Hymns of Thirugnanasambandar

The Tevaram (தேவாரம்) is the most sacred text of Shaiva Siddhanta — one of the oldest surviving Hindu philosophical traditions, with over two hundred million adherents. Composed in the seventh century CE by the three Nayanar poet-saints Thirugnanasambandar, Thirunavukkarasar (Appar), and Sundarar, the Tevaram comprises the first seven volumes of the Panniru Tirumurai, the canonical twelve-volume collection of Tamil Shaiva devotional poetry.

Thirugnanasambandar (திருஞானசம்பந்தர்), the child-saint of Sirkali, is said to have begun composing these hymns at the age of three, when Shiva and Parvati appeared to him at the temple tank and fed him divine milk. His hymns are organized into patikams — groups of ten or eleven verses, each composed for a specific temple and set to a specific pann (musical mode). The First Tirumurai contains sixty-six of Sambandar's patikams.

Of the Tevaram's 796 patikams, fewer than ninety have ever been translated into English in any freely available form. This translation presents the opening patikams of the First Tirumurai — the very beginning of the Tevaram — translated directly from the Classical Tamil source text.

Good Works Translation from Classical Tamil. Source text from Project Madurai (PM0150), prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, with proof-reading by P.K. Ilango and web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram.

1.1 — Tiruppiramapuram (திருப்பிரமபுரம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Piramapuram (Sirkali). This is the first patikam of the entire Tevaram — the opening hymn of the most sacred text of Tamil Shaivism. According to tradition, this was the first poem Sambandar sang as a child, when Shiva appeared to him at the temple tank. Each verse ends with the refrain: "Is He not the Great Lord who dwells in Piramapuram?"

He who wears the pendant in his ear, who rides the bull,
who crowns himself with one pure white moon,
who smears his body with ash from the forest cremation ground —
the thief who stole my heart.
He of the petalled lotus bowed and praised Him in the ancient days,
and He graciously bestowed His grace.
He who dwells in Piramapuram of great glory —
is He not the Great Lord?

Wearing the old tortoise shell, young serpents,
and the sprouting tusks of a boar as ornaments,
seeking alms with a dried skull as his vessel —
the thief who stole my heart.
The great ones who have learning and hearing
worship and praise his feet with folded hands.
He who rides the bull and dwells in Piramapuram —
is He not the Great Lord?

Upon his rising, tawny matted hair, the spreading water flows,
and one white crescent moon he wears.
My beautiful white bangles slip away —
he is the thief who stole my heart.
Of all the towns spread across the world, first among them all
is this town, one might say —
He who dwells in Piramapuram of spreading fame,
is He not the Great Lord?

Not only did he destroy the triple cities rejoicing in the sky,
but in a gleaming skull he came joyfully seeking alms —
the thief who stole my heart.
Serpents and flowering laburnum, abundant on his mountainous chest,
and the Woman rejoicing at his side —
He who dwells in Piramapuram,
is He not the Great Lord?

He possesses both manhood and womanhood in one form,
he of the matted hair, riding the bull — so they say,
speaking in rare words, seated —
the thief who stole my heart.
When the dark ocean swallowed all
and the earth floated upon it, they say —
He who dwells in Piramapuram of great fame,
is He not the Great Lord?

With the sound of Vedic chanting mingled in his song and dance,
bearing the battle-axe,
making my sweet white bangles slip from my wrists —
the thief who stole my heart.
Where the fragrant groves and tall gardens scatter their rays,
in Piramapuram where the crescent moon mingles —
is He not the Great Lord?

His matted locks embrace the waters; he is one with fire,
casting flames, achieving splendour,
wandering with the serpent that wraps his garment —
the thief who stole my heart.
Where the backwaters meet the sea, in cool coastal groves,
golden-winged swans embrace their mates —
He who dwells in Piramapuram,
is He not the Great Lord?

He subdued the might of the king of lofty Lanka,
whose sweat-gleaming shoulders had lifted the mountain —
the thief who stole my heart.
Through many ages in this world of sorrow,
at every time of creation,
He who dwells in Piramapuram of illustrious name —
is He not the Great Lord?

When Vishnu and the cool-lotus-born Brahma
sought to find His feet and His crown,
though they searched far, He towered beyond them —
the thief who stole my heart.
Women with gleaming foreheads and all the people of the world
praise Him with devotion.
He who dwells in cherished Piramapuram —
is He not the Great Lord?

The Buddhists and the witless Jains may slander Him,
standing outside the true path, speaking empty words —
but He wanders the world seeking alms,
the thief who stole my heart.
He flayed the skin of the maddened elephant
and wore it — "What magic is this?" they cry.
Like a divine madman He dwells in Piramapuram —
is He not the Great Lord?

The sage of rare Vedic paths, amidst the wide lotus pond —
upon this Great Lord who dwells in Piramapuram of the great path,
Gnanasampantar set his single-pointed mind and composed
these verses in holy Tamil.
For those who master them,
the destruction of ancient karma shall be easy.

Temple: Piramapuram (Sirkali), in the Chola country. Lord: Piramapuresar. Lady: Tirunilainayaki. The Lord enthroned in the Sacred Boat is Toniyappar.

1.2 — Tiruppugalur (திருப்புகலூர்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Pugalur, on the southern bank of the Kaveri. Each verse identifies Pugalur as the abode of Shiva through a different lens of his nature.

He who sings with music mingled in the notes,
by whose desire this whole world follows the way —
riding the bull, cherishing alms,
wearing a hide with tender shoots as his garment —
his abode is Pugalur,
encircled by groves dense with flower-markings,
where clouds fill the sky nearby.

He whose ear-rings gleam, with jewels upon his sacred chest,
one half of his holy form shining with the Lady —
adorned in a deerskin robe that gleams upon him,
the celestials worship where he dwells.
In Pugalur, in gardens where striped bees
sing their music among gleaming blooms.

He who sings the Vedas set to melody,
upon whose wrist the bangles gather beside the Lady —
the great ones ever worship his sacred feet,
and He abides within, never departing their hearts.
"This is the abode of the Peerless One," they say —
Pugalur, where the devotees' hereditary service abounds.

He of the water-laden matted hair, rider of the bull,
who wrathfully bent the mountain as his bow
against the three fortresses of the foe,
so that the world might live —
the God who drank the poison from the dark-rising sea.
"This is His abode," they say —
Pugalur, growing in greatness and eminence.

His form is red; he smears white ash upon it.
Upon devotees who come to him,
he gently destroys the karma that clings to them.
Those who praise and ever bow to him —
"This is the abode of the true Great Lord," they say.
Those of truthful heart, cherishing grace,
dwell inseparable from Pugalur.

The sound of anklets, the ringing of leg-ornaments
resounding in the forest-dance,
the sound of the flute, the dwarfish bhūtas praising —
"This is the abode of the one who danced," they say.
The sound of festivals, devotees thronging and shining,
and everywhere the sound of drums
roaring until the three seas grow weary — this is Pugalur.

Upon his red matted hair, brimming with the flood,
he wears the gleaming moon.
When devotees whose hearts are full worship and praise him,
he grants the grace that delights.
He who empties our deceit and removes all blame —
"This is his abode," they say —
Pugalur, where abundance overflows
from the harvest of fields filled with birds.

The king of southern Lanka seized the mountain and lifted it —
but He crushed Ravana's crown and mighty shoulders
with His gleaming finger, and hearing his cries,
bestowed His grace.
He of the lightning-gleaming hair, dwelling with the young Lady —
"This is his abode," they say —
Pugalur, where the moon touches
the golden-gleaming gem-studded mansions.

He who placed serpents upon his crown —
devotees worship his feet with folded hands,
and He holds them in his heart, this Great Lord.
When Brahma and Vishnu worshipped and praised,
He became a singular pillar of fire, towering greatly — our Lord.
His abode, it seems, is Pugalur,
where the shade of pleasure-groves fills with honey.

The words of Buddhists and Jain ascetics —
those who practise false penance and speak without substance —
avoid their deceitful words, for this is the abode of God.
Devotees who gather flowers and water,
scatter them in praise and strive in true penance —
they attain the high heavens through Pugalur.

He who tied the anthill-serpent at his waist
dwells in Pugalur.
Gnanasampantar of Kazhi, learned and good,
composed this Tamil garland of verses.
Those who hold fast to these songs and ever sing them
shall reach the feet of the Supreme Lord —
faultless, without diminishing,
they shall shine with rising fame.

Temple on the southern bank of the Kaveri. Lord: Akkinisvarar. Lady: Karuntarkuraliyammai.

1.3 — Tiruvalitayam (திருவலிதாயம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Valitayam (now known as Padi, near Chennai). Each verse ends with a promise to the devotee — the specific blessing that flows from worship at this temple.

With devotees and many others, scattering beautiful flowers
and water from cupped hands, speaking the sacred syllable —
the people of the world worship and praise Him.
The Great Lord who placed the datura upon his lofty crown
dwells inseparably in Valitayam.
For devotees who set their minds upon this place,
sorrow and disease shall never reach them.

Eight hands gleaming with weapons are his —
yet deceitfully, holding fire, he begs at gleaming doorsteps
and eats the alms he receives, this thief.
The temple where he dwells is Valitayam,
where fragrance wafts through shady groves by gleaming channels.
For devotees who stand there,
karma, suffering, and sorrow shall never approach.

He is the Master, the subtle one, ever near.
Those free of disease ever worship and praise Him —
the red-hued one, mighty to bear fierce weapons,
dwelling with the glorious Lady in his temple.
The world comes to bow; he cures disease and exalts all in Valitayam.
Think on this place, so that you may be saved —
if you think on it, karma shall depart and good shall come.

He who possesses the lone bull, dancing,
surrounded by a host of bhūtas,
wandering with the anthill-serpent tied at his waist — our Great Lord.
With the Lady, in his temple at Valitayam,
the world's light increases for those who remember Him.
To cling to that place and live — that alone becomes the refuge
for the devotees who sing.

Those who set their minds in unity and remember —
their karma dissolves. He is the truth,
a great radiance like the twilight, abiding in his temple.
All around, the she-monkey comes to join her mate
and they bow at Valitayam.
But for those who do not meditate upon Him,
the dispelling of fierce sorrow is not easy.

Taking alms in a skull of flesh, praised by the people of the world,
wearing the skin of a forest-born elephant —
the wandering thief who placed the sky-born crescent
upon his matted hair, our Ancient One,
delights in Valitayam.
Stand and praise Him with honey-filled, fragrant flowers —
clarity will come.

With the fire from his full eye he destroyed the life of Kama,
yet one half of him is filled with the feminine,
and in that the Great Lord attained his joy.
The temple where he dwells — with earth-filling fame
devotees worship at Valitayam.
Praise the feet of the Great Lord who fills within —
it shall be our true refuge.

He drank the sea's poison as nectar, and the gods worship and praise him.
Dancing, he subdued the might of Lanka's warrior-king —
the gracious Lord abides in his temple at Valitayam,
where honey overflows among the areca palms and jackfruit trees
gleaming with fronds.
As long as the life in the body endures,
if one worships here, the sorrow in the heart shall depart.

With great Mount Meru as his bow, the One who shot
the three fortresses ablaze,
of a form unknowable to both Brahma and Vishnu —
becoming fire, He towered upward.
Those who worship and praise at Valitayam
are deemed worthy — the people of the world
consider them great.

The Jains and Buddhists and others joining them
speak hateful words, reviling without mercy —
do not take their words as truth.
He who bestows grace on devotees so that impurity may depart,
he who grew in compassion, dwells at Valitayam.
Those with desire to speak of Him —
the great ones cherish them as devotees.

In groves where bees dwell, fragrance abounding,
in flourishing Valitayam —
by meditating on the feet of the Lord of the universe,
grace became a garland of Tamil.
Gnanasampantar of Kazhi by the mangrove-bordered sea
composed these ten Tamil verses.
Those who take them and sing these songs
shall rise to the cool heavens.

This temple is in the Tondai country, now known as Padi. Lord: Valitayanathar. Lady: Tayammai.

1.4 — Tiruppugaliyum — Tiruvizimizalaiyum (திருப்புகலியும் - திருவீழிமிழலையும்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temples: Pugali (Sirkali) and Vizimizalai, both in the Chola country. A vināvurai (question-form) patikam — the speaker addresses Shiva with wonder. Each verse praises the Holy One who abides in Pugali, then asks: "O my Lord, what wonder is this? Tell me!" and concludes by praising the heaven-descended temple of Vizimizalai.

With the Lady of dark, fragrant, clustering curls,
the bright-browed one with the deer's eyes —
as the Brahmins of unfailing scripture praise Him,
the Holy One who abides in Pugali:
O my Lord of three unblinking eyes,
O Isa, my Beloved — what wonder is this? Tell me!
The Brahmins of true speech and the four Vedas — in Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

Where ball-play and toy-deer fill the courtyards,
learned maidens of slender waist
teach parrots in the groves to speak —
the Holy One who abides in Pugali:
Having held aloft the skull of the beautiful lotus-born,
what blissful wealth is this? Tell me!
As the Brahmins of Mizhalai praise and bless,
He has delighted in the heaven-descended temple.

Where the play of maidens mingles with the north wind's
ball-games, amid the golden, lofty mansions
thronging with wealth —
the Holy One who abides in Pugali:
With the Lady whose voice is a sweet lute at His side —
O my Lord, what wonder is this? Tell me!
Where lightning-waisted women dwell, in Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

With the Lady whose hips gleam like a serpent's hood,
the bright-browed one with deer's eyes —
surrounded by cool areca groves,
the Holy One who abides in Pugali:
O Great Lord, unmatched and magnificent —
O my Lord, what wonder is this? Tell me!
Where clouds scrape the ramparts, in Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

With the Lady whose full breasts are smeared with sandalwood —
together with her, in unfailing truth,
the Brahmins of devotion praise Him —
the Holy One who abides in Pugali:
O Isa, our Lord who rules over us —
O my Lord, what wonder is this? Tell me!
Where those who wear the burnt white ash dwell, in Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

Where conch shells, pearl oysters, and great sea-creatures
rise in ranks, wave upon wave,
bearing foaming waters surging in grandeur —
the Holy One who abides in Pugali:
Our Lord, Great Lord of the celestials —
O my Lord, what wonder is this? Tell me!
Where groves touch the burning sun, in Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

Having burned Kama to a ball of fire with His gaze,
united with the bamboo-shouldered Lady,
as those like the flower-beloved Brahma praise Him —
the Holy One who abides in Pugali:
Our great Lord who delights in dancing with fire
in the cremation forest — what wonder is this? Tell me!
In Mizhalai, ringed by cool, fragrant groves,
He has delighted in the heaven-descended temple.

Lanka's king — his handsome, mighty shoulders
were crushed, and he cried out when He pressed with His toe.
Those who master their senses praise Him — in cool
Pugali, the Holy One who abides:
He who holds blazing fire and dances in the night —
O my Lord, what wonder is this? Tell me!
Where mansions bright as mountains surround Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

Brahma, ascending the dense lotus-throne,
and Vishnu, reclining on the patterned serpent-bed —
neither could find the Holy One who abides in Pugali.
He who holds the hurled battle-axe and the young deer —
our Lord, what wonder is this? Tell me!
In Mizhalai, ringed by fragrant flower-groves,
He has delighted in the heaven-descended temple.

While devotees in multitudes bow and praise,
the many Jains
and Buddhists stand and scatter slander — in cool
Pugali, the Holy One who abides:
Our great Lord, the unfailing goal of all who seek —
what wonder is this? Tell me!
Where the wise dwell among the groves, in Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

"What wonder is this," he said,
"that He delights in the heaven-descended temple of Mizhalai?"
Praising the Holy One who abides in Pugali
with the flowering vine of the Lady at His side —
Gnanasampantar of renowned fame,
great learning, and Vedic hearing composed
these songs in melodious verse.
Those who can sing this garland
shall govern both this earth and heaven.

Both temples are in the Chola country. Pugali is another name for Sirkali. In Vizimizalai: Lord: Viziyazhagar. Lady: Sundarakucambikai.

1.5 — Tirukkatuppalli (திருக்காட்டுப்பள்ளி)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Kattuppalli, on the banks of the Kaveri in the Chola country. Verse 2 of this patikam has been lost. Each verse celebrates the Lord through the abundance of His temple-town — its fields, waters, flowers, and the Kaveri itself.

Where water spills beside the fields, rising high,
where red carp leap and rare flowers yield their honey,
where bananas ripen near at hand
and fragrance fills all the groves of Kattuppalli —
He who wears the serpent with fire at its jaws,
with the broad-shouldered Lady at His side,
truly possesses her form — if you remember Him,
you shall ascend to the higher world.

[Verse 2 of this patikam has been lost.]

Where waves carry flowers, fine gems, and precious gold,
where pearls wash against every bank
and jewels rub along the shores —
the Kaveri flows past Kattuppalli.
Those who gain understanding of all teachings,
becoming the noblest in this exalted world —
serving the Lord who ties all serpents about His waist,
their sorrows shall be severed.

He who wears the skin, whose covering is many-hued,
dusted with fine white ash that gleams —
He of the sacred thread, Great Lord of the celestials,
whom those of subtle wisdom worship —
the dark-throated one, beloved
in Kattuppalli:
He who is supreme, the three-eyed one who does not blink,
desired the Lady of lightning-waist.

Carrying sandalwood and eagle-wood, pushing them along,
depositing sandal-paste upon the shores everywhere,
many-mouthed, roaring and rushing —
the Kaveri flows down beside Kattuppalli.
He whose sacred anklets ring and resound,
beloved in Kattuppalli —
let us speak of the feet of the trident-wielder
whom the devotees praise.

Where cool blue water-lilies, red lotuses,
and golden lotus-buds all bloom together,
and women with loosened, fragrant hair worship —
beloved Kattuppalli:
where flute-song and lute-song murmur
in sweet music gathered thick —
serving the Lord who ties den-dwelling serpents about His waist,
their sorrows shall be severed.

Where strong ploughmen cut and tie the sugarcane
with their forearms, and thresh it at Kattuppalli —
the dark-throated Lord who loves this place,
Him of the ash-adorned body: remember Him,
bear flowers and water, praise Him, stand before Him —
the devotees who worship with joined hands
shall drive away their bitter karma and serve Him.

He of the crescent moon, Great Lord of the great ones —
those who daily seek and praise His jeweled feet.
He of the Vedas, wielder of the battle-axe,
who drank the poison from the surging sea —
the dark-throated one, with His fire-dancing eye
who burned Kama — at Kattuppalli:
the Lord of the dwarf bhuta hosts —
we join our hands before His ringing anklets.

He who fed the hostile triple fortresses
to the red mouth of fire, standing firm —
the learned worship and praise Him,
beloved in Kattuppalli.
Those who approach gain noble understanding;
those in heaven worship and praise Him.
Other than the great Lord who rides the bull,
we have no other speech to speak.

Those who cover their bodies with bright ochre robes,
who eat improperly and speak —
the Jain monks and the naked ascetics:
their words are no virtue — understand this!
He whom Brahma and Vishnu cannot see,
the Primal One who dwells in Kattuppalli —
with bee-laden konrai garlands upon His long matted hair,
let us bless His feet!

Where golden lotuses, blue water-lilies, and red flowers
bloom and adorn the ponds,
where maidens dwell — in Kattuppalli,
upon the Beloved, the King of sea-girt Kazhi:
Gnanasampantar, in sweet music gathered,
composed these good words.
Those who can sing this garland in his own melody
shall sustain and hold glory.

This temple also is in the Chola country. Lord: Araniyasundarer. Lady: Akilandanayakiyammai.

1.6 — Tirumarukalum — Tiruccenkatankutiyum (திருமருகலும் - திருச்செங்காட்டங்குடியும்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temples: Marukkal and Cenkatankuti, both in the Chola country. A vināvurai (question-form) patikam — the speaker addresses the Lord as "youth" (mainta). Verse 7 of this patikam has been lost. Each verse praises Marukkal and asks the youth to desire the Ganapatisvara temple in Cenkatankuti.

Where Brahmins who chant the Vedas and their limbs
daily spread praise at His feet —
in the streets of mansions where clouds and the moon crawl,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Where red carp swim in prosperous waters,
in glorious Cenkatankuti,
holding gleaming fire, dancing in the night —
may You desire the Ganapatisvara temple!

Where Brahmins of the righteous sacred thread
tend the three fires with offerings of ghee —
in the streets of cloud-dark, abundant mansions,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Where Brahmins of the four Vedas who practise penance praise Him —
in glorious Cenkatankuti,
holding sharp fire in His hand, dancing —
may You desire the Ganapatisvara temple!

Where Brahmins wearing hide and the sacred thread
nurture the ritual fire —
in the streets where great smoke of sacrifice rises to the mansions,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Where cool fields abound with leaping fish
and groves surround — in glorious Cenkatankuti,
dancing so the green anklets resound —
may You desire the Ganapatisvara temple!

Where Brahmins of renowned learning and ritual
perform their daily worship —
in the gem-adorned temple He loves to dwell,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Surrounded by honey-laden groves of flowers —
in glorious Cenkatankuti,
dancing joyfully and beautifully in the night —
may You desire the Ganapatisvara temple!

Where songs, drums, and festivals never cease,
where Brahmins of many Vedas praise Him —
in the streets where tall banners touch the sky,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Surrounded by groves of great flowers —
in glorious Cenkatankuti,
choosing the forest itself as His dancing ground —
may You desire the Ganapatisvara temple!

Where Brahmins who tend the adorned fires
daily praise His golden feet —
in the streets of abundant mansions,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Surrounded by cool fields and branching groves —
in glorious Cenkatankuti,
holding swelling, sharp fire, dancing —
may You desire the Ganapatisvara temple!

[Verse 7 of this patikam has been lost.]

Lanka's jeweled king — He crushed
his mighty, mountain-like shoulders beneath the mountain's weight.
As the Brahmins of the sacred thread praise Him —
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Surrounded by groves of distant, fragrant flowers —
in glorious Cenkatankuti,
displaying His mighty shoulders, dancing in the night —
may You desire the Ganapatisvara temple!

He whose end and beginning Brahma
and the serpent-reclining Vishnu cannot know —
where those whose tongues chant the mantras and Vedas dwell,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Where those of pure Tamil praise and worship —
in glorious Cenkatankuti,
where eagle-wood incense perfumes the air —
may You desire the Ganapatisvara temple!

The Jain monks who daily eat
turmeric pods and dry ginger as an austerity,
and the naked ascetics — avoid them!
In great Marukkal, where the righteous alone worship,
grant the embrace of the Mountain's Daughter —
in spotless Cenkatankuti,
wearing the deerskin, dancing in the night —
may You desire the Ganapatisvara temple!

In Kazhi where four-clustered areca palms flourish,
Gnanasampantar of radiant virtue
spoke of Marukkal where the moon crawls upon cloud-capped mansions,
and spoke further upon it:
in glorious Cenkatankuti,
where women with fish-like, carp-like, darting eyes dwell —
these songs praising the feet of the trident-wielder,
those who can speak them shall have no karma.

Both temples are in the Chola country. In Marukkal: Lord: Manikkavvannar. Lady: Vanduvarkulali. In Cenkatankuti: Lord: Ganapatisvarer. Lady: Tirukkulanayaki.

1.7 — Tirunallarum — Tirualavaiyum (திருநள்ளாறும் - திருஆலவாயும்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temples: Nallaaru (Chola country) and Alavai (Kudal, ancient Madurai). A vināvurai (question-form) patikam — the speaker praises Shiva in Nallaaru, then asks "What is this wonder? Tell me!" and celebrates His dwelling in Alavai, the great temple of Madurai. Kudal (கூடல்) is the ancient name for Madurai; Alavai (ஆலவாய்) is the name of the Shiva temple within it.

With the Lady of soft, anklet-adorned feet,
standing firm in the cremation ground of the dead,
He dances His dance — our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
Where maidens wearing bangles on their forearms
worship and praise Him with their companions —
in Kudal, where golden mansions crowd together,
He has settled in Alavai, thus!

Placing the crescent moon and the rich waters
beside His red matted hair, He delights —
our Great Lord of Nallaaru, our joy.
What is this wonder? Tell me!
Where women of youthful beauty walk
and wild peacocks dance as moonlight sprouts —
in Kudal of beautiful, lime-plastered mansions,
He has settled in Alavai, thus!

Bearing cool, fragrant datura and wood-apple,
wearing a garland of white skulls — hard to approach,
our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
Where the meritorious and great ascetics
enter and praise together, and jeweled women
raise songs to the Lord — in Kudal,
He has settled in Alavai, thus!

As fragrance dwells in the flower and beauty in the water,
with the scent of fresh sandalwood —
He who is sung on every tongue, our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
Where gods, titans, siddhas, and celestial hosts
surge together in splendour,
bathing Him joyfully with the five from the cow — in Kudal,
He has settled in Alavai, thus!

With garlands of red gold and head-wreaths,
with fine incense, offerings, and songs —
of trustworthy greatness, our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
The celestials, the nāga-world too,
and the people of the sea-girt world —
in Kudal, where tall clouds gather and abide,
He has settled in Alavai, thus!

Keeping the Lady as one half of His form,
wearing the hood-spreading, spotted serpent with its great mouth —
our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
Those of merit who hold You in their hearts,
approaching in union — those who possess the Agamas
gather in Kudal,
where He has settled in Alavai, thus!

In His loincloth garment, smeared with ash,
wielding the curved axe, His red matted hair flowing —
songs beautiful on the tongue — our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
Where young women with flower-beautiful bodies
sift gold and gems, lifting them high,
dancing in the market-streets — in Kudal,
He has settled in Alavai, thus!

When Ravana of Lanka lifted the mountain,
He pressed down with His beautiful finger, and desired song.
He who bestowed goodness — our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
Those who conquer the senses and shed their bonds,
who hold You always in their thoughts —
the garland-wearing righteous ones dwell in Kudal,
where He has settled in Alavai, thus!

Vishnu who wears the serpent, and the lotus-born Brahma,
becoming boar and victorious bird — yet unable to approach
our Great Lord of Nallaaru, beyond their reach.
What is this wonder? Tell me!
Where gem-chimes, conch-sounds, and the ceaseless
thunder of great drums resound,
where mighty kings enter in splendour — in Kudal,
He has settled in Alavai, thus!

The mat-carrying Jains and the Buddhists,
those who left their castes to practise their austerities —
He makes them tremble, standing in Nallaaru,
our Great Lord. What is this wonder? Tell me!
Where rising festivals and auspicious-day celebrations,
great offerings flowing with joy in every direction —
in Kudal of accumulating glory and towering mansions,
He has settled in Alavai, thus!

"Why does He who is full of love, Hara,
delight in Kudal Alavai?" — thus praising
the fine gold, the Lord, Him of Nallaaru,
bestowing grace, in goodness flourishing —
the Brahmin Gnanasampantar of Kazhi
where golden mansions stand surrounding,
composed these ten joyful songs.
Those who can sing them
shall dwell praised by the celestials.

This also is in the Chola country. Lord: Terpparaniyesvarer. Lady: Pogamartapunmulaiyammai. The twin temple is Alavai (ஆலவாய்) in Kudal (Madurai).

1.8 — Tiruavurppasupaticcaram (திருஆவூர்ப்பசுபதீச்சரம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Avur Pasupaticcaram, in the Chola country. Each verse ends with the refrain: "Let the tongue sing of Pasupaticcaram!" — celebrating Shiva through the sensory richness of His temple-town.

He of merit, He of ash, Lord of the bhūtas,
dwelling in the hearts of those who worship beside Him —
"He of the crescent garland!" devotees say again and again,
worshipping with folded hands — the town where He abides:
With sky-high palaces and mansioned streets,
fragrant groves encircling everywhere —
in Avur, where songs of melodious metre never cease,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He of liberation, He without aging, He within the night,
the three-eyed one who destroyed Daksha's sacrifice —
"He of the elephant-skin!" devotees praise again and again.
The Lord, with His Lady, dwelling in the town:
Where groves cluster thick and bees
swarm everywhere, pure honey flowing around the temple —
in Avur, where songs of devotion never cease,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He who placed the surging waters on His crown,
He who transcends the paths of coming and going —
those of high wisdom and the celestials praise Him,
the Sovereign who has ever dwelt in this town:
Where tall coconut groves, sugarcane fields, and rice
teem in the harvest-fields that join the ponds —
in Avur, beloved of the lotus-maiden,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He who made the Lady one half of His form,
riding the bull, removing my poverty by His going,
the cool Brahmin who dispels suffering —
the Father who has settled right there in the town:
Where flower-laden groves scatter their fragrance
and women with twisted curls leave footprints everywhere —
in Avur, where measured songs never cease,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He of the closely-gathered matted hair, He of the bull,
He who can sever the bonds of this birth —
with those who come near and sing sweet music,
He has settled, abiding in the town:
Where women with flower-clustered hair throng the festivals,
crowds filling the streets at every turn,
women whose fingers caress the ball — in Avur,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He who removes all faults, dwelling within virtue,
He who shows love to those who worship —
He of the single bull, He of the forehead-eye,
His abode the town of dense, towering mansions:
Where women encircle the gates at the festivals,
singing word-poems and giving charitable gifts,
with steady hands — in Avur where they flourish,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He who wears ash, whom great Vishnu worships,
He of the towering matted hair — dwelling in the hearts of those who remember,
He who holds the Lady as His half, wearing the loincloth,
the world praising Him — the town where He dwells:
Where short-tailed monkeys, from the drooping banana-trees,
eat ripe fruit and harass their troop,
scattering and leaping through the groves — in Avur,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He who wears the garland of white skulls upon His body —
who joyfully crushed the bee-crowned head
of mighty Ravana, the Strong One —
His place, where prosperity rises everywhere:
Those who see Him surpass all others in thought;
"Grant us liberation!" they cry, joining their hands,
bringing fresh flowers to worship — in Avur,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

When Vishnu and Brahma worshipped and sought Him,
He towered as fire — unknowable in His nature,
He of righteous splendour — the town where He dwells:
Where women with vine-waists mount the festival-stages
with their young men, praising Him
with words sweet as milk — in Avur,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He of the braided, hanging matted hair — they babble,
the foolish Jains and Buddhists,
unable to grasp His true nature in their words.
The Shaivas' place, where groves rise tall —
where women and young men gather together,
bathing in the spring-pools, with devoted minds,
studying and singing many songs — in Avur,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

Those of the eight directions worship and praise
our Great Lord — in Avur of radiant beauty.
Devotees who ever serve and praise
the Primal One of Pasupaticcaram —
the Kauniya Gnanasampantar of Kazhi
where mangroves crowd the shore-groves
composed these songs. Those who take them
and sweetly sing and dance — they shall possess heaven.

This temple is in the Chola country. Lord: Pasupaticcurar. Lady: Mangalanayakiyammai.

1.9 — Tiruvenupuram (திருவேணுபுரம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Venupuram — another name for Sirkali, Sambandar's own birthplace. Verse 7 of this patikam has been lost. Each verse ends with the refrain: "That is Venupuram itself!" — celebrating the poet's home-temple.

With the bee-crowned Lady, never separating — He became
the Woman as one half of His form.
The crescent-crowned Great Lord's town:
where the lotus-Lady resides in white, tall mansions
that seem to hold up the sky —
that is Venupuram itself!

He who holds creation, preservation, and the end's reward,
greatness and justice — possessing the many hosts,
the playful Lord of the bhūta armies — His town:
Where areca-sheaths with their palms stand,
and the punnai flowers' fragrance rides
the surging south wind —
that is Venupuram itself!

Having conquered the maddened elephant and covered Himself
with its trembling skin, wearing
the hooded serpent as His ear-ring —
the Supreme Lord's ancient town:
Where women of graceful gait, their lips like coral,
with poison-bearing, dart-like eyes —
that is Venupuram itself!

Having severed one of Daksha's heads,
He then granted him a great boon —
our celestials' Great Lord — His town:
Where peacocks dance on every side
and clouds thunder like drums,
where honey-bees swarm the groves —
that is Venupuram itself!

He who rules over us in myriad forms —
and for those who would not approach,
He drew the bow so the three sky-wandering cities burned.
Where shining monkeys eat the honey-dripping banana-fruit,
then look upward and call from the groves —
that is Venupuram itself!

When earth-dwellers and celestials alike trembled in great fear,
and the sea rose, its waters covering all —
He who towered above — His town:
Where cool, fragrant lotuses bend as young swordfish
dart beneath — that wide Venupuram,
praised by the celestials —
that is Venupuram itself!

[Verse 7 of this patikam has been lost.]

When the Mountain's daughter trembled in fear —
the mighty demon who lifted the mountain —
He set His toenail down so that heads and shoulders crumbled.
His town: where those who have mastered
the six arts and the Vedic collections gather in abundance,
seeking priceless words —
that is Venupuram itself!

Even the victorious Vishnu could not see His feet
and was left bewildered; He carried the skull
of Brahma, the creator — the Supreme One's town:
Where conches rise from the ponds,
and backwaters give way to tall red rice,
and those who come may sleep in the wide groves —
that is Venupuram itself!

Those whose bodies are smeared with filth —
the Jain monks and the Buddhists —
who do not worship His radiant feet, who cannot understand:
His town, where women with silk-draped hips,
drum-like waists and paired breasts,
with brows that rise like fans —
that is Venupuram itself!

He who is the very sound of the Vedas —
upon great Venupuram, setting his mind on the Lord's feet,
Pantan composed these songs.
Without a fault, these ten —
those who can sing them
shall be without sorrow and shall attain Shiva's liberation.

Venupuram is another name for Sirkali.

1.10 — Tiru Annamalai (திரு அண்ணாமலை)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Annamalai — the sacred red hill, Arunachala, in the middle region. Shiva here is Arunachalesvarar, Lord of the undying fire-mountain. The eleven verses move through His cosmic iconography: the half-woman form with Uma; the skull-bowl and the bull; the cremation ground; the flaying of the elephant; the Pillar of Fire that neither Vishnu nor Brahma could measure. Each verse draws toward the hill itself as destination and liberation.

The One who is united with Uma of the unfed breasts,
who has become woman as His half —
His sacred gem blazes on the Great Lord's mountain
as waterfalls fill the earth and drum-thunder resounds.
Annamalai — for those who worship there,
all karma shall be severed, that they not slip.

Where male monkeys seize sweet mango-fruit from swaying boughs,
fine drops scatter from the pure great rain on the heights,
and does nestle in the groves —
the Great Lord of Annamalai, His adorned red feet
bound with flower-hung anklets:
those who hold them in mind shall be without karma.

On the wide mountain slopes where peacocks dwell with their hens
and bamboo-groves pour their ripe pearl-seeds like jewels on the earth,
where rain-showers creep through the groves —
the Great Lord of Annamalai, His red feet
that destroy the power of Death:
those who worship them shall have boundless glory.

With the skull He uses as a bowl — the skull whose hair still falls —
roaming the whole world to receive alms,
and besides this, riding the bull;
His matted hair bearing the young white crescent on His crown,
His feet thundering with martial anklets —
Annamalai is His abode.

Where pearls and jewels surge in white waterfalls
churning with a roar of drums —
the Great Lord of Annamalai, through whose powerful matted hair
a river wanders: those who do not perceive
that embracing Uma of the soft fragrant kurava-flower hair
is His very nature — they do not know.

He of Annamalai where waters swell —
who drank the ocean's poison with the crescent on His brow;
those who resolve to wear His ash, drinking it in —
He whose throat grew dark from that swallowing,
He of fragrant matted hair:
for those who worship at His feet with hearts that melt,
no ailment shall draw near.

In the cremation ground where vultures dance over elephant carcasses,
jackals roam and laughing white skulls roll kicked aside —
the Lord who dances in fire,
where swarms of bees hum their music,
with Her of the watchful eyes:
that is Annamalai.

The gleaming tiger-skin wearer who seized the trumpeting rutting elephant
and flayed it so Uma would tremble —
the Wondrous One who sported there;
who crushed Ravana into the pit of hell:
Annamalai is His abode.

Neither Vishnu, ocean-dark, who crushed the bael-tree,
nor Brahma of undecaying glory on the brilliant lotus
could measure the Great Lord of Annamalai
who towered as a column of fire.
Take refuge at His feet — the Lord
whose Uma smiles with firm gentle breasts.

Do not heed the talkers — those who wander
sweating in the sun until grime covers them,
or those who come openly piling up robes on their chests:
empty words, all of it.
To seek the good feet of the Great Lord of Annamalai,
He who bears the sharp white battle-axe — that is the true virtue.

On the wide mountain slope where even the blazing sun's light retreats —
Annamalai of Him who shot arrows to burn the triple cities:
Jnanasambandhan of cool Kazhi, where cuckoos call
from branches that knock and sway —
his Tamil verses: for those skilled in singing them,
protecting His feet is the highest austerity.

This temple is in the middle region. Lord: Arunachalesvarar. Lady: Unnamulaiyammai.

1.11 — Tiruvizhimizhalai (திருவீழிமிழலை)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Vizhimizhalai, in the Chola country. The opening verse catalogues Shiva's attributes — matted hair, Ganges, loincloth, battle-axe, spirit-armies, Uma, bull-banner. The second verse is a philosophical catalogue: end and beginning, two genders, three gunas, four Vedas, five elements, six tastes, seven notes, eight directions — He who has become all of this. Verse 5 names Tiruvarur alongside Vizhimizhalai as a seat of Shiva, a rare double-naming that acknowledges the pan-Tamil geography of His presence.

He of matted hair and river, He of the simple loincloth,
He who bears the battle-axe and commands the spirit-armies —
He who has Uma the doe-eyed Lady as His half,
He who possesses me, He whose banner is the bull:
Vizhimizhalai is His abode.

End and beginning — the One;
the two qualities of woman and man;
the three qualities of creation;
the four unchanging Vedas;
the five elements;
the six tastes;
the seven notes of music;
and the eight directions —
both distinct and one at once:
Vizhimizhalai is His abode.

Come, O devotees — offer fresh flowers, worship, and be saved!
The temple of the Lord who loves you as you love Him,
where bees hum their music in every direction,
overflowing groves surrounding the cool fields:
Vizhimizhalai.

The seven modes of music, the many-voiced Tamil assemblies,
the inner taste that dwells within all things,
the firm rhythms of the drum;
earth, water, life-breath, wind,
the three lights, and the sky —
He who has become all this:
Vizhimizhalai is His abode.

He who cannot be known by the many paths that have not sought Him,
who became Mother to all souls before time,
who became their head and chief,
who became the sacred fire of the three Vedas —
our Lord Shiva, who also dwells in wealthy Tiruvarur:
Vizhimizhalai is His abode.

When the celestials cried "Protect us! Save us from suffering!"
under the shade of the banyan tree,
He came: a chariot of all the gods,
Brahma as driver, the Vedas as yoke —
fire as arrow, wind as force, the dark elephant as axle,
Vasuki as bowstring, a mountain as His bow —
and shot the triple cities:
Vizhimizhalai is His abode.

With abundant skulls in His hands, the one who flayed the elephant —
when the three bowed at His feet as the triple cities fell to dust,
He gave them boons without ceasing;
His abode where the punnai trees bloom
with budding pearls and fragrant golden pollen:
Vizhimizhalai.

Ravana, the powerful demon with none to stand before him,
seized and lifted northern Kailasa —
He pressed His toe down till all ten heads and broad shoulders broke;
and when Ravana later bowed and sang His praise,
He gave him the great sword along with fame —
He of the lightning-gleaming matted hair:
Vizhimizhalai is His abode.

Long ago He became a column of brilliant fire
that neither Vishnu who held the seven worlds
nor Brahma who peered upward could fathom —
His temple: a pond full of water,
swans practising their graceful walk on lotus blossoms,
red pollen falling from the white lotus:
Vizhimizhalai.

He who severs the cycle of birth from the virtue-less Jains
with their bowls and shaved heads —
His abode, where honey bees hum drunk with joy,
where gold-green parrots and joyful peacocks rise,
brilliant as the morning sun adorning the sky
through the groves:
Vizhimizhalai.

Those who listen as those skilled in the sweet lute-music
sing these ten Tamil verses of Kalaignanasambandhan of fragrant Kazhi
about the Wondrous One who dwells in Vizhimizhalai —
all their accumulated karma born of fate shall vanish,
and they shall attain the highest heaven.

This temple is in the Chola country. Lord: Vizhiyalagar. Lady: Sundara Kuchambimai.

1.12 — Tiru Mudhukundram (திருமுதுகுன்றம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Mudhukundram — Viruddhachalam, the ancient hill, in the middle region. Each verse closes with the pilgrimage-refrain "Let us go to Mudhukundram!" — a call rather than an assertion, drawing the listener toward the hill. Eleven verses cover the churning of the ocean, the Shaiva practice, the soul's bondage, the triple-cities story, the hunter-Arjuna episode (Kiratarjuniya), and the ten mouths of Ravana. The final verse is distinctive: women sing the mountain-songs (kurinji) of Murugan, linking the Shaiva great tradition to the pastoral Tamil voice. Source verse numbers in the original jump from 125 to 127 (126 missing — textual variant in source); the translation follows the source as given.

He who set the Mandara mountain as a churning rod in the ocean
and drank what arose — the brilliant one with the jeweled crown:
His abode, where people come bearing clusters of flowers,
cool sandalwood and aloe, gleaming saffron
and prostrate at His feet —
let us go to Mudhukundram!

The Shaiva who performs austerities in the lush northern grove,
dwelling sweetly with the slender-waisted tender Lady —
His abode on the high mountain where cloud-drums thunder,
where the fire-eyed lion with gleaming curved claws
roars in its cave:
let us go to Mudhukundram!

For the insoluble pain of the soul's bondage —
He whose grace alone dispels those bonds is the refuge;
the thousand-rayed sun and the sprouting great moon
creep across the mountain:
let us go to Mudhukundram!

Where celestials, great ascetics, kinnaras,
countless humans, and many sages worship —
His abode full of goodness, where kings come
bearing golden ornaments on many days,
the fragrant and mighty place resounding with drums:
let us go to Mudhukundram!

He of the ringing anklet — if you contemplate the abode
of Him who placed Brahma upon His beautiful sharp three-pointed trident,
on the long dark spear —
sages come duly with Vedic chanting,
flowers, and sandal paste:
let us go to Mudhukundram!

He who took the form of a bowman-hunter
and gave unceasing sweet grace to beautiful Arjuna —
His abode, where those who do not die,
those who do not take birth,
the many undecaying sages of great austerity
all worship:
let us go to Mudhukundram!

He of the sacred fire-bearing form, crescent in His matted-hair crown,
greatly riding His magnificent young bull — the Vedic One's temple,
where women celebrate festivals with sound
in worthy mansion halls,
where drums and music fill the dance:
let us go to Mudhukundram!

He who watched as the powerful Ravana who lifted the mountain
with impure intent cried out with all ten mouths —
His temple, where red glory-lily flowers fill the groves
and ancient bamboo scatters its seeds like pearls:
let us go to Mudhukundram!

That wealthy One who became a column of fire —
difficult for playing Brahma and Hari to know —
His abode near the pond in the water-garden
surrounded by storm-playing lush groves,
where hares run and white fish leap:
let us go to Mudhukundram!

He of the mountain — the boon-giving One
whom neither the Jains nor the Buddhists know —
His abode, where dark-haired tender women
sing fragrant mountain songs, proclaiming
the greatness of Murugan who comes with the bull banner:
let us go to Mudhukundram!

The unequaled Tamil hymn-garlands
that Jnanasambandhan of the ancient-glory city Pugali composed
about the Lord of cloud-gathering Mudhukundram —
for those devotees who sing these ten with music,
suffering and sin shall not come near.

This temple is in the middle region — this is Viruddhachalam. Lord: Pazhamalainather. Lady: Periya Nayakiyammai.

1.13 — Tiru Viyalur (திருவியலூர்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Viyalur, Chola country. Lord: Yoganandeshvarar; Lady: Soundaranaykiyammai (also read: Santanaykiyammai). Each verse closes with the place-name refrain "Viyalur of the spreading waters." Eleven verses move through the elephant-slayer wearing its hide, the alms-begging Shiva at women's doors, Shiva as the sum of all forms, the Kirata-Arjuna episode, Ravana under the mountain, the column of fire, and the polemic against Buddhists and Jains.

He wore the skin of the great fierce elephant he defeated
while the woman with fragrant soft hair trembled with fear —
serpent, mountain stream, young crescent, and laughing skull
all mingled in his matted locks:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

The one who rides the bull, taking many forms yet standing as the eternal,
his river-bearing locks burning with fire, full of purpose —
who bent his bow to burn the unyielding triple cities,
who holds the bright young woman to his side and stands in his full glory:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

His red matted locks trailing down,
going house to house among women calling "Give alms!" —
where waterfalls rush with a roar over the mountain,
where groves teem and fields spread wide:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

While orderly devotees bow in worship,
he who eats from the skull of flower-seated Brahma,
who comes to eat the alms that women offer —
his place where fine bamboo scatters rows of pearls
amid groves packed close on every side:
Viyalur of the spreading waters.

He is the fruit thought cannot contain,
Brahma himself, the arts in their fullness,
the melody-filled Vedas, the supreme meaning, the Lord —
the form that fills the eye, the God
whom those of heaven and earth alike bow down to worship:
Viyalur of the spreading waters.

Taking the form of the hunter who came armed with bow and taunt,
knowing each soul's true state —
he fought the one who held his ground while all the directions watched,
and when he could be moved no further,
gave Arjuna his supreme weapons:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

He who wears the deer and the serpent, master of the night,
who dances at midday —
the life that fills all flesh, the supreme victor, all things that arise,
the Lord who is himself everything —
his place, where the celestials from the heights bow down:
Viyalur of the spreading waters.

Ravana who boasted "None can oppose me, none resist me!"
lifted the great dark mountain —
his broad shoulders buried, his radiant tall crowns crushed,
until all his heads cried out —
he who pressed him down with one toe:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

Brahma on his blooming lotus, and Vishnu — in all their striving they could not fathom him —
the Lord who blazed up as a column of fire beyond their knowing,
who revealed a form of grace from within that pillar:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

Those who cover their bodies with palm mats,
those who wrap themselves in the tatters of false ascetics and speak only crooked words —
our great ones give them no honor;
he who drank the ocean's poison and gave nectar to the celestials,
whose banner bears the bull:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

Jnanasambandhan of Pugali
sang of the unusual one who bears the shining crescent on his locks
at Viyalur in steadfast Tamil —
the devotees who praise and worship thus
shall forever carry bright renown
and hold the lofty sky as their own.

This temple is in the Chola country. Lord: Yoganandeshvarar; Lady: Soundaranaykiyammai (also read: Santanaykiyammai).

1.14 — Tirukkodungkundram (திருக்கொடுங்குன்றம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Kodungkundram, Pandya country. Lord: Kodungkundreshvarar (also read: Kodungkundreeshar); Lady: Amudavalli (also read: Kuyilamudhanayki). The mountain setting pervades every verse — elephants, lions, peacocks, waterfalls bearing gems and gold, owls scattered by thunder. Each verse ends with a variation of "nagare" — "the city" — adorned with different epithets: holy, beautiful, rich, great, ancient, tall. Verse 10 contains the standard polemic against Buddhists and Jains.

Where gleaming rain clouds race through the sky
and the crescent moon rests on the cool hillsides of Kodungkundram —
dwelling with the five sacred gifts of the cow, dancing
while the world bows in praise,
with her whose words are sweet as honey:
the holy city.

Cool hillsides where peacocks embrace their hens and dance together,
groves where koels sing their sweet music — Kodungkundram —
dancing there, holding the tall blazing flame fierce as a sharp spear,
he who shot the fortress until it fell:
the beautiful city where he dwells.

Where gleaming gems, fresh gold, and fragrant great flowers are swept along
and cool waters rush down the hillsides — Kodungkundram —
on his locks bearing the surging Ganga and the young white crescent
he placed both konrai blossoms and datura flowers:
the rich city.

Wide hillsides where great rutting elephants and lions descend,
waterfalls tumbling with large fine gems and gold — Kodungkundram —
he who turned the fighting great fortress to ash,
using the mountain itself as his bow:
the great city where he dwells with Uma.

Startled by the thunder of clouds rising and roaring,
flocks of owls scatter and wander on the hillsides of Kodungkundram —
wearing serpents and the young white crescent,
with the good auspicious woman as his very half,
worshipped by the celestials:
the ancient city where he dwells.

When the voice of thunder makes bull elephants tremble
and they rush headlong into the groves of freshly plucked flowers — Kodungkundram —
he grants grace to those who hold him in their hearts and cry "O Lord!" —
the Great Lord, worshipped by the celestials:
the great city where he dwells.

Where maravai, fragrant mādhavi vines, and jasmine have burst into bloom
and kuravam flowers mingle through the surrounding groves — cool Kodungkundram —
konrai blossoms threaded with serpents, the young white crescent mingled in —
all of this he placed evenly on his matted locks:
the tall city.

Herds of old unstoppable elephants, enraged, break ancient bamboo
and rush into pools too deep to churn — Kodungkundram —
he who crushed all ten heads of the unyielding demon at once:
the great city where he dwells with Uma.

The elephant, terrified by the lion's roar, charges —
then retreats with a broken heart to take shelter in the cave — Kodungkundram —
he who cannot be known even slightly by those who call him
"the one who holds the Vedas" or "the Tall One":
the beautiful city where he dwells.

The intoxicated elephant with its leonine stride,
fearing the coiling serpent, stabs it and shelters in the great cave — Kodungkundram —
while Buddhists and evil-minded Jains speak ill of him,
he grants grace to his devotees:
the ancient city where he dwells.

He who bears the crescent moon prominently on his matted locks —
the good Kauniya, lord of forest-city Kazhumalam,
Sambandhan lofty in knowledge composed these graceful Tamil verses about Kodungkundram —
those who are skilled in them shall be freed from all deficiency and sorrow
and become the beautiful ones the world praises.

This temple is in the Pandya country. Lord: Kodungkundreshvarar (also read: Kodungkundreeshar); Lady: Amudavalli (also read: Kuyilamudhanayki).

1.15 — Tiruneyttanam (திருநெய்த்தானம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Neyttanam, Chola country, on the north bank of the Kaveri. Lord: Neyyaadiyappar ("the Lord anointed with ghee"); Lady: Vaalambikai. The first four verses close with the declaration "call it Neyttanam"; the remaining verses each carry a different promise — against hardship, against exclusion from the immortal world, against sorrow in devotion, toward salvation through Ravana's example, against bodily sickness. Verse 2 personifies the Kaveri as devotee. Verse 10 delivers the polemic against Jains and Buddhists. Source note: verse 153 is mislabeled "152" in PM0150; the translation corrects the numbering.

He with the darkened throat, who holds the mountain girl as his half —
the one who slew the indestructible elephant with his own hand and wore its skin —
with her whose eyes are blue waterlilies blooming in the red fields:
the place of the Great Lord anointed with ghee —
call it Neyttanam.

Blame and sin and the many sorrows that afflict shall be dispersed —
our Lord whose matted locks carry the crescent, the river, and the serpent —
the town on the north bank where the roaring Kaveri washes the shore,
frequented by accomplished and adorned women:
call it Neyttanam.

The Great Lord who danced the great dance while the ghouls sang,
who holds as his full half the woman with bamboo-like arms —
the Lord who is the mother of all worlds, who gives them their stable place,
the Lord who dances in love:
call it Neyttanam.

The Elder adorned in burning ash, holding the blazing trident and fire,
who dances in the dead of midnight — this is his dwelling —
he who drank the poison that the fierce young serpent-filled sea disgorged:
high Neyttanam where great swordfish leap —
call it Neyttanam.

The Kaveri pushes along fragrant aguru, cardamom, gems, and red gold
in her spreading waters, bowing and praising without ceasing —
the Neyttanam on the unmatched sandbanks of her shore:
those who praise the feet of its Lord
shall not be touched by hardship.

He whose banner bears the bull, who wears the bleached bones of the dead,
who wears a fragrant garland on his matted locks — their dwelling place,
cool Neyttanam surrounded by flowing fields and groves on every side:
those who do not reach it
shall never, ever reach the immortal world.

At Neyttanam filled with fragrant groves and shadow-rich fields,
the beautiful one who is fire, holding flame in his graceful hand —
worshipping his anklet-adorned feet each day without fail:
those who worship him in this way
shall worship forever free from sorrow.

The lord of Lanka girt by the roaring sea came to beautiful Kailasa
and long ago lifted it with his twenty shoulders —
but when he praised the true red feet of Neyttanam's Lord,
the gleaming sword was given to him:
praising those anklet-bells is the path to salvation.

Vishnu with his beautiful crown, and Brahma on the plucked lotus —
even they cannot comprehend the radiant Neyttanam —
those who scatter flowers and water and bow in worship in their proper season,
the devotees whom the world praises:
sickness shall not afflict their bodies.

Those whose minds are glutted with madness, the foolish Jains —
do not take the words of these Buddhists as something meaningful;
those who praise the Neyttanam where the ever-stainless one eternally dwells,
devotees with clear minds:
hostile sickness shall not befall their bodies.

Jnanasambandhan of Kaazhi, filled with earth and water,
sang of the peerless Great Lord of Neyttanam, whose fame fills the earth —
those who are skilled in these ten verses full of strength
shall reach the feet of the Wealthy One:
this is the Shiva path.

This temple is in the Chola country, on the north bank of the Kaveri. Lord: Neyyaadiyappar; Lady: Vaalambikai.

Colophon

The Tevaram is the central scripture of Shaiva Siddhanta — a living devotional tradition spanning over thirteen centuries. Sambandar's opening patikams establish the architecture of the entire collection: each hymn is a portrait of Shiva at a specific temple, sung in a specific musical mode, building a sacred geography of Tamil Nadu through devotional poetry. These fifteen opening patikams — Piramapuram, Pugalur, Valitayam, Pugali-Vizimizalai, Kattuppalli, Marukkal-Cenkatankuti, Nallaaru-Alavai, Avur Pasupaticcaram, Venupuram, Annamalai, Vizhimizhalai, Mudhukundram, Viyalur, Kodungkundram, and Neyttanam — introduce the major themes that recur across the 796 hymns of the Tevaram: Shiva as the cosmic dancer, the skull-bearer, the destroyer of the triple cities, the half-woman, the pillar of fire, and above all, "the thief who stole my heart."

Good Works Translation from Classical Tamil. Patikams 1.1–1.3 translated by Isai (இசை, Translator Instance 08, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikams 1.4–1.6 translated by Toku (徳, Translator Instance 02, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikams 1.7–1.9 translated by Dhvani (ध्वनि, Translator Instance 03, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikams 1.10–1.12 translated by Nuri (Translator Instance 07, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikams 1.13–1.15 translated by Ānanda (Translator Instance 03, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. All translators worked independently from the Tamil source text prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues (University of Cologne) and published by Project Madurai (PM0150). The partial English translations by Kingsbury & Phillips (1921) and S.N. Kandaswamy were not consulted. This translation represents fifteen of the sixty-six patikams in the First Tirumurai, Part 1 — the remaining fifty-one patikams await future translators.

First free English translation of Tevaram patikams 1.1 through 1.15.

🌲

Source Text: தேவாரம் — முதல் திருமுறை (பதிகம் 1.1–1.15)

Classical Tamil source text from Project Madurai PM0150, prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne. Proof-reading by P.K. Ilango. Web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.

1.1 திருப்பிரமபுரம் — பண்: நட்டபாடை

தோடுடைய செவியன் விடையேறியோர் தூவெண்மதிசூடிக்
காடுடையசுட லைப்பொடிபூசியென் னுள்ளங்கவர் கள்வன்
ஏடுடையமல ரான்முனைநாட்பணிந் தேத்த அருள்செய்த
பீடுடையபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

முற்றலாமையிள நாகமோடேன முளைக்கொம் பவைபூண்டு
வற்றலோடுகலனாப் பலிதேர்ந்தென துள்ளங் கவர்கள்வன்
கற்றல்கேட்டலுடை யார்பெரியார்கழல் கையால் தொழுதேத்தப்
பெற்றமூர்ந்தபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

நீர்பரந்தநிமிர் புன்சடைமேலோர் நிலாவெண் மதிசூடி
ஏர்பரந்தஇன வெள்வளைசோரஎன் னுள்ளங்கவர் கள்வன்
ஊர்பரந்தவுல கின்முதலாகிய வோரூரிது வென்னப்
பேர்பரந்தபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

விண்மகிழ்ந்தமதி லெய்ததுமன்றி விளங்குதலை யோட்டில்
உண்மகிழ்ந்துபலி தேரியவந்தென துள்ளங்கவர் கள்வன்
மண்மகிழ்ந்தஅரவம் மலர்க்கொன்றை மலிந்தவரை மார்பிற்
பெண்மகிழ்ந்தபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

ஒருமைபெண்மையுடை யன்சடையன்விடை யூருமிவ னென்ன
அருமையாகவுரை செய்யவமர்ந்தென துள்ளங்கவர் கள்வன்
கருமைபெற்றகடல் கொள்ளமிதந்ததோர் காலமிது வென்னப்
பெருமைபெற்றபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

மறைகலந்தவொலி பாடலொடாடல ராகிமழு வேந்தி
இறைகலந்தவின வெள்வளைசோரவென் னுள்ளங்கவர் கள்வன்
கறைகலந்தகடி யார்பொழில்நீடுயர் சோலைக்கதிர் சிந்தப்
பிறைகலந்தபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

சடைமுயங்குபுன லன்அனலன்எரி வீசிச்சதிர் வெய்த
உடைமுயங்கும் அரவோடுழிதந்தென துள்ளங்கவர் கள்வன்
கடல்முயங்குகழி சூழ்குளிர்கானலம் பொன்னஞ்சிற கன்னம்
பெடைமுயங்குபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

வியரிலங்குவரை யுந்தியதோள்களை வீரம்விளை வித்த
உயரிலங்கையரை யன்வலிசெற்றென துள்ளங்கவர் கள்வன்
துயரிலங்குமுல கில்பலவூழிகள் தோன்றும்பொழு தெல்லாம்
பெயரிலங்குபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

தாணுதல்செய்திறை காணியமாலொடு தண்டாமரை யானும்
நீணுதல்செய்தொழி யந்நிமிர்ந்தானென துள்ளங்கவர் கள்வன்
வாணுதல்செய்மக ளிர்முதலாகிய வையத்தவ ரேத்தப்
பேணுதல்செய்பிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

புத்தரோடுபொறி யில்சமணும்புறங் கூறநெறி நில்லா
ஒத்தசொல்லவுல கம்பலிதேர்ந்தென துள்ளங்கவர் கள்வன்
மத்தயானைமறு கவ்வுரிபோர்த்ததோர் மாயமிது வென்னப்
பித்தர்போலும்பிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

அருநெறியமறை வல்லமுனியகன் பொய்கையலர் மேய
பெருநெறியபிர மாபுரமேவிய பெம்மானிவன் றன்னை
ஒருநெறியமனம் வைத்துணர்ஞானசம் பந்தன்னுரை செய்த
திருநெறியதமிழ் வல்லவர்தொல்வினை தீர்த லெளிதாமே.

1.2 திருப்புகலூர் — பண்: நட்டபாடை

குறிகலந்தஇசை பாடலினான்நசை யாலிவ்வுல கெல்லாம்
நெறிகலந்ததொரு நீர்மையனாயெரு தேறும்பலி பேணி
முறிகலந்ததொரு தோலரைமேலுடை யானிடம்மொய்ம் மலரின்
பொறிகலந்தபொழில் சூழ்ந்தயலேபுய லாரும்புக லூரே.

காதிலங்குகுழை யன்னிழைசேர்திரு மார்பன்னொரு பாகம்
மாதிலங்குதிரு மேனியினான்கரு மானின்னுரி யாடை
மீதிலங்கவணிந் தானிமையோர்தொழ மேவும்மிடஞ் சோலைப்
போதிலங்குநசை யால்வரிவண்டிசை பாடும்புக லூரே.

பண்ணிலாவுமறை பாடலினானிறை சேரும்வளை யங்கைப்
பெண்ணிலாவவுடை யான்பெரியார்கழ லென்றுந்தொழு தேத்த
உண்ணிலாவியவர் சிந்தையுள்நீங்கா வொருவற்கிட மென்பர்
மண்ணிலாவும்அடி யார்குடிமைத்தொழில் மல்கும்புக லூரே.

நீரின்மல்குசடை யன்விடையன்னடை யார்தம்அரண் மூன்றுஞ்
சீரின்மல்குமலை யேசிலையாக முனிந்தன்றுல குய்யக்
காரின்மல்குகடல் நஞ்சமதுண்ட கடவுள்ளிட மென்பர்
ஊரின்மல்கிவளர் செம்மையினாலுயர் வெய்தும்புக லூரே.

செய்யமேனிவெளி யபொடிப்பூசுவர் சேரும்மடி யார்மேல்
பையநின்றவினை பாற்றுவர்போற்றிசைத் தென்றும்பணி வாரை
மெய்யநின்றபெரு மானுறையும்மிட மென்பரருள் பேணிப்
பொய்யிலாதமனத் தார்பிரியாதுபொ ருந்தும்புக லூரே.

கழலினோசைசிலம் பின்னொலியோசை கலிக்கப்பயில் கானிற்
குழலினோசைகுறட் பாரிடம்போற்றக் குனித்தாரிட மென்பர்
விழவினோசையடி யார்மிடைவுற்று விரும்பிப்பொலிந் தெங்கும்
முழவினோசைமுந் நீரயர்வெய்த முழங்கும்புக லூரே.

வெள்ளமார்ந்துமிளிர் செஞ்சடைதன்மேல் விளங்கும்மதி சூடி
உள்ளமார்ந்தஅடி யார்தொழுதேத்த உகக்கும்அருள் தந்தெங்
கள்ளமார்ந்துகழி யப்பழிதீர்த்த கடவுட்கிட மென்பர்
புள்ளையார்ந்தவய லின்விளைவால்வளம் மல்கும்புக லூரே.

தென்னிலங்கையரை யன்வரைபற்றி யெடுத்தான்முடி திண்டோள்
தன்னிலங்குவிர லால்நெரிவித்திசை கேட்டன்றருள் செய்த
மின்னிலங்குசடை யான்மடமாதொடு மேவும்மிட மென்பர்
பொன்னிலங்குமணி மாளிகைமேல்மதி தோயும்புக லூரே.

நாகம்வைத்தமுடி யானடிகைதொழு தேத்தும்மடி யார்கள்
ஆகம்வைத்தபெரு மான்பிரமன்னொடு மாலுந்தொழு தேத்த
ஏகம்வைத்தஎரி யாய்மிகவோங்கிய எம்மானிடம் போலும்
போகம்வைத்தபொழி லின்நிழலான்மது வாரும்புக லூரே.

செய்தவத்தர்மிகு தேரர்கள்சாக்கியர் செப்பிற்பொரு ளல்லாக்
கைதவத்தர்மொழி யைத்தவிர்வார்கள் கடவுள்ளிடம் போலுங்
கொய்துபத்தர்மல ரும்புனலுங்கொடு தூவித்துதி செய்து
மெய்தவத்தின்முயல் வாருயர்வானக மெய்தும்புக லூரே.

புற்றில்வாழும்அர வம்மரையார்த்தவன் மேவும்புக லூரைக்
கற்றுநல்லவவர் காழியுள்ஞானசம் பந்தன்தமிழ் மாலை
பற்றியென்றுமிசை பாடியமாந்தர் பரமன்னடி சேர்ந்து
குற்றமின்றிக்குறை பாடொழியாப்புக ழோங்கிப்பொலி வாரே.

1.3 திருவலிதாயம் — பண்: நட்டபாடை

பத்தரோடுபல ரும்பொலியம்மலர் அங்கைப்புனல் தூவி
ஒத்தசொல்லிஉல கத்தவர்தாம்தொழு தேத்தஉயர் சென்னி
மத்தம்வைத்தபெரு மான்பிரியாதுறை கின்றவலி தாயஞ்
சித்தம்வைத்தஅடி யாரவர்மேல்அடை யாமற்றிடர் நோயே.

படையிலங்குகரம் எட்டுடையான்படி றாகக்கன லேந்திக்
கடையிலங்குமனை யில்பலிகொண்டுணுங் கள்வன்னுறை கோயில்
மடையிலங்குபொழி லின்நிழல்வாய்மது வீசும்வலி தாயம்
அடையநின்றஅடி யார்க்கடையாவினை அல்லல்துயர் தானே.

ஐயனொய்யன்னணி யன்பிணியில்லவ ரென்றுந்தொழு தேத்தச்
செய்யன்வெய்யபடை யேந்தவல்லான்திரு மாதோடுறை கோயில்
வையம்வந்துபணி யப்பிணிதீர்த்துயர் கின்றவலி தாயம்
உய்யும்வண்ணந்நினை மின்நினைந்தால்வினை தீருந்நல மாமே.

ஒற்றையேறதுடை யான்நடமாடியோர் பூதப்படை சூழப்
புற்றின்நாகம்அரை யார்த்துழல்கின்றஎம் பெம்மான்மட வாளோ
டுற்றகோயிலுல கத்தொளிமல்கிட உள்கும்வலி தாயம்
பற்றிவாழும்மது வேசரணாவது பாடும்மடி யார்க்கே.

புந்தியொன்றிநினை வார்வினையாயின தீரப்பொரு ளாய
அந்தியன்னதொரு பேரொளியானமர் கோயில்அய லெங்கும்
மந்திவந்துகடு வன்னொடுகூடி வணங்கும்வலி தாயஞ்
சிந்தியாதஅவர் தம்மடும்வெந்துயர் தீர்தலெளி தன்றே.

ஊனியன்றதலை யிற்பலிகொண்டுல கத்துள்ளவ ரேத்தக்
கானியன்றகரி யின்உரிபோர்த்துழல் கள்வன்சடை தன்மேல்
வானியன்றபிறை வைத்தஎம்மாதி மகிழும்வலி தாயம்
தேனியன்றநறு மாமலர்கொண்டுநின் றேத்தத்தெளி வாமே.

கண்ணிறைந்தவிழி யின்னழலால்வரு காமனுயிர் வீட்டிப்
பெண்ணிறைந்தஒரு பால்மகிழ்வெய்திய பெம்மானுறை கோயில்
மண்ணிறைந்தபுகழ் கொண்டடியார்கள் வணங்கும்வலி தாயத்
துண்ணிறைந்தபெரு மான்கழலேத்தநம் உண்மைக்கதி யாமே.

கடலின்நஞ்சமமு துண்டிமையோர்தொழு தேத்தநட மாடி
அடலிலங்கையரை யன்வலிசெற்றருள் அம்மானமர் கோயில்
மடலிலங்குகமு கின்பலவின்மது விம்மும்வலி தாயம்
உடலிலங்குமுயிர் உள்ளளவுந்தொழ உள்ளத்துயர் போமே.

பெரியமேருவரை யேசிலையாமலை வுற்றாரெயில் மூன்றும்
எரியவெய்தவொரு வன்னிருவர்க்கறி வொண்ணாவடி வாகும்
எரியதாகியுற வோங்கியவன்வலி தாயந்தொழு தேத்த
உரியராகவுடை யார்பெரியாரென உள்கும்முல கோரே.

ஆசியாரமொழி யாரமண்சாக்கிய ரல்லாதவர் கூடி
ஏசியீரமில ராய்மொழிசெய்தவர் சொல்லைப்பொரு ளென்னேல்
வாசிதீரவடி யார்க்கருள்செய்து வளர்ந்தான்வலி தாயம்
பேசுமார்வமுடை யாரடியாரெனப் பேணும்பெரி யோரே.

வண்டுவைகும்மணம் மல்கியசோலை வளரும்வலி தாயத்
தண்டவாணனடி யுள்குதலாலருள் மாலைத்தமி ழாகக்
கண்டல்வைகுகடல் காழியுள்ஞானசம் பந்தன்தமிழ் பத்துங்
கொண்டுவைகியிசை பாடவல்லார்குளிர் வானத்துயர் வாரே.

1.4 திருப்புகலியும் - திருவீழிமிழலையும் — பண்: நட்டபாடை

மைம்மருபூங்குழல் கற்றைதுற்ற
வாணுதல் மான்விழி மங்கையோடும்
பொய்ம்மொழியா மறையோர்களேத்தப்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
எம்மிறையே இமையாத முக்கண்
ஈச என்நேச இதென்கொல் சொல்லாய்
மெய்ம்மொழி நான்மறையோர் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

கழன்மல்கு பந்தொடு அம்மானை முற்றில்
கற்றவர் சிற்றிடைக் கன்னிமார்கள்
பொழின்மல்கு கிள்ளையைச் சொற்பயிற்றும்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
எழின் மலரோன் சிரம் ஏந்தி உண்டோர்
இன்புறு செல்வம் இதென்கொல் சொல்லாய்
மிழலையுள் வேதியர் ஏத்தி வாழ்த்த
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

கன்னியர் ஆடல் கலந்து மிக்க
கந்துக வாடை கலந்து துங்கப்
பொன்னியல் மாடம் நெருங்கு செல்வப்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
இன்னிசை யாழ்மொழியாள் ஓர்பாகத்து
எம்மிறையே இதுவென்கொல் சொல்லாய்
மின்னியல் நுண்ணிடையார் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

நாகபணம் திகழ் அல்குல் மல்கும்
நன்னுதல் மான்விழி மங்கையோடும்
பூகவளம் பொழில் சூழ்ந்த அந்தண்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
ஏகபெருந்தகையாய பெம்மான்
எம்மிறையே இதுவென்கொல் சொல்லாய்
மேகம் உரிஞ்சு எயில் சூழ் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

சந்தளறு ஏறு தடங்கொள் கொங்கைத்
தையலோடும் தளராத வாய்மைப்
புந்தியினான் மறையோர்கள் ஏத்தும்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
எந்தமை ஆளுடை ஈச எம்மான்
எம்மிறையே இதுவென்கொல் சொல்லாய்
வெந்த வெண்ணீறு அணிவார் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

சங்கொலி இப்பி சுறா மகரம்
தாங்கி நிரந்து தரங்கம் மேன்மேல்
பொங்கொலி நீர் சுமந்து ஓங்கு செம்மைப்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
எங்கள் பிரான் இமையோர்கள் பெம்மான்
எம்மிறையே இதுவென்கொல் சொல்லாய்
வெங்கதிர் தோய் பொழில் சூழ் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

காமன் எரிப்பிழம்பு ஆக நோக்கிக்
காம்பன தோளியொடும் கலந்து
பூமரு நான்முகன் போல்வர் ஏத்தப்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
ஈமவனத்து எரியாட்டு உகந்த
எம்பெருமான் இதுவென்கொல் சொல்லாய்
வீமரு தண்பொழில் சூழ் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

இலங்கையர் வேந்து எழில் வாய்த்த திண்டோள்
இற்று அலற விரல் ஒற்றி ஐந்து
புலங்களைக் கட்டவர் போற்ற அந்தண்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
இலங்கு எரி ஏந்தி நின்று எல்லி ஆடும்
எம்மிறையே இதுவென்கொல் சொல்லாய்
விலங்கல் ஒண்மாளிகை சூழ் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

செறிமுளரித் தவிசு ஏறி ஆறும்
செற்றதில் வீற்றிருந்தானும் மற்றைப்
பொறி அரவத் தணையானும் காணாப்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
எறிமழுவோடு இளமான் கையின்
இருந்த பிரான் இதுவென்கொல் சொல்லாய்
வெறிகமழ் பூம்பொழில் சூழ் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

பத்தர் கணம் பணிந்து ஏத்த வாய்த்த
பான்மையது அன்றியும் பல் சமணும்
புத்தரும் நின்று அலர் தூற்ற அந்தண்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
எத்தவத்தோர்க்கும் இலக்காய் நின்ற
எம்பெருமான் இதுவென்கொல் சொல்லாய்
வித்தகர் வாழ் பொழில் சூழ் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

விண்ணிழி கோயில் விரும்பி மேவும்
வித்தகம் என்கொல் இதென்று சொல்லிப்
புண்ணியனைப் புகலி நிலாவு
பூங்கொடியோடு இருந்தானைப் போற்றி
நண்ணிய கீர்த்தி நலங்கொள் கேள்வி
நான்மறை ஞானசம்பந்தன் சொன்ன
பண்ணியல் பாடல் வல்லார்கள் இந்தப்
பாரொடு விண் பரிபாலகரே.

1.5 திருக்காட்டுப்பள்ளி — பண்: நட்டபாடை

செய்யருகே புனல் பாய ஓங்கிச்
செங்கயல் பாயச் சிலமலர்த் தேன்
கையருகே கனி வாழை ஈன்று
கானல் எலாம் கமழ் காட்டுப்பள்ளிப்
பையருகே அழல் வாய அவ் வாய்ப்
பாம்பு அணையான் பணைத் தோளி பாகம்
மெய்யருகே உடையானை உள்கி
விண்டவர் ஏறுவர் மேலுலகே.

இப்பதிகத்தில் 2-ம் செய்யுள் சிதைந்து போயிற்று.

திரைகள் எல்லாம் மலரும் சுமந்து
செழுமணி முத்தொடு பொன் வரன்றிக்
கரைகள் எல்லாம் மணி சேர்ந்து உரிஞ்சிக்
காவிரி கால் பொரு காட்டுப்பள்ளி
உரைகள் எல்லாம் உணர்வு எய்தி நல்ல
உத்தமர் ஆய் உயர்ந்தார் உலகில்
அரவம் எல்லாம் அரை ஆர்த்த செல்வர்க்கு
ஆட்செய அல்லல் அறுக்கலாமே.

தோல் உடையான் வண்ணப் போர்வையினான்
சுண்ண வெண்ணீறு துதைந்து இலங்கு
நூல் உடையான் இமையோர் பெருமான்
நுண்ணறிவால் வழிபாடு செய்யும்
கால் உடையான் கரிதாய கண்டன்
காதலிக்கப்படும் காட்டுப்பள்ளி
மேல் உடையான் இமையாத முக்கண்
மின்னிடையாளொடும் வேண்டினானே.

சலசல சந்து அகிலோடும் உந்திச்
சந்தனமே கரை சார்த்தி எங்கும்
பலபல வாய்த் தலையார்த்து மண்டி
பாய்ந்து இழி காவிரிப் பாங்கரின் வாய்
கலகல நின்ற திருங்கழலான்
காதலிக்கப்படும் காட்டுப்பள்ளிச்
சொல வல தொண்டர்கள் ஏத்த நின்ற
சூலம் வல்லான் கழல் சொல்லுவோமே.

தளை அவிழ் தண்ணிற நீலம் நெய்தல்
தாமரை செங்கழுநீரும் எல்லாம்
களை அவிழும் குழலார் கடியக்
காதலிக்கப்படும் காட்டுப்பள்ளித்
துளை பயிலும் குழல் யாழ் முரல
துன்னிய இன்னிசையால் துதைந்த
அளை பயில் பாம்பு அரை ஆர்த்த செல்வர்க்கு
ஆட்செய அல்லல் அறுக்கலாமே.

முடி கையினால் தொடும் மோட்டுழவர்
முன்கைத் தருக்கைக் கரும்பின் கட்டிக்
கடிகையினால் எறி காட்டுப்பள்ளி
காதல் செய்தான் கரிதாய கண்டன்
பொடி அணி மேனியினானை உள்கிப்
போதொடு நீர் சுமந்து ஏத்தி முன் நின்று
அடி கையினால் தொழ வல்ல தொண்டர்
அருவினையைத் துரந்து ஆட்செய்வாரே.

பிறை உடையான் பெரியோர்கள் பெம்மான்
பெய்கழல் நாடொறும் பேணி ஏத்த
மறை உடையான் மழுவாள் உடையான்
வார்தரு மால்கடல் நஞ்சம் உண்ட
கறை உடையான் கனல் ஆடு கண்ணால்
காமனைக் காய்ந்தவன் காட்டுப்பள்ளிக்
குறை உடையான் குறட் பூதச் செல்வன்
குரைகழலே கைகள் கூப்பினோமே.

செற்றவர் தம் அரணம் அவற்றைச்
செவ்வழல் வாய் எரி ஊட்டி நின்றும்
கற்றவர் தாம் தொழுது ஏத்த நின்றான்
காதலிக்கப்படும் காட்டுப்பள்ளி
உற்றவர் தாம் உணர்வு எய்தி நல்ல
உம்பருள்ளார் தொழுது ஏத்த நின்ற
பெற்றம் அரும் பெருமானை அல்லால்
பேசுவதும் மற்றோர் பேச்சிலோமே.

ஒண்டுவர் ஆர் துகில் ஆடை மெய் போர்த்து
உச்சிகொள் ஆமை உண்டே உரைக்கும்
குண்டர்களோடு அரைக் கூறை இல்லார்
கூறுவது ஆம் குணம் அல்ல கண்டீர்
அண்டம் அறையவன் மாலும் காணா
ஆதியினான் உறை காட்டுப்பள்ளி
வண்டு அமரும் மலர்க் கொன்றை மாலை
வார்சடையான் கழல் வாழ்த்துவோமே.

பொன்னியல் தாமரை நீலம் நெய்தல்
போதுகளால் பொலிவு எய்து பொய்கைக்
கன்னியர் தாம் குடை காட்டுப்பள்ளிக்
காதலனைக் கடல் காழியர் கோன்
துன்னிய இன்னிசையால் துதைந்து
சொல்லிய ஞானசம்பந்தன் நல்ல
தன்னிசையால் சொன்ன மாலை பத்தும்
தாங்கவல்லார் புகழ் தாங்குவாரே.

1.6 திருமருகலும் - திருச்செங்காட்டங்குடியும் — பண்: நட்டபாடை

அங்கமும் வேதமும் ஓது நாவர்
அந்தணர் நாளும் அடி பரவ
மங்குல் மதி தவழ் மாடவீதி
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
செங்கயல் ஆர் புனல் செல்வம் மல்கு
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
கங்குல் விளங்கு எரி ஏந்தி ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

நெய் தவழ் மூ எரி காவல் ஓம்பும்
நேர்புரி நூன் மறையாளர் ஏத்த
மை தவழ் மாடம் அலிந்த வீதி
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
செய்தவ நான்மறையோர்கள் ஏத்தும்
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
கை தவழ் கூர் எரி ஏந்தி ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

தோலொடு நூல் இழை சேர்ந்த மார்பர்
தொகு மறையோர்கள் வளர்த்த செந்தீ
மால் புகை போய் விம்மு மாடவீதி
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
சேல் புல்கு தண் வயல் சோலை சூழ்ந்த
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
கால் புல்கு பைங்கழல் ஆர்க்க ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

நா மரு கேள்வியர் வேள்வி ஓவா
நான்மறையோர் வழிபாடு செய்ய
மா மருவும் மணிக் கோயில் மேய
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
தேமரு பூம் பொழில் சோலை சூழ்ந்த
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
காமரு சீர் மகிழ்ந்து எல்லி ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

பாடல் முழவும் விழவும் ஓவாப்
பன் மறையோர் அவர் தாம் பரவ
மாட நெடுங்கொடி விண் தடவும்
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
சேடகமா மலர்ச் சோலை சூழ்ந்த
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
காடகமே இடமாக ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

புனை அழல் ஓம்பு கை அந்தணாளர்
பொன்னடி நாடொறும் போற்றிசைப்ப
மனைகெழு மாடம் அலிந்த வீதி
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
சினைகெழு தண் வயல் சோலை சூழ்ந்த
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
கனை வளர் கூர் எரி ஏந்தி ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

இப்பதிகத்தில் 7-ம் செய்யுள் சிதைந்து போயிற்று.

பூண் தங்கு மார்பின் இலங்கை வேந்தன்
பொன் நெடுந்தோள் வரையால் அடர்த்து
மாண் தங்கு நூன் மறையோர் பரவ
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
சேண் தங்கு மா மலர்ச் சோலை சூழ்ந்த
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
காண் தங்கு தோள் பெயர்த்து எல்லி ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

அந்தமும் ஆதியும் நான்முகனும்
அரவு அணையானும் அறிவு அரிய
மந்திர வேதங்கள் ஓது நாவர்
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
செந்தமிழோர்கள் பரவி ஏத்தும்
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
கந்தம் அகில் புகையே கமழும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

இலை மருதே அழகாக நாளும்
இடு துவர்க்காயொடு சுக்கு தின்னும்
நிலை அமண் தேரர்ரை நீங்கி நின்று
நீதர் அல்லார் தொழும் மா மருகல்
மலைமகள் தோள் புணர்வாய் அருளாய்
மாசில் செங்காட்டங்குடியதனுள்
கலை மல்கு தோல் உடுத்து எல்லி ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

நாலும் குலைக் கமுகு ஓங்கு காழி
ஞானசம்பந்தன் நலம் திகழும்
மாலின் மதி தவழ் மாடம் ஓங்கும்
மருகலின் மற்று அதன்மேல் மொழிந்த
சேலும் கயலும் திளைத்த கண்ணார்
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
சூலம் வல்லான் கழல் ஏத்து பாடல்
சொல்ல வல்லார் வினை இல்லையாமே.

1.7 திருநள்ளாறும் - திருஆலவாயும் — பண்: நட்டபாடை

பாடக மெல்லடிப் பாவையோடும்
படுபிணக் காடிடம் பற்றிநின்று
நாடக மாடுநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
சூடக முன்கை மடந்தைமார்கள்
துணைவரொ டுந்தொழு தேத்திவாழ்த்த
ஆடக மாடம் நெருங்குகூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

திங்களம் போதுஞ் செழும்புனலுஞ்
செஞ்சடை மாட்டயல் வைத்துகந்து
நங்கள் மகிழுநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
பொங்கிள மென்முலை யார்களோடும்
புனமயி லாட நிலாமுளைக்கும்
அங்கள கச்சுதை மாடக்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

தண்ணறு மத்தமுங் கூவிளமும்
வெண்டலை மாலையுந் தாங்கியார்க்கும்
நண்ணல் அரியநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
புண்ணிய வாணரும் மாதவரும்
புகுந்துட னேத்தப் புனையிழையார்
அண்ணலின் பாட லெடுக்குங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

பூவினில் வாசம் புனலிற்பொற்பு
புதுவிரைச் சாந்தினின் நாற்றத்தோடு
நாவினிற் பாடநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
தேவர்கள் தானவர் சித்தர்விச்சா
தரர்கணத் தோடுஞ் சிறந்துபொங்கி
ஆவினில் ஐந்துகந் தாட்டுங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

செம்பொன்செய் மாலையும் வாசிகையுந்
திருந்து புகையு மவியும்பாட்டும்
நம்பும்பெ ருமைநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
உம்பரும் நாக ருலகந்தானும்
ஒலிகடல் சூழ்ந்த வுலகத்தோரும்
அம்புத நால்களால் நீடுங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

பாகமுந் தேவியை வைத்துக்கொண்டு
பைவிரி துத்திப் பரியபேழ்வாய்
நாகமும் பூண்டநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
போகமும் நின்னை மனத்துவைத்துப்
புண்ணியர் நண்ணும் புணர்வுபூண்ட
ஆகமு டையவர் சேருங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

கோவண ஆடையும் நீறுப்பூச்சுங்
கொடுமழு ஏந்தலுஞ் செஞ்சடையும்
நாவணப் பாட்டுநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
பூவண மேனி இளையமாதர்
பொன்னும் மணியுங் கொழித்தெடுத்து
ஆவண வீதியில் ஆடுங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

இலங்கை யிராவணன் வெற்பெடுக்க
எழில்விர லூன்றி யிசைவிரும்பி
நலம்கொளச் சேர்ந்த நள்ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
புலன்களைச் செற்றுப் பொறியைநீக்கிப்
புந்தியிலு நினைச் சிந்தைசெய்யும்
அலங்கல்நல் லார்கள் அமருங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

பணியுடை மாலும் மலரினோனும்
பன்றியும் வென்றிப் பறவையாயும்
நணுகல் அரியநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
மணியொலி சங்கொலி யோடுமற்றை
மாமுர சின்னொலி என்றும்ஓவா
தணிகிளர் வேந்தர் புகுதுங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

தடுக்குடைக் கையருஞ் சாக்கியருஞ்
சாதியின் நீங்கிய வத்தவத்தர்
நடுக்குற நின்றநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
எடுக்கும் விழவும் நன்னாள்விழவும்
இரும்பலி யின்பினோ டெத்திசையும்
அடுக்கும் பெருமைசேர் மாடக்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

அன்புடை யானை அரனைக்கூடல்
ஆலவாய் மேவிய தென்கொலென்று
நன்பொனை நாதனை நள்ளாற்றானை
நயம்பெறப் போற்றி நலங்குலாவும்
பொன்புடை சூழ்தரு மாடக்காழிப்
பூசுரன் ஞானசம் பந்தன்சொன்ன
இன்புடைப் பாடல்கள் பத்தும்வல்லார்
இமையவ ரேத்த இருப்பர்தாமே.

1.8 திருஆவூர்ப்பசுபதீச்சரம் — பண்: நட்டபாடை

புண்ணியர் பூதியர் பூதநாதர்
புடைபடு வார்தம் மனத்தார்திங்கட்
கண்ணிய ரென்றென்று காதலாளர்
கைதொழு தேத்த இருந்தவூராம்
விண்ணுயர் மாளிகை மாடவீதி
விரைகமழ் சோலை சுலாவியெங்கும்
பண்ணியல் பாடல றாதஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

முத்தியர் மூப்பில ராப்பினுள்ளார்
முக்கணர் தக்கன்றன் வேள்விசாடும்
அத்திய ரென்றென் றடியரேத்தும்
ஐயன் அணங்கொ டிருந்தவூராம்
தொத்திய லும்பொழில் மாடுவண்டு
துதைந்தெங்கும் தூமதுப் பாயக்கோயிற்
பத்திமைப் பாடல றாதஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

பொங்கி வரும்புனற் சென்னிவைத்தார்
போம்வழி வந்திழி வேற்றமானார்
இங்குயர் ஞானத்தர் வானோரேத்தும்
இறையவ ரென்றுமி ருந்தவூராம்
தெங்குயர் சோலைசே ராலைசாலி
திளைக்கும் விளைவயல் சேரும்பொய்கைப்
பங்கய மங்கை விரும்புமாவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

தேவியோர் கூறின ரேறதேறுஞ்
செலவினர் நல்குர வென்னைநீக்கும்
ஆவிய ரந்தண ரல்லல்தீர்க்கும்
அப்பனா ரங்கே அமர்ந்தவூராம்
பூவிய லும்பொழில் வாசம்வீசப்
புரிகுழ லார்சுவ டொற்றிமுற்றப்
பாவியல் பாடல றாதஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

இந்தணை யுஞ்சடை யார்விடையார்
இப்பிறப் பென்னை யறுக்கவல்லார்
வந்தணைந் தின்னிசை பாடுவார்பால்
மன்னினர் மன்னி யிருந்தவூராம்
கொந்தணை யுங்குழ லார்விழவில்
கூட்டமி டையிடை சேரும்வீதிப்
பந்தணை யும்விர லார்தம்ஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

குற்ற மறுத்தார் குணத்தினுள்ளார்
கும்பிடு வார்தமக் கன்புசெய்வார்
ஒற்றை விடையினர் நெற்றிக்கண்ணார்
உறைபதி யாகுஞ் செறிகொள்மாடஞ்
சுற்றிய வாசலின் மாதர்விழாச்
சொற்கவி பாடநி தானம்நல்கப்
பற்றிய கையினர் வாழும்ஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

நீறுடை யார்நெடு மால்வணங்கும்
நிமிர்சடை யார்நினை வார்தமுள்ளம்
கூறுடை யாருடை கோவணத்தார்
குவலய மேத்த இருந்தவூராம்
தாறுடை வாழையிற் கூழைமந்தி
தகுகனி யுண்டுமிண் டிட்டினத்தைப்
பாறிடப் பாய்ந்து பயிலும்ஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

வெண்டலை மாலை விரவிப்பூண்ட
மெய்யுடை யார்விறல் ஆரரக்கன்
வண்டமர் பூமுடி செற்றுகந்த
மைந்த ரிடம்வள மோங்கியெங்குங்
கண்டவர் சிந்தைக் கருத்தின்மிக்கார்
கதியரு ளென்றுகை யாரக்கூப்பிப்
பண்டலர் கொண்டு பயிலும்ஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

மாலும் அயனும் வணங்கிநேட
மற்றவ ருக்கெரி யாகிநீண்ட
சீலம் அறிவரி தாகிநின்ற
செம்மையி னாரவர் சேருமூராம்
கோல விழாவி னரங்கதேறிக்
கொடியிடை மாதர்கள் மைந்தரோடும்
பாலென வேமொழிந் தேத்தும்ஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

பின்னிய தாழ்சடை யார்பிதற்றும்
பேதைய ராஞ்சமண் சாக்கியர்கள்
தன்னிய லும்முரை கொள்ளகில்லாச்
சைவரி டந்தள வேறுசோலைத்
துன்னிய மாதரும் மைந்தர்தாமும்
சுனையிடை மூழ்கித் தொடர்ந்தசிந்தைப்
பன்னிய பாடல் பயிலும்ஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

எண்டிசை யாரும் வணங்கியேத்தும்
எம்பெரு மானையெ ழில்கொளாவூர்ப்
பண்டுரி யார்சிலர் தொண்டர்போற்றும்
பசுபதி யீச்சரத் தாதிதன்மேல்
கண்டல்கள் மிண்டிய கானற்காழிக்
கவுணியன் ஞானசம் பந்தன்சொன்ன
கொண்டினி தாயிசை பாடியாடிக்
கூடு மவருடை யார்கள்வானே.

1.9 திருவேணுபுரம் — பண்: நட்டபாடை

வண்டார்குழ லரிவையொடும் பிரியாவகை பாகம்
பெண்டான்மிக ஆனான்பிறைச் சென்னிப்பெரு மானூர்
தண்டாமரை மலராளுறை தவளந்நெடு மாடம்
விண்டாங்குவ போலும்மிகு வேணுபுர மதுவே.

படைப்பும்நிலை யிறுதிப்பயன் பருமையொடு நேர்மை
கிடைப்பல்கண முடையான்கிறி பூதப்படை யானூர்
புடைப்பாளையின் கமுகின்னொடு புன்னைமலர் நாற்றம்
விடைத்தேவரு தென்றல்மிகு வேணுபுர மதுவே.

கடந்தாங்கிய கரியையவர் வெருவவுரி போர்த்துப்
படந்தாங்கிய அரவக்குழைப் பரமேட்டிதன் பழவூர்
நடந்தாங்கிய நடையார்நல பவளத்துவர் வாய்மேல்
விடந்தாங்கிய கண்ணார்பயில் வேணுபுர மதுவே.

தக்கன்தன சிரமொன்றினை அரிவித்தவன் தனக்கு
மிக்கவ்வரம் அருள்செய்தஎம் விண்ணோர்பெரு மானூர்
பக்கம்பல மயிலாடிட மேகம்முழ வதிர
மிக்கம்மது வண்டார்பொழில் வேணுபுர மதுவே.

நானாவித உருவாய்நமை யாள்வான்நணு காதார்
வானார்திரி புரமூன்றெரி யுண்ணச்சிலை தொட்டான்
தேனார்ந்தெழு கதலிக்கனி யுண்பான்திகழ் மந்தி
மேனோக்கிநின் றிரங்கும்பொழில் வேணுபுர மதுவே.

மண்ணோர்களும் விண்ணோர்களும் வெருவிமிக அஞ்சக்
கண்ணார்சலம் மூடிக்கட லோங்கவ்வுயர்ந் தானூர்
தண்ணார்நறுங் கமலம்மலர் சாயவ்விள வாளை
விண்ணோர்துதி கொள்ளும்வியன் வேணுபுர மதுவே.

இப்பதிகத்தில் 7-ம் செய்யுள் சிதைந்து போயிற்று.

மலையான்மகள் அஞ்சவ்வரை எடுத்தவ்வலி யரக்கன்
தலைதோளவை நெரியச்சரண் உகிர்வைத்தவன் தன்னூர்
கலையாறொடு சுருதித்தொகை கற்றோர்மிகு கூட்டம்
விலையாயின சொற்றேர்தரு வேணுபுர மதுவே.

வயமுண்டவ மாலும்அடி காணாதல மாக்கும்
பயனாகிய பிரமன்படு தலையேந்திய பரனூர்
கயமேவிய சங்கந்தரு கழிவிட்டுயர் செந்நெல்
வியன்மேவிவந் துறங்கும்பொழில் வேணுபுர மதுவே.

மாசேறிய உடலாரமண் கழுக்கள்ளொடு தேரர்
தேசேறிய பாதம்வணங் காமைத்தெரி யானூர்
தூசேறிய அல்குல்துடி இடையார்துணை முலையார்
வீசேறிய புருவத்தவர் வேணுபுர மதுவே.

வேதத்தொலி யானும்மிகு வேணுபுரந் தன்னைப்
பாதத்தினின் மனம்வைத்தெழு பந்தன்தன பாடல்
ஏதத்தினை இல்லா இவை பத்தும்இசை வல்லார்
கேதத்தினை இல்லார்சிவ கெதியைப்பெறு வாரே.

1.10 திரு அண்ணாமலை — பண்: நட்டபாடை

உண்ணாமுலை உமையாளொடும் உடனாகிய ஒருவன்
பெண்ணாகிய பெருமான்மலை திருமாமணி திகழ
மண்ணார்ந்தன அருவித்திரள் மழலைம்முழ வதிரும்
அண்ணாமலை தொழுவார்வினை வழுவாவண்ணம் அறுமே.

தேமாங்கனி கடுவன்கொள விடுகொம்பொடு தீண்டித்
தூமாமழை துறுவன்மிசை சிறுநுண்துளி சிதற
ஆமாம்பிணை யணையும்பொழில் அண்ணாமலை யண்ணல்
பூமாங்கழல் புனைசேவடி நினைவார்வினை யிலரே.

பீலிம்மயில் பெடையோடுறை பொழில்சூழ் கழைமுத்தஞ்
சூலிம்மணி தரைமேல்நிறை சொரியும்விரி சாரல்
ஆலிம்மழை தவழும்பொழில் அண்ணாமலை அண்ணல்
காலன்வலி தொலைசேவடி தொழுவாரன புகழே.

உதிரும்மயி ரிடுவெண்டலை கலனாவுல கெல்லாம்
எதிரும்பலி யுணலாகவும் எருதேறுவ தல்லால்
முதிருஞ்சடை இளவெண்பிறை முடிமேல்கொள அடிமேல்
அதிருங்கழல் அடிகட்கிடம் அண்ணாமலை யதுவே.

மரவஞ்சிலை தரளம்மிகு மணியுந்துவெள் ளருவி
அரவஞ்செய முரவம்படும் அண்ணாமலை யண்ணல்
உரவஞ்சடை யுலவும்புனல் உடனாவதும் ஓரார்
குரவங்கமழ் நறுமென்குழல் உமைபுல்குதல் குணமே.

பெருகும்புனல் அண்ணாமலை பிறைசேர்கடல் நஞ்சைப்
பருகுந்தனை துணிவார்பொடி அணிவாரது பருகிக்
கருகும்மிட றுடையார்கமழ் சடையார்கழல் பரவி
உருகும்மனம் உடையார்தமக் குறுநோயடை யாவே.

கரிகாலன குடர்கொள்வன கழுகாடிய காட்டில்
நரியாடிய நகுவெண்டலை யுதையுண்டவை யுருள
எரியாடிய இறைவர்க்கிடம் இனவண்டிசை முரல
அரியாடிய கண்ணாளொடும் அண்ணாமலை யதுவே.

ஒளிறூபுலி அதளாடையன் உமையஞ்சுதல் பொருட்டால்
பிளிறூகுரல் மதவாரணம் வதனம்பிடித் துரித்து
வெளிறூபட விளையாடிய விகிர்தன்னிரா வணனை
அளறூபட அடர்த்தானிடம் அண்ணாமலை யதுவே.

விளவார்கனி படநூறிய கடல்வண்ணனும் வேதக்
கிளர்தாமரை மலர்மேலுறை கேடில்புக ழோனும்
அளவாவணம் அழலாகிய அண்ணாமலை யண்ணல்
தளராமுலை முறுவல்உமை தலைவன்னடி சரணே.

வேர்வந்துற மாசூர்தர வெயில்நின்றுழல் வாரும்
மார்வம்புதை மலிசீவர மறையாவரு வாரும்
ஆரம்பர்தம் உரைகொள்ளன்மின் அண்ணாமலை யண்ணல்
கூர்வெண்மழுப் படையான்நல கழல்சேர்வது குணமே.

வெம்புந்திய கதிரோனொளி விலகும்விரி சாரல்
அம்புந்திமூ வெயிலெய்தவன் அண்ணாமலை யதனைக்
கொம்புந்துவ குயிலாலுவ குளிர்காழியுள் ஞான
சம்பந்தன தமிழ்வல்லவர் அடிபேணுதல் தவமே.

1.11 திருவீழிமிழலை — பண்: நட்டபாடை

சடையார்புன லுடையானொரு சரிகோவண முடையான்
படையார்மழு வுடையான்பல பூதப்படை யுடையான்
மடமான்விழி யுமைமாதிடம் உடையானெனை யுடையான்
விடையார்கொடி யுடையானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

ஈறாய்முத லொன்றாயிரு பெண்ணாண்குண மூன்றாய்
மாறாமறை நான்காய்வரு பூதம்மவை ஐந்தாய்
ஆறார்சுவை ஏழோசையொ டெட்டுத்திசை தானாய்
வேறாயுடன் ஆனானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

வம்மின்னடி யீர்நாண்மல ரிட்டுத்தொழு துய்ய
உம்மன்பினொ டெம்மன்புசெய் தீசன்னுறை கோயில்
மும்மென்றிசை முரல்வண்டுகள் கொண்டித்திசை யெங்கும்
விம்மும்பொழில் சூழ்தண்வயல் வீழிம்மிழ லையே.

பண்ணும்பதம் ஏழும்பல வோசைத்தமி ழவையும்
உண்ணின்றதொர் சுவையும்முறு தாளத்தொலி பலவும்
மண்ணும்புனல் உயிரும்வரு காற்றுஞ்சுடர் மூன்றும்
விண்ணும்முழு தானானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

ஆயாதன சமயம்பல அறியாதவன் நெறியின்
தாயானவன் உயிர்கட்குமுன் தலையானவன் மறைமுத்
தீயானவன் சிவனெம்மிறை செல்வத்திரு வாரூர்
மேயானவன் உறையும்மிடம் வீழிம்மிழ லையே.

கல்லால்நிழற் கீழாயிடர் காவாயென வானோர்
எல்லாம்ஒரு தேராயயன் மறைபூட்டிநின் றுய்ப்ப
வல்லாய்எரி காற்றீர்க்கரி கோல்வாசுகி நாண்கல்
வில்லால்எயில் எய்தானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

கரத்தான்மலி சிரத்தான்கரி யுரித்தாயதொர் படத்தான்
புரத்தார்பொடி படத்தன்னடி பணிமூவர்கட் கோவா
வரத்தான்மிக அளித்தானிடம் வளர்புன்னைமுத் தரும்பி
விரைத்தாதுபொன் மணியீன்றணி வீழிம்மிழ லையே.

முன்னிற்பவர் இல்லாமுரண் அரக்கன்வட கயிலை
தன்னைப்பிடித் தெடுத்தான்முடி தடந்தோளிற வூன்றிப்
பின்னைப்பணிந் தேத்தப்பெரு வாள்பேரொடு கொடுத்த
மின்னிற்பொலி சடையானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

பண்டேழுல குண்டானவை கண்டானுமுன் னறியா
ஒண்டீயுரு வானானுறை கோயில்நிறை பொய்கை
வண்டாமரை மலர்மேல்மட அன்னந்நடை பயில
வெண்டாமரை செந்தாதுதிர் வீழிம்மிழ லையே.

மசங்கற்சமண் மண்டைக்கையர் குண்டக்குண மிலிகள்
இசங்கும்பிறப் பறுத்தானிடம் இருந்தேன்களித் திரைத்துப்
பசும்பொற்கிளி களிமஞ்ஞைகள் ஒளிகொண்டெழு பகலோன்
விசும்பைப்பொலி விக்கும்பொழில் வீழிம்மிழ லையே.

வீழிம்மிழ லைம்மேவிய விகிர்தன்றனை விரைசேர்
காழிந்நகர்க் கலைஞானசம் பந்தன்தமிழ் பத்தும்
யாழின்னிசை வல்லார்சொலக் கேட்டாரவ ரெல்லாம்
ஊழின்மலி வினைபோயிட உயர்வானடை வாரே.

1.12 திருமுதுகுன்றம் — பண்: நட்டபாடை

மத்தாவரை நிறுவிக்கடல் கடைந்தவ்விடம் உண்ட
தொத்தார்தரு மணிநீண்முடிச் சுடர்வண்ணன திடமாங்
கொத்தார்மலர் குளிர்சந்தகில் ஒளிர்குங்குமங் கொண்டு
முத்தாறுவந் தடிவீழ்தரு முதுகுன்றடை வோமே.

தழையார்வட வியவீதனில் தவமேபுரி சைவன்
இழையாரிடை மடவாளொடும் இனிதாவுறை விடமாம்
மழைவானிடை முழவவ்வெழில் வளைவாளுகிர் எரிகண்
முழைவாளரி குமிறும்முயர் முதுகுன்றடை வோமே.

விளையாததொர் பரிசில்வரு பசுபாசவே தனையொண்
டளையாயின தவிரவ்வருள் தலைவன்னது சார்பாம்
களையார்தரு கதிராயிரம் உடையவ்வவ னோடு
முளைமாமதி தவழும்முயர் முதுகுன்றடை வோமே.

சுரர்மாதவர் தொகுகின்னரர் அவரோதொலை வில்லா
நரரானபன் முனிவர்தொழ இருந்தானிடம் நலமார்
அரசார்வர அணிபொற்கல னவைகொண்டுபன் னாளும்
முரசார்வரு மணமொய்ம்புடை முதுகுன்றடை வோமே.

அறையார்கழல் அந்தன்றனை அயில்மூவிலை யழகார்
கறையார்நெடு வேலின்மிசை யேற்றானிடங் கருதில்
மறையாயின பலசொல்லியொண் மலர்சாந்தவை கொண்டு
முறையால்மிகு முனிவர்தொழு முதுகுன்றடை வோமே.

ஏவார்சிலை எயினன்னுரு வாகியெழில் விசயற்
கோவாதவின் னருள்செய்தஎம் மொருவற்கிடம் உலகில்
சாவாதவர் பிறவாதவர் தவமேமிக வுடையார்
மூவாதபன் முனிவர்தொழு முதுகுன்றடை வோமே.

தழல்சேர்தரு திருமேனியர் சசிசேர்சடை முடிய
மழமால்விடை மிகவேறிய மறையோனுறை கோயில்
விழவோடொலி மிகுமங்கையர் தகுமாடக சாலை
முழவோடிசை நடமுஞ்செயும் முதுகுன்றடை வோமே.

செதுவாய்மைகள் கருதிவ்வரை யெடுத்ததிற லரக்கன்
கதுவாய்கள்பத் தலறியிடக் கண்டானுறை கோயில்
மதுவாயசெங் காந்தள்மலர் நிறையக்குறை வில்லா
முதுவேய்கள்முத் துதிரும்பொழில் முதுகுன்றடை வோமே.

இயலாடிய பிரமன்னரி இருவர்க்கறி வரிய
செயலாடிய தீயாருரு வாகியெழு செல்வன்
புயலாடுவண் பொழில்சூழ்புனற் படப்பைத்தடத் தருகே
முயலோடவெண் கயல்பாய்தரு முதுகுன்றடை வோமே.

அருகரொடு புத்தரவ ரறியாவரன் மலையான்
மருகன்வரும் இடபக்கொடி யுடையானிடம் மலரார்
கருகுகுழன் மடவார்கடி குறிஞ்சியது பாடி
முருகன்னது பெருமைபகர் முதுகுன்றடை வோமே.

முகில்சேர்தரு முதுகுன்றுடை யானைம்மிகு தொல்சீர்ப்
புகலிந்நகர் மறைஞானசம் பந்தன்னுரை செய்த
நிகரில்லன தமிழ்மாலைகள் இசையோடிவை பத்தும்
பகரும்மடி யவர்கட்கிடர் பாவம்மடை யாவே.

1.13 திருவியலூர் — பண்: நட்டபாடை

குரவங்கமழ் நறுமென்குழல் அரிவையவள் வெருவ
பொருவெங்கரி படவென்றதன் உரிவையுடல் அணிவோன்
அரவும்மலை புனலும்மிள மதியுந்நகு தலையும்
விரவுஞ்சடை யடிகட்கிடம் விரிநீர்விய லூரே.

ஏறார்தரும் ஒருவன்பல உருவன்னிலை யானான்
ஆறார்தரு சடையன்னன லுருவன்புரி வுடையான்
மாறார்புரம் எரியச்சிலை வளைவித்தவன் மடவாள்
வீறார்தர நின்றானிடம் விரிநீர்விய லூரே.

செம்மென்சடை யவைதாழ்வுற மடவார்மனை தோறும்
பெய்ம்மின்பலி எனநின்றிசை பகர்வாரவ ரிடமாம்
உம்மென்றெழும் அருவித்திரள் வரைபற்றிட உறைமேல்
விம்மும்பொழில் கெழுவும்வயல் விரிநீர்விய லூரே.

அடைவாகிய அடியார்தொழ அலரோன்றலை யதனில்
மடவாரிடு பலிவந்துண லுடையானவ னிடமாங்
கடையார்தர அகிலார்கழை முத்தம்நிரை சிந்தி
மிடையார்பொழில் புடைசூழ்தரு விரிநீர்விய லூரே.

எண்ணார்தரு பயனாயய னவனாய்மிகு கலையாய்ப்
பண்ணார்தரு மறையாயுயர் பொருளாயிறை யவனாய்க்
கண்ணார்தரும் உருவாகிய கடவுள்ளிட மெனலாம்
விண்ணோரொடு மண்ணோர்தொழு விரிநீர்விய லூரே.

வசைவிற்கொடு வருவேடுவ னவனாய்நிலை யறிவான்
திசையுற்றவர் காணச்செரு மலைவான்நிலை யவனை
அசையப்பொரு தசையாவணம் அவனுக்குயர் படைகள்
விசையற்கருள் செய்தானிடம் விரிநீர்வியலூரே.

மானார்அர வுடையான்இர வுடையான்பகல் நட்டம்
ஊனார்தரும் உயிரானுயர் விசையான்விளை பொருள்கள்
தானாகிய தலைவன்னென நினைவாரவ ரிடமாம்
மேனாடிய விண்ணோர்தொழும் விரிநீர்விய லூரே.

பொருவாரெனக் கெதிராரெனப் பொருப்பையெடுத் தான்றன்
கருமால்வரை கரந்தோளுரங் கதிர்நீள்முடி நெரிந்து
சிரமாயின கதறச்செறி கழல்சேர்திரு வடியின்
விரலாலடர் வித்தானிடம் விரிநீர்விய லூரே.

வளம்பட்டலர் மலர்மேலயன் மாலும்மொரு வகையால்
அளம்பட்டறி வொண்ணாவகை அழலாகிய அண்ணல்
உளம்பட்டெழு தழல்தூணதன் நடுவேயொரு உருவம்
விளம்பட்டருள் செய்தானிடம் விரிநீர்விய லூரே.

தடுக்காலுடல் மறைப்பாரவர் தவர்சீவர மூடிப்
பிடக்கேயுரை செய்வாரொடு பேணார்நமர் பெரியோர்
கடற்சேர்தரு விடமுண்டமு தமரர்க்கருள் செய்த
விடைச்சேர்தரு கொடியானிடம் விரிநீர்விய லூரே.

விளங்கும்பிறை சடைமேலுடை விகிர்தன்விய லூரைத்
தளங்கொண்டதொர் புகலித்தகு தமிழ்ஞானசம் பந்தன்
துளங்கில்தமிழ் பரவித்தொழும் அடியாரவர் என்றும்
விளங்கும்புகழ் அதனோடுயர் விண்ணும்முடை யாரே.

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் — யோகாநந்தேசுவரர். தேவியார் — சவுந்தரநாயகியம்மை; சாந்தநாயகியம்மை என்றும் பாடம்.

1.14 திருக்கொடுங்குன்றம் — பண்: நட்டபாடை

வானிற்பொலி வெய்தும்மழை மேகங்கிழித் தோடிக்
கூனற்பிறை சேருங்குளிர் சாரற்கொடுங் குன்றம்
ஆனிற்பொலி வைந்தும்மமர்ந் தாடியுல கேத்தத்
தேனிற்பொலி மொழியாளொடு மேயான்திரு நகரே.

மயில்புல்குதண் பெடையோடுடன் ஆடும்வளர் சாரல்
குயிலின்னிசை பாடுங்குளிர் சோலைக்கொடுங் குன்றம்
அயில்வேல்மலி நெடுவெஞ்சுடர் அனலேந்திநின் றாடி
எயில்முன்பட எய்தானவன் மேயவ்வெழில் நகரே.

மிளிரும்மணி பைம்பொன்னொடு விரைமாமல ருந்திக்
குளிரும்புனல் பாயுங்குளிர் சாரற்கொடுங் குன்றம்
கிளர்கங்கையொ டிளவெண்மதி கெழுவுஞ்சடை தன்மேல்
வளர்கொன்றையும் மதமத்தமும் வைத்தான்வள நகரே.

பருமாமத கரியோடரி யிழியும்விரி சாரல்
குருமாமணி பொன்னோடிழி யருவிக்கொடுங் குன்றம்
பொருமாஎயில் வரைவிற்றரு கணையிற்பொடி செய்த
பெருமானவன் உமையாளொடு மேவும்பெரு நகரே.

மேகத்திடி குரல்வந்தெழ வெருவிவ்வரை யிழியும்
கூகைக்குலம் ஓடித்திரி சாரற்கொடுங் குன்றம்
நாகத்தொடும் இளவெண்பிறை சூடிந்நல மங்கை
பாகத்தவன் இமையோர்தொழ மேவும்பழ நகரே.

கைம்மாமத கரியின்னினம் இடியின்குர லதிரக்
கொய்ம்மாமலர்ச் சோலைபுக மண்டுங்கொடுங் குன்றம்
அம்மானென உள்கித்தொழு வார்கட்கருள் செய்யும்
பெம்மானவன் இமையோர்தொழ மேவும்பெரு நகரே.

மரவத்தொடு மணமாதவி மௌவல்லது விண்ட
குரவத்தொடு விரவும்பொழில் சூழ்தண்கொடுங் குன்றம்
அரவத்தொடு மிளவெண்பிறை விரவும்மலர்க் கொன்றை
நிரவச்சடை முடிமேலுடன் வைத்தான்நெடு நகரே.

முட்டாமுது கரியின்னினம் முதுவேய்களை முனிந்து
குட்டாச்சுனை யவைமண்டிநின் றாடுங்கொடுங் குன்றம்
ஒட்டாவரக் கன்றன்முடி ஒருபஃதவை யுடனே
பிட்டானவன் உமையாளொடு மேவும்பெரு நகரே.

அறையும்மரி குரலோசையை அஞ்சியடும் ஆனை
குறையும்மன மாகிம்முழை வைகுங்கொடுங் குன்றம்
மறையும்மவை யுடையானென நெடியானென இவர்கள்
இறையும்மறி வொண்ணாதவன் மேயவ்வெழில் நகரே.

மத்தக்களி றாளிவ்வர வஞ்சிம்மலை தன்னைக்
குத்திப்பெரு முழைதன்னிடை வைகுங்கொடுங் குன்றம்
புத்தரொடு பொல்லாமனச் சமணர்புறங் கூறப்
பத்தர்க்கருள் செய்தானவன் மேயபழ நகரே.

கூனற்பிறை சடைமேல்மிக வுடையான்கொடுங் குன்றைக்
கானற்கழு மலமாநகர்த் தலைவன்நல கவுணி
ஞானத்துயர் சம்பந்தன நலங்கொள்தமிழ் வல்லார்
ஊனத்தொடு துயர்தீர்ந்துல கேத்தும்மெழி லோரே.

இத்தலம் பாண்டிநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் — கொடுங்குன்றேசுவரர்; கொடுங்குன்றீசர் என்றும் பாடம். தேவியார் — அமுதவல்லியம்மை; குயிலமுதநாயகி என்றும் பாடம்.

1.15 திருநெய்த்தானம் — பண்: நட்டபாடை

மையாடிய கண்டன்மலை மகள்பாகம துடையான்
கையாடிய கேடில்கரி யுரிமூடிய வொருவன்
செய்யாடிய குவளைம்மலர் நயனத்தவ ளோடும்
நெய்யாடிய பெருமானிடம் நெய்த்தானமெ னீரே.

பறையும்பழி பாவம்படு துயரம்பல தீரும்
பிறையும்புனல் அரவும்படு சடையெம்பெருமா னூர்
அறையும்புனல் வருகாவிரி அலைசேர்வட கரைமேல்
நிறையும்புனை மடவார்பயில் நெய்த்தானமெ னீரே.

பேயாயின பாடப்பெரு நடமாடிய பெருமான்
வேயாயின தோளிக்கொரு பாகம்மிக வுடையான்
தாயாகிய வுலகங்களை நிலைபேறுசெய் தலைவன்
நேயாடிய பெருமானிடம் நெய்த்தானமெ னீரே.

சுடுநீறணி யண்ணல்சுடர் சூலம்மனல் ஏந்தி
நடுநள்ளிருள் நடமாடிய நம்பன்னுறை யிடமாம்
கடுவாளிள அரவாடுமிழ் கடல்நஞ்சம துண்டான்
நெடுவாளைகள் குதிகொள்ளுயர் நெய்த்தானமெ னீரே.

நுகராரமொ டேலம்மணி செம்பொன்னுரை யுந்திப்
பகராவரு புனற்காவிரி பரவிப்பணிந் தேத்தும்
நிகரான்மண லிடுதன்கரை நிகழ்வாயநெய்த் தான
நகரானடி யேத்தந்நமை நடலையடை யாவே.

விடையார்கொடி யுடையவ்வணல் வீந்தார்வெளை யெலும்பும்
உடையார்நறு மாலைச்சடை யுடையாரவர் மேய
புடையேபுனல் பாயும்வயல் பொழில்சூழ்தணெய்த் தானம்
அடையாதவ ரென்றும்அம ருலகம்மடை யாரே.

நிழலார்வயல் கமழ்சோலைகள் நிறைகின்றநெய்த் தானத்
தழலானவன் அனலங்கையி லேந்தியழ காய
கழலானடி நாளுங்கழல் லாதேவிட லின்றித்
தொழலாரவர் நாளுந்துய ரின்றித்தொழு வாரே.

அறையார்கட லிலங்கைக்கிறை யணிசேர்கயி லாயம்
இறையாரமுன் எடுத்தான்இரு பதுதோளிற ஊன்றி
நிறையார்புனல் நெய்த்தானன்நன் நிகழ்சேவடி பரவக்
கறையார்கதிர் வாளீந்தவர் கழலேத்துதல் கதியே.

கோலம்முடி நெடுமாலொடு கொய்தாமரை யானும்
சீலம்மறி வரிதாயொளி திகழ்வாயநெய்த் தானம்
காலம்பெற மலர்நீரவை தூவித்தொழு தேத்தும்
ஞாலம்புகழ் அடியாருடல் உறுநோய்நலி யாவே.

மத்தம்மலி சித்தத்திறை மதியில்லவர் சமணர்
புத்தரவர் சொன்னம்மொழி பொருளாநினை யேன்மின்
நித்தம்பயில் நிமலன்னுறை நெய்த்தானம தேத்தும்
சித்தம்முடை யடியாருடல் செறுநோயடை யாவே.

தலம்மல்கிய புனற்காழியுள் தமிழ்ஞானசம் பந்தன்
நிலம்மல்கிய புகழான்மிகு நெய்த்தானனை நிகரில்
பலம்மல்கிய பாடல்லிவை பத்தும்மிக வல்லார்
சிலமல்கிய செல்வன்னடி சேர்வர்சிவ கதியே.

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் — நெய்யாடியப்பர். தேவியார் — வாலாம்பிகையம்மை.

Source Colophon

Tamil source text from Project Madurai PM0150: campantar tEvAram 1 part I (verses 1–721). Etext preparation in romanized/transliteration format by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, Germany. Converted to Tamil script (TSCII, later Unicode) by Mani Manivannan. Proof-reading by P.K. Ilango. PDF and web version by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. © Project Madurai 1999–2004.

Project Madurai is an open, voluntary, worldwide initiative devoted to the preparation of electronic texts of Tamil literary works and their free distribution on the Internet. The source text is freely distributable with the header page intact.

🌲