དད་སྐྱེད་སྒྲོན་མ — Dadkyé Drönma
By Ācārya Kamalaśīla (སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ)
A complete guide to the foundations of the Buddhist path, composed in verse by Kamalaśīla — the Indian philosopher who determined the course of Tibetan Buddhism at the Council of Lhasa (c. 794 CE). Addressed to future beings trapped in samsara, the text moves from the preciousness of human birth through impermanence, worldly delusion, bodhicitta, ethical conduct, contentment, and a harrowing descent through the sufferings of the six realms, culminating in the hells. This is its first appearance in English. Tohoku catalogue number D4195, from the Epistles (སྤྲིང་ཡིག) section of the Degé Tengyur.
Homage
To the holy lama who generates faith
in beings toward the noble Dharma,
and to the Three Jewels
from which all qualities arise through devotion —
I bow with reverence.
Their mindstreams burned by the fire of hatred,
the lamp of wisdom blinded by the darkness of delusion,
fallen into samsara's precipice, suffering without cease,
seized in samsara's prison and shackled in iron —
for the sake of future beings, I shall compose this.
The Precious Human Birth
Looking well into my own mindstream,
this human body is extremely difficult to obtain.
If peas are thrown against a wall,
one might stick —
but all will fall to the ground and be gone.
A human body is hard to obtain —
look at the number of sentient beings!
Even harder than a blind turtle
meeting a yoke with a hole, adrift in a single ocean —
from the animal realm,
a human birth is harder still to obtain.
Therefore, by your human power,
practice the holy Dharma and bring forth its fruit!
Having obtained this human body, like a precious treasure —
without accomplishing liberation,
this perfect leisure and fortune, so hard to obtain,
do not waste this life!
Worldly Faults
Looking out at the conduct of worldly beings:
no inclination for liberation — delight in wrongdoing arises.
Jealousy of the high,
competition with the equal,
pride toward the low.
When praised, arrogance arises;
when criticized, one is shaken to the core.
Casting one's own liberation behind,
grasping at the delusion of children and wealth as "self" —
setting aside the Dharma of refuge,
abandoning the guide of the path of liberation,
the worldly customs of affection:
a fool's children, wealth, and life.
However much one hoards
and accumulates wealth through wrongdoing,
the ripened result of that wrongdoing —
the deluded one bears it alone.
The accumulated wealth — the grandchildren carry it away.
Like a corpse, yet regarding oneself as fine.
Trapped in samsara's prison, yet no thought of escape.
Without support in the next life,
yet attached to food, wealth, and children.
The devoted parents' sorrow — uprooted and gone.
"I am strong — I shall crush others' arrogance."
Desire arises for others' wealth and possessions.
Without being asked, they speak words that harm others.
When hearing or teaching, the mind wanders elsewhere.
Seeing the Three Jewels, though they are faultless,
they speak harsh words.
Seeing sentient beings, hatred and murderous intent arise.
Those beings endowed with such faults —
their human life is wasted.
Alas, how pitiable!
Of the four great continents,
birth in this Jambudvīpa is rare.
Here many beings dwell,
yet this human body is so very hard to obtain.
Even with a body blind or lame,
practice of the Dharma is difficult.
Having obtained a body without deficiency, in the time of youth —
if one does not practice the holy Dharma,
alas, the human life is wasted!
If someone with a golden vessel adorned with jewels
used it to clean up vomit —
even more foolish than that
is one who, having been born human, commits wrongdoing.
Such ones are supremely foolish!
When sickness, aging, and death arrive,
regretting the wasted human life brings no benefit.
Like one who goes carelessly into enemy territory —
captured by enemies, regret arises,
but even if it arises, it brings no benefit,
and one cannot free oneself.
Therefore it is right to strive in the Dharma!
Impermanence
Fearing future danger, one builds a fortress in advance.
Fearing the lower realms hereafter, practice the Dharma now!
The years and seasons do not pause for even a moment —
there is no leisure, there is no time!
Months and years pass, and death draws ever nearer.
One's life is like a log in a rushing torrent.
The lord of death is like the torrent itself.
Birth, aging, sickness, death —
each taking its turn, like runners in a relay.
Impermanence and change —
like summer, winter, autumn, and spring.
All those who died before —
they always hoped,
and accumulated children and wealth,
but children and wealth left behind
bring no benefit to oneself.
One goes accompanied only by virtue and wrongdoing.
Wealth and possessions are like a young bird in a tree —
at any moment, gone.
By the certainty of impermanence,
cut through attachment with its antidote.
Joy and sorrow are impermanent —
empty as the promises of today.
Relatives as Obstacles
When one prepares to go toward the Dharma,
relatives gather.
Praising worldly qualities,
they say: "You must do worldly things!"
They tempt with wealth and cut across the path —
like coming to a feast carrying a poison vessel.
Thinking, "This is for my sake,"
one listens to relatives' talk —
like blocking one's happiness
and casting oneself over a cliff.
Children of samsara are like poisonous flowers —
pleasing to see,
yet they are the cause of lower rebirths.
When one is seized by the demon, the lord of death,
lying on one's final bed, the body in torment,
the last meal — though vomiting, they force it in a bowl.
Parents and relatives surround one at the end.
At that time, thinking, "What can help me?" —
No warrior can fight this battle.
No fortress can withstand it.
No wealth can deceive it.
No relative can help.
There is no running away.
Though the pain is great,
those surrounding cannot bear it for you.
While alive they loved you;
after death, they flee in fear.
Abandoning your homeland,
they carry the body to a solitary place.
Abandoning the relatives,
you wander alone.
Though they loved you,
they do not come after.
Abandon such relatives
like dust from a garment!
Bodhicitta
Without burning the sprout of bodhicitta from its root,
always hold fast to the supreme mind of awakening.
If one generates the awakening mind, in a single instant
the wretched ones bound in samsara's prison
become children of the Sugatas — bless them!
Wishing to remove the suffering of beings,
and wishing to be free from dwelling in samsara —
always generate this supreme awakening mind!
This is the great meaning of the noble ones' instruction:
tame your mind!
The Blessed One taught
that bodhicitta is the root of the Dharma.
Like the fruit of merit born of pride and fame —
even if practiced sincerely, it will be exhausted.
But the qualities of generating bodhicitta are permanent,
ever producing fruit, never exhausted, always growing.
Even if there were heaps of wrongdoing
the size of Mount Meru —
if merely generating bodhicitta can pacify them,
why would the conscientious not rely upon it?
Like the fire at the end of time,
in a single instant it can burn away
all great wrongdoings.
Therefore, through aspiration and engagement,
I generate bodhicitta.
With irreversible, one-pointed faith,
may I always hold fast to that awakening mind!
Even when overcome by laziness and sleep,
even if one forgets the generated mind,
merit increases by its own power —
like the course of an unceasing river.
It always arises,
and its qualities are beyond reckoning.
The Noble Instructions
Having entered the gate of the holy Dharma
through generating faith —
noble person, hold this instruction:
If born in a state without leisure,
practice of the Dharma is difficult.
Though you have power over yourself,
Māra says you have none.
Deceived by Māra, you will be destroyed.
Liberation depends on yourself alone —
in this, others can provide no assistance whatsoever.
Having obtained a human body,
it is right to practice with leisure.
There is no certainty of happiness or sorrow —
practice the holy Dharma!
Worldly enjoyments —
there is no certainty who will consume them.
While you can, it is right to strive
in the agriculture of merit.
If, having obtained a human body in the time of youth,
abandon the noise of worldly pleasures!
In the time of youth, embrace the holy Dharma!
Beloved children are the snares of samsara.
Deluded ones who grasp children as real —
lice eat their bodies, birds gouge their eyes,
the executioner spreads the fingers and kills.
The ripened result waits ahead and ripens in the future.
When experiencing suffering,
children cannot help.
You — for the sake of monks, brahmins, gods,
guests, parents, children, queens, and retinue —
do not commit wrongdoing!
No one desires the suffering of the hells.
Therefore, without attachment to children,
call upon the Dharma!
If in youth you do not strive in the holy Dharma —
when old, though you wish to listen,
the ears cannot hear.
Wisdom diminished,
the mind finds understanding difficult.
Wishing to go to the Dharma,
the body has no strength.
Delighting in the Dharma,
yet unable to practice it.
In youth — why not practice the holy Dharma?
Hold the holy Dharma sincerely,
with genuine commitment!
Worldly happiness, like clouds,
is subject to great change.
Know that one who practices the Dharma
is truly wealthy!
Those wealthy with worldly riches
are certain to be destroyed.
One who abandons the ten wrongdoings
and takes up the ten virtues —
that one is wise,
and will be happy in future lives.
Wearing only enough not to freeze,
eating poor food only enough not to starve,
dedicate all enjoyments to supreme awakening!
Among all forms of wealth, contentment
is the supreme — so spoke the Teacher of gods and humans.
Be content in all things!
If one knows contentment,
though possessing no wealth,
one is truly wealthy.
"I am one who speaks with love for you," I say.
I have no hope of food, wealth, or protection from you.
I counsel you so that you may be free
from the lower realms of samsara.
Not following this counsel
is a ground for the censure of delusion.
Even approaching a cliff requires caution —
how much more the precipice
of falling into the depths of aeons?
"Today or tomorrow, I will not die" —
thinking thus, how is it right to sit comfortably?
The Two Deaths
Even a youth who practices the Dharma
dies happily —
going to pure realms, free from suffering.
A Dharma-less elder claims death is pleasant,
yet their death is painful,
going to the lower realms.
Know the difference between these two!
One endowed with the Dharma,
though lowly, obtains honor.
When words of Dharma arise,
the wise teach — listen!
Possessing worldly wealth,
practice the holy Dharma with material support.
Without dedicating to the Dharma,
through attachment to possessions —
enjoyments, whose nature is like a shooting star,
if not fully relinquished,
will certainly be lost.
Enemies, thieves, and kings destroy wealth.
One can be killed and wealth can vanish;
thieves can steal it.
It is right to apply diligence
to using wealth for the Dharma.
Knowing that enjoyments are unstable
and without essence,
give generously to monks, brahmins,
relatives, and friends —
in the proper way, for the far shore.
There is no better friend than generosity!
For the traveler on a long journey,
generosity is the provision.
Materials quickly vanish —
O person of faith!
Blessings arise here;
the next life waits ahead.
The Ten Virtues
Wishing for happiness
and wishing to abandon suffering,
wishing for high birth
and a pleasant abode,
delighting in the vision of happiness
and wishing to abandon suffering —
always practice this holy Dharma!
If you wish to obtain
the happiness of gods and humans,
practice the ten virtues
and guard the body and speech:
Sexual misconduct and adultery,
killing, stealing,
lying, divisive speech,
harsh words, idle chatter,
covetousness, malicious intent,
and wrong views —
for your own sake,
cast these ten behind you!
With love and compassion for yourself, strive!
Abandon the company of friends
who are conditions for wrongdoing —
hunters, savages, thieves, bandits, and the like.
In all things,
rely on a virtuous teacher as on medicine.
Karmic Ripening
However, having obtained
a blind, crooked, or afflicted body,
poverty, ugliness, and many illnesses —
these arise from past wrongdoing.
These are ripened results.
Do not blame others.
Of the two — higher realms and lower realms —
whichever you prefer,
you have the power.
Hear the difference
between happiness and suffering!
If you desire the higher realms and liberation,
cultivate right view purely!
The Sufferings of Samsara
Beings oppressed by mountains of conceptual thought —
there is no way to endure this suffering.
Spinning in samsara like a waterwheel.
Carried by the wind of thought
like leaves torn from a tree.
Thought arises in the mindstream
like fire spreading through grass.
Wisdom does not abide for an instant —
like summer lightning, gone.
The four outer sufferings
are experienced by one's own mind:
when present, one cannot bear them;
when absent, seeking, one cannot find them.
Fearing separation from the loved,
fearing meeting the hated.
The four inner sufferings
destroy one's own body:
The Suffering of Birth
When being born,
it is like being crushed between rocks.
When the mother pushes,
it feels like going over a cliff.
When falling out,
it feels like being thrown into a pit of thorns.
When picked up,
it feels like a small bird seized by a hawk.
The suffering of birth —
the body is ground to dust.
The Suffering of Aging
Months and years pass,
and aging comes by its own force.
When old — white hair on the head, teeth gone.
The ears cannot hear;
the eyes cannot see.
Sitting, one's body is like a fallen rock.
Standing, it is like pulling a stake from the earth.
Going outside, one walks bent and stumbling.
Wanting food and drink,
one depends on and begs from others.
Even when the children see them,
they feel no affection — the elder is unappealing.
They treat the elder harshly
and set them to guard the door.
When others come, they are ashamed:
"Go to the corner!"
Neighbor children come to mock and torment.
At gatherings, people say:
"How disgusting — go away!"
The old one's portion is already cut —
an elder becomes a hungry ghost while still alive.
Shame and modesty gone,
others revile them.
Children and daughters-in-law all say:
"It would be fine if they died."
Hands and feet trembling,
mouth and eyes filling with water.
Bodily strength lost,
seeking a walking stick as companion.
Though speaking well,
it is unpleasant to others' ears.
Though lying comfortably,
joints ache and burn.
Speaking to others —
the old one's speech is unwelcome.
If the suffering of aging were told in full —
The Suffering of Sickness
Those who hope for health of body,
wishing for certainty,
find only fault, death,
sickness, aging,
and many other sufferings.
Be weary of samsara, the source of these!
Know even a fraction of its faults.
On the path of samsara in the three realms,
there is no happiness.
The illnesses of the six classes of beings are countless.
The five poisons and three poisons —
the point of the illness is sharp.
Without beginning or end,
the illness endures long.
Such it is — in ignorance there is no ease.
When caught by the lasso of Māra, the lord of death,
when body, speech, and mind are struck by illness —
the suffering of speech
is like a buffalo that has lost its calf.
Trembling and shivering,
everything under the power of illness.
The suffering of the body
is like a fish thrown on dry land —
thrashing and leaping,
yet all strength is gone.
Though thinking to escape,
there is no end to the suffering.
The body pierced by pain,
shame and modesty lost.
Though relatives surround you,
the suffering is experienced by yourself alone.
Food and drink placed in the mouth,
but there is no taste.
Though loved ones call,
no voice comes from the mouth.
However one lies,
there is no interval of ease.
Though regret for wrongdoing arises,
there is no opportunity to confess.
Such is the suffering of sickness —
it comes to all.
Therefore, a human being in truth is not at ease,
impure, to be known as without self.
The Moment of Death
At the time of death,
virtue and wrongdoing are separated by karma.
One endowed with virtue sees happiness at death:
from the realm of darkness, light arises.
Free from attachment to the body,
separated from body and mind, they rejoice.
They see themselves circumambulating the Sugatas
and hearing the Dharma taught.
The blissful realm appears, and devotion arises.
Parasols, victory banners, and offering substances appear.
Seeing the six realms, compassion arises.
Endowed with this, one is born in a place of bliss.
Those with wrongdoing, at the time of death,
see faults and flaws:
the realm of appearance becomes dark as twilight.
Those who were high
see themselves going headfirst downward.
What was in their hands
appears as cruel weapons.
All sounds are heard
as cruel, accusatory cries.
Having committed wrongdoing,
they are shown the path to the lower realms.
Yama, lord of death,
pushes from behind and strikes.
The life-cutting demon leads from the front, driving.
Fierce predators roar like thunder.
Cruel weapons' points are driven in like nails.
Tumbling over samsara's cliff
like a rock rolling down a steep mountain.
The Hungry Ghost Realm
In the realm of hungry ghosts,
suffering is immeasurable.
Hunger, thirst, cold,
exhaustion, and fear —
the torment is utterly unbearable.
Head and body parched,
arising from discordant causes.
Thirst, nausea, revolting stench —
arising from manifold causes.
The suffering is great,
and there is no end to karma's duration.
The Hell Realms
If the lifespan is exhausted,
one goes to the hell realms,
arriving swiftly in that place in an instant.
If one knew the suffering of the hells,
tears would come.
A butcher-king, seated in a narrow passage,
skins the living
and tears out their limbs.
Though this is done,
by karmic ripening they cannot die.
Even experiencing this a billion times —
until the non-virtue is exhausted,
one will not be separated from life in the hells.
Seeing the iron house of hell,
one thinks: "How pleasant" —
karma opens the door,
and one enters powerlessly.
The wind of karma blows shut the door.
Darkness thickens.
Fire arises from all directions —
there is no place to flee.
Flesh and bones burn,
yet by karma one is kept alive, unable to die.
One is cooked in copper,
separated from flesh and bones.
Four stakes on a rack —
above and below, struck with iron.
Iron nails driven into the body
from above and below until full.
If one moves, joints and bones are separated.
Iron birds soar in the sky and swoop down.
Wheels of weapons cut the body into pieces.
Great iron hammers soar through the sky and strike.
Saws cut from the crown of the head
to the soles of the feet.
Mountains filled with sword-blades —
one climbs them powerlessly.
The stench of pus and blood
pervading for leagues.
One burns oneself —
beings take it upon themselves.
Conclusion
Thus it is for gods and humans,
for the hells, hungry ghost realms,
and animal realms —
birth is not good.
Birth itself is a vessel of many harms.
Know this!
Therefore, of what benefit
is worldly happiness?
Therefore, hear the instruction I have spoken.
The holy lama who acts for the benefit of beings,
for the sake of future beings,
having composed this instruction,
the Lamp of Generating Faith —
may all beings attain Buddhahood!
Colophon
Composed by Ācārya Kamalaśīla (སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ). Tohoku catalogue number D4195, from Volume 173 (Epistles, སྤྲིང་ཡིག) of the Degé Tengyur, folios 139a.5–143a.6.
Good Works Translation from Classical Tibetan. Translated by Pema (Tibetan Translator, Tulku Lineage Life 87), New Tianmu Anglican Church, March 2026. The English is independently derived from the Tibetan source text (Esukhia Degé Tengyur etext, CC0). No prior English translation exists; no English reference was consulted. The Esukhia etext was the sole source.
This is the first English translation of this text.
Scribal QC and publication by Shūryō (WIP Finisher, Pass 146), March 2026.
Other texts from the Tengyur Epistles section: Garland of Examples · The Taming of the Naga through King Ashoka · Teaching on the Eight Kinds of Suffering — Kamalaśīla · Alleviating Sorrow — Aśvaghoṣa · Teaching on the Path of the Ten Non-Virtues — Aśvaghoṣa · Discourse on the Age of Strife — Maticitra · Advice on the Meaning of Impermanence — Ramendra · Advice on Ethics — Vasubandhu · Letter to King Moon — Jagatamitrananda · A Letter from Avalokitesvara to the Monk Luminous Youth · Advice in Categorical Statements — Maharshi Candra · Discourse on Transcending Existence — Nagarjuna · Advice Universally Proclaiming the Seven Good Qualities — Vasubandhu · On the Dangers of the Five Sense Pleasures — Vasubandhu · Invitation of the Sangha · Letter to a Son — Sajjana · Letter to the Great King Kaniṣka — Mātṛceṭa · Letter on the Stages of Purifying the Mind-Jewel — Ajitagupta · Letter to a Spiritual Teacher — Parahitaghosa Aranyaka · The Stainless Jewel Letter — Atiśa · The Hierarchs of the Teachings · Verses on the Foundations of Mindfulness
🌲
Source Text: དད་སྐྱེད་སྒྲོན་མ
Classical Tibetan source text from the Esukhia Degé Tengyur digital edition (GitHub: Esukhia/derge-tengyur, CC0). Volume 173 (སྤྲིང་ཡིག, Epistles), D4195, folios 139a.5–143a.6. Presented for reference and verification.
[139a.5]ལྡེའུ་བཙན་རྗེ་འབངས་དང་། བོད་བཙུན་རྣམས་ལ་བརྫངས་པའི་སྤྲིང་ཡིག་གོ།། {D4195}༄། །དད་སྐྱེད་སྒྲོན་མ་བཞུགས་སོ།།# ༄༅༅། །སེམས་ཅན་དམ་པའི་ཆོས་ལ་དད་པ་སྐྱེད་#མཛད་པའི། །དད་པ་སྐྱེད་#མཛད་བླ་མ་དམ་པ་དང་། །མོས་པས་ཡོན་ཏན་འབྱུང་
[139a.6]བའི་དཀོན་མཆོག་ལ། །བདག་ཉིད་གུས་པས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེ་སྡང་མེ་ཡིས་རང་གི་#རྒྱུད་བསྲེགས་ཤིང་། །གཏི་མུག་མུན་པས་ཤེས་རབ་དམིགས་བུ་ལྡོངས། །འཁོར་བའི་གཡང་#སར་ལྷུང་བས་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་མི་འཆད། །འཁོར་བའི་བཙོན་རར་བཟུང་ཞིང་ལྕགས་
[139a.7]བཅུག་པའི། །མ་འོངས་སྐྱེ་བོའི་དོན་དུ་བདག་གིས་བརྩམ་པར་བྱ། །བདག་གི་#རྒྱུད་ལ་ལེགས་པར་ཚུར་བལྟས་བས། །མི་ལུས་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐོབ་པར་དཀའ། །གྱང་ངོས་སྲན་མ་གཏོར་བ་གཅིག་ཆགས་སྲིད། །ཐམས་ཅད་ས་ལ་ལྟུང་#ནས་སོང་བ་ལྟར། །མི་ལུས་ཐོབ་དཀའ་
[139b]
[139b.1]སེམས་ཅན་གྲངས་ལ་ལྟོས། །རྒྱ་མཚོ་གཅིག་ནས་གཉའ་ཤིང་བུག་པ་དང་། །རུས་སྦལ་ཕྲད་པ་བས་ཀྱང་དུད་འགྲོ་ནས། །མི་ཉིད་ཆེས་ཐོབ་དཀའ་བས་མི་དབང་གིས། །དམ་ཆོས་སྤྱད་པས་དེ་འབྲས་མཆིས་པར་མཛོད། །སྦྱིན་ནོར་འདྲ་བའི་མི་ལུས་འདི་ཐོབ་ཚེ། །འདི་ལ་ཕན་པའི་
[139b.2]ཐར་པ་མ་བསྒྲུབས་པར། །ཕྱིས་ནི་དལ་འབྱོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འདི། །ཐོབ་པར་དཀའ་བའི་ཚེ་འདི་ཆུད་མ་#གསན། །འཇིག་རྟེན་སྤྱོད་པ་དག་ལ་ཕར་བལྟས་པས། །ཐར་ལ་མི་མོས་སྡིག་ལ་#དགའ་བ་སྐྱེ#། །མཐོ་ལ་ཕྲག་དོག་མཉམ་ལ་འགྲན་སེམས་བྱེད། །དམའ་ལ་
[139b.3]ང་རྒྱལ་བསྟོད་ན་དྲེགས་པ་སྐྱེ#། །མི་སྙན་བརྗོད་ན་ཁོང་ནས་འཁྲུག་པར་འགྱུར། །རང་དོན་ཐར་པ་རྒྱབ་ཏུ་བོར་བྱས་ནས། །འཁྲུལ་དོན་བུ་དང་ནོར་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན། །སྐྱབས་པའི་ཆོས་བཞག་ཐར་པའི་ལམ་སྣ་བོར། །སྡུག་པའི་མི་ཆོས་གླེན་པའི་བུ་ནོར་སོག# །ཇི་ཙམ་སྡིག་ལ་
[139b.4]བསྡོས་ནས་ནོར་བསགས་ཀྱང་། །སྡིག་པའི་རྣམ་སྨིན་རྨོངས་པ་བདག་ཉིད་འཁུར། །བསགས་པའི་ནོར་ནི་ཁོ་བདག་བུ་ཚ་ཁྱེར། །རོ་དང་མཚུངས་ཀྱང་བདག་ཉིད་བཟང་པོར་འཛིན། །འཁོར་བའི་བཙོན་རར་ཚུད་ཀྱང་འབྲོས་བསམ་མེད། །ཕྱི་ན་རྟེན་མེད་ཟས་ནོར་བུ་ལ་ཆགས། །
[139b.5]དད་ལྡན་ཕ་མའི་གདུང་#སེམས་རྩད་ནས་བྲལ། །བདག་ནི་སྟོབས་བཟང་གཞན་ནི་དྲེགས་པ་འཇོམས། །གཞན་གྱི་ནོར་དང་རྫས་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ། །མ་བཅོལ་གཞན་ལ་གནོད་པའི་ཁ་གཏོགས་ཟེར། །ཉན་བཤད་དུས་#ན་བསམ་པ་ལོགས་སུ་གཏོང་#། །དཀོན་མཆོག་མཐོང་ན་སྐྱོན་མེད་
[139b.6]གཤེ་ཚིག་སྨྲ། །སེམས་ཅན་མཐོང་ན་ཞེ་སྡང་གསོད་སེམས་སྐྱེ། །འདི་ལ་སྐྱིད་ན་ཕྱི་མ་སྡུག་མོད་ཟེར། །དེ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་སྐྱེ་བོ་དེ། །མི་ལུས་ཆུད་གསན་ཨད་ཙ་#སྙིང་རེ་རྗེ། །གླིང་མཆོག་བཞི་ན་འཛམ་གླིང་འདིར་སྐྱེ་དཀའ། །འདི་ན་སེམས་ཅན་གྲངས་མང་གནས་པ་ལ། །
[139b.7]མི་ལུས་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐོབ་དཀའ་ན། །འོན་ལོང་ཞ་བོར་གྱུར་ཀྱང་ཆོས་སྤྱོད་དཀའ། །སྒྲོ་སྐུར་མེད་པའི་ལུས་ཐོབ་གཞོན་པའི་ཚེ། །དམ་ཆོས་མི་སྤྱོད་མི་ལུས་ཆུད་རེ་གསན། །གང་ཞིག་གསེར་སྣོད་རིན་ཆེན་སྤྲས་པ་ཡིས། །ངན་སྐྱུགས་འཕྱག་པར་བྱེད་པ་དེ་བས་ཀྱང་། །གང་ཞིག་མི་རུ་
[140a]
[140a.1]སྐྱེས་ནས་སྡིག་པ་དག །བྱེད་པ་དེ་དག་རབ་ཏུ་བླུན་པ་ལགས། །ན་དང་རྒ་དང་འཆི་བའི་དུས་བྱུང་ན། །མི་ལུས་ཆུད་གསན་འགྱོད་ཀྱང་ཕན་པ་མེད། །དཔེར་ན་ཟོན་མེད་དགྲ་ཕྱོགས་ཕྱིན་པའི་ཚེ། །དགྲ་ཡིས་#ཟིན་ནས་འགྱོད་པའི་འབྲས་སེམས་སྐྱེ#། །སྐྱེས་ཀྱང་ཕན་
[140a.2]མེད་བདག་གིས་མི་ཐར་ན། །དེ་འདྲ་དེ་བས་ཆོས་ལ་འབད་པར་རིགས། །ཕྱིས་འཇིགས་དོགས་ནས་སྔོན་དུ་མཁར་དཔེ་རྩིག# །ཕྱི་མ་ངན་སོང་འཇིགས་ནས་སྔོན་དུ་སྤྱོད། །ལོ་དུས་སུ་ནི་དར་ཅིག་མི་སྡོད་ན། །ནམ་ལ་ཡོད་དེ་ཚེ་ལ་ལོང་མེད་དོ། །ལོ་ཟླས་#འདས་ཤིང་འཆི་དང་ཕར་ཕར་ཉེ། །རང་
[140a.3]གི་ཚེ་ནི་གད་ཁའི་ཤིང་པུ་འདྲ། །འཆི་བདག་བདུད་ནི་གད་རྩིའི་ཆུ་བོ་འདྲ། །སྐྱེ་རྒ་#ན་འཆི་རང་ཐག་#རེ་མོས་འདྲ། །མི་རྟག་འགྱུར་བ་དབྱར་དགུན་སྟོན་དཔྱིད་འདྲ། །སྔ་མ་ཤི་བའི་མི་རྣམས་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་། །རྟག་ཏུ་རེ་ཞིང་བུ་དང་ནོར་བསགས་ཀྱང་། །བུ་ནོར་ཕྱིར་ལུས་བདག་ལ་ཕན་པ་མེད།
[140a.4]རང་ཉིད་དགེ་སྡིག་གཉིས་དང་སྦྲགས་ནས་འགྲོ། །ནོར་དང་རྫས་ནི་ཤིང་གའི་བྱེའུ་#ཆུང་འདྲ། །མི་རྟག་ངེས་ཀྱིས་ཆགས་སེམས་གཉེན་པོས་ཆོད། །སྐྱིད་སྡུག་མི་རྟག་ཁ་སོང་#དི་རིང་འདྲ། །ཆོས་ལ་འགྲོ་བར་ཆས་#ཚེ་གཉེན་འདུན་#ཚོགས། །ཡོན་ཏན་བརྗོད་ཅིང་མི་ཆོས་བྱ་དགོས་ཟེར། །ནོར་
[140a.5]གྱིས་བྲིད་ཅིང་དེ་ཡི་བར་དུ་གཅོད། །དུག་བུམ་ཐོགས་ནས་གཏོར་དུ་འོངས་#དང་མཚུངས། །བདག་ལ་བྱ་སྙམ་གཉེན་འདུན་སྨྲ་བ་ཉན། །བདེ་བ་བཀག་ནས་གཡང་སར་གཏོང་དང་མཚུངས། །འཁོར་བའི་བུ་ཚ་དུག་གི་མེ་ཏོག་འདྲ། །མཐོང་ན་དགའ་སྟེ་ངན་སོང་རྒྱུ་སོགས་ཡིན། །བདག་
[140a.6]ཉིད་འཆི་བདག་བདུད་ཀྱིས་བསླུས་པའི་ཚེ། །མལ་གྱི་ཐ་མར་ཉལ་ནས་ལུས་གདུངས་ཏེ། །ཟས་ཀྱི་ཐ་མ་སྐྱུག་ཀྱང་ངུར་བརྒྱགས་སྙོད#། །ཕ་མ་གཉེན་འདུན་རྣམས་ཀྱིས་མཐའ་བསྐོར་ཏེ། །དེ་ཚེ་རང་ལ་ཅི་ཡིས་ཕན་སེམས་དང་། །ཤགས་ཀྱིས་མི་#ལོ་དཔའ་བོས་འཐབ་ཏུ་མེད། །མཁར་
[140a.7]གྱིས་མི་ཐུབ་ནོར་གྱིས་སླུ་#རུ་མེད། །གཉེན་གྱིས་མི་ཕན་སྡར་མ་འབྲོས་སུ་མེད། །ཟུག་གཟེར་ཆེ་ཡང་གཉེན་འདུན་བསྐོར་མི་བཏུབ། །གསོན་ཚེ་བྱམས་ཀྱང་ཤི་ནས་འཇིགས་ནས་འབྲོས། །ཡུལ་མཁར་བོར་ནས་རང་ཤོང་གཅིག་ཏུ་སྐྱེལ། །གཉེན་འདུན་བོར་ནས་བདག་དང་གཅིག་
[140b]
[140b.1]པུ་འཁྱམ#། །བདག་ལ་བྱམས་ཀྱང་ཕྱི་ནས་འོང་བ་མེད། །དེ་འདྲའི་གཉེན་རྩད་གོས་ཀྱི་རྡུལ་བཞིན་སྤོངས། །བྱང་སེམས་མྱུ་གུས་རྩད་ནས་མ་བསྲེགས་པར། །བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་སེམས་དེ་རྟག་ཏུ་ཟུང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་གྱུར་ན་སྐད་ཅིག་གིས། །འཁོར་བའི་བཙོན་རར་བསྡམས་
[140b.2]པའི་ཉམ་ཐག་རྣམས། །བདེ་གཤེགས་སྲས་སུ་དགོངས་ཏེ་བྱིན་གྱིས་རློབས། །སེམས་ཅན་མི་བདེ་བསལ་#བར་འདོད་པ་དང་། །འཁོར་བར་གནས་དང་བྲལ་བར་#འདོད་པ་རྣམས། །བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་སེམས་འདི་རྟག་ཏུ་བསྐྱེད། །འཕགས་པའི་གདམས་ངག་དོན་ཆེན་འདི་ལགས་ཏེ། །
[140b.3]ཁྱོད་ཀྱིས་ཐུགས་དུལ་མཛོད་ཅིག་བཅོམ་ལྡན་གྱིས། །བྱང་སེམས་ཆོས་ཀྱི་རྩ་བ་ལགས་པར་གསུངས། །ཁེངས་གྲགས་དགེ་བ་བསོད་ནམས་འབྲས་བུ་བཞིན། །བདེན་པར་སྤྱད་ཀྱང་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡི་ཡོན་ཏན་རྟག་པར་ཡང་། །འབྲས་བུ་འབྱིན་ཅིང་མི་ཟད་
[140b.4]འཕེལ་བ་ཡིན། །སྡིག་པའི་ཕུང་པོ་རི་རབ་ཙམ་ཡོད་ཀྱང་། །སེམས་བསྐྱེད་ཙམ་གྱིས་དེ་དག་ཞི་ནུས་ན། །དེ་ལ་བག་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཅིས་མི་རྟེན#། །དེས་ནི་དུས་མཐའི་མེ་བཞིན་སྡིག་ཆེན་རྣམས། །སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་དེ་དག་བསྲེག་པར་ནུས། །དེ་ཕྱིར་བདག་གིས་སེམས་བསྐྱེད་གཡོ་བ་དང་། །
[140b.5]སྨོན་དང་འཇུག་པ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་བསྐྱེད་དེ། །མི་ལྡོག་རྩེ་གཅིག་པ་ཡི་དད་པ་ཡིས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་རྟག་ཏུ་#གཟུང་བར་བྱ། །དེ་ནས་ལེ་ལོ་གཉིད་ཀྱི་དབང་སོང་བས། །སེམས་བསྐྱེད་བརྗེད་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཤུགས་ལ་#འཕེལ། །རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཆུ་བོའི་#གཞུང་དང་མཚུངས། །ནམ་
[140b.6]ཡང་འབྱུང་སྟེ་ཡོན་ཏན་བརྗོད་མི་ལང་། །སེམས་བསྐྱེད་དད་པས་དམ་ཆོས་སྒོར་ཞུགས་པའི། །སྐྱེས་བུ་དམ་པས་མན་ངག་འདི་ལྟར་ཟུང་། །མི་ཁོམ་གནས་སུ་སྐྱེས་ན་ཆོས་སྤྱད་དཀའ། །རང་ལ་དབང་ཡོད་བཞིན་དུ་དབང་མེད་ཟེར། །བདུད་ཀྱིས་མངོན་བསླུས་རང་ཉིད་ཕུང་#བར་འགྱུར། །ཐར་པ་བདག་ལ་
[140b.7]རག་ལས་འདི་ལ་ནི། །གཞན་གྱིས་ཅི་ཡང་གྲོགས་བགྱིར་མ་མཆིས་ཀྱིས། །མི་ལུས་ཐོབ་ཚེ་དལ་གྱིས་སྤྱད་པར་རིགས། །བདེ་སྡུག་ཟིན་པ་མེད་ཀྱིས་དམ་ཆོས་སྤྱོད། །འཇིག་རྟེན་ལོངས་སྤྱོད་སུས་#ཟ་ཆ་མེད་ཀྱིས། །སྔུན་#ན་སྡོད་ཀྱི་#སོ་ནམ་འབད་པར་རིགས། །གལ་ཏེ་མི་ལུས་ཐོབ་ནས་གཞོན་
[141a]
[141a.1]པའི་ཚེ། །འཇིག་རྟེན་དགའ་བའི་ཅ་ཅོ་སོགས་བོར་ལ། །གཞོན་པའི་ཚེ་ནི་དམ་ཆོས་དང་དུ་ལོང་། །བུ་ཚ་སྙིང་སྡུག་འཁོར་བའི་རྟོད་#ཕུར་ཡིན། །བུ་ཚ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་རྨོངས་པ་འགའ། །ལུས་ལ་ཤིག་ཟ་བྱ་ར་མིག་གིས་བྱས། །སོར་མོའི་རྒྱ་བ་བཀྱེ་#ནས་
[141a.2]གཤེད་མས་གསད#། །རྣམ་སྨིན་གདོང་ན་སྡོད་#དེ་ཕྱི་མར་སྨིན། །སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ཚེ་བུ་ཡིས་བདག་མི་ཕན། །ཁྱོད་ཀྱིས་#དགེ་སློང་བྲམ་ཟེ་ལྷ་དང་ནི། །མགྲོན་དང་ཡབ་ཡུམ་སྲས་དང་བཙུན་མོ་དང་། །འཁོར་གྱི་སླད་དུ་སྡིག་པ་མི་བགྱི་སྟེ#། །དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐལ་#འདོད་འགའ་མ་
[141a.3]མཆིས། །དེ་ཕྱིར་བུ་ལ་མ་ཆགས་ཆོས་ལ་འབོད། །གཞོན་ཚེ་དམ་པའི་ཆོས་ལ་མ་འབད་ན། །རྒས་ནས་ཉན་འདོད་རྣ་བས་སྒྲ་མི་ཐོས། །ཤེས་རབ་བྱིང་བས་བློ་ལ་རྟོགས་པ་#དཀའ། །ཆོས་ལ་འགྲོ་འདོད་ལུས་ལ་ནུས་པ་མེད། །ཆོས་ལ་དགའ་ཡང་བདག་གིས་སྤྱོད་མི་ནུས། །གཞོན་པའི་ཚེ་
[141a.4]ན་དམ་ཆོས་ཅིས་མི་སྤྱད། །དམ་པའི་ཆོས་ལ་བདེན་པར་ངོ་ཡིས་ཟུང་། །འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་སྤྲིན་བཞིན་འགྱུར་ལྡོག་ཆེ། །ཆོས་ལ་སྤྱོད་ན་ཕྱུག་པོར་མཁྱེན་པར་མཛོད། །འཇིག་རྟེན་ནོར་གྱིས་ཕྱུག་པས་ཕུང་བར་ངེས། །སྡིག་བཅུ་སྤངས་ནས་དགེ་བཅུ་དང་ལེན་པ། །མཛངས་#པ་ལགས་ཏེ་
[141a.5]སྐྱེས་བུ་ཕྱི་མར་བདེ། །མི་འཁྱག་#ཙམ་དུ་དག་དུག་གོན་བྱས་ཤིང་། །མི་ལྟོགས་ཙམ་དུ་ཟས་ངན་ཟོས་བྱས་ལ། །ལོངས་སྤྱོད་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་བསྔོ་བར་བྱ། །ནོར་རྣམས་ཀུན་གྱི་ནང་ན་ཆོག་ཤེས་པ། །རབ་མཆོག་ལགས་པར་ལྷ་མིའི་སྟོན་པས་གསུངས། །ཀུན་དུ་ཆོག་ཤེས་མཛོད་ཅིག་
[141a.6]ཆོག་ཤེས་ན། །ནོར་མི་བདོག་ཀྱང་ཡང་དག་འབྱོར་པ་ལགས། །བདག་ནི་ཁྱོད་ལ་བྱམས་པའི་ཞལ་ཏ་ཟེར། །བདག་ལ་ཟས་ནོར་སྐྱབས་ཀྱི་རེ་བ་མེད། །ངན་སོང་འཁོར་བའི་གནས་དང་བྲལ་ཕྱིར་གདམས། །བཀའ་ལྟར་མི་བྱེད་གཏི་མུག་སྨད་པའི་གནས། །གཡང་སར་འགྲོ་ཡང་དོགས་
[141a.7]ཟོན་བྱ་དགོས་ན། །བསྐལ་པའི་གཏིང་ལྷུང་གཡང་ས་སྨོས་ཅི་དགོས། །{དི་རིང་,དེ་རིང་}སང་ལ་འཆི་བར་མི་འགྱུར་ཞེས། །བདེ་བར་འདུག་པ་བདག་གིས་ག་ལ་རིགས། །ཆོས་སྤྱད་གཞོན་ཡང་#ཤི་བ་བདེ་བ་སྟེ། །ཞིང་ཁམས་དག་པར་འགྲོ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་མེད། །ཆོས་མེད་རྒན་རྒོན་ཤི་བ་
[141b]
[141b.1]སྐྱིད་ཅེས་སྨྲ། །ཤི་སྡུག་ལགས་ཏེ་ངན་སོང་གནས་སུ་འགྲོ། །སྐྱིད་སྡུག་གཉིས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མཁྱེན་པར་མཛོད། །ཆོས་དང་ལྡན་ན་དམན་ཡང་བཀུར་སྟི་ཐོབ། །ཆོས་ཀྱི་ངག་བྱུང་མཁས་པས་བཤད་ཀྱི་#ཉོན། །འཇིག་རྟེན་ནོར་དང་ལྡན་ཞིང་དམ་ཆོས་རྫས་ཀྱིས་སྤྱོད། །ཆོས་ལ་མ་ཐོངས་#རྫས་ཀྱི་
[141b.2]མངོན་ཞེན་གྱིས། །ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ནི་སྐར་མདའི་རང་བཞིན་ལ། །ཡོངས་སུ་མ་བཏང་དེ་དག་ངེས་པར་འགྱུར། །དགྲ་དང་ཆོམ་རྐུན་དག་དང་རྒྱལ་པོས་འཇོམས། །མི་བསད་སྟོང་དུ་འགྲོ་སྲིད་རྐུན་པོས་རྐུ་ཡང་སྲིད། །ཆོས་ལ་བཏོང་#བའི་བརྩོན་འགྲུས་སྤྱད་པར་རིགས། །ལོངས་སྤྱོད་གཡོ་
[141b.3]བ་སྙིང་པོ་མེད་མཁྱེན་ནས། །དགེ་སློང་བྲམ་ཟེ་གཉེན་དང་བཤེས་རྣམས་ལ། །སྦྱིན་པ་ཚུལ་བཞིན་སྩལ་བགྱི་#ཕ་རོལ་དུ། །སྦྱིན་ལས་གཞན་པའི་གཉེན་མཆོག་མ་མཆིས་སོ། །འགྲོན་པོ་ཡུན་{རིངས་,རིང་}རྒྱགས་སུ་སྦྱིན་པ་རྨེ། །རྫས་རྣམས་མྱུར་དུ་ཐོད་ཅིག་སྐྱེས་བུ་#དད་པ་ཅན། །བྱིན་རླབས་
[141b.4]འདིར་འབྱུང་ཕྱི་མ་གདོང་ན་སྡོད། །བདེ་སྐྱིད་འདོད་དང་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་འདོད་དང་། །རིགས་མཐོ་བཞིན་ལེགས་བདེ་བའི་གནས་ཐོབ་དང་། །བདེ་མཐོང་མོས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་འདོད་པས། །དམ་ཆོས་འདི་ནི་རྟག་ཏུ་སྤྱད་པར་བྱ། །ལྷ་དང་མི་ཡི་བདེ་བ་ཐོབ་འདོད་པས། །དགེ་བཅུ་སྤྱོད་དེ་ལུས་
[141b.5]ཁ་བསྲུང་བ་ནི། །འདོད་ལོག་གཡེམ་དང་སྲོག་གཅོད་རྐུ་#བ་དང་། །{བརྫུན་,རྫུན་}དང་ཕྲ་མ་ཚིག་རྩུབ་འཁྱལ་པ་དང་། །བརྣབ་སེམས་གནོད་སེམས་ལོག་པར་ལྟ་བ་དང་། །རང་དོན་ལགས་ཀྱིས་སྡིག་བཅུ་རྒྱབ་ཏུ་བོར། །རང་ལ་བྱམས་ཤིང་བརྩེ་བས་འབད་པར་བྱ། །རྔོན་པ་མི་རྒོད་རྐུན་པོ་ཇག་པ་
[141b.6]སོགས། །སྡིག་པའི་རྐྱེན་སོགས་གྲོགས་པོ་འདུག་པ་སྤོང་#། །ཀུན་དུ་དགེ་བའི་སློབ་དཔོན་སྨན་བཞིན་བསྟེན། །འོན་ལོང་ཞར་སྒུར་ལུས་ཐོབ་རྒུད་པ་དང་། །དབུལ་ཕོངས་#བཞིན་ངན་ལས་ལས་ནད་མང་རྣམས། །རྣམ་སྨིན་ལགས་ཀྱིས་གཞན་ལ་ཡུས་མ་ཆེས#། །མཐོ་རིས་ངན་སོང་
[141b.7]གཉིས་ལ་གང་མོས་པ། །རང་དབང་ཡོད་ཀྱིས་སྐྱིད་སྡུག་ཁྱད་པར་ཉོན། །གལ་ཏེ་མཐོ་རིས་ཐར་#པ་མངོན་ཞེ་#ན། །ཡང་དག་ལྟ་བ་གོམས་པ་དག་ཏུ་མཛོད། །རྣམ་རྟོག་རི་བོས་མནན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས། །སྡུག་བསྔལ་འདི་ལ་བཟོད་པའི་གླགས་#མེད་དེ། །འཁོར་བས་འཁོར་ཏེ་ཟོ་
[142a]
[142a.1]ཆུ་ཁྱུད་#མོ་འདྲ། །རྣམ་རྟོག་རླུང་གིས་ཁྱེར་ཏེ་རྩི་ཤིང་ལོ་འདབ་འདྲ། །རྣམ་རྟོག་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཏེ་རྩྭ་ལ་མེ་མཆེད་འདྲ། །ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མི་གནས་དབྱར་ཁའི་ཤེ་#མུན་འདྲ། །ཕྱི་ཡི་སྡུག་བསྔལ་བཞི་ནི་རང་སེམས་མྱོང་། །ཡོད་ན་མི་ཐུབ་མེད་ན་བཙལ་#མི་རྙེད། །བྱམས་དང་
[142a.2]བྲལ་དོགས་སྡང་དང་ཕྲད་ཀྱི་དོགས། །ནང་གི་སྡུག་བསྔལ་བཞིས་ནི་རང་ལུས་འཇོམས། །མ་ལུས་འབྱུང་ཚེ་བྲག་བར་བཙིར་བ་འདྲ། །མ་ཡིས་མཆོངས་ཚེ་གཡང་ལ་ཕྱིན་པ་སྙམ། །ལྷུང་ཚེ་ཚེར་མའི་(དང་,དོང་)དུ་བསྐྱུར་བ་སྙམ། །བླངས་ན་བྱེ་ཆུང་ཁྲ་ཡིས་ཁྱེར་བ་སྙམ། །སྐྱེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་རང་
[142a.3]ལུས་རྡུལ་བཞིན་རློག །ལོ་ཟླ་འདས་ཤིང་རྒས་པ་ཤུགས་ཀྱིས་འོང་། །རྒས་ཚེ་མགོ་ལ་སྐྲ་དཀར་སོ་ཡང་མེད། །རྣ་བས་མི་ཐོས་མིག་གིས་རང་མི་མཐོང་། །འདུག་ན་རང་ལུས་ས་རྡོ་ཆད་པ་འདྲ། །ལངས་ན་སྤང་ལས་#ཕུར་པ་འབྱིན་དང་མཚུངས། །ཕྱི་སྒོར་འགྲོ་ཡང་སྒུར་ནས་གོག་ཅིང་འགྲོ། །ཟས་སྐོམ་
[142a.4]འདོད་ན་གཞན་ལ་རག་ལས་སློང་། །བུ་ཚས་མཐོང་ཡང་མི་མོས་ཡིད་མི་འོང་། །དུག་པོ་བསྐོན་ཞིང་སྒོ་རྩ་སྲུང་དུ་གཏོད། །གཞན་དག་འོང་ནས་#ངོ་ཚ་ཕར་ཟུར་ཟེར། །ཁྱིམ་མཚེས་#བྱིས་པ་གཤེ་ཞིང་འཚེ་རུ་འོང་། །འཚོགས་པར་#ཕྱིན་ན་སྐྱུགས་#བྲོ་ཕར་སོང་ཟེར། །ཤི་སྐལ་ཆད་དེ་རྒན་རྒོན་{ཡི་དགས་,ཡི་དྭགས་}
[142a.5]སྐྱེ། །ངོ་ཚ་ཁྲེལ་འཛེམ་ཤོར་དེ་གཞན་གྱིས་སྐྱུར#། །བུ་སྨད་ཀུན་ཡང་ཤི་ན་རུང་ཞེས་སྨྲས#། །རྐང་ལག་འདར་ཞིང་ཁ་མིག་ཆུ་ཡིས་ཁེངས། །ལུས་ཀྱི་སྟོབས་ཤོར་བེར་ག་གྲོགས་སུ་ཚོལ། །ལེགས་པར་སྨྲས་ཀྱང་གཞན་གྱི་རྣར་མི་སྙན། །བདེ་བར་ཉལ་ཀྱང་ལུས་ཚིགས་ཁོལ་ཞིང་ན། །གཞན་
[142a.6]ལ་གཏམ་སྨྲས་རྒས་པའི་ངག་མི་སྙན། །རྒས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བཤད་ན་ཀུན་ལའང་། །ལུས་ལ་ནད་མེད་བདེ་སྡུག་རེ་བ་རྣམས། །ངེས་པ་འདོད་པས་ནོངས་དང་འཆི་བ་དང་། །ན་རྒ་ལ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་ཡི#། །འབྱུང་གནས་འཁོར་བ་ལ་ནི་སྐྱོ་མཛོད་ཅིག །དེ་ཡི་ཉེས་པའི་#ཤས་ཀྱང་
[142a.7]མཁྱེན་པར་མཛོད། །ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་ལམ་ལ་བདེ་བ་མེད། །རིགས་དྲུག་སེམས་ཅན་ནད་ལ་གྲངས་རེ་མང་། །དུག་ལྔ་དུག་གསུམ་ནད་ཀྱི་དབལ་རེ་(ཆ,ཚ)། །ཐོག་མཐའ་མེད་པ་ནད་ཀྱི་ཡུན་རེ་རིང་། །དེ་ལྟར་ལགས་ཏེ་མ་རིག་བདེ་རུ་མེད། །འཆི་བདག་བདུད་ཀྱི་ཞགས་པས་ཟིན་པའི་ཚེ། །ལུས་
[142b]
[142b.1]ངག་ཡིད་གསུམ་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་པའི་ཚེ། །ངག་གི་སྡུག་བསྔལ་རྔ་མོ་བུ་སྟོར་འདྲ། །ལྷང་ལྷང་ཙེར་ཙེར་ཅིས་ཀྱང་ནད་ཀྱི་དབང་། །ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་སྐམ་ལ་ཉ་སྐྱུར་འདྲ། །རྒལ་བུ་སྟོད་སྟོད་འཕར་ཡང་ཉམས་#སྟོབས་མེད། །འབྲོས་པར་བསམས་ཀྱང་ཐར་པའི་དུས་མཐའ་མེད། །གཟེར་གྱིས་
[142b.2]ལུས་བཏབ་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་འཛེམ་ཤོར། །གཉེན་འདུན་བསྐོར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་རང་གིས་མྱོང་། །ཟས་སྐོམ་ཁ་རུ་བཅུག་ཀྱང་བྲོ་བརླག་མེད། །ཉེ་བས་#བོས་ཀྱང་ཁ་ནས་#སྐད་མི་ཐོན། །ཇི་ལྟར་ཉལ་ཀྱང་བདེ་བའི་བར་སྐབས་མེད། །སྡིག་ལ་འགྱོད་པ་སྐྱེས་ཀྱང་བཤགས་ལོང་མེད། །ན་བའི་སྡུག་
[142b.3]བསྔལ་ལགས་ཏེ་#ཀུན་ལ་འོང་། །དེས་ན་མི་ནི་ཡང་དག་ཉིད་དུ་མི་བདེ་ཞིང་། །མི་གཙང་བདག་མེད་པ་རུ་རིག་པར་བགྱི། །འཆི་བའི་ཚེ་ན་དགེ་སྡིག་ལས་ཀྱིས་འབྱེད#། །དགེ་བ་ཅན་ནི་འཆི་ཚེ་བདེ་བ་མཐོང་། །མུན་པའི་ཁམས་ནས་བདེ་བ་བྱུང་བ་དང་། །ལུས་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་ལུས་སེམས་བྲལ་ནས་
[142b.4]#དགའ། །བདེ་གཤེགས་བསྐོར་བ་བྱེད་ཅིང་ཆོས་བཤད་མཐོང་། །བདེ་བའི་ཞིང་ཁམས་བྱུང་བས་མོས་པ་འབྱུང་། །གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་མཆོད་པའི་རྫས་འབུལ་དང་། །འགྲོ་དྲུག་གནས་མཐོང་སྙིང་རྗེའི་སེམས་འབྱུང་སྟེ། །དེ་དང་ལྡན་ན་བདེ་བའི་གནས་སུ་སྐྱེ། །སྡིག་ཅན་དག་ནི་འཆི་ཚེ་ཉེས་
[142b.5]སྐྱོན་མཐོང་། །སྣང་བའི་ཁམས་ནི་མུན་པ་ནམ་སྲོས་བཞིན། །མཐོ་ན་སྤྱི་ཚུགས་#ཐུར་ལ་སོང་བ་མཐོང་། །ལག་ན་འདུག་པ་གདུག་པའི་མཚོན་ཆར་མཐོང་། །སྒྲ་སྐད་ཐམས་ཅད་གདུག་རྟོག་སྒྲ་རུ་ཐོས། །སྡིག་པ་བྱས་ན་#ངན་སོང་ལམ་དུ་སྟོན། །འཆི་བདག་གཤིན་རྗེས་རྒྱབ་ནས་ཕུལ་ཞིང་བརྡེག །
[142b.6]སྲོག་གཅོད་བདུད་ཀྱིས་གདོང་ནས་བརྩོན་#བཞིན་ཁྲིད། །གཅན་གཟན་གདུག་པའི་འབྲུག་སྒྲ་བཞིན་དུ་སྒྲོགས། །མཚོན་ཆ་གདུག་པའི་དབལ་ནི་རྩང་བཞིན་འཛུགས། །འཁོར་བའི་གཡང་སར་རི་གཟར་རྦབ་བཞིན་འདྲིལ། །{ཡི་དགས་,ཡི་དྭགས་}གནས་ན་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད། །བཀྲེས་སྐོམ་གྲང་ངོ་
[142b.7]#ངལ་དང་འཇིགས་པ་ཡིས། །སྐྱེད་#པ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་སྟེན་#འཚལ་ལོ། །མགོ་ལུས་སྐོམ་#པར་མི་མཐུན་རྒྱུ་ལས་བྱུང་། །སྐོམ་སྐྱུགས་བྲོ་#ཟེར་སྣ་ཡི་#རྒྱུ་ལས་བྱུང་། །སྡུག་བསྔལ་ཆེ་སྟེ་ལས་ལ་ཟད་དུས་མེད། །གལ་ཏེ་ཚེ་ཟད་དམྱལ་བའི་གནས་འགྲོ་སྟེ། །སྐད་ཅིག་ཡུད་ཀྱིས་གནས་དེར་མྱུར་བར་
[143a]
[143a.1]ཕྱིན། །དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་རིག་ན་མཆི་མ་འོང་། །བཙོང་#ཁུ་རྒྱལ་པོ་འཕྲང་དུ་བསྡད་ནས་ནི། །གསོན་པོ་པགས་པ་བཤུས་ཤིང་ཡན་ལག་འདོན། །དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་རྣམས་#སྨིན་འཆིར་མི་འདོད། །བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱ་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་ནི། །ཇི་སྲིད་མི་དགེ་དེ་ཟད་མ་
[143a.2]གྱུར་པ། །དེ་སྲིད་སྲོག་དང་འབྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དམྱལ་བའི་ལྕགས་ཁང་མཐོང་ན་དགའ་སྙམ་སེམས། །ལས་ཀྱི་སྒོ་ཕྱེ་ནང་དུ་དབང་མེད་འགྲོ། །ལས་རླུང་ཕུག་ནས་སྒོ་གཅོད་མུན་པ་འཐིབས། །ཕྱོགས་མཚམས་ཀུན་ནས་མེ་འབྱུང་འབྲོས་ས་མེད། །ཤ་རུས་ཚིག་ཀྱང་འཆི་རུ་ལས་ཀྱིས་འཚོ། །
[143a.3]རང་ཉིད་ཟངས་སུ་འཚོད་ཅིང་ཤ་རུས་བྲལ། །ཕུར་བཞི་རྒྱང་#ཤིང་སྟེང་འོག་ལྕགས་ཀྱིས་བཏབ། །ལྕགས་གཟེར་སྟེང་འོག་ལུས་ལ་གང་བར་འདེབས། །གལ་ཏེ་འགུལ་#ན་ལྷུ་ཚིགས་རུས་པ་འབྲལ། །ལྕགས་ཀྱི་བྱ་ཕྲ་#མཁའ་ལ་ལྡིང་ཞིང་འདེབས། །མཚོན་ཆའི་འཁོར་ལོས་ལུས་ལ་དུམ་བུར་
[143a.4]གཅོད། །ལྕགས་ཀྱི་ཐོ་ཆེན་མཁའ་ལ་ལྡིང་ཞིང་བརྡེག །སོག་ལེས་སྤྱི་བོའི་གཙུག་ནས་རྐང་མཐིལ་#གཤོག །སྤུ་གྲིས་#གཏམས་པའི་རི་ལ་དབང་མེད་འཛེག །རྣག་ཁྲག་བཤུལ་བའི་དྲི་མ་དཔག་ཚད་ཁྱབ། །རང་གིས་རང་བསྲེགས་#སྐྱེ་བོ་རང་གིས་ལེན། །འཆོངས་པ་#དེ་ལྟར་ལགས་ཏེ་ལྷ་མི་དང་། །
[143a.5]དམྱལ་བ་{ཡི་དགས་,ཡི་དྭགས་}དུད་འགྲོ་རྣམ་#དག་ཏུ། །སྐྱེ་བ་(བཟད་,བཟང་)པོ་མ་ལགས་སྐྱེ་བ་ནི། །གནོད་པ་དུ་མའི་སྣོད་གྱུར་ལགས་པས་མཁྱེན་པར་#མཛོད། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་བདེ་ནུས་ཅི་ལ་ཕན། །དེ་ཕྱིར་བདག་གིས་བཤད་པའི་མན་ངག་ཉོན། །འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་བླ་མ་དམ་པ་ཡིས། །མ་འོངས་སེམས་ཅན་སྐྱེ་
[143a.6]པའི་#དོན་དག་ཏུ། །མན་ངག་དད་སྐྱེད་#སྒྲོན་མ་འདི་བརྩམས་པས། །འགྲོ་བ་ཀུན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་ཤོག། །སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་མཛད་པ། །དད་སྐྱེས་#སྒྲོན་མ་རྫོགས་སོ།།#
Source Colophon
Esukhia Degé Tengyur digital edition. File: 173_སྤྲིང་ཡིག_ངེ.txt, lines 2203–2268. GitHub: derge-tengyur. License: CC0 (public domain). The Esukhia project provides proofread Unicode Tibetan etexts of the Degé (sDe dge) edition of the Tengyur. Folio markers ([NNNa/b.N]) and annotation markers (#, {}) are from the Esukhia diplomatic transcription.
Other works by Kamalaśīla in the Good Work Library: Teaching on the Eight Kinds of Suffering (D4193)
🌲