by Maticitra

The Kaliyukaparikathā — "Discourse on the Age of Strife" (Tibetan: རྩོད་པའི་དུས་ཀྱི་གཏམ) — is a prophetic poem by Maticitra (མ་ཏི་ཙི་ཏྲ, c. 2nd century CE), the great Indian Buddhist praise-poet also known as Mātṛceṭa. In twenty-five verses of vivid, often harrowing imagery, he describes the signs of the Kali Yuga — the age of degeneration — when monks serve householders, teachers worship wealth, forests raise their parched branch-hands to the sky, and the dharma sets behind the mountain like the sun at evening.

The poem builds through cascading images of inversion: the good are shamed while the sinful are praised, weapons cover the earth like a garment, the essences drain from the soil, and Māra descends upon what little virtue remains. Yet at the heart of the lament is a single redemptive insight: whatever still grows in this ruined age — every fruit on the branch, every ripening crop — is sustained solely by the power of those who keep their vows.

This is the first English translation. The Tibetan text is preserved in the Degé Tengyur (Tohoku catalogue D4170), translated from Sanskrit by the Indian paṇḍita Ajitaśrībhadra and the chief translator-monk Śākyaprabhā.

Homage to the Noble Mañjuśrī, the Youthful!

I.

Those fallen from discipline, bereft of the wealth of learning,
offer worship only out of desire, and that little enough.
Against the faultless who possess discipline, they turn their backs
on virtue's taste — anger, even slight, runs wild with fault.

II.

Householders command the monks,
and monks in turn strive to please the householders.
Whatever conduct there is in this world —
the dregs of the age have entered every home without exception.

III.

Those who now conduct themselves well are put to shame;
the sinful become objects of praise and delight.
Teachers, regarding wealth as supreme, oppress —
and so their students remain cowed.

IV.

Here, bound by the machinery of childish kinship
as though by an instrument of torment —
now in the age of strife, the sharp weapon of deceit
possesses power in all the worlds.

V.

The earth drinks the essences dry; substances lose their potency;
the gods send down no rain.
Winds rage and rise;
crops neither ripen nor grow.

VI.

Hail falls upon what has sprouted; the age of strife
rules the lands — fruitless.
Substances lack all power; those who pursue their needs
find only decline. Examine this.

VII.

Disease increases among beings;
those lands are emptied of people.
The tree-forests, parched with thirst,
raise their branch-hands upward to the sky.

VIII.

Destroyed by the age of strife, the good age
sets behind the mountain, portending doom.
In pleasant lands where all good feeling is abandoned,
the good times are completely spent.

IX.

The learned in virtue receive no honour;
the wealthy are worshipped as though they deserved it.
Fools worship them. The Lord of Death leads the world in suffering —
who can turn it back?

X.

Those powerful in broken discipline
threaten and destroy those who keep their vows.
The powerful who delight in sin, the deceitful —
by them the holy dharma is extinguished.

XI.

Few are those who abide in vows
and enter the supreme state of the elders.
Make no mistake: the teaching of the sages
will not long endure — it will set.

XII.

Battles and many quarrels cover the earth like a garment;
crops grow but yield no desired harvest.
Unbearable winds arise, and likewise
noble people are not truly honoured.

XIII.

Through fear of kings, enemies, and thieves,
people grow cautious and do not enjoy their wealth.
Now people live accompanied by suffering;
fear arises among all beings.

XIV.

At certain times there is no rain; wherever one travels,
many hostile hailstorms fall.
At certain times cows give no milk; the seasons are disturbed
and grain does not grow from the earth.

XV.

Whatever medicines exist have lost their power;
likewise all distinctions utterly decline.
The mind is certainly destroyed; through lawless strife,
all these things come attended by fault.

XVI.

In this age of strife, having abandoned the dharma
and truly entered what is unbearable —
wherever Indra still sends rain, upon the branches of the trees,
a little flower and fruit appears.

XVII.

The moist earth, and whatever lands there are
from which crops still ripen —
all of that is by the power of discipline,
ascetic practice, true vows, and the dharma.

XVIII.

The seasons are confused; the essences of earth decline;
sun and moon move in error.
Wives oppose their husbands; bonds lose all affection;
the low are raised on high.

XIX.

Kings abandon the dharma, pursuing wealth above all;
children hate their fathers.
Alas! Suffering! The age of strife abides.
Those who seek merit have gone to the forest.

XX.

Dharma, renunciation, and austerities have fled;
happiness has gone far away.
The lands bear little fruit; kings wage war;
weapons conquer and oppress.

XXI.

The world puts faith in women; women too are unchaste;
brahmins overflow with desire.
The good have declined; many powerful and lowborn rise.
In the age of strife, of the good age —

XXII.

The time has gone. Happiness has passed.
The people who practiced in that time have also passed.
Moreover, the final ages are unknowable,
like caves filled with darkness.

XXIII.

A hundred virtues, anointed with fragrance —
the fortunate decline; the time has passed.
Like the root-thread of a young lotus,
the white dharmas grow thin.

XXIV.

The intelligent, the eloquent — by stain, corrupted.
This world has no joy, as though the feast has ended.
The great self is truly obstructed.
Wherever the power of virtues grows thin —

XXV.

Māra descends upon the virtues and cuts them down,
and people make their living by mere talk.

The Discourse on the Age of Strife, composed by Master Maticitra, is complete.

Translated into Tibetan from Sanskrit by the Indian master, paṇḍita Ajitaśrībhadra, and the chief revision translator, the monk Śākyaprabhā.

Colophon

The Kaliyukaparikathā (Sanskrit: ཀ་ལཱི་ཡུ་ཀ་པ་རི་ཀ་ཐཱ; Tibetan: རྩོད་པའི་དུས་ཀྱི་གཏམ, rtsod pa'i dus kyi gtam) was composed by the master Maticitra (སློབ་དཔོན་མ་ཏི་ཙི་ཏྲ), c. 2nd century CE. Maticitra, also known as Mātṛceṭa, is one of the great praise-poets of Indian Buddhism, remembered for the Varṇārhavarṇa (Praise Transcending Praise) and the Śatapañcāśatka (One Hundred and Fifty Praises). This shorter work is a prophetic lament on the degeneration of the age.

The text was translated into Tibetan from Sanskrit by the Indian paṇḍita Ajitaśrībhadra (ཨ་ཛི་ཏ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ) and the chief translator-monk Śākyaprabhā (ཤཱཀྱ་འོད). The Tibetan is preserved in the Degé Tengyur, Tohoku catalogue D4170, folios 192a.4–193a.3, in the Epistles (སྤྲིང་ཡིག) section.

Good Works Translation from Classical Tibetan by Yeshe (ཡེ་ཤེས), Tulku of the New Tianmu Anglican Church, the forty-third life of the Tibetan Translator role, March 2026. This is the first known English translation. No prior English rendering is known to exist. Confirmed untranslated on 84000.co and Lotsawa House.

Translation notes:

• Verse structure: The main body (I–XXII) is composed in long-line couplets (approximately 17–19 Tibetan syllables per line), likely reflecting the Sanskrit śārdūlavikrīḍita or a similar ornate meter. The closing section (XXIII–XXV) shifts to shorter lines. In English, each Tibetan couplet is rendered as a four-line stanza for readability.
• Verse VII: "Branch-hands" (ཡལ་གའི་ལག་པ, yal ga'i lag pa) — the branches of trees are personified as arms raised in supplication. This image of the parched forest is among the most striking in the poem.
• Verse XVI–XVII: The redemptive centre of the poem. In the midst of total decay, whatever fruit and flower still appears is sustained by the merit of those who keep their vows. This is the soteriological counterpoint to the lament.
• Verse XIX: ཀྱི་ཧུད (kyi hud) — "Alas!" — a rare emotional exclamation in Tengyur verse.
• Verse XXIII: "Root-thread of a young lotus" (བད་གཞོན་རྩ་བའི་སྐུད་པ, pad gzhon rtsa ba'i skud pa) — the lotus root is thread-fine. The image: the white (virtuous) dharmas have become as thin and fragile as the root of a young lotus.
• Verse XXV: Māra (བདུད, bdud) — the personification of delusion, temptation, and spiritual death in Buddhist cosmology. The poem ends with Māra cutting down what little virtue remains, and people subsisting on empty speech alone. The final image is devastating in its precision.

The Blood Rule: This translation is independently derived from the Classical Tibetan source text. No existing English translation was consulted, as none is known to exist. The translator read the Tibetan verse by verse, parsing the grammar and identifying the imagery, and produced independent English.

Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.

Other texts from the Tengyur Epistles section: Discourse on Transcending Existence — Nagarjuna · Advice Universally Proclaiming the Seven Good Qualities — Vasubandhu · Advice on the Meaning of Impermanence — Ramendra · Advice on Ethics — Vasubandhu · A Letter from Avalokitesvara to the Monk Luminous Youth · Advice in Categorical Statements — Maharshi Candra · On the Dangers of the Five Sense Pleasures — Vasubandhu

🌲

Source Text: རྩོད་པའི་དུས་ཀྱི་གཏམ།

Classical Tibetan source text from the Esukhia Unicode etext of the Degé Tengyur (GitHub: Esukhia/derge-tengyur, CC0). File 172 (སྐྱེས་རབས།_གེ), D4170 marker, folios 192a.4–193a.3. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.

རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀ་ལཱི་ཡུ་ཀ་པ་རི་ཀ་ཐཱ། བོད་སྐད་དུ། རྩོད་པའི་དུས་ཀྱི་གཏམ།

འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།

།ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་ཉམས་ཐོས་པའི་ནོར་བྲལ་འདོད་པས་འདི་ཉིད་ཅུང་ཟད་མཆོད་པར་བྱེད། །ཉེས་མེད་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་ལ་ཡོན་ཏན་རོ་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་ཞེ་སྡང་ཅུང་ཟད་ཉེས་པ་རྒོད།

།རབ་བྱུང་རྣམས་ལ་ཁྱིམ་པས་ལས་བསྒོ་དེ་ནས་རབ་བྱུང་དེས་ཀྱང་ཁྱིམ་པ་མགུ་བར་བྱེད། །ཅི་སྤྱད་འགྲོ་བ་འདིར་ནི་འགྲོ་བའི་ཁྱིམ་དུ་མ་ལུས་དུས་ཀྱི་སྙིགས་མ་ཞུགས་པ་ཡིན།

།ད་ལྟར་ལེགས་པར་སྤྱོད་པའི་སྐྱེ་བོ་ངོ་ཚ་སྡིག་པ་ཅན་བསྔགས་དགའ་བར་འགྱུར། །སློབ་དཔོན་ནོར་རྣམས་མཆོག་ཏུ་སེམས་པས་འཇོམས་ཕྱིར་སློབ་མ་རྣམས་ནི་ཞུམ་པར་གནས།

།འདི་ན་བྱིས་པའི་ཉེ་དུའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས་བཅིངས་པ་ནི་སུན་འབྱིན་བྱེད་པ་བཞིན། །ད་ལྟར་རྩོད་པའི་དུས་ན་འཇིག་རྟེན་རྣམས་ལ་གཡོ་སྒྱུའི་མཚོན་དྲག་སྟོབས་དང་ལྡན།

།བཅུད་རྣམས་སས་འཐུང་དངོས་རྣམས་སྟོབས་ཆུང་ལྷ་རྣམས་ཆར་ནི་འབེབས་མི་བྱེད། །རླུང་རྣམས་རབ་ཏུ་དྲག་ལྡང་ལོ་ཏོག་རྣམས་ནི་མི་སྨིན་སྐྱེ་མི་འགྱུར།

།སྐྱེས་ལ་སེར་འབབ་ས་རྣམས་རྩོད་པའི་དུས་ཀྱིས་དབང་སྒྱུར་འབྲས་བུ་མེད། །དངོས་རྣམས་མཐུ་མེད་དགོས་པ་སྒྲུབ་རྣམས་ཉམས་པ་ཐོབ་ལ་བརྟག

།འགྲོ་ལ་ནད་འཕེལ་ས་ནི་དེ་དག་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོངས། །ལྗོན་པའི་ནགས་ཚལ་སྐོམ་པས་ཡལ་གའི་ལག་པ་གྱེན་དུ་འགྲེང་བྱེད་དེ།

།རྩོད་པའི་དུས་ཀྱིས་བཅོམ་བྱས་བཟང་པོའི་དུས་ནུབ་རི་བོ་ཆོ་ངེས་འདེབས། །ཡུལ་བཟང་ཆགས་པ་རྣམ་སྤངས་ས་རྣམས་སུ་ནི་དུས་བཟང་ཡོངས་སུ་ཟད།

།ཡོན་ཏན་མཁས་ལ་མི་བཀུར་ནོར་ལྡན་རྣམས་ལ་མཆོད་བྱ་མིན་པར་མཆོད། །སྐྱེ་རྨོངས་མཆོད་བྱེད་གཤིན་རྗེས་འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་དེས་ཁྲིད་གང་གིས་བཟློག

།ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་སྟོབས་ལྡན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་པ་བསྡིགས་ཤིང་ཚར་གཅོད་བྱེད། །སྡིག་པ་དགའ་བའི་སྟོབས་ལྡན་གཡོན་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དམ་ཆོས་བསྣུབ་པར་འགྱུར།

།གང་ཞིག་སྡོམ་པ་ལ་གནས་བརྟན་པའི་མཆོག་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉུང་། །ཐེ་ཚོམ་ཡོད་མིན་དྲང་སྲོང་བསྟན་པ་རིང་པོ་མི་ཐོགས་ནུབ་པར་འགྱུར།

།གཡུལ་འགྱེད་རྩོད་པ་དུ་མས་གོས་ལྟར་ས་གཡོགས་ལོ་ཏོག་སྐྱེས་ལ་འདོད་མི་འབྱུང་། །རླུང་རྣམས་མི་བཟད་ལྡང་ཞིང་དེ་བཞིན་སྐྱེ་བོ་དམ་པ་ཡང་དག་མཆོད་མི་བྱེད།

།རྒྱལ་པོ་དགྲ་དང་རྐུན་མའི་འཇིགས་པས་མི་དག་བག་ཕེབས་ནོར་རྣམས་ལོངས་མི་སྤྱོད། །ད་ལྟར་སྐྱེ་བོ་སྡུག་བསྔལ་བཅས་འཚོ་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་འཇིགས་པ་འབྱུང་།

།གང་ཞིག་དུས་སུ་ཆར་མེད་གང་དུ་ལམ་ཞུགས་སེར་བ་མི་མཐུན་དུ་མ་འབབ། །གང་ཞིག་བ་རྣམས་འོ་མ་མི་འབྱུང་དུས་རྣམས་འཁྲུགས་ཤིང་ས་ལས་འབྲུ་མི་སྐྱེ།

།སྨན་རྣམས་གང་ཡིན་ནུས་མེད་དེ་བཞིན་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་རབ་ཏུ་ཉམས། །ཡིད་ནི་ངེས་བཅོམ་ཆོས་མིན་རྩོད་པས་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ཉེས་དང་བཅས།

།རྩོད་པའི་དུས་འདིར་ཆོས་སྤངས་མི་བཟད་པ་ལ་ཡང་དག་ཞུགས་པས་ན། །གང་དུ་དབང་པོས་ཆར་ཕབ་ལྗོན་ཤིང་ཡལ་ག་དག་ལས་མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་ཅུང་ཟད་སྣང་།

།ས་གཞི་རླན་པ་དང་བཅས་ས་རྣམས་གང་ཡིན་པ་ལས་ལོ་ཏོག་སྨིན་གྱུར་པ། །དེ་ཀུན་ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟུལ་ཞུགས་ཡང་དག་སྡོམ་ལྡན་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་མཐུ།

།དུས་རྣམས་འཁྲུལ་ཞིང་ས་ལ་བཅུད་རྣམས་ནུབ་འགྱུར་ཉི་ཟླ་ལོག་པར་རྒྱུ། །ཆུང་མ་ཁྱོ་ལ་གཅུགས་པས་འབྲེལ་པའི་སེམས་མེད་དམན་པ་རྣམས་ནི་མཐོན་པོར་འགྱུར།

།རྒྱལ་པོ་ཆོས་སྤངས་ནོར་རྣམས་མཆོག་ཏུ་དོན་གཉེར་བུ་རྣམས་ཕ་ལ་སྡང་། །ཀྱི་ཧུད་སྡུག་བསྔལ་རྩོད་པའི་དུས་ནི་ཉེར་གནས་བསོད་ནམས་གཉེར་བ་ནགས་སུ་སོང་།

།ཆོས་དང་རབ་བྱུང་དཀའ་ཐུབ་རྣམས་འབྲོས་བདེ་བ་རྣམས་ནི་རིང་དུ་སོང་བར་གྱུར། །ས་རྣམས་འབྲས་བུ་ཉུང་ཞིང་རྒྱལ་པོ་འཁྲུག་བྱེད་མཚོན་གྱིས་རྒྱལ་བྱེད་རྣམ་པར་གནོན།

།འཇིག་རྟེན་བུད་མེད་ལ་དད་བུད་མེད་ཀྱང་གཡེམ་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ནི་འདོད་ཆེན་བཅས། །ལེགས་པ་རྣམས་ནུབ་སྐྱེ་ངན་སྟོབས་ལྡན་དུ་མ་རྩོད་པའི་དུས་སུ་བཟང་པོ་ཡི།

།དུས་སོང་བདེ་བ་རྣམས་འདས་དུས་དེར་སྦྱོར་བའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱང་འདས། །འདིར་ཡང་དུས་མཐའ་དེ་རྣམས་མུན་བཅས་ཕུག་བཞིན་ཤེས་མ་ཡིན།

།ལེགས་སྤྱད་བརྒྱ་ཕྲག་དྲི་ཡིས་བསྒོས་པ་ཡི། །སྐལ་ལྡན་ནུབ་ཅིང་དུས་ནི་འདས་པར་འགྱུར། །བད་གཞོན་རྩ་བའི་སྐུད་པ་བཞིན། །དཀར་པོའི་ཆོས་རྣམས་ཕྲ་བར་འགྱུར།

།བློ་ལྡན་སྐྱེས་བུ་གཏམ་མཁས་དྲི་མས་རྒོད། །འགྲོ་འདི་དགའ་མེད་དགའ་སྟོན་ཟིན་པ་བཞིན། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདི་ནི་ཡང་དག་འགགས། །གང་ན་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་ཕྲ་ལ།

།ཡོན་ཏན་ལ་བདུད་འབབ་པས་གཅོད་བྱེད་ཅིང་། །སྐྱེ་བོ་སྨྲ་བ་ལ་བརྟེན་འཚོ་བར་བྱེད།

།རྩོད་པའི་དུས་ཀྱི་གཏམ་སློབ་དཔོན་མ་ཏི་ཙི་ཏྲས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།།

།།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཨ་ཛི་ཏ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།།

Source Colophon

Tibetan source text from the Esukhia Unicode etext of the Degé Tengyur, file 172 (སྐྱེས་རབས།_གེ.txt), D4170 marker. GitHub: Esukhia/derge-tengyur (CC0 license). Folios 192a.4–193a.3 of the Degé blockprint.

The Degé Tengyur (སྡེ་དགེ་བསྟན་འགྱུར) was printed from woodblocks at Degé Printing House in Kham, eastern Tibet, 1737–1744 CE. The Esukhia etexts were produced by the Esukhia research group, proofread against the woodblock prints, and released into the public domain.

Variant readings and folio markers from the Esukhia etext have been silently resolved or removed for readability; the primary Degé reading is followed throughout.

🌲