Pattinathar — The Three-Jeweled Garland of Tirukazhumala

by Pattinathar

Pattinathar (பட்டினத்தார், c. 10th–11th century) is among the most revered of the Tamil Siddhar saints — a renouncer whose biography tradition preserves in legend. Born a wealthy merchant at Kaveripattinam on the Kaveri delta, he abandoned the world after receiving a final inheritance from a distant son that contained nothing but earth and a dried palm-leaf inscribed: "What is enjoyed is consumed; what is given is what remains." He spent the remainder of his life wandering, composing poems of unflinching spiritual clarity, satire of the body's pretensions, and deep devotion. The Tiruppatiyam and scattered kovai and kolam sequences are his primary legacy.

Tirukazhumala is the ancient name of Sirkali (also Piramapuram and Chikazhi), home of the Brahmapiraneshvarar temple and the legendary birthplace of Tirugnanasambandar, the 7th-century Tevaram saint. This founding miracle animates the first poem of this sequence: Parvati appeared to the infant Sambandar at the sacred tank and gave him divine wisdom-milk (jñānapānam). When his father demanded to know who had given it, the child pointed to the Lord and Parvati standing before him. Pattinathar writes to that same Lord at that same place — the miracle is the ground his devotion stands on.

Mummanikkovai (மும்மணிக்கோவை, "garland of three jewels") is a classical Tamil genre of twelve poems cycling through three verse-meters: iṇaikkuṟaḷāciriyappā (the paired short-syllable verse, a longer meditational form), veṇpā (the compact four-line poem in the oldest Tamil meter), and kaṭṭaḷaikkalittuṟai (a flowing lyric form). The three meters cycle four times, completing twelve poems. The name refers to these three poetic jewels woven into one garland of praise — the form itself enacts abundance through repetition and variation.

This is the second of five kovai sequences in the PM0270 collection, each dedicated to a different Shiva temple. Source: Project Madurai PM0270, Unicode edition.

1. iṇaikkuṟaḷāciriyappā

The daughter of Himalaya, like an emerald creeper
wed to the great coral mountain where sacred glory grows,
shining inseparably at his side —

her face: a thousand wave-suns blossoming
above the surging sea, gathered and blazing,
yet each time I behold your radiant countenance
I cannot look away.

Her immature young breasts not yet fully opened;
her lotus face blooming in its full beauty;
her lustrous forehead bearing the divine crescent moon —
seeing the young moonlight,
her red mouth blossoming like a water-lily;
her lotus hand held gently, supporting the graceful breast,
the nectar-vessel perfectly formed —

and the lily-eyes of the mountain-daughter
opening in their splendor.

Where the Vedic scholars of Kazhumala stand in righteousness
and flourish —
above the serpent-realms, the great flood rose;
the upper worlds sank to the depths below;
the unceasing, undiminishing deluge came;
he became the refuge for all three worlds.

Seated with grace from time primordial —
when the Brahmin child who came with his father,
in the age of unsteady walking,
troubled by growing hunger,
cried out "O Mother!" and stood before her:
she, from the Jnana Pakam — the wisdom-food —
the inexhaustible abundance of grace,
bestowed it upon him.

When the father grew angry and demanded
"Who gave this?" —
the child pointed with his hand:
"The one with the conch-shell ear,
the Great Lord who wears the bright cloth!"

O Lord — there you revealed yourself and graced him.

2. veṇpā

The Lord of Pukali — my love flows
into the ocean of grace, boundless.
Those who love him and worship with folded hands —
what scale can measure that love?

3. kaṭṭaḷaikkalittuṟai

Beyond the four Vedas —
he whom Vishnu dared to seek and could not find,
rare even to Brahma, the four-faced one —
the Perfect One who fills the innermost center,
my Father, Lord of Pukali, cause of all the garden's abundance:
you who have crossed beyond the inner instruments of the mind —
O primal substance.

4. iṇaikkuṟaḷāciriyappā

Since the darkness of the soul began,
lust and anger and the vast heap of falsehood —
an impure mound without limit —
I have at last cleared away;
five unruly elephants of dark rage
I have loosed their bonds and driven off;
with love I have plastered the walls,
lit the lamp of grace,
cast out the darkness of sorrow,
spread the canopy of truth above —

the ruined chamber of my mind,
tangled in the lowest things from below,
I have made into a bedchamber for you;
in the rich-flowering lotus of the heart
I have given you a seat in Sentai.

Now — the great earth and the blazing sky
spread wide as the primal flood;
the two luminaries float like foam scattered;
the wind blows like a mountain uprooted and driven;
Vishnu and Brahma and all the host of gods
stand trembling, crying "Is this the time?"

Yet you — raft for their salvation —
floated in great abundance, O Lord of Pukali,
O Lord of the Deluge, O primordial dancer
whose auspicious anklets ring softly —

come with Uma, the lush shoot of Himalaya
whose vision cannot be borne:

rise up and come to us, O our Great Lord.

5. veṇpā

The deer and the axe;
the darkness coiled in his sacred throat and the crescent moon —
these he bears alone, standing.
He appeared in the Flood for the sake of the gods
and is seated at Kazhumala:
the light that stands within my heart.

6. kaṭṭaḷaikkalittuṟai

Light came — the darkness of my lying mind dispersed,
my inner flood grew clear!
Clarity came! Sweetness came! Joy beyond thought!
Bliss came! Devotion attained!
At the last threshold — the sweet grace
of our Lord of Kazhumala.

7. iṇaikkuṟaḷāciriyappā

O grace ripened and given, O compassion — the celestial fruit,
inexhaustible delight, unquenched love,
nectar-ocean for the devotees, Lord of the tall tower
and high pinnacle, O Lord of Kazhumala
whose rains split the sky —

your vision that does not waver;
with the young-breasted image of woman beside you, O Supreme Yogi —

let me tell you one thing, my Father.

From the very beginning of birth through all the long days,
in countless wombs, beyond counting, named in every name —
all who have ever lived have been to me
father and mother, each one separately;
there is none who has not come to me as parent.
There is no birth I have not taken.
There is no place of deathlessness I have found.
There is no creature that has not fed on my flesh.
There is nothing that has not fed upon itself.
All time has passed — I am weary of it,
miserable one that I am.

I have not practiced the five sacred syllables,
your five-lettered mantra that lights the sky.
I have not practiced what those who practice have practiced.

And yet — at one sufficient moment, what I uttered
became mantra, without blossoming into thought.

Save me from the ocean of birth and death,
this two-fronted sea of suffering —
O Lord, this is your duty.

8. veṇpā

Drowning in the ocean of desire,
not knowing the means of rescue —
who, understanding the filth that is the body,
would fail to worship the three-eyed Lord of Kazhumala?

9. kaṭṭaḷaikkalittuṟai

"She worships — her bangles slip from her wrists.
She slips. They spread scandal about her troubles.
Why does she keep rising? What can we do?"

Yet she holds in her heart the jewel of Kazhumala,
the Lord with the battle-axe, caught in her hands —
she has seen him, she has come.
There is no reproach in that.

10. iṇaikkuṟaḷāciriyappā

Lord of Pukali, rider of the irreproachable bull,
Uma's spouse with the gentle bow-shoulders —
you who burned the three citadels
with the power of broad shoulders,
O warrior-god;
you who burned Kama with your single forehead-eye,
O ancient great chieftain;
you who are the primal source unknown to the gods —

in my unlearned mind, coarse understanding trailing after it,
looking in forgetfulness with empty, unfocused eyes,
each time I looked again and again — everything:
wherever it might be, my things and others' things,
what comes into being and what perishes,
what comes and what goes, what happens now —
gathered like the sands of this clear-watered world,
countless crores and more, appearing,
things that were not becoming things that are,
things that are remaining unseen —

through long days in darkness I fell.

And this is what shook me: like one groping in blindness —
the pit becoming the path, the path becoming the pit,
staggering from one thing into another without cease —
so I wandered.

Then your grace-gaze fell on me in its compassion,
O my Father —
and everything appeared to me as false.
You alone appeared real.

Like one who reaches toward a painted portrait
and finds only the plaster wall beneath:
that is the clarity that came to me.

11. veṇpā

"She rose — what can she do now?
Show her more anger!" they say.

But the quick serpent rises, uncoiling,
in the many-braided crown of our Lord of beautiful Pukali —
the cassia-flower Lord.

12. kaṭṭaḷaikkalittuṟai

If there is no flower, there is the green leaf; there is water.
If there is nothing at all, there is the heart itself —
speaking even now in accompaniment.

He who shares his side with Uma — Lord of Tonipuram:
to reach the purified lotus of his feet
that no bee can touch —
this is the way.

Colophon

The Three-Jeweled Garland of Tirukazhumala (திருக்கழுமல மும்மணிக்கோவை), Text 2 of 5 in PM0270, is the second of Pattinathar's five kovai sequences dedicated to Shiva temples. This is the first complete English translation.

Source language: Classical Tamil. Translated directly from the PM0270 Unicode source text (Tulku/Tools/tamil/pattinathar_pm270.txt, lines 797–999). No prior English translation was consulted because none exists. The Blood Rule was observed: English derived independently from reading the Tamil.

Translation notes:

The mummanikkovai form cycles 4× through three meters: iṇaikkuṟaḷāciriyappā (poems 1, 4, 7, 10), veṇpā (poems 2, 5, 8, 11), kaṭṭaḷaikkalittuṟai (poems 3, 6, 9, 12). The form name describes this structure: three jewels in a twelve-poem garland.
Poem 1 invokes the Sambandar milk miracle: the founding legend of the Sirkali temple, in which the infant Tirugnanasambandar received divine wisdom-milk (jñānapānam) from Parvati. Pattinathar addresses the same Lord Sambandar pointed to.
Poem 5, line 2 has a footnote variant in the source ("தரித்திருக்கும்" — "bearing and remaining") for the ṭānum piṟaiyumē line; both readings converge on the same image.
Poem 10 has a source footnote noting an alternate reading for கல்லா ("unlearned/inert body"); the translation follows the primary text.
Tonipuram (poem 12) is another name for Sirkali, derived from the legend of the sacred raft (tōṇi, boat/ark) that floated there during the primordial flood.
The female devotee in poems 9 and 11 is a conventional bhakti figure (nāyikā) whose bangles slip from her wrists as she wastes away in longing — a familiar Tevaram motif transplanted into Siddhar verse.

Translated by the New Tianmu Anglican Church (NTAC) using Claude. 2026.

🌲

Source Text: திருக்கழுமல மும்மணிக்கோவை

(Project Madurai PM0270, Text 2. Lines 797–999 of pattinathar_pm270.txt.)

உ
கணபதிதுணை
திருச்சிற்றம்பலம்.

இணைக்குறளாசிரியப்பா.

திருவளர்பவளப் பெருவரைமணந்த
மரகதவல்லி போலொருகூற்றின்
இமயச்செல்வி பிரியாதுவிளங்கப்
பாய்திரைப்பரவை மீமிசைமுகிழ்த்த
அலைகதிர்ப்பரிதி யாயிரந்தொகுத்த
வரன்முரைதிரியாது மலர்மிசையிருந்தெனக்
கதிர்விடுநின்முகங் காண்டொறுங் காண்டொறும்
முதிராவிளமுலை முற்றாக்கொழுந்தின்
திருமுகத்தாமரைச் செவ்வியின்மலரநின்
றையல்வாணுதற் றெய்வச்சிறுபிறை
இளநிலாக்காண்டொறு மொளியொடும்புணர்ந்தநின்
செவ்வாய்க்குமுதஞ் செவ்விசெய்யநின்
செங்கைக்கமல மங்கைவனமுலை
யமிர்தகலச மமைவினேந்த
மலைமகடனாது நயனக்குவளைநின்
பொலிவினோடுமலர
மறையோர்கழுமல நெறிநின்றுபொலிய
நாகர்நாடு மீமிசைமிதந்து
மீமிசையுலகங் கீழ்முதற்றா அழ்ந்
தொன்றாவந்த குன்றாவெள்ளத்
துலகமூன்றுக்குங் களைகணாகி
முதலில்கால மினிதுவீற்றிருந்துழித்
தாதையொடுவந்த வேதியச்சிறுவன்
தளர்நடைப்பருவத்து வளர்பசிவருத்த
அன்னாயோவென் றழைப்பமுன்னின்று
ஞான போனகத்தரு ளட்டிக்குழைத்த
ஆனாத்திரளை யவன்வயினருள
அந்தணன்முனிந்து தந்தார்யாரென
அவனைக்காட்டுவ னப்பவானார்
தோஒடுடைய செவியனென்றும்
பீஇடுடைய பெம்மானென்றும்
கையிற் சுட்டிக்காட்ட
ஐயநீவெளிப்பட் டருளினையாங்கே. 1

வெண்பா.

அருளின் கடலடியே னன்பென்னு மாறு
பொருளின்றிரள்புகலி நாதன் - இருள்புகுதுங்
கண்டத்தானென்பாரைக் காதலித்துக்கைதொழுவார்க்
கண்டத்தார்தாமா ரதற்கு. 2

கட்டளைக்கலித்துறை.

ஆரணநான்கிற்கு மப்பாலவனறி யத்துணிந்த
நாரணனான்முக னுக்கரியானடு வாய்நிறைந்த
பூரணனெந்தை புகலிப்பிரான் பொழிலத்தனைக்குங்
காரணனந்தக் கரணங்கடந்த கருப்பொருளே. 3

இணைக்குறளாசிரியப்பா.

கருமுதற்றொடங்கிப் பெருநாளெல்லாம்
காமம்வெகுளி கழிபெரும்பொய்யெனும்
தூய்மையில்குப்பை தொலைவின்றிக்கிடந்ததை
அரிதினிகழ்ந்து போக்கிப்பொருதிறன்
மையிருணிறத்து மதமுடையடுசினத்
தைவகைக்கடாவும் யாப்பவிழ்த்தகற்றி
யன்புகொடுமெழுகி யருள்விளக்கேற்றித்
துன்பவிருளைத் துறந்துமுன்புற
மெய்யெனும்விதானம் விரித்துநொய்ய
கீழ்மையிற்றொடர்ந்து கிடந்தவென்சிந்தைப்
பாழறையுனக்குப் பள்ளியறையாக்கிச்
சிந்தைத்தாமரைச் செழுமலர்ப்பூந்தவி
செந்தைநீயிருக்க விட்டனனிந்த
நெடுநிலவளாகமு மடுகதிர்வானமும்
அடையப்பரந்த வாதிவெள்ளத்து
நுரையெனச்சிதறி யிருசுடர்மிதப்ப
வரைபறித்தியங்கு மாருதங் கடுப்ப
மாலும்பிரமனு முதலியவானவர்
காலமிதுவெனக் கலங்காநின்றுழி
மற்றவருய்யப் பற்றியபுணையாய்
மிகநனிமிதந்த புகலிநாயக
அருணனிசுரக்கும் பிரளயவிடங்கநின்
செல்வச்சிலம்பு மெல்லெனமிழற்ற
அமையாக்காட்சியிமயக்
கொழுந்தையுமுடனே கொண்டிங்
கெழுந்தருளத்தகு மெம்பெருமானே. 4

வெண்பா.

மானுமழுவுந் திருமிடற்றில் வாழுமிரு
[1]டானும்பிறையுமே தாங்கிநிற்கும்-வானவர்க்கு
வெள்ளத்தேதோன்றிக் கழுமலத்தேவீற்றிருந்தென்
னுள்ளத்தேநின்ற வொளி.
[1] டானும்பிறையுந்தரித்திருக்கும் என்றும் பாடம். 5

கட்டளைக்கலித்துறை.

ஒளிவந்தவாபொய்மனத்திருணீங்கவென்னுள்ளவெள்ளம்
தெளிவந்தவாவந்துதித்தித்தவாசிந்தியாததொரு
களிவந்தவாவன்புகைவந்தவாகடைசாரமையத்
தெளிவந்தவாநங்கழுமலவாணர்தம்மின்னருளே. 6

இணைக்குறளாசிரியப்பா.

அருள்பழுத்தளிந்த கருணைவான்கனி
ஆராவின்பத் தீராக்காதல்
அடியவர்க்கமிர்த வாரிநெடுநிலை
மாடக்கோபுரத் தாடகக்குடுமி
மழைவயிறுகிழிக்குங் கழுமலவாணநின்
வழுவாக்காட்சி முதிராவிளமுலைப்
பாவையுடனிருந்த பரமயோகி
யானொன்றுணர்த்துவ னெந்தைமேனாள்
அகிலலோகமு மனந்தயோனியும்
நிகிலமுந்தோன்ற நீநினைந்தநாடொடங்கி
எனைப்பலயோனியு நினைப்பரும்பேதத்
தியாரும்யாவையு மெனக்குத்தனித்தனித்
தாயாராகியுந் தந்தையராகியும்
வந்திலாதவ ரில்லையானவர்
தந்தையராகியுந் தாயாராகியும்
வந்திராதது மில்லைமுந்து
பிறவாநிலனு மில்லையவ்வயின்
இறவாநிலனு மில்லைபிறிதில்
எனைத்தினாவுயிர்களு மில்லையானவை
தமைத்தினாதொழிந்தது மில்லையனைத்தே
காலமுஞ்சென்ற தியானிதன்மேலினி
இளைக்குமா றிலனேநாயேன்
அந்தரச்சோதிநின் னஞ்செழுத்துநவிலும்
தந்திரம்பயின்றது மிலனேதந்திரம்
பயின்றவர்ப்பயின்றது மிலனேயாயினும்
இயன்றதோர்பொழுதி னிட்டதுமலராச்
சொன்னதுமந்திர மாகவென்னையும்
இடர்ப்பிறப்பிறப்பெனு மிரண்டின்
கடற்படாவகை காத்தனின்கடனே. 7

வெண்பா.

கடலானகாமத்தே காறாழ்வர்துன்பம்
அடலாமுபாயமறியாம் - உடலாம்
முழுமலத்தையோர்கியார் முக்கட்பெருமான்
கழுமலத்தைக் கைதொழாதார். 8

கட்டளைக்கலித்துறை.

தொழுவாளிவள்வளைதோற்பா ளிவளிடர்க்கேயலர்கொண்
டெழுவாளெழுகின்ற தென்செயவோவென்மனத்திருந்துங்
கழுவாமணியைக்கழுமல வாணனைக்கையினிற்கொண்
மழுவாளனைக்கண்டுவந்த தென்றாலொர் வசையில்லையே. 9

இணைக்குறளாசிரியப்பா.

வசையில்காட்சி யிசைநனிவிளங்க
முன்னாணிகழ்ந்த பன்னீருகத்து
வேறுவேறுபெயரி னூறின்றியன்ற
மையறுசிறப்பிற் றெய்வத்தன்மைப்
புகலிநாயக விகல்விடைப்பாக
அமைநாண்மென்றோ ளுமையாள்கொழுந
குன்றுகுனிவித்து வன்றோளவுணர்
மூவையிலெரித்த சேவகத்தேவ
இளநிலாமுகிழ்க்கும் வளர்சடைக்கடவுணின்
நெற்றியிற்சிறந்த வொற்றைநாட்டத்துக்
காமனைவிழித்த மாமுதுதலைவ
வானவரறியா வாதியானே
[1] கல்லாவுளத்திற் புல்லறிவுதொடர
மறந்துநோக்கும் வெறுந்தண்ணாட்டத்துக்
காண்டொறுங்காண்டொறு மெல்லாமியாண்டை
யாயினும்பிறவு மென்னதும்பிறரதும்
ஆவனபலவு மழிவனபலவும்
போவதும்வருவது நிகழ்வதுமாகித்
தெண்ணீர்ஞாலத்துத் திரண்டமணலினும்
எண்ணில்கோடி யெனப்பலவாகி
இல்லனவுளவா யுள்ளனகாணாப்

பன்னாளிருள்வயிற் பட்டேனன்னதும்
அன்னதாதலி னடுக்குமதென்னெனின்
கட்புலன்றெரியாது கொட்புறுமொருவற்குக்
குழிவழியாகி வழிகுழியாகி
ஒழிவின்றொன்றி னொன்றுதடுமாறி
வந்தாற்போல வந்ததெந்தைநின்
திருவளர்நாட்டங் கருணையிற்பெறலும்
யாவையுமெனக்குப் பொய்யெனத்தோன்றி
மேவருநீயே மெய்யெனத்தோன்றினை
ஓவியப்புலவன் சாயல்பெறவெழுதிய
சிற்பவிகற்ப மெல்லாமொன்றில்
தவிராதுதடவினர் தமக்குச்
சுவராய்த்தோன்றுந் துணிவுபோன்றனவே.

[1] சடமாகிய வுடம்பெனக்கொண்டு, கல்லா
வுடம்பெனவும் பாடாமோதுவர். 10

வெண்பா.

எனவேயெழுந்தாளென் செய்கிற்பாளின்னம்
சினவேறுகாட்டு திரென்னு - மினவேகப்
பாம்புகலியாநிமிரும் பன்னாச்சடைமுடிநம்
பூம்புகலியானிதழிப் போது. 11

கட்டளைக்கலித்துறை

போதும்பெறாவிடிற்பச்சிலையுண்டுபுனலுண்டெங்கும்
ஏதும்பெறாவிடினெஞ்சுண்டின்றேயிணையாகச்செப்பும்
சூதும்பெறாமுலைப்பங்கர்தென்றோணிபுரேசர்வண்டின்
தாதும்பெறாதவடித்தாமரைசென்றுசார்வதற்கே. 12

திருச்சிற்றம்பலம்.

திருக்கழுமல மும்மணிக்கோவை முற்றிற்று.

🌲