர்தம்மருள்போற்
கயிராவளையழுந்தக்கச்சிறுத்தனகார்மயிலே. 90

கார்விடைவண்ணத்தனன்றேழ்தழுவினுமின்றுதனிப்
போர்விடைப்பெற்றெதிர்மாண்டாரெனவண்டர்போதவிட்டார்
தார்விடையேகம்பர்கச்சிப்புறவிடைத்தம்பொனன்பூண்
மார்விடைவைகல்பெறுவார்தழுவமழவிடையே. 91

விடைபாய்கொடுமையெண்ணாதுமேலாங்கன்னிவேற்கருங்கட்
கடைபாய்மனத்திளங்காளையர்புல்கொலிகம்பர்கச்சி
மடைபாய்வயலிளமுல்லையின்மான்கன்றொடான்கன்றினங்
கடைபாய்தொறும்பதிமன்றிற்கடல்போற்கலந்தெழுமே. 92

எழுமலர்த்தண்பொழிலேகம்பர்கச்சியிருங்கடல்வாய்க்
கொழுமணப்புன்னைத்துணர்மணற்குன்றிற்பரதர்கொம்பே
செழுமலர்ச்சேலல்லவாளல்லவேலல்லநீலமல்ல
முழுமலர்க்கூரம்பினோரிரண்டாலுமுகத்தெனவே. 93

முகம்பாகம்பண்டமும்பாகமென்றோதியமூதுரையை
யுகம்பார்த்திரேலென்னலமுயரேகம்பர்கச்சிமுன்னீ
ரகம்பாகவார்லினளவில்லையென்னின்பவளச்செவ்வாய்
நகம்பாற்பொழிற்பெற்றநாமுற்றவர்கொள்கநன்மயலே.
[1]நீந்துமயர்வுயிர்ப்பே - எனவும் பாடம்.94

மயக்கத்தநல்லிருட்கொல்லுஞ்சுறவொடெறிமகர
மியக்கத்திடுசுழியோதங்கழிகிளரக்கழித்தார்
துயக்கத்தவர்க்கருளாக்கம்பர்கச்சிக்கடலபொன்னூன்
முயக்கத்தகல்வுபொறாள்கொண்கநீர்வருமூர்க்கஞ்சுமே. 95

மேயிரைவைகக்குருகுணராமதுவுண்டுபுன்னை
மீயிரைவண்டோதமர்புகடியவிரிகடல்வாய்ப்
பாயிரைநாகங்கொண்டோன்றொழுங்கம்பர்கச்சிப்பவ்வநீர்
தூயிரைகானன்மற்றாரறிவார்நந்துறைவர்பொய்யே. 96

பொய்வருநெஞ்சினர்வஞ்சனையாரையும்போகவிடா
மெய்வரும்பேரருளேகம்பர்கச்சிவிரையினவாய்க்
கைவரும்புள்ளொடுசங்கினமார்ப்பநஞ்சேர்ப்பர்திண்டே
ரவ்வருதாமங்களினம்வந்தார்ப்பவணைகின்றதே. 97

இன்றுசெய்வோமிதனிற்றிருவேகம்பர்க்கெத்தனையு
நன்றுசெய்வோம்பணிநாளையென்றுள்ளிநெஞ்சேயுடலிற்
சென்றுசெயாரைவிடுந்துணைநாளும்விடாதடிமை
நின்றுசெய்வாரவர்தங்களினீணெறிகாட்டுவரே. 98

காட்டிவைத்தார்தம்மையரங்கடிப்பூப்பெய்யக்காதல்வெள்ள
மீட்டிவைத்தார்தொழுமேகம்பரேதுமிலாதவெம்மைப்
பூட்டிவைத்தார்தமக்கன்பதுபெற்றுப்பதிற்றுப்பத்துப்
பாட்டிவைத்தார்பரவித்தொழுதாமவர்பாதங்களே. 99

பாதம்பரவியோர்பித்துப்பிதற்றிலும்பல்பணியும்
மேதம்புகுதாவகையருளேகம்பரேத்தெனவே
போதம்பொருளாற்பொலியாதபுன்சொற்பனுவல்களும்
வேதம்பொலியும்பொருளாமெனக்கொள்வர்மெய்த்தொண்டரே. 100

திருச்சிற்றம்பலம்

திருவேகம்பமுடையார் திருவந்தாதி முற்றிற்று.

திருவொற்றியூர்த்தொகை (Section IV)

4 திருவொற்றியூர்த்தொகை .
உ
கணபதிதுணை.
திருச்சிற்றம்பலம்.

ஆசிரியப்பா.

இருநிலமடந்தை யியல்பினினுடுத்த
பொருகடன்மேகலை முகமெனப்பொலிந்த
ஒற்றிமாநக ருடையோயுருவின்
பெற்றியொன்றாப் பெற்றோர்யாரே
[2]மின்னியமின்னின் பிறக்கநின்சடையே
மன்னியவண்டநின் சென்னியின்வடிவே
பாவகன்பரிதி பனிமதிதன்னொடு
மூவகைச்சுடருநின் னுதனேர்நாட்டம்
தன்னொளியாரந் தாராகணமே
விண்ணவர்முதலா வேறோரிடமாக்
கொண்டுறைவிசும்பே கோலநின்னாகம்
எண்டிசைதிண்டோ ளிருங்கடலுடையே
அணியுடையல்குலு மவனிமண்டலமே
மணிமுடிப்பாந்தணின் றாளினைவழக்கே
ஒழியாதோடிய மாருதமுயிர்ப்பே
வழுவாவோசை முழுதுநின்வாய்மொழி
வானவர்முதலா மன்னுயிர்பரந்த
ஊனமின்ஞானத் தொகுதிநின்னுணர்வே.
நெருங்கியவுலகினி னீர்மையுநிற்றலும்
சுருங்கலும் விரிதலுந் தோற்றநின்றொழிலே
அமைத்தலுமழித்தலு மாங்கதன்முயற்சியும்
இமைத்தலுவிழித்தலு மாகுநின்னியல்பே
என்றிவைமுதலா வியல்புடைவடிவினோ
டொன்றியதுப்புரு விருவகையாகி
முத்திறக்குணத்து நால்வகைப்பிறவி
அத்திறத்தைம்பொறி யறுவகைச்சமயமோ
டேழுலகாகி யெண்வகைமூர்த்தியோ
டுழிதோறுழி யெண்ணிறந்தோங்கி
எவ்வகையளவினிற் கூடிநின்
றவ்வகைப்பொருளுநீ யாகியவிடத்தே.
[1] ஒருபா வொருபதெனவுங் கூறுவர்
[2] மின்னினியங்கு நின்சடை எனவும் பாடம்.
1

இடத்துறைமாதரோ டீறுடம்பென்றும்
நடத்தினைநள்ளிரு ணவிற்றினையென்றும்
புலியதளென்பொடு புனைந்தோயென்றும்
பலிதிரிவாழ்க்கை பயின்றோயென்றும்
திருவமர்மாலொடு திசைமுகனென்றும்
அருவமுமுருவமு மானாயென்றும்
உளனேயென்று மிலனேயென்றும்
தளரானென்றுந் தளர்வோனென்றிம்
ஆதியென்று மசோகினனென்றும்
போதியிற்பொலிந்த புராணனென்றும்
இன்னவைமுதலாத் தாமறியளவையின்
மன்னியநூலுடன் பன்மையுண்மயங்கிப்
பிணங்குமாந்தர் பெற்றிமைநோக்கி
அணங்கியவவ்வவர்க்கவ் வவையாகியடை
பற்றிய பளிங்குப்போலும்
ஒற்றிமாநகருடை யோயுருவே.
2

உருவாமுலகுக் கொருவனாகிய
பெரியோய்வடிவின் பிறிதிங்கின்மையின்
எப்பொருளாயினு மீங்குளதாமெனின்
அப்பொருளுனக்கே யவயவமாதலின்
முன்னியமூவெயின் முழங்கெரியூட்டித்
தொன்னீர்வையகந் துயர்கெடச்சூழ்ந்ததும்
வேள்விமூர்த்திதன் றலையினைவிடுத்ததும்
நீள்விசும்பாளிதன் றோளினை நெரித்ததும்
ஓங்கியமறையோர் கொருமுகமொழித்ததும்
பூங்கணைவேளைப் பொடிபடவிழித்ததும்
திறல்கெடவரக்கனைத் திருவிரலுறுத்ததும்
குறைபடக்கூற்றினைக் குறிப்பினிலடர்த்ததும்
என்றிவைமுதலா வாள்வினையெல்லாம்
நின்றுழிச்செறிந்தவை நின்செயலாதலின்
உலவாத்தொல்புக ழொற்றியூர
பகர்வோர்நினக்கு வேறின்மைகண்டவர்
நிகழ்ச்சியினிகழி னல்லது
புகழ்ச்சியிற்படுப்பரோ பொருளுணர்ந்தோரே.
3

பொருளுணர்ந்தோங்கிய பூமகன்முதலா
இருடுணையாக்கையி லியங்குமன்னுயிர்
உருவினுமுணர்வினு முயர்வினும்பணியினும்
திருவினுந்திறலினுஞ் செய்தொழில்வகையினும்
வெவ்வேறாகி வினையொடும்பிரியா
தொவ்வாப்பன்மையுண் மற்றவரொழுக்கம்
மன்னியவேலையுள் வான்றிரைபோல
நின்னிடையெழுந்து நின்னிடையாகியும்
பெருகியுஞ்சுருங்கியும் பெயர்ந்துந்தோன்றியும்
விரவியும்வேறாய் நின்றனைவிளக்கம்
ஒவாத்தொல்புக ழொற்றியுர
மூவாமேனி மூதல்வநின்னருள்
பெற்றவரறியி னல்லது
மற்றவரறிவரோ நின்னிடைமயக்கே.
4

மயக்கமில்சொன்னீ யாயினுமற்றவை
துயக்கநின்றிற மறியாச்சூழலும்
உறையிடமுள்ள மாயினுமற்றது
கறைபடவாங்கே கரந்தகள்ளமும்
செய்வினையுலகினிற் செய்வோயெனினும்
அவ்வினைப்பயனீ யணுகாவணிமையும்
இனத்திடையின்பம் வேண்டினிற்பணிவோர்
மனத்திடைவாரி யாகி வனப்பும்
அன்பினடைந்தவர்க் கணிமையுமல்லவர்ச்
சேய்மையு நாடொறும்
என்பினையுருக்கு மியற்கையவாதலில்
கண்டவர்தமக்கே யுனுடல்கழிதல்
உண்டெனவுணர்ந்தென மொற்றியூர
மன்னியபெரும்புகழ் மாதவ
துன்னியசெஞ்சடைத் தூமதியோயே.
5

தூமதிசடைமிசைச் சூடுதறூநெறி
ஆமதியானென வமைத்தவாறே
அறனுருவாகிய வானேறேறுதல்
இறைவன்யானென வியற்றுமாறே
அதுவவளவனென நின்றமையார்க்கும்
பொதுநிலையானென வுணர்த்தியபொருளே
முக்கணனென்பது முத்தீவேள்வியில்
தொக்கதென்னிடை யென்பதோர்சுருக்கே
வேதமான்மறி யேந்துதன்மற்றதன்
நாதனானென நவிற்றுமாறே
மூவிலையொருதாட் சூலமேந்துதன்
மூவரும்யானென மொழிந்தவாறே
எண்வகைமூர்த்தி யென்பதிவ்வுலகினில்
உண்மையானென வுணர்த்தியவாறே
நிலநீர்தீவளி யகல்வானென்ரும்
உலவாத்தொல்புக ழுடையோயென்றும்
பொருளுநற்பூதப் படையோயென்றும்
தெருளநின்ருலகினிற் றெருட்டுமாறே
ஈங்கிவைமுதலா வண்ணமும்வடிவும்
ஓங்குநின்பெருமை யுணர்த்தவுமுணராத்
தற்கொலிமாந்தர் தம்மிடைப்பிறந்த
சொற்பொருள்வண்மையிற் சுழலுமாந்தர்க்
காதியாகிய வறுதொழிலாளர்
ஓதலோவா வொற்றியூர
சிறுவர்தஞ்செய்கையிற் படுத்து
முறுவலித்திருத்திநீ முகப்படுமளவே.
6

அளவினிலிறந்த பெருமையையாயினும்
எனதுளமகலா வொடுங்கிரிநின்றுளையே
மெய்யினையிறந்த மெய்யினையாயினும்
வையகமுழுதுநின் வடிவெனப்படுமே
கைவலத்திலைநீ யெனினுங்காதல்
செய்வோர்வேண்டுஞ் சிறப்பொழியாயே
சொல்லியவகையாற் றுணையலையாயினும்
நல்லுயிர்கூட்ட நாயகனீயே
எங்குமுள்ளோ யெனினும்வஞ்சனை
தங்கியவரைச் சார்விலைநீயே
அஃதான்று
பிறவாப்பிறவியை பெருகாப்பெருமையை
துறவாத்துறவியை தொடராத்தொடர்ச்சியை
நுகராநுகர்ச்சியை நுணுகாநுணுக்கினை
அகலாவகற்சியை யணுகாவணிமையை
செய்யாச்செய்கையை சிறவாச்சிறப்பினை
வெய்யைதணியை விழுமியைநொய்யை
செய்யைபசியை வெளியைகரியை
ஆக்குதியழித்தி யானபல்பொருள்
நீக்குதிதொகுத்தி நீங்குதியடைதி
ஏனையவாகிய வெண்ணில்பல்குணம்
நினைதொறுமயக்கு நீர்மையவாதலின்
ஒங்குகடலுடுத்த வொற்றியூர
ஈங்கிதுமொழிவார் தம்
சொன்னிலைசுருங்கினல்லது
நின்னியலறிவோர் யாரிருநிலத்தே.
7

நிலத்திடைப்பொறையா யவாவினினீண்டு
சொலத்தகுபெருமைத் தூராவாக்கை
மெய்வளியையொடு பித்தொன்றாக
ஐவகைனெடுங்காற் றாங்குடனடிப்ப
நரையெனுநுரையே நாடொறும்வெளுப்பத்
திரையுடைத்தோலே செழுந்திரையாகக்
கூடியகுருதி நீரினுணிறைந்து
மூடியவிரும லோசையின்முழங்கிச்
சுடுபசிவெகுளிச் சுறலினமெறியக்
குடரெனு[3] மாலாக் கூட்டம்வந்தொலிப்ப
ஊன்றடியெலும்பி னுட்டிடலடைந்து
தோன்றியபல்பிணிப் பின்னகஞ்சுழலக்
கால்கையினரம்பே கண்டமாக
மேதகுநிணமே மெய்ச்சாலாக
முழக்குடைத்துளையே முகங்களாக
வழுக்குடைமூக்கா றோதம்வந்தொலிப்ப
இப்பரிசியற்றிய வுடலிருங்கடலுட்
டுப்புரவென்னுஞ் சுழித்தலைப்பட்டிங்
காவாவென்னுநின் னருளினைப்பெற்றவர்
நாவாயாகிய நாதநின்பாத
முந்திச்சென்று முறைமையின்வணங்கிச்
சிந்தைக்கூம்பினைச் செவ்வியலிருத்தி
உருகிய்வார்வப் பாய்பூரித்துப்
பெருகியநிறையெனுங் கயிற்றிடைப்பிணித்துத்
துன்னியசுற்றச் சுடர்க்கயிறறுத்து
மன்னியவொருமைப்f பொறியினைமுறுக்கிக்
காமப்பாரெனுங் கடுவெளியற்ற
தூம்ச்சோதிச் சுடர்க்குற நிறுத்திச்
சுருங்காவுணர்ச்சித் துடுப்பினைத்துழாவி
நெருங்காவளவி னீள்கரையேற்ற
வாங்கயாத்திரை போக்குதிபோலும்
ஓங்குகடலுடுத்த வொற்றியூரோயே.
[3] ஆலா - ஓர்வகை நீர்ப்பறவை.
8

ஒற்றியூர வுலவாநின்குணம்
பற்றியாரப் பரவுதல்பொருட்டா
என்னிடைப்பிறந்த வின்னாப்புன்மொழி
நின்னிடையணுகா நீர்மையவாதலின்
ஆவலித்தழுதலி லகன்றதம்மனைக்
கேவலஞ்சேய்மையிற் கேளாளாயினும்
பிறித்தற்கரிய பெற்றியதாகிக்
குறைவினிலார்த்துங் குழவியதியல்வினை
யறியாதெண்ணி லூழிப்பிறவியின்
மயங்கிக்கண்ணிலர் கண்பெற்றாங்கே
தாய்தலைப்படநின் றாளிணைவணக்கம்
வாய்தலையறியா மயக்குறும்வினையேன்
மல்கியவின்பத் தோடுடன்கூடிய
வெல்லையிலவாவினி லியற்றியவாகக்
கட்டியநீயே யவிழ்க்கினல்ல
தெட்டனையாயினும் யானிதற்கறியேன்
றுன்னிடையிருளெனுந் தூற்றிடையொதுங்கி
வெள்ளிடைகாண விருப்புறுவினையேன்
றந்தையுந்தாயுஞ் சாதியுமறிவுநஞ்
சிந்தையுந்திருவுஞ் செல்கதித்திறனுந்
துன்பமுந்துறவுந் தூய்மையுமறிவு
மின்பமும்புகழு மிவைபலபிறவுஞ்
சுவையொளியூரோசை நாற்றந்தோற்ற
மென்றிவைமுதலா விளங்குவவெல்லா
மொன்றநின்னடிக்கே யொருங்குடன்வைத்து
நின்றனன்றனியே நின்னடியல்லது
சார்வுமற்றின்மையிற் றளர்ந்தோர்காட்சிச்
சேர்விடமதனைத் திறப்படநாடி
யெய்துதற்கரியோ யானினிச்
செய்வதுமறிவனோ தெரியுங்காலே
9

காலற்சீறிய கழலோய்போற்றி
மூலத்தொகுதி முதல்வ போற்றி
ஒற்றிமாநக ருடையோய்போற்றி
முற்றுமாகிய முதல்வபோற்றி
யணைதொறுஞ்சிறக்கு மமிர்தேபோற்றி
யிணைபிறிதில்லா வீசபோற்றி
யார்வஞ்செய்பவர்க் கணியோய்போற்றி
தீர்விலின்சுவைத் தேனேபோற்றி
வஞ்சனைமாந்தரை மறந்தோய்போற்றி
நஞ்சினையமிர்தா நயந்தோய்போற்றி
விரிகடல்வையக வித்தேபோற்றி
புரிவுடைவனமாப் புணர்ந்தோய்போற்றி
காணமுன்பொருள் கருத்துறைசெம்மைக்
காணியாகிய வரனேபோற்றி
வெம்மைதண்மையென் றிவைகுணமுடைமையிற்
பெண்ணோடாணெனும் பெயரோய்போற்றி
மேவியவவர்தமை வீட்டினிற்படுக்குந்
தீபமாகிய சிவனே போற்றி.
மாலோய்போற்றி மறையோய்போற்றி
மேலாய்போற்றி வேதியபோற்றி
சந்திரபோற்றி தழலோய்போற்றி
யிந்திரபோற்றி யிறைவபோற்றி
யமராபோற்றி யழகாபோற்றி
குமராபோற்றி கூத்தாபோற்றி
பொருளேபோற்றி போற்றியென்றுனை
நாத்தழும்பிருக்க நவிற்றினல்ல
தேற்றுதற்குரியோர் யாரிருநிலத்தே. 10

திருச்சிற்றம்பலம்.
திருவொற்றியூர்த்தொகை முற்றிற்று.

Source Colophon

Tamil source text reproduced from the digital transcription by Project Madurai (PM #270, projectmadurai.org), prepared through distributed proofreading from scanned images provided by the Digital Library of India. The text follows the 1887 printed edition supervised by A. Irāmacuvāmi of the Cidambaracuvāmikaḷ school. Project Madurai texts are freely distributable with header intact.

Variant readings noted in the source are preserved in square brackets. Verse numbering follows the 1887 edition.

🌲