by Acarya Shrigupta

The Tattvavatara-vrtti ("Commentary on Entering into Reality") is a systematic Madhyamaka treatise by Acarya Shrigupta (Tibetan: dPal sbas, "Hidden Glory"), a philosopher who likely flourished in the seventh or eighth century CE. Shrigupta was a teacher of Jnanagarbha, who in turn taught Shantarakshita — placing this text at the headwaters of the Svatantrika-Madhyamaka synthesis that would transform Buddhist philosophy across India and Tibet.

The text establishes the emptiness of all phenomena through the reasoning of "neither one nor many" (ekanekaviyoga) — one of the most important logical arguments in the Madhyamaka tradition. The commentary first dismantles the reality of external objects by showing that atoms cannot be established as either singular or plural. It then turns the same reasoning on the Yogacara claim that consciousness alone is ultimately real. Having demolished both external realism and idealism, it establishes that conventional reality functions precisely because it lacks ultimate nature — like reflections, like the children of an illusionist. The text closes with a defence of the Madhyamaka method and an exhortation to meditative equipoise.

This argument — that phenomena are empty because they are "free from the nature of being one or many" — would later be formalized by Shantarakshita in his Madhyamakalankara. That Shrigupta's text preserves an earlier formulation makes it a significant witness to the development of Madhyamaka logic.

The Sanskrit original is lost. No translator colophon survives in the Tibetan. This is the first English translation.

Homage to the youthful Manjushri!

He who, for the sake of the ultimate,
Taught that all beings lack self-nature —
To that Omniscient One I bow,
And explain this entering into reality.

Since placing right view first certainly brings about the definite good and high status, this is here summarized and set forth.

All these things, external and internal,
Are in truth without self-nature,
Because they are free from the nature of being one or many,
Like reflections.

Whatever is free from the nature of being one or many is, in the ultimate sense, without self-nature — like a reflection. All these entities existing externally and internally are also, because they are free from the nature of being one or many, without self-nature.

This is not unestablished. Consider:

Because aggregation is impossible, an atom is not singular.

An atom is not singular. Being of a single nature and facing one direction in one location, it cannot aggregate with anything. Nor does it face another atom through a different nature, because that would absurdly entail plurality.

If one grants this:

Because the singular does not exist, there is no otherness either.

Plurality also does not hold. The singular is the identity of the many — without the one, the many too cannot exist.

Because of contradiction, other forms
Also cannot be tenable.

Contradictories require accepting one and rejecting the other — without this, they do not exist, and therefore other aggregates are impossible.

Therefore, because there is no producer,
Substance and all the rest are eliminated.

Since atoms are in this way without self-nature — whether established through direct perception or otherwise — substances depending on them, qualities, actions, universals, and the like are all entirely eliminated.

By the nature of accumulated atoms,
Form, and the eye likewise.

The form aggregate, whose essence is accumulated atoms, is also untenable. If individual atoms do not exist, their aggregation too is impossible.

If one thinks, "Through the stirring of latent tendencies of ignorance, consciousness alone appears as dual" — this too is untenable, because consciousness also does not transcend the nature of being one or many.

Regarding this:

Those that are not distinct from the variety of aspects
Are not a single consciousness, because of their variety.

Consciousness is not singular, because the many aspects are not different from it. Otherwise, two contradictory properties would become separate things. Furthermore:

Nor is it tenable as many.
The aggregation of many consciousnesses
Is impossible, and thus difficult to maintain.

If one accepts many simultaneous consciousnesses, their aspects, like atoms, would each need to aggregate — and this is untenable.

If one asks, "Is not all of this well stated, granting that the aspects exist?" — if the various aspects are untrue, then it absurdly follows that there is nothing to be experienced — because nothing at all would be reliable. And since the aspects are unconnected, how then would appearances arise? Furthermore:

Who would deny the self-nature
Of the cognition that comprehends false appearances?

These are interstitial verses.

If the aspects are not untrue, then they are true. But what is born from the untrue cannot exist, because what arises from falsehood cannot be real.

If form is said to be related, that is not tenable. If one accepts the aspects as true, consciousness has apprehended objects. But:

Because they produce damage,
Non-dual cognition is itself erroneous.

These are interstitial verses.

But if the aspects are true — that too fails, because non-duality is impossible. If knowable and knower are analysed, they are not genuinely established. State what other form there could be. If it is said that this state cannot be indicated — then, resting at ease, the established convention suffices.

Because mind does not exist,
Mental events are also eliminated.

Since mind and its events share a single ground, if mind does not exist, mental events also do not exist.

If the aggregates are genuinely nonexistent, then momentary things — being without stability — are simply nonexistent.

If entities existed, then one might ponder
The qualities attributed to them.

Time, direction, self, space, and other supposedly permanent things — because they cannot accomplish any function — are easily established as nonexistent. The two states of assembly and isolation are without difference. If there were a difference, the entity would be unstable because produced by another.

If something is not of that entity's own nature, it is set aside for now.

Because they are not free from its power,
These do not perform functions sequentially.

If it is the agent, it would not act —
Because it already possesses that nature.
And it would act again. But if
What was previously done is not done again,
Then it is an agent that does not act.

What is the pervasion of a singular thing? If the many and the singular were joined, there would be only one location. If the locations are different, then this too is singular.

It is not pervaded either —
This is how it stands.

The unexamined singular is delightful;
Born from that, likewise.

Things of that nature — produced by such causes — whatever gives rise to conventional designation in the world, unexamined, is delightful. These accomplish their respective functions.

On the ultimate level:

All those entities without self-nature —
The worldly activities they produce —
How are they not
Just like the child of an illusionist?

If they did not exist, how would there be appearances? They are also not known as real.

Therefore, the proponent of no self-nature
Does not eliminate appearances.

These are interstitial verses.

Dependent origination performs its function. Thus, the wheel of dependent origination — without arising and without ceasing — appears as a garland of appearances. Confused minds project onto it.

Conventional karma and its fruits are connected.
The conventional is not denied.
Therefore, abandon delight in wrongdoing.
Strive in virtuous qualities.

Through the garland of appearances, one who practises seeing all phenomena as having the nature of emptiness — just as when one directly perceives an entity — that is meditation. Whatever one grows accustomed to in this way: that is what one comes to know.

This teaching — that all things lack self-nature — makes all knowable. For: grasping at entities, and what is contradictory and indefinite, are not present.

Appearances, by their own nature,
When directly known — all is known.
When grasping at truth is reversed,
Entities do not arise.

What then is this emptiness? By generating self-directed engagement, how could appearances be exhausted? Therefore, the benefit of beings and all the rest — all this is easily accomplished.

If these enemies — attachment, hatred, and the like —
Are overcome and reversed,
How would they arise again?
The arising of all faults
Is manifestly from self-grasping.

Through grasping at self and mine, attachment arises.
Through harm to that, hatred.
From that, a collection of faults arises; from that,
Beings become thoroughly afflicted.

Confusion brings a sudden fall into peril.

These are summary verses.

The means to accomplish the welfare of beings — when one possesses the wisdom of conceptual analysis, this is not to be faulted, for its very nature serves the benefit of beings.

Therefore, who would ponder whether it is clear or unclear?

When conceptual analysis is connected,
The appearing of objects is "not clear" —
So say the proponents of externalism.
But if it also accomplishes the welfare of beings,
What fault is there in possessing it?

These are interstitial verses.

All teachings of aggregates and so forth
Were for the sake of taming.

Aggregates and so forth were taught as a concession to tame disciples; this was the Buddha's own acceptance.

Following the dispositions of disciples, the Sage's
Acceptance of persons — whatever form it took —
Long-established views, difficult to abandon,
Were gradually led to the truth. That was his method.

The teaching that all phenomena
Are without self-nature —
That is the definitive teaching.

Seeing that it is deceptive — when unexamined,
There is a delightful valid cognition of the mind.
When its objects are analysed,
It protects worldly activity.

Direct manifestation is not connected to analysis. Having eliminated the nature fabricated by statement and the nature fabricated by understanding, with respect to appearances, the self-nature of practical engagement establishes through certainty.

These are interstitial verses.

Because everything is subsumed — the pervasion of what depends on conditions of damage: that which pervades entities is the lack of self-nature itself. How then could there be contradiction or indefiniteness? The unestablished is always and only luminously clear. By this very reasoning, reflections and the like are also established as being without self-nature.

This is for the understanding of beginners. The previous masters had said as much. Because nothing else whatsoever is needed:

For the unknowing, examples and reasons together with the entity
Are shown to those who do not understand.
For the wise, the reason alone
Suffices as intermediary.

The reason is reversed.
Its error and contradiction do not abide.
By this correct reasoning,
Both the dependence and the example are established.

These are interstitial verses.

If one objects that the reason, being identical with what is to be proved, is merely one side of the thesis — lack of self-nature, for those who cling to entities, is suitable as a designation of the selflessness of all phenomena, establishing the selflessness of all phenomena.

All things, internal and external — nothing remains but mere confusion.

Therefore, all entities are from the very beginning unborn, and all these internal and external things —

When there is nothing but confusion,
What could be called non-confusion? State it.
Knowing that nothing but confusion exists —
That itself is held to be non-confusion.

Having abandoned the two extremes —
Superimposition and deprecation —
This is the Middle Way,
Taught with the lion’s roar.

In order to protect beings from suffering, the Sugatas — moved by compassion and acting through the power of others for the benefit of beings — having traversed the path to its very limit and in order to make realisation directly manifest: wise ones of this age, set your minds in meditative equipoise!

This profound treatise,
Composed by an intelligent person
Who strives for correct analysis —
Although its meaning is difficult to understand without error,

Following the wise
And with the thought of benefiting
Those inferior to myself and those who are deluded,
I composed this memorandum on reality.

Looking at my own abilities
And composing this with faith and respect —
Whatever I have said that contradicts
Or is inconsistent with the scriptures,
May the wise bear with it.

The Commentary on Entering into Reality, composed by Acarya Shrigupta, is complete.

Colophon

Good Works Translation from Classical Tibetan. Translated from the Dege Tengyur (Tohoku 3892) by Dorje of the New Tianmu Anglican Church, 2026.

The Sanskrit title is given as Tattvavatara-vrtti; the Tibetan title is de kho na la 'jug pa'i 'grel pa, "Commentary on Entering into Reality." The author is identified in the Tibetan colophon as slob dpon dpal sbas (Acarya Shrigupta, "Hidden Glory" or "Protected by Glory"). Shrigupta was a Madhyamaka philosopher, likely active in the seventh or eighth century, and a teacher of Jnanagarbha in the lineage that led to Shantarakshita's synthesis of Madhyamaka and Yogacara. The text preserves an early formulation of the ekanekaviyogahetu ("reasoning of neither one nor many"), later formalized in Shantarakshita's Madhyamakalankara.

No translator colophon survives for this text — the Tibetan records only the author's name and title. The Indian pandita and Tibetan lotsawa who produced the Tibetan version are unidentified.

The text is a commentary (vrtti) that alternates between embedded root verses and prose explication. The phrase "interstitial verses" (bar skabs kyi tshigs su bcad pa) marks passages where the author inserts verse excursions into the main argument; "summary verses" (bsdus pa'i tshigs su bcad pa) marks recapitulations. The overall structure follows the classic Madhyamaka pattern: establishing the thesis (all phenomena lack self-nature), refuting external objects (atoms), refuting idealism (Yogacara), addressing permanent entities, establishing conventional reality, describing the path, and defending the method epistemologically.

Some passages remain difficult due to the density of the philosophical argument and the way the text crosses folio boundaries in the Esukhia etext. These passages are translated to the best reading available but may benefit from comparison with manuscript images on BDRC.

First English translation. No previous English translation is known to exist.

Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.

🌲

Source Text: དེ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་འགྲེལ་པ།

Classical Tibetan source text from the Esukhia Unicode etext of the Dege Tengyur (GitHub: Esukhia/derge-tengyur, CC0). File 108 (dbu ma, ha), D3892, folios 39b.4 through 43b.5. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.

༄༅༅། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏ་ཏྭཱ་བ་ཏཱ་ར་བྲྀཏྟི། བོད་སྐད་དུ། དེ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་འགྲེལ་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་གིས་དམ་པའི་དོན་དུ་ན། །འགྲོ་ཀུན་རང་བཞིན་མེད་
[39b.5]གསུངས་པ། །ཀུན་མཁྱེན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། །དེ་ཉིད་ལ་ནི་འཇུག་པ་བཤད། །ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་བཏང་བ་ནི། ངེས་པར་ལེགས་པ་དང་མངོན་པར་མཐོ་བ་ཐོབ་པས་ན་དེ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། །ཕྱི་རོལ་ནང་ན་གནས་འདི་ཀུན། །ཡང་དག་ཏུ་ནི་
[39b.6]རང་བཞིན་མེད། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད། །བྲལ་བའི་ཕྱིར་ན་གཟུགས་བརྙན་བཞིན། །གང་ཞིག་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་དེ། དཔེར་ན་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་དང་ནང་ན་གནས་པའི་དངོས་པོ་འདི་དག་
[39b.7]ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བས་ན་རང་བཞིན་མེད་དོ། །མ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བསྩགས་མི་རུང་ཕྱིར་རྡུལ་གཅིག་མིན། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གཅིག་པུ་དེ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་ཡུལ་གཅིག་ན་གནས་
[40a]
[40a.1]པས་ན་བསྩགས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དུ་མ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཟད་མོད་ཅེ་ན། དེ་མེད་ཕྱིར་ན་གཞན་ཉིད་མིན། །དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་
[40a.2]མང་པོའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་མེད་ན་འདི་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བའི་ཕྱིར་ནི་རྣམ་པ་གཞན། །ཡོད་པར་ཡང་ནི་མི་འཐད་དོ། །འགལ་བ་དག་ནི་གཅིག་ཉེ་བར་གཟུང་བ་ཅིག་ཤོས་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་གཞན་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟར་རྩོམ་བྱེད་མེད་
[40a.3]པའི་ཕྱིར། །རྫས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བསལ། །དེ་ལྟ་བུར་རྡུལ་ཕྲན་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དེ་མངོན་སུམ་དང་། གཞན་དུ་བརྩམས་པ་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ཡོན་ཏན་དང་། ལས་དང་། སྤྱི་ལ་སོགས་པའང་རིང་དུ་སྤངས་པ་ཁོ་ནའོ། །རྡུལ་
[40a.4]ཕྲན་བསགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། །གཟུགས་སོགས་མིག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་བསགས་པའི་ངོ་བོ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲན་སོ་སོར་མེད་ན་བསགས་པའང་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྙམ་དུ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་འཁྲུགས་
[40a.5]པའི་དབང་གིས་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཀུན་དུ་སྣང་ངོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། དེ་ཡང་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ། རྣམ་པ་ཐ་དད་མ་ཡིན་རྣམས། །སྣ་ཚོགས་ཕྱིར་ན་སེམས་གཅིག་
[40a.6]མིན། །ཤེས་པ་གཅིག་པུ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྣམ་པ་དུ་མ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་ཆོས་འགལ་བར་གནས་པ་གཉིས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ལ་སྐུར་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འོ་ན་སེམས་ཀྱང་རྣམ་པའི་གྲངས་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་
[40a.7]ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དུ་མའི་ཕྱོགས་བསགས་པ། །མི་རུང་ཕྱིར་ན་འཐད་པར་དཀའ། །ཅིག་ཅར་དུ་ཤེས་པ་དུ་མ་ཁས་ལེན་ན། རྣམ་པ་རྣམས་རྡུལ་ཕྲན་བཞིན་དུ་བསགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་རྟག་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་རྣམས་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་
[40b]
[40b.1]ཉིད་ཁས་བླངས་ན་འདི་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རྣམ་རྣམས་མི་བདེན་ཉིད་ཡིན་ན། །ཧ་ཅང་ཐལ་འགྱུར་བ། གལ་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་ན་འདི་དག་ཀྱང་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡང་དེར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་
[40b.2]གནོད་སྲིད་ན། ཐམས་ཅད་ཡིད་བརྟན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟ་བུར་ན་སྣང་འགྱུར། གཞན་ཡང་{བརྫུན་,རྫུན་}པ་རྣམས་དང་ཤེས་པར་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ངེས་པ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་བདག་འདི་འདོད་ན། །དེ་ལ་ངས་ཅི་བྱ་སྙམ་
[40b.3]ན། །རྟོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་། །སྨྲ་བ་ལ་ནི་སུ་ཞིག་འགོག །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་བདེན་པ་ཉིད། །ངེས་པར་སྣང་བའི་དབང་གིས་འབྲེལ་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི་བདེན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་
[40b.4]ལས་བྱུང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ནི་འབྲེལ་ཞེས་མི་འཐད་ན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་བདེན་པར་ཁས་བླང་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་གཟུང་བ་དང་། འཛིན་པ་དང་བྲལ་མི་འཐད་དོ། །གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཉིས་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཤེས་བྱར་གནས། །
[40b.5]གནོད་པ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས། །གཉིས་མེད་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །འོན་ཏེ་བདེན་ན་གོ། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་གཉིས་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ན་ཤེས་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་རིག་
[40b.6]པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བརྟགས་ན་ཡང་དག་མིན། །རིག་བྱ་དང་རིག་པ་པོའི་དངོས་པོར་བརྟག་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །རིག་བྱ་མེད་ཕྱིར་གཞན་མི་རིག །གཉིས་སུ་མེད་ཕྱིར་བདག་ཉིད་མིན། །
[40b.7]བརྟགས་ན་ཡང་དག་ཉིད་མི་འགྱུར། །རྣམ་པ་གཞན་གང་ཡིན་པ་སྨྲོས། །གལ་ཏེ་གནས་སྐབས་དེ་བསྟན་པར། །བྱ་མིན་ཞེ་ན་རྐང་བརྐྱང་སྟེ། །གྲགས་པས་དད་པ་བསྐྱེད་པ་ཡི། །དད་ལྡན་རྣམས་ལ་མཛེས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ནི་དེ་ལྟར་
[41a]
[41a.1]མེད་པའི་ཕྱིར། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་བསལ། །དེ་ལྟར་ན་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། སེམས་མེད་ན་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་སླ་བ་ཉིད་དོ། །ཡང་དག་པར་ན་དངོས་མེད་པར། །སྐད་ཅིག་པ་ཉིད་ཅི་ལ་བརྟེན། །དེ་ལྟར་དངོས་
[41a.2]པོ་རྣམས་ཡང་དག་པར་མེད་པ་ཡིན་ན། སྐད་ཅིག་ལ་འཇིག་པ་ཉིད་གནས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དངོས་ཡོད་ན་ནི་དེར་བསྟན་པའི། །ཆོས་དེ་དག་གི་དེ་བསམ་གྱི། །མོ་གཤམ་བུ་ལ་གཏོང་བ་ཡི། །ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་འགས་མི་རྟོགས། །རིམ་དང་རིམ་མིན་འགལ་བའི་ཕྱིར། །རྟག་པ་དོན་བྱེད་རུང་མ་ཡིན། །
[41a.3]དུས་དང་ཕྱོགས་དང་བདག་དང་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་གཡུང་དྲུང་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དོན་བྱེད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཉིད་འཐོབ་པར་སླ་བ་ཁོ་ནའོ། །འདི་དག་ནི་རིམ་གྱིས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ནུས་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་
[41a.4]ཏེ། ཚོགས་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་གནས་སྐབས་གཉིས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ནི་གཞན་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་མི་བརྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིག་ཅར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཉམས་པའི་ཕྱིར། ཡང་བྱེད་པ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་བྱེད་
[41a.5]ན་ནི་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་རེ་ཞིག་གཞག་གོ། །དེ་ཡི་མཐུ་དང་མ་བྲལ་ཕྱིར། །འདི་དག་རིམ་གྱིས་དོན་མི་བྱེད། །ཚོགས་རྣམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་བཞིན། །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ། །ཁྱད་པར་ཡོད་ན་གཞན་ཉིད་འགྱུར། །བསྟན་པ་ཉིད་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར། །འདི་དག་རིམ་
[41a.6]མིན་བྱེད་ཡིན་ན། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཡིན་ཕྱིར་ཏེ། །ཡང་བྱེད་འགྱུར་རོ་འོན་ཏེ་དེ། །སྔོན་བྱས་ཟིན་པས་མི་བྱེད་ན། །བྱེད་ཡིན་མི་བྱེད་ཡང་ཡིན་ཞེས། །བྱ་བའི་ཚིག་དེ་ཀྱེ་རེ་འབྲེལ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །ཐ་དད་ཡུལ་རྣམས་དང་འབྲེལ་ཕྱིར། །གཅིག་
[41a.7]པུའི་ཁྱབ་པ་ཇི་ལྟ་བུ། །མང་པོ་དང་གཅིག་པུ་དང་ལྡན་ན་ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་ཐ་དད་ན་ནི་འདི་ཡང་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པས་གཅིག་པུས་ཁྱབ་པ་ཉིད་ག་ལ་ཡོད། །སྣ་ཚོགས་འདི་དག་ཅིག་ཤོས་གཏོང་། །གཅིག་དང་དུ་མ་ཉིད་སྤངས་ཤིང་། །ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་
[41b]
[41b.1]མ་ཁྱབ་པའང་། །མ་ཡིན་ཞེས་ནི་བྱ་བར་གནས། །མ་བརྟགས་གཅིག་པུ་ཉམས་དགའ་སྟེ། །དེ་འདྲ་ལས་བྱུང་དེ་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོ་དེ་དག་དེ་ལྟ་བུའི། །དོན་བྱ་དེ་དང་དེ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་ན་སྣང་བའི་དངོས་པོ་བརྟག་པའི་སྤུངས་མི་བཟོད་པ་རང་དང་མཐུན་པའི་
[41b.2]རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་འདི་དག་ནི་གང་ལས་ཐ་སྙད་འདིར་འགྱུར་བ་དོན་བྱ་བ་མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བ་ཉིད་དེ་དང་དེར་ཉེ་བར་བྱེད་དོ། །དམ་པའི་དོན་དུ་གཅིག་པ་དང་། །དུ་མ་ལ་སོགས་དངོས་དང་བྲལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་བྱས་ན། །ཉམས་དགའ་བ་ཡི་ངོ་བོར་སྣང་། །ཕྱི་ནང་གནས་
[41b.3]པའི་དངོས་པོ་རྣམས། །འཇིག་རྟེན་སྤྱོད་པ་འདི་བྱེད་གང་། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་དག་རྣམས། །མོ་གཤམ་བུ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་མེད་ན་ཇི་ལྟ་བུ། །སྣང་བ་འགྱུར་སྙམ་སེམས་ན་ནི། །གལ་ཏེ་སྣང་བ་འདི་འདོད་ན། །དེ་ལ་ཁོ་བོས་ཅི་བྱར་ཡོད། །ཡང་དག་ལྟ་བས་ཕྲ་རབ་ཀྱི། །ངོ་བོ་
[41b.4]ཡང་ནི་མི་ཤེས་སོ། །དེ་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་སྨྲ་ཡི། །སྣང་བ་བསལ་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཀུན་རྫོབ་པའི། །དངོས་པོ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་རྣམ་གཞག་སོགས། །སྨོས་ཤིག་སུ་ཞིག་འགོག་
[41b.5]པར་བྱེད། །དེ་ལྟར་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མེད་པ་སྣང་བའི་ཕྲེང་བ་ལ་སེམས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་འབད་མི་དགོས་པ་ཁོ་ནའོ། །དངོས་པོར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་སྐྱེ། །དེ་ཡོད་ན་ནི་རྒ་ལ་སོགས། །
[41b.6]ལས་དང་དེ་ཡི་འབྲས་འབྲེལ་པ། །ཀུན་རྫོབ་པ་ནི་མ་བཀག་གོ། །དེ་ཕྱིར་སྡིག་ལ་དགའ་བྲལ་བྱ། །དགེ་བའི་ཆོས་ལ་འབད་པར་བྱ། །སྣང་བའི་ཕྲེང་བ་འདི་གནས་ཏེ། །རང་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་རབ་སྐྱེ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །འགའ་ཞིག་སྒོམ་པ་གོམས་པ་ཡི། །མཐུ་
[41b.7]ཡིས་ཆོས་ཀུན་ངོ་བོ་ཉིད། །མེད་པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དུ། །འགྱུར་ཏེ་དངོས་པོ་མཐོང་བ་བཞིན། །གང་ཞིག་ཇི་ལྟར་གོམས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྒོམ་པ་འཕེལ་བ་ཁྱད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལྟ་བུའོ། །འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཆོས་
[42a]
[42a.1]ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་གོ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཐམས་ཅད་རིག་པ་སྲིད་པ་ཞེས་འཆད་དེ། འདི་ལྟར་དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང་། །ཅིག་ཤོས་ཀྱང་འགལ་ལ། འགལ་བ་གཉིས་ཀྱང་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་འཕེལ་ན་ཅིག་ཤོས་འགྲིབ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ན་
[42a.2]འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པ་དག་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད། །མངོན་དུ་རིག་པས་ཐམས་ཅད་རིག །བདེན་པར་འཛིན་པ་ལོག་ན་ནི། །དངོས་པོ་མ་སྐྱེས་སྟོན་པ་ཡིན། །མ་བརྟགས་ཉམས་དགའ་ཉིད་གནས་ན། །གང་ལ་གང་གིས་སེམས་ཅན་དོན། །ཇི་ལྟར་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ། །བརྒལ་
[42a.3]བ་འདི་ནི་ཇི་ཞིག་ཡིན། །རང་དགས་འཇུག་པ་བསྐྱེད་པ་ཡིས། །སྣང་བ་རྣམས་ནི་ག་ལ་ཟད། །དེས་ན་སེམས་ཅན་དོན་བྱ་{སྩོགས,སོགས}། །འདི་ཀུན་ལེགས་པར་གནས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །བདེན་པ་འཛིན་པའི་དབང་གིས་སྐྱོན། །ཆགས་
[42a.4]དང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ། །དགྲ་རྣམས་རབ་འབྱུང་དེ་ལྡོག་ན། །དེ་རྣམས་འབྱུང་བར་ག་ལ་འགྱུར། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ནི། །ཡང་དག་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་རབ་ཏུ་ཞི་ན་ཡང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བར་ག་ལ་འགྱུར། །
[42a.5]བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པས་ཆགས། །དེར་གནོད་པ་ལ་ཞེ་སྡང་ངོ་། །དེ་ལས་ཉེས་ཚོགས་སྐྱེ་དེ་ལས། །སྐྱེ་བོ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་བསྟེན། །འཁྲུལ་པ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །མ་འཁྲུལ་རིམས་ནད་མེད་པའི་ཐབས། །ཐོབ་པར་གྱུར་ནས་ཅི་ཡི་ཕྱིར། །ཉོན་མོངས་
[42a.6]གློ་བུར་ཉམ་ངར་ལྷུང་། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །སེམས་ཅན་གྱི་ནི་དོན་མཛད་ཐབས། །རྣམ་རྟོག་ཡེ་ཤེས་མངའ་བ་ན། །དེ་ཡི་ཀུན་མཁྱེན་རྩོམ་པ་ནི། །དེ་དོན་ཡིན་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད། །དེ་ནི་བྱང་གྲོལ་ལ་སོགས་པ་ལུང་འབོགས་པའི་རྒྱུ་རྣམ་
[42a.7]པར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མངའ་བ་ནི། ཉེས་པ་ལ་བརྟེན་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཡོད་ན་ཀུན་མཁྱེན་ལ། །དོན་ནི་གསལ་བར་སྣང་བར་འགྱུར། །ནོར་པ་ཙམ་ལ་གཞི་མེད་
[42b]
[42b.1]ཕྱིར། །གསལ་དང་མི་གསལ་སུ་ཞིག་སེམས། །རྣམ་རྟོག་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ལ། །དོན་སྣང་གསལ་བ་མ་ཡིན་ཞེས། །བྱ་བ་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བས་གསུངས། །གང་ཡིན་དེ་འདིར་སྐབས་མེད་དོ། །དེ་བས་དོན་ཀུན་སྟོང་པ་ཉིད། །ཐུབ་པས་ཀུན་རྫོབ་བརྗོད་པ་ན། །རྟོག་བཞིན་དུ་
[42b.2]ཡང་སེམས་ཅན་དོན། །མཛད་དང་ལྡན་ན་ཅི་ཞིག་ཉེས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བསྟན་པ་ཀུན། །འདུལ་བར་བྱ་བ་དག་གི་ངོར། །དགོས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པ་སྟེ། །དཔེར་ན་བདག་ཅེས་བརྗོད་པ་བཞིན། །གདུལ་བའི་སྐྱེ་བོའི་
[42b.3]ངོར་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཏེ། བདག་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ཡིན་ནོ། །གདུལ་བའི་རྗེས་སུ་ཐུབ་པ་ཡི། །གང་ཟག་ཞལ་བཞེས་ཅི་འདྲ་བ། །དེ་འདྲ་སྐྱོབ་པས་ཕུང་པོ་དང་། །སྐྱེ་མཆེད་ཁམས་རྣམས་རབ་ཏུ་བཤད། །དེ་བཞིན་རྣམ་རིག་བསྟན་པ་ཡང་། །དངོས་འཛིན་ཐོག་མ་ཡོད་མིན་
[42b.4]པ། །ཡུན་རིང་གནས་པ་སྤང་དཀའ་བ། །རིམ་གྱིས་དྲང་ཕྱིར་མཛད་པ་ཡིན། །ཆོས་རྣམས་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རང་བཞིན་མེད་ཉིད་བསྟན་གང་ཡིན། །དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་གཅེས་པ་ཡིན། །དེ་ནི་དབང་ཕྱུག་སེང་གེའི་སྒྲ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་
[42b.5]གོ། །སླུ་བ་མཐོང་ཕྱིར་མ་བརྟགས་ན། །ཉམས་དགའ་བ་ཡི་ཚད་མ་ཡིད། །དེ་ཡི་གཞལ་བྱ་རྣམ་གཞག་ན། །འཇིག་རྟེན་སྤྱོད་པ་སྐྱོབ་པར་འགྱུར། །མངོན་པར་འདོད་པའི་སྣང་བས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཚད་མས་གཞལ་བྱ་རྣམ་པར་གཞག་ན། ཐ་སྙད་འཇལ་བས་འདི་ལ་ཅིས་ཀྱང་
[42b.6]མི་འབྲེལ་ལོ། །ལུང་གིས་བསྐྱེད་པས་འདུས་བྱས་པའི། །རྟོགས་པས་བསྐྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཉིད། །རྣམ་པར་བསལ་ནས་སྣང་རྣམས་ལ། །ངོ་བོ་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །གཞན་དུ་གཞི་རབ་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་འགྱུར། །དམིགས་པ་པ་རྣམས་འགལ་བ་ཡི། །ཡོན་
[42b.7]ཏན་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཕྱིར་གནོད་པ་ཡི། །རྐྱེན་ལ་བརྟེན་པའི་ཁྱབ་པ་གྲུབ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་གཏན་ཚིགས་ལ། །འགལ་བ་དང་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད། །རྣམ་པ་གཞན་མེད་པ་ཡི་ཕྱིར། །གཏན་ཚིགས་
[43a]
[43a.1]དངོས་ལ་ཁྱབ་བྱེད་པ། །རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས། །འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་ག་ལ་འགྱུར། མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ནི་རྟག་ཏུ་གསལ་བ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ནི་གཟུགས་བརྙན་ལས། །སོགས་པའི་དཔེ་ནི་མ་གྲུབ་པོ། །རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་
[43a.2]འདི་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བྱིས་པས་གོ་བྱའི་ཕྱིར། །སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་བཤད། །འདི་ནི་འབྲེལ་པ་བརྗེད་པ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ལ་སོགས་པས་བཀོད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་
[43a.3]ཅིར་ཡང་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེ་ལ་གཏན་ཚིགས་དངོས་པོ་དང་། །དེ་དངོས་དེ་མི་ཤེས་ལ་བསྟན། །མཁས་པ་ལ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཉིད། །འབའ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན། །ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པའི་རྐྱེན་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་
[43a.4]གཏན་ཚིགས་ལྡོག །དེ་ཡི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དང་ནི། །འགལ་བ་ཉིད་དག་གནས་མེད་དོ། །ཡང་དག་གཏན་ཚིགས་འདི་ཡིས་ནི། །གཉི་ག་ལ་བརྟེན་དཔེ་ཡང་གྲུབ། །དྲན་སྨོས་མཉམ་པར་གཞག་པའི་རྒྱུར། །སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་པའི་
[43a.5]ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །གལ་ཏེ་དངོས་སུ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་དམ་བཅས་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ། །རུང་བ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད། །བྲལ་བས་
[43a.6]རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད། །དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་རུང་བ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀུན་གཟོད་མ་ནས། །མ་སྐྱེས་ཞེས་ནི་བྱ་
[43a.7]བར་གནས། །ནང་དང་ཕྱི་རོལ་འདི་དག་ནི། །འཁྲུལ་པ་ཙམ་ཞིག་རབ་ཏུ་སྣང་། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཟོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་དང་། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །སྣ་ཚོགས་འདི་ནི་
[43b]
[43b.1]འཁྲུལ་ཙམ་ན། །མ་འཁྲུལ་ཅི་ཞིག་ཡིན་པ་སྨྲོས། །འཁྲུལ་པ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་ཤེས་པ། །མ་འཁྲུལ་ཡིན་པར་ངེས་པར་བཟུང་། །སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་པའམ། །མཐའ་གཉིས་ཀྱི་ནི་རྣམ་སྤངས་པ། །འདི་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་པར། །སེང་གེའི་ང་རོས་
[43b.2]བསྟན་པ་ཡིན། །འགྲོ་བ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱབ་ཕྱིར་ཐུགས་རྗེས་གཞན་གྱི་དབང་གིས་སེམས་ཅན་ཕན་གདགས་ལ། །ཕྱོགས་པའི་བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས་ཚད་མ་དང་ལྡན་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་འདི་བསྟན་པ། །གང་ཡིན་དེ་ལ་སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོ་ཉོན་མོངས་ཆུ་བོ་སྟོང་འཁྲུག་
[43b.3]མཐར་བགྲོད་པར། །མངོན་སུམ་དག་ཏུ་བྱ་ཕྱིར་དེང་སང་མཁས་རྣམས་སེམས་མཉམ་གཞག་པར་གྱིས། །ཡང་དག་རྟོག་ལ་བརྩོན་པ་ཡི། །བློ་ལྡན་སྐྱེ་བོས་གང་བརྩམས་པའི། །བསྟན་བཅོས་ཟབ་མོའི་གཞུང་འདི་ལ། །དོན་བཞིན་མ་ནོར་རྟོགས་དཀའ་ཡང་། །
[43b.4]མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སྙེགས་དང་། །བདག་པས་དམན་ཞིང་རྨོངས་རྣམས་ལ། །ཕན་འདོགས་སྙམ་པའི་རྣམ་རྟོག་གིས། །དེ་ཉིད་བརྗེད་བྱང་འདི་བརྩམས་སོ། །བདག་གི་ནུས་པ་ལ་ལྟོས་ནས། །དད་བྱས་གུས་པས་བརྩམས་པས་ན། །གཞུང་དང་མི་
[43b.5]མཐུན་འགལ་སྨྲས་རྣམས། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཟོད་པར་མཛོད། །དེ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་འགྲེལ་པ་སློབ་དཔོན་དཔལ་སྦས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།།

Source Colophon

Tibetan source text from the Esukhia Digital Dege Tengyur project. GitHub repository: Esukhia/derge-tengyur, file 108 (dbu ma, ha), Tohoku catalogue number D3892, folios 39b.4 through 43b.5. License: CC0 (Creative Commons Zero).

The original Sanskrit title is given as Tattvavatara-vrtti. The Tibetan colophon attributes the text to slob dpon dpal sbas (Acarya Shrigupta). No translator colophon survives.

🌲