by Māticitra

The Caturviparyaya-kathā ("Discourse on Abandoning the Four Inversions") is a Buddhist didactic poem by the Indian poet Māticitra (also known as Mātṛceṭa, c. 2nd–4th century CE), the most celebrated praise-poet of Indian Buddhism. In thirty-five verses, the poet systematically dismantles the four viparyāsa — the four fundamental cognitive errors that bind beings to saṃsāra: perceiving permanence where there is impermanence, happiness where there is suffering, purity where there is impurity, and self where there is selflessness.

The text moves through each inversion in turn: the inescapability of death (verses 3–11), the suffering inherent in birth, aging, and sense pleasure (verses 12–21), the impurity of the body (verses 22–29), and the absence of self and ownership (verses 30–33), before gathering all four into a single climactic verse calling the reader to realize the unborn, unceasing, undying state.

This is the first English translation. The Tibetan text is preserved in the Degē Tengyur (Tohoku catalogue D4169), in the Jātaka-miscellany section (Volume 172), folios 190a–192a. It was translated into Tibetan from Sanskrit by the Indian master Buddhabhadra and the great translator Rinchen Zangpo (958–1055 CE).

In Sanskrit: Caturviparyaya-kathā
In Tibetan: ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་སྤང་བའི་གཏམ

Homage to the youthful Mañjuśrī.

When noble beings speak in condemnation of attractive sense objects
and that disheartens you — why should you not be disheartened?
Your lovely body, with its many faults, has been disparaged,
yet it has many qualities. So listen a little to my words.

Were this body permanent — or if, though impermanent, it served as a means to happiness —
or if, failing that, it were pure — or, lacking even that, under your own power —
but it is not permanent, not a cause of happiness, not pure, not under your control.
Why then, you of diminished wisdom — tell me, why do you cling to this body with its hundred faults?

One who falls from the summit of a high mountain to the earth —
when shattered, does he experience happiness in the space between?
From the moment of birth, one races ceaselessly toward death.
In what interval do beings obtain happiness?

Who enters beneath the earth and uproots the nāga-lord like a lotus,
who climbs to the heavens and annihilates the hosts of gods including Indra,
who sweeps the surface of the earth, gathering up Niga and Raguna —
where will you dwell, safe from that Lord of Death, and be without fear?

Even if you live long, your body decays utterly through old age.
If life is short, in that brief span you go to the jaws of the Lord of Death.
A person caught between old age and death, dwelling in deprivation —
fallen into such a plight, there is no obtaining happiness from this or that.

Without compassion for the young, without the slightest respect for the old,
without a glance of regard for maidens, without pity for the destitute —
such is the Lord of Death, who follows no principles whatsoever.
Do not imagine he will wait because your young body is firm and fleshed.

When you hear that wealth near your home has been stolen,
the thought "I should guard my own house" — that is reasonable.
Yet when people are dragged from house after house, day after day —
do you not suspect Yama has seized them? Why does humanity not take heed?

Like a condemned man garlanded with flowers, surrounded by musicians,
led to the killing ground — with each step he nears the agony of death.
Just so, dwelling amidst enjoyments, each day you walk toward the Lord of Death.
O you! Do not let your mind grow arrogant on account of your prosperity.

The human lifespan, even at its greatest, is exhausted at a mere hundred years.
Of those, childhood at the start and old age at the end serve no purpose.
Sleep, illness, and the rest untimely destroy all hopes.
Among those who dwell at ease — how much of life's remainder is left?

Kings who conquered the Lord of the Thirty-Three in battle,
sages who extinguished darkness through the light of knowledge — they too die.
When seized by Yama, neither wealth nor companions avail.
If human effort cannot turn it back, then to whom can people go for refuge?

People with their treatises and studies, their sciences and crafts,
their trusted friends, their beloved wives, their attendants and retinues —
when the merciless Lord of Death annihilates them all across this earth,
what can anyone do? Before everything is gone, practice virtue well.

Alas! Deluded beings in this world are called fortunate for a happy birth,
yet old age, death, and illness have no pity for them.
These hundreds of sufferings — birth itself produces them.
Having given beings life, it praises them for the purpose of killing them.

Bound tightly within the membrane's pouch, unable to breathe, dwelling in affliction,
scorched by the unbearable heat of the stomach's fire in a cesspool of filth,
unable to speak, unable to hear, powerless to stretch, unable to lie at ease —
a person in the womb experiences suffering for nearly ten months.

Emerging through difficulty, instantly burned by the sun's sharp rays,
stung by hot winds, bitten by gnats and bees,
pained when relatives-turned-enemies sever the navel cord —
dwelling in the womb was thought superior, yet even that is untenable.

The body's activities amount to no more than moving hands and feet.
All objects of speech are reduced to meaningless babble.
When lying down, sleeping on one's back, the days and nights pass by.
Upon this earth, I have seen none as pitiable in suffering as an infant.

Unable to rise from sitting, unable to lie down, stand, or walk,
seated in place with unsteady body, unable to take a single step,
unable to express one's needs in words, confused in body and speech,
powerless yet clinging to life — alas, the suffering of old age surpassed.

Though many sufferings in the womb are experienced at length, they are unseen.
The moment of death too lies beyond the range of familiar eyes.

Arrogant and overcome by delight, in an assembly, targeted by a hundred women —
your eyes become a mark, and a rain of arrows falls, leaving you wretched.

When parched with thirst, drinking cool fragrant water;
when wretched with hunger, eating rice with meat;
when scorched by the blazing fire of desire, embracing one's wife —
calling these remedies for disease "happiness," beings become inverted.

A person with too little food grows thin; delighting in too much,
he cannot breathe and suffers, and incompatible food causes death.
Undigested food produces illness; digested food returns to hunger.
Alas — there is no occasion when eating food does not generate suffering.

When fine wood is blazing, it is indistinguishable from fire.
The world cries "Alas, fire!" and completely abandons it.
Likewise, when the body experiences very great suffering,
"this suffering is experienced by this body" — yet no one makes the distinction.

Breathing filth, surrounded by swarms of a hundred worms,
experiencing incomparable suffering from the heat of putrefaction,
dwelling in the mother's belly like a lightless prison —
when you were born thus, was it not exactly so? Why do you not understand?

Like dogs gnawing hungrily on hard, dry, tasteless bones,
their own saliva and blood staining their mouths — yet they think it delicious.

Just so, upon this collection called "the body," truly fearsome,
the deluded superimpose a hundred imagined qualities and delight.

Embracing fleshy, swollen, rounded breasts with a mind fixated on them,
drinking from a mouth full of saliva as if from a vessel of wine,
craving touch, clinging to the moist impure path —
for beings blinded by great delusion, what is there that is not attractive?

Washing leaves filth behind, and perfumed thread smells like a corpse.
Diligently polishing the teeth — yet the mouth still has a foul odor.
Wrapping everything in cloth reveals it to be deeply ugly.
This body is fearsome — yet I speak to young women and rely on them!

Not heeding what is trustworthy, without discernment of your own —
it is entirely fitting to say you are without ears and without a heart.

Not perceiving the body's frightful, ugly, moistening smell —
why should it not also be said that you are without a nose?

The purest silk, fragrant flowers, honey, and saffron —
whatever they touch, in an instant they become impure.
From nine wound-doors, foul-smelling filth constantly oozes.
How then do you grow conceited, thinking yourself fortunate?

Regarding these five aggregates as object and subject,
fixing upon "I" and "mine" where there is no self and nothing belonging to a self —
this deluded world is like a being tormented by thirst in a desert
who sees a bubble on mirage-water and thinks, "I will drink from that vessel."

Thinking "I am permanent" and experiencing pleasure and pain,
only regarding objects of the body as "mine" —
children, wife, and livestock, produced by conditions other than yourself —
how can you count them as "mine"? Indeed, this delusion is powerful.

It arises from causes; its continuance depends on its own conditions.
Through time it ages; through exhaustion of life-force and merit, it dies.
Having no power over birth, no power over aging, no power over death —
to say "my wife" — how is that not shameful?

That which is always under one's own power, that which is happiness itself,
that which one would not abandon even for an instant — that may be called "mine."
If this body is not under your power, and its sufferings are wearily cast off,
seeing what quality in it — who would cling to it?

Thinking "permanent" of what is impermanent, delighting in what is suffering as happiness,
clinging with great attachment to the impure body as pure,
grasping as "self" what is without self — clear away these dusts,
and through effort, realize the state that is unborn, unceasing, undying, and permanent.

Through this Discourse on Halting the Four Inversions,
whatever merit I have accumulated by composing it —
by that merit, may all beings of the three realms without exception
be freed in mind from the four inversions.

Colophon

Good Works Translation from Classical Tibetan. Translated by Pema (པད་མ), Tibetan Translator (Life 233), from the Degē Tengyur (Tohoku catalogue D4169), Jātaka-miscellany section (Volume 172), folios 190a–192a.3.

Māticitra (also known as Mātṛceṭa, c. 2nd–4th century CE) was the foremost Buddhist praise-poet of ancient India. His major works in the archive include the Hymn in One Hundred and Fifty Verses (D1147), The Mixed Praise (D1150), The Praise Worthy of Praise (D1138), and the Discourse on the Age of Strife (D4170). This discourse on the four inversions demonstrates his mastery of didactic verse — systematically dismantling the four cognitive errors that bind beings to saṃsāra.

The text was translated into Tibetan from Sanskrit by the Indian paṇḍita Buddhabhadra and the chief translator-monk Rinchen Zangpo (རིན་ཆེན་བཟང་པོ, 958–1055 CE), the great lotsāwa of the later diffusion period.

First English translation. No previous English translation of D4169 is known to exist. The English is independently derived from the Classical Tibetan source text. No existing English translation was consulted (none exists to consult).

Other works by Māticitra in the Good Work Library: Hymn in One Hundred and Fifty Verses (D1147) · The Mixed Praise (D1150) · The Praise Worthy of Praise (D1138) · Praise of the Marks of a Perfect Buddha (D1140) · Praise of the Three Jewels (D1141) · Praise of the Thirty-Five Sugatas (D1142) · Praise Expanding from One (D1144) · Letter to the Great King Kaniṣka (D4184) · Discourse on the Age of Strife (D4170)

Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.

🌲

Source Text: ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་སྤང་བའི་གཏམ

Caturviparyaya-kathā. Classical Tibetan source text from the Esukhia Digital Degē Tengyur (CC0). Tohoku catalogue D4169, Volume 172, folios 190a–192a.3.

༄༅༅། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཙ་ཏུརྦི་པརྱ་ཀ་ཐཱ། བོད་སྐད་དུ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་སྤང་བའི་གཏམ། འཇམ་དཔལ་
[190a]
[190a.1]གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཡིད་འོང་ཡུལ་རྣམས་ཡོངས་སྨོད་སྨྲ་བར་གྱུར་པ་ན། །དེ་ལ་ཡིད་འབྱུང་སྐྱོ་བར་བྱེད་ན་ཁྱེད་ཡིད་སྐྱོ་བར་ཅིས་མི་བྱེད། །ཁྱེད་ཀྱི་ལུས་སྡུག་དེ་ཡང་ཉེས་མང་དེ་ལ་སྨད་པར་བྱས་པ་ནི། །ཡོན་ཏན་མང་ཡོད་དེ་ཕྱིར་བདག་གི་
[190a.2]ཚིག་ནི་ཅུང་ཟད་མཉན་པར་གྱིས། །འདི་ནི་རྟག་པར་གྱུར་ཏམ་མི་རྟག་གྱུར་ཀྱང་ཇི་སྲིད་གྱུར་པ་འདི་ནི་བདེ་བའི་དོན་གྱུར་ཏམ། །དེར་མ་གྱུར་ཀྱང་གཙང་བར་གྱུར་ཏམ་དེ་མེད་གྱུར་ཀྱང་དབང་ཡོད་གྱུར། །རྟག་མིན་བདེ་བའི་རྒྱུ་མིན་གཙང་བ་མ་ཡིན་རང་དབང་ཅན་མིན་ན། །ཅི་ཕྱིར་བློ་གྲོས་རབ་ཉམས་ཁྱེད་ལུས་
[190a.3]ཉེས་བརྒྱར་བཅས་ལ་ཆགས་བྱེད་སྨྲོས། །རི་བོ་མཐོན་པོའི་རྩེ་མོའི་སྟེང་ནས་ས་ལ་ལྷུང་བར་གྱུར་པ་ཡིས། །ཞིག་པར་གྱུར་ཚེ་ཅི་འདི་བར་སྣང་ལ་ནི་བདེ་བ་མྱོང་གྱུར་རམ། །སྐྱེས་ནས་བརྩམས་ཏེ་འཆི་བ་ཉིད་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་རབ་ཏུ་རྒྱུགས་པ་ན། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་བར་སྐབས་གང་དུ་བདེ་བ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་
[190a.4]པར་འགྱུར། །གང་གིས་ས་འོག་འཛུལ་ཏེ་ཀླུ་ཡི་དབང་པོ་པདྨའི་རྩ་བ་ལྟར་འབྱིན་བྱེད། །གང་གིས་མཐོ་རིས་འཛེགས་ཏེ་དབང་པོར་བཅས་པའི་ལྷ་ཚོགས་མེད་པར་བྱེད་པ་དང་། །གང་གིས་ས་སྟེངས་འཕྱན་འཕྱན་ནི་ག་དང་ནི་ར་གུ་ན་ལ་བཏུས་འགྱུར་བའི། །འཆི་བདག་དེས་མི་ཚུགས་པར་གང་དུ་གནས་ནས་
[190a.5]ཁྱེད་ནི་འཇིགས་མེད་འགྱུར། །ཡུན་རིང་འཚོ་ཡང་ལུས་ནི་རྒས་པས་རབ་ཏུ་རྙིངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཚེ་ནི་ཐུང་འགྱུར་ཚེ་ནི་མོད་ལ་འཆི་བདག་ཁར་ནི་འགྲོ་བར་འགྱུར། །རྒ་དང་འཆི་བའི་བར་ན་ཕོངས་པར་བཅས་པར་གནས་པར་གྱུར་པའི་མི། །ཉམ་ངར་ལྷུང་བས་འདི་དང་འདི་ལས་བདེ་བ་ཐོབ་པར་ཡོད་
[190a.6]མི་འགྱུར། །བྱིས་པ་རྣམས་ལ་བརྩེ་མེད་རྒན་ལ་གུས་པར་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །གཞོན་ནུ་མ་ལ་ངོར་ལྟ་ཕྲ་མོ་མེད་ཅིང་ཉམ་ཐག་རྣམས་ལ་བརྩེ་མེད་པ། །དེ་ལྟར་གཞུང་ལུགས་མེད་པའི་འཆི་བདག་གང་ཡིན་དེ་ནི་བདག་ལ་ནི། །དུས་ལ་སྡོད་ཅེས་གཞོན་ལུས་ཤ་རྒྱས་སྲ་བར་ཁྱེད་ཡིད་མ་སེམས་ཅིག །
[190a.7]ཁྱིམ་དྲུང་གནས་པའི་ནོར་ནི་ཅུང་ཟད་རྐུས་ཞེས་ཐོས་པར་གྱུར་པ་ན། །རང་གི་ཁྱིམ་དག་བསྲུང་བར་བྱ་སྙམ་སེམས་པ་འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན། །མི་ནི་ཁྱིམ་ཁྱིམ་དག་ནས་ཉིན་རེ་དྲངས་ཏེ་ཁྱེར་བར་བྱེད་པ་ན། །གཤིན་རྗེ་ལ་ཅི་དོགས་མེད་གྱུར་ཏམ་འགྲོ་བ་མེལ་ཚེ་ཅིས་མི་བྱེད། །ཇི་ལྟར་གསད་བྱའི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་
[190b]
[190b.1]བཏགས་སིལ་ཀྲོལ་མིས་བསྐོར་ཏེ། །གསོད་སར་ཁྲིད་ལ་གོམ་པ་རེ་རེ་བོར་བས་འཆི་ཉེའི་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་ལ་གནས་ཉིན་རེ་འཆི་བདག་དྲུང་དུ་འགྲོ་བྱེད་ཀྱིས། །ཀྱེ་ཁྱེད་འབྱོར་པ་དག་གིས་ཡིད་ནི་དྲེགས་པ་དག་ཏུ་མ་བྱེད་ཅིག །འདི་ནི་མི་རྣམས་ཚེ་ནི་མཆོག་ཏུ་རིང་ཡང་ལོ་
[190b.2]བརྒྱ་ཁོ་ནར་ཟད། །དེ་ལས་ཀྱང་ནི་དང་པོ་བྱིས་པ་ཐ་མར་རྒས་པས་དོན་མི་བྱེད། །གཉིད་དང་ནད་སོགས་དག་གིས་དེ་དུས་མེད་པར་ཀུན་ནས་རེ་བ་འཇོམས། །བདེ་བར་གནས་པའི་མི་ནང་འགྲོ་བའི་ཚེ་ཡི་ལྷག་མ་ཇི་ཙམ་ཡོད། །སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་བདག་པོའི་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བའི་རྒྱལ་པོ་དེ་རྣམས་ནི། །
[190b.3]ཤེས་པའི་སྣང་བས་མུན་པ་ཟད་བྱས་དྲང་སྲོང་དེ་ཡང་ཤི་བར་འགྱུར། །གཤིན་རྗེས་ཟིན་པར་གྱུར་ཚེ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་མིན་བཤེས་པ་དག་གིས་མིན། །སྐྱེས་བུ་རྩོལ་བས་ཟློག་མི་བྱེད་ན་འདིར་ནི་མི་རྣམས་སུ་ལ་ཇི་ལྟར་སྐྱབས་སུ་འགྲོ། །བསྟན་བཅོས་ཀླགས་དང་བཅས་ཤིང་རིག་དང་བཟོ་ཡི་བྱ་བ་དང་
[190b.4]བཅས་དང་། །ཡིད་རྟོན་གྲོགས་བཅས་སྡུག་པའི་ཆུང་མ་དང་བཅས་དྲུང་གནས་འཁོར་བཅས་པའི། །མི་རྣམས་འཆི་བདག་སྙིང་རྗེ་མེད་པས་ས་སྟེངས་འདིར་ནི་ཁྱབ་འགྱུར་བས། །མེད་པར་བྱེད་ན་ཀུན་གྱིས་ཅི་བྱ་མ་ཡོངས་དགེ་བ་ལེགས་པར་གྱིས། །ཨེ་མའོ་སྐྱེས་བུ་རྨོངས་རྣམས་འདི་ན་བདེ་འགྲོར་སྐྱེས་
[190b.5]པ་བཟང་ཞེས་གྲགས། །རྒ་དང་འཆི་དང་ན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འདི་ལ་བརྩེ་བ་མེད་པར་གྲགས། །གཞན་ལས་སྐྱེས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱ་ཕྲག་འདི་དག་སྐྱེས་པ་ཉིད་བྱེད་དེ། །རང་གིས་བསྐྱེད་ནས་བུ་ནི་གསོད་པའི་དོན་དུ་དེ་དག་ལ་སྟོད་བྱེད། །ཤ་མའི་རྐྱལ་པར་ཤིན་ཏུ་བསྡམས་ཤིང་དབུགས་མ་ཕྱིན་
[190b.6]པར་ཉམ་ངར་གནས། །མི་གཙང་ཁྲོན་པར་ལྟོ་བའི་མེ་ཡི་ཚ་བ་མི་བཟད་པས་བསྲེགས་ནས། །སྨྲ་མི་ནུས་ཤིང་ཐོས་མིན་བསྐྱོང་བའི་དབང་མེད་ཉལ་བ་མ་ཡིན་པར། །མི་ནི་མངལ་དུ་ཟླ་བཅུ་ཉེ་བའི་བར་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་མྱོང་འགྱུར། །དཀའ་བ་དག་གིས་བྱུང་ནས་ཉི་མའི་ཟེར་རྣོས་མོད་ལ་སྲེག་
[190b.7]པ་དང་། ཚད་པའི་རླུང་གིས་བུད་ཤིང་སྦྲང་བུ་མཆུ་སྦྲང་དག་གིས་གནོད་པ་དང་། །ཉེ་དུ་དགྲ་བོ་དག་གིས་ལྟེ་བ་བཅད་པས་ན་ཚ་སྐྱེད་བྱེད་དང་། །མངལ་ན་གནས་ཀྱང་བླ་ཡི་སྣང་བ་དག་ཏུ་གནས་པ་འདི་མི་རུང་། །ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་ལག་པ་དག་དང་རྐང་པ་བསྐྱོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད། །སྨྲ་བའི་ཡུལ་གྱུར་
[191a]
[191a.1]ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པར་དུ་བར་བྱེད། །ཉལ་བའི་ཚེ་ན་གན་རྐྱལ་གནས་པས་ཉིན་དང་མཚན་མོ་འདའ་བར་བྱེད། །ས་སྟེངས་དག་ན་ཁུ་འཇོ་བ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཉམ་ཐག་ངས་མ་མཐོང་། །འདུག་པ་དག་ལས་ལྡང་བར་མི་ནུས་ཉལ་དང་འགྲེང་དང་འགྲོ་བར་བསྐྱོད་མི་ནུས། །
[191a.2]འདུག་སྟེ་གནས་དང་ལུས་མི་བརྟན་པས་གོམ་གཅིག་འགྲོ་བར་ནུས་མ་ཡིན། །ཚིག་གིས་རང་དོན་བསྟན་པར་མི་ནུས་བྱེད་འཁྲུལ་ལུས་དང་ངག་ལ་ནི། །དབང་བྱར་མེད་པར་སྲོག་འཛིན་བྱེད་པས་ཀྱི་ཧུད་ན་ཚོད་འདས་སྡུག་བསྔལ། །མངལ་ན་སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་ཡུན་{རིངས་,རིང་}རྗེས་མྱོང་གྱུར་ཀྱང་མི་
[191a.3]མཐོང་ལ། །འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སྐྱེ་བོ་འདྲིས་པའི་མིག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན། །དྲེགས་ལྡན་དགའ་བས་བཅོམ་པ་ཚོགས་སར་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་བརྒྱ་ཕྲག་གིས། །མིག་ནི་འབེན་དུ་གྱུར་པ་མདའ་ཆར་འབབ་པས་ཉམ་ཐག་ལྟ་བུ་ཡིན། །སྐོམ་པས་ཁ་སྐམས་ཚེ་ན་བསིལ་ཞིང་དྲི་ཞིམ་ཆུ་ནི་འཐུང་བ་
[191a.4]དང་། །བཀྲེས་པས་ཉམ་ཐག་པ་ན་འབྲས་ཆན་ཤ་དང་བཅས་པ་ཟ་བ་དང་། །འདོད་ཆགས་མེ་འབར་གྱིས་གདུངས་ཚེ་ན་ཆུང་མ་དམ་དུ་འཁྱུད་ནས་བྱེད་པ་ཡི། །ནད་སེལ་བྱེད་པ་བདེ་བ་ཡིན་ཞེས་སྐྱེ་བོ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་འགྱུར། །སྐྱེས་བུ་ཟས་ཉུང་དག་གིས་རིང་གྱུར་ཟས་མང་དག་ལ་མངོན་དགའ་བས། །དབུགས་
[191a.5]མི་ཐོན་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་གྱུར་ལ་མི་མཐུན་ཟས་ཀྱིས་འཆི་བར་བྱེད། །ཟས་མི་འཇུ་བས་ནད་སྐྱེད་འགྱུར་ཞིང་ཞུ་བས་བཀྲེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཀྱེ་མ་ཟས་ཟོས་གྱུར་ན་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེད་སྐབས་དེ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཤིང་ཡག་དག་ནི་རབ་ཏུ་འབར་བའི་སྐབས་སུ་མེ་ལས་ཐ་དད་མིན། །དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་དག་གིས་ཀྱི་
[191a.6]ཧུད་མེ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་ཡོངས་སུ་(སྡོང་,སྤོང་)། །དེ་བཞིན་ལུས་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་ཆེན་པོ་ཉམས་མྱོང་གནས་སྐབས་སུ། །འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལུས་འདི་མྱོང་ཞེས་ཁྱད་པར་མེད་ལ་འཇུག་མི་བྱེད། །མི་གཙང་སྣོམ་ཞིང་སྲིན་བུའི་ཚོགས་ནི་བརྒྱ་ཡིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་གྱུར་ལ། །སླད་སའི་དྲོད་ཀྱི་དུགས་ཀྱིས་མཚུངས་པ་
[191a.7]མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་མྱོང་ཞིང་། །སྣང་བ་མེད་པའི་བཙོན་རའི་ཁྱིམ་ནང་ལྟ་བུའི་མ་ཡི་ལྟོ་ན་གནས། །དེ་བསྐྱེད་པ་ན་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་མིན་ནམ་ཅི་ཕྱིར་ཁྱོད་རིག་བྱེད། །ཇི་ལྟར་ཁྱི་དག་རུས་སྐམ་སྲ་ལ་རོ་མེད་པ་ལ་བརྐམ་པར་འཆའ། །རང་གི་ཁ་ཆུ་ཁྲག་གིས་གོས་ལ་རྙི་ཞིང་ཞིམ་པ་ཡིན་སྙམ་སེམས། །དེ་
[191b]
[191b.1]བཞིན་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་ཚོགས་དེ་ལ། །རྨོངས་རྣམས་རང་གི་རྟོག་པས་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཡིས་སྒྲོ་བཏགས་དགའ་བར་བྱེད། །ཤ་རྒྱས་མཐོ་ཞིང་ཟླུམ་ལ་ནུ་མའི་བློ་ཡིས་ཀུན་ནས་འཁྱུད་པ་དང་། །ཁ་ནི་ཁ་ཆུས་གང་བ་ཆང་བཅས་སྣོད་ལྟར་འཐུང་བར་བྱེད་པ་དང་། །རེག་པའི་སྲེད་པས་
[191b.2]མི་གཙང་རླན་པའི་ལམ་ལ་ཆགས་པས་ན། །འགྲོ་བ་རྨོངས་པ་ཆེན་པོས་ལྡོངས་པ་དག་ལ་ཡིད་དུ་མི་འོང་ཅི་ཞིག་ཡོད། །འཁྲུ་བས་དྲི་མས་སྦགས་དང་དྲི་ཞིམ་སྐུད་པས་མི་རོའི་དྲི་འདྲ་དང་། །སོ་རྩི་འཆའ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་པས་ཁ་ནི་དྲི་མི་ཞིམ་པ་ཉིད། །གོས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པས་ཤིན་ཏུ་མི་སྡུག་ཡིན་
[191b.3]པར་འདི་བྱེད་དེ། །ལུས་འདི་འཇིགས་སུ་རུང་བས་བདག་ནི་གཞོན་ནུ་མ་ལ་སྨྲ་ཞིང་རྟོན། །ཡིད་བརྟན་རུང་ལས་ཉན་པར་མི་བྱེད་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོག་མེད་པས། །ཁྱེད་ལ་རྣ་བ་དང་ནི་སྙིང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཤིན་ཏུ་རིགས། །རློན་བྱེད་འཇིགས་སུ་རུང་ཞིང་མི་སྡུག་ལུས་ཀྱི་དྲི་ནི་མ་ཚོར་བ། །ཁྱེད་ལ་འགྲོ་བ་
[191b.4]སྣ་མེད་ཡིན་ཞེས་ཀྱང་ནི་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་སྨྲ། །ཤིན་ཏུ་གཙང་བའི་དར་དང་དྲི་ཞིམ་མེ་ཏོག་སྦྲང་རྩི་གུར་ཀུམ་ལ། །དེ་དང་དེ་ནི་གང་དུ་རེག་ན་སྐད་ཅིག་གིས་ནི་མི་གཙང་འགྱུར། །རྨ་ཡི་སྒོ་དགུ་དག་ནས་མི་གཙང་དྲི་ངའི་ལྗན་ལྗིན་འཛག་འགྱུར་གང་། །དེ་ལ་ཁྱེད་ནི་སྐལ་བཟང་ཡིན་ཞེས་འདིར་ནི་རློམ་སེམས་ཇི་ལྟར་བྱེད། །
[191b.5]ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་ལ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་བརྟགས་ནས་ནི། །བདག་དང་བདག་གིར་མེད་པ་དག་ལ་ང་དང་ང་ཡི་ངེས་བྱས་པ། །འཇིག་རྟེན་རྨོངས་པ་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་སྐོམ་གྱིས་གདུངས་པ་མྱ་ངམ་དུ། །སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་ལས་བྱུང་སྣོད་དུ་འཐུང་སྙམ་སེམས་དང་མཚུངས། །བདག་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ཞིང་བདེ་
[191b.6]དང་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་འགྱུར་ལ། །ལུས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་གཅིག་པུ་དག་ལ་བདག་གི་ཞེས་བློ་བསྐྱེད་དུ་ཟད། །བུ་དང་ཆུང་མ་ཕྱུགས་རྣམས་ཞེས་བྱ་འདི་དག་ལས་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བདག་གི་ཞེས་རྩི་འདིར་ནི་གཏི་མུག་སྟོབས་ཅན་ཡིན། །དེ་ནི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་ཞིང་གནས་པའང་རང་གི་རྐྱེན་གྱི་
[191b.7]དབང་ལས་བྱུང་། །དུས་ཀྱིས་རྒས་ཤིང་ཚེ་དང་བསོད་ནམས་ཟད་ལ་སོགས་པས་འཆི་བར་འགྱུར། །སྐྱེ་ལ་དབང་བྱར་མ་ཡིན་རྒས་ལ་མ་ཡིན་ཤི་ལ་དབང་མེད་ན། །བདག་གི་ཆུང་མ་ཞེས་སྨྲ་ངོ་ཚ་བར་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་མ་གྱུར། །གང་ཞིག་རྟག་ཏུ་རང་དབང་གྱུར་དང་གང་ཞིག་བདེ་བ་ཉིད་གྱུར་པ། །གང་ཞིག་
[192a]
[192a.1]སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་འདོར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བདག་གིར་བཤད། །ལུས་འདི་དབང་བྱར་མེད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་དག་ཀྱང་སྐྱོ་བར་འདོར་གྱུར་ན། །འདི་ལ་རིམ་པ་གང་ཞིག་མཐོང་ན་འདི་ལ་གང་ཞིག་མངོན་ཞེན་འགྱུར། །མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་སྙམ་སེམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེར་མངོན་དགའ། །མི་གཙང་ལུས་
[192a.2]ལ་གཙང་བ་ཉིད་དུ་ཤས་ཆེར་ཞེན་པར་བྱེད་པ་དང་། །བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཅེས་འཛིན་པའི་རྡུལ་རྣམས་རྣམ་པར་བསལ་ནས་ནི། །སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་འཆི་བ་མེད་ཅིང་རྟག་པའི་གནས་ནི་འབད་པས་མངོན་དུ་གྱིས། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་འགག་པར་བྱེད་པའི་གཏམ། །འདི་བྱས་པ་ལས་བདག་གིས་དགེ་བསགས་པ། །
[192a.3]གང་ཡོད་དེས་ནི་འགྲོ་གསུམ་མ་ལུས་པ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་ལས་ནི་ཡིད་གྲོལ་ཤོག །ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་སྤང་བའི་གཏམ་སློབ་དཔོན་མ་ཏི་ཙི་ཏྲས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་བུདྡྷ་བྷ་དྲ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །
[192a.4]

Source Colophon

Source text: Esukhia Digital Degē Tengyur, file 172 (Jātaka-miscellany section), blob SHA 85b4aad43983290c6f9f76544562865b64232d83. The text spans folios [190a] through [192a.3] of the Degē woodblock print. Extracted between {D4169} and {D4170} markers. The Esukhia etext is released under CC0 (public domain).

The Tibetan colophon reads: "The Discourse on Abandoning the Four Inversions, composed by Master Māticitra, is complete. Translated and finalized by the Indian paṇḍita Buddhabhadra and the chief translator-monk Rinchen Zangpo."

🌲