by Kawa Paltsek

Ka ba dpal brtsegs (Kawa Paltsek, 8th century) was one of the seven "test monks" (sad mi bdun) — the first seven Tibetans ever ordained as Buddhist monks, by the Indian master Śāntarakṣita at Samyē Monastery. He became one of the most prolific translators of the Tibetan imperial period, working under King Khri srong lde btsan to render dozens of sūtras and tantric texts from Sanskrit into Tibetan.

This short verse treatise is a doxography — a systematic classification of all philosophical and spiritual views, from the projections of ordinary beings through the non-Buddhist philosophers, the Śrāvaka and Pratyekabuddha vehicles, the Mahāyāna, and the entire Nyingma hierarchy of nine vehicles up to Atiyoga (Dzogchen). It then turns from classification to practice, offering meditation instructions, identifying obstacles, describing signs of authentic realization, and closing with fierce warnings against those who claim high view without corresponding realization. Written in the earliest period of Tibetan Buddhism, this is a remarkably complete teaching in miniature — a map of all possible views that ends by burning the map.

From the Degē Tengyur, Miscellaneous Section (sna tshogs), Volume co, folios 236b–238a. Tohoku catalogue D4356. Never before translated into English.

Having bowed to the Lotus-Eyed One,
I shall explain the stages of view.

Worldly and transcendent —
Like gold ore, they appear from one source.

Knowing the varieties of appearance — five, three, two —
One should adopt and discard accordingly.

All views exist within the expanse of the essence of awakening,
Whose nature is a spiraling lotus.

Crushed beneath the mountain of one's own conceptual turbidity,
Through the conditions of one's own mental continuum, false appearances arise.

Worldly Views

For ordinary beings and non-Buddhist philosophers,
The six realms and eternalism and nihilism appear.

Ordinary beings, blind by nature,
See only conceptual projections, like a mirage.

For hell beings, one's own mind appears as torments.
For hungry ghosts, unwholesome mind creates an impure realm.
For animals, heights and depths and gullies appear.
For humans, this very visible world appears.
Likewise for demigods, armor and weapons appear.
For gods, through virtuous mind, jewels appear.

Because anything can appear, what is seen is not true.

Ordinary beings, seized by conceptualization,
See magical displays as if outer and inner.
Conceptual imputation arises as conventional designation.

Through the mode of error caused by conditions,
Non-Buddhist philosophers are deceived by the teachings of the six heterodox teachers.

In brief, among the nihilist non-Buddhists:
The view of limitlessness, where things appear as merely adventitious.

The eternalists posit what appears as real entities.
Among these are those who posit non-causes as causes:
Nature as cause, Īśvara as cause,
Inherent essence as cause,
Atoms as cause,
An agent as cause — all are wrong.

Furthermore, as an aside from the non-Buddhists:
Externalists, those of authentic view,
Tantric practitioners, and practitioners of the great secret —
Two, three, five: these posit various modes of cause;
Three and two appear as modes of result.
All are views regarding the four types of self-grasping.

Transcendent Views

The transcendent views also,
Each surpassing the previous:

Śrāvaka, Pratyekabuddha, Sūtra,
Kriyā, Upa Yoga, Yoga,
Mahāyoga,
Anuyoga,
And Atiyoga.

Śrāvaka

The Śrāvakas, who hold the view of dharmas alone —
The Sautrāntikas and the Vaibhāṣikas —
Debate about external objects
But agree that consciousness appears momentarily.

Pratyekabuddha

Likewise the Pratyekabuddha vehicle:
The twelve external links are merely illusion.
Even atoms, having directional parts, are not established — this is superior.
They agree that consciousness appears momentarily.

Mahāyāna Sūtra

The characteristic vehicle has three types:
The Cittamātra, the Yogācāra,
And the Sautrāntika-Mādhyamika.

For the Cittamātra, external objects are like a mirage —
Thin as a phantom horse, non-existent:
Appearances are deluded projections of one's own consciousness.
They hold the ultimate to be a moment of wisdom.

The Yogācāra-Mādhyamika agrees on the conventional level,
But holds the ultimate to be emptiness, unborn.

The Sautrāntika-Mādhyamika holds the conventional as merely illusion,
Viewing objects as appearing through error.
In the ultimate, being free from the two extremes —
This is what is posited as the Great Middle Way.

Kriyā Tantra

Kriyā views the ultimate as dharmatā
And views the conventional as the qualities of self-awareness.
Regarding the appearance of the maṇḍala of the three families,
Ordinary beings are held to be without delusion.

Upa Yoga and Yoga Tantra

The conduct of both Upa and Yoga tantras —
View and conduct follow one another in ascending order.

In Yoga Tantra, the ultimate is the pure
Wisdom of the dharmadhātu.
Through the blessings of realization, deities appear,
But ordinary beings' seeing them as gods is delusion.

Mahāyoga

In Mahāyoga, in the ultimate,
Self and other are non-dual — this is suchness.
Through the six magical displays of realization and such,
Within the state of apparent appearance, there is no saṃsāra.

Anuyoga

In Anuyoga, in the ultimate,
Through realizing great bliss — the dynamic power of awareness.
In the conventional, the divine maṇḍala appears.
Therefore, ordinary beings' conceptualization is delusion.

Atiyoga

In Atiyoga, the two truths are transcended.
All is self-arising, self-appearing —
Wisdom free from center and periphery.
The two truths as conceptual constructs are primordially non-existent.

Therefore, like seeing gold as gold,
Seeing truly, without error — this is the authentic view.

The Nature of Appearances

Because the nature of equality is indeterminate,
However one looks, that is what appears.

Permanent entities do not exist,
For if they did, they would appear the same to all.

Therefore, things appear as the nature of one's own mind.
Since one conceptualization yields one kind of object, not another's,
There is no doubt that appearances are delusion.

Therefore, objects of engagement are primordially non-existent.

Conceptual mind is the individual mind of each being.
If mind were one, then even the karmic maturation of virtue and non-virtue
Would reasonably be experienced by all, without anyone performing the action.
But this does not work in the authentic sense,
Because karmic maturation is not shared.

And since the "not-one" is unborn in its suchness,
It does not work as multiple either.
It is free from both unity and multiplicity.

In various entities through conceptualization —
There is no proof for anything being established by name.
Therefore, defining characteristics are nothing whatsoever.

Understanding what is unestablished as existent —
An illusory person might know this,
But the Victorious One himself does not cognize it.

Because objects of engagement are not established through appearances,
Apprehending consciousness cannot exist.
Because the object of engagement is unborn wisdom,
The dharmatā to be meditated upon does not exist separately.
Because the wisdom of mind is free from extremes,
How could there be a meditator?

Meditation

When the meditator is thus without real existence:
Not abiding, not conceptualizing, resting —
Self-luminous like the sky —
One's own mind in its totality is just so.

If one does not engage in any mental activity,
It is fitting to arrive at the authentic meaning.

Because body and speech are unborn and groundless,
Cross-legged posture and silence are without fault.
Likewise, since mind is free from real existence,
Abandoning concepts does not become mere meditation.
Thus is the meditation on thoughts.

There is never any state of being in a gap.
Why? Because it is already itself —
There is no movement from one's own space.

Good and bad characteristics of thought —
Whatever arises, do not suppress it,
Nor is there any separation from mindfulness of that meaning.
Self-arising, self-pacifying — thus I declare.

For example, a thief, the moment he is noticed,
Flees without being chased — thoughts are pacified with confidence, just so.

Because this arises from the force of the view,
There is no need to deliberately cultivate awareness.
Otherwise, in a moment of mind,
Look at the very suchness of thought itself.

Obstacles

Sinking — awareness cannot arise.
Dullness — the meaning itself is not clear.
Sinking-dullness, deep sinking-dullness,
And extreme sinking-dullness — do not send awareness outward.
Likewise, agitation has three types.

Laziness connects one to lethargy and inferior activity.
Doubt has two types: deviation and falling.
Hope has two types: hope for signs and hope for results.

Disturbance, inability to settle,
Delighting in physical activities and conduct,
Delighting in verbal chatter —
Because these distance one from the authentic meaning:

Do not discuss activities, towns, or stories.
Do not perform the activities of giving or ritual.
If even virtuous actions become distraction,
Needless to say, do not perform non-virtuous ones.

Signs of Realization

Experience, wavering, habituation —
Connect these with the experience of analysis.

In truth, this cannot be demonstrated by thinking "this."
When that is realized, one has authentic experience.

Then outer, inner, and secret warmth,
And outer and inner signs arise progressively.
When they arise, do not think "how wonderful, warmth!"
And when absent, have no displeasure.

If these signs are unshakable when they arise,
Attainment comes progressively if kept secret.

For the supreme being endowed with the three qualities,
Free from the transitory collection of self, like a lion,
Without attachment to food, wealth, or companions,
Never separated from great compassion —
These are the signs of encountering the meaning of dharmatā.

If whatever one does does not deviate from the meaning,
That is the sign that through habituation, practice has become workable.

If one possessing these qualities has opened the faculties without restriction,
Not adding to any appearance,
Because there is no mental engagement —
Gradually gaining forbearance in the body,
Without accepting or rejecting the eight worldly concerns,
Without giving rise to afflictions toward anything —
These too are signs of progressing along the stages.

Without mental engagement, no appearance of cessation.
Not grasping perception, self-luminous —
Not taking anything as an experience,
Without the mind inclining toward anything,
Self-appearing in the mode of non-apprehension:
In mere conventional terms, this is called "meditation."

Warning

Without confidence in the authentic meaning,
Having merely verbal view with little substance,
Entrusting oneself to the dharma of non-action
And behaving with reckless conduct —
Even the Victorious One's words cannot save such a one.
Terrible results are beyond doubt.

If one possesses the eight characteristics of realization,
That person is a child of the Victorious Ones.

Without confidence, wishing for a high view,
Nurturing one's own pride —
Like a mountain crushing living beings,
One will never reach the threshold of liberation.

Having entered the secret door of secret mantra
Without bowing to the authentic meaning,
Engaging in worldly activities for material gain,
Saying "I have no power" while having power,
Speaking thus and abandoning the secret meaning —
Where such a one will go in the next life is uncertain.

Performing meaningless, lazy actions —
Alas! Brave in self-destruction!
Like a boulder around the neck in the ocean,
The lasso of compassion is too short to reach.

Self-deceived — how pitiful!
For the lazy, there is no path of liberation.

Colophon

The Pith Instructions on the Stages of View, composed by Ka ba dpal brtsegs (Kawa Paltsek, 8th century CE), one of the seven “test monks” — the first Tibetans ordained as Buddhist monks — and one of the most prolific translators of the imperial period.

Good Works Translation from Classical Tibetan. Translated by Drakpa (Tibetan Translator tulku, Life 144), New Tianmu Anglican Church, 2026. The translation is independently derived from the Tibetan source text in the Esukhia Degē Tengyur etext. No prior English translation is known to exist.

Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.

See also: The Illuminating Lamp — Śrī Siṃha — another text from the early Tibetan translation period, a tantric commentary on the Heart Sūtra by the Dzogchen master Śrī Siṃha, transmitted by Vairocana (one of the seven test monks alongside Kawa Paltsek) to King Khri srong lde btsan. · Visualizations of the Eighty-Four Siddhas (D4317 — an iconographic manual for the eighty-four Mahāsiddhas, from the adjacent Miscellaneous Tengyur file, also first English). · The Jewel Garland of Stainless Questions and Answers (D4333) — a Buddhist wisdom catechism by King Amoghodgata, also from the Miscellaneous section.

🌲

Source Text: ལྟ་བའི་རིམ་པ་བཤད་པ

Classical Tibetan source text from the Esukhia Degē Tengyur etext (GitHub: Esukhia/derge-tengyur, file 204, CC0). Tohoku catalogue number D4356. Presented for reference and verification.

{D4356}༄། ལྟ་བའི་རིམ་པ་བཤད་པ་བཞུགས། །༄༅༅། པདྨའི་སྤྱན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །ལྟ་བའི་རིམ་པ་བཤད་པར་བྱ། །འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་འདས། །གསེར་གྱི་རྫས་ལྟར་གཅིག་ལས་སྣང་། །རྣམ་
[236b.6]གྲངས་སྣང་བ་ལྔ་གསུམ་གཉིས། །ཤེས་ནས་གཞག་དང་བླང་བར་བྱ། །ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་ཀློང་། །པདྨ་འཁྱིལ་བའི་རང་བཞིན་ལ། །རང་གི་རྟོག་རྙོག་རི་བོས་མནན། །རང་རྒྱུད་རྐྱེན་གྱིས་ལོག་སྣང་བ། །སྐྱེ་བོ་པ་དང་མུ་སྟེགས་པ། །དྲུག་དང་རྟག་ཆད་སྣང་བར་བྱུང་། །དམུས་ལོང་ཚུལ་གྱུར་
[236b.7]སྐྱེ་བོ་ཡང་། །མཐོ་ཡོར་མི་ལྟར་བརྟགས་སྣང་བ། །དམྱལ་བའི་རང་སེམས་མི་སོགས་སྣང་། །{ཡི་དགས་,ཡི་དྭགས་}སྡིག་སེམས་མི་གཙང་ཡུལ། །བྱོལ་སོང་གྱེན་ཐུར་ངམ་གྲོག་སྣང་། །མི་ལ་མཐོང་ཡུལ་འདི་ཉིད་སྣང་། །དེ་བཞིན་ལྷ་མིན་གོ་མཚོན་སྣང་། །ལྷ་ཡི་དགེ་སེམས་རིན་ཆེན་སྣང་། །ཅི་ཡང་སྣང་ཕྱིར་མཐོང་མི་བདེན། །
[237a]
[237a.1]སྐྱེ་བོ་རྟོག་པས་ཕྲོགས་པ་ཡི། །རྣམ་འཕྲུལ་ཕྱི་ནང་ལྟ་བུར་སྣང་། །བརྟགས་པ་བརྡ་ཡི་ཐ་སྙད་ཤར། །རྐྱེན་གྱིས་ལོག་ཚུལ་མུ་སྟེགས་པ། །ཁྲིད་བྱེད་དྲུག་གི་བསྟན་པས་བསླུས། །མདོ་བསྡུས་མུ་སྟེགས་ཆད་པ་ལ། །གློ་བུར་ཙམ་སྣང་མཐའ་མེད་ལྟ། །རྟག་པ་བྱས་སྣང་དངོས་པོར་འདོད། །དེ་ཡང་རྒྱུ་མིན་
[237a.2]རྒྱུར་སྨྲ་བ། །རང་བཞིན་རྒྱུར་འདོད་དབང་ཕྱུག་རྒྱུ། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་རྒྱུར་སྨྲ་དང་། །རྡུལ་ཕྲན་རྒྱུ་རུ་འདོད་པ་དང་། །བྱེད་པོ་རྒྱུ་རུ་འདོད་པ་ལོག །གཞན་ཡང་མུ་སྟེགས་ཞར་བྱུང་ལ། །ཕྱི་རོལ་བ་དང་ཡང་དག་པ། །གསང་སྔགས་པ་དང་གསང་ཆེན་པ། །གཉིས་གསུམ་ལྔ་རྣམས་རྒྱུ་ཡི་ཚུལ། །གསུམ་གཉིས་འབྲས་བུའི་ཚུལ་
[237a.3]སྣང་བ། །བདག་ཏུ་འཛིན་པ་བཞི་ལ་ལྟ། །འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་ལྟ་བ་ཡང་། །ཅིག་ཤོས་ལྟ་བ་ལས་འཕགས་པ། །ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་མདོ་སྡེ་དང་། །ཀྲྀ་ཡ་ཨུ་པ་ཡང་དག་དང་། །དེ་བཞིན་ཡོ་གའི་ཐེག་པ་དང་། །མ་ཧཱ་ཡོ་གའི་ཐེག་པ་དང་། །ཨ་ནུ་ཡོ་གའི་ཐེག་པ་དང་། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་ཐེག་པ་དང་། །ཆོས་ཙམ་ལྟ་བའི་ཉན་ཐོས་
[237a.4]པས། །མདོ་སྡེ་པ་དང་བྱེ་བྲག་གཉིས། །ཕྱི་རོལ་ཡུལ་ལ་རྩོད་བྱེད་ཅིང་། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་སྣང་བར་མཐུན། །དེ་བཞིན་རང་རྒྱལ་ཐེག་པ་པ། །ཕྱི་རོལ་བཅུ་གཉིས་སྒྱུ་མ་ཙམ། །རྡུལ་ཡང་ཕྱོགས་ཆས་མ་གྲུབ་འཕགས། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་སྣང་དང་མཐུན། །མཚན་ཉིད་ཐེག་པའང་རྣམ་པ་གསུམ། །རྣམ་རིག་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་པ། །དེ་
[237a.5]བཞིན་མདོ་སྡེ་དབུ་མ་པའོ། །རྣམ་རིག་ཕྱི་རོལ་མཐོ་ཡོར་མི། །སྲབ་མོ་རྟ་ལྟར་མེད་བཞིན་དུ། །རང་གི་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་སྣང་འདོད། །དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་འདོད། །རྣལ་འབྱོར་དབུ་མ་ཀུན་རྫོབ་མཐུན། །དོན་དམ་སྟོང་པ་མ་སྐྱེས་འདོད། །མདོ་སྡེ་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ཙམ། །ཡུལ་རྣམས་ལོག་ནས་སྣང་བར་ལྟ། །དམ་པར་མཐའ་གཉིས་
[237a.6]བྲལ་བ་ཡིས། །དབུ་མ་ཆེན་པོར་འདོད་པའོ། །ཀྲྀ་ཡས་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ལྟ། །ཀུན་རྫོབ་རང་རིག་ཡོན་ཏན་ལྟ། །རིགས་གསུམ་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བ་ལ། །སྐྱེ་བོས་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་འདོད། །གཉིས་ཀ་རྒྱུད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི། །ལྟ་སྤྱོད་གོང་འོག་རྗེས་སུ་མཐུན། །ཡོ་གའི་དོན་དམ་རྣམ་དག་པའི། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ། །རྟོགས་
[237a.7]པའི་བྱིན་རླབས་ལྷར་སྣང་ལ། །སྐྱེ་བོས་འདི་དག་ལྷར་མཐོང་འཁྲུལ། །མ་ཧཱ་ཡོ་གའི་དོན་དམ་དུ། །རང་གཉིས་མེད་དེ་དེ་བཞིན་ཉིད། །རྟོགས་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་དྲུག་སོགས་པའི། །ལྟར་སྣང་ངང་ལ་འཁོར་བ་མེད། །ཨ་ནུ་ཡོ་གས་དོན་དམ་དུ། །བདེ་ཆེན་རྟོགས་པས་རིག་པའི་རྩལ། །ཀུན་རྫོབ་ལྷ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་། །དེ་ཕྱིར་སྐྱེ་བོས་བརྟགས་
[237b]
[237b.1]པ་འཁྲུ་ལ། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེན་གཉིས་བྲལ། །ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་རང་སྣང་བའི། །ཡེ་ཤེས་མཐའ་དབུས་བྲལ་བ་ལ། །བརྟགས་པ་གཉིས་པོ་གདོད་ནས་མེད། །དེ་ཕྱིར་གསེར་ལ་གསེར་མཐོང་ལྟར། །ཇི་བཞིན་མ་ནོར་བདེན་མཐོང་ཡིན། །མཉམ་ཉིད་རང་བཞིན་མ་ངེས་པས། །ཇི་ལྟར་བལྟས་པ་དེར་སྣང་ཕྱིར། །དངོས་པོ་རྟག་པ་
[237b.2]ཡོད་མིན་ཏེ། །ཡོད་ན་ཀུན་ལ་མཐུན་སྣང་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་རང་སེམས་ངོ་བོར་སྣང་། །བརྟགས་པ་གཅིག་ཡུལ་གཅིག་མིན་པས། །འཁྲུལ་པ་སྣང་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །དེས་ན་སྤྱོད་ཡུལ་གདོད་ནས་མེད། །རྟོག་སེམས་འགྲོ་བ་སོ་སོའི་སེམས། །གཅིག་ན་དགེ་སྡིག་རྣམ་སྨིན་ཡང་། །མ་སྤྱད་ཀུན་གྱིས་མྱོང་བར་རིགས། །དེ་མིན་ཡང་དག་དོན་མི་
[237b.3]རུང་། །རྣམ་སྨིན་ཐུན་མོང་མ་གྱུར་ཕྱིར། །གཅིག་མིན་དེ་ཉིད་མ་སྐྱེས་པས། །ཐ་དད་དོན་དུའང་མི་རུང་སྟེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ལས་གྲོལ་བའོ། །དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་བརྟགས་པ་ཡི། །མིང་ལ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་མེད། །དེ་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ཅི་ཡང་མིན། །མ་གྲུབ་པ་ལ་ཡོད་རྟོགས་པ། །སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུས་ཤེས་འགྱུར་གྱི། །རྒྱལ་བ་ཉིད་
[237b.4]ཀྱིས་མི་མཁྱེན་ནོ། །སྣང་བས་སྤྱོད་ཡུལ་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་མི་རུང་། །སྤྱོད་ཡུལ་མ་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ཕྱིར། །བསྒོམ་བྱའི་ཆོས་ཉིད་ལོགས་ན་མེད། །སེམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མཐའ་བྲལ་ཕྱིར། །སྒོམ་པ་པོ་ཡང་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ལྟར་སྒོམ་མཁན་དངོས་མེད་ན། །མི་གནས་མི་རྟོག་འཇོག་པ་དང་། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་རང་གསལ་
[237b.5]བའི། །རང་སེམས་ཡོང་གིས་དེ་ལྟའོ། །ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ན། །ཡང་དག་དོན་ལ་ཕེབས་པའི་རིགས། །ལུས་ངག་མ་སྐྱེས་གཞི་མེད་ཕྱིར། །སྐྱིལ་ཀྲུང་སྨྲ་བཅད་ཁ་ན་མེད། །དེ་བཞིན་སེམས་ཀྱང་དངོས་བྲལ་བས། །རྟོག་སྤང་སྒོམ་པའི་ཁར་མི་འོང་། །དེ་ལྟར་རྟོག་པ་སྒོམ་པའོ། །ཡལ་བར་འདུག་པ་ནམ་ཡང་མེད། །ཅི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་དེ་
[237b.6]ཕྱིར་བས། །རང་གི་དབྱིངས་ལས་གཡོས་པ་མེད། རྟོག་པའི་མཚན་མ་བཟང་དང་ངན། །ཅི་སྐྱེས་དགག་པར་མི་བྱ་ཞིང་། །དེ་དོན་དྲན་པས་འབྲལ་བའང་མེད། །རང་བྱུང་རང་ཞིར་ང་སྨྲའོ། །དཔེར་ན་རྐུན་པོ་ཚོར་མ་ཐག །མ་བསྐྲད་འབྲོས་བཞིན་གདེང་གིས་ཞི། །ལྟ་བའི་ཤུགས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །ཆེད་དུ་ཚོར་བ་བསྟན་མི་དགོས། །དེ་མིན་བློ་
[237b.7]ཡི་སྐད་ཅིག་ཏུ། །རྣམ་རྟོག་རང་གི་དེ་ཉིད་བལྟའོ། །བྱིང་བ་ཤེས་པ་ལྡང་མི་ནུས། །རྨུགས་པ་དོན་ཉིད་མི་གསལ་བའོ། །བྱིང་རྨུགས་རབ་ཏུ་བྱིང་རྨུགས་དང་། །ཤིན་ཏུ་བྱིང་རྨུགས་ཕྱིར་མི་གཏང་། །དེ་བཞིན་རྒོད་པ་རྣམ་པ་གསུམ། །ལེ་ལོ་སྙོམ་ལས་དམན་ལ་སྦྱོར། །དོགས་པ་གོལ་དང་ལྷུང་བ་གཉིས། །རེ་བ་རྟགས་དང་འབྲས་བུའོ། །
[238a]
[238a.1]འཁྲུག་དང་འཇུག་ཏུ་མི་བཏུབ་དང་། །ལུས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་སྤྱོད་པ་དགའ། །ངག་གི་ཅ་ཅོ་སྨྲ་དགའ་བ། །ཡང་དག་དོན་ལས་རིང་བའི་ཕྱིར། །བྱ་བྱེད་གྲོང་ཡུལ་གཏམ་མི་གླེང་། །སྦྱིན་དང་ཆོ་གའི་ལས་མི་བྱ། །དགེ་བའི་ལས་ཀྱང་གཡེང་འགྱུར་ན། །སྡིག་ལས་མི་བྱ་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཉམས་དང་གཡོ་དང་གོམས་པ་དང་། །
[238a.2]བརྟག་པའི་ཉམས་དང་སྦྱར་བར་བྱ། །དོན་དུ་འདི་སྙམ་བསྟན་དུ་མེད། །དེ་རྟོགས་ཡང་དག་ཉམས་དང་ལྡན། །དེ་ཚེ་ཕྱི་ནང་གསང་བའི་དྲོད། །ཕྱི་ནང་རྟགས་ཀྱང་རིམ་པས་འབྱུང་། །སྐྱེས་ཀྱང་དགའ་དྲོད་སེམས་མ་བྱེད། །མེད་ཀྱང་དེ་ལ་མི་དགའ་མེད། །དེ་དག་གཡོ་དང་ཐོབ་བརྟན་ན། །རིམ་འབྱུང་གསང་ན་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་། །ཀླུ་གསུམ་
[238a.3]ལྡན་པའི་སྐྱེས་མཆོག་ལ། །སེང་གེ་ལྟ་བུར་འཇིག་ཚོགས་བྲལ། །ཟས་དང་ནོར་གཉེན་མ་ཆགས་ཤིང་། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མི་འབྲལ་ན། །ཆོས་ཉིད་དོན་དང་ཕྲད་པའི་རྟགས། །ཅི་སྤྱོད་དོན་ལས་མ་ཉམས་ན། །གོམས་ནས་ལས་སུ་རུང་བའི་རྟགས། །འདི་ལྡན་དབང་ཕྱེ་བཙུམས་མེད་ན། །སྣང་བ་གང་ཡང་མི་བསྐྱོན་ཞིང་། །ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་
[238a.4]ཕྱིར་རོ། །ལུས་ཀྱིས་རིམ་པར་བཟོད་ཐོབ་དང་། །ཆོས་བརྒྱད་སྤོང་ལེན་མེད་པ་དང་། །གང་ལའང་ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེན། །འདི་ཡང་ས་ལ་འགྲོ་བའི་རྟགས། །ཡིད་ལ་བྱེད་མེད་འགགས་སྣང་མེད། །འདུ་ཤེས་མ་བཟུང་རང་གསལ་ལ། །གང་ཡང་ཉམས་སུ་མི་ལེན་ཅིང་། །སེམས་ཀྱིས་མངོན་པར་མ་ཕྱོགས་ཤིང་། །དམིགས་མེད་ཚུལ་དུ་རང་
[238a.5]སྣང་བ། །ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བསྒོམ་ཞེས་བརྗོད། །ཡང་དག་དོན་གྱི་གདེང་མེད་པར། །ཚིག་ཙམ་ལྟ་ལ་ཁུངས་ཆུང་ཞིང་། །བྱ་མེད་ཆོས་ལ་བློ་གཏད་ནས། །རྩིང་ཆོས་ཕཊ་རལ་སྤྱོད་བྱེད་པ། །རྒྱལ་བའི་བཀས་ཀྱང་མི་སྐྱོབས་ཏེ། །ཡ་ངའི་འབྲས་བུ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་བརྒྱད་ལྡན་ན། །སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་རྒྱལ་བའི་སྲས། །གདེང་མེད་ལྟ་བ་
[238a.6]མཐོ་འདོད་པས། །རང་གི་ང་རྒྱལ་སྙེམས་བྱེད་པ། །རི་བོས་སྲོག་ཆགས་མནན་པ་ལྟར། །ནམ་ཡང་ཐར་བའི་ཁར་མི་འབྱུང་། །གསང་སྔགས་གསང་བའི་སྒོར་ཞུགས་ནས། །ཡང་དག་དོན་ལ་མི་འདུད་པར། །མི་ཆོས་ཟང་ཟིང་ལས་བྱེད་ཅིང་། །རང་དབང་ཡོད་བཞིན་དབང་མེད་ཅེས། །སྨྲ་ཞིང་གསང་དོན་ཡལ་འཇོག་པ། །ཕྱི་མ་གར་
[238a.7]འགྲོ་གཏོལ་མེད་པར། །གལ་མེད་ལེ་ལོའི་ལས་བྱེད་པ། །ཨེ་མའོ་རང་འཇོམས་དཔའ་བ་སྟེ། །རྒྱ་མཚོ་མཇིང་གི་ཕ་བོང་ལྟར། །ཐུགས་རྗེའི་ཞགས་པ་དཔྱངས་ཐག་ཡིན། །རང་གིས་རང་བསླུས་སྙིང་རེ་རྗེ། །ལེ་ལོ་ཅན་ལ་ཐར་ལམ་མེད། །ལྟ་བའི་རིམ་པའི་མན་ངག་ཀ་བ་དཔལ་བརྩེགས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།
[238b]
[238b.1]

Source Colophon

Classical Tibetan source text from the Esukhia Degē Tengyur etext (GitHub: Esukhia/derge-tengyur). File: 204_སྣ་ཚོགས།_ཅོ.txt. Tohoku catalogue number D4356. CC0 (public domain dedication). The Esukhia project provides diplomatic transcriptions of the Degē xylograph edition of the Tengyur.

🌲