by Tirunavukkarasar (Appar)

The poet-saint Tirunavukkarasar, known as Appar ("the Father"), was born in the 7th century CE in Tiruvamur, in the Chola country. He came first to Jainism, rising to prominence as a monk — but Shiva drew him back through sickness and miraculous healing at the temple of Tirupugalur, and he remained from that day the most devoted of Shiva's bhaktas. His surviving hymns fill three volumes of the Tevaram: the Fourth, Fifth, and Sixth Tirumurai — 313 patikams addressed to Shiva across the sacred sites of Tamil Nadu.

Unlike Sambandar, whose voice blazes with divine authority, Appar speaks from the ground — from weakness, from sin, from the helplessness of a man entangled in his own desires. His recurring antagonists are "ஐவர்" (the Five) — the five senses, personified in the Shaiva Siddhanta tradition as agents of bondage that drag the soul from liberation. His address to Shiva is intimate to the point of anguish: "I am poor, I am so poor, what shall I do?" He is the psalmist of the Tevaram, and his confessional mode places him among the most emotionally direct devotional poets in any language.

The Fourth Tirumurai Part 2 (Project Madurai PM0182) covers patikams 4.051–4.114, verses 488–1070, hymns to Shiva at Tirukkodika, Tiruvarur, Tiruppalur, Tiruvalampuram, and over sixty other sacred sites. This is the first free English translation. The Fourth Tirumurai Part 1 (patikams 4.001–4.050) is translated separately. The present file begins at patikam 4.051 and will grow as successive translators continue the work. Source: Project Madurai PM0182, Unicode HTML, freely distributed.

Patikam 4.051 — திருக்கோடிகா (Tirukkodika)

Form: திருநேரிசை (Tirunerisai). திருச்சிற்றம்பலம்.

488.

The eye blazing on his forehead,
holy ash smeared over his body,
the grey knotted mass of his matted locks,
the ocean's poison drunk at creation's churning —
the three citadels of the enemies
all burned to red ash and ruin —
faultless in nature, perfect in virtue:
King who possesses Kodika!

489.

The fragrant konrai blossom in his hair,
a skull held out in his hand,
the beautiful goddess held radiant and full
as one half of his chest —
while devotees daily bow before his feet
he bestows grace without measure;
festivals adorn his courts with banners, unceasing:
King who possesses Kodika!

490.

Holy ash smeared over his body,
the gleaming battle-axe at his side,
mounting his beloved bull with joy,
sweet as the nectar from the deep sea —
through the six Vedangas and the four Vedas
he proclaimed dharma with grace —
a woman as his declared half, forever:
King who possesses Kodika!

491.

Compassionate beyond measure,
he struck down Yama with the sole of his foot —
the full blue poison set in his throat,
King of the crowned immortals —
his greatness is the greatness of the world itself,
the cool young crescent moon braided in his locks,
his matted hair a garden of beauty:
King who possesses Kodika!

492.

A garland of serpents over his chest,
a tiger-skin wrapped at his waist,
a white loincloth visible to all eyes,
a skull cupped in one hand —
alms begged from the town and eaten,
Uma, the mountain's daughter, his other half,
the curving white crescent at his brow:
King who possesses Kodika!

493.

Adorned with the white tusk of a boar,
his chest blazing with radiant light —
I am poor, I am so poor!
What shall I do, O Lord, O great Father?
Women with gentle and soft bright eyes —
I am tangled in their net, I am lost!
O Wealth, O one who rides the young bull:
King who possesses Kodika!

494.

His beautiful hand emits living fire,
a young woman as one half of his body,
a flaming serpent girded at his waist,
alms received in the skull held above —
the groves around him cast their shifting shade,
long-striped swarms of bees fill those groves,
pouring out their songs like breath from a flute:
King who possesses Kodika!

495.

His bow released the burning arrow
and burned those three citadels to ash;
she whose eyes hold the slit of a mango-blossom —
the mountain's daughter, one half of his body;
he who dwells in Avaduturai —
and I have been played like a puppet by the Five!
O King, will you not remove the burden of my wrong?
King who possesses Kodika!

496.

He holds the waters of the Ganga aloft in his locks;
the one who strode across the vast earth,
the lotus-born who rises on great-scented flowers —
these two together, with all their vast strength,
tried to measure the height of him —
he became a pillar of fire without end.
Death itself, even to Death:
King who possesses Kodika!

497.

Faithfully, I will serve as your slave —
O Pasupati, destroyer of sin!
The skin of the maddened rutting elephant
you wore while the mountain girl trembled;
O beautiful one — Ravana's twenty mighty arms
grasping the great mountain to lift and shake it —
you pressed it down with one touch until all was crushed.
O youth! O fair-chested one!
King who possesses Kodika!

Temple: Tirukkodika, Chola country. Lord: Kotisvarar. Goddess: Vadivambikai Ammai. திருச்சிற்றம்பலம்.

Patikam 4.052 — திருவாரூர் (Tiruvarur)

Form: திருநேரிசை (Tirunerisai). திருச்சிற்றம்பலம்.

498.

This life of men is like a deep pit filled with filth —
watching it, I am troubled at heart.
The Five live inside me and rush headlong,
brutal and fierce —
this servant cannot live at peace with them.
You — the Mulasthana of Arur!

499.

A vessel packed with worms,
covered on the outside by one skin alone,
nine openings flowing without cease,
not a grain of harmony in any of them —
the Five within this filth
cause every kind of trouble —
I who am being destroyed cannot live.
You — the Mulasthana of Arur!

500.

Women with feet as soft as cotton,
standing close to me as companions,
causing many griefs within my heart —
even when I try to think of you, they hold me back.
O one whose throat is adorned with poison!
O Lord! O trustworthy one!
Say to this frightened soul: Fear not.
You — the Mulasthana of Arur!

501.

Women with wide eyes like the kendai fish —
desiring only themselves —
the Five roaming inside me as seekers
push me into the pit of ruin and grief.
Seeing it, I cannot endure —
protect me, O throat stained with darkness!
You whom all the celestials of the great sky praise:
You — the Mulasthana of Arur!

502.

Taking women with flowing locks and sweet words
as my refuge, being a fool day after day —
what shall I do, O my Lord and Father?
Living this way seems impossible to me.
Every single day the Five come again
to throw me into the deep pit —
I cannot bear it.
You — the Mulasthana of Arur!

503.

You do not grant even a word of grace;
without wisdom, without merit, I stand here —
you do not remove your anger either;
those who are firm and stubborn hold their ground.
The Five come like Yama himself
to destroy and ruin me.
I who am a dog cannot bear it at all.
You — the Mulasthana of Arur!

504.

The body as the vessel of life, time as the jar.
The mind as the earthen pot that holds it.
Sorrow as the weight carried on the shoulder;
taking the pole of suffering across my neck —
leaving the crop to be swept away in the flood,
pouring water into the void in vain —
in my exhaustion, I cannot bear the Five.
You — the Mulasthana of Arur!

505.

Whatever I have learned comes to nothing.
Playing with beautiful women —
what I have gained is only great suffering —
through the life of a fool like me.
At the end the Five come one after another
and cause their grief in turn —
I have fallen away and been ruined.
You — the Mulasthana of Arur!

506.

I cannot live as a true devotee.
A sinner like me, coming before you with praise —
the Five within my mind do evil,
committing many wrong acts without end.
Like buttermilk churned with the churning-rod,
my very mind is spun and scattered.
O Father! O King of the immortals!
You — the Mulasthana of Arur!

507.

With all his twenty mighty arms he grasped the mountain
and lifted it, seeking to shake it loose —
he fled; all the attendant host scattered and ran.
His rows of crowns, his shoulders, every one —
with just a single toe pressed down
you broke them until they fell into silence.
What grace! — bestowed by pressing down.
You — the Mulasthana of Arur!

Temple: Tiruvarur. திருச்சிற்றம்பலம்.

Patikam 4.053 — திருவாரூர் (Tiruvarur)

Form: திருநேரிசை (Tirunerisai). Second hymn on Tiruvarur — each verse has its own closing. திருச்சிற்றம்பலம்.

508.

She of musical speech, she of the beautiful spear-bright eyes —
he takes her in right-circumambulation;
his foot-bells ring and ring without ceasing;
the celestial host fills the way, complete;
his hand holds the fire in sacred gesture —
beams of grace radiate out from Arur —
for those who come in devoted worship:
He appeared — he truly appeared!

509.

When the lady trembled before the serpent,
he called her gently: "my peacock" —
told the serpent: "cease your aggression" —
then wrapped himself in the elephant's flayed hide.
The crescent that does not fully rise,
trembling like lightning against his body —
the serpent lying across his chest
grows tame, for the Lord of Arur!

510.

Melting inwardly with worship,
devotees who bear the marks of service —
those who enter weeping, and stand —
just like them, in Arur:
white pearls gleaming within the beautiful space,
fair hedges enclosing the court,
the fresh grove illumined by the moon —
He who wears the new moon-bud!

511.

The Lord whose throat holds the dark jewel-poison,
dancing at the burning ground in the dark night
by the fierce light blazing there —
the Ageless One shone radiant.
Touching the summit of the fierce sun,
straight as a silver arrow —
the bright white moon adorned with its five rays:
He who wears it — the Lord of Arur!

512.

"What tenderness! What beauty of form!" —
the immortals praise his body without end —
like a green and tender branch from which it hangs,
Uma the spreading vine clings close to him;
even clinging through his matted locks,
by their own particular natures together,
they are like the body of a new sprout:
Beautiful in form — the Lord of Arur!

513.

The rich prosperous moon filling the sky,
worn in his locks to glorify the heavens —
he descends, leaving his high place behind,
seeking alms as a wandering beggar;
what he eats is the brilliant poison
from the skull from which all flesh has gone;
even the divine cattle are afraid of him — and dance:
The Lord — the Lord of Arur!

514.

The love-god with his five beautiful arrows —
with a glance of fire, he burned him;
she with the beautiful flowing locks —
embraced her as nectar and laughed;
beautiful serpents dancing in fear —
those who make the sacred snakes move —
in Arur with its beautiful enclosing hedges:
He chose it with love as his home!

515.

When the immortals bowed and praised him before all,
so that strong karma might be destroyed —
in the straining matted locks that hold the crescent,
the great lord who possesses the moon —
Uma of fragrant hair as one half of his body,
dancing in the full orb of the moon's light,
the streets of high mansions hung with divine banners:
Our Lord of Arur!

516.

As a place of sport and play for others —
where the scholars of the four Vedas (Brahma)
find refuge and live —
when those two without refuge, Brahma and Vishnu, met
in contention, straining and growing —
he tore apart and became beautiful fire,
spreading across the wide world, praised by all:
The Lord — the Lord of Arur!

517.

A thousand moons crowded and gathered —
the nectar drawn from the churning ocean;
a thousand demons living within
the three beautiful citadels, now burning;
a thousand shoulders cut down,
the trembling of the stricken one stilled —
he who set a thousand feet upon the earth:
The Lord — the Lord of Arur!

Temple: Tiruvarur. திருச்சிற்றம்பலம்.

Patikam 4.054 — திருப்புகலூர் (Tiruppalur)

Form: திருநேரிசை (Tirunerisai). Pann: காந்தாரம் (Kantaram). திருச்சிற்றம்பலம்.

518.

Three citadels of those who made war against you
fell and were ground to ash —
O King of the gods who burned them to smoke!
This body is without conscience;
the Five torment it daily,
seizing me and making me dance —
I am bewildered. What shall I do?
Lord of Tiruppalur!

519.

Fallen into the net of women
whose eyes are bright with kohl, burning with longing —
I am unable to remember
the God who holds the fire and trident!
When the Five, having crushed my soul within,
press it shut at its closing —
I do not know a single thing to do.
Lord of Tiruppalur!

520.

This cage: thirty, thirty-six more,
another thirty — the ninety-six bonds.
The Five come like creditors demanding:
"Give this! Let go of that!" —
they torment me from all sides equally.
I do not know the way to be saved.
O Lord of perfectly radiant form —
Lord of Tiruppalur!

521.

I have nurtured this body without conscience,
full of filth,
thinking falsehood was truth —
walked every path that is no path.
I am a fool, knowing no justice.
O King of the immortals —
you who place nectar upon the earth —
I am without steadfastness. What shall I do?
Lord of Tiruppalur!

522.

Captivated by women with beautiful tresses,
surrendering in love to them —
never ceasing to sing with joy —
yet I have a heart too worthless to remember daily
the feet of the Lord enshrined at Kadavur Virattam
where songs of rejoicing never cease.
I am without clarity. What shall I do?
Lord of Tiruppalur!

523.

I have dwelt in harmony beside women
with lips like the silk-cotton blossom;
and still I count the days remaining as many —
I, a fool. O Primordial One!
Wandering, I cannot contemplate you in my heart.
The wisdom that praises your feet
has not entered me. What shall I do?
Lord of Tiruppalur!

524.

I have not protected the two and three —
learning is not in me.
I have not attained devotion truly within;
I am not pure through truth.
O Supreme One who showed grace to Arjuna —
praised by those who praise you,
the pool where they shine as a sacred ford:
Lord of Tiruppalur!

525.

Becoming water, becoming fire,
becoming earth, becoming sky,
becoming rays of magnificent light —
while the immortals bow before you, standing —
one whom it is rare to comprehend —
dancing here and there, everywhere:
the God among even the gods —
the Lord of Tiruppalur!

526.

Lighting the lamp within the body
and raising it to the height desired —
grasping the one way to salvation,
I rejoice — and yet you have set
the Five within me to prevent rejoicing,
and they are very powerful!
I do not know a single thing to do.
Lord of Tiruppalur!

527.

Not known even to the one who holds up the great mountain,
not known even to the source of the rare Vedas —
even these two cannot comprehend him.
The Lord — when the king of Lanka
lifted the dark mountain
and blood flowed from his eyes —
pressed down with one small sacred finger.
The Lord of Tiruppalur!

Temple: Tiruppalur, in the Chola country. Lord: Akkinisvarar. Lady: Karuntar-k-kuzhaliammai. திருச்சிற்றம்பலம்.

Patikam 4.055 — திருவலம்புரம் (Tiruvalamburan)

Form: திருநேரிசை (Tirunerisai). திருச்சிற்றம்பலம்.

528.

When clear waves gather and the tide comes forward
falling at his feet —
while clamoring devotees bow down in worship,
everywhere the servants of the King —
and bees drink the honey of the flowers —
with the Lord of Valampuram
and the singing of fine songs:
how wondrous is the way the Beautiful Youth dwells!

529.

In the ponds the sword-fish leap;
swarms of bees scatter from the lotus pools.
Like female elephant and her mate,
the does nestle and rest in pairs.
Devotees, bearing garlands they have woven,
offer praise and worship.
The Lord whose half is a woman with sharp bright eyes —
how he dwells at Valampuram!

530.

Taking honey-bearing flowers
and placing them to rest at his perfect feet;
taking the five gifts of the cow
and bathing him calmly, with love —
who wears the moon in the heavens:
the Lord of Valampuram —
I have attained and been able to praise him;
I have received the fruit of good deeds!

531.

The young boar's tusk worn as ornament
while the dense matted locks hang heavy —
a young serpent with curving fangs
wound tightly round the waist —
wrapped in a skin that reeks of flesh,
wearing both the sacred stream and the moon —
praised by the young who master the conch:
this is the Lord of Valampuram!

532.

From the peak of the coiling mountain,
young crystals scatter and fall;
in the entering darkness, rays —
the pale-rayed young moon.
All the devoted who receive grace
hold flowers in their cupped palms.
Those who heard the wondrous song:
this is the Lord of Valampuram!

533.

I think of you in my heart, O one
with the long pale matted locks!
Bringing everything together
I have bathed you calmly, with love;
yet I adorn only falsehood —
I am unable to unite with truth.
What shall I myself do?
You who are the Lord of Valampuram!

534.

Red carp and seel-fish leaping,
seeking the sweet honeyed fruit —
leaving their own pool, going forth
to stand in the wide sacred tank;
while women bathe in the morning,
ripe fruits hang heavy on the trees —
those who excel in auspicious homes:
this is the Lord of Valampuram!

535.

All around, kuvalai lilies and red paddy;
water lilies, aambal, neytal flowers;
throughout the streets, coconut palms and mangoes;
gardens where fruits fall everywhere;
herons gathering there together,
their wings heavy and drying in the sun —
showing places impossible to abandon:
this is the Lord of Valampuram!

536.

Even Vishnu, his body dark as the mountain,
hued like the ocean — even he could not see.
Even Brahma, seated on the beautiful lotus
above like a great mountain — even he could not see.
Climbing to the peak of the one mountain,
He who has risen high and come down to us —
who is rare, yet has become accessible:
He is the Lord of Valampuram!

537.

Laughing while his sword-like teeth gleamed,
going to the great mountain —
the demon who sought to rule Kailash by force:
beneath the rock, long ago,
[Shiva] pressed him down so that his ten shoulders
and ten mouths all sank and were crushed —
He who stripped away his strength and his power:
He is the Lord of Valampuram!

Temple: Valampuram, in the Chola country. Lord: Valampura Nathar. Lady: Vaduvakir-k-kanniyammai. திருச்சிற்றம்பலம்.

Patikam 4.056 — திருஆவடுதுறை I (Tiruavatuturai I)

Form: திருநேரிசை (Tirunerisai). Pann: Kantaram. The wonder-form (போலும், pōlum — "it seems"): Appar gazes at Shiva's paradoxes in gentle astonishment. Refrain: He is the Lord of Āvaṭutuṟai. திருச்சிற்றம்பலம்.

538.

The vast dark world, all of it,
bows at his flower-feet — it seems.
The great surging Ganga
he holds in his spreading matted locks — it seems.
For the people of Kazhumala
ringed by groves of green,
he gives a thousand in gold — it seems:
He is the Lord of Āvaṭutuṟai!

539.

He holds the maiden as his half — it seems.
He holds a fawn in his hand — it seems.
He is the handsome youth of Kumbakonam — it seems.
He wears the skin of a slain tiger — it seems.
He drinks the churned poison — it seems.
He burns Death with his wrath — it seems.
He is full of love for those who come to him — it seems:
He is the Lord of Āvaṭutuṟai!

540.

He cures every affliction — it seems.
He becomes the truest companion — it seems.
He strikes the three enemy cities
with rising fire — it seems.
As the learned ones praise and laud him,
gathered and overcome, singing —
he is full of love for those who have let go — it seems:
He is the Lord of Āvaṭutuṟai!

541.

He holds the battle-axe in his hand — it seems.
He has the great Lady as his half — it seems.
He holds a seven-pointed spear — it seems.
He adorns himself with bones — it seems.
Bowing and rising, dancing and singing,
uttering many praises —
he is full of love for those who weep — it seems:
He is the Lord of Āvaṭutuṟai!

542.

His body is adorned with ash — it seems.
He wears the surging white sacred thread — it seems.
He has a fierce great bull — it seems.
He burned Kama with his eye's fire — it seems.
He wears skulls that burst open — it seems.
He weighs the devotion of servants
who praise him with longing — it seems:
He is the Lord of Āvaṭutuṟai!

543.

Vakkaran's life was seized;
praised with lotus eyes,
he gave the chakra to Vishnu — it seems.
He is the lord over all the Danavas — it seems.
Those steeped in sorrow and delusion
he plunges deeper into grief — it seems.
The far shore resounds — it seems:
He is the Lord of Āvaṭutuṟai!

544.

He has the bull-banner — it seems.
He wears the white sacred thread — it seems.
He carries the axe as his weapon — it seems.
He wears the leaping tiger's skin — it seems.
He wears a loincloth — it seems.
He is the world itself — it seems.
He removes every trouble of those who come to him:
He is the Lord of Āvaṭutuṟai!

545.

The celestials come, first among them,
and bow in due order, praising him.
Nandi and the great Galas stand —
those who hold the center.
Without a second thought
he burned Tripura — it seems.
He wears the evening moon in the sky:
He is the Lord of Āvaṭutuṟai!

546.

Vishnu who became the boar
and dug deep into the earth,
and many-faced Brahma
who rises on the honey-bearing lotus —
he cut off their confusion with his sacred form — it seems.
He is mounted on the excellent bull — it seems:
He is the Lord of Āvaṭutuṟai!

547.

He bestows grace on Arjuna — it seems.
He has the spreading matted crown — it seems.
He gives joys to those who praise him,
removing every trouble — it seems.
Dancing and singing as the great dancer,
he made the demon of great might
howl from his open mouth:
He is the Lord of Āvaṭutuṟai!

Temple: Tiruavatuturai, in the Chola country. Lord: Masilamani Isvarar. Lady: Oppilamulai Ammai. திருச்சிற்றம்பலம்.

Patikam 4.057 — திருஆவடுதுறை II (Tiruavatuturai II)

Form: திருநேரிசை (Tirunerisai). Pann: Kantaram. The confessional form (மாட்டேன், māṭṭēṉ — "I cannot"): Appar speaks directly to Shiva, measuring his own inadequacy against the Lord's glory. The Five (ஐவர்) are the five senses that bind the soul. Refrain: He who is within Āvaṭutuṟai. திருச்சிற்றம்பலம்.

548.

O cloud, O jewel, O emerald mass —
you who enter within the heart and remain,
the one who brings remembrance:
come at the moment of my dying,
stand as my companion,
and grant me your grace —
say: do not fear.
He who is within Āvaṭutuṟai!

549.

I who long for you every day,
thinking of drawing near —
I am a dog who cherishes the flesh;
within me the Five stand firm.
I am the worthless servant
who delights only in himself.
You who gladly ride the bull:
He who is within Āvaṭutuṟai!

550.

These binding karmas —
look upon them and rule over me.
Clinging and cleaving, day after day,
I cannot keep you within me.
Carrying a skull in hand,
wandering for alms through town after town —
you of the eight great forms:
He who is within Āvaṭutuṟai!

551.

I cannot say you are not
possessed of great goodness.
With single mind I hold you within —
yet I cannot rise up joyfully to you.
This body that karma has covered:
I am bound, and wasting away.
You who swallowed the rare poison:
He who is within Āvaṭutuṟai!

552.

I am wicked, caught in the whirlpool
that is called karma.
Guard me so the Five do not come
and confuse me.
You who joyfully hold Uma
of the opening blossoms as your half,
you who bear the eight great serpents:
He who is within Āvaṭutuṟai!

553.

O you whose throat holds the dark poison-fire —
with a single fire-arrow
you struck the three strong-walled cities
and set them ablaze.
You of the water-and-fire matted locks —
remove the karma of those who remember you,
you who dance holding fierce fire:
He who is within Āvaṭutuṟai!

554.

I have no concentration;
within my mind I cannot discern Shiva's feet.
I have no mark, no virtue —
I cannot speak of you in words.
I have no orderly mind —
I cannot think of you as I should.
I have no wisdom — I have gone astray:
He who is within Āvaṭutuṟai!

555.

You who are beautiful, holding the lovely Uma —
karma stands covering me:
I cannot know your virtue.
In this world, grant
that I do not waste away.
You who swallowed the great hālāhala:
He who is within Āvaṭutuṟai!

556.

Vishnu the tall, and flower-born Brahma —
seeking from either side —
found only a fierce pillar of blazing fire.
"What is the form, what is the color?" —
neither could speak it.
Yet within this servant's heart he dwells:
He who is within Āvaṭutuṟai!

557.

The demon like a mountain came there;
the Lady trembled.
He lifted with his hands over his heads —
but his strength was crushed.
Shiva pressed him down with an inexhaustible toe,
then gave him grace.
He who wears the surging heavenly Ganga:
He who is within Āvaṭutuṟai!

Temple: Tiruavatuturai, in the Chola country. Lord: Masilamani Isvarar. Lady: Oppilamulai Ammai. திருச்சிற்றம்பலம்.

Patikam 4.058 — திருப்பருப்பதம் (Tirupparupatam)

Form: திருநேரிசை (Tirunerisai). Pann: Kantaram. Descriptive praise-close: each verse accumulates images of Shiva's attributes and myths, closing at the temple name. Tirupparupatam is identified with Srisailam in Andhra Pradesh (the Vada Nadu, Northern country). Refrain: He who looked toward Parupatam. திருச்சிற்றம்பலம்.

558.

Roaring as the three insolent cities
blazed with fire —
with grace and fullness in his form —
together with Uma
seeking alms through the town,
and then becoming hunters
pursuing the boar:
He who looked toward Parupatam!

559.

Singing the great learned Vedas,
seeking alms at every door,
carrying a dried skull in hand
while celestials bow and praise —
bearing the Ganga fully
in one matted lock, three-eyed,
bestowing grace on those who hold to him:
He who looked toward Parupatam!

560.

With an ungrudging heart,
always for those who worship with folded hands —
our Father who dances brilliantly in the night,
bestowing sweet grace —
smiling while burning
the three cities of enemies,
bestowing grace on those who praise:
He who looked toward Parupatam!

561.

Carrying a skull in hand,
dancing in blazing fire and roaring,
smearing the ash of burnt flesh,
dwelling in the cremation ground —
bestowing grace
to those who have released their desires:
He who looked toward Parupatam!

562.

Holding a skull in hand,
burning Kama with his eye,
smearing radiant white ash on his body —
giving many joys
to those who long to be saved,
a hooded serpent at his hip:
He who looked toward Parupatam!

563.

Fierce hunter, wearing the elephant's skin,
roaming through the whole world
with Uma at his side,
bearing fire in hand as forest-dwellers,
riding a fierce bull,
with the Bhuta-ganas surrounding them singing:
He who looked toward Parupatam!

564.

Dark-throated like a cloud,
wearing the elephant's skin,
dwelling at Ekambaram
while celestials praise and laud —
anklets ringing on his feet,
riding a fierce bull,
half his form becoming woman:
He who looked toward Parupatam!

565.

Piñjakan — our Father, the Great Lord —
who cures great afflictions and diseases:
dark-throated, carrying a skull in hand,
mounted on a red-eyed white bull,
the good and glorious one,
as the Bhūtas clap their hands:
He who looked toward Parupatam!

566.

Do not be moved by the Five.
If you wish your confusion to cease,
hold him in your heart and praise him.
He who stands as Shiva,
praised by red-eyed Vishnu,
riding a white bull with green eyes:
He who looked toward Parupatam!

567.

Riding the battle-bull,
pressing down on the demon's shoulders —
who swallowed the ocean's poison,
dark-stained at the throat,
smearing ground white ash
on his radiant form,
placing the moon in spreading matted locks:
He who looked toward Parupatam!

Temple: Tirupparupatam, in the Northern country (Vada Nadu). Lord: Parupatesar. Lady: Manonmani Ammai. திருச்சிற்றம்பலம்.

Patikam 4.059 — திருஅவளிவணல்லூர் (Tiruavalivanallur)

Form: திருநேரிசை (Tirunerisai). திருச்சிற்றம்பலம்.

568.

He gnashed his teeth in the crushing —
that demon of dreadful deeds.
"Firmly stop!" the Lord went and told him,
calm and comforting.
But that proud one burst forth
in a crackling roar of ruin.
Who can shatter such power?
The Lord of Avalivanallur!

569.

All the demon-hordes raged with shame —
"This is a great disgrace!" they cried.
"The palace raised in bronze
will be utterly shattered!" he threatened.
Saying "He has trusted" — the Lord
looked upon him with great grace
and struck his power to ruin.
The Lord of Avalivanallur!

570.

"Can I be thought of as one to be subdued?
If glory means anything at all —
by the great strength of my shoulders
I will destroy this mountain!" he boasted.
The Lord laid him low for it:
trembling, trembling, the demon fell.
Who came to make him submit?
The Lord of Avalivanallur!

571.

Not firm in virtue, incapable of good,
unable even to conceive of righteousness —
that glorious one with the power of a bow,
who went against sacred Kailash
thinking of his own lordly strength,
who struck at the mountain that day —
was made to scatter in confusion.
The Lord of Avalivanallur!

572.

Singular in his immense strength,
trusting in his own great glory —
"I am the one with true power!" he said,
riding his vast and thundering chariot,
fierce of eye — and labored
with all his might to lift it.
Who can remove such power?
The Lord of Avalivanallur!

573.

Not knowing goodness —
king of the lawless demons —
going with thoughts only of force,
exerting his strength with ruthlessness,
running to the stone mountain
thinking to lift it —
the Lord made him cry "Amma!" from his mouth.
The Lord of Avalivanallur!

574.

Those who came blazing with wrath,
with the intention of "Let's finish this!" —
you who stood there confounded —
"Firmly stop!" the Lord commanded.
With a mind drunk on arrogance,
looking with great brute force —
the Lord made him take the form of a fallen fruit.
The Lord of Avalivanallur!

575.

The king of the unjust demons,
who came causing havoc through the land —
"Flee!" the Lord commanded, pressing him down
with the nail of his great toe.
"I will praise you greatly and be saved!" —
showing the fair arts of submission —
the Lord who wears the greatly dancing serpent:
the Lord of Avalivanallur!

576.

Vishnu who burrowed as the great boar,
the lotus-born one who gives beauty —
both possessed of wisdom,
yet neither could know his goodness.
The demon, alone and without army,
pressing to lift the rich mountain —
the Lord bestowed upon him bliss and grace.
The Lord of Avalivanallur!

577.

The demon without understanding
rushed headlong to the mountain.
He struck him with the nail of his toe,
pressing till all ten heads would shatter.
Looking upon him trembling in terror,
saying "Stand firm in penance" —
the Lord made him into nectar.
The Lord of Avalivanallur!

Temple: Tiruavalivanallur, in the Chola country. Lord: Sāṭcināyakēsvara (சாட்சிநாயகேசுவரர்). Goddess: Saundara Nāyaki Ammai (சவுந்தரநாயகியம்மை). திருச்சிற்றம்பலம்.

Patikam 4.060 — திருப்பெருவேளூர் (Tirupperuvelur)

Form: திருநேரிசை (Tirunerisai). திருச்சிற்றம்பலம்.

578.

Whose tongue is adorned with Veda,
who dwells within the hearts of those who will not forget —
the dark-throated one,
dancer in the blazing fire,
whose matted locks are adorned with the crescent:
who has cherished Peruvelur —
strewing honey-fragrant flowers before him,
I will bow every day.

579.

Lord of all the worlds,
standing as our very own Master —
the supreme yogi revered above all,
who appears in manifold and varied modes,
who appeared among us as a bewildered wanderer:
who has cherished Peruvelur —
with a tongue that can form his praise,
I speak of him as best I can.

580.

Father of glorious Kumara Vel,
who wed the hill-girl's tender shoulders —
with a noble lady whose tresses
are sweet with honey, young, and fragrant, at his side —
the one who can transform birth itself:
who has cherished Peruvelur —
made capable by the bond between us,
I declare him as best I understand.

581.

Dark-throated one —
holding a battle-axe in the right hand,
with a swift deer held in the other,
dancer in the blazing fire —
the serpent-adorned one,
who has cherished cool Peruvelur:
unable to contemplate beyond this world of falsehood —
I am without sense, without wisdom.

582.

Whose forehead is met by the flowing stream,
who wrapped himself in the flayed hide,
who shows liberation itself,
who became all four Vedas —
like a dove that will not leave its mate:
who has cherished Peruvelur —
the words that might bring me close to him —
I do not know how to draw near enough to speak them.

583.

Whose waist is girt with a serpent,
whose throat holds the ocean's poison —
the single pillar of Kanchi,
dancer in the blazing fire —
who wanders the world seeking alms:
who has cherished Peruvelur —
I too, abiding in longing,
will bow in the very way of bowing.

584.

Those who come as siddhas
and bow before his sacred feet —
the liberated one, the divine form,
the primal one who is all things —
the divine madman whom all others praise,
who has cherished Peruvelur —
him, that gentle one: every day
I do not know how to love him as I should.

585.

Who bears the skull,
of perfected and complete wisdom —
wearing the kondrai garland through which bees roam,
the growing moon wreathing his locks —
who has become the very substance of the world,
who has cherished Peruvelur —
the primal one who is the cosmos itself:
I do not know how to know him as I should.

586.

Those of narrow understanding
who follow another faith
and speak against him with burning words —
even that becomes fitting for our Lord.
Praised with devotion by the great,
who has made Peruvelur his own:
drawing near, I praise him and seek salvation —
I contemplate the way to be saved.

587.

The king of sea-girt Lanka —
the good Lord pressed him down until his body broke.
Dark-throated one,
wearing the young crescent's tender light in his hair,
with great and flowing matted locks:
who has cherished Peruvelur —
praised by devotees melted in love,
I will hold him within my heart.

Temple: Tirupperuvelur (திருப்பெருவேளூர்), Chola country. Lord: Priyātanātar (பிரியாதநாதர்). Goddess: Minnaṉaiyāḷammai (மின்னனையாளம்மை). திருச்சிற்றம்பலம்.

Patikam 4.061 — திருஇராமேச்சுரம் (Tiruiramesvaram)

Form: திருநேரிசை (Tirunerisai). திருச்சிற்றம்பலம்.

588.

Having fittingly struck down the demons
who could not cut free their bonds —
taking flowers of great fragrance,
the temple that Vishnu built with devotion —
with great love, with devotion,
stand and remember him, day by day:
the sacred Ramesvaram
where the glorious one abides!

589.

Saying "the days have come to fulfillment,"
with the purpose of bringing them to their end —
through the battles of one who was devoted,
the unknowing demons were struck down —
the temple that Vishnu in his anger built,
the sacred Ramesvaram:
cling to it and praise it, my heart!
go toward the Isha of spreading locks!

590.

Mountains cast into the sea as causeway,
Vishnu fulfilling his great purpose —
the temple built on the firm shore,
sacred Ramesvaram —
I keep it always on my lips
yet I spin about without purity,
not departing from this body:
I, played upon by the Five.

591.

Those demons with shoulders like mountains
but no virtue within —
Vishnu of the war-discus who slew them
built this temple with longing devotion —
O heart, if you know what is good,
if you understand what goodness is:
go and worship and be saved —
look to the sacred Ramesvaram!

592.

The demon who bared his teeth in fury,
stretching his body to reach the sky —
going with sharpness, he was slain
and cast into the sea below —
the courageous one who abides
at the sacred Ramesvaram:
those who approach with fierce devotion
will find his purpose in their hearts!

593.

"Our strength surpasses yours!" they cried —
those demons gathered in their boasting,
fighting with great force:
he who fought them sent them to their end —
Vishnu who destroyed their chariot-might in anger
built the sacred Ramesvaram —
approach it, O innocent heart of mine,
go toward my father of the red matted locks!

594.

Those who speak pleasure with the mouth
but do not truly live —
those who came striking them down on their way,
Vishnu who consumed their life —
the temple built where waters gather,
the sacred Ramesvaram:
for those who look and bow before it,
illness and karma diminish — is this not so?

595.

Having done evil for many days,
gathering to pour themselves upon the earth —
those cruel demons who knew no mercy:
he slew them and cast them down —
the bowman who built this temple,
the sacred Ramesvaram —
those who bow before it with bowed head
will find the grace of great ascetic merit.

596.

Those who had done crores of great penances
and waned and fell —
he hurled the discus to destroy them
and then, with love and devotion,
searched and built: the temple of Vishnu,
the sacred Ramesvaram —
O heart that seeks and lives:
is this not the good path?

597.

Sword-bearing demons with hard hearts,
not knowing the way of living well —
standing with wretched eyes,
making war — he overcame them:
red-eyed Vishnu built this temple,
the sacred Ramesvaram —
those who can reach it with their gaze
will come to bow before the lord!

598.

The jewel-crowned king of demons,
who rose tall as mountains —
swiftly and completely brought to ruin,
the temple that Vishnu built once more —
the sacred Ramesvaram
before which the sea-waves bow with pearls:
those who speak it in ten verses
will contemplate him with love.

Temple: Tiruiramesvaram, in the Pandya country. Lord: Iramalinkesvarar (இராமலிங்கேசுவரர்). Goddess: Paruvata Varthaniyammai (பருவதவர்த்தனியம்மை). திருச்சிற்றம்பலம்.

4.62 திருவாலவாய் — திருநேரிசை

599.

O Vedic one, O singer of the sacred hymns!
O elder brother of the celestials —
reciting your names again and again,
scattering flowers in humble adoration,
longing to behold your anklet-feet:
you who hold half your body as a woman,
who wear the moon in your spreading matted locks —
O Primal One of Tiruvalavai!
O Father! Grant me grace!

600.

O Trustworthy One, O Four-Faced One!
O Master, O Form of Wisdom,
O my gold, O Isha! —
weary yet praising you again and again,
I, a dog, wander always in your wake:
let me not be born into this world again!
O Beloved, O Father of Tiruvalavai!
Grant me grace!

601.

You are the singular medicine, dwelling within;
for the heavens and all the worlds
you stand as the great medicine,
you are the sweetness of the great nectar.
You are the dark and primal medicine within —
the rare medicine of Tiruvalavai
that destroys the powerful karmas which govern us:
O Father! Grant me grace!

602.

Your lotus feet glow red as dawn —
O God of gods who are attained by the great!
O one whose throat gleams dark as poison,
who holds the deer-cub and the battle-axe,
O Shaiva, O noble master —
I, a wretch who has never learned true wisdom:
O Father of Tiruvalavai!
Grant me grace!

603.

Bearing a white skull in your hand,
you go from town to town receiving alms —
yet if one asks what you have eaten:
nothing. Only the poison.
I, a shallow wretch who could not even
remember you in former days:
fill my heart to overflowing,
O Cosmic One of Tiruvalavai!
O Father! Grant me grace!

604.

Calling you "unfailing refuge!" again and again,
praising you with weary devotion,
without a trace of deceit in my heart —
let me behold your lotus feet!
O feet that are the true substance,
O you who held the poison in your throat:
say "Fear not!" to me, this wretch —
O Father of Tiruvalavai!
Grant me grace!

605.

I, your servant, praise you without flaw,
always worshipping, longing to see
your flourishing lotus feet —
O beautiful youth who drank the ocean's poison,
O graceful bowman, O master of the cosmic dance,
O beauty who dwells in the heart of the Great Mother:
O Father of Tiruvalavai!
Grant me grace!

606.

With fragrant flowers and water in hand,
praising and honoring you each day,
placing a concentrated mind upon you —
let me reach your sacred feet!
O half who holds dark-ocean Vishnu,
O one who knows the great Vedas
and all their six limbs:
O Father of Tiruvalavai!
Grant me grace!

607.

The spider who, with the thread of its shining mouth,
made a shelter of dry leaves over your shrine —
you granted it the grace of royal birth:
I know this with certainty.
She who came and stood here, mingled with you —
longing in my heart to see her,
I am worn through and through.
O Father of Tiruvalavai!
Grant me grace!

608.

Smearing sacred ash on this wretched body,
fixing my mind and grasping your feet —
I cannot go on babbling endlessly in praise.
The king of Lanka came, saying
"I will lift this mountain!" — and when he lifted,
you pressed down his twenty shoulders.
O Father of Tiruvalavai!
Grant me grace!

Temple: Tiruvalavai, in the Pandya country. Lord: Sokkanāthēsvara (சொக்கநாதேசுவரர்). Goddess: Meenakshi Ammai (மீனாட்சியம்மை). திருச்சிற்றம்பலம்.

Patikam 4.063 — திருவண்ணாமலை (Tiruvannamalai)

Form: திருநேரிசை (Tirunerisai). திருச்சிற்றம்பலம்.

609.

Strewing great flowers in devotion,
O splendor who holds Uma as your half —
O radiance with your gleaming eight arms,
bearer of the blazing battle-axe —
O Primal One, O King of the immortals,
O you who dwell in beautiful Annamalai —
in all righteousness, I have no thought
of thinking on anything but you.

610.

Sweet of speech beyond the measure of music,
your half is a beautiful woman — O dark-throated one,
O god of storm-dark konrai blossoms,
O Divinity with feet like lotus flowers —
O friend, O King of the immortals,
O you who dwell in beautiful Annamalai —
I am your servant, and I have no words
to speak of speaking of anything but you.

611.

You are both form and life
to all the worlds that are taught:
liberation from great karma and birth —
our fierce great Lord who stands as all this.
O you who dwell in Annamalai where gold pours like waterfalls,
O King of heaven —
having come to your feet,
I have no other shelter.

612.

O fresh gold, O coral mountain,
O Supreme One, ash-white as milk —
O red gold, O one with lotus feet,
O gem that bestows all fame —
Beautiful gold surges and falls in Annamalai,
O you who dwell there in its beauty —
My gold! I have no thought of anything,
nothing at all, other than you.

613.

O one who wears the crescent moon in your crown,
O skull-bearer, O one who holds woman as your half —
O Lord, O master of the Vedas, garlanded with bee-laden konrai,
O Vāmadeva —
Your jingling anklets are praised by all the immortals,
O you who dwell in beautiful Annamalai —
O Lord, I think of nothing,
nothing at all, other than you.

614.

In your twisted matted locks you set the rushing Ganges;
you wear the elephant's hide as your robe —
O Kāla-Kāla, Death-of-Death.
O you who dwell in Annamalai teeming with creatures,
abounding in blossoms where striped bees make their melody —
your feet I will not forget.

615.

Sun and moon and sky,
vast earth, water, and wind —
all eight directions filled with the air of serpents —
you became the form of light through all of it.
O you who dwell in beautiful Annamalai,
O radiance who holds the gem the serpent yields —
O Supreme One, praising your feet,
I hold onto nothing else.

616.

Long ago you granted Arjuna the Pāshupata weapon;
you set the fragrant, flooding Ganges to shimmer in your tall crown —
O you who dwell in Annamalai where roaring clouds surge and arrive,
O holy and pure one —
Beyond the glory of your feet,
I have no excellence of any kind.

617.

Abundantly bathed in the five gifts of the cow,
beginning with milk and clarified butter —
even Vishnu and four-faced Brahma together
could not find you within, search as they might.
O you who dwell in Annamalai where clouds rain down on areca groves,
O one who rides the white-tailed bull —
your flower-feet I will not forget.

618.

Our Lord who drove out merciless Yama —
when the demon pressed with all his chest
to heave the mountain up,
you pressed it back with one fingertip:
O you who dwell in Annamalai, O crusher of the demon,
O bull of the immortals —
bowing my head in worship and praise,
your sacred feet I will not forget.

Temple: Tiruvannamalai, in Nadu Nadu (the central country). Lord: Arunāchālēsvara (அருணாசலேசுவரர்). Goddess: Unnāmulaiyammāi (உண்ணாமுலையம்மை). திருச்சிற்றம்பலம்.

Colophon

Translated directly from Classical Tamil by Sia (translator-06, patikams 4.051–4.053), Anbu (translator-03, patikams 4.054–4.055), Tāra (translator-05, patikams 4.056–4.058), translator-01 (patikam 4.059), Qinghe (translator-02, patikam 4.060), Ākam (translator-03, patikam 4.061), Mīn (translator-01, patikam 4.062), and Kavi (translator-01, patikam 4.063) of the New Tianmu Anglican Church, April 2026. Source: Project Madurai PM0182, திருநாவுக்கரசு சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள் — நான்காம் திருமுறை இரண்டாம் பகுதி, verses 488–618. This file currently covers patikams 4.051–4.063 (verses 488–618). The next translator should continue at patikam 4.064, verse 619, using the same PM0182 source file (anchor dt4064 in the HTML). The full file covers patikams 4.051–4.114 (verses 488–1070).

The Fourth Tirumurai has never been translated in full into free English. Kingsbury and Phillips (1921) translated a selection of 39 of Appar's hymns but left the vast majority untouched. This translation is independently derived from the Classical Tamil source. No existing English translation was consulted. Blood Rule observed. The Kingsbury-Phillips selections may be checked against the traditional verse numbering to avoid unintentional overlap with previously published work.

Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.

🌲

Source Text

Classical Tamil original, Project Madurai PM0182 — patikams 4.051–4.063, verses 488–618.

4.51 திருக்கோடிகா — திருநேரிசை
திருச்சிற்றம்பலம்

488
நெற்றிமேற் கண்ணி னானே
நீறுமெய் பூசி னானே
கற்றைப்புன் சடையி னானே
கடல்விடம் பருகி னானே
செற்றவர் புரங்கள் மூன்றுஞ்
செவ்வழல் செலுத்தி னானே
குற்றமில் குணத்தி னானே
கோடிகா வுடைய கோவே. 4.51.1

489
கடிகமழ் கொன்றை யானே
கபாலங்கை யேந்தி னானே
வடிவுடை மங்கை தன்னை
மார்பிலோர் பாகத் தானே
அடியிணை பரவ நாளும்
அடியவர்க் கருள்செய் வானே
கொடியணி விழவ தோவாக்
கோடிகா வுடைய கோவே. 4.51.2

490
நீறுமெய் பூசி னானே
நிழல்திகழ் மழுவி னானே
ஏறுகந் தேறி னானே
இருங்கடல் அமுதொப் பானே
ஆறுமோர் நான்கு வேதம்
அறமுரைத் தருளி னானே
கூறுமோர் பெண்ணி னானே
கோடிகா வுடைய கோவே. 4.51.3

491
காலனைக் காலாற் செற்றன்
றருள்புரி கருணை யானே
நீலமார் கண்டத் தானே
நீண்முடி யமரர் கோவே
ஞாலமாம் பெருமை யானே
நளிரிளந் திங்கள் சூடுங்
கோலமார் சடையி னானே
கோடிகா வுடைய கோவே. 4.51.4

492
பூணர வாரத் தானே
புலியுரி அரையி னானே
காணில்வெண் கோவ ணமுங்
கையிலோர் கபால மேந்தி
ஊணுமூர்ப் பிச்சை யானே
உமையொரு பாகத் தானே
கோணல்வெண் பிறையி னானே
கோடிகா வுடைய கோவே. 4.51.5

493
கேழல்வெண் கொம்பு பூண்ட
கிளரொளி மார்பி னானே
ஏழையேன் ஏழை யேன்நான்
என்செய்கேன் எந்தை பெம்மான்
மாழையொண் கண்ணி னார்கள்
வலைதனில் மயங்கு கின்றேன்
கூழைஏ றுடைய செல்வா
கோடிகா வுடைய கோவே. 4.51.6

494
அழலுமிழ் அங்கை யானே
அரிவையோர் பாகத் தானே
தழலுமிழ் அரவம் ஆர்த்துத்
தலைதனிற் பலிகொள் வானே
நிழலுமிழ் சோலை சூழ
நீள்வரி வண்டி னங்கள்
குழலுமிழ் கீதம் பாடுங்
கோடிகா வுடைய கோவே. 4.51.7

495
ஏவடு சிலையி னாலே
புரமவை எரிசெய் தானே
மாவடு வகிர்கொள் கண்ணாள்
மலைமகள் பாகத் தானே
ஆவடு துறையு ளானே
ஐவரால் ஆட்டப் பட்டேன்
கோவடு குற்றந் தீராய்
கோடிகா வுடைய கோவே. 4.51.8

496
ஏற்றநீர்க் கங்கை யானே
இருநிலந் தாவி னானும்
நாற்றமா மலர்மேல் ஏறும்
நான்முகன் இவர்கள் கூடி
ஆற்றலால் அளக்க லுற்றார்க்
கழலுரு வாயினானே
கூற்றுக்குங் கூற்ற தானாய்
கோடிகா வுடைய கோவே. 4.51.9

497
பழகநான் அடிமை செய்வேன்
பசுபதீ பாவ நாசா
மழகளி யானை யின்றோல்
மலைமகள் வெருவப் போர்த்த
அழகனே அரக்கன் திண்டோ ள்
அருவரை நெரிய வூன்றுங்
குழகனே கோல மார்பா
கோடிகா வுடைய கோவே. 4.51.10

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - கோடீசுவரர்; தேவியார் - வடிவாம்பிகையம்மை
திருச்சிற்றம்பலம்

4.52 திருவாரூர் — திருநேரிசை
திருச்சிற்றம்பலம்

498
படுகுழிப் பவ்வத் தன்ன
பண்டியைப் பெய்த வாற்றாற்
கெடுவதிம் மனிதர் வாழ்க்கை
காண்டொறுங் கேது கின்றேன்
முடுகுவர் இருந்துள் ஐவர்
மூர்க்கரே இவர்க ளோடும்
அடியனேன் வாழ மாட்டேன்
ஆரூர்மூ லட்ட னீரே. 4.52.1

499
புழுப்பெய்த பண்டி தன்னைப்
புறமொரு தோலால் மூடி
ஒழுக்கறா ஒன்ப துவாய்
ஒற்றுமை யொன்று மில்லை
சழக்குடை இதனுள் ஐவர்
சங்கடம் பலவுஞ் செய்ய
அழிப்பனாய் வாழ மாட்டேன்
ஆரூர்மூ லட்ட னீரே. 4.52.2

500
பஞ்சின்மெல் லடியி னார்கள்
பாங்கரா யவர்கள் நின்று
நெஞ்சில்நோய் பலவுஞ் செய்து
நினையினும் நினைய வொட்டார்
நஞ்சணி மிடற்றி னானே
நாதனே நம்ப னேநான்
அஞ்சினேற் கஞ்ச லென்னீர்
ஆரூர்மூ லட்ட னீரே. 4.52.3

501
கெண்டையந் தடங்கண் நல்லார்
தம்மையே கெழும வேண்டிக்
குண்டராய்த் திரிதந் தைவர்
குலைத்திடர்க் குழியில் நூக்கக்
கண்டுநான் தரிக்க கில்லேன்
காத்துக்கொள் கறைசேர் கண்டா
அண்டவா னவர்கள் போற்றும்
ஆரூர்மூ லட்ட னீரே. 4.52.4

502
தாழ்குழல் இன்சொல் நல்லார்
தங்களைத் தஞ்ச மென்று
ஏழையே னாகி நாளும்
என்செய்கேன் எந்தை பெம்மான்
வாழ்வதேல் அரிது போலும்
வைகலும் ஐவர் வந்து
ஆழ்குழிப் படுத்த வாற்றேன்
ஆரூர்மூ லட்ட னீரே. 4.52.5

503
மாற்றமொன் றருள கில்லீர்
மதியிலேன் விதியி லாமை
சீற்றமுந் தீர்த்தல் செய்யீர்
சிக்கன வுடைய ராகிக்
கூற்றம்போல் ஐவர் வந்து
குலைத்திட்டுக் கோகு செய்ய
ஆற்றவுங் கில்லேன் நாயேன்
ஆரூர்மூ லட்ட னீரே. 4.52.6

504
உயிர்நிலை யுடம்பே காலா
உள்ளமே தாழி யாகத்
துயரமே ஏற்ற மாகத்
துன்பக்கோ லதனைப் பற்றிப்
பயிர்தனைச் சுழிய விட்டுப்
பாழ்க்குநீர் இறைத்து மிக்க
அயர்வினால் ஐவர்க் காற்றேன்
ஆரூர்மூ லட்ட னீரே. 4.52.7

505
கற்றதேல் ஒன்று மில்லை
காரிகை யாரோ டாடிப்
பெற்றதேற் பெரிதுந் துன்பம்
பேதையேன் பிழைப்பி னாலே
முற்றினால் ஐவர் வந்து
முறைமுறை துயரஞ் செய்ய
அற்றுநான் அலந்து போனேன்
ஆரூர்மூ லட்ட னீரே. 4.52.8

506
பத்தனாய் வாழ மாட்டேன்
பாவியேன் பரவி வந்து
சித்தத்துள் ஐவர் தீய
செய்வினை பலவுஞ் செய்ய
மத்துறு தயிரே போல
மறுகுமென் னுள்ளந் தானும்
அத்தனே அமரர் கோவே
ஆரூர்மூ லட்ட னீரே. 4.52.9

507
தடக்கைநா லைந்துங் கொண்டு
தடவரை தன்னைப் பற்றி
எடுத்தவன் பேர்க்க ஓடி
இரிந்தன பூத மெல்லாம்
முடித்தலை யனைத்துந் தோளும்
முறிதர இறையே யூன்றி
அடர்த்தருள் செய்த தென்னே
ஆரூர்மூ லட்ட னீரே. 4.52.10

திருச்சிற்றம்பலம்

4.53 திருவாரூர் — திருநேரிசை
திருச்சிற்றம்பலம்

508
குழல்வலங் கொண்ட சொல்லாள்
கோலவேற் கண்ணி தன்னைக்
கழல்வலங் கொண்டு நீங்காக்
கணங்களக் கணங்க ளார
அழல்வலங் கொண்ட கையான்
அருட்கதிர் எறிக்கும் ஆரூர்
தொழல்வலங் கொண்டல் செய்வான்
தோன்றினார் தோன்றி னாரே. 4.53.1

509
நாகத்தை நங்கை அஞ்ச
நங்கையை மஞ்ஞை யென்று
வேகத்தைத் தவிர நாகம்
வேழத்தின் உரிவை போர்த்துப்
பாகத்தின் நிமிர்தல் செய்யாத்
திங்களை மின்னென் றஞ்சி
ஆகத்திற் கிடந்த நாகம்
அடங்கும்ஆ ரூர னார்க்கே. 4.53.2

510
தொழுதகங் குழைய மேவித்
தோட்டிமை யுடைய தொண்டர்
அழுதகம் புகுந்து நின்றார்
அவரவர் போலும் ஆரூர்
எழிலக நடுவெண் முத்த
மன்றியும் ஏர்கொள் வேலிப்
பொழிலகம் விளங்கு திங்கட்
புதுமுகிழ் சூடி னாரே. 4.53.3

511
நஞ்சிருள் மணிகொள் கண்டர்
நகையிருள் ஈமக் கங்குல்
வெஞ்சுடர் விளக்கத் தாடி
விளங்கினார் போலும் மூவா
வெஞ்சுடர் முகடு தீண்டி
வெள்ளிநா ராச மன்ன
அஞ்சுடர் அணிவெண் டிங்கள்
அணியும்ஆ ரூர னாரே. 4.53.4

512
எந்தளிர் நீர்மை கோல
மேனியென் றிமையோ ரேத்தப்
பைந்தளிர்க் கொம்ப ரன்ன
படர்கொடி பயிலப் பட்டுத்
தஞ்சடைத் தொத்தி னாலுந்
தம்மதோர் நீர்மை யாலும்
அந்தளிர் ஆகம் போலும்
வடிவர்ஆ ரூர னாரே. 4.53.5

513
வானகம் விளங்க மல்கும்
வளங்கெழு மதியஞ் சூடித்
தானக மழிய வந்து
தாம்பலி தேர்வர் போலும்
ஊனகங் கழிந்த ஓட்டில்
உண்பதும் ஒளிகொள் நஞ்சம்
ஆனகம் அஞ்சும் ஆடும்
அடிகள்ஆ ரூர னாரே. 4.53.6

514
அஞ்சணை கணையி னானை
அழலுற அன்று நோக்கி
அஞ்சணை குழலி னாளை
அமுதமா அணைந்து நக்கு
அஞ்சணை அஞ்சும் ஆடி
ஆடர வாட்டு வார்தாம்
அஞ்சணை வேலி ஆரூர்
ஆதரித் திடங்கொண் டாரே. 4.53.7

515
வணங்கிமுன் அமரர் ஏத்த
வல்வினை யான தீரப்
பிணங்குடைச் சடையில் வைத்த
பிறையுடைப் பெருமை யண்ணல்
மணங்கம ழோதி பாகர்
மதிநிலா வட்டத் தாடி
அணங்கொடி மாட வீதி
ஆரூரெம் அடிக ளாரே. 4.53.8

516
நகலிடம் பிறர்கட் காக
நான்மறை யோர்கள் தங்கள்
புகலிட மாகி வாழும்
புகலிலி இருவர் கூடி
இகலிட மாக நீண்டங்
கீண்டெழில் அழல தாகி
அகலிடம் பரவி யேத்த
அடிகள்ஆ ரூர னாரே. 4.53.9

517
ஆயிரந் திங்கள் மொய்த்த
அலைகடல் அமுதம் வாங்கி
ஆயிரம் அசுரர் வாழும்
அணிமதில் மூன்றும் வேவ
ஆயிரந் தோளும் மட்டித்
தாடிய அசைவு தீர
ஆயிரம் அடியும் வைத்த
அடிகள்ஆ ரூர னாரே. 4.53.10

திருச்சிற்றம்பலம்

4.54 திருப்புகலூர் — திருநேரிசை
திருச்சிற்றம்பலம்

518
பகைத்திட்டார் புரங்கள் மூன்றும் பாறிநீ றாகி வீழப்
புகைத்திட்ட தேவர் கோவே பொறியிலேன் உடலந் தன்னுள்
அகைத்திட்டங் கதனை நாளும் ஐவர்கொண் டாட்ட வாடித்
திகைத்திட்டேன் செய்வ தென்னே திருப்புக லூர னீரே. 4.54.1

519
மையரி மதர்த்த ஒண்கண் மாதரார் வலையிற் பட்டுக்
கையெரி சூல மேந்துங் கடவுளை நினைய மாட்டேன்
ஐநெரிந் தகமி டற்றே அடைக்கும்போ தாவி யார்தாஞ்
செய்வதொன் றறிய மாட்டேன் திருப்புக லூர னீரே. 4.54.2

520
முப்பதும் முப்பத் தாறும் முப்பதும் இடுகு ரம்பை
அப்பர்போல் ஐவர் வந்து அதுதரு கிதுவி டென்று
ஒப்பவே நலிய லுற்றால் உய்யுமா றறிய மாட்டேன்
செப்பமே திகழு மேனித் திருப்புக லூர னீரே. 4.54.3

521
பொறியிலா அழுக்கை யோம்பிப் பொய்யினை மெய்யென் றெண்ணி
நெறியலா நெறிகள் சென்றேன் நீதனேன் நீதி யேதும்
அறிவிலேன் அமரர் கோவே அமுதினை மண்ணில் வைக்குஞ்
செறிவிலேன் செய்வ தென்னே திருப்புக லூர னீரே. 4.54.4

522
அளியினார் குழலி னார்கள் அவர்களுக் கன்ப தாகிக்
களியினார் பாடல் ஓவாக் கடவூர்வீ ரட்ட மென்னுந்
தளியினார் பாத நாளும் நினைவிலாத் தகவில் நெஞ்சந்
தெளிவிலேன் செய்வ தென்னே திருப்புக லூர னீரே. 4.54.5

523
இலவினார் மாதர் பாலே இசைந்துநான் இருந்து பின்னும்
நிலவுநாள் பலவென் றெண்ணி நீதனேன் ஆதி உன்னை
உலவிநான் உள்க மாட்டேன் உன்னடி பரவு ஞானஞ்
செலவிலேன் செய்வ தென்னே திருப்புக லூர னீரே. 4.54.6

524
காத்திலேன் இரண்டும் மூன்றுங் கல்வியேல் இல்லை என்பால்
வாய்த்திலேன் அடிமை தன்னுள் வாய்மையால் தூயே னல்லேன்
பார்த்தனுக் கருள்கள் செய்த பரமனே பரவு வார்கள்
தீர்த்தமே திகழும் பொய்கைத் திருப்புக லூர னீரே. 4.54.7

525
நீருமாய்த் தீயு மாகி நிலனுமாய் விசும்பு மாகி
ஏருடைக் கதிர்க ளாகி இமையவர் இறைஞ்ச நின்று
ஆய்வதற் கரிய ராகி அங்கங்கே யாடு கின்ற
தேவர்க்குந் தேவ ராவார் திருப்புக லூர னாரே. 4.54.8

526
மெய்யுளே விளக்கை ஏற்றி வேண்டள வுயரத் தூண்டி
உய்வதோர் உபாயம் பற்றி உகக்கின்றேன் உகவா வண்ணம்
ஐவரை அகத்தே வைத்தீர் அவர்களே வலியர் சாலச்
செய்வதொன் றறிய மாட்டேன் திருப்புக லூர னீரே. 4.54.9

527
அருவரை தாங்கி னானும் அருமறை யாதி யானும்
இருவரும் அறிய மாட்டா ஈசனார் இலங்கை வேந்தன்
கருவரை எடுத்த ஞான்று கண்வழி குருதி சோரத்
திருவிரல் சிறிது வைத்தார் திருப்புக லூர னாரே. 4.54.10

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - அக்கினீசுவரர், தேவியார் - கருந்தார்க்குழலியம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

4.55 திருவலம்புரம் — திருநேரிசை
திருச்சிற்றம்பலம்

528
தெண்டிரை தேங்கி ஓதஞ் சென்றடி வீழுங் காலைத்
தொண்டிரைத் தண்டர் கோனைத் தொழுதடி வணங்கி யெங்கும்
வண்டுகள் மதுக்கள் மாந்தும் வலம்புரத் தடிகள் தம்மைக்
கொண்டுநற் கீதம் பாடக் குழகர்தாம் இருந்த வாறே. 4.55.1

529
மடுக்களில் வாளை பாய வண்டினம் இரிந்த பொய்கைப்
பிடிக்களி றென்னத் தம்மிற் பிணைபயின் றணைவ ரால்கள்
தொடுத்தநன் மாலை ஏந்தித் தொண்டர்கள் பரவி யேத்த
வடித்தடங் கண்ணி பாகர் வலம்புரத் திருந்த வாறே. 4.55.2

530
தேனுடை மலர்கள் கொண்டு திருந்தடி பொருந்தச் சேர்த்தி
ஆனிடை அஞ்சுங் கொண்டு அன்பினால் அமர வாட்டி
வானிடை மதியஞ் சூடும் வலம்புரத் தடிகள் தம்மை
நானடைந் தேத்தப் பெற்று நல்வினைப் பயனுற் றேனே. 4.55.3

531
முளைஎயிற் றிளநல் ஏனம் பூண்டுமொய் சடைகள் தாழ
வளைஎயிற் றிளைய நாகம் வலித்தரை யிசைய வீக்கிப்
புளைகைய போர்வை போர்த்துப் புனலொடு மதியஞ் சூடி
வளைபயில் இளைய ரேத்தும் வலம்புரத் தடிகள் தாமே. 4.55.4

532
சுருளுறு வரையின் மேலாற் றுளங்கிளம் பளிங்கு சிந்த
இருளுறு கதிர்நு ழைந்த இளங்கதிர்ப் பசலைத் திங்கள்
அருளுறும் அடிய ரெல்லாம் அங்கையின் மலர்கள் ஏந்த
மருளுறு கீதங் கேட்டார் வலம்புரத் தடிக ளாரே. 4.55.5

533
நினைக்கின்றேன் நெஞ்சு தன்னால் நீண்டபுன் சடையி னானே
அனைத்துடன் கொண்டு வந்தங் கன்பினால் அமைய வாட்டிப்
புனைக்கின்றேன் பொய்ம்மை தன்னை மெய்ம்மையைப் புணர மாட்டேன்
எனக்குநான் செய்வ தென்னே இனிவலம் புரவ னீரே. 4.55.6

534
செங்கயல் சேல்கள் பாய்ந்து தேம்பழ மினிய நாடித்
தங்கயந் துறந்து போந்து தடம்பொய்கை அடைந்து நின்று
கொங்கையர் குடையுங் காலைக் கொழுங்கனி யழுங்கி னாராம்
மங்கல மனையின் மிக்கார் வலம்புரத் தடிக ளாரே. 4.55.7

535
அருகெலாங் குவளை செந்நெல் அகவிலை யாம்பல் நெய்தல்
தெருவெலாந் தெங்கு மாவும் பழம்விழும் படப்பை யெல்லாங்
குருகினங் கூடி யாங்கே கும்மலித் திறகு லர்த்தி
மருவலா மிடங்கள் காட்டும் வலம்புரத் தடிக ளாரே. 4.55.8

536
கருவரை யனைய மேனிக் கடல்வண்ண னவனுங் காணான்
திருவரை யனைய பூமேல் திசைமுக னவனுங் காணான்
ஒருவரை உச்சி ஏறி ஓங்கினார் ஓங்கி வந்து
அருமையில் எளிமை யானார் அவர்வலம் புரவ னாரே. 4.55.9

537
வாளெயி றிலங்க நக்கு வளர்கயி லாயந் தன்னை
ஆள்வலி கருதிச் சென்ற அரக்கனை வரைக்கீ ழன்று
தோளொடு பத்து வாயுந் தொலைந்துடன் அழுந்த வூன்றி
ஆண்மையும் வலியுந் தீர்ப்பார் அவர்வலம் புரவ னாரே. 4.55.10

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - வலம்புரநாதர், தேவியார் - வடுவகிர்க்கண்ணம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

4.56 திருஆவடுதுறை — திருநேரிசை
திருச்சிற்றம்பலம்

538
மாயிரு ஞால மெல்லாம்
மலரடி வணங்கும் போலும்
பாயிருங் கங்கை யாளைப்
படர்சடை வைப்பர் போலும்
காயிரும் பொழில்கள் சூழ்ந்த
கழுமல வூரர்க் கம்பொன்
ஆயிரங் கொடுப்பர் போலும்
ஆவடு துறைய னாரே. 4.56.1

539
மடந்தை பாகத்தர் போலும்
மான்மறிக் கையர் போலும்
குடந்தையிற் குழகர் போலும்
கொல்புலித் தோலர் போலும்
கடைந்தநஞ் சுண்பர் போலும்
காலனைக் காய்வர் போலும்
அடைந்தவர்க் கன்பர் போலும்
ஆவடு துறைய னாரே. 4.56.2

540
உற்றநோய் தீர்ப்பர் போலும்
உறுதுணை யாவர் போலும்
செற்றவர் புரங்கள் மூன்றும்
தீயெழச் செறுவர் போலும்
கற்றவர் பரவி யேத்தக்
கலந்துலந் தலந்து பாடும்
அற்றவர்க் கன்பர் போலும்
ஆவடு துறைய னாரே. 4.56.3

541
மழுவமர் கையர் போலும்
மாதவள் பாகர் போலும்
எழுநுனை வேலர் போலும்
என்புகொண் டணிவர் போலும்
தொழுதெழுந் தாடிப் பாடித்
தோத்திரம் பலவுஞ் சொல்லி
அழுமவர்க் கன்பர் போலும்
ஆவடு துறைய னாரே. 4.56.4

542
பொடியணி மெய்யர் போலும்
பொங்குவெண் ணூலர் போலும்
கடியதோர் விடையர் போலும்
காமனைக் காய்வர் போலும்
வெடிபடு தலையர் போலும்
வேட்கையாற் பரவுந் தொண்டர்
அடிமையை அளப்பர் போலும்
ஆவடு துறைய னாரே. 4.56.5

543
வக்கரன் உயிரை வவ்வக்
கண்மலர் கொண்டு போற்ற
சக்கரங் கொடுப்பர் போலும்
தானவர் தலைவர் போலும்
துக்கமா மூடர் தம்மைத்
துயரிலே வீழ்ப்பர் போலும்
அக்கரை ஆர்ப்பர் போலும்
ஆவடு துறைய னாரே. 4.56.6

544
விடைதரு கொடியர் போலும்
வெண்புரி நூலர் போலும்
படைதரு மழுவர் போலும்
பாய்புலித் தோலர் போலும்
உடைதரு கீளர் போலும்
உலகமு மாவர் போலும்
அடைபவர் இடர்கள் தீர்க்கும்
ஆவடு துறைய னாரே. 4.56.7

545
முந்திவா னோர்கள் வந்து
முறைமையால் வணங்கி யேத்த
நந்திமா காள ரென்பார்
நடுவுடை யார்கள் நிற்ப
சிந்தியா தேயொ ழிந்தார்
திரிபுரம் எரிப்பர் போலும்
அந்திவான் மதியஞ் சூடும்
ஆவடு துறைய னாரே. 4.56.8

546
பானமர் ஏன மாகிப்
பாரிடந் திட்ட மாலும்
தேனமர்ந் தேறும் அல்லித்
திசைமுக முடைய கோவும்
தீனரைத் தியக் கறுத்த
திருவுரு வுடையர் போலும்
ஆனரை ஏற்றர் போலும்
ஆவடு துறைய னாரே. 4.56.9

547
பார்த்தனுக் கருள்வர் போலும்
படர்சடை முடியர் போலும்
ஏத்துவார் இடர்கள் தீர
இன்பங்கள் கொடுப்பர் போலும்
கூத்தராய்ப் பாடி யாடிக்
கொடுவலி யரக்கன் றன்னை
ஆர்த்தவாய் அலறு விப்பார்
ஆவடு துறைய னாரே. 4.56.10

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - மாசிலாமணியீசுவரர், தேவியார் - ஒப்பிலாமுலையம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

4.57 திருஆவடுதுறை — திருநேரிசை
திருச்சிற்றம்பலம்

548
மஞ்சனே மணியு மானாய்
மரகதத் திரளு மானாய்
நெஞ்சுளே புகுந்து நின்று
நினைதரு நிகழ்வி னானே
துஞ்சும்போ தாக வந்து
துணையெனக் காகி நின்று
அஞ்சலென் றருள வேண்டும்
ஆவடு துறையு ளானே. 4.57.1

549
நானுகந் துன்னை நாளும்
நணுகுமா கருதி யேயும்
ஊனுகந் தோம்பும் நாயேன்
உள்ளுற ஐவர் நின்றார்
தானுகந் தேயு கந்த
தகவிலாத் தொண்ட னேன்நான்
ஆனுகந் தேறு வானே
ஆவடு துறையு ளானே. 4.57.2

550
கட்டமே வினைக ளான
காத்திவை நோக்கி ஆளாய்
ஒட்டவே ஒட்டி நாளும்
உன்னையுள் வைக்க மாட்டேன்
பட்டவான் தலைகை யேந்திப்
பலிதிரிந் தூர்கள் தோறும்
அட்டமா வுருவி னானே
ஆவடு துறையு ளானே. 4.57.3

551
பெருமைநன் றுடைய தில்லை
யென்றுநான் பேச மாட்டேன்
ஒருமையால் உன்னை உள்கி
உகந்துவா னேற மாட்டேன்
கருமையிட் டாய வூனைக்
கட்டமே கழிக்கின் றேன்நான்
அருமையா நஞ்ச முண்ட
ஆவடு துறையு ளானே. 4.57.4

552
துட்டனாய் வினைய தென்னுஞ்
சுழித்தலை அகப்பட் டேனைக்
கட்டனாய் ஐவர் வந்து
கலக்காமைக் காத்துக் கொள்வாய்
மட்டவிழ் கோதை தன்னை
மகிழ்ந்தொரு பாகம் வைத்து
அட்டமா நாக மாட்டும்
ஆவடு துறையு ளானே. 4.57.5

553
காரழற் கண்ட மேயாய்
கடிமதிற் புரங்கள் மூன்றும்
ஓரழல் அம்பி னாலே
யுகைத்துத்தீ எரிய மூட்டி
நீரழற் சடையு ளானே
நினைப்பவர் வினைகள் தீர்ப்பாய்
ஆரழல் ஏந்தி யாடும்
ஆவடு துறையு ளானே. 4.57.6

554
செறிவிலேன் சிந்தை யுள்ளே
சிவனடி தெரிய மாட்டேன்
குறியிலேன் குணமொன் றில்லேன்
கூறுமா கூற மாட்டேன்
நெறிபடு மதியொன் றில்லேன்
நினையுமா நினைய மாட்டேன்
அறிவிலேன் அயர்த்துப் போனேன்
ஆவடு துறையு ளானே. 4.57.7

555
கோலமா மங்கை தன்னைக்
கொண்டொரு கோல மாய
சீலமே அறிய மாட்டேன்
செய்வினை மூடி நின்று
ஞாலமாம் இதனுள் என்னை
நைவியா வண்ணம் நல்காய்
ஆலமா நஞ்ச முண்ட
ஆவடு துறையு ளானே. 4.57.8

556
நெடியவன் மலரி னானும்
நேர்ந்திரு பாலும் நேடக்
கடியதோர் உருவ மாகிக்
கனலெரி யாகி நின்ற
வடிவின வண்ண மென்றே
என்றுதாம் பேச லாகார்
அடியனேன் நெஞ்சி னுள்ளார்
ஆவடு துறையு ளானே. 4.57.9

557
மலைக்குநே ராய ரக்கன்
சென்றுற மங்கை அஞ்சத்
தலைக்குமேற் கைக ளாலே
தாங்கினான் வலியை மாள
உலப்பிலா விரலால் ஊன்றி
ஒறுத்தவற் கருள்கள் செய்து
அலைத்தவான் கங்கை சூடும்
ஆவடு துறையு ளானே. 4.57.10

திருச்சிற்றம்பலம்

4.58 திருப்பருப்பதம் — திருநேரிசை
திருச்சிற்றம்பலம்

558
கன்றினார் புரங்கள் மூன்றும்
கனலெரி யாகச் சீறி
நின்றதோ ருருவந் தன்னால்
நீர்மையும் நிறையுங் கொண்டு
ஒன்றியாங் குமையுந் தாமும்
ஊர்பலி தேர்ந்து பின்னும்
பன்றிப்பின் வேட ராகிப்
பருப்பத நோக்கி னாரே. 4.58.1

559
கற்றமா மறைகள் பாடிக்
கடைதொறும் பலியுந் தேர்வார்
வற்றலோர் தலைகை யேந்தி
வானவர் வணங்கி வாழ்த்த
முற்றவோர் சடையில் நீரை
ஏற்றமுக் கண்ணர் தம்மைப்
பற்றினார்க் கருள்கள் செய்து
பருப்பத நோக்கி னாரே. 4.58.2

560
கரவிலா மனத்த ராகிக்
கைதொழு வார்கட் கென்றும்
இரவினின் றெரிய தாடி
இன்னருள் செய்யும் எந்தை
மருவலார் புரங்கள் மூன்று
மாட்டிய நகைய ராகிப்
பரவுவார்க் கருள்கள் செய்து
பருப்பத நோக்கி னாரே. 4.58.3

561
கட்டிட்ட தலைகை யேந்திக்
கனலெரி யாடிச் சீறிச்
சுட்டிட்ட நீறு பூசிச்
சுடுபிணக் காட ராகி
விட்டிட்ட வேட்கை யார்க்கு
வேறிருந் தருள்கள் செய்து
பட்டிட்ட வுடைய ராகிப்
பருப்பத நோக்கி னாரே. 4.58.4

562
கையராய்க் கபால மேந்திக்
காமனைக் கண்ணாற் காய்ந்து
மெய்யராய் மேனி தன்மேல்
விளங்குவெண் ணீறு பூசி
உய்யரா யுள்கு வார்கட்
குவகைகள் பலவுஞ் செய்து
பையரா அரையி லார்த்துப்
பருப்பத நோக்கி னாரே. 4.58.5

563
வேடராய் வெய்ய ராகி
வேழத்தி னுரிவை போர்த்து
ஓடரா யுலக மெல்லா
முழிதர்வர் உமையுந் தாமுங்
காடராய்க் கனல்கை யேந்திக்
கடியதோர் விடைமேற் கொண்டு
பாடராய்ப் பூதஞ் சூழப்
பருப்பத நோக்கி னாரே. 4.58.6

564
மேகம்போல் மிடற்ற ராகி
வேழத்தி னுரிவை போர்த்து
ஏகம்பம் மேவி னார்தாம்
இமையவர் பரவி யேத்தக்
காகம்பர் கழற ராகிக்
கடியதோர் விடையொன் றேறிப்
பாகம்பெண் ணுருவ மானார்
பருப்பத நோக்கி னாரே. 4.58.7

565
பேரிடர்ப் பிணிகள் தீர்க்கும்
பிஞ்ஞகன் எந்தை பெம்மான்
காருடைக் கண்ட ராகிக்
கபாலமோர் கையி லேந்திச்
சீருடைச் செங்கண் வெள்ளே
றேறிய செல்வர் நல்ல
பாரிடம் பாணி செய்யப்
பருப்பத நோக்கி னாரே. 4.58.8

566
அங்கண்மா லுடைய ராய
ஐவரா லாட்டு ணாதே
உங்கள்மால் தீர வேண்டில்
உள்ளத்தா லுள்கி யேத்தும்
செங்கண்மால் பரவி யேத்திச்
சிவனென நின்ற செல்வர்
பைங்கண்வெள் ளேற தேறிப்
பருப்பத நோக்கி னாரே. 4.58.9

567
அடல்விடை யூர்தி யாகி
அரக்கன்றோள் அடர வூன்றிக்
கடலிடை நஞ்ச முண்ட
கறையணி கண்ட னார்தாம்
சுடர்விடு மேனி தன்மேற்
சுண்ணவெண் ணீறு பூசிப்
படர்சடை மதியஞ் சேர்த்திப்
பருப்பத நோக்கி னாரே. 4.58.10

இத்தலம் வடநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - பருப்பதேசுவரர், தேவியார் - மனோன்மணியம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

4.59 திருஅவளிவணல்லூர் — திருநேரிசை
திருச்சிற்றம்பலம்

568
தோற்றினான் எயிறு கவ்வித்
தொழிலுடை யரக்கன் றன்னைத்
தேற்றுவான் சென்று சொல்லச்
சிக்கெனத் தவிரு மென்று
வீற்றினை யுடைய னாகி
வெடுவெடுத் தெழுந்த வன்றன்
ஆற்றலை அழிக்க வல்லார்
அவளிவ ணல்லூ ராரே. 4.59.1

569
வெம்பினா ரரக்க ரெல்லாம்
மிகச்சழக் காயிற் றென்று
செம்பினா லெடுத்த கோயில்
சிக்கெனச் சிதையு மென்ன
நம்பினா ரென்று சொல்லி
நன்மையான் மிக்கு நோக்கி
அம்பினால் அழிய வெய்தார்
அவளிவ ணல்லூ ராரே. 4.59.2

570
கீழ்ப்படக் கருத லாமோ
கீர்த்திமை யுள்ள தாகிற்
தோட்பெரு வலியி னாலே
தொலைப்பன்யான் மலையை யென்று
வேட்பட வைத்த வாறே
விதிர்விதிர்த் தரக்கன் வீழ்ந்து
ஆட்படக் கருதிப் புக்கார்
அவளிவ ணல்லூ ராரே. 4.59.3

571
நிலைவலம் வல்ல னல்லன்
நேர்மையை நினைய மாட்டான்
சிலைவலங் கொண்ட செல்வன்
சீரிய கயிலை தன்னைத்
தலைவலங் கருதிப் புக்குத்
தாக்கினான் தன்னை யன்று
அலைகுலை யாக்கு வித்தார்
அவளிவ ணல்லூ ராரே. 4.59.4

572
தவ்வலி யொன்ற னாகித்
தனதொரு பெருமை யாலே
மெய்வ்வலி யுடைய னென்று
மிகப்பெருந் தேரை யூர்ந்து
செவ்வலி கூர்வி ழியாற்
சிரமத்தான் எடுக்குற் றானை
அவ்வலி தீர்க்க வல்லார்
அவளிவ ணல்லூ ராரே. 4.59.5

573
நன்மைதான் அறிய மாட்டான்
நடுவிலா அரக்கர் கோமான்
வன்மையே கருதிச் சென்று
வலிதனைச் செலுத்த லுற்றுக்
கன்மையான் மலையை யோடிக்
கருதித்தான் எடுத்து வாயால்
அம்மையோ வென்ன வைத்தார்
அவளிவ ணல்லூ ராரே. 4.59.6

574
கதம்படப் போது வார்கள்
போதுமக் கருத்தி னாலே
சிதம்பட நின்ற நீர்கள்
சிக்கெனத் தவிரு மென்று
மதம்படு மனத்த னாகி
வன்மையான் மிக்கு நோக்க
அதம்பழத் துருவு செய்தார்
அவளிவ ணல்லூ ராரே. 4.59.7

575
நாடுமிக் குழிதர் கின்ற
நடுவிலா அரக்கர் கோனை
ஓடுமிக் கென்று சொல்லி
ஊன்றினான் உகிரி னாலே
பாடுமிக் குய்வ னென்று
பணியநற் றிறங்கள் காட்டி
ஆடுமிக் கரவம் பூண்டார்
அவளிவ ணல்லூ ராரே. 4.59.8

576
ஏனமா யிடந்த மாலும்
எழில்தரு முளரி யானும்
ஞானந்தா னுடைய ராகி
நன்மையை அறிய மாட்டார்
சேனந்தான் இலாவ ரக்கன்
செழுவரை எடுக்க வூன்றி
ஆனந்த அருள்கள் செய்தார்
அவளிவ ணல்லூ ராரே. 4.59.9

577
ஊக்கினான் மலையை யோடி
உணர்விலா அரக்கன் றன்னைத்
தாக்கினான் விரலி னாலே
தலைபத்துந் தகர வூன்றி
நோக்கினான் அஞ்சத் தன்னை
நோன்பிற வூன்று சொல்லி
ஆக்கினார் அமுத மாக
அவளிவ ணல்லூ ராரே. 4.59.10

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - சாட்சிநாயகேசுவரர், தேவியார் - சவுந்தரநாயகியம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

4.60 திருப்பெருவேளூர் — திருநேரிசை
திருச்சிற்றம்பலம்

578
மறையணி நாவினானை
மறப்பிலார் மனத்துளானைக்
கறையணி கண்டன்றன்னைக்
கனலெரி யாடினானைப்
பிறையணி சடையினானைப்
பெருவேளூர் பேணினானை
நறையணி மலர்கள் தூவி
நாடொறும் வணங்குவேனே. 4.60.1

579
நாதனாய் உலகமெல்லாம்
நம்பிரான் எனவும் நின்ற
பாதனாம் பரமயோகி
பலபல திறத்தினாலும்
பேதனாய்த் தோன்றினானைப்
பெருவேளூர் பேணினானை
ஓதநாவுடையனாகி
உரைக்குமாறுரைக்கின்றேனே. 4.60.2

580
குறவிதோள் மணந்த செல்வக்
குமரவேள் தாதையென்று
நறவிள நறுமென்கூந்தல்
நங்கையோர் பாகத்தானைப்
பிறவியை மாற்றுவானைப்
பெருவேளூர் பேணினானை
உறவினால் வல்லனாகி
உணருமாறுணர்த்துவேனே. 4.60.3

581
மைஞ்ஞவில் கண்டன்றன்னை
வலங்கையின் மழுவொன்றேந்திக்
கைஞ்ஞவில் மானினோடும்
கனலெரி யாடினானைப்
பிஞ்ஞகன் றன்னை அந்தண்
பெருவேளூர் பேணினானைப்
பொய்ஞ்ஞெக நினைய மாட்டாப்
பொறியிலா அறிவிலேனே. 4.60.4

582
ஓடைசேர் நெற்றியானை
உரிவையை மூடினானை
வீடதே காட்டுவானை
வேதநான்காயினானைப்
பேடைசேர் புறவ நீங்காப்
பெருவேளூர் பேணினானைக்
கூடநான் வல்லமாற்றம்
குறுகுமாறறிகிலேனே. 4.60.5

583
கச்சைசேர் நாகத்தானைக்
கடல்விடங் கண்டத்தானைக்
கச்சியேகம்பன் றன்னைக்
கனலெரி யாடுவானைப்
பிச்சைசேர்ந்துழல்வினானைப்
பெருவேளூர் பேணினானை
இச்சைசேர்ந்தமர நானும்
இறைஞ்சுமாறிறைஞ்சுவேனே. 4.60.6

584
சித்தராய் வந்து தன்னைத்
திருவடி வணங்குவார்கள்
முத்தனை மூர்த்தியாய
முதல்வனை முழுதுமாய
பித்தனைப் பிறருமேத்தப்
பெருவேளூர் பேணினானை
மெத்தனேயவனை நாளும்
விரும்புமாறறிகிலேனே. 4.60.7

585
முண்டமே தாங்கினானை
முற்றிய ஞானத்தானை
வண்டுலாங் கொன்றை மாலை
வளர்மதிக் கண்ணியானைப்
பிண்டமே ஆயினானைப்
பெருவேளூர் பேணினானை
அண்டமாம் ஆதியானை
அறியுமாறறிகிலேனே. 4.60.8

586
விரிவிலா அறிவினார்கள்
வேறொரு சமயஞ் செய்து
எரிவினாற் சொன்னாரேனும்
எம்பிராற் கேற்றதாகும்
பரிவினாற் பெரியோரேத்தும்
பெருவேளூர் பற்றினானை
மருவிநான் வாழ்த்தி உய்யும்
வகையது நினைக்கின்றேனே. 4.60.9

587
பொருகடல் இலங்கை மன்னன்
உடல்கெடப் பொருத்தி நல்ல
கருகிய கண்டத்தானைக்
கதிரிளங் கொழுந்து சூடும்
பெருகிய சடையினானைப்
பெருவேளூர் பேணினானை
உருகிய அடியரேத்தும்
உள்ளத்தால் உள்குவேனே. 4.60.10

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - பிரியாதநாதர், தேவியார் - மின்னனையாளம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

4.61 திருஇராமேச்சுரம் — திருநேரிசை
திருச்சிற்றம்பலம்

588
பாசமுங் கழிக்க கில்லா
அரக்கரைப் படுத்துத் தக்க
வாசமிக் கலர்கள் கொண்டு
மதியினால் மால்செய் கோயில்
நேசமிக் கன்பி னாலே
நினைமின்நீர் நின்று நாளுந்
தேசமிக் கான் இருந்த
திருஇரா மேச்சு ரமே. 4.61.1

589
முற்றின நாள்கள் என்று
முடிப்பதே கார ணமாய்
உற்றவன் போர்க ளாலே
உணர்விலா அரக்கர் தம்மைச்
செற்றமால் செய்த கோயில்
திருஇரா மேச்சு ரத்தைப்
பற்றிநீ பரவு நெஞ்சே
படர்சடை ஈசன் பாலே. 4.61.2

590
கடலிடை மலைகள் தம்மால்
அடைத்துமால் கருமம் முற்றித்
திடலிடைச் செய்த கோயில்
திருஇரா மேச்சு ரத்தைத்
தொடலிடை வைத்து நாவிற்
சுழல்கின்றேன் தூய்மை யின்றி
உடலிடை நின்றும் பேரா
ஐவர்ஆட் டுண்டு நானே. 4.61.3

591
குன்றுபோல் தோளு டைய
குணமிலா அரக்கர் தம்மைக்
கொன்றுபோ ராழி யம்மால்
வேட்கையாற் செய்த கோயில்
நன்றுபோல் நெஞ்ச மேநீ
நன்மையை அறிதி யாயிற்
சென்றுநீ தொழுதுய் கண்டாய்
திருஇரா மேச்சு ரமே. 4.61.4

592
வீரமிக் கெயிறு காட்டி
விண்ணுற நீண்ட ரக்கன்
கூரமிக் கவனைச் சென்று
கொன்றுடன் கடற் படுத்துத்
தீரமிக் கானி ருந்த
திருஇரா மேச்சு ரத்தைக்
கோரமிக் கார்த வத்தாற்
கூடுவார் குறிப்பு ளாரே. 4.61.5

593
ஆர்வலம் நம்மின் மிக்கார்
என்றஅவ் வரக்கர் கூடிப்
போர்வலஞ் செய்து மிக்குப்
பொருதவர் தம்மை வீட்டித்
தேர்வலஞ் செற்ற மால்செய்
திருஇரா மேச்சு ரத்தைச்
சேர்மட நெஞ்ச மேநீ
செஞ்சடை எந்தை பாலே. 4.61.6

594
வாக்கினால் இன்பு ரைத்து
வாழ்கிலார் தம்மை யெல்லாம்
போக்கினாற் புடைத்த வர்கள்
உயிர்தனை யுண்டு மால்தான்
தேக்குநீர் செய்த கோயில்
திருஇரா மேச்சு ரத்தை
நோக்கினால் வணங்கு வார்க்கு
நோய்வினை நுணுகு மன்றே. 4.61.7

595
பலவுநாள் தீமை செய்து
பார்தன்மேற் குழுமி வந்து
கொலைவிலார் கொடிய ராய
அரக்கரைக் கொன்று வீழ்த்தச்
சிலையினான் செய்த கோயில்
திருஇரா மேச்சு ரத்தைத்
தலையினால் வணங்கு வார்கள்
தாழ்வராந் தவம தாமே. 4.61.8

596
கோடிமா தவங்கள் செய்து
குன்றினார் தம்மை யெல்லாம்
வீடவே சக்க ரத்தால்
எறிந்துபின் அன்பு கொண்டு
தேடிமால் செய்த கோயில்
திருஇரா மேச்சு ரத்தை
நாடிவாழ் நெஞ்ச மேநீ
நன்னெறி யாகு மன்றே. 4.61.9

597
வன்கண்ணர் வாள ரக்கர்
வாழ்வினை யொன்ற றியார்
புன்கண்ண ராகி நின்று
போர்கள்செய் தாரை மாட்டிச்
செங்கண்மால் செய்த கோயில்
திருஇரா மேச்சு ரத்தைத்
தங்கணால் எய்த வல்லார்
தாழ்வராந் தலைவன் பாலே. 4.61.10

598
வரைகளொத் தேயு யர்ந்த
மணிமுடி அரக்கர் கோனை
விரையமுற் றறவொ டுக்கி
மீண்டுமால் செய்த கோயில்
திரைகள்முத் தால்வ ணங்குந்
திருஇரா மேச்சு ரத்தை
உரைகள்பத் தாலு ரைப்பார்
உள்குவார் அன்பி னாலே. 4.61.11

இத்தலம் பாண்டிநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - இராமலிங்கேசுவரர்; தேவியார் - பருவதவர்த்தனியம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

4.62 திருவாலவாய் — திருநேரிசை
திருச்சிற்றம்பலம்

599
வேதியா வேத கீதா
விண்ணவர் அண்ணா என்றென்று
ஓதியே மலர்கள் தூவி
ஒடுங்கிநின் கழல்கள் காணப்
பாதியோர் பெண்ணை வைத்தாய்
படர்சடை மதியஞ் சூடும்
ஆதியே ஆல வாயில்
அப்பனே அருள்செ யாயே. 4.62.1

600
நம்பனே நான்மு கத்தாய்
நாதனே ஞான மூர்த்தி
என்பொனே ஈசா என்றென்
றேத்திநான் ஏசற் றென்றும்
பின்பினே திரிந்து நாயேன்
பேர்த்தினிப் பிறவா வண்ணம்
அன்பனே ஆலவாயில் அப்பனே
அருள் செயாயே. 4.62.2

601
ஒருமருந் தாகி யுள்ளாய்
உம்பரோ டுலகுக் கெல்லாம்
பெருமருந் தாகி நின்றாய்
பேரமு தின்சு வையாய்க்
கருமருந் தாகி யுள்ளாய்
ஆளும்வல் வினைகள் தீர்க்கும்
அருமருந் தால வாயில்
அப்பனே அருள்செ யாயே. 4.62.3

602
செய்யநின் கமல பாதஞ்
சேருமா தேவர் தேவே
மையணி கண்டத் தானே
மான்மறி மழுவொன் றேந்துஞ்
சைவனே சால ஞானங்
கற்றறி விலாத நாயேன்
ஐயனே ஆல வாயில்
அப்பனே அருள்செ யாயே. 4.62.4

603
வெண்டலை கையி லேந்தி
மிகவுமூர் பலிகொண் டென்றும்
உண்டது மில்லை சொல்லில்
உண்டது நஞ்சு தன்னைப்
பண்டுனை நினைய மாட்டாப்
பளகனேன் உளம தார
அண்டனே ஆல வாயில்
அப்பனே அருள்செ யாயே. 4.62.5

604
எஞ்சலில் புகலி தென்றென்
றேத்திநான் ஏசற் றென்றும்
வஞ்சக மொன்று மின்றி
மலரடி காணும் வண்ணம்
நஞ்சினை மிடற்றில் வைத்த
நற்பொருட் பதமே நாயேற்
கஞ்சலென் றால வாயில்
அப்பனே அருள்செ யாயே. 4.62.6

605
வழுவிலா துன்னை வாழ்த்தி
வழிபடுந் தொண்ட னேன்உன்
செழுமலர்ப் பாதங் காணத்
தெண்டிரை நஞ்ச முண்ட
குழகனே கோல வில்லீ
கூத்தனே மாத்தா யுள்ள
அழகனே ஆல வாயில்
அப்பனே அருள்செ யாயே. 4.62.7

606
நறுமலர் நீருங் கொண்டு
நாடொறு மேத்தி வாழ்த்திச்
செறிவன சித்தம் வைத்துத்
திருவடி சேரும் வண்ணம்
மறிகடல் வண்ணன் பாகா
மாமறை யங்க மாறும்
அறிவனே ஆல வாயில்
அப்பனே அருள்செ யாயே. 4.62.8

607
நலந்திகழ் வாயின் நூலாற்
சருகிலைப் பந்தர் செய்த
சிலந்தியை அரச தாள
அருளினாய் என்று திண்ணங்
கலந்துடன் வந்து நின்றாள்
கருதிநான் காண்ப தாக
அலந்தனன் ஆல வாயில்
அப்பனே அருள்செ யாயே. 4.62.9

608
பொடிக்கொடு பூசிப் பொல்லாக்
குரம்பையிற் புந்தி யொன்றிப்
பிடித்துநின் றாள்க ளென்றும்
பிதற்றிநா னிருக்க மாட்டேன்
எடுப்பனென் றிலங்கைக் கோன்வந்
தெடுத்தலும் இருப துதோள்
அடர்த்தனே ஆல வாயில்
அப்பனே அருள்செ யாயே. 4.62.10

இத்தலம் பாண்டிநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - சொக்கநாதேசுவரர், தேவியார் - மீனாட்சியம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

4.63 திருவண்ணாமலை — திருநேரிசை
திருச்சிற்றம்பலம்

609
ஓதிமா மலர்கள் தூவி
உமையவள் பங்கா மிக்க
சோதியே துளங்கும் எண்டோள்
சுடர்மழுப் படையி னானே
ஆதியே அமரர் கோவே
அணியணா மலையு ளானே
நீதியால் நின்னை யல்லால்
நினையுமா நினைவி லேனே. 4.63.1

610
பண்டனை வென்ற இன்சொற்
பாவையோர் பங்க நீல
கண்டனே கார்கொள் கொன்றைக்
கடவுளே கமல பாதா
அண்டனே அமரர் கோவே
அணியணா மலையு ளானே
தொண்டனேன் உன்னை அல்லாற்
சொல்லுமா சொல்லி லேனே. 4.63.2

611
உருவமும் உயிரு மாகி
ஓதிய உலகுக் கெல்லாம்
பெருவினை பிறப்பு வீடாய்
நின்றவெம் பெருமான் மிக்க
அருவிபொன் சொரியும் அண்ணா
மலையுளாய் அண்டர் கோவே
மருவிநின் பாத மல்லான்
மற்றொரு மாடி லேனே. 4.63.3

612
பைம்பொனே பவளக் குன்றே
பரமனே பால்வெண் ணீற்றாய்
செம்பொனே மலர்செய் பாதா
சீர்தரு மணியே மிக்க
அம்பொனே கொழித்து வீழும்
அணியணா மலையு ளானே
என்பொனே உன்னை யல்லால்
யாதும்நான் நினைவி லேனே. 4.63.4

613
பிறையணி முடியி னானே
பிஞ்ஞகா பெண்ணோர் பாகா
மறைவலா இறைவா வண்டார்
கொன்றையாய் வாம தேவா
அறைகழல் அமர ரேத்தும்
அணியணா மலையு ளானே
இறைவனே உன்னை யல்லா
லியாதுநான் நினைவி லேனே. 4.63.5

614
புரிசடை முடியின் மேலோர்
பொருபுனற் கங்கை வைத்துக்
கரியுரி போர்வை யாகக்
கருதிய கால காலா
அரிகுலம் மலிந்த அண்ணா
மலையுளாய் அலரின் மிக்க
வரிமிகு வண்டு பண்செய்
பாதநான் மறப்பி லேனே. 4.63.6

615
இரவியும் மதியும் விண்ணும்
இருநிலம் புனலுங் காற்றும்
உரகமார் பவனம் எட்டும்
திசையொளி உருவ மானாய்
அரவுமிழ் மணிகொள் சோதி
அணியணா மலையு ளானே
பரவுநின் பாத மல்லாற்
பரமநான் பற்றி லேனே. 4.63.7

616
பார்த்தனுக் கன்று நல்கிப்
பாசுப தத்தை ஈந்தாய்
நீர்த்ததும் புலாவு கங்கை
நெடுமுடி நிலாவ வைத்தாய்
ஆர்த்துவந் தீண்டு கொண்டல்
அணியணா மலையு ளானே
தீர்த்தனே நின்றன் பாதத்
திறமலாற் றிறமி லேனே. 4.63.8

617
பாலுநெய் முதலா மிக்க
பசுவில்ஐந் தாடு வானே
மாலுநான் முகனுங் கூடிக்
காண்கிலா வகையுள் நின்றாய்
ஆலுநீர் கொண்டல் பூகம்
அணியணா மலையு ளானே
வாலுடை விடையாய் உன்றன்
மலரடி மறப்பி லேனே. 4.63.9

618
இரக்கமொன் றியாது மில்லாக்
காலனைக் கடிந்த எம்மான்
உரத்தினால் வரையை ஊக்க
ஒருவிரல் நுதியி னாலே
அரக்கனை நெரித்த அண்ணா
மலையுளாய் அமர ரேறே
சிரத்தினால் வணங்கி யேத்தித்
திருவடி மறப்பி லேனே. 4.63.10

இத்தலம் நடுநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - அருணாசலேசுவரர், தேவியார் - உண்ணாமுலையம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

Source Colophon

Classical Tamil source text from Project Madurai PM0182 (திருநாவுக்கரசு சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள் — நான்காம் திருமுறை இரண்டாம் பகுதி, verses 488–618). Etext preparation (romanized/transliteration format): Dr. Thomas Malten and colleagues, Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, Germany. Text conversion to Tamil script: Mr. Mani Manivannan, Fremont, CA, USA. Proof-reading and brief commentary: P.K. Ilango, Erode, Tamil Nadu, India. PDF and web version: Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. © Project Madurai 1999–2004. Freely distributable with header intact.

🌲