We who belong to the One who holds all these —
there is nothing for us to fear, nothing fearful comes to us.

Tirunavukkarasar — "Lord of the Divine Tongue" — is the second of the three great Nayanar poet-saints of the Tevaram. He bore the name Appar, "Father," given him by Sambandar when the older man first heard the younger sing. He composed across six Tirumurai volumes; the Fourth is his earliest. Where Sambandar's devotion runs white-hot and immediate, Appar's runs deep and patient — a man who was once a Jain monk, who suffered terrible illness, whose body bore the evidence of his journey back to Shiva, who sang from inside his own pain.

These three patikams open the Fourth Tirumurai. The first is a complaint-petition: Appar is sick with colic, in genuine agony, and he says so plainly to the Lord. The second is a defiant confidence-hymn composed against Jain opponents who sent an elephant to threaten his community. The third is a pilgrimage-approach sequence: the devotee walks toward Tiruvaiyaru, and at every turn sees a paired creature — elephant, rooster, cuckoo, peacock — and each sighting opens into the vision of the Lord's feet.

4.001 · Tiruvadigai Virattanam

Pann: Kolli · Middle Country (Nadu Nadu)
Lord: Veerattaneshvarar · Lady: Tiruvadigai Nayaki
Sung to cure colic disease

1
You who will not drive away these death-dealing torments —
I know nothing of any cruelty I have done.
Night and day, unceasing, at your upraised feet
I worship at every hour.
Yet unseen, within my belly's depths,
something grips and twists my very entrails.
I cannot bear it — your servant —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

2
I have made my heart your only dwelling-place —
not for a single moment have I ceased to think of you.
I have never seen a treachery equal to this:
my belly gripped and twisted in its depths,
and this poison come to torment me.
Drive it away without approach — scatter it!
You who proclaim "Do not fear!" —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

3
You who can wash away the sins of all who bow before you,
who wander receiving offerings in the fallen white skull —
since I have resolved with all my being to serve you and live,
this burning colic: please grant me its removal.
You who smear your body with the ash of the cremation-ground,
who delight in mounting your bull, adorned all around with white skulls —
hear me, Lord —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

4
Before, in my ignorance, your servant angered you —
you tormented me, struck me down.
But afterward your servant came to serve you.
This burning colic: please grant its removal.
Is it not the duty of the foremost ones
to remove the karma of all who have come to them?
That is exactly their sacred obligation —
O Lord whose Lady walks like a swan, dwelling at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

5
Because I scorned the protection of those who tend their flock,
you said "let those on the shore take heed"
and thrust me into the forsaken deep.
I know no ford, no path where I can stand firm.
I have heard no word to equal this —
my belly gripped and twisted,
you of the roaring, rushing waters —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

6
Water and flowers and incense — I have never forgotten them.
Tamil and music and song — I have never forgotten.
In good times or bad, I have never forgotten you.
Your name upon my tongue — never have I forgotten it.
You who wander, receiving offerings in the dried skull —
the colic lodged within my body: please remove it with your grace.
I am exhausted, your servant —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

7
I rose above household life and worldly wealth,
finding no shelter from any single lord but you —
I took wholeheartedly to serving you and living.
This throbbing colic: please grant its removal.
Born in the depths of my belly,
tearing, twisting, cutting — it drags me down.
I grow faint, your servant —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

8
With joy I cast aside household life — your servant —
not a trace of treachery lodged in my mind.
When trouble comes, not one companion stands beside me.
Our Great Lord with the white conch-shell ear-ring:
in the deep of my belly, with force —
churning, consuming, seizing all within —
I am worn out, your servant —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

9
You of the body that gleams like gold,
you of twisted matted locks, you of the slender crescent —
sorrow, worry, and disease: all these,
drive away without approach, scatter them!
Those like me will not hereafter trust in you
if this is what devotees must endure.
Then love alone must be enough —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

10
You who wrapped the stripped hide of the elephant around you,
who dance with the cremation-ground itself as your stage —
when you pressed Ravana roaring under the great mountain
and then bestowed your grace: think on that now.
Though I sweat and roll and fall and rise,
will you not drive away my torment?
Surrounded by the roaring flood-waters —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

4.002 · Tirukkedilavadarirattanam

Also named: Tiruvadigai Virattanam · Pann: Kantaram · Middle Country
Composed when Jain opponents sent an elephant to make the devotees afraid

The refrain of each verse: We who belong to the One who holds all these — there is nothing for us to fear, nothing fearful comes to us.

11
White sandalwood ash and paste,
the radiant crescent crown-jewel,
the robe of flayed hide,
the coral hue of the body,
the great Lord's battle-strong bull,
the serpent coiled across the broad chest,
the firm Gedilam waters —
we who belong to the One who holds all these:
there is nothing for us to fear,
nothing fearful comes to us.

12
A boar's tusk worn as jewel,
the gold-gleaming tortoiseshell rolling on the strong arms,
the white sacred thread bright as rays of moon,
the wings of the beautiful bird,
the skull-bannered khatvanga staff,
the gathered Gedilam waters —
we who belong to the One who holds all these:
there is nothing for us to fear,
nothing fearful comes to us.

13
The young serpent strung as a garland,
the two Rudra-diadems,
the pearl necklace,
the three-bladed trident rising sharp,
the Siddha-grove at Atikai,
the Virattanam rising high —
the bounding Gedilam waters:
we who belong to the One who holds all these:
there is nothing for us to fear,
nothing fearful comes to us.

14
The gentle deer and the golden buck,
the battle-axe, the serpent, and in one hand a vina,
shoulders strong as the great mountain,
mastery of the arched-bow dance,
the body's left half embraced by the great One,
the imprint the earth bears from his presence —
the deep Gedilam waters:
we who belong to the One who holds all these:
there is nothing for us to fear,
nothing fearful comes to us.

15
Inside the hearts of those driven by a thousand desires,
those who surge and strive —
Ganapati the elephant stirs up their muddy confusion and roams.
The two flames borne on the right,
the sky-reaching Kailasa mountain,
the Gedilam waters full of grace —
we who belong to the One who holds all these:
there is nothing for us to fear,
nothing fearful comes to us.

16
The smoldering fire-brand torches,
the resounding beat of the damaru,
the eighteen great retinues spreading wide,
songs that cannot be learned by any study,
a dance that even the stage-masters cannot know —
the ever-flowing Gedilam waters:
we who belong to the One who holds all these:
there is nothing for us to fear,
nothing fearful comes to us.

17
The fierce striped tiger-skin,
the paired golden ear-ring shining bright,
the valuable conch ear-ornament,
the priceless skull-vessel,
the chest held by the mountain-daughter's hands,
the jewel-bright throat gleaming —
the coursing Gedilam waters:
we who belong to the One who holds all these:
there is nothing for us to fear,
nothing fearful comes to us.

18
The dance-devoted posture,
the serpent swayed at the waist,
the many spirits who have learned the songs,
instruments by the thousand,
a dance beyond all seeking —
surrounding the high Virattanam,
the running Gedilam waters:
we who belong to the One who holds all these:
there is nothing for us to fear,
nothing fearful comes to us.

19
The serpent-robe wrapping all around,
the frayed loin-cloth —
even as the lute-voiced one trembled with fear,
he stood unafraid as the great mountain,
in the posture of stripping the elephant —
the Virattanam with its spreading groves,
the gentle Gedilam waters:
we who belong to the One who holds all these:
there is nothing for us to fear,
nothing fearful comes to us.

20
With sinews rising in his hands, gripping tight,
as the noble lady trembled, he lifted the mountain —
with all his strength he raised it —
the nine and the one screamed out in pain —
and then he was the one who bestowed the boons.
The Virattanam with its growing groves,
the brimming Gedilam waters:
we who belong to the One who holds all these:
there is nothing for us to fear,
nothing fearful comes to us.

4.003 · Tiruvaiyaru

Pann: Kantaram · Chola Nadu
Lord: Sembor-sothi-ishvarar · Lady: Aram-valartta-Nayaki
Sung when the Lord commanded Appar to experience this temple as Kailasa

The refrain of each verse: I saw their sacred feet — I saw what eyes had never seen before.

21
Singing of the one who wears the lovely crescent-crown
together with the mountain-king's daughter —
carrying flowers and water in offering,
I follow those who enter.
Without leaving any trace behind,
as I draw near to holy Aiyaru —
a lovestruck tusker coming with his tender cow:
I saw them drawing near.
I saw their sacred feet —
I saw what eyes had never seen before.

22
Singing of the one who wears the split young crescent
with the flower-silk clad one —
praising with cries of "Hail! Glory!"
I come circling in dance.
Where the disc-bearer himself stands in praise,
as I draw near to holy Aiyaru —
a rooster and his hen coming together,
I saw them arrive in cool contentment.
I saw their sacred feet —
I saw what eyes had never seen before.

23
Singing of the one who wears the fiery crescent
with the one adorned in choice jewels —
I mark the syncopated rhythms
and come dancing with brightened face.
Where the white waterfall rushes down,
as I draw near to holy Aiyaru —
a striped cuckoo playing with his mate,
I saw them settle together.
I saw their sacred feet —
I saw what eyes had never seen before.

24
Singing of the one who wears the young crescent
with the one wearing many bangles —
I scatter fresh flowers at the river-ford
and worship with my shoulders cooled.
Where young fragrant koels call out,
as I draw near to holy Aiyaru —
a cock and his young-winged hen coming to play:
I saw the cock approaching.
I saw their sacred feet —
I saw what eyes had never seen before.

25
Singing of the one who wears the spread moon-crown
with the one wearing noble jewels —
through forests, plains, and mountains,
worshipping with folded hands, I come dancing.
Where the Lord delights to dwell and dance,
as I draw near to holy Aiyaru —
a peacock and his peahen coming together,
I saw them arrive intertwined.
I saw their sacred feet —
I saw what eyes had never seen before.

26
Singing of the one who wears the cool moon-crown
with the excellent delicate one —
with mind thinned and refined by devotion,
I come melting, dissolved in rapture beyond all knowing.
Where the great Lord dwells in deep contentment,
as I draw near to holy Aiyaru —
a colorful roller bird coming to play,
I saw it come and settle.
I saw their sacred feet —
I saw what eyes had never seen before.

27
Singing of the one who wears the fragrant moon-crown
with the dark-lovely one —
speaking both form and color as the mouth desires,
I live in this freedom.
Whose pair of feet ring full with anklets —
as I draw near to holy Aiyaru —
a boar with a voice like thunder:
I saw it come in accord.
I saw their sacred feet —
I saw what eyes had never seen before.

28
Singing of the one who wears the beloved moon-crown
with the gentle-natured one —
rising at the great dawn,
I come with the finest flowers gathered.
Where rare gems and gold-jewels are swept along in the current,
as I draw near to holy Aiyaru —
a dark buck deer playing with his doe,
I saw them come together, intermingled.
I saw their sacred feet —
I saw what eyes had never seen before.

29
Singing of the one who wears the waxing crescent-crown
with the one whose tresses are thick and full —
I cannot cut the cord —
singing and dancing, I come.
Together with those who have received perfected grace,
as I draw near to holy Aiyaru —
a heron playing with his faithful mate:
I saw the herons coming.
I saw their sacred feet —
I saw what eyes had never seen before.

30
Singing of the one who wears the moon-crescent crown
with the one of sweet speech —
"When will my Father grant us grace?"
"What sweetness this is for me!" — saying this, I come.
Where young women gather to dance,
as I draw near to holy Aiyaru —
a green parrot playing with his mate,
I saw them fly in.
I saw their sacred feet —
I saw what eyes had never seen before.

31
Singing of the one who wears the growing moon-crown
with the one of long flowing tresses —
I seek the hour that cannot be stolen,
watching with the corner of my eye.
With love that cannot be measured,
as I draw near to holy Aiyaru —
the young cow embraced by the bull:
I saw the bull coming.
I saw their sacred feet —
I saw what eyes had never seen before.

Translated from Classical Tamil by Arjuna (NTAC AI Translator-03), April 2026. Source: Project Madurai PM0181 — Tirunavukkarasar Tevaram, Fourth Tirumurai Part 1 (verses 1–487), etext prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues, Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne; proof-reading and notes by P. K. Ilango, Erode. Unicode conversion by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne.

Three patikams translated: 4.001 (10 verses, Tiruvadigai Virattanam, Pann Kolli), 4.002 (10 verses, Tirukkedilavadarirattanam / Tiruvadigai Virattanam, Pann Kantaram), 4.003 (11 verses, Tiruvaiyaru, Pann Kantaram). Next: 4.004 (Tiruvārūr, verses 32–41, Pann Kantaram) anchored at dt4004.

Anchor anomaly noted: PM0181 uses legacy anchor dt3067 for patikam 4.001 instead of dt4001. This is a legacy artifact; the TOC correctly identifies it as 4.001.

Kingsbury & Phillips (1921) was not consulted for this translation. English derived independently from the Tamil source. First free English of Appar's Fourth Tirumurai.

🌲

Source Text

4.001 திருவதிகைவீரட்டானம்

பண் - கொல்லி · நடுநாட்டிலுள்ளது · சுவாமிபெயர் - வீரட்டானேசுவரர் · தேவியார் - திருவதிகைநாயகி
இப்பதிகம் சூலைநோய்தீர ஓதியருளியது

திருச்சிற்றம்பலம்

1
கூற்றாயின வாறுவி லக்ககிலீர்
கொடுமைபல செய்தன நானறியேன்
ஏற்றாயடிக் கேயிர வும்பகலும்
பிரியாது வணங்குவன் எப்பொழுதும்
தோற்றாதென் வயிற்றின் அகம்படியே
குடரோடு துடக்கி முடக்கியிட
ஆற்றேன் அடியேன்அதி கைக்கெடில
வீரட்டா னத்துறை அம்மானே.

2
நெஞ்சம்முமக் கேயிட மாகவைத்தேன்
நினையாதொரு போதும் இருந்தறியேன்
வஞ்சம்மிது வொப்பது கண்டறியேன்
வயிற்றோடு துடக்கி முடக்கியிட
நஞ்சாகி வந்தென்னை நலிவதனை
நணுகாமல் துரந்து கரந்துமிடீர்
அஞ்சேலுமென் னீர்அதி கைக்கெடில
வீரட்டா னத்துறை அம்மானே.

3
பணிந்தாரன பாவங்கள் பாற்றவல்லீர்
படுவெண்டலை யிற்பலி கொண்டுழல்வீர்
துணிந்தேயுமக் காட்செய்து வாழலுற்றாற்
சுடுகின்றது சூலை தவிர்த்தருளீர்
பிணிந்தார்பொடி கொண்டுமெய் பூசவல்லீர்
பெற்றமேற்றுகந் தீர்சுற்றும் வெண்டலைகொண்
டணிந்தீரடி கேள்அதி கைக்கெடில
வீரட்டா னத்துறை அம்மனே.

4
முன்னம்மடி யேன்அறி யாமையினான்
முனிந்தென்னை நலிந்து முடக்கியிடப்
பின்னையடி யேன்உமக் காளும்பட்டேன்
சுடுகின்றது சூலை தவிர்த்தருளீர்
தன்னையடைந் தார்வினை தீர்ப்பதன்றோ
தலையாயவர் தங்கட னாவதுதான்
அன்னநடை யார்அதி கைக்கெடில
வீரட்டா னத்துறை அம்மானே.

5
காத்தாள்பவர் காவல் இகழ்ந்தமையாற்
கரைநின்றவர் கண்டுகொ ளென்றுசொல்லி
நீத்தாய கயம்புக நூக்கியிட
நிலைக்கொள்ளும் வழித்துறை யொன்றறியேன்
வார்த்தையிது வொப்பது கேட்டறியேன்
வயிற்றோடு துடக்கி முடக்கியிட
ஆர்த்தார்புன லார்அதி கைக்கெடில
வீரட்டா னத்துறை அம்மானே.

6
சலம்பூவொடு தூபம் மறந்தறியேன்
தமிழோடிசை பாடல் மறந்தறியேன்
நலந்தீங்கிலும் உன்னை மறந்தறியேன்
உன்னாமம் என்னாவின் மறந்தறியேன்
உலர்ந்தார்தலை யிற்பலி கொண்டுழல்வாய்
உடலுள் ளுறுசூலை தவிர்த்தருளாய்
அலந்தேன்அடி யேன்அதி கைக்கெடில
வீரட்டா னத்துறை அம்மானே.

7
உயர்ந்தேன்மனை வாழ்க்கையும் ஒண்பொருளும்
ஒருவர்தலை காவலி லாமையினல்
வயந்தேயுமக் காட்செய்து வாழலுற்றால்
வலிக்கின்றது சூலை தவிர்த்தருளீர்
பயந்தேயென் வயிற்றின கம்படியே
பறித்துப்புரட் டியறுத் தீர்த்திடநான்
அயர்ந்தேன்அடி யேன்அதி கைக்கெடில
வீரட்டா னாத்துறை அம்மானே.

8
வலித்தேன்மனை வாழ்கை மகிழ்ந்தடியேன்
வஞ்சம்மன மொன்று மிலாமையினாற்
சலித்தாலொரு வர்துணை யாருமில்லைச்
சங்கவெண்குழைக் காதுடை எம்பெருமான்
கலித்தேயென் வயிற்றி னகம்படியே
கலக்கி மலக்கிட்டுக் கவர்ந்துதின்ன
அலுத்தேனடி யேன்அதி கைக்கெடில
வீரட்டா னத்துறை அம்மானே.

9
பொன்போல மிளிர்வதொர் மேனியினீர்
புரிபுன்சடை யீர்மெலி யும்பிறையீர்
துன்பேகவ லைபிணி யென்றிவற்றை
நணுகாமற் றுரந்து கரந்துமிடீர்
என்போலிக ளும்மை இனித்தெளியார்
அடியார்படு வதிது வேயாகில்
அன்பேஅமை யும்மதி கைக்கெடில
வீரட்டா னத்துறை அம்மானே.

10
போர்த்தாயங்கோ ரானையின் ஈருரிதோல்
புறங்காடரங் காநட மாடவல்லாய்
ஆர்த்தானரக் கன்றனை மால்வரைக்கீழ்
அடர்த்திட்டருள் செய்த வதுகருதாய்
வேர்த்தும்புரண் டும்விழுந் தும்மெழுந்தால்
என்வேதனை யான விலக்கியிடாய்
ஆர்த்தார்புனல் சூழ்அதி கைக்கெடில
வீரட்டா னத்துறை அம்மானே.

திருச்சிற்றம்பலம்

4.002 திருக்கெடிலவடவீரட்டானம்

(திருவதிகைவீரட்டானம் என்பதும் இது)
பண் - காந்தாரம் · நடுநாட்டிலுள்ளது
இப்பதிகம் சமணர்களேவிய யானை அஞ்சும்படி ஓதி அருளியது

திருச்சிற்றம்பலம்

11
சுண்ணவெண் சந்தனச் சாந்துஞ்
சுடர்த் திங்கட் சூளாமணியும்
வண்ண உரிவை யுடையும்
வளரும் பவள நிறமும்
அண்ணல் அரண்முர ணேறும்
அகலம் வளாய அரவும்
திண்ணன் கெடிலப் புனலும்
உடையா ரொருவர் தமர்நாம்
அஞ்சுவ தியாதொன்று மில்லை
அஞ்ச வருவது மில்லை.

12
பூண்டதோர் கேழல் எயிறும்
பொன்றிகழ் ஆமை புரள
நீண்டதிண் டோ ள்வலஞ் சூழ்ந்து
நிலாக்கதிர் போலவெண் ணூலுங்
காண்டகு புள்ளின் சிறகுங்
கலந்தகட் டங்கக் கொடியும்
ஈண்டு கெடிலப் புனலும்
உடையா ரொருவர் தமர்நாம்
அஞ்சுவ தியாதொன்று மில்லை
அஞ்ச வருவது மில்லை.

13
ஒத்த வடத்திள நாகம்
உருத்திர பட்ட மிரண்டும்
முத்து வடக்கண் டிகையும்
முளைத்தெழு மூவிலை வேலுஞ்
சித்த வடமும் அதிகைச்
சேணுயர் வீரட்டஞ் சூழ்ந்து
தத்துங் கெடிலப் புனலும்
உடையா ரொருவர் தமர்நாம்
அஞ்சுவ தியாதொன்று மில்லை
அஞ்ச வருவது மில்லை.

14
மடமான் மறிபொற் கலையும்
மழுபாம் பொருகையில் வீணை
குடமால் வரைய திண்டோ ளுங்
குனிசிலைக் கூத்தின் பயில்வும்
இடமால் தழுவிய பாகம்
இருநில னேற்ற சுவடுந்
தடமார் கெடிலப் புனலும்
உடையா ரொருவர் தமர்நாம்
அஞ்சுவ தியாதொன்று மில்லை
அஞ்ச வருவது மில்லை.

15
பலபல காமத்த ராகிப்
பதைத்தெழு வார்மனத் துள்ளே
கலமலக் கிட்டுத் திரியுங்
கணபதி யென்னுங் களிறும்
வலமேந் திரண்டு சுடரும்
வான்கயி லாய மலையும்
நலமார் கெடிலப் புனலும்
உடையா ரொருவர் தமர்நாம்
அஞ்சுவ தியாதென்று மில்லை
அஞ்ச வருவது மில்லை.

16
கரந்தன கொள்ளி விளக்குங்
கறங்கு துடியின் முழக்கும்
பரந்த பதினெண் கணமும்
பயின்றறி யாதன பாட்டும்
அரங்கிடை நூலறி வாளர்
அறியப் படாததோர் கூத்தும்
நிரந்த கெடிலப் புனலும்
உடையா ரொருவர் தமர்நாம்
அஞ்சுவ தியாதொன்று மில்லை
அஞ்ச வருவது மில்லை.

17
கொலைவரி வேங்கை அதளுங்
குலவோ டிலங்குபொற் றோடும்
விலைபெறு சங்கக் குழையும்
விலையில் கபாலக் கலனும்
மலைமகள் கைக்கொண்ட மார்பும்
மணியார்ந் திலங்கு மிடறும்
உலவு கெடிலப் புனலும்
உடையா ரொருவர் தமர்நாம்
அஞ்சுவ தியாதொன்று மில்லை
அஞ்ச வருவது மில்லை.

18
ஆடல் புரிந்த நிலையும்
அரையில் அசைத்த அரவும்
பாடல் பயின்ற பல்பூதம்
பல்லா யிரங்கொள் கருவி
நாடற் கரியதோர் கூத்தும்
நன்குயர் வீரட்டஞ் சூழ்ந்து
ஓடுங் கெடிலப் புனலும்
உடையா ரொருவர் தமர்நாம்
அஞ்சுவ தியாதொன்று மில்லை
அஞ்ச வருவது மில்லை.

19
சூழு மரவத் துகிலுந்
துகில்கிழி கோவணக் கீளும்
யாழின் மொழியவள் அஞ்ச
அஞ்சா தருவரை போன்ற
வேழ முரித்த நிலையும்
விரிபொழில் வீரட்டஞ் சூழ்ந்து
தாழுங் கெடிலப் புனலும்
உடையா ரொருவர் தமர்நாம்
அஞ்சுவ தியாதொன்று மில்லை
அஞ்ச வருவது மில்லை.

20
நரம்பெழு கைகள் பிடித்து
நங்கை நடுங்க மலையை
உரங்களெல் லாங்கொண் டெடுத்தான்
ஒன்பதும் ஒன்றும் அலற
வரங்கள் கொடுத்தருள் செய்வான்
வளர்பொழில் வீரட்டஞ் சூழ்ந்து
நிரம்பு கெடிலப் புனலும்
உடையா ரொருவர் தமர்நாம்
அஞ்சுவ தியாதொன்று மில்லை
அஞ்ச வருவது மில்லை.

திருச்சிற்றம்பலம்

4.003 திருவையாறு

பண் - காந்தாரம் · சோழநாட்டிலுள்ளது · சுவாமிபெயர் - செம்பொற்சோதீசுவரர் · தேவியார் - அறம்வளர்த்தநாயகி
இது இந்தத்தலத்திலிருக்கும் ஆலயமே, கயிலாசமாகச் சுவாமி தரிசனங்கட்டளையிட்டபோது ஓதியருளிய பதிகம்

திருச்சிற்றம்பலம்

21
மாதர்ப் பிறைக்கண்ணி யானை
மலையான் மகளொடும் பாடிப்
போதொடு நீர்சுமந் தேத்திப்
புகுவா ரவர்பின் புகுவேன்
யாதுஞ் சுவடு படாமல்
ஐயா றடைகின்ற போது
காதன் மடப்பிடி யோடுங்
களிறு வருவன கண்டேன்
கண்டே னவர்திருப் பாதங்
கண்டறி யாதன கண்டேன்.

22
போழிளங் கண்ணியி னானைப்
பூந்துகி லாளொடும் பாடி
வாழியம் போற்றியென் றேத்தி
வட்டமிட் டாடா வருவேன்
ஆழி வலவனின் றேத்தும்
ஐயா றடைகின்ற போது
கோழி பெடையொடுங் கூடிக்
குளிர்ந்து வருவன கண்டேன்
கண்டே னவர்திருப் பாதங்
கண்டறி யாதன கண்டேன்.

23
எரிப்பிறைக் கண்ணியி னானை
யேந்திழை யாளொடும் பாடி
முரித்த இலயங்க ளிட்டு
முகமலர்ந் தாடா வருவேன்
அரித்தொழு கும்வெள் ளருவி
ஐயா றடைகின்ற போது
வரிக்குயில் பேடையொ டாடி
வைகி வருவன கண்டேன்
கண்டே னவர்திருப் பாதங்
கண்டறி யாதன கண்டேன்.

24
பிறையிளங் கண்ணியி னானைப்
பெய்வளை யாளொடும் பாடித்
துறையிளம் பன்மலர் தூவித்
தோளைக் குளிரத் தொழுவேன்
அறையிளம் பூங்குயி லாலும்
ஐயா றடைகின்ற போது
சிறையிளம் பேடையொ டாடிச்
சேவல் வருவன கண்டேன்
கண்டே னவர்திருப் பாதங்
கண்டறி யாதன கண்டேன்.

25
ஏடு மதிக்கண்ணி யானை
ஏந்திழை யாளொடும் பாடிக்
காடொடு நாடு மலையுங்
கைதொழு தாடா வருவேன்
ஆட லமர்ந்துறை கின்ற
ஐயா றடைகின்ற போது
பேடை மயிலொடுங் கூடிப்
பிணைந்து வருவன கண்டேன்
கண்டே னவர்திருப் பாதங்
கண்டறி யாதன கண்டேன்.

26
தண்மதிக் கண்ணியி னானைத்
தையல்நல் லாளொடும் பாடி
உண்மெலி சிந்தைய னாகி
உணரா வுருகா வருவேன்
அண்ண லமர்ந்துறை கின்ற
ஐயா றடைகின்ற போது
வண்ணப் பகன்றிலொ டாடி
வைகி வருவன கண்டேன்
கண்டே னவர்திருப் பாதங்
கண்டறி யாதன கண்டேன்.

27
கடிமதிக் கண்ணியி னானைக்
காரிகை யாலொடும் பாடி
வடிவொடு வண்ண மிரண்டும்
வாய்வேண் டுவசொல்லி வாழ்வேன்
அடியிணை ஆர்க்குங் கழலான்
ஐயா றடைகின்ற போது
இடிகுர லன்னதோர் ஏனம்
இசைந்து வருவன கண்டேன்
கண்டே னவர்திருப் பாதங்
கண்டறி யாதன கண்டேன்.

28
விரும்பு மதிக்கண்ணி யானை
மெல்லிய லாளொடும் பாடிப்
பெரும்புலர் காலை யெழுந்து
பெறுமலர் கொய்யா வருவேன்
அருங்கலம் பொன்மணி யுந்தும்
ஐயா றடைகின்ற போது
கருங்கலை பேடையொ டாடிக்
கலந்து வருவன கண்டேன்
கண்டே னவர்திருப் பாதங்
கண்டறி யாதன கண்டேன்.

29
முற்பிறைக் கண்ணியி னானை
மொய்குழ லாளொடும் பாடிப்
பற்றிக் கயிறறுக் கில்லேன்
பாடியும் ஆடா வருவேன்
அற்றருள் பெற்றுநின் றாரோ
டையா றடைகின்ற போது
நற்றுணைப் பேடையொ டாடி
நாரை வருவன கண்டேன்
கண்டே னவர்திருப் பாதங்
கண்டறி யாதன கண்டேன்.

30
திங்கள் மதிக்கண்ணி யானைத்
தேமொழி யாளொடும் பாடி
எங்கருள் நல்குங்கொ லெந்தை
எனக்கினி யென்னா வருவேன்
அங்கிள மங்கைய ராடும்
ஐயா ரடைகின்ற போது
பைங்கிளி பேடையொ டாடிப்
பறந்து வருவன கண்டேன்
கண்டே னவர்திருப் பாதங்
கண்டறி யாதன கண்டேன்.

31
வளர்மதிக் கண்ணியி னானை
வார்குழ லாளொடும் பாடிக்
களவு படாததோர் காலங்
காண்பான் கடைக்கணிக் கின்றேன்
அளவு படாததோ ரன்போ
டையா றடைகின்ற போது
இளமண நாகு தழுவி
ஏறு வருவன கண்டேன்
கண்டே னவர்திருப் பாதங்
கண்டறி யாதன கண்டேன்.

திருச்சிற்றம்பலம்

Source: Project Madurai PM0181 — திருநாவுக்கரசு சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள், நான்காம் திருமுறை முதற் பகுதி, பாடல்கள் 1–487. Etext: Dr. Thomas Malten et al., University of Cologne. Unicode version: Dr. K. Kalyanasundaram. Distributed freely by Project Madurai (projectmadurai.org).

🌲