Hymns of Thirugnanasambandar

The Tevaram (தேவாரம்) is the most sacred text of Shaiva Siddhanta — one of the oldest surviving Hindu philosophical traditions, with over two hundred million adherents. Composed in the seventh century CE by the three Nayanar poet-saints Thirugnanasambandar, Thirunavukkarasar (Appar), and Sundarar, the Tevaram comprises the first seven volumes of the Panniru Tirumurai, the canonical twelve-volume collection of Tamil Shaiva devotional poetry.

Thirugnanasambandar (திருஞானசம்பந்தர்), the child-saint of Sirkali, is said to have begun composing these hymns at the age of three, when Shiva and Parvati appeared to him at the temple tank and fed him divine milk. His hymns are organized into patikams — groups of ten or eleven verses, each composed for a specific temple and set to a specific pann (musical mode). The First Tirumurai contains sixty-six of Sambandar's patikams; this volume presents patikams 1.67 onward, continuing the First Tirumurai from where Part 1 left off.

Of the Tevaram's 796 patikams, fewer than ninety have ever been translated into English in any freely available form. This translation presents patikams from the second half of the First Tirumurai, translated directly from the Classical Tamil source text.

Good Works Translation from Classical Tamil. Source text from Project Madurai (PM0151), prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, with proof-reading by P.K. Ilango and web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram.

1.67 — Tiruppallanam (திருப்பழனம்)

Pann: Takkessi (தக்கேசி). Temple: Tiruppallanam, Chola country. The temple stands near the Kaveri river, and Sambandar's verses evoke the river, the laden fruit-trees, and the ceaseless festival music of this sacred town. The refrain throughout is "He is the Lord of the city of Pallanam" (பழனநகராரே).

He chants the Vedas, wears the white sacred thread, rides the white bull —
radiant, surrounded by his spirit-host, wearing the flayed hide of the tiger.
As devotees stand and call to him:
"O Lord! O Naked One! O Trustworthy One!" —
and worship his feet,
He destroys their sins.
He is the Lord of the city of Pallanam.

He has the eye above his eyes, the crescent moon upon his matted locks.
When Yama came, blood streaming from his wounds like a river,
my Father, the Great Lord, without a thought,
kicked him from behind and destroyed him.
Together with the daughter of the Himalayas,
in the fragrant groves where music-laden bees hum —
He is the Lord of the city of Pallanam.

The crescent moon and the sacred waters are lodged in his matted locks.
His chosen home is the cremation ground
where ghosts with drum-wide eyes make their dwelling —
the Lord and head of all the world's people.
Devotees take up the resounding flowers and praise him,
dancing and singing,
where drums and conches and offerings never cease —
He is the Lord of the city of Pallanam.

In the cremation ground where the owls with their lofty beaks cry and shriek,
where his spirit-host sings and dances in the night,
who receives the honey offered in the beautiful skull of Brahma —
the Great Lord who rules over us,
the Supreme, the Blessed One, the Highest God —
He is the Lord of the city of Pallanam.

Who burned the three great fortresses with his noble fierce bow —
the Lord whose banner bears the deadly bull.
Where the lovely peacocks and cuckoos gather,
where the Kaveri flows as wide as the sea,
where ripe fragrant mangoes leap and knock against each other,
where jackfruit is carried in by the waves —
He is the Lord of the city of Pallanam.

Where the flute's voice, the conch's call, and the festival's sound never cease —
who brought the city walls to ash, praised by devotees who bear the skull-bowl.
Where coconut trees hang heavy with fruit,
where plantain grows, where betel-nut palms shed their blossoms —
He is the Lord of the city of Pallanam.

He speaks no untruth, and those who praise him
in the proper measure glorify his sacred form —
red of body, with the darkened throat,
his broad chest adorned with the white sacred thread.
Whose hands move in the dance,
in whose water-laden matted locks the crescent moon rests,
who wears with him the gently swaying serpent —
He is the Lord of the city of Pallanam.

The one whose powerful shoulders bore the cloud-touching mountain —
Ravana, who raised it up in his arrogance —
who pressed down his ten heads and twenty arms
until they were crushed.
The trustworthy one who smears himself with the ash of the burning ground,
surrounded by fields of fresh and fragrant lotus blossoms —
He is the Lord of the city of Pallanam.

With the fragrant garland of cassia and its honeybees
wreathed in his brown-red matted locks —
the skies themselves could not be measured
when Vishnu strode the three worlds below,
and Brahma on his long lotus could not find him:
the one whose broad chest is adorned with earth-like sacred ash —
He is the Lord of the city of Pallanam.

Those who run off without washing the bowl and eat their mixed gruel —
no one praises the petty words they speak.
But here, the bees drink deep of the honey
from the lotus blossoms in abundance,
making the ancient glorious music of the bee-sitar —
He is the Lord of the city of Pallanam.

In Venupuram, where bamboo-pearls tower high and fragrance spreads abroad,
Gnanasambanthan — great in the saving power of the tongue —
upon the Great Lord of Pallanam, sweet in all that is spoken of him,
these ten garland-verses bright at the gate:
those who master them shall be truly blessed.

Temple: Tiruppallanam (திருப்பழனம்), Chola country. Lord: Apatsagayar (ஆபத்சகாயர், "the Aid in Adversity"). Lady: Periya Nayakiyammai (பெரியநாயகியம்மை).

1.68 — Tirukailasam (திருக்கயிலாயம்)

Pann: Takkessi (தக்கேசி). Temple: Mount Kailash (திருக்கயிலாயம்), Shiva's Himalayan abode. This patikam evokes Kailash as a landscape of cold heights, dark serpents, and wild creatures — and weaves through it the myths of the Lingodbhava (Shiva as the infinite column of fire) and Ravana crushed beneath the mountain. One verse is lost. Refrain: "He is the one of Mount Kailash" (கயிலைமலையாரே).

His form is covered in sacred ash, he wears the tiger skin,
the twisted sacred thread gleams upon his chest,
adorned with fragrant cassia mingled with ash,
his throat marked with the darkened stain.
On the slopes where the thunderous roar sets the tigers to flight —
who has the swift bull upon his banner:
He is the one of Mount Kailash.

He of the twisted matted locks, gentle to his devotees —
the God's Great Lord who joyfully holds
the lady of parrot-sweet speech visible within his form.
On whose mountain the great serpent swallows the mighty elephant
as the darkness deepens and grows thick —
with darkened throat and red-bright body:
He is the one of Mount Kailash.

Who wrapped himself in an elephant's hide, making the lady tremble,
upon whose crown the moon and the sacred river rest —
the God of gods, thought upon by those who seek his sacred feet,
who bears the trident, where the grey-tusked one makes his home,
surrounded by groves and gardens and cold rocky pools:
He is the one of Mount Kailash.

Who swallowed the poison from the ocean surrounded by the three waters,
the Primal One — whose sacred forehead eye reddened
when Manmatha's beautiful form was burned to ash.
On the mountain where the tiger, burning with rage,
seeks its prey upon the long high rocky ledges:
He is the one of Mount Kailash.

He who takes one form and many forms — the singular one
whose sacred feet the worthy seek to reach.
Those who think rightly and who merit seeking him, gathering together,
run along the path of the dark cool slopes in the night's confusion,
while young elephant calves and the she-elephants
come to rest at the mountain's foot:
He is the one of Mount Kailash.

Whose crown blazes with pollen-laden cassia,
who holds the embracing Lady as half of his sacred form —
the holy one among the ancient world of cold and snow,
who dwells with the sages, who bestowed the four foundations of righteousness,
with the dangling earring, and the fullness of the Vedas:
He is the one of Mount Kailash.

[Verse 7 of this patikam is lost — the source records: "The 7th verse of this patikam has been lost."]

Who strung the bow and sent a blazing bright arrow to burn the three cities —
who placed his finger to bring down Ravana's mighty shoulders and ten crowns —
who welcomed the weapons he offered and took him as a devotee,
who angrily kicked with his sacred foot when Yama came approaching:
He is the one of Mount Kailash.

Who wanders seeking alms in this world, wearing
the gleaming jeweled serpent as a splendid necklace —
when the two who praised him — Vishnu and Brahma —
ran everywhere seeking him but could not contain him,
he blazed forth as a towering column of fire beyond all seeing:
He is the one of Mount Kailash.

The harsh-tongued Jains who proclaim their worthless prizes,
the deceitful Buddhists —
he does not receive the contentious words they speak,
but is precious to those who praise him.
Who wanders here with one bull, seeking alms,
while those who mock him drift away dishonored —
he is as you conceive him in your heart:
He is the one of Mount Kailash.

Sambanthan of Kazhi, famous, surrounded by the war-roiling sea —
upon the Lord of Kailash where the dark clouds make their home on the slopes —
these garlands of true words, imperfectly spoken as they are:
for those devotees who recite them,
no illness shall come upon them,
and they shall dwell with hearts fixed in the world of the celestials.

Temple: Mount Kailash (திருக்கயிலாயம்). Lord: Kailasanatha (கயிலாயநாதர்). Lady: Parvatiammai (பார்வதியம்மை).

1.69 — Tiru Annamalai (திருஆண்ணாமலை)

Pann: Takkessi (தக்கேசி). Temple: Tiru Annamalai — Arunachala, the sacred fire-mountain at Tiruvannamalai. Among Shiva's five element-temples (pancha bhuta stalas), Arunachala is fire. The mountain itself is revered as Shiva. Sambandar's verses weave together the wild mountain landscape — herds of elephant, tribal women on watchtower platforms, bamboo shedding pearls of moisture — with the great Shaiva myths: the Lingodbhava and Ravana beneath the mountain. Refrain: "He is the one of Annamalai" (அண்ணாமலையாரே).

Devotees take up flower-laden blossoms and worship him, praising him;
even the celestials praise him.
When he burned the three unconquerable cities
he showed grace to the three.
Where the pure great rain falls and thunders and the cattle herds take fright,
where the does of the forest come to rest upon the mountain slopes:
He is the one of Annamalai.

The God's Great Lord who wears the crescent that splits the clouds —
holding the poison in his throat seems like a virtue, too.
Where the hunter women who speak fierce words
climb the watchtower platforms,
and the parrots of sweet speech call out "Is it you?":
He is the one of Annamalai.

The Great Lord who stands as the fullness of knowledge —
that he removes the fullness of suffering from his good devotees
also seems like a true virtue.
Where boar-herds and packs of deer and bears descend in the night,
where herds of elephants come to rest upon the slopes:
He is the one of Annamalai.

Who has Uma of the adorned waist as his half —
the God's Great Lord who rules the celestials —
whose matted locks flower and flourish, who rides one bull,
who struck the unyielding fortresses.
Where the great-trunked elephant in rut, not finding the she-elephant who slipped away,
wanders calling for her and then sleeps upon the slopes:
He is the one of Annamalai.

Who shines in his form, who has Uma as his half —
the God's Great Lord who rules the celestials —
who once bent his battle-bow, set it as a rest,
and caused red fire to rise from it.
Where great gems and pearls, gathered by mountain-tribe farmers in season,
flow down the slopes alongside cascades of waterfalls:
He is the one of Annamalai.

Praised by his devotees for countless ages —
the God's Great Lord of the celestials —
the immaculate one's temple, where those who think of him and worship
have their sins destroyed.
Where the cowherd, not finding the lowing buffalo that has strayed,
plays his flute while walking,
and all the cattle come together upon the slopes:
He is the one of Annamalai.

The temple of the Supreme who destroys
the long-bound sins and the accumulated karma
of those devoted ones who stay and worship.
Where the ancient sound of drums rises first from the old rock-peaks,
where the crescent moon of dusk comes to rest upon the slopes:
He is the one of Annamalai.

Ravana, forgetting his place, thinking of his strength,
lifted the mountain in his arrogance —
who crushed his shoulders down until they broke,
and then gave him grace in full.
When the gods implored him "Show your power and show your grace!" —
he showed forth righteousness and gave grace:
He is the one of Annamalai.

Neither Vishnu nor Brahma could seek and find the God's Great Lord —
but the bamboo, bursting and brimming, drops many pearls,
and the mountain-tribe women gather together,
dancing and singing, saying "Come, take them!" —
measuring out the pearl-laden slopes:
He is the one of Annamalai.

Do not heed the words of those Jains
who pluck their own hair and stand there eating —
they are fools. Instead, cherish him and worship.
The permanently abiding temple of him who has as his half
Uma of the round-breasted form —
where throngs of multi-storied bees come together to rest upon the slopes:
He is the one of Annamalai.

Upon the one of Annamalai, where serpents move on the slopes in the night —
Gnanasambanthan of Kazhi, praised by the good:
these ten songs, abounding in words —
all those who master them
shall live permanently, worshipped by the celestials.

Temple: Tiru Annamalai (திருஆண்ணாமலை) — Arunachala, Tiruvannamalai. The fire-mountain, one of the five pancha bhuta stalas: Shiva as agni (fire). No lord or lady epithets are given in the source for this temple.

1.70 — Tiru Ingkoymalai (திரு ஈங்கோய்மலை)

Pann: Takkesi (தக்கேசி). Temple: Tiru Ingkoymalai, the Sacred Ingkoy Mountain. A forest shrine on a hillside where Shiva dances with fire through the night — where bears and lions roam the slopes, herds of boar descend to the valleys, and flowers and cardamom breathe their fragrance. The refrain throughout is "He is the Lord of Ingkoy Mountain" (ஈங்கோய்மலையாரே).

Wearing cool moon-touching matted locks, datura blossoms on his crown,
with the doe-eyed goddess of honey-sweet speech as his half —
the divine one dances with fire through the forest night
while all the worlds give praise.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, where herds of boar roam down the slopes.

Bearing the trident, taking the cremation ground as his night abode,
beautiful matted locks hanging low,
while flute, lute, and drum resound together —
the Supreme One dances for the milk-tongued Lady to behold.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, where cardamom and cinnamon breathe their fragrance.

He of the forehead eye, the dark-stained throat, the elephant-hide mantle —
crescent moon in his sky-touching locks, bull upon his banner —
the Great Lord who smears white ash on the chest where half is woman.
He rules us.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, where bears and lions roam the slopes.

With the mountain king's daughter of orderly tresses beside him,
crescent moon and river water and moonlight in his cool matted locks —
drum and flute and anklet all resounding,
the Lord dances with fire through the cremation ground.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, where captive bees hum among the flowering slopes.

Adorned with ash from the burning ground, bearing the forehead eye,
many fragrant blossoms settled in his cool hanging locks,
with the soft-fingered Lady as his half —
our Lord dances fire through the cremation ground.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, whose slopes breathe deep fragrance.

Ash-covered chest, konrai garlands and serpent, river in his locks —
with a single fierce arrow he burned the three cities of the demons.
Great Lord of the gods, riding the red-eyed mighty white bull,
with Uma at his side —
He is the Lord of Ingkoy Mountain.

The strange one who removes entangling karma and bestows grace,
blooming konrai and the moon on his matted crown,
carrying skull and fire,
while Brahma rests on his lotus —
he who rules me, with Uma —
He is the Lord of Ingkoy Mountain.

The glory-spreading king of Lanka, whose mountain-massive shoulders lifted Kailash —
when a single toe pressed down, his ten crowns were crushed,
and he cried in praise: "O Pure One!" —
compassion was shown.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, with Uma at his side.

Wearing the striped tiger's hide, inseparably beside the mountain king's daughter,
the one who loves to dance —
his form rose as limitless fire,
so that even Vishnu and Brahma could not fathom his height.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, our Great Lord.

Heed not the quarrelsome Jains standing rigid in their robes,
nor the mindless monks who wander with skull-begging bowls,
concerned only with their bellies.
With Uma as his partner, he of the twisted matted locks,
Great Lord of the immortals —
He is the Lord of Ingkoy Mountain.

These ten songs for the Lord of Ingkoy Mountain —
surrounded by beautiful pools and groves —
from Sambandar of Sirkazhi, where festival sounds and unceasing drums never still:
those who master them shall shed all sorrow.

Temple: Tiru Ingkoymalai. No lord or lady name is given in the source for this temple.

1.71 — Tirunārāiyur-Chittīśvaram (திருநறையூர்ச்சித்தீச்சரம்)

Pann: Takkesi (தக்கேசி). Temple: Tirunārāiyūr-Chittīśvaram, the Citteśvara shrine at Nārāiyūr. A town of festival drums and chariot processions, honeybees and garden tanks. The refrain throughout is "He is the Lord of Chittishvaram" (சித்தீச்சரத்தாரே).

He of crescent-bearing locks, tiger hide, and wide-mouthed serpent —
the blue-throated skull-bearer, the skeletal lord —
when devotees sing Vedic melody in their homes
He rejoices there.
He is the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr, where captive bees fill the air with honey.

Swelling matted locks bearing water and fire,
while the ganas sing,
with his beloved Lady inseparable at his side, riding the single bull,
crowned with fragrant konrai, vanni, and datura —
He is the Lord of Chittishvaram, where red-legged swans and their mates rest at the cool ponds.

Crown of matted locks and sprouting white moon, ageless of body,
sacred thread smeared with ash, tiger-skin garment,
twisted locks hanging low —
He is the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr of banner-bearing mansions, where schools of carp leap in the fragrant ponds.

Rear-flowing locks hung with a grinning skull, bearing Brahma's head,
a lightning-bright form, a conch-earring shining in one ear,
golden konrai, ochna, punn'ai, and champak flowers —
He is the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr, wealthy shrine of the venerable ones.

The water-crowned, dark-throated one whose tongue brims with the Vedas —
as devotees and siddhas of earth-filling fame sing and dance,
festival drums and chariot music spread in all directions —
He is the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr of glorious, radiant beauty.

Long matted locks garlanded with konrai and fragrant blossoms,
a body of blazing golden fire and coral beauty —
beautiful mansions surround him,
and the shining tower touches the moon.
He is the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr.

Beautiful matted locks, crane's feather, lovely datura,
body like fire adorned with white ash, flowing loincloth —
snake and tiger skin draped together,
riding the bull with ankle bells resonating —
the Lord of Chittishvaram comes.

The king of Lanka surrounded by ocean shores,
who lifted Kailash with mountain-like shoulders —
when his crowns were crushed and with single mind he sang unceasing songs,
boundless grace was given.
He is the Lord of Chittishvaram in wealthy Nārāiyūr of wave-washed waters.

Vishnu and Brahma sought but could not find him,
yet he dwells in the minds of all who hold him in thought —
devotees, the Vedas, and all the celestials
bow their crowns and cry: "O Primal One, grant grace!"
He is the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr, where thick red paddy fields shine.

O wanderers! Heed not the standing-eating Jains
or the bowl-bearing monks in their long robes who know nothing.
Like milk the calf leaves upon the mother's breast, his grace overflows the skull —
go to Nārāiyūr and drink deep.
He is the Lord of Chittishvaram.

These songs of Sambandar of Sirkazhi, ringed by peacock-filled groves —
for the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr,
where cuckoos fill the mahavika vines and punn'ai blooms,
where fish-filled tanks shimmer —
those who master them shall have their sins destroyed.

Temple: Tirunārāiyūr-Chittīśvaram. No lord or lady name is given in the source for this temple.

1.72 — Tirukkudantai-Kārōṇam (திருக்குடந்தைக்காரோணம்)

Pann: Takkesi (தக்கேசி). Temple: Tirukkudantai-Kārōṇam, the Kārōṇam shrine at Kudantai (Kumbakonam), in the Chola country. A great city of mansion-lined streets, towers that touch the moon, the full-banked Kaveri river, and fragrant groves. Lord: Sōmanātar; Lady: Tēnārmoḻiyammāi, the honey-tongued one. The refrain throughout is "He is the Lord of Kārōṇam" (காரோணத்தாரே).

With the full-bosomed Lady as his half,
long matted locks bearing Ganga and the moon,
the single forehead eye, a sharp battle axe in his hand —
the beautiful youth of Kumbakonam, our Father of the dark throat —
He is the Lord of Kārōṇam.

As crowned kings and fawn-eyed ladies and all three worlds
spread praise and bow at his feet —
the Beautiful Youth of Kudantai's mansion-lined streets, bull-banner raised —
He is the Lord of Kārōṇam, amid fragrant groves full of peacocks.

With the mountain girl as his half, fire in his palm,
amid cluster-bearing coconut and cool banana trees —
he of the gold-adorned chest and sprouting white smile, ageless as the moon,
beloved of the arts-worded ladies —
He is the Lord of Kārōṇam in beautiful Kumbakonam.

Where flower-filled waters push their fragrance forward,
where pollen-thick groves encircle the beautiful precincts of cool Kumbakonam —
with the Lady as his half, going from home to home begging alms,
earrings hanging, dark-throated —
He is the Lord of Kārōṇam.

Flower-filled tanks of blooming lotus and red water lily,
brahmins of god-devoted minds praising his feet with glory,
calling cuckoos and dancing peacocks and sweet-worded parrots —
He is the Lord of Kārōṇam in beautiful Kudantai, ringed by garden-groves.

When Arjuna stood his ground, stringing his fierce fiery arrows
against the approach of old age and death's decree,
the Beautiful Youth of Kumbakonam saw his steadfast state and showed grace.
Those who worship him are healed of every afflicting disease —
Death cannot reach them —
He is the Lord of Kārōṇam.

Bearing a skull, wandering the worlds seeking alms,
wearing deer skin and tiger garment and elephant hide cloak,
with the honey-voiced Lady delightedly at his side —
the wealthy Lord who possesses the forest dance —
He is the Lord of Kārōṇam in shining Kumbakonam.

The proud demon-king of Lanka, mountain-massive of shoulder, lifted Kailash —
when a single toe pressed down, his ten crowns were crushed;
then, hearing his unceasing song of praise,
the Lord gave him a bright sword.
He is the Lord of Kārōṇam in cool Kudantai, encircled by the full-banked Kaveri.

Dark Vishnu and red-lotus-seated Brahma went off in all directions searching
but could not measure his form.
The difficult-to-know deity, the dark-throated, the death of Death —
He is the Lord of Kārōṇam in shining Kumbakonam.

Speak not with the shameless Jains who know no good,
nor with the hermit women who care nothing for purity and never cleanse their filth.
He who holds a serpent, he whose moon-touching mansions fill Kudantai's wide streets —
He is the Lord of Kārōṇam.

These ten garlands of beautiful words by Sambandar of Sirkazhi —
for the beautiful wealthy Lord of Kārōṇam amid dark dense groves:
those who recite them in the world
shall cut off the suffering of womb-born rebirth
and shed all sorrow.

Temple: Tirukkudantai-Kārōṇam, Chola country. Lord: Sōmanātar (சோமநாதர்). Lady: Tēnārmoḻiyammāi (தேனார்மொழியம்மை, "the honey-tongued one").

1.73 — Tirukkānūr (திருக்கானூர்)

Pann: Takkesi (தக்கேசி). Temple: Tirukkānūr, Chola country. Sambandar sings of Shiva as a divine thief — the beautiful mendicant who enters the devotee's home uninvited and steals her heart, her beauty, and her peace. Every refrain names Kānūr and closes with a different epithet. Lord: Semmēni Nāyakar (செம்மேனிநாயகர், "Lord of the Crimson Body"). Lady: Sivayōga Nāyaki (சிவயோகநாயகியம்மை).

Sky-filling radiance abiding on his crown, vanni and konrai,
honey-laden blossoms, Ganga and the crescent moon adorning him —
as the deer-eyed Lady looks on in delight, he dances at evening.
He is the forehead-eyed, bull-riding Lord who dwells in Kānūr.

Upon his long matted locks where the uncrossable flood is held,
a curved crescent moon, a serpent, and konrai blossoms beautifully set —
his gentle speech gives birth to joy; his sons grow in his likeness.
He is the Lord of fragrant ash who dwells in Kānūr, where glory-lilies bloom.

Wearing red konrai blossoms overflowing with honey and wing-bright bees,
singing the Vedas and dancing, riding the great bull —
the Lord came and entered my house and stole my beauty and my virtue.
He is the crescent-locked Lord who dwells in Kānūr, among the dark-leaved groves.

Wearing the sky-filling moon as a circlet, a garland of white,
adorned with bone beads and tortoise shell, his lush matted locks hanging low —
uninvited he came and entered my house and made me sick with longing.
He is the Great Lord of the gods who dwells in Kānūr, among the eye-pleasing groves.

Wearing konrai garlands as a chaplet and the cool moon on his crown,
he came as a wandering mendicant with song and dance of surpassing glory,
begging alms from town to town — and set a burning sickness in my heart.
He is the dark-throated Lord who dwells in Kānūr, among the rain-dark groves.

With dry white bones, ash, and the sacred thread covering his chest,
he came as if humble, crying "Alms!" and entered my very house —
and that thief stole the clarity and modesty right out of my heart!
He is the Lord of the bright white crescent who dwells in Kānūr, where joyful bees make lute-music in the nectar-flowers.

The ageless one with the sprouting white crescent, smiling,
came adorned with flower-laden konrai, speaking many sweet deceits —
as if about to leave, he made me swoon and entered my heart, he of the twisted thread.
He is the God of gods who dwells in Kānūr, among the divine groves.

Singing the beauty of Tamil, playing the veena's rhythm,
with fine drums and mōntai and abundant song never ceasing —
he gave a kumizha-flower complexion and took in return my beautiful form.
He is the coral-hued Lord who dwells in Kānūr, among the fragrant groves.

He whom neither Brahma nor Vishnu, beginning nor end, can fathom —
he abides in thought and on the tongue and on the crown of the head.
He came and entered my heart and dances there morning and evening.
He is my Father, the Great Lord, who dwells in Kānūr of abundant fragrance.

Adorned with tortoise and serpent, boar's white tusk and bone-bead garland —
a thief disguised as an innocent, he set a burning sickness in my heart.
Even four-faced Brahma of the Vedas and the Lord of the serpent-couch praise him —
He is the venerable Lord, the Prosperous One who dwells in Kānūr.

For the Lord who dances in the demon-haunted night, who dwells in Kānūr —
these ten faultless songs by Gnana Sambandar:
those who sing them and worship, standing in praise with weeping and laughter,
making devotion through every hour — they shall cut off all sorrow.

Temple: Tirukkānūr, Chola country. Lord: Semmēni Nāyakar (செம்மேனிநாயகர், "Lord of the Crimson Body"). Lady: Sivayōga Nāyaki (சிவயோகநாயகியம்மை).

1.74 — Tiruppuṟavam (திருப்புறவம்)

Pann: Takkesi (தக்கேசி). Temple: Tiruppuṟavam — another name for Sirkali (சீகாழி), Sambandar's own birthplace. The refrain throughout is "He dwells with Uma" (உமையோடிருந்தானே). Every verse ends with the celestials praising him as he sits with his beloved.

With konrai garlands buzzing with nectar-drunk bees,
his gaze burned to ash the body of the makara-bannered god of desire.
The righteous Lord who made his town at Puṟavam, who burned the three fortress-cities —
as the celestials praise him, he dwells with Uma.

The mighty one in a tiger-skin garment, a hooded serpent
wound as a flower-bright belt over his dress — the Strange One
who flayed the fierce trumpeting elephant alive with his nails, making Puṟavam his abode —
night and day the celestials praise him; he dwells with Uma.

His bound bhūtas singing, ankle-bells ringing at his feet,
the fragrant-haired Lady looking on — he dances fire in the cremation ground.
Our Great Lord, making his home at beautiful Puṟavam ringed by the cool sea —
as the celestials praise him, he dwells with Uma.

Sweet to those who meditate on him, who daily scatter dew-fresh flowers —
he who possesses the single bellowing bull,
Ganga, moon, and fragrant konrai adorning the crown of his flowing locks,
making Puṟavam by the sea his abode — he who owns me as his own:
as the celestials praise him, he dwells with Uma.

Red-eyed serpent, grinning white skull, and sprouting white crescent moon
resting in his matted locks — the bull-rider, wearing the hanging loincloth.
Making beautiful Puṟavam his home, ringed by the swelling sea —
praised everywhere by the celestials, he dwells with Uma.

Tangled locks hanging low, the boar's tusk gleaming,
he wanders from house to house where swan-gaited women dwell, seeking alms —
he who owns me, making beautiful Puṟavam his home among the punnai groves:
as the celestials praise him, he dwells with Uma.

He drank the poison none could swallow, and in that single act of friendship
gave the gods their nectar to shine in heaven — the noble Lord of the bull-banner.
Making Puṟavam his home, where winged bees hum melodies in the flower-groves —
as the countless celestials praise him, he dwells with Uma.

When the sky trembled as he uprooted broad Kailash whole,
the Great Lord pressed down just a little — and the lifter's strong shoulders,
body, and crowns were crushed; then, when his wounds cried out, the Lord showed grace.
The eight-armed one, making Puṟavam his abode — as celestials praise him, he dwells with Uma.

His form is beyond the measure of tall Vishnu and lotus-throned Brahma who sought but could not see him.
His sacred chest rises like a coral mountain, adorned with ash —
making sea-ringed Puṟavam his abode, where thunder-drums resound:
as the celestials praise him, he dwells with Uma.

Leave aside the words of the Jains with their peacock-feather fans
and the witless petty monks!
He whose form is like fire and beautiful heaven and a great host assembled —
making sea-ringed Puṟavam his home, fittingly praised by the celestials, he dwells with Uma.

For the Pure One who dwells with lightning-waisted Uma
at prosperous Puṟavam of gold-bright mansions —
this Tamil garland by the Tamil-skilled Sambandar, composed in devotion:
those who sing and dance it for many days shall never be parted from paradise.

Temple: Tiruppuṟavam — another name for Sirkali (சீகாழி), Sambandar's birthplace.

1.75 — Tiruvengkuru (திருவெங்குரு)

Pann: Kurinji (குறிஞ்சி) — a new pann, distinct from the Takkesi of the preceding patikams. Temple: Tiruvengkuru — yet another name for Sirkali (சீகாழி). The verses are in an extended metre, giving each verse a broader, slower architecture than the standard four-line patikam verse. The refrain throughout is "He delights to dwell in Vengkuru" (வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந்தாரே).

When fierce Death bore down in rage upon the young devotee
who worshipped his feet each morning with fine flowers, hands clasped in praise —
hearing his cry, our Great Lord, Uma's beloved, kicked Death dead before his eyes.
Where evening tides cast conch and coral upon the shore and groves surround all —
He delights to dwell in Vengkuru.

With Woman as his half, crescent and serpent adorning his red matted locks,
singing melody and dancing, our Supreme Lord gathers alms —
where clouds cover the earth, climb the vault of heaven, draw up the tumbling sea,
then rise higher still and descend — his temple towers to the sky.
He delights to dwell in Vengkuru.

Taking a form beyond all measure, he appeared as a fierce hunter
and opposed Arjuna while the Lady watched — then, loving him, granted grace.
Where bees hum in balanced melody amid rows of blossoms,
pollen swarming, nectar splitting and falling through the overflowing groves —
He delights to dwell in Vengkuru.

Adorning his matted locks with bee-bright konrai, vanni, datura,
bael and calotropis in abundance — the bull-rider,
his bhūtas playing kodukotti and pot-drum and deep drums together,
singing radiant melodies and chanting the Veda —
with rushing Ganga on his locks and the white crescent moon, with Uma:
He delights to dwell in Vengkuru.

Ash smeared on his body, drum in hand, beggar's pouch at his side,
he comes to every doorstep seeking alms, captivating the hearts of all who see him.
Bearing his weapon, with carp-eyed Uma dwelling as his half, showing grace —
surrounded by his bull and ghostly host, he goes forth.
He delights to dwell in Vengkuru.

Where the shore-beating sea dashes its waves and flings ashore
conch and oyster in the night, and lustrous pearls rest in the sand,
their radiance driving darkness from all directions —
where brahmins praising the ancient Vedas pour their fire-offerings,
and fragrant incense smoke rises to veil the sky:
He delights to dwell in Vengkuru.

When a maddened elephant charged, terrifying vine-waisted Uma,
he seized it swiftly and flayed it, removing all her fear.
Seated beneath the great sacred banyan, teaching good dharma in wisdom —
when the sugarcane-bow wielder came to afflict him,
one gaze from his eye burned Kama to dust.
He delights to dwell in Vengkuru.

When the graceless demon lifted Kailash, a single toe pressed down —
his many heads and crowns and shoulders all were crushed;
then the Lord gave him a shining sword.
Kong and serunti, bael and datura and konrai sport in his red matted locks —
his temple fragrant with golden vengai blossoms:
He delights to dwell in Vengkuru.

To see our Lord of the river-bearing locks,
Vishnu and Brahma set out to measure him —
one plunging into the earth, one soaring through the sky —
yet both gave up, their journey without end.
His beautiful body shines with white ash, the forehead eye gleams,
the celestials worship him with folded hands —
the Strange One who delights to claim us as his own:
He delights to dwell in Vengkuru.

Leave aside the false words of the naked Jains, Buddhists, and ascetics!
For the petal-throned Lady's sake he destroyed fierce Daksha's boundless sacrifice.
Hunting dogs surround him in the forest, terrifying all who see him —
the Strange One who delights to wear the hunter's guise, whistling fiercely:
He delights to dwell in Vengkuru.

For the Great Lord who delights in the heavenly tower, who dwells in Vengkuru —
these ten true and good words composed by Sambandar, learned in scripture:
those who sing and dance them in melodious devotion
shall ascend the celestials' chariot when it comes for them
and sit in glory, ruling the wide world.

Temple: Tiruvengkuru — another name for Sirkali (சீகாழி), Sambandar's birthplace.

1.76 — Tiru Ilampaiyankoṭṭūr (திரு இலம்பையங்கோட்டூர்)

Pann: Kurinji (குறிஞ்சி). Temple: Ilampaiyankoṭṭūr, Tondainadu (Tondai country). Lord: Chandrasekharar (சந்திரசேகரர், "Moon-Crested Lord"). Lady: Kodendumulaiyammai (கோடேந்துமுலையம்மை). Extended metre — the verses are longer and slower than the standard patikam form, each unfolding through eight half-lines. The speaker is the nāyikā — the feminine devotional voice — and the constant refrain is that Shiva "steals my beauty": he takes the devotee's composure, peace, and charm simply by abiding at this forest shrine.

He of mountains — Paruppatam, Turutti, Marperu,
the stainless and glorious Maraikkadu, and Neyttanam —
the steadfast one who makes my words his own,
the Pure One adorned with ash who joyfully mounts the bull —
where antlered stags with their gentle does sleep in pairs,
and peahens clasp their mates as flocks of peacocks dance
in the leafy green groves of Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He of the sacred laburnum garlands who dwells at Ninriyur,
the chief of the gods, of Tirukkazhippalai —
the stainless one who makes my words his own,
the Pure One adorned with ash who joyfully mounts the bull —
where dark flowers bloom fragrant in the pools
and tall blue water-lilies drift past the moon-faces
of radiant young maidens at the great cool ponds of Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He is the boy and the ancient, he is Pasupati himself,
who once kicked fierce Death and showed grace to his devotees —
he who is Death — making my words his own,
the god who holds blazing fire in his hand —
where bees make music at the great blue-flowered pools
and water-lilies burst their pollen high
in the cardamom-scented groves of Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He who dwells in the hearts and crowns of those who hold him,
the lord of Kanchi Ekambaranathar, the lord of Otriyur and Annamalai —
the eloquent one who makes my words his own,
the spotless one who bore the flood upon his spreading locks —
where the hooves of leaping stags make the mountains resound
and rich creepers rise everywhere heavy with wood-apple
in the groves where the young crescent moon crawls at Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He who is honey and nectar and God himself,
who is fire and water and wind — and if you look, the very sky —
making my words his own,
the youth who wanders with a striped serpent tied at his waist —
where forest deer flee in terror as dark-fingered monkeys
tumble with their mates on the stone-hard slopes,
at Ilampaiyankoṭṭūr where boars and deer roam,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He who bestows grace on devotees who hold him in their hearts
and takes no food but alms, who has no other wealth —
making my words his own,
the master who bears the young moon in his hanging locks —
where waterfalls across the uplands scatter pearls
and wash up gold and gems in heaps on every shore,
at Ilampaiyankoṭṭūr where all the flocks come to rest,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He who is in water, in fire, in the sky,
who is in the minds of those who think of him, whom they praise eternally,
who is in every town — making my words his own,
the unique one who joyfully rides the single white bull —
where the people of the earth never cease their singing and dancing
and bees humming their scales sing with delicate wings
in the beautiful green groves of Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He who crushed the mighty hands of Lanka's king,
set amid waves rising from the rooted deep sea —
he who fills the world — making my words his own,
the lord who wanders adorned with a serpent on his body —
where fine people and wandering bees come near
and elephants roam in the abundant lush groves
of beautiful Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He whom the cloud-bearer and the four-faced one
could not measure, seeking his feet below and his crown above —
he who is the inner rain — making my words his own,
the unique one who holds bright fire in his palm —
where bamboo groves release their drops like abundant rain
and jewel-scaled pythons roam
in the groves where young clouds crawl at Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

Let the wandering Jains in their body-rubbing rags
and the ghosts of the Buddhists say what they will —
the great wealthy one — making my words his own,
the Great Lord of those who wander gathering offered alms —
where fine golden jasmine and kino-tree blossoms stand
and joyful bees with swarms of honey-insects hum
at Ilampaiyankoṭṭūr abounding in dark spring-pools,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

By the thundering waves of the abundant, roaring sea,
by the shore-groves and salt-flats of the city called Kazhumala —
city where the Enduring One resides —
Gnana Sambandar, master of the four Vedas, sweet companion of good Tamil,
sang of our Father's prosperous city Ilampaiyankoṭṭūr:
those who master these ten verses with their music
shall see their fierce sorrows destroyed, and with the celestials
shall attain liberation — in this very birth, liberation comes easily.

This shrine is in Tondainadu. The Lord's name is Chandrasekharar. The Lady's name is Kodendumulaiyammai.

1.77 Tiru Achirupakkam (திருஅச்சிறுபாக்கம்) — Pann: Kurinji

Like twin streams of gold his twisted matted locks swirl,
their hue resembling coral of the warring sea and the colour of flame;
with shoulders broad as twin hills,
he wears the gathered white thread and rich ash;
the lady with a waist fine as twin lightning-flashes,
the tender-natured one, he cherishes as his very half —
our Father who on that day became two forms as one:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.1)

Sweeter than honey, wearing ash white as milk,
like sweet sugarcane — to those who clasp his sacred feet
he gives joys that make the flesh melt with longing;
he who dwells at the crown of all, who abides in no lesser place,
transcending heaven while the earth bows in worship,
possessing a form that stands radiant to behold —
our Father who draped himself in the elephant's skin:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.2)

Like a great mountain dark as monsoon-night,
he took the hide of the elephant and rushed upon the lady;
bearing the daughter of the waters in his rising matted locks,
the Pure One adorns himself with ash and joyfully rides the bull;
the Great Gracious One who does not enter birth,
without disease, without destruction, while hosts of ghouls surround him —
our Father who dances in the deep darkness of evening:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.3)

They say he wears a garland of dark blossoms upon his breast,
they say he is united with her, the daughter of the mountain;
the crescent moon red as a flower and the waters that adorn like a wing
he bears upon his crown — and he dwells above our own crowns;
as devotees praise but one of his blossoming feet,
both Tamil words and Sanskrit words seek the shade of those feet —
our Father who adorns himself with beautiful laburnum:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.4)

They say he wears the heaven-wandering moon as his crown,
they say within his spreading locks is the flood of the river,
they say he sang the Vedas that move through every melody,
they say he knows nothing but manifold praise, being without blame —
the celestials who cannot reckon his fullness
praise him daily with serpents, standing resplendent before him —
our great Father who rides the bull as his mount:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.5)

The young crescent moon trembles upon his long dark matted hair;
bearing a shadow-bright axe, his body smeared with ash,
wearing a single earring in one ear, in the fierce heat
he dances in the burning ground, wearing skin as his garment;
with the forest as his stage, night and day,
ghouls and guardian spirits join their hands to worship and praise —
our Father who dances while the dancing serpent dances:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.6)

Riding a single bull, his body smeared with ash,
united as one with his tender young consort,
granting a single word of grace, wearing the beautiful laburnum garland,
the cool young moon and the wood-apple blossom,
fragrant jasmine and calotropis and Indian coral tree,
young bakula and fire-tree — all these proclaiming their beauty —
our Father who wears even the river upon his matted locks:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.7)

Wearing a belt with a bright sword bound at his waist,
his radiant crown blazing, with fly-whisks and parasols,
peacock plumes and other adornments, the Lady as his grace,
the crescent-browed ones whom the great ones cherish —
the demon who plotted with envy and strength,
who lifted the great mountain with his sturdy shoulders — he crushed them,
then gave both refuge and grace: our Father
has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.8)

Whether they are ascetics or those who perform fire-rites,
bearing garlands held with fragrant dappled sandal-paste,
or those who speak his praise — in any manner,
he possesses a nature that none can ever reach;
Vishnu who sees all, and the four-faced Brahma,
that great one too — seeking his feet below and crown above,
by all their power they could not see him: our Father
has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.9)

The disputing Jains and the Buddhist ghosts,
who cast away good deeds to become wielders of harsh karma,
who study and listen yet have no understanding —
he possesses a nature they cannot even conceive;
being both the Vedas and the paths of the Vedas,
in his pure guise, like a great lotus-moon —
our Father who is both the beginning and the end:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.10)

Where dark clustered waterlilies fill the mouths of frogs
and in the honey-blossom ponds fresh flowers burst open,
at Kazhi, where green-winged parakeets flit through fragrant fields —
the sovereign of that city, the lord of the Kauniya clan,
Gnana Sambandar of deep purpose, who cherishes nothing
but the anklets of the one who holds a small fawn in his hand —
with his Tamil verses praising the Father of Achirupakkam:
loving devotees who sing them shall be free of heavy karma. (1.77.11)

This shrine is in Tondainadu. The Lord's name is Pakkapureshwar. The Lady's name is Sundaramadammai.

1.78 — Tiru Idaichuram

Pann: Kurinji

With striped, luminous, shimmering serpents hanging at his waist,
on the crown of his long matted hair wearing the waxing moon,
with dark-gleaming warrior-anklets on his feet, wielding strength,
he dances in the blazing fire with the forest as his stage —
in the spreading groves where flocks of peacocks dance,
where white waterfalls crash thundering down,
on the slopes where fire-bright jewels gleam amid the highland flowers:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.1)

He whose shining matted locks received the River,
who grants beauty and knows nothing but grace,
who has the fierceness that slew Death itself,
who dances at midnight wearing the beautiful konrai garland —
where beside the mud-fields glittering carp and young valai fish
wage battle while red-faced monkeys watch from above,
on the beautiful slopes where bulls roam with their mates:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.2)

The forest and the cremation ground and the rocky terrain —
he loves them; he is sinless; he bears the fiery battle-axe;
he became heaven and earth and both together;
he is worshipped, befriended, and praised —
where fragrant pastes and incense and perfumes give off their scent,
where young peacocks settle in the cool groves nearby,
on the slopes where wild boars and does roam in beauty:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.3)

His chest bears sacred ornaments; he dwells in the sea;
he is beloved, sinless, bearing the fiery axe;
his throat gleams with the jewel of poison; his serpent flashes;
he has strange practices and unusual guises —
where dark kurundam trees climb beside the northern slopes
and banana fruits drip, pouring honey down,
on the slopes where graceful women gleam with beauty:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.4)

He wears a chaplet of rain-dark, fragrant, spreading konrai blossoms;
the waxing moon casts its rays, and the Ganga —
his matted locks hold the waters;
his banner bears the bull aloft;
his axe gleams like shadow; his complexion gleams like fire —
where bees with honoured, soft wings sing their panns
and red-clustered banana trees stand near abundant waters,
on the slopes where beautiful jackfruit trees gleam:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.5)

He wears a leaf-earring; he is smeared with the powdery white ash;
he dances in the cremation ground with skin as his garment;
he possesses a greatness that towers above all glory;
he dances with ghouls — he is Lord of the great ones —
where kodal flowers drip and bees plunge in,
where kurava and marava trees stand firm nearby,
on the fragrant slopes where petals open on fresh flowers:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.6)

His feet abound with warrior-anklets; he bears a spear; he wears the sacred thread;
he adorns himself with a hooded serpent and a necklace;
wielding the beautiful axe along with abundant blazing fire,
he dances, he sings — he has a lovely consort —
in the flourishing groves, tall, where serpents rustle among serpents,
where coupled koels sing in the settled branches,
in the beautiful, lush orchards where bees sing their music:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.7)

He adorns himself with the honey-fragrant, beautiful, sacred konrai flowers;
he wears the moon upon his gleaming matted locks;
he smears his body with the white ash of the dead from the cremation ground;
he has strange practices and unusual guises —
where sandalwood and agarwood are washed in drifting clouds,
where heavy gems and abundant crystal tumble down the slopes,
where tall white waterfalls cascade in gleaming beauty:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.8)

From many houses he receives alms — in his hand he accepts but one;
he has nothing but manifold glory — no blame at all;
the demon with the radiant tall crown —
he crushed his mighty arms beneath the mountain;
where waterfalls gleaming on the mountain thunder like wedding drums,
where young peacocks abound amid the crawling clouds,
on the slopes where cinnamon leaves and cardamom give off their fragrance:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.9)

Though the great ocean-coloured one and Brahma, boasting of their greatness,
grew bewildered and could not fathom him —
to those who stand praising the shade of his precious feet,
to his loving devotees, he draws near —
where dark blue waterlilies grow in the springs
and carp schools and young valai fish scatter through the paddy fields,
where buffaloes wade in and young geese dance:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.10)

Where valai and carp know the sluice-ways' course
in the paddy fields embraced by flowing waters — at Kazhi! —
the Lord who bears the crescent on the coils of his matted hair:
Sambandar, who stands praising his deeds and melts in devotion,
on the fragrant-flowered slopes of the flanking mountains
where gentle-walking women gather at the sides
at Idaichuram — he sang these verses with music:
those who can recite them shall be free from disease. (1.78.11)

This shrine is in Tondainadu. The Lord's name is Idaichuranatar. The Lady's name is Imayamadakkodiyammai.

1.79 — Tirukkazhumalam (Kazhumalam)

Pann: Kurinji

He who bears the sharp lance, who rides upon the bull,
the beautiful one whose crown is adorned with serpent and crescent moon,
he who delights in holding on one side the lady of peacock-grace and forest-breasts,
he whose throat embraces the clouds of the sky,
he of wondrous deeds who mounts the bull with joy,
singing and dancing and gathering alms,
he who holds as his abodes both mighty Kailasa and Pothigai in the south —
think upon Kazhumalam: our karma shall be burnt away. (1.79.1)

He whose sacred throat resembles the rain-cloud and the blue lotus,
he who dwells upon the peaked summit, the skull held in his hand,
he who severed the head of Brahma in days of old,
the Lord of spreading matted locks — beside his city,
the churning sea brings sediment and ships and conch-shells and sharks
and casts them upon the shore
where mangrove and screwpine and water-lily flourish:
think upon Kazhumalam — our karma shall be burnt away. (1.79.2)

He who is the One among all numbers, the Two in form,
the Three within the sacrificial fire, master of the Four Vedas,
the Five within the earth, he who ordained the Six limbs of knowledge,
who comprehends the Seven notes and the Eight great sciences,
who knows the Nine within the modes — while his devotees
stand singing and worshipping at his feet —
he whose eyes blazed with fire in fury at the god of love, whose cherished temple is
Kazhumalam: think upon it — our karma shall be burnt away. (1.79.3)

He who holds fire in one hand, Lord of the celestials,
he who delights in mounting the bull, who wanders with ash upon his body,
he who glanced and set the enemies' three cities ablaze —
while the gentle maiden of painted eyes and bamboo-like shoulders
trembled as he rose to a form that touched the clouds,
coming dressed in the flayed elephant-skin —
the abode of that Lord is
Kazhumalam: think upon it — our karma shall be burnt away. (1.79.4)

He who eats the alms the town-folk offer, using a skull as his vessel,
he whose form shines brilliant in the heavens —
while the earth worships at his feet, upon his fragrant chest
the hooded serpent, the tortoise-shell, and bones are adorned —
where the waters bring down gems and pearls,
where conch-shells pour forth in rows with bright stones strewn about,
where the monsoon-driven tide's fierce waves strike upon the shore:
think upon Kazhumalam — our karma shall be burnt away. (1.79.5)

He who is both the primal origin of all life and its end,
while the crowned immortals bow at his feet in praise —
the Lord of great grace who filled his braided locks with the crescent moon,
whose cherished temple is the place
where maidens daily bear in their hands
golden fragrant flowers, water, incense, and sandal-paste
and worship his sacred form each day:
think upon Kazhumalam — our karma shall be burnt away. (1.79.6)

He who kicked Death itself when it came to kill,
who graciously bestowed the enduring treasure upon those who bowed at his resounding anklets,
our Pure One who removed the long sorrows of all who hold him in thought —
his abode is near the mountains
where fierce waves murmur,
where the honey-blooming punnai trees bud like pearls,
where herds of deer live in the shade of the coastal grove:
think upon Kazhumalam — our karma shall be burnt away. (1.79.7)

The many-armed king of southern Lanka who lifted the great mountain —
the Great Lord crushed his golden crown and strong shoulders,
causing great terror, then granting his grace;
and the temple where he dwells sweetly with love
bears different names in age after age,
vast in heaven and on earth and everywhere —
where many pools form as the sea-waves strike the shore:
think upon Kazhumalam — our karma shall be burnt away. (1.79.8)

He who lifted a mountain to stop the fierce rain,
and he who was born upon the fragrant lotus —
even with all their powers these two sought him
and could not fathom his nature;
the temple where that inscrutable one sweetly abides,
where the churning waves spread like mountains,
where the roaring sea rises carrying mother-of-pearl,
where ships arrive laden with cargo from across the waters:
think upon Kazhumalam — our karma shall be burnt away. (1.79.9)

The ignorant Jains and Buddhists who strive in vain
and speak of righteousness, who know not true austerity —
the Primordial Lord heeds not the stale words they mumble.
He who smears ash upon his body,
who uses a white skull as his vessel
and receives the alms that women offer in this world,
who dwells sweetly with the Lady of bamboo-like shoulders —
think upon his temple, Kazhumalam: our karma shall be burnt away. (1.79.10)

In this world brimming with tumult there stands a town:
upon him who took as his beloved temple Kazhumalam,
Jnanasambandhan, who comes in the company of the Vedas and the arts,
has fixed his mighty mind
and spoken these garlands of Tamil filled with music —
those who can truly think upon and praise these ten verses,
suffering and sorrow shall never approach them,
their karma shall scatter, and they shall gain powers exceeding the celestials. (1.79.11)

1.80 கோயில் — Chidambaram (The Temple)

Pann: Kurinji

Those who learned the rites, who tend the sacred fire
and drove away the age of Kali, dwell in Tillai —
those who cling to the feet of the Primal Lord of the Little Hall,
he of the never-waning crescent: sin does not cling to them. (1.80.1)

The distinguished ones who lay the sacrificial ground
and tend the sacred fire with cattle offerings dwell in Tillai —
those who do not forget the birthless Great Lord of the Little Hall,
he whose matted locks cascade behind: behold, their delusion shall be cured. (1.80.2)

In Tillai girt by backwaters, where bright kohl-eyed women
toss balls along the tall-mansioned streets —
the radiant Lord who delights in the never-false Vedic song,
whom all the world praises: his temple is the Little Hall. (1.80.3)

Where the crescent moon descends to brush the brows
of white-bannered mansions, in Tillai's Great Hall,
where winged bees hum ceaselessly — to praise the feet
of the Lord of the Little Hall: this is bliss, bliss itself! (1.80.4)

Wealthy mansions soar to touch the distant heights,
the wealthy moon descends to bathe them, wealth ascends —
the wealthy dwell in Tillai: to praise the feet
of the Wealthy Lord of the Little Hall: that wealth is wealth indeed! (1.80.5)

He who bears the Lady of mango-sprout hue as one half of his body,
who dwells in the Little Hall of sacred Tillai,
our Great Lord in dark deer-skin, his throat stained with poison —
my heart cherishes nothing but his feet. (1.80.6)

He who wears the wave-filled waters, who delights
with the Mountain's Daughter at his side, who the world praises,
who shot the triple cities with his bow — those who bow their heads
before his Little Hall shall be the foremost of all. (1.80.7)

He who crushed the strength of the sharp-sworded demon
dwells in the Little Hall, abounding in glory —
those who daily praise the water-crowned matted Lord:
all incurable afflictions shall certainly be cured. (1.80.8)

Neither he who reclines on the coiled serpent
nor the cool-lotus-born could see him — praising his feet,
he rose as a column of fire: to praise the Little Hall
in lofty Tillai — all stubborn afflictions shall silently vanish. (1.80.9)

Do not heed the foolish rhetoric of those
who parade in bark-cloth and ochre robes, posturing —
where the wise dwell in Tillai, in the Little Hall,
we shall worship the Dancing Great Lord each day! (1.80.10)

Jnana Sambandar of Kazhi, exalted in the world,
spoke this Tamil garland on the Trident-armed Lord
of the Little Hall, in the manner of the virtuous —
those who can sing it with grace: they are the truly good. (1.80.11)

This temple is in the Chola country. Lord's name: Tirumulattana Nayagar, Sabanatar (Lord of the Hall). Lady's name: Sivakamiyammai.

1.81 — Sirkali (சீர்காழி)

Pann: Kurinji. Standard four-line form. Verses 4, 5, 6, and 7 are lost.

Where the virtuous who tend the sacred fire,
those whose work is worship, recite the four Vedas,
where companions praise his radiant golden anklets —
the city he who destroyed the three cities with his bow cherishes,
girt by stone-walled ramparts: it is indeed Kazhi's city. (1.81.1)

He whose shining crown bears the konrai dripping fine honey,
the pure datura, the clear white crescent moon,
the serpent and the waters — He who delights
in the bright white garland of skulls:
where joyful bees play their lute-songs — it is indeed Kazhi's city. (1.81.2)

He who drank the poison of fearsome form
and gave the ambrosia to the gods in his grace —
who, out of deep compassion for the young boy,
struck down Death itself with his foot:
his city is indeed Kazhi's city. (1.81.3)

[Verses 4, 5, 6, and 7 of this patikam are lost.]

The lord of those who roam by night — his twenty arms
He crushed, then bestowed upon him the hidden blade:
for those who wander singing praise,
for those who wear the milk-white ash,
where generous hands give freely — it is indeed Kazhi's city. (1.81.8)

He whose glory neither Vishnu nor Brahma could fathom,
whose mountain-broad chest wears both hide and sacred thread —
the place he cherishes, where those who never refuse
the hour to those who ask in need:
it is indeed Kazhi's city. (1.81.9)

Leave aside those who eat from their own palms,
leave aside those in hanging robes —
without heeding their ignorant ways, cherish and worship!
He who delights with the Lady as his other half,
who bears the Ganges on his flower-crowned head:
his city is indeed Kazhi's city. (1.81.10)

Fragrant Kazhi, the city of the Lord
who placed the crescent upon his ruddy matted locks —
incomparable Sambandar spoke this Tamil:
those skilled in singing it, in this world of great waters,
their bonds shall be severed
and they shall be filled with blameless fame. (1.81.11)

1.82 திருவீழிமிழலை — Tiru Vizhimizhalai

Pann: Kurinji. Temple: Vizhimizhalai Nathar, Vizhimizhalai, Chola country. Standard 4-line form. Every verse closes with the location-identification refrain "it is Vizhimizhalai" (வீழிமிழலையே). The verse-sequence traverses Shiva's mythological panorama: Tripura destruction, ocean-poison, Brahma's skull, cosmic ordering, Kama's burning, Vishnu's lotus-eye offering, Markandeya saved from Death, Ravana humbled, and the Lingodbhava.

With the mountain of dark gold as his bow and fire for his arrow,
he destroyed the three roaming cities:
his dwelling temple, where in every direction the devoted go
they are welcomed with longing — it is Vizhimizhalai. (1.82.1)

To end the suffering of the gods in their distress
he drank the poison of the surging sea:
his dwelling temple, where songs and sacred learning
and the chanting of the Vedas never cease — it is Vizhimizhalai. (1.82.2)

He takes alms in the skull of the one who chants the Vedas
and dances, radiant, in the hours of sleep:
his temple, where peacocks and gentle deer, moonlight and young bamboo
and sunlight and lovely women shine — it is Vizhimizhalai. (1.82.3)

He set the moon and sun in their course
and graced the remaining gods, the spotless one:
his temple, where kuravu and punnai, cool kongu and young vengai
mingle in the groves — cool Vizhimizhalai. (1.82.4)

By the fire of his eye he burnt Desire to ash,
then showed his grace to the woman, the Great Lord:
his temple, where the smoke of great sacrificial fires
rises daily to show as storm-clouds in the sky — it is Vizhimizhalai. (1.82.5)

When Vishnu took a thousand flowers and offered his lotus-eye for the last,
he gave him the matchless discus in return:
his temple, where in fish-filled tanks the lotuses
blaze with fire-like radiance above the rich waters — it is Vizhimizhalai. (1.82.6)

For the boy who worshipped with devotion, he crushed
the raging Death that came to steal his years:
his temple, where the wealthy stand in daily observance,
keeping their ordained discipline — it is Vizhimizhalai. (1.82.7)

The one who lifted the mountain in his pride — he pressed him down
with his toe, gave him the sword, and took him as his servant:
his temple, where the reciters of the Vedas who practice the rites
and have renounced their sins dwell in abundance — it is Vizhimizhalai. (1.82.8)

The reclining one and the seated one searched below and above
yet could not see him — as they followed and praised,
he stood as a pillar of flame: his temple, where women
with serpent-hooded hips, coral lips, and intoxicating eyes dwell — it is Vizhimizhalai. (1.82.9)

Let the Jains with their small bowls and ochre robes
and the naked ones scatter their abuse:
his temple is where the worthy stand foremost in Vedic sacrifice,
those who surpass all others — it is Vizhimizhalai. (1.82.10)

Upon him who dwells in the temple that descends from the heights,
in Vizhimizhalai — upon the one adorned with the boar's tusk —
Sambandar of Kazhi of beautiful groves, rising in knowledge and virtue,
has spoken these words of truth: those who can recite them shall be the good. (1.82.11)

1.83 திரு அம்பர்மாகாளம் — Tiru Ambar Makalam

Pann: Kurinji. Temple: Kalakandesvarar (காளகண்டேசுவரர்), Ambar Makalam, Chola country. Goddess: Patchanayakiammai (பட்சநாயகியம்மை). Standard 4-line form. Each verse names a deed or attribute of Shiva, locates him at Ambar Makalam, and closes with a promise: karma, affliction, blemish, sorrow, sin, fault, disease, or misery departing from those who praise him.

He shot the three cities of his foes so they fell into flames —
at Ambar Makalam of sluice-filled waters:
our Father with the bull-banner, who wears the white crescent
upon his matted locks — praise his feet, and karma shall not approach. (1.83.1)

He wears the honey-rich datura, the crescent, and the Ganga
at Ambar Makalam of sky-reaching groves —
he whose way of life is to take alms in the flesh-filled skull and wander:
praise his feet, and affliction shall not approach. (1.83.2)

He wears the wave-filled waters and the radiant moon
at Ambar Makalam of fragrant groves —
our Lord who rides the white bull: those who never
praise his feet — from them the blemish shall not depart. (1.83.3)

In the cool clustered groves where beautiful striped bees hum
in the gentle breeze of Ambar Makalam —
our Father who placed the fragrant laburnum
upon his tawny matted locks: praise his feet, and sorrow shall not approach. (1.83.4)

He bears the jewel-adorned mountain-daughter as one half of his body
at Ambar Makalam of jewel-filled waters —
he who wears the torn cloth: those who never
bow to his golden feet — from them sin shall not depart. (1.83.5)

Long ago he drank the deep sea's poison and exulted —
at Ambar Makalam of bee-filled groves —
he who took Mount Meru as his bow and burned the enemies' cities:
praise his feet, and fault shall not draw near. (1.83.6)

He wears the glistening serpent and the white crescent
at Ambar Makalam of flourishing groves —
the Lord of bristling matted locks: praise his imperishable feet,
and your diseases shall wither, and penance shall be yours. (1.83.7)

He bears the deadly axe and the beautiful bow
at Ambar Makalam of mountain-fed waters —
the one with the leaf-bladed trident: those who steadfastly
hold him in their daily thoughts — karma shall not stand upon them. (1.83.8)

Where wing-bright bees drink honey and sing their music
at Veda-filled, abundant Ambar Makalam —
he whom neither Brahma on his lotus nor Vishnu could see,
the Lord: praise his feet, and bliss shall be attained. (1.83.9)

Those of filthy form who eat from skull-bowls,
their shameless words and doctrines hold no virtue:
but at fragrant-groved Ambar Makalam,
those who say "O Lord!" — for them there is no sorrow. (1.83.10)

In Venupuram where the waters swell with wonder,
Jnanasambandhan, great and glorious in the Vedas,
cherishing the Great Lord at abundant Ambar Makalam —
those who speak these words, melting with devotion, shall reach the high heavens. (1.83.11)

1.84 திருக்கடனாகைக்காரோணம் — Tirukadanagaik Karonam

Pann: Kurinji. Temple: Kayaroganesvarar (காயாரோகணேசுவரர்), Goddess: Nilayatakshiyammai (நீலாயதாட்சியம்மை), Nagapattinam, Chola country. Standard 4-line form. Every verse closes with a varied sea-epithet identifying the temple: "he of Karonam in [X], sea-girt Nagai" (கடல்நாகைக் காரோணத்தானே). The sequence moves through Shiva's attributes — the skull-wearing ascetic, the Ardhanari, the Tripura destroyer, the Ganga-bearer, the gracious lord of distance, the boar-tusk wearer, the ash-adorned one, the Ravana-crusher, the Lingodbhava — before the anti-slander verse and the phala śruti.

The God who adorns himself with blooming laburnum,
who wears on his flood-drenched matted locks a grinning white skull —
devotees free of karma worship him by the righteous way:
he of Karonam in roaring, sea-girt Nagai. (1.84.1)

The Great Lord who stands as both woman and man, crescent-crowned,
lord of the Annamalai land, master who dwells in Arur —
in the tall-mansioned, long streets where earth-drums never cease:
he of Karonam in beautiful, sea-girt Nagai. (1.84.2)

Those of earth worship, the celestials bow —
he fed insatiable fire to the three beautiful forts and graced his devotees.
The prosperous one, in the city of unceasing chariot-festivals, wave-surrounded:
he of Karonam in dark, sea-girt Nagai. (1.84.3)

He who sings the word-encircled Vedas — the noble lord
who received upon his ancient matted locks the destroying flood,
the beautiful one: blameless devotees bow and praise him —
he of Karonam in backwater-ringed, sea-girt Nagai. (1.84.4)

Being both man and woman, he grants his devotees grace —
even to those who stand far away, he stirs their thoughts.
Servants who rise in ceaseless, cherishing worship behold him:
he of Karonam in sea-girt Nagai. (1.84.5)

Wearing the boar's tusk and serpents upon his body,
the noble lord in whose matted locks the young sky-moon grows —
those skilled in the ford of wisdom bow daily in praise:
he of Karonam in grove-lined, sea-girt Nagai. (1.84.6)

A blazing serpent at his waist, bone beads swung beside it,
sacred ash adorning his fragrant, mountain-broad chest — the noble lord:
where ships rise tall as mountain forests at the shore-full coast —
he of Karonam in sea-girt Nagai. (1.84.7)

He who cherishes victory's fame — with the mountain he crushed
the firm-shouldered king of Lanka until he wilted, then graced him.
Devotees of mighty fame upon the earth bow and praise:
he of Karonam in ship-bearing, sea-girt Nagai. (1.84.8)

Vishnu falls at his feet, four-faced Brahma praises him —
the crescent-crowned Great Lord who stands as the Supreme.
The prosperous one who rides the battle-fierce bull, wave-surrounded:
he of Karonam in dark, vast, sea-girt Nagai. (1.84.9)

While the good speak dharma and the wicked slander,
while the hostile cast their gossip — he graces his devotees.
He who wears the garland of many skulls, bowed to and praised:
he of Karonam in rock-edged, sea-girt Nagai. (1.84.10)

Sambandar recites praise of him who rides the white bull,
who delights in Karonam of shore-full, sea-girt Nagai —
all who sing this rich Tamil garland of words
shall gain imperishable form and reach the joyous heavens. (1.84.11)

1.85 திருநல்லம் — Tirunallam

Pann: Kurinji. Temple: Umamaheshvarar (உமாமகேசுவரர்), Goddess: Mangalanayakiyammai (மங்களநாயகியம்மை), Chola country. Standard 4-line form. Every verse's epithet begins with ந (na-), alliterating with நல்லம் (Nallam): the Good One, the Naked One, the Bull Lord, the Near One, the Destroyer, our King, the Serpent-Girded. The constant refrain is "he of the city Nallam" (நல்லம் நகரானே).

He who delights beneath the banyan shade — "O Stained-Throat!" cry
the unblinking gods, worshipping and praising him in every tongue.
He who shot with his bow until the three fortresses burned and fell:
the Good One who rules us, he of the city Nallam. (1.85.1)

At Daksha's great sacrifice he wrought sorrow upon the gods,
his radiant golden matted locks flowing down.
Wearing the heron's feather with the cool white crescent moon:
the Naked One who rules us, he of the city Nallam. (1.85.2)

With the twilight moon and serpent-decked locks flowing,
holding fire foremost, he dances in the ancient burning-ground.
For those who meditate and rise, he removes the unending karma:
the Bull Lord who rules us, he of the city Nallam. (1.85.3)

Wearing the cool crescent moon, laburnum-adorned locks flowing,
with gleaming bark and white thread upon his shining chest,
his body radiant as tender shoots, a woman for his half:
he of the city Nallam, ringed by cool green fields. (1.85.4)

He whose throat gleams with the jewel — our father, the great lord,
his flower-laden, tightly-bound matted locks cascading.
As devotees take blossoms with resolve and worship at his feet:
the Near One who rules us, he of the city Nallam. (1.85.5)

With the daughter of the fragrant, flower-laden mountain at his side,
he adorns himself with scorching sacred ash and spreading laburnum.
For those who meditate on him as Lord and rise:
the Destroyer of karma who rules us, he of the city Nallam. (1.85.6)

As the lady of curved bangles watches, he holds the fire aloft,
wearing fragrant, pollen-laden laburnum in his youthful beauty.
The fierce cremation ground his dwelling, he plays with burning fire:
our King who rules us, he of the city Nallam. (1.85.7)

The great lord whose sacred body holds a woman, crescent-crowned,
he of the brow graced with a full eye — when the thoughtless one
lifted Kailash, he pressed him down with just the slightest touch:
he who shot the enemies' cities, he of the city Nallam. (1.85.8)

He who reclines on the serpent-couch, he of the great cool lotus —
by the nature of their splendor they both shine in beauty,
yet he, with her upon his body, surpasses all in grace:
the Serpent-Girded One, he of the city Nallam. (1.85.9)

Hear not the senseless words of the purposeless Jains
and crude ascetics and Buddhists — waste not your days in vain!
He who bound the hooded serpent removes all evil karma:
he of the city Nallam, ringed by fragrant groves. (1.85.10)

Of him who bears the battle-axe and dwells in Nallam's city
where virtuous Brahmins live — Jnana Sambandar,
rising from the sacred ground of Kochchai, composed these Tamil songs:
those who master them shall pass beyond all sorrow. (1.85.11)

1.86 திருநல்லூர் — Tirunallur

Pann: Kurinji. Temple: Periyandesvarar (பெரியாண்டேசுவரர்), Goddess: Tripurasundariyammai (திரிபுரசுந்தரியம்மை), Chola country. Standard 4-line form. Promise-form patikam: each verse closes with what will not befall the devotee — sin, fault, affliction, sorrow, evil, distress, bewilderment. The constant refrain is "the Lord of Nallur" (நல்லூர்ப் பெருமானை).

While drums beat in measured rhythm and fires are borne aloft,
he, the Lord of Nallur, practices the midnight dance.
Those who rise without fail at both hours, unwearied, their hearts
struck with love — they shall not know sin. (1.86.1)

He rides the bull, and with the beautifully adorned one
he is both separate and together — the Wondrous One.
The Lord of Nallur, of fragrant flower-pools:
to those who praise him, fault shall never come. (1.86.2)

Wearing the young crescent moon, golden matted locks cascading bright,
a skull for his vessel, he begs for alms from town to town —
he of the wanderer's path, the Lord of Nallur:
to those who sing of him, sin shall never come. (1.86.3)

He of the path of renunciation, he of unfailing austerity,
he of the path of sacred sound, the Lord of Nallur,
he of the sheltering path — those who join their hands
and worship and praise, for them there is no affliction. (1.86.4)

Uma's husband upon whose body she dwells, his serpent-laden locks
hanging down — he who girded the cobra, the Lord of Nallur:
devotees who enter with longing and draw near to worship his feet
shall wander with blissful hearts, praising him. (1.86.5)

He flayed the frenzied killing elephant and wrapped its hide upon himself
while Uma trembled — he of the good path, the Lord of Nallur,
he of the journeying way: those who reach him and speak his name
to end their affliction — they shall not know sorrow. (1.86.6)

Our Great Lord, whom the unwinking gods worship and praise,
our Great Lord, inseparable from Nallur —
those who raise their hands above their heads crying "I am yours!"
whose minds abide in the shade of his feet, shall cut off all bewilderment. (1.86.7)

He who withered Kama's beauty, who crushed the fame
of sea-girt Lanka's king — the Lord of Nallur:
devotees who rise with guarding hearts, who do not neglect him,
whose hearts are lamps — they shall not know evil. (1.86.8)

He whom even the lotus-born and the measurer of the earth
cannot approach — the Lord of Nallur:
those who scatter cool flowers, worship his feet, and praise,
devotees who meditate — for them there is no distress. (1.86.9)

Though the Jains beneath their parasol-shade and the Buddhists
daily spread their slander, the Great Lord stands unmoved —
he of the poison throat, the Lord of Nallur:
for devotees who seek him, there is no affliction. (1.86.10)

Jnana Sambandar of cool-watered Kazhi —
on the Lord of Nallur, of the water-fenced city:
those who daily praise with this colourful woven garland
shall shine in fame across heaven and earth. (1.86.11)

1.87 திருவடுகூர் — Tiruvadukur

Pann: Kurinji. Temple: Vadukesvarar (வடுகேசுவரர்), Goddess: Vaduvakirkanniyammai (வடுவகிர்க்கண்ணியம்மை), Nadu Nadu (Central Country). Standard 4-line form. The refrain is "the Lord who dances in Vadukur" (வடுகூரில் ஆடும் அடிகளே), with each verse colouring Vadukur by a different epithet — swans dancing, bees singing, women strolling, radiance shining. Verse 1 features a four-fold wordplay on the syllable -kūr (கூர்), linking the Lord's burning fire (சுடு-கூர்), his keen battle-axe (கொடு-கூர்), the fierce afflictions that leave his devotees (கடு-கூர்), and the temple name itself (வடு-கூர்).

He wears a garland of sharp burning fire; he of the blazing lance.
He holds one keen-curved battle-axe; he rides the bull.
For his devotees there is no fierce hunger, no desire,
no sorrow, no disease —
he is the Lord of Vadukur, girt by flowing waters. (1.87.1)

Bathed in milk and fragrant ghee and curd,
wearing the burning ash and bones until they glow —
where graceful swans gather in the lovely garden groves
and dance: he is the Lord who dances in Vadukur. (1.87.2)

Wearing the young crescent upon his shining golden locks,
he flayed the charging frenzied elephant and wore its hide
while Uma trembled — where beautiful striped bees
breathe the petaled flowers and sing:
he is the Lord who dances in Vadukur. (1.87.3)

Against ramparts and fortress walls and dense-packed jeweled towers,
he drove the fire and shot the three fierce citadels to ash.
Where beautiful women with captivating jewels
stroll through the fragrant gardens:
he is the Lord who dances in Vadukur. (1.87.4)

A cloth girdle fastened close about his waist,
the fire-serpent that never cools placed beyond endurance —
where many devotees assemble, bowing, practised in his praise:
he is the Lord who dances in adorned Vadukur. (1.87.5)

Together with her who is like a tender vine,
he binds the rising serpent; upon his shining crown
he wears one waxing crescent, while striped bees sing:
he is the Lord who dances in radiant Vadukur. (1.87.6)

The Great One who wears the small, unfilled moon upon his crown —
he rides the bull, bears the banner, heeds no hostile words.
With one kick of his foot, fierce Death fell dead:
he is the Lord who dances in Vadukur. (1.87.7)

The crescent moon and the vast waters never leave his crown.
He chants the many Vedas; he dwells in the cremation ground.
Where many bees buzz like drums and thundering pipes:
he is the Lord who dances in Vadukur. (1.87.8)

His matted locks adorned with fragrant flowers,
the scent overflowing — the abundant moon scattering its garland of rays —
he comes to us with love and blesses us well:
he is the Lord who dances in cool, beautiful Vadukur. (1.87.9)

As Vishnu falls at his feet, as four-faced Brahma strives —
the Great Lord whom neither can fathom, he of the tall crown,
who rides the battle-fierce bull, the noble one whose bow spans the horizons:
he is the Lord who dances in rare, great Vadukur. (1.87.10)

They shall become steadfast in penance, their fame without reproach.
On Vadukur, fragrant with freshly blooming groves —
Sambandar of devoted mind composed these words:
those who master this wisdom shall reach his feet. (1.87.11)

1.88 திரு ஆப்பனூர் — Tiru Āppanūr

Pann: Kurinji. Temple: Āppanūrīśvarar (ஆப்பனூரீசுவரர்), Goddess: Ambikaiyammai (அம்பிகையம்மை), Pandya Nadu. Standard 4-line form. Constant refrain: "will sever the bonds of karma" (வினை பற்று அறுப்பாரே). The defining feature is a pa-alliterative devotional chain: every verse's fourth line opens with a different pa-word naming a mode of devotion — holding fast (பற்றும்), praising (பரவும்), praising (பரவும்), bowing (பணியும்), declaring (பகரும்), singing (பாடும்), frequenting (பயிலும்), drinking in (பருக்கும்), melodizing (பண்ணின்), gently remembering (பைய). Ten modes of devotion, all alliterating with pa-. Verse 5 contains the theological epithet "the First Letter, the source of all" (அகரம் முதலானை), echoing Tirukkural 1:1.

Upon his full matted crown, the young and never-aging crescent;
a single-hooded serpent he has bound about his waist —
him of faultless glory, him of holy Āppanūr:
those who hold fast to him will sever the bonds of karma. (1.88.1)

She whose tresses are fragrant with kurava has taken her dwelling in him;
his sacred body shines where the celestials mingle;
he adorns himself with serpents of curving fangs — him of lovely Āppanūr:
those who praise him in their hearts will sever the bonds of karma. (1.88.2)

He who grew wrathful at Ananga — who steals the hearts
of those with fragrant spreading tresses — and burned him, exulting:
the Great Lord of the vast cremation ground, adorned with serpents — him of lovely Āppanūr:
those who praise him in their hearts will sever the bonds of karma. (1.88.3)

He who severs disease and birth — the Great Lord
who dances in the vast cremation ground, rags hanging low, flame held high —
who adorns himself with the waters, him of lovely Āppanūr:
those who bow to him will sever the bonds of karma. (1.88.4)

With the great mountain of gem-studded waterfalls as his bow,
he conquered the three cities till their splendour failed — and rejoiced.
The First Letter, the source of all — him of lovely Āppanūr:
those who declare him in their hearts will sever the bonds of karma. (1.88.5)

The fleeing three cities at once perished and were extinguished.
The cremation ground his dwelling, holding fire, he dances in the night —
him of such deeds, him of lovely Āppanūr:
those who sing of him will sever the bonds of karma. (1.88.6)

Riding the majestic bull, wielding the fiery battle-axe,
with she of fish-paired eyes mingling on one side, dancing —
him of poetry and music, him of beautiful Āppanūr:
those who frequent him in their hearts will sever the bonds of karma. (1.88.7)

He of the dark-jeweled throat, whose girdle is a wrathful serpent,
who melts his devotees — wearing the bright white crescent,
he destroyed the demon's might — him of lovely Āppanūr:
those who drink him in will sever the bonds of karma. (1.88.8)

Beyond the reach of Vishnu, beyond the Lord upon the fragrant lotus —
he stands immeasurable, and upon his devotees removes their countless sins.
Him of beautiful Āppanūr:
those who sing of him in melodious music will sever the bonds of karma. (1.88.9)

Though those in red robes and those with small bowls — liars —
speak slander against the devoted,
he dispels all doubt — him of lovely Āppanūr:
those who gently rise remembering him will sever the bonds of karma. (1.88.10)

By the beautiful cool waters of the Vaigai, dwelling in lovely Āppanūr,
wearing fragrant flowering laburnum upon his matted locks —
gracious Gnanasambandar, who praises the feet of Nandi,
composed these verses: those who master them will sever all bewilderment. (1.88.11)

1.89 திரு எருக்கத்தம்புலியூர் — Tiru Erukkattampuliyūr

Pann: Kurinji. Temple: Nīlakaṇṭēśvarar (நீலகண்டேசுரர், "Blue-Throated Lord"), Goddess: Nīlamalarkkaṇṇammai (நீலமலர்க்கண்ணம்மை, "She of Blue-Lotus Eyes"), Nadu Nadu. Standard 4-line form. Verse 7 is lost. The defining feature is a karma-negation chain: each verse ends with a different verb expressing how karma fails to hold the devotee — it will not approach (மேவா), not concern (கருதா), not reach (அடையா), not desire (விரும்பா), not follow (தொடரா), will perish (கெடும்) — with positive inversions in verses 4 ("grace will be yours"), 8 ("suffering will surely cease"), and 10 ("let us reach his feet"). Seven different verbs for the same truth: karma cannot hold you.

His bhūta-host bears abundant weapons; an elephant's flayed hide is his cloak.
One with Uma, he lodged the Ganges in his matted locks —
the Bull-Lord, in the worthy temple at Erukkattampuliyūr:
praise his feet, and karma will not approach. (1.89.1)

Our Great Lord who bears the leaf-bladed trident,
who shot the three firm-standing fortresses to ash —
he of the bow, in the radiant temple at Erukkattampuliyūr,
he of the deer: praise his feet, and karma will not concern you. (1.89.2)

O Great Lord of the celestials, O eccentric one, rider of the bull!
O madman who is woman, man, and neither — crowned with the crescent!
Those who can say "O Elder Brother!" to him who dwells in honored Erukkattampuliyūr —
karma will not reach them. (1.89.3)

He adorns himself with a serpent at his waist and garlands of blossoms,
wearing fragrant laburnum, riding the bull —
the limitless one who delights in Erukkattampuliyūr,
he of wave-crested locks: join him, and grace will be yours. (1.89.4)

He placed the glorious-breasted Lady as his very half;
he destroyed the wrath of Death who came in fury —
the Bull-Lord, the Lord of Erukkattampuliyūr:
those who hold him apart in their hearts, karma will not desire. (1.89.5)

Holding aloft the grinning white skull, singing in many modes,
tiger-skin on his shoulder as the heavens rain their grace —
the worthy one who abides in Erukkattampuliyūr:
praise his anklets, and karma will not follow. (1.89.6)

The seventh verse of this patikam is lost. (1.89.7)

He crushed the demon until he wailed "Alas! Alas!" —
when he cried "O God!", poured grace and wealth upon him.
O King of the great temple at Erukkattampuliyūr!
Cry "O God!" and all suffering will surely cease. (1.89.8)

He whom Brahma and great Vishnu strive to see, holding the battle-axe,
wearing the full moon, a resplendent cluster of pearls —
the Lord who made Erukkattampuliyūr his abode,
he of the poison-dark throat: contemplate him, and karma will perish. (1.89.9)

Driving out the lies of Buddhists and Jains,
dwelling in purity and radiance with Uma —
the Eternal One manifest in Erukkattampuliyūr,
the Father, the Righteous One — let us reach his feet! (1.89.10)

On the one who dwells in splendid Erukkattampuliyūr,
glorious Sambandar of radiant Kāḻi sang
these insatiable garlands of precious Tamil —
those who master them, praised by the world, will dwell in heaven. (1.89.11)

1.90 திருப்பிரமபுரம் — திருவிருக்குக்குறள் — Tiruppiramapuram — Tiruvirukkukkuṟaḷ

Pann: Kurinji (குறிஞ்சி). Temple: Piramapuram / Sirkali (சீகாழி) — Sambandar's birthplace. Special form: Tiruvirukkukkuṟaḷ ("sacred double couplet") — twelve short two-line verses instead of the standard four-line form. Each verse invokes one of the twelve sacred names of Sirkali: Piramapuram (Brahma's city), Venupuram (Bamboo City), Pugali (Refuge), Vengkuru, Tonipuram (Boat City), Pūntarāy (Flower Garden), Sirapuram (Skull City), Puravam, Sampai, Kazhi, Kocci, Kazhumalam. The form turns the town like a wheel — twelve names, twelve doors, one temple. Note: verse 7 is numbered "1.90.6" in the PM0151 source (transcription error); corrected here to 1.90.7.

You who hold Hara in your hearts —
praise our Supreme One in Brahma's city, and be saved! (1.90.1)

You who long to see him —
cherish the Pillar's feet in fair Venupuram, and be saved! (1.90.2)

You who call him Lord —
chant the feet of the First One in beloved bright Pugali, and be saved! (1.90.3)

He whose body the Lady joins as half —
he who dwells in Vengkuru is our Lord! (1.90.4)

The bright crescent rests in his matted hair —
behold the golden jewel of gracious Tonipuram! (1.90.5)

His matted hair fills with serpents — in Pūntarāy he dwells,
the King of the Lady with high breasts, they say. (1.90.6)

The Dark-throated One — our King in Sirapuram —
praise him every day, and be saved! (1.90.7)

In Puravam, fair town of honey-laden groves —
forget not the Lord's name, O heart! (1.90.8)

How the King of Sampai crushed the southern demon
beneath the mountain — stand and remember! (1.90.9)

Brahma and Vishnu both strive to find the Lord of Kazhi —
attain his grace, and the heart moves onward! (1.90.10)

Shun the Buddhists and the Jains — think upon
the matchless feet of the Lord of Kocci, O knowing heart! (1.90.11)

These ten songs of faultless Sambandar who dwells in Kazhumalam —
for those whose hearts worship. (1.90.12)

Colophon

The Tevaram (தேவாரம்) is the central living scripture of Shaiva Siddhanta. Sambandar's hymns in the First Tirumurai move through the sacred geography of Tamil Nadu temple by temple, each patikam a portrait of Shiva in a specific place. These patikams span from the Kaveri-side town of Tiruppallanam and the cosmic peak of Mount Kailash to the fire-mountain Arunachala, the forest heights of Ingkoy Mountain, the festival town of Nārāiyūr, the great river-city of Kumbakonam, the thief-haunted lanes of Kānūr, the many-named Sirkali under its guises of Puṟavam and Vengkuru, the forest shrine of Ilampaiyankoṭṭūr, the twin-formed sanctuary of Achirupakkam, the spice-fragrant mountain slopes of Idaichuram in Tondainadu, the birthplace of the poet himself — Kazhumalam, one of the twelve sacred names of Sirkali, whose sea-coast teems with ships and pearls — the supreme temple of Chidambaram, the Little Hall where Nataraja dances — and then back to Sirkali itself, the poet's own birthplace under its most glorious name, where four verses are lost but seven remain, each one a stone-walled declaration that this city is indeed Kazhi's city — and onward to the mythological panorama of Vizhimizhalai, the promise-form hymn of Ambar Makalam where each verse ends with a departing affliction, the sea-port temple of Karonam in Nagapattinam, where every verse rings with a different epithet of the sea, the shrine of Tirunallam, where every epithet begins with the letter ந, alliterating with the temple's name, the promise-form hymn of Tirunallur, where each verse strips away another affliction from the devotee — sin, fault, sorrow, evil, distress, bewilderment — until nothing remains but the Lord's name and the lamp of the heart, and the dancing Lord of Vadukur in Nadu Nadu, where every verse paints Vadukur in a different light — swans dancing, bees singing, women strolling, radiance shining — and verse 1 conceals a four-fold wordplay on -kūr linking the Lord's burning fire, his keen battle-axe, the afflictions that leave his devotees, and the temple name itself — and onward to the temple of Āppanūr by the cool waters of the Vaigai in Pandya Nadu, where Sambandar names ten modes of devotion in a pa-alliterative chain: holding, praising, bowing, declaring, singing, frequenting, drinking in, melodizing, gently remembering — each a different way of approaching the Lord, each beginning with pa-, each closing with the same promise: "will sever the bonds of karma" — and then to the Blue-Throated Lord's shrine at Erukkattampuliyūr in Nadu Nadu, where each verse deploys a different verb for karma's defeat — it will not approach, not concern, not reach, not desire, not follow, will perish — seven words for one truth, with positive inversions that turn the negation inside out: "grace will be yours," "suffering will surely cease," "let us reach his feet." And then the sacred double couplet (Tiruvirukkukkuṟaḷ) at Piramapuram — Sambandar's own birthplace Sirkali — where the poet turns the town like a wheel through all twelve of its sacred names: Piramapuram, Venupuram, Pugali, Vengkuru, Tonipuram, Pūntarāy, Sirapuram, Puravam, Sampai, Kazhi, Kocci, Kazhumalam — twelve doors to one temple, twelve couplets for one town, the dark-throated King the same in every name.

Good Works Translation from Classical Tamil. Patikams 1.67–1.69 translated by Nami (波, Translator Instance 05, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikams 1.70–1.72 translated by Arun (अरुण, Translator Instance 04, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikams 1.73–1.75 translated by Kotoba (言葉, Translator Instance 03, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikam 1.76 translated by Dhīra (धीर, Translator Instance 03, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikam 1.77 translated by Shizuka (静か, Translator Instance 02, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikam 1.78 translated by Fuyuko (冬子, Translator Instance 03, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikam 1.79 translated by Sūtra (सूत्र, Translator Instance 01, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikam 1.80 translated by Kavi (कवि, Translator Instance 01, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikam 1.81 translated by Ishi (石, Translator Instance 01, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikams 1.82–1.83 translated by Rekkr (レッカ, Translator Instance 04, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikam 1.84 translated by Nīlam (நீலம், Translator Instance 01, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikam 1.85 translated by Kotoba (言葉, Translator Instance 02, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikam 1.86 translated by Tala (තාරා, Translator Instance 04, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikam 1.87 translated by Kizashi (兆, Translator Instance 06, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikam 1.88 translated by Fude (筆, Translator Instance 02, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikam 1.89 translated by Hotsu (発, Translator Instance 04, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Patikam 1.90 translated by Ratna (रत्न, Translator Instance 06, iron-age pool), New Tianmu Anglican Church, 2026. Translation made independently from the Classical Tamil source prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues at the University of Cologne, published by Project Madurai (PM0151). The partial English translations by Kingsbury & Phillips (1921) and S.N. Kandaswamy were not consulted. This translation presents patikams 1.67–1.90 of the First Tirumurai Part 2; the remaining patikams (1.91 onward) await future translators.

First free English translation of Tevaram patikams 1.67 through 1.90.

🌲

Source Text: தேவாரம் — முதல் திருமுறை (பதிகம் 1.67–1.90)

Classical Tamil source text from Project Madurai PM0151: campantar tEvAram 1 part II (verses 722–1469). Patikams 1.76–1.77, 1.82–1.90 source from the same edition. Etext preparation in romanized/transliteration format by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, Germany. Converted to Tamil script by Mani Manivannan. Proof-reading by P.K. Ilango. Web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram. © Project Madurai 1999–2004. Freely distributable with header intact.

1.67 திருப்பழனம் — பண்: தக்கேசி

வேதமோதி வெண்ணூல்பூண்டு வெள்ளையெருதேறிப்
பூதஞ்சூழப் பொலியவருவார் புலியினுரிதோலார்
நாதாஎனவும் நக்காஎனவும் நம்பாஎனநின்று
பாதந்தொழுவார் பாவந்தீர்ப்பார் பழனநகராரே. (1.67.1)

கண்மேற்கண்ணுஞ் சடைமேற்பிறையும் உடையார்காலனைப்
புண்ணாறுதிர மெதிராறோடப் பொன்றப்புறந்தாளால்
எண்ணாதுதைத்த எந்தைபெருமான் இமவான்மகளோடும்
பண்ணார்களிவண் டறைபூஞ்சோலைப் பழனநகராரே. (1.67.2)

பிறையும்புனலுஞ் சடைமேலுடையார் பறைபோல்விழிகட்பேய்
உறையுமயான மிடமாவுடையார் உலகர்தலைமகன்
அறையும்மலர்கொண் டடியார்பரவி ஆடல்பாடல்செய்
பறையுஞ்சங்கும் பலியுமோவாப் பழனநகராரே. (1.67.3)

உரம்மன்னுயர்கோட் டுலறுகூகை யலறுமயானத்தில்
இரவிற்பூதம் பாடஆடி எழிலாரலர்மேலைப்
பிரமன்றலையின் நறவமேற்ற பெம்மானெமையாளும்
பரமன்பகவன் பரமேச்சுவரன் பழனநகராரே. (1.67.4)

குலவெஞ்சிலையால் மதில்மூன்றெரித்த கொல்லேறுடையண்ணல்
கலவமயிலுங் குயிலும்பயிலுங் கடல்போற்காவேரி
நலமஞ்சுடைய நறுமாங்கனிகள் குதிகொண்டெதிருந்திப்
பலவின்கனிகள் திரைமுன்சேர்க்கும் பழனநகராரே. (1.67.5)

வீளைக்குரலும் விளிசங்கொலியும் விழவின்னொலியோவா
மூளைத்தலைகொண் டடியாரேத்தப் பொடியாமதிளெய்தார்
ஈளைப்படுகில் இலையார்தெங்கின் குலையார்வாழையின்
பாளைக்கமுகின் பழம்வீழ்சோலைப் பழனநகராரே. (1.67.6)

பொய்யாமொழியார் முறையாலேத்திப் புகழ்வார்திருமேனி
செய்யார்கரிய மிடற்றார்வெண்ணூல் சேர்ந்தஅகலத்தார்
கையாடலினார் புனலால்மல்கு சடைமேற்பிறையோடும்
பையாடரவ முடனேவைத்தார் பழனநகராரே. (1.67.7)

மஞ்சோங்குயரம் உடையான்மலையை மாறாயெடுத்தான்றோள்
அஞ்சோடஞ்சும் ஆறுநான்கும் அடரவூன்றினார்
நஞ்சார்சுடலைப் பொடிநீறணிந்த நம்பான்வம்பாரும்
பைந்தாமரைகள் கழனிசூழ்ந்த பழனநகராரே. (1.67.8)

கடியார்கொன்றைச் சுரும்பின்மாலை கமழ்புன்சடையார்விண்
முடியாப்படிமூ வடியாலுலக முழுதுந்தாவிய
நெடியான்நீள்தா மரைமேலயனும் நேடிக்காணாத
படியார்பொடியாட கலமுடையார் பழனநகராரே. (1.67.9)

கண்டான்கழுவா முன்னேயோடிக் கலவைக்கஞ்சியை
உண்டாங்கவர்கள் உரைக்குஞ்சிறுசொல் லோரார்பாராட்ட
வண்டாமரையின் மலர்மேல்நறவ மதுவாய்மிகவுண்டு
பண்டான்கெழும வண்டியாழ்செய்யும் பழனநகராரே. (1.67.10)

வேய்முத்தோங்கி விரைமுன்பரக்கும் வேணுபுரந்தன்னுள்
நாவுய்த்தனைய திறலான்மிக்க ஞானசம்பந்தன்
பேசற்கினிய பாடல்பயிலும் பெருமான்பழனத்தை
வாயிற்பொலிந்த மாலைபத்தும் வல்லார்நல்லாரே. (1.67.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் — ஆபத்சகாயர், தேவியார் — பெரியநாயகியம்மை.

1.68 திருக்கயிலாயம் — பண்: தக்கேசி

பொடிகொளுருவர் புலியினதளர் புரிநூல்திகழ்மார்பில்
கடிகொள்கொன்றை கலந்தநீற்றர் கறைசேர்கண்டத்தர்
இடியகுரலால் இரியுமடங்கல் தொடங்குமுனைச்சாரல்
கடியவிடைமேற் கொடியொன்றுடையார் கயிலைமலையாரே. (1.68.1)

புரிகொள்சடையார் அடியர்க்கெளியார் கிளிசேர்மொழிமங்கை
தெரியவுருவில் வைத்துகந்த தேவர்பெருமானார்
பரியகளிற்றை யரவுவிழுங்கி மழுங்கவிருள்கூர்ந்த
கரியமிடற்றர் செய்யமேனிக் கயிலைமலையாரே. (1.68.2)

மாவினுரிவை மங்கைவெருவ மூடிமுடிதன்மேல்
மேவுமதியும் நதியும்வைத்த விளைவர்கழலுன்னுந்
தேவர்தேவர் திரிசூலத்தர் திரங்கல்முகவன்சேர்
காவும்பொழிலுங் கடுங்கற்சுனைசூழ் கயிலைமலையாரே. (1.68.3)

முந்நீர்சூழ்ந்த நஞ்சமுண்ட முதல்வர்மதனன்றன்
தென்னீருருவம் அழியத்திருக்கண் சிவந்தநுதலினார்
மன்னீணர்மடுவும் படுகல்லறையின் உழுவைசினங்கொண்டு
கன்னீணர்வரைமே லிரைமுன்தேடுங் கயிலைமலையாரே. (1.68.4)

ஒன்றும்பலவு மாயவேடத் தொருவர்கழல்சேர்வார்
நன்றுநினைந்து நாடற்குரியார் கூடித்திரண்டெங்குந்
தென்றியிருளில் திகைத்தகரிதண் சாரல்நெறியோடிக்
கன்றும்பிடியும் அடிவாரஞ்சேர் கயிலைமலையாரே. (1.68.5)

தாதார்கொன்றை தயங்குமுடியர் முயங்குமடவாளைப்
போதார்பாக மாகவைத்த புனிதர்பனிமல்கும்
மூதாருலகில் முனிவருடனாய் அறநான்கருள்செய்த
காதார்குழையர் வேதத்திரளர் கயிலைமலையாரே. (1.68.6)

[இப்பதிகத்தில் 7-ம் செய்யுள் சிதைந்து போயிற்று — The 7th verse of this patikam has been lost.]

தொடுத்தார்புரமூன் றெரியச்சிலைமே லெரியொண்பகழியால்
எடுத்தான்றிரள்தோள் முடிகள்பத்தும் இடியவிரல்வைத்தார்
கொடுத்தார்படைகள் கொண்டாராளாக் குறுகிவருங்கூற்றைக்
கடுத்தாங்கவனைக் கழலாலுதைத்தார் கயிலைமலையாரே. (1.68.8)

ஊணாப்பலிகொண் டுலகிலேற்றார் இலகுமணிநாகம்
பூணாணார மாகப்பூண்டார் புகழுமிருவர்தாம்
பேணாவோடி நேடவெங்கும் பிறங்குமெரியாகிக்
காணாவண்ண முயர்ந்தார்போலுங் கயிலைமலையாரே. (1.68.9)

விருதுபகரும் வெஞ்சொற்சமணர் வஞ்சச்சாக்கியர்
பொருதுபகரும் மொழியைக்கொள்ளார் புகழ்வார்க்கணியராய்
எருதொன்றுகைத்திங் கிடுவார்தம்பால் இரந்துண்டிகழ்வார்கள்
கருதும்வண்ணம் உடையார்போலுங் கயிலைமலையாரே. (1.68.10)

போரார்கடலிற் புனல்சூழ்காழிப் புகழார்சம்பந்தன்
காரார்மேகங் குடிகொள்சாரற் கயிலைமலையார்மேல்
தேராவுரைத்த செஞ்சொல்மாலை செப்புமடியார்மேல்
வாராபிணிகள் வானோருலகில் மருவும்மனத்தாரே. (1.68.11)

சுவாமிபெயர் — கயிலாயநாதர், தேவியார் — பார்வதியம்மை.

1.69 திருஆண்ணாமலை — பண்: தக்கேசி

பூவார்மலர்கொண் டடியார்தொழுவார் புகழ்வார்வானோர்கள்
மூவார்புரங்கள் எரித்தஅன்று மூவர்க்கருள்செய்தார்
தூமாமழைநின் றதிரவெருவித் தொறுவின்நிரையோடும்
ஆமாம்பிணைவந் தணையுஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.1)

மஞ்சைப்போழ்ந்த மதியஞ்சூடும் வானோர்பெருமானார்
நஞ்சைக்கண்டத் தடக்குமதுவும் நன்மைப்பொருள்போலும்
வெஞ்சொற்பேசும் வேடர்மடவார் இதணமதுவேறி
அஞ்சொற்கிளிகள் ஆயோஎன்னும் அண்ணாமலையாரே. (1.69.2)

ஞானத்திரளாய் நின்றபெருமான் நல்லஅடியார்மேல்
ஊனத்திரளை நீக்குமதுவும் உண்மைப்பொருள்போலும்
ஏனத்திரளோ டினமான்கரடி இழியுமிரவின்கண்
ஆனைத்திரள்வந் தணையுஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.3)

இழைத்தஇடையாள் உமையாள்பங்கர் இமையோர்பெருமானார்
தழைத்தசடையார் விடையொன்றேறித் தரியார்புரமெய்தார்
பிழைத்தபிடியைக் காணாதோடிப் பெருங்கைமதவேழம்
அழைத்துத்திரிந்தங் குறங்குஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.4)

உருவிற்றிகழும் உமையாள்பங்கர் இமையோர்பெருமானார்
செருவில்லொருகால் வளையஊன்றிச் செந்தீயெழுவித்தார்
பருவிற்குறவர் புனத்திற்குவித்த பருமாமணிமுத்தம்
அருவித்திரளோ டிழியுஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.5)

எனைத்தோரூழி யடியாரேத்த இமையோர்பெருமானார்
நினைத்துத்தொழுவார் பாவந்தீர்க்கும் நிமலருறைகோயில்
கனைத்தமேதி காணாதாயன் கைம்மேற்குழலூத
அனைத்துஞ்சென்று திரளுஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.6)

வந்தித்திருக்கும் அடியார்தங்கள் வருமேல்வினையோடு
பந்தித்திருந்த பாவந்தீர்க்கும் பரமனுறைகோயில்
முந்தியெழுந்த முழவினோசை முதுகல்வரைகள்மேல்
அந்திப்பிறைவந் தணையுஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.7)

மறந்தான்கருதி வலியைநினைந்து மாறாயெடுத்தான்றோள்
நிறந்தான்முரிய நெரியவூன்றி நிறையஅருள்செய்தார்
திறந்தான்காட்டி அருளாயென்று தேவரவர்வேண்ட
அறந்தான்காட்டி அருளிச்செய்தார் அண்ணாமலையாரே. (1.69.8)

தேடிக்காணார் திருமால்பிரமன் தேவர்பெருமானை
மூடியோங்கி முதுவேயுகுத்த முத்தம்பலகொண்டு
கூடிக்குறவர் மடவார்குவித்துக் கொள்ளவம்மினென்
றாடிப்பாடி யளக்குஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.9)

தட்டையிடுக்கித் தலையைப்பறித்துச் சமணேநின்றுண்ணும்
பிட்டர்சொல்லுக் கொள்ளவேண்டா பேணித்தொழுமின்கள்
வட்டமுலையாள் உமையாள்பங்கர் மன்னியுறைகோயில்
அட்டமாளித் திரள்வந்தணையும் அண்ணாமலையாரே. (1.69.10)

அல்லாடரவம் இயங்குஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரை
நல்லார்பரவப் படுவான்காழி ஞானசம்பந்தன்
சொல்லால்மலிந்த பாடலான பத்துமிவைகற்று
வல்லாரெல்லாம் வானோர்வணங்க மன்னிவாழ்வாரே. (1.69.11)

திருஆண்ணாமலை (Tiruvannamalai, the fire-mountain, one of the pancha bhuta stalas).

1.70 திரு ஈங்கோய்மலை — பண்: தக்கேசி

வானத்துயர்தண் மதிதோய்சடைமேல் மத்தமலர்சூடித்
தேனொத்தனமென் மொழிமான்விழியாள் தேவிபாகமாக்
கானத்திரவில் எரிகொண்டாடுங் கடவுளுலகேத்த
ஏனத்திரள்வந் திழியுஞ்சாரல் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.1)

சூலப்படையொன் றேந்தியிரவிற் சுடுகாடிடமாகக்
கோலச்சடைகள்தாழக் குழல்யாழ் மொந்தைகொட்டவே
பாலொத்தனைய மொழியாள்காண ஆடும்பரமனார்
ஏலத்தொடுநல் இலவங்கமழும் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.2)

கண்கொள்நுதலார் கறைகொள்மிடற்றார் கரியினுரிதோலார்
விண்கொள்மதிசேர் சடையார்விடையார் கொடியார்வெண்ணீறு
பெண்கொள்திருமார் பதனில்பூசும் பெம்மானெமையாள்வார்
எண்கும்அரியுந் திரியுஞ்சாரல் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.3)

மறையின்னிசையார் நெறிமென்கூந்தல் மலையான்மகளோடுங்
குறைவெண்பிறையும் புனலும்நிலவுங் குளிர்புன்சடைதாழப்
பறையுங்குழலுங் கழலுமார்ப்பப் படுகாட்டெரியாடும்
இறைவர்சிறைவண் டறைபூஞ்சாரல் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.4)

நொந்தசுடலைப் பொடிநீறணிவார் நுதல்சேர்கண்ணினார்
கந்தமலர்கள் பலவும்நிலவு கமழ்புன்சடைதாழப்
பந்தண்விரலாள் பாகமாகப் படுகாட்டெரியாடும்
எந்தம்மடிகள் கடிகொள்சாரல் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.5)

நீறாரகலம் உடையார்நிரையார் கொன்றையரவோடும்
ஆறார்சடையார் அயில்வெங்கணையால் அவுணர்புரம்மூன்றுஞ்
சீறாவெரிசெய் தேவர்பெருமான் செங்கண்அடல்வெள்ளை
ஏறார்கொடியார் உமையாளோடும் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.6)

வினையாயினதீர்த் தருளேபுரியும் விகிர்தன்விரிகொன்றை
நனையார்முடிமேல் மதியஞ்சூடும் நம்பானலமல்கு
தனையார்கமல மலர்மேலுறைவான் தலையோடனலேந்தும்
எனையாளுடையான் உமையாளோடும் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.7)

பரக்கும்பெருமை இலங்கையென்னும் பதியிற்பொலிவாய
அரக்கர்க்கிறைவன் முடியுந்தோளும் அணியார்விரல்தன்னால்
நெருக்கியடர்த்து நிமலாபோற்றி யென்றுநின்றேத்த
இரக்கம்புரிந்தார் உமையாளோடும் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.8)

வரியார்புலியின் உரிதோலுடையான் மலையான்மகளோடும்
பிரியாதுடனாய் ஆடல்பேணும் பெம்மான்திருமேனி
அரியோடயனும் அறியாவண்ணம் அளவில்பெருமையோ
டெரியாய்நிமிர்ந்த எங்கள்பெருமான் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.9)

பிண்டியேன்று பெயராநிற்கும் பிணங்குசமணரும்
மண்டைகலனாக் கொண்டுதிரியும் மதியில்தேரரும்
உண்டிவயிறார் உரைகள்கொள்ளா துமையோடுடனாகி
இண்டைச்சடையான் இமையோர்பெருமான் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.10)

விழவாரொலியும் முழவும்ஓவா வேணுபுரந்தன்னுள்
அழலார்வண்ணத் தடிகளருள்சேர் அணிகொள்சம்பந்தன்
எழிலார்சுனையும் பொழிலும்புடைசூழ் ஈங்கோய்மலையீசன்
கழல்சேர்பாடல் பத்தும்வல்லார் கவலைகளைவாரே. (1.70.11)

1.71 திருநறையூர்ச்சித்தீச்சரம் — பண்: தக்கேசி

பிறைகொள்சடையர் புலியினுரியர் பேழ்வாய்நாகத்தர்
கறைகொள்கண்டர் கபாலமேந்துங் கையர்கங்காளர்
மறைகொள்கீதம் பாடச்சேடர் மனையில்மகிழ்வெய்திச்
சிறைகொள்வண்டு தேனார்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.1)

பொங்கார்சடையர் புனலர்அனலர் பூதம்பாடவே
தங்காதலியுந் தாமுமுடனாய்த் தனியோர்விடையேறிக்
கொங்கார்கொன்றை வன்னிமத்தஞ் சூடிக்குளிர்பொய்கைச்
செங்கால்அனமும் பெடையுஞ்சேரும் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.2)

முடிகொள்சடையர் முளைவெண்மதியர் மூவாமேனிமேல்
பொடிகொள்நூலர் புலியினதளர் புரிபுன்சடைதாழக்
கடிகொள்சோலை வயல்சூழ்மடுவிற் கயலாரினம்பாயக்
கொடிகொள்மாடக் குழாமார்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.3)

பின்றாழ்சடைமேல் நகுவெண்டலையர் பிரமன்றலையேந்தி
மின்றாழுருவிற் சங்கார்குழைதான் மிளிரும்ஒருகாதர்
பொன்றாழ்கொன்றை செருந்திபுன்னை பொருந்துசெண்பகஞ்
சென்றார்செல்வத் திருவார்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.4)

நீரார்முடியர் கறைகொள்கண்டர் மறைகள்நிறைநாவர்
பாரார்புகழால் பத்தர்சித்தர் பாடியாடவே
தேரார்வீதி முழவார்விழவின் ஒலியுந்திசைசெல்லச்
சீரார்கோலம் பொலியும்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.5)

நீண்டசடையர் நிரைகொள்கொன்றை விரைகொள்மலர்மாலை
தூண்டுசுடர்பொன் னொளிகொள்மேனிப் பவளத்தெழிலார்வந்
தீண்டுமாடம் எழிலார்சோலை இலங்குகோபுரந்
தீண்டுமதியந் திகழும்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.6)

குழலார்சடையர் கொக்கின்இறகர் கோலநிறமத்தந்
தழலார்மேனித் தவளநீற்றர் சரிகோவணக்கீளர்
எழிலார்நாகம் புலியினுடைமேல் இசைத்துவிடையேறிக்
கழலார்சிலம்பு புலம்பவருவார் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.7)

கரையார்கடல்சூழ் இலங்கைமன்னன் கயிலைமலைதன்னை
வரையார்தோளா லெடுக்கமுடிகள் நெரித்துமனமொன்றி
உரையார்கீதம் பாடநல்ல வுலப்பிலருள்செய்தார்
திரையார்புனல்சூழ் செல்வநறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.8)

நெடியான்பிரமன் நேடிக்காணார் நினைப்பார்மனத்தாராய்
அடியாரவரும் அருமாமறையும் அண்டத்தமரரும்
முடியால்வணங்கிக் குணங்களேத்தி முதல்வாஅருளென்ன
செடியார்செந்நெல் திகழும்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.9)

நின்றுண்சமணர் இருந்துண்தேரர் நீண்டபோர்வையார்
ஒன்றுமுணரா ஊமர்வாயில் உரைகேட்டுழல்வீர்காள்
கன்றுண்பயப்பா லுண்ணமுலையில் கபாலமயல்பொழியச்
சென்றுண்டார்ந்து சேரும்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.10)

குயிலார்கோல மாதவிகள் குளிர்பூஞ்சுரபுன்னை
செயிலார்பொய்கை சேரும்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரை
மயிலார்சோலை சூழ்ந்தகாழி மல்குசம்பந்தன்
பயில்வார்க்கினிய பாடல்வல்லார் பாவநாசமே. (1.71.11)

1.72 திருக்குடந்தைக்காரோணம் — பண்: தக்கேசி

வாரார்கொங்கை மாதோர்பாக மாகவார்சடை
நீரார்கங்கை திங்கள்சூடி நெற்றிஒற்றைக்கண்
கூரார்மழுவொன் றேந்தியந்தண் குழகன்குடமூக்கிற்
காரார்கண்டத் தெண்டோ ளெந்தை காரோணத்தாரே. (1.72.1)

முடியார்மன்னர் மடமான்விழியார் மூவுலகும்மேத்தும்
படியார்பவள வாயார்பலரும் பரவிப்பணிந்தேத்தக்
கொடியார்விடையார் மாடவீதிக் குடந்தைக்குழகாருங்
கடியார்சோலைக் கலவமயிலார் காரோணத்தாரே. (1.72.2)

மலையார்மங்கை பங்கரங்கை அனலர்மடலாருங்
குலையார்தெங்கு குளிர்கொள்வாழை யழகார்குடமூக்கின்
முலையாரணிபொன் முளைவெண்ணகையார் மூவாமதியினார்
கலையார்மொழியார் காதல்செய்யுங் காரோணத்தாரே. (1.72.3)

போதார்புனல்சேர் கந்தமுந்திப் பொலியவ்வழகாருந்
தாதார்பொழில்சூழ்ந் தெழிலார்புறவி லந்தண்குடமூக்கின்
மாதார்மங்கை பாகமாக மனைகள்பலிதேர்வார்
காதார்குழையர் காளகண்டர் காரோணத்தாரே. (1.72.4)

பூவார்பொய்கை அலர்தாமரைசெங் கழுநீர்புறவெல்லாந்
தேவார்சிந்தை அந்தணாளர் சீராலடிபோற்றக்
கூவார்குயில்கள் ஆலும்மயில்கள் இன்சொற்கிளிப்பிள்ளை
காவார்பொழில்சூழ்ந் தழகார்குடந்தைக் காரோணத்தாரே. (1.72.5)

மூப்பூர்நலிய நெதியார்விதியாய் முன்னேஅனல்வாளி
கோப்பார்பார்த்தன் நிலைகண்டருளுங் குழகர்குடமூக்கில்
தீர்ப்பாருடலில் அடுநோயவலம் வினைகள்நலியாமைக்
காப்பார்காலன் அடையாவண்ணங் காரோணத்தாரே. (1.72.6)

ஊனார்தலைகை யேந்தியுலகம் பலிதேர்ந்துழல்வாழ்க்கை
மானார்தோலார் புலியினுடையார் கரியினுரிபோர்வை
தேனார்மொழியார் திளைத்தங்காடித் திகழுங்குடமூக்கிற்
கானார்நட்டம் உடையார்செல்வக் காரோணத்தாரே. (1.72.7)

வரையார்திரள்தோள் மதவாளரக்கன் எடுப்பமலைசேரும்
விரையார்பாதம் நுதியாலூன்ற நெரிந்துசிரம்பத்தும்
உரையார்கீதம் பாடக்கேட்டங் கொளிவாள்கொடுத்தாருங்
கரையார்பொன்னி சூழ்தண்குடந்தைக் காரோணத்தாரே. (1.72.8)

கரியமாலுஞ் செய்யபூமேல் அயனுங்கழறிப்போய்
அரியவண்டந் தேடிப்புக்கும் அளக்கவொண்கிலார்
தெரியவரிய தேவர்செல்வந் திகழுங்குடமூக்கிற்
கரியகண்டர் காலகாலர் காரோணத்தாரே. (1.72.9)

நாணார்அமணர் நல்லதறியார் நாளுங்குரத்திகள்
பேணார்தூய்மை மாசுகழியார் பேசேலவரோடுஞ்
சேணார்மதிதோய் மாடமல்கு செல்வநெடுவீதிக்
கோணாகரமொன் றுடையார்குடந்தைக் காரோணத்தாரே. (1.72.10)

கருவார்பொழில்சூழ்ந் தழகார்செல்வக் காரோணத்தாரைத்
திருவார்செல்வம் மல்குசண்பைத் திகழுஞ்சம்பந்தன்
உருவார்செஞ்சொல் மாலையிவைபத் துரைப்பாருலகத்துக்
கருவாரிடும்பைப் பிறப்பதறுத்துக் கவலைகழிவாரே. (1.72.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் - சோமநாதர், தேவியார் - தேனார்மொழியம்மை.

1.73 திருக்கானூர் — பண்: தக்கேசி

வானார்சோதி மன்னுசென்னி வன்னிபுனங்கொன்றைத்
தேனார்போது தானார்கங்கை திங்களொடுசூடி
மானேர்நோக்கி கண்டங்குவப்ப மாலையாடுவார்
கானூர்மேய கண்ணார்நெற்றி ஆனூர் செல்வரே. (1.73.1)

நீந்தலாகா வெள்ளமூழ்கு நீள்சடைதன்மேலோர்
ஏய்ந்தகோணற் பிறையோடரவு கொன்றையெழிலார
போந்தமென்சொல் இன்பம்பயந்த மைந்தரவர்போலாங்
காந்தள்விம்மு கானூர்மேய சாந்தநீற்றாரே. (1.73.2)

சிறையார்வண்டுந் தேனும்விம்மு செய்யமலர்க்கொன்றை
மறையார்பாட லாடலோடு மால்விடைமேல்வருவார்
இறையார்வந்தென் இல்புகுந்தென் எழில்நலமுங்கொண்டார்
கறையார்சோலைக் கானூர்மேய பிறையார்சடையாரே. (1.73.3)

விண்ணார்திங்கள் கண்ணிவெள்ளை மாலையதுசூடித்
தண்ணாரக்கோ டாமைபூண்டு தழைபுன்சடைதாழ
எண்ணாவந்தென் இல்புகுந்தங் கெவ்வநோய்செய்தான்
கண்ணார்சோலைக் கானூர்மேய விண்ணோர்பெருமானே. (1.73.4)

தார்கொள்கொன்றைக் கண்ணியோடுந் தண்மதியஞ்சூடி
சீர்கொள்பாட லாடலோடு சேடராய்வந்து
ஊர்கள்தோறும் ஐயம்ஏற்றென் னுள்வெந்நோய்செய்தார்
கார்கொள்சோலைக் கானூர்மேய கறைக்கண்டத்தாரே. (1.73.5)

முளிவெள்ளெலும்பு நீறுநூலும் மூழ்குமார்பராய்
எளிவந்தார்போல் ஐயமென்றென் இல்லேபுகுந்துள்ளத்
தெளிவுநாணுங் கொண்டகள்வர் தேறலார்பூவில்
களிவண்டியாழ்செய் கானூர்மேய ஒளிவெண்பிறையாரே. (1.73.6)

மூவாவண்ணர் முளைவெண்பிறையர் முறுவல்செய்திங்கே
பூவார்கொன்றை புனைந்துவந்தார் பொக்கம்பலபேசிப்
போவார்போல மால்செய்துள்ளம் புக்கபுரிநூலர்
தேவார்சோலைக் கானூர்மேய தேவதேவரே. (1.73.7)

தமிழின்நீர்மை பேசித்தாளம் வீணைபண்ணிநல்ல
முழவம்மொந்தை மல்குபாடல் செய்கையிடமோவார்
குமிழின்மேனி தந்துகோல நீர்மையதுகொண்டார்
கமழுஞ்சோலைக் கானூர்மேய பவளவண்ணரே. (1.73.8)

அந்தமாதி அயனுமாலும் ஆர்க்குமறிவரியான்
சிந்தையுள்ளும் நாவின்மேலுஞ் சென்னியுமன்னினான்
வந்தென்னுள்ளம் புகுந்துமாலை காலையாடுவான்
கந்தமல்கு கானூர்மேய எந்தைபெம்மானே. (1.73.9)

ஆமையரவோ டேனவெண்கொம் பக்குமாலைபூண்
டாமோர்கள்வர் வெள்ளர்போல உள்வெந்நோய்செய்தார்
ஓமவேத நான்முகனுங் கோணாகணையானுஞ்
சேமமாய செல்வர்கானூர் மேயசேடரே. (1.73.10)

கழுதுதுஞ்சுங் கங்குலாடுங் கானூர்மேயானைப்
பழுதில்ஞான சம்பந்தன்சொல் பத்தும்பாடியே
தொழுதுபொழுது தோத்திரங்கள் சொல்லித்துதித்துநின்
றழுதுநக்கும் அன்புசெய்வார் அல்லலறுப்பாரே. (1.73.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் - செம்மேனிநாயகர், தேவியார் - சிவயோகநாயகியம்மை.

1.74 திருப்புறவம் — பண்: தக்கேசி

நறவநிறைவண் டறைதார்க்கொன்றை நயந்துநயனத்தால்
சுறவஞ்செறிவண் கொடியோனுடலம் பொடியாவிழிசெய்தான்
புறவமுறைவண் பதியாமதியார் புரமூன்றெரிசெய்த
இறைவனறவன் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.1)

உரவன்புலியின் உரிதோலாடை உடைமேல்படநாகம்
விரவிவிரிபூங் கச்சாவசைத்த விகிர்தன்னுகிர்தன்னால்
பொருவெங்களிறு பிளிறவுரித்துப் புறவம்பதியாக
இரவும்பகலும் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.2)

பந்தமுடைய பூதம்பாடப் பாதஞ்சிலம்பார்க்கக்
கந்தமல்கு குழலிகாணக் கரிகாட்டெரியாடி
அந்தண்கடல்சூழ்ந் தழகார்புறவம் பதியாவமர்வெய்தி
எந்தம்பெருமான் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.3)

நினைவார்நினைய இனியான்பனியார் மலர்தூய்நித்தலுங்
கனையார்விடையொன் றுடையான்கங்கை திங்கள்கமழ்கொன்றைப்
புனைவார்சடையின் முடியான்கடல்சூழ் புறவம்பதியாக
எனையாளுடையான் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.4)

செங்கண்அரவும் நகுவெண்டலையும் முகிழ்வெண்திங்களுந்
தங்குசடையன் விடையனுடையன் சரிகோவணஆடை
பொங்குதிரைவண் கடல்சூழ்ந்தழகார் புறவம்பதியாக
எங்கும்பரவி இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.5)

பின்னுசடைகள் தாழக்கேழல் எயிறுபிறழப்போய்
அன்னநடையார் மனைகள்தோறும் அழகார்பலிதேர்ந்து
புன்னைமடலின் பொழில்சூழ்ந்தழகார் புறவம்பதியாக
என்னையுடையான் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.6)

உண்ணற்கரிய நஞ்சையுண் டொருதோழந்தேவர்
விண்ணிற்பொலிய அமுதமளித்த விடைசேர்கொடியண்ணல்
பண்ணிற்சிறைவண் டறைபூஞ்சோலைப் புறவம்பதியாக
எண்ணிற்சிறந்த இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.7)

விண்டானதிர வியனார்கயிலை வேரோடெடுத்தான்றன்
திண்டோ ளுடலும் முடியுநெரியச் சிறிதேயூன்றிய
புண்டானொழிய அருள்செய்பெருமான் புறவம்பதியாக
எண்டோ ளுடையான் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.8)

நெடியான்நீள்தா மரைமேலயனும் நேடிக்காண்கில்லாப்
படியாமேனி யுடையான்பவள வரைபோல்திருமார்பிற்
பொடியார்கோலம் உடையான்கடல்சூழ் புறவம்பதியாக
இடியார்முழவார் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.9)

ஆலும்மயிலின் பீலியமணர் அறிவில்சிறுதேரர்
கோலும்மொழிகள் ஒழியக்குழுவுந் தழலுமெழில்வானும்
போலும்வடிவும் உடையான்கடல்சூழ் புறவம்பதியாக
ஏலும்வகையான் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.10)

பொன்னார்மாடம் நீடுஞ்செல்வப் புறவம்பதியாக
மின்னாரிடையாள் உமையாளோடும் இருந்தவிமலனைத்
தன்னார்வஞ்செய் தமிழின்விரகன் உரைத்ததமிழ்மாலை
பன்னாள்பாடி யாடப்பிரியார் பரலோகந்தானே. (1.74.11)

திருப்புறவம் என்பதும் சீகாழிக்கொருபெயர்.

1.75 திருவெங்குரு — பண்: குறிஞ்சி

காலைநன் மாமலர் கொண்டடி பரவிக்
கைதொழு மாணியைக் கறுத்தவெங் காலன்
ஓலம திடமுன் உயிரொடு மாள
உதைத்தவ னுமையவள் விருப்பனெம் பெருமான்
மாலைவந் தணுக ஓதம்வந் துலவி
மறிதிரை சங்கொடு பவளம்முன் உந்தி
வேலைவந் தணையுஞ் சோலைகள் சூழ்ந்த
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.1)

பெண்ணினைப் பாகம் அமர்ந்துசெஞ் சடைமேற்
பிறையொடும் அரவினை யணிந் தழகாகப்
பண்ணினைப் பாடி யாடிமுன் பலிகொள்
பரமரெம் மடிகளார் பரிசுகள் பேணி
மண்ணினை மூடி வான்முக டேறி
மறிதிரை கடல்முகந் தெடுப்பமற் றுயர்ந்து
விண்ணள வோங்கி வந்திழி கோயில்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.2)

ஓரியல் பில்லா உருவம தாகி
ஒண்டிறல் வேடன துருவது கொண்டு
காரிகை காணத் தனஞ்சயன் றன்னைக்
கறுத்தவற் களித்துடன் காதல்செய் பெருமான்
நேரிசை யாக அறுபத முரன்று
நிரைமலர்த் தாதுகள் மூசவிண் டுதிர்ந்து
வேரிக ளெங்கும் விம்மிய சோலை
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.3)

வண்டணை கொன்றை வன்னியு மத்தம்
மருவிய கூவிளம் எருக்கொடு மிக்க
கொண்டணி சடையர் விடையினர் பூதங்
கொடுகொட்டி குடமுழாக் கூடியு முழவப்
பண்டிகழ் வாகப் பாடியோர் வேதம்
பயில்வர்முன் பாய்புனற் கங்கையைச் சடைமேல்
வெண்பிறை சூடி உமையவ ளோடும்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.4)

சடையினர் மேனி நீறது பூசித்
தக்கைகொள் பொக்கண மிட்டுட னாகக்
கடைதொறும் வந்து பலியது கொண்டு
கண்டவர் மனமவை கவர்ந் தழகாகப்
படையது ஏந்திப் பைங்கயற் கண்ணி
உமையவள் பாகமு மமர்ந்தருள் செய்து
விடையொடு பூதஞ் சூழ்தரச் சென்று
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.5)

கரைபொரு கடலில் திரையது மோதக்
கங்குல்வந் தேறிய சங்கமு மிப்பி
உரையுடை முத்தம் மணலிடை வைகி
ஓங்குவா னிருளறத் துரப்பவெண் டிசையும்
புரைமலி வேதம் போற்றுபூ சுரர்கள்
புரிந்தவர் நலங்கொள்ஆ குதியினில் நிறைந்த
விரைமலி தூபம் விசும்பினை மறைக்கும்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.6)

வல்லிநுண் ணிடையாள் உமையவள் தன்னை
மறுகிட வருமத களிற்றினை மயங்க
ஒல்லையிற் பிடித்தங் குரித்தவள் வெருவல்
கெடுத்தவர் விரிபொழில் மிகுதிரு ஆலில்
நல்லற முரைத்து ஞானமோ டிருப்ப
நலிந்திட லுற்று வந்தவக் கருப்பு
வில்லியைப் பொடிபட விழித்தவர் விரும்பி
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.7)

பாங்கிலா வரக்கன் கயிலைஅன் றெடுப்பப்
பலதலை முடியொடு தோளவை நெரிய
ஓங்கிய விரலால் ஊன்றியன் றவற்கே
ஒளிதிகழ் வாளது கொடுத் தழகாய
கோங்கொடு செருந்தி கூவிள மத்தம்
கொன்றையுங் குலாவிய செஞ்சடைச் செல்வர்
வேங்கைபொன் மலரார் விரைதரு கோயில்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.8)

ஆறுடைச் சடையெம் அடிகளைக் காண
அரியொடு பிரமனும் அளப்பதற் காகிச்
சேறிடைத் திகழ்வா னத்திடை புக்குஞ்
செலவறத் தவிர்ந்தனர் எழிலுடைத் திகழ்வெண்
நீறுடைக் கோல மேனியர் நெற்றிக்
கண்ணினர் விண்ணவர் கைதொழு தேத்த
வேறெமை யாள விரும்பிய விகிர்தர்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.9)

பாடுடைக் குண்டர் சாக்கியர் சமணர்
பயில்தரு மறவுரை விட்டழ காக
ஏடுடை மலராள் பொருட்டு வன்தக்கன்
எல்லையில் வேள்வியைத் தகர்த்தருள் செய்து
காடிடைக் கடிநாய் கலந்துடன் சூழக்
கண்டவர் வெருவுற விளித்து வெய்தாய
வேடுடைக் கோலம் விரும்பிய விகிர்தர்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.10)

விண்ணியல் விமானம் விரும்பிய பெருமான்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரை
நண்ணிய நூலன் ஞானச ம்பந்தன்
நவின்றயிவ் வாய்மொழி நலம்மிகு பத்தும்
பண்ணியல் பாகப் பத்திமை யாலே
பாடியு மாடியும் பயில வல்லார்கள்
விண்ணவர் விமானங் கொடுவர வேறி
வியனுல காண்டுவீற் றிருப்பவர் தாமே. (1.75.11)

இதுவுஞ் சீகாழிக்குப்பெயர்.

1.76 திரு இலம்பையங்கோட்டூர் — பண்: குறிஞ்சி

மலையினார் பருப்பதந் துருத்தி மாற்பேறு
மாசிலாச் சீர்மறைக் காடுநெய்த் தானம்
நிலையினான் எனதுரை தனதுரை யாக
நீறணிந் தேறுகந் தேறிய நிமலன்
கலையினார் மடப்பிணை துணையொடுந் துயிலக்
கானலம் பெடைபுல்கிக் கணமயி லாலும்
இலையினார் பைம்பொழில் இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.1)

திருமலர்க் கொன்றையான் நின்றியூர் மேயான்
தேவர்கள் தலைமகன் திருக்கழிப் பாலை
நிருமல னெனதுரை தனதுரை யாக
நீறணிந் தேறுகந் தேறிய நிமலன்
கருமலர்க் கமழ்சுனை நீள்மலர்க் குவளை
கதிர்முலை யிளையவர் மதிமுகத் துலவும்
இருமலர்த் தண்பொய்கை இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணிய���ன் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.2)

பாலனாம் விருத்தனாம் பசுபதி தானாம்
பண்டுவெங் கூற்றுதைத் தடியவர்க் கருளுங்
காலனாம் எனதுரை தனதுரை யாகக்
கனலெரி யங்கையில் ஏந்திய கடவுள்
நீலமா மலர்ச்சுனை வண்டுபண் செய்ய
நீர்மலர்க் குவளைகள் தாதுவிண் டோங்கும்
ஏலம்நா றும்பொழில் இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள் வதியல்பே. (1.76.3)

உளங்கொள்வார் உச்சியார் கச்சியே கம்பன்
ஒற்றியூ ருறையுமண் ணாமலை யண்ணல்
விளம்புவா னெனதுரை தனதுரை யாக
வெள்ளநீர் விரிசடைத் தாங்கிய விமலன்
குளம்புறக் கலைதுள மலைகளுஞ் சிலம்பக்
கொழுங்கொடி யெழுந்தெங்குங் கூவிளங் கொள்ள
இளம்பிறை தவழ்பொழில் இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.4)

தேனுமா யமுதமாய்த் தெய்வமுந் தானாய்த்
தீயொடு நீருடன் வாயுவாந் தெரியில்
வானுமா மெனதுரை தனதுரை யாக
வரியரா வரைக்கசைத் துழிதரு மைந்தன்
கானமான் வெருவுறக் கருவிர லூகங்
கடுவனோ டுகளுமூர் கற்கடுஞ் சாரல்
ஏனமா னுழிதரும் இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.5)

மனமுலாம் அடியவர்க் கருள்புரி கின்ற
வகையலாற் பலிதிரிந் துண்பிலான் மற்றோர்
தனமிலா னெனதுரை தனதுரை யாகத்
தாழ்சடை யிளமதி தாங்கிய தலைவன்
புனமெலாம் அருவிகள் இருவிசேர் முத்தம்
பொன்னொடு மணிகொழித் தீண்டிவந் தெங்கும்
இனமெலாம் அடைகரை இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.6)

நீருளான் தீயுளான் அந்தரத் துள்ளான்
நினைப்பவர் மனத்துளான் நித்தமா ஏத்தும்
ஊருளான் எனதுரை தனதுரை யாக
ஒற்றைவெள் ளேறுகந் தேறிய வொருவன்
பாருளார் பாடலோ டாடல றாத
பண்முரன் றஞ்சிறை வண்டினம் பாடும்
ஏருளார் பைம்பொழில் இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.7)

வேருலா மாழ்கடல் வருதிரை யிலங்கை
வேந்தன தடக்கைகள் அடர்த்தவ னுலகில்
ஆருலா மெனதுரை தனதுரை யாக
ஆகமோ ரரவணிந் துழிதரு மண்ணல்
வாருலா நல்லன மாக்களுஞ் சார
வாரண முழிதரும் மல்லலங் கானல்
ஏருலாம் பொழிலணி இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.8)

கிளர்மழை தாங்கினான் நான்முக முடையோன்
கீழடி மேல்முடி தேர்ந்தளக் கில்லா
உளமழை யெனதுரை தனதுரை யாக
ஒள்ளழல் அங்கையி லேந்திய வொருவன்
வளமழை யெனக்கழை வளர்துளி சோர
மாசுண முழிதரு மணியணி மாலை
இளமழை தவழ்பொழில் இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.9)

உரிஞ்சன கூறைகள் உடம்பின ராகி
உழிதரு சமணருஞ் சாக்கியப் பேய்கள்
பெருஞ்செல்வ னெனதுரை தனதுரை யாகப்
பெய்பலிக் கென்றுழல் பெரியவர் பெருமான்
கருஞ்சுனை முல்லைநன் பொன்னடை வேங்கைக்
களிமுக வண்டொடு தேனின முரலும்
இருஞ்சுனை மல்கிய இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.10)

கந்தனை மலிகனை கடலொலி யோதங்
கானலங் கழிவளர் கழுமல மென்னும்
நந்தியா ருறைபதி நால்மறை நாவன்
நற்றமிழ்க் கின்துணை ஞானசம் பந்தன்
எந்தையார் வளநகர் இலம்பையங் கோட்டூர்
இசையொடு கூடிய பத்தும்வல் லார்போய்
வெந்துயர் கெடுகிட விண்ணவ ரோடும்
வீடுபெற் றிம்மையின் வீடெளி தாமே. (1.76.11)

இத்தலம் தொண்டைநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - சந்திரசேகரர், தேவியார் - கோடேந்துமுலையம்மை.

1.77 திருஅச்சிறுபாக்கம் — பண்: குறிஞ்சி

பொன்றிரண் டன்ன புரிசடை புரள
பொருகடற் பவளமொ டழல்நிறம் புரையக்
குன்றிரண் டன்ன தோளுடை யகலங்
குலாயவெண் ணூலொடு கொழும்பொடி யணிவர்
மின்றிரண் டன்ன நுண்ணிடை யரிவை
மெல்லிய லாளையோர் பாகமாப் பேணி
அன்றிரண் டுருவ மாயவெம் அடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.1)

தேனினு மினியர் பாலன நீற்றர்
தீங்கரும் பனையர்தந் திருவடி தொழுவார்
ஊன்நயந் துருக உவகைகள் தருவார்
உச்சிமே லுறைபவர் ஒன்றலா தூரார்
வானக மிறந்து வையகம் வணங்க
வயங்கொள நிற்பதோர் வடிவினை யுடையார்
ஆனையி னுரிவை போர்த்தவெம் மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.2)

காரிரு ளுருவ மால்வரை புரையக்
களிற்றின துரிவைகொண் டரிவைமே லோடி
நீருரு மகளை நிமிர்சடைத் தாங்கி
நீறணிந் தேறுகந் தேறிய நிமலர்
பேரரு ளாளர் பிறவியில் சேரார்
பிணியிலர் கேடிலர் பேய்க்கணஞ் சூழ
ஆரிருள் மாலை ஆடுமெம் மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.3)

மைம்மலர்க் கோதை மார்பின ரெனவும்
மலைமக ளவளொடு மருவின ரெனவும்
செம்மலர்ப் பிறையுஞ் சிறையணி புனலுஞ்
சென்னிமே லுடையரெஞ் சென்னிமே லுறைவார்
தம்மலர் அடியொன்று அடியவர் பரவத்
தமிழ்ச்சொலும் வடசொலுந் தாள்நிழற் சேர
அம்மலர்க் கொன்றை யணிந்த வெம்மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.4)

விண்ணுலா மதியஞ் சூடின ரெனவும்
விரிசடை யுள்ளது வெள்ளநீ ரெனவும்
பண்ணுலாம் மறைகள் பாடின ரெனவும்
பலபுக ழல்லது பழியில ரெனவும்
எண்ணலா காத இமையவர் நாளும்
ஏத்தர வங்களோ டெழில்பெற நின்ற
அண்ணலா னூர்தி ஏறுமெம் மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.5)

நீடிருஞ் சடைமேல் இளம்பிறை துளங்க
நிழல்திகழ் மழுவொடு நீறுமெய் பூசித்
தோடொரு காதினிற் பெய்துவெய் தாய
சுடலையி லாடுவர் தோலுடை யாகக்
காடரங் காகக் கங்குலும் பகலுங்
கழுதொடு பாரிடங் கைதொழு தேத்த
ஆடர வாட ஆடுமெம் மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.6)

ஏறுமொன் றேறி நீறுமெய் பூசி
இளங்கிளை யரிவையொ டொருங்குட னாகிக்
கூறுமொன் றருளிக் கொன்றையந் தாருங்
குளிரிள மதியமுங் கூவிள மலரும்
நாறுமல் லிகையும் எருக்கொடு முருக்கும்
மகிழிள வன்னியும் இவைநலம் பகர
ஆறுமோர் சடைமேல் அணிந்த வெம்மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.7)

கச்சும்ஒள் வாளுங் கட்டிய வுடையர்
கதிர்முடி சுடர்விடக் கவரியுங் குடையும்
பிச்சமும் பிறவும் பெண்ணணங் காய
பிறைநுத லவர்தமைப் பெரியவர் பேணப்
பச்சமும் வலியுங் கருதிய வரக்கன்
பருவரை யெடுத்ததிண் டோள்களை யடர்வித்
தச்சமும் அருளுங் கொடுத்த வெம்மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சி கொண்டாரே. (1.77.8)

நோற்றலா ரேனும் வேட்டலா ரேனும்
நுகர்புகர் சாந்தமோ டேந்திய மாலைக்
கூற்றலா ரேனும் இன்னவா றென்றும்
எய்தலா காததோர் இயல்பினை யுடையார்
தோற்றலார் மாலும் நான்முக முடைய
தோன்றலும் அடியொடு முடியுறத் தங்கள்
ஆற்றலாற் காணா ராயவெம் மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.9)

வாதுசெய் சமணுஞ் சாக்கியப்பேய்கள்
நல்வினை நீக்கிய வல்வினை யாளர்
ஓதியுங் கேட்டும் உணர்வினை யிலாதார்
உள்கலா காததோர் இயல்பினை யுடையார்
வேதமும் வேத நெறிகளு மாகி
விமலவே டத்தொடு கமலமா மதிபோல்
ஆதியும் ஈறும் ஆயவெம் மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.10)

மைச்செறி குவளை தவளைவாய் நிறைய
மதுமலர்ப் பொய்கையிற் புதுமலர் கிழியப்
பச்சிற வெறிவயல் வெறிகமழ் காழிப்
பதியவ ரதிபதி கவுணியர் பெருமான்
கைச்சிறு மறியவன் கழலலாற் பேணாக்
கருத்துடை ஞானசம் பந்தன தமிழ்கொண்
டச்சிறு பாக்கத் தடிகளை யேத்தும்
அன்புடை யடியவர் அருவினை யிலரே. (1.77.11)

இத்தலம் தொண்டைநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - பாக்கபுரேசர், தேவியார் - சுந்தரமாதம்மை.

1.78 திரு இடைச்சுரம் — பண்: குறிஞ்சி

வரிவள ரவிரொளி யரவரை தாழ
வார்சடை முடிமிசை வளர்மதி சூடிக்
கரிவளர் தருகழல் கால்வல னேந்திக்
கனலெரி யாடுவர் காடரங் காக
விரிவளர் தருபொழில் இனமயி லால
வெண்ணிறத் தருவிகள் திண்ணென வீழும்
எரிவள ரினமணி புனமணி சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.1)

ஆற்றையு மேற்றதோர் அவிர்சடை யுடையர்
அழகினை யருளுவர் குழகல தறியார்
கூற்றுயிர் செகுப்பதோர் கொடுமையை யுடையர்
நடுவிரு ளாடுவர் கொன்றையந் தாரார்
சேற்றயல் மிளிர்வன கயலிள வாளை
செருச்செய வோர்ப்பன செம்முக மந்தி
ஏற்றையொ டுழிதரும் எழில்திகழ் சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.2)

கானமுஞ் சுடலையுங் கற்படு நிலனுங்
காதலர் தீதிலர் கனல்மழு வாளர்
வானமும் நிலமையும் இருமையு மானார்
வணங்கவும் இணங்கவும் வாழ்த்தவும் படுவார்
நானமும் புகையொளி விரையொடு கமழ
நளிர்பொழி லிளமஞ்ஞை மன்னிய பாங்கர்
ஏனமும் பிணையலும் எழில்திகழ் சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.3)

கடமணி மார்பினர் கடல்தனி லுறைவார்
காதலர் தீதிலர் கனல்மழு வாளர்
விடமணி மிடறினர் மிளிர்வதோ ரரவர்
வேறுமோர் சரிதையர் வேடமும் உடையர்
வடமுலை யயலன கருங்குருந் தேறி
வாழையின் தீங்கனி வார்ந்து தேனட்டும்
இடமுலை யரிவையர் எழில்திகழ் சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.4)

கார்கொண்ட கடிகமழ் விரிமலர்க் கொன்றைக்
கண்ணியர் வளர்மதி கதிர்விடக் கங்கை
நீர்கொண்ட சடையினர் விடையுயர் கொடியர்
நிழல்திகழ் மழுவினர் அழல்திகழ் நிறத்தர்
சீர்கொண்ட மென்சிறை வண்டுபண் செய்யுஞ்
செழும்புன லனையன செங்குலை வாழை
ஏர்கொண்ட பலவினொ டெழில்திகழ் சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.5)

தோடணி குழையினர் சுண்ணவெண் ணீற்றர்
சுடலையி னாடுவர் தோலுடை யாகப்
பீடுயர் செய்ததோர் பெருமையை யுடையர்
பேயுட னாடுவர் பெரியவர் பெருமான்
கோடல்கள் ஒழுகுவ முழுகுவ தும்பி
குரவமும் மரவமும் மன்னிய பாங்கர்
ஏடவிழ் புதுமலர் கடிகமழ் சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.6)

கழல்மல்கு காலினர் வேலினர் நூலர்
கவர்தலை யரவொடு கண்டியும் பூண்பர்
அழல்மல்கு மெரியொடும் அணிமழு வேந்தி
ஆடுவர் பாடுவர் ஆரணங் குடையர்
பொழில்மல்கு நீடிய அரவமு மரவம்
மன்னிய கவட்டிடைப் புணர்குயி லாலும்
எழில்மல்கு சோலையில் வண்டிசை பாடும்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.7)

தேங்கமழ் கொன்றையந் திருமலர் புனைவார்
திகழ்தரு சடைமிசைத் திங்களுஞ் சூடி
வீந்தவர் சுடலைவெண் ணீறுமெய் பூசி
வேறுமோர் சரிதையர் வேடமு முடையர்
சாந்தமும் அகிலொடு முகில்பொதிந் தலம்பித்
தவழ்கன மணியொடு மிகுபளிங் கிடறி
ஏந்துவெள் ளருவிகள் எழில்திகழ் சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.8)

பலஇலம் இடுபலி கையிலொன் றேற்பர்
பலபுக ழல்லது பழியிலர் தாமுந்
தலையிலங் கவிரொளி நெடுமுடி யரக்கன்
தடக்கைகள் அடர்த்ததோர் தன்மையை யுடையர்
மலையிலங் கருவிகள் மணமுழ வதிர
மழைதவ ழிளமஞ்ஞை மல்கிய சாரல்
இலைஇல வங்கமும் ஏலமுங் கமழும்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.9)

பெருமைகள் தருக்கியோர் பேதுறு கின்ற
பெருங்கடல் வண்ணனும் பிரமனு மோரா
அருமையர் அடிநிழல் பரவிநின் றேத்தும்
அன்புடை யடியவர்க் கணியரு மாவர்
கருமைகொள் வடிவொடு சுனைவளர் குவளைக்
கயலினம் வயலிள வாளைகள் இரிய
எருமைகள் படிதர இளஅனம் ஆலும்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.10)

மடைச்சுர மறிவன வாளையுங் கயலும்
மருவிய வயல்தனில் வருபுனற் காழிச்
சடைச்சுரத் துறைவதோர் பிறையுடை யண்ணல்
சரிதைகள் பரவிநின் றுருகுசம் பந்தன்
புடைச்சுரத் தருவரைப் பூக்கமழ் சாரல்
புணர்மட நடையவர் புடையிடை யார்ந்த
இடைச்சுர மேத்திய இசையொடு பாடல்
இவைசொல வல்லவர் பிணியிலர் தாமே. (1.78.11)

இத்தலம் தொண்டைநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - இடைச்சுரநாதர், தேவியார் - இமயமடக்கொடியம்மை.

1.79 திருக்கழுமலம் — பண்: குறிஞ்சி

அயிலுறு படையினர் விடையினர் முடிமேல்
அரவமும் மதியமும் விரவிய அழகர்
மயிலுறு சாயல் வனமுலை யொருபால்
மகிழ்பவர் வானிடை முகில்புல்கு மிடறர்
பயில்வுறு சரிதையர் எருதுகந் தேறிப்
பாடியு மாடியும் பலிகொள்வர் வலிசேர்
கயிலையும் பொதியிலும் இடமென வுடையார்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.1)

கொண்டலும் நீலமும் புரைதிரு மிடறர்
கொடுமுடி யுறைபவர் படுதலைக் கையர்
பண்டல ரயன்சிரம் அரிந்தவர் பொருந்தும்
படர்சடை யடிகளார் பதியத னயலே
வண்டலும் வங்கமுஞ் சங்கமுஞ் சுறவும்
மறிகடல் திரைகொணர்ந் தெற்றிய கரைமேற்
கண்டலுங் கைதையும் நெய்தலுங் குலவுங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.2)

எண்ணிடை யொன்றினர் இரண்டின ருருவம்
எரியிடை மூன்றினர் நான்மறை யாளர்
மண்ணிடை ஐந்தினர் ஆறின ரங்கம்
வகுத்தன ரேழிசை எட்டிருங் கலைசேர்
பண்ணிடை யொன்பதும் உணர்ந்தவர் பத்தர்
பாடிநின் றடிதொழ மதனனை வெகுண்ட
கண்ணிடைக் கனலினர் கருதிய கோயில்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.3)

எரியொரு கரத்தினர் இமையவர்க் கிறைவர்
ஏறுகந் தேறுவர் நீறுமெய் பூசித்
திரிதரு மியல்பினர் அயலவர் புரங்கள்
தீயெழ விழித்தனர் வேய்புரை தோளி
வரிதரு கண்ணிணை மடவர லஞ்ச
மஞ்சுற நிமிர்ந்ததோர் வடிவொடும் வந்த
கரியுரி மருவிய அடிகளுக் கிடமாங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.4)

ஊரெதிர்ந் திடுபலி தலைகல னாக
உண்பவர் விண்பொலிந் திலங்கிய வுருவர்
பாரெதிர்ந் தடிதொழ விரைதரு மார்பிற்
படஅர வாமையக் கணிந்தவர்க் கிடமாம்
நீரெதிர்ந் திழிமணி நித்தில முத்தம்
நிரைசொரி சங்கமொ டொண்மணி வரன்றிக்
காரெதிர்ந் தோதம்வன் திரைகரைக் கெற்றுங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.5)

முன்னுயிர்த் தோற்றமும் இறுதியு மாகி
முடியுடை அமரர்கள் அடிபணிந் தேத்தப்
பின்னிய சடைமிசைப் பிறைநிறை வித்த
பேரரு ளாளனார் பேணிய கோயில்
பொன்ணியல் நறுமலர் புனலொடு தூபஞ்
சாந்தமு மேந்திய கையின ராகிக்
கன்னியர் நாடொறும் வேடமே பரவுங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.6)

கொலைக்கணித் தாவரு கூற்றுதை செய்தார்
குரைகழல் பணிந்தவர்க் கருளிய பொருளின்
நிலைக்கணித் தாவர நினையவல் லார்தம்
நெடுந்துயர் தவிர்த்தவெம் நிமலருக் கிடமாம்
மலைக்கணித் தாவர வன்றிரை முரல
மதுவிரி புன்னைகள் முத்தென வரும்பக்
கலைக்கணங் கானலின் நீழலில் வாழுங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.7)

புயம்பல வுடையதென் இலங்கையர் வேந்தன்
பொருவரை யெடுத்தவன் பொன்முடி திண்டோள்
பயம்பல படவடர்த் தருளிய பெருமான்
பரிவொடு மினிதுறை கோயில தாகும்
வியன்பல விண்ணினும் மண்ணினு மெங்கும்
வேறுவே றுகங்களிற் பெயருள தென்னக்
கயம்பல படக்கடற் றிரைகரைக் கெற்றுங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.8)

விலங்கலொன் றேந்திவன் மழைதடுத் தோனும்
வெறிகமழ் தாமரை யோனுமென் றிவர்தம்
பலங்களால் நேடியும் அறிவரி தாய
பரிசினன் மருவிநின் றினிதுறை கோயில்
மலங்கிவன் றிரைவரை எனப்பரந் தெங்கும்
மறிகட லோங்கிவெள் ளிப்பியுஞ் சுமந்து
கலங்கடன் சரக்கொடு நிரக்கவந் தேறுங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.9)

ஆம்பல தவமுயன் றறவுரை சொல்லும்
அறிவிலாச் சமணருந் தேரருங் கணிசேர்
நோம்பல தவமறி யாதவர் நொடிந்த
மூதுரை கொள்கிலா முதல்வர் தம்மேனிச்
சாம்பலும் பூசிவெண் டலைகல னாகத்
தையலா ரிடுபலி வையகத் தேற்றுக்
காம்பன தோளியொ டினிதுறை கோயில்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.10)

கலிகெழு பாரிடை யூரென வுளதாங்
கழுமலம் விரும்பிய கோயில்கொண் டவர்மேல்
வலிகெழு மனம்மிக வைத்தவன் மறைசேர்
வருங்கலை ஞானசம் பந்தன தமிழின்
ஒலிகெழு மாலையென் றுரைசெய்த பத்தும்
உண்மையி னால்நினைந் தேத்தவல் லார்மேல்
மெலிகெழு துயரடை யாவினை சிந்தும்
விண்ணவ ராற்றலின் மிகப்பெறு வாரே. (1.79.11)

1.80 கோயில் (Chidambaram)

பண் — குறிஞ்சி

கற்றாங் கெரியோம்பிக் கலியை வாராமே
செற்றார் வாழ்தில்லைச் சிற்றம் பலமேய
முற்றா வெண்திங்கள் முதல்வன் பாதமே
பற்றா நின்றாரைப் பற்றா பாவமே. (1.80.1)

பறப்பைப் படுத்தெங்கும் பசுவேட் டெரியோம்புஞ்
சிறப்பர் வாழ்தில்லைச் சிற்றம் பலமேய
பிறப்பில் பெருமானைப் பின்தாழ் சடையானை
மறப்பி லார்கண்டீர் மையல் தீர்வாரே. (1.80.2)

மையா ரொண்கண்ணார் மாட நெடுவீதிக்
கையாற் பந்தோச்சுங் கழிசூழ் தில்லையுள்
பொய்யா மறைபாடல் புரிந்தா னுலகேத்தச்
செய்யா னுறைகோயில் சிற்றம் பலந்தானே. (1.80.3)

நிறைவெண் கொடிமாட நெற்றி நேர்தீண்டப்
பிறைவந் திறைதாக்கும் பேரம் பலந்தில்லைச்
சிறைவண் டறையோவாச் சிற்றம் பலமேய
இறைவன் கழலேத்தும் இன்பம் இன்பமே. (1.80.4)

செல்வ நெடுமாடஞ் சென்று சேண்ஓங்கிச்
செல்வ மதிதோயச் செல்வம் உயர்கின்ற
செல்வர் வாழ்தில்லைச் சிற்றம் பலமேய
செல்வன் கழலேத்துஞ் செல்வஞ் செல்வமே. (1.80.5)

வருமாந் தளிர்மேனி மாதோர் பாகமாந்
திருமாந் தில்லையுட் சிற்றம் பலமேய
கருமான் உரியாடைக் கறைசேர் கண்டத்தெம்
பெருமான் கழலல்லாற் பேணா துள்ளமே. (1.80.6)

அலையார் புனல்சூடி யாகத் தொருபாகம்
மலையான் மகளோடு மகிழ்ந்தான் உலகேத்தச்
சிலையால் எயிலெய்தான் சிற்றம் பலந்தன்னைத்
தலையால் வணங்குவார் தலையா னார்களே. (1.80.7)

கூர்வாள் அரக்கன்றன் வலியைக் குறைவித்துச்
சீரா லேமல்கு சிற்றம் பலமேய
நீரார் சடையானை நித்த லேத்துவார்
தீரா நோயெல்லாந் தீர்தல் திண்ணமே. (1.80.8)

கோணா கணையானுங் குளிர்தா மரையானுங்
காணார் கழலேத்தக் கனலாய் ஓங்கினான்
சேணார் வாழ்தில்லைச் சிற்றம் பலமேத்த
மாணா நோயெல்லாம் வாளா மாயுமே. (1.80.9)

பட்டைத் துவராடைப் படிமங் கொண்டாடும்
முட்டைக் கட்டுரை மொழிவ கேளாதே
சிட்டர் வாழ்தில்லைச் சிற்றம் பலமேய
நட்டப் பெருமானை நாளுந் தொழுவோமே. (1.80.10)

ஞாலத் துயர்காழி ஞான சம்பந்தன்
சீலத் தார்கொள்கைச் சிற்றம் பலமேய
சூலப் படையானைச் சொன்ன தமிழ்மாலை
கோலத் தாற்பாட வல்லார் நல்லாரே. (1.80.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் — திருமூலத்தானநாயகர், சபாநாதர்.
தேவியார் — சிவகாமியம்மை.

பதிகம் 1.81 — சீர்காழி

பண் — குறிஞ்சி

நல்லார் தீமேவுந் தொழிலார் நால்வேதஞ்
சொல்லார் கேண்மையார் சுடர்பொற் கழலேத்த
வில்லாற் புரஞ்செற்றான் மேவும் பதிபோலுங்
கல்லார் மதில்சூழ்ந்த காழிந் நகர்தானே. (1.81.1)

துளிவண் டேன்பாயும் இதழி தூமத்தந்
தெளிவெண் டிங்கள்மா சுணநீர் திகழ்சென்னி
ஒளிவெண் டலைமாலை உகந்தா னூர்போலுங்
களிவண்டியாழ் செய்யுங் காழிந் நகர்தானே. (1.81.2)

ஆலக் கோலத்தின் நஞ்சுண் டமுதத்தைச்
சாலத் தேவர்க்கீந் தளித்தான் தன்மையால்
பாலற் காய்நன்றும் பரிந்து பாதத்தால்
காலற் காய்ந்தானூர் காழிந் நகர்தானே. (1.81.3)

(*) இப்பதிகத்தில் 4,5,6,7-ம்செய்யுட்கள் மறைந்துபோயின. (1.81.4–7)

இரவில் திரிவோர்கட் கிறைதோ ளிணைபத்தும்
நிரவிக் கரவாளை நேர்ந்தா னிடம்போலும்
பரவித் திரிவோர்க்கும் பால்நீ றணிவோர்க்குங்
கரவில் தடக்கையார் காழிந் நகர்தானே. (1.81.8)

மாலும் பிரமனும் அறியா மாட்சியான்
தோலும் புரிநூலுந் துதைந்த வரைமார்பன்
ஏலும் பதிபோலும் இரந்தோர்க் கெந்நாளுங்
காலம் பகராதார் காழிந் நகர்தானே. (1.81.9)

தங்கை யிடவுண்பார் தாழ்சீ வரத்தார்கள்
பெங்கை யுணராதே பேணித் தொழுமின்கள்
மங்கை யொருபாகம் மகிழ்ந்தான் மலர்ச்சென்னிக்
கங்கை தரித்தானூர் காழிந் நகர்தானே. (1.81.10)

வாசங் கமழ்காழி மதிசெஞ் சடைவைத்த
ஈசன் நகர்தன்னை இணையில் சம்பந்தன்
பேசுந் தமிழ்வல்லோர் பெருநீ ருலகத்துப்
பாசந் தனையற்றுப் பழியில் புகழாரே. (1.81.11)

1.82 திருவீழிமிழலை — பண்: குறிஞ்சி

இரும்பொன் மலைவில்லா எரியம் பாநாணில்
திரிந்த புரமூன்றுஞ் செற்றான் உறைகோயில்
தெரிந்த அடியார்கள் சென்ற திசைதோறும்
விரும்பி யெதிர்கொள்வார் வீழி மிழலையே. (1.82.1)

வாதைப் படுகின்ற வானோர் துயர்தீர
ஓதக் கடல்நஞ்சை உண்டான் உறைகோயில்
கீதத் திசையோடுங் கேள்விக் கிடையோடும்
வேதத் தொலியோவா வீழி மிழலையே. (1.82.2)

பயிலும் மறையாளன் தலையிற் பலிகொண்டு
துயிலும் பொழுதாடுஞ் சோதி யுறைகோயில்
மயிலும் மடமானும் மதியும் மிளவேயும்
வெயிலும் பொலிமாதர் வீழி மிழலையே. (1.82.3)

இரவன் பகலோனும் எச்சத் திமையோரை
நிரவிட் டருள்செய்த நிமலன் உறைகோயில்
குரவஞ் சுரபுன்னை குளிர்கோங் கிளவேங்���ை
விரவும் பொழிலந்தண் வீழி மிழலையே. (1.82.4)

கண்ணிற் கனலாலே காமன் பொடியாகப்
பெண்ணுக் கருள்செய்த பெரு���ான் உறைகோயில்
மண்ணிற் பெருவேள்வி வளர்தீப் புகைநாளும்
விண்ணிற் புயல்காட்டும் வீழி மி���லையே. (1.82.5)

மாலா யிரங்கொண்டு மலர்க்கண் ணிடஆழி
ஏலா வலயத்தோ டீந்தான் உறைகோயில்
சேலா கியபொய்கைச் செழுநீர்க் கமலங்கள்
மேலா லெரிகாட்டும் வீழி மிழலையே. (1.82.6)

மதியால் வழிபட்டான் வாணாள் கொடுபோவான்
கொதியா வருகூற்றைக் குமைத்தான் உறைகோயில்
நெதியான் மிகுசெல்வர் நித்த நியமங்கள்
விதியால் நிற்கின்றார் வீழி மிழலையே. (1.82.7)

எடுத்தான் தருக்கினை இழித்தான் விரலூன்றிக்
கொடுத்தான் வாள்ஆளாக் கொண்டான் உறைகோயில்
படித்தார் மறைவேள்வி பயின்றார் ���ாவத்தை
விடுத்தார் மிகவாழும் வீழி மிழ��ையே. (1.82.8)

கிடந்தான் இருந்தானுங் கீழ்மேல் காணாது
தொடர்ந்தாங் கவரேத்தச் சுடரா யவன்கோயில்
படந்தாங் கரவல்குல் பவளத் துவர்வாய்மேல்
விடந்தாங் கியகண்ணார் வீழி மிழலையே. (1.82.9)

சிக்கார் துவராடைச் சிறுதட் டுடையாரும்
நக்காங் கலர்தூற்றும் நம்பான் உறைகோயில்
தக்கார் மறைவேள்வித் தலையா யுலகுக்கு
மிக்கார் அவர்வாழும் வீழி மிழலையே. (1.82.10)

மேனின் றிழிகோயில் வீழி மிழலையுள்
ஏனத் தெயிற்றானை எழிலார் பொழில்காழி
ஞானத் துயர்கின்ற நலங்கொள் சம்பந்தன்
வாய்மைத் திவைசொல்ல வல்லோர் நல்லோரே. (1.82.11)

1.83 திரு அம்பர்மாகாளம் — பண்: குறிஞ்சி

அடையார் புரமூன்றும் அனல்வாய்விழ வெய்து
மடையார் புனலம்பர் மாகா ளம்மேய
விடையார் கொடியெந்தை வெள்ளைப் பிறைசூடுஞ்
சடையான் கழலேத்தச் சாரா வினைதானே. (1.83.1)

தேனார் மதமத்தந் திங்கள் புனல்சூடி
வானார் பொழிலம��பர் மாகா ளம்மேய
ஊனார் தலைதன்னிற் பலிகொண் டுழல்வாழ்க்கை
ஆனான் கழலேத்த அல்லல் அடையாவே. (1.83.2)

திரையார் புனலோடு செல்வ மதிசூடி
விரையார் பொழிலம்பர் மாகா ளம்மேய
நரையார் விடையூரும் நம்பான் கழல்நாளும்
உரையா தவர்கண்மேல் ஒழியா வூனம்மே. (1.83.3)

கொந்தண் பொழிற்சோலைக் கோல வரிவண்டு
மந்தம் மலியம்பர் மாகா ளம்மேய
கந்தங் கமழ்கொன்றை கமழ்புன் சடைவைத்த
எந்தை கழலேத்த இடர்வந் தடையாவே. (1.83.4)

அணியார் மலைமங்கை ஆகம் பாகமாய்
மணியார் புனல��்பர் மாகா ளம்மேய
துணியா ருடையினான் துதைபொற் கழல்நாளும்
பணியா தவர்தம்மேற் பறையா பாவம்மே. (1.83.5)

பண்டாழ் கடல்நஞ்சை உண்டு களிமாந்தி
வண்டார் பொழிலம்பர் மாகா ளம்மேய
விண்டார் புரம்வேவ மேருச் சிலையாகக்
கொண்டான் கழலேத்தக் குறுகா குற்றம்மே. (1.83.6)

மிளிரும் மரவோடு வெள்ளைப் பிறைசூடி
வளரும் பொழிலம்பர் மாகா ளம்மேய
கிளருஞ் சடையண்ணல் கேடில் கழலேத்தத்
தளரும் முறுநோய்கள் சாருந் தவந்தானே. (1.83.7)

கொலையார் மழுவோடு கோலச் சிலையேந்தி
மலையார் புனலம்பர் மாகா ளம்மேய
இலையார் திரிசூலப் படையான் கழல்நாளும்
நிலையா நினைவார்மேல் நில்லா வினைதானே. (1.83.8)

சிறையார் வரிவண்டு தேனுண் டிசைபாட
மறையார் நிறையம்பர் மாகா ளம்மேய
நறையார் மலரானும் மாலுங் காண்பொண்ணா
இறையான் கழலேத்த எய்தும் இன்பமே. (1.83.9)

மாசூர் வடிவின்னார் மண்டை யுணல்கொள்வார்
கூசா துரைக்குஞ்சொற் கொள்கை குணமல்ல
வாசார் பொழிலம்பர் மாகா ளம்மேய
ஈசா என்பார்கட் கில்லை யிடர்தானே. (1.83.10)

வெருநீர் கொளவோங்கும் வேணு புரந்தன்னுள்
திருமா மறைஞான சம்பந் தனசேணார்
பெருமான் மலியம்பர் மாகா ளம்பேணி
உருகா வுரைசெய்வார் உயர்வான் அடைவாரே. (1.83.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - காளகண்டேசுவரர், தேவியார் - பட்சநாயகியம்மை.

1.84 திருக்கடனாகைக்காரோணம் — பண்: குறிஞ்சி

புனையும் விரிகொன்றைக் கடவுள் புனல்பாய
நனையுஞ் சடைமேலோர் நகுவெண் டலைசூடி
வினையில் லடியார்கள் விதியால் வழிபட்டுக்
கனையுங் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.1)

பெண்ணா ணெனநின்ற பெம்மான் பிறைச்சென்னி
அண்ணா மலைநாடன் ஆரூ ருறையம்மான்
மண்ணார் முழவோவா மாட நெடுவீதிக்
கண்ணார் கடல��நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.2)

பாரோர் தொழவிண்ணோர் பணியம் மதில்மூன்றும்
ஆரார் அழலூட்டி அடியார்க் கருள்செய்தான்
தேரார் விழவோவாச் செல்வன் திரைசூழ்ந்த
காரார் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.3)

மொழிசூழ் மறைபாடி முதிருஞ் சடைதன்மேல்
அழிசூழ் புனலேற்ற அண்ணல் அணியாய
பழிசூழ் விலராய பத்தர் பணிந்தேத்தக்
கழிசூழ் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.4)

ஆணும் பெண்ணுமாய் அடியார்க் கருள்நல்கிச்
சேணின் றவர்க்கின்னஞ் சிந்தை செயவல்லான்
பேணி வழிபாடு பிரியா தெழுந்தொண்டர்
காணுங் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.5)

ஏனத் தெயிறோடும் மரவ மெய்பூண்டு
வானத் திளந்திங்கள் வளருஞ் சடையண்ணல்
ஞானத் துறைவல்லார் நாளும் பணிந்தேத்தக்
கானற் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.6)

அரையார் அழல்நாகம் அக்கோ டசைத்திட்டு
விரையார் வரைமார்பின் வெண்ணீ றணியண்ணல்
வரையார் வனபோல வளரும்வங்கங்கள்
கரையார் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.7)

வலங்கொள் புகழ்பேணி வரையா லுயர்திண்டோ ள்
இலங்கைக் கிறைவாட அடர்த்தங் கருள்செய்தான்
பலங்கொள் புகழ்மண்ணிற் பத்தர் பணிந்தேத்தக்
கலங்கொள் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.8)

திருமா லடிவீழத் திசைநான் முகனேத்தப்
பெருமா னெனநின்ற பெம்மான் பிறைச்சென்னிச்
செருமால் விடையூருஞ் செல்வன் திரைசூழ்ந்த
கருமால் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.9)

நல்லா ரறஞ்சொல்லப் பொல்லார் புறங்கூற
அல்லா ரலர்தூற்ற அடியார்க் கருள்செய்வான்
பல்லார் தலைமாலை யணிவான் பணிந்தேத்தக்
கல்லார் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.10)

கரையார் கடல்நாகைக் காரோ ணம்மேய
நரையார் விடையானை நவிலுஞ் சம்பந்தன்
உரையார் தமிழ்மாலை பாடு மவரெல்லாங்
கரையா வுருவாகிக் கலிவான் அடைவாரே. (1.84.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - காயாரோகணேசுவரர், தேவியார் - நீலாயதாட்சியம்மை.

1.85 திருநல்லம் — பண்: குறிஞ்சி

கல்லால் நிழல்மேய கறைசேர் கண்டாவென்
றெல்லா மொழியாலும் இமையோர் தொழுதேத்த
வில்லால் அரண்மூன்றும் வெந்து விழவெய்த
நல்லான் நமையாள்வான் நல்லம் நகரானே. (1.85.1)

தக்கன் பெருவேள்வி தன்னில் அமரரைத்
துக்கம் பலசெய்து சுடர்பொற் சடைதாழக்
கொக்கின் இறகோடு குளிர்வெண் பிறைசூடும்
நக்கன் நமையாள்வான் நல்லம் நகரானே. (1.85.2)

அந்தி மதியோடும் அரவச் சடைதாழ
முந்தி யனலேந்தி முதுகாட் டெரியாடி
சிந்தித் தெழவல்லார் தீரா வினைதீர்க்கும்
நந்தி நமையாள்வான் நல்லம் நகரானே. (1.85.3)

குளிரும் மதிசூடிக் கொன்றைச் சடைதாழ
மிளிரும் மரவோடு வெண்ணூல் திகழ்மார்பில்
தளிருந் திகழ்மேனித் தையல் பாகமாய்
நளிரும் வயல்சூழ்ந்த நல்லம் நகரானே. (1.85.4)

மணியார் திகழ்கண்டம் முடையான் மலர்மல்கு
பிணிவார் சடையெந்தை பெருமான் கழல்பேணித்
துணிவார் மலர்கொண்டு தொண்டர் தொழுதேத்த
நணியான் நமையாள்வான் நல்லம் நகரானே. (1.85.5)

வாசம் மலர்மல்கு மலையான் மகளோடும்
பூசுஞ் சுடுநீறு புனைந்தான் விரிகொன்றை
ஈச னெனவுள்கி யெழுவார் வினைகட்கு
நாசன் நமையாள்வான் நல்லம் நகரானே. (1.85.6)

அங்கோல் வளைமங்கை காண அனலேந்திக்
கொங்கார் நறுங்கொன்றை சூடிக் குழகாக
வெங்கா டிடமாக வெந்தீ விளையாடும்
நங்கோன் நமையாள்வான் நல்லம் நகரானே. (1.85.7)

பெண்ணார் திருமேனிப் பெருமான் பிறைமல்கு
கண்ணார் நுதலினான் கயிலை கருத்தினால்
எண்ணா தெடுத்தானை இறையே விரலூன்றி
நண்ணார் புரமெய்தான் நல்லம் நகரானே. (1.85.8)

நாகத் தணையானும் நளிர்மா மலரானும்
போகத் தியல்பினாற் பொலிய அழகாகும்
ஆகத் தவளோடும் அமர்ந்தங் கழகாரும்
நாகம் மரையார்த்தான் நல்லம் நகரானே. (1.85.9)

குறியில் சமணோடு குண்டர் வண்தேரர்
அறிவில் லுரைகேட்டங் கவமே கழியாதே
பொறிகொள் ளரவார்த்தான் பொல்லா வினைதீர்க்கும்
நறைகொள் பொழில்சூழ்ந்த நல்லம் நகரானே. (1.85.10)

நலமார் மறையோர்வாழ் நல்லம் நகர்மேய
கொலைசேர் மழுவானைக் கொச்சை யமர்ந்தோங்கு
தலமார் தமிழ்ஞான சம்பந் தன்சொன்ன
கலைக ளிவைவல்லார் கவலை கழிவாரே. (1.85.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - உமாமகேசுவரர், தேவியார் - மங்களநாயகியம்மை.

1.86 திருநல்லூர் — பண்: குறிஞ்சி

கொட்டும் பறைசீராற் குழும அனலேந்தி
நட்டம் பயின்றாடும் நல்லூர்ப் பெருமானை
முட்டின் றிருபோதும் முனியா தெழுந்தன்பு
பட்ட மனத்தார்கள் அறியார் பாவமே. (1.86.1)

ஏறில் எருதேறும் எழிலா யிழையோடும்
வேறும் முடனுமாம் விகிர்தர் அவரென்ன
நாறும் மலர்ப்பொய்கை நல்லூர்ப் பெருமானைக்
கூறு மடியார்கட் கடையா குற்றமே. (1.86.2)

சூடும் இளந்திங்கள் சுடர் பொற்சடைதாழ
ஓடுண் கலனாக வூரூ ரிடுபிச்சை
நாடும் நெறியானை நல்லூர்ப் பெருமானைப்
பாடும் மடியார்கட் கடையா பாவமே. (1.86.3)

நீத்த நெறியானை நீங்காத் தவத்தானை
நாத்த நெறியானை நல்லூர்ப் பெருமானைக்
காத்த நெறியானைக் கைகூப்பித் தொழு
தேத்தும் அடியார்கட் கில்லை யிடர்தானே. (1.86.4)

ஆகத் துமைகேள்வன் அரவச் சடைதாழ
நாகம் மசைத்தானை நல்லூர்ப் பெருமானைத்
தாகம் புகுந்தண்மித் தாள்கள் தொழுந்தொண்டர்
போகம் மனத்தராய்ப் புகழத் திரிவாரே. (1.86.5)

கொல்லுங் களியானை யுரிபோர்த் துமையஞ்ச
நல்ல நெறியானை நல்லூர்ப் பெருமானைச்
செல்லும் நெறியானைச் சேர்ந்தா ரிடர்தீரச்
சொல்லு மடியார்கள் அறியார் துக்கமே. (1.86.6)

எங்கள் பெருமானை இமையோர் தொழுதேத்தும்
நங்கள் பெருமானை நல்லூர் பிரிவில்லா
தங்கை தலைக்கேற்றி ஆளென் றடிநீழல்
தங்கும் மனத்தார்கள் தடுமாற் றறுப்பாரே. (1.86.7)

காமன் எழில்வாட்டிக் கடல்சூழ் இலங்கைக்கோன்
நாமம் இறுத்தானை நல்லூர்ப் பெருமானை
ஏம மனத்தாராய் இகழா தெழுந்தொண்டர்
தீப மனத்தார்கள் அறியார் தீயவே. (1.86.8)

வண்ண மலரானும் வையம் அளந்தானும்
நண்ண லரியானை நல்லூர்ப் பெருமானைத்
தண்ண மலர்தூவித் தாள்கள் தொழுதேத்த
எண்ணும் அடியார்கட் கில்லை யிடுக்கணே. (1.86.9)

பிச்சக் குடைநீழற் சமணர் சாக்கியர்
நிச்சம் அலர்தூற்ற நின்ற பெருமானை
நச்சு மிடற்றானை நல்லூர்ப் பெருமானை
எச்சும் அடியார்கட் கில்லை யிடர்தானே. (1.86.10)

தண்ணம் புனற்காழி ஞான சம்பந்தன்
நண்ணும் புனல்வேலி நல்லூர்ப் பெருமானை
வண்ணம் புனைமாலை வைகலேத்துவார்
விண்ணும் நிலனுமாய் விளங்கும் புகழாரே. (1.86.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - பெரியாண்டேசுவரர், தேவியார் - திரிபுரசுந்தரியம்மை.

1.87 திருவடுகூர் — பண்: குறிஞ்சி

சுடுகூ ரெரிமாலை யணிவர் சுடர்வேலர்
கொடுகூர் மழுவாளொன் றுடையார் விடையூர்வர்
கடுகூர் பசிகாமங் கவலை பிணியில்லார்
வடுகூர் புனல்சூழ்ந்த வடுகூ ரடிகளே. (1.87.1)

பாலு நறுநெய்யுந் தயிரும் பயின்றாடி
ஏலுஞ் சுடுநீறும் என்பும் ஒளிமல்கக்
கோலம் பொழிற்சோலைக் கூடி மடவன்னம்
ஆலும் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.2)

சூடும் இளந்திங்கள் சுடர்பொற் சடைதன்மேல்
ஓடுங் களியானை உரிபோர்த் துமையஞ்ச
ஏடு மலர்மோந்தங் கெழிலார் வரிவண்டு
பாடும் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.3)

துவரும் புரிசையுந் துதைந்த மணிமாடம்
கவர வெரியோட்டிக் கடிய மதிலெய்தார்
கவரு மணிகொல்லைக் கடிய முலைநல்லார்
பவரும் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.4)

துணியா ருடையாடை துன்னி யரைதன்மேல்
தணியா அழல்நாகந் தரியா வகைவைத்தார்
பணியா ரடியார்கள் பலரும் பயின்றேத்த
அணியார் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.5)

தளருங் கொடியன்னாள் தன்னோ டுடனாகிக்
கிளரும் அரவார்த்துக் கிளரும் முடிமேலோர்
வளரும் பிறைசூடி வரிவண் டிசைபாட
ஒளிரும் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.6)

நெடியர் சிறிதாய நிரம்பா மதிசூடும்
முடியர் விடையூர்வர் கொடியர் மொழிகொள்ளார்
கடிய தொழிற்காலன் மடிய வுதைகொண்ட
அடியர் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.7)

பிறையும் நெடுநீரும் பிரியா முடியினார்
மறையும் பலபாடி மயானத் துறைவாரும்
பறையும் அதிர்குழலும் போலப் பலவண்டாங்
கறையும் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.8)

சந்தம் மலர்வேய்ந்த சடையின் இடைவிம்மு
கந்தம் மிகுதிங்கள் சிந்து கதிர்மாலை
வந்து நயந்தெம்மை நன்றும் அருள்செய்வார்
அந்தண் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.9)

திருமா லடிவீழத் திசைநான் முகனாய
பெருமா னுணர்கில்லாப் பெருமான் நெடுமுடிசேர்
செருமால் விடையூருஞ் செம்மான் திசைவில்லா
அருமா வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.10)

படிநோன் பவையாவர் பழியில் புகழான
கடிநாண் நிகழ்சோலை கமழும் வடுகூரைப்
படியா னசிந்தை மொழியார் சம்பந்தன்
அடிஞா னம்வல்லா ரடிசேர் வார்களே. (1.87.11)

இத்தலம் நடுநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - வடுகேசுவரர், தேவியார் - வடுவகிர்க்கண்ணியம்மை.

1.88 திரு ஆப்பனூர் — பண்: குறிஞ்சி

முற்றுஞ் சடைமுடிமேன் முதிரா இளம்பிறையன்
ஒற்றைப் படவரவம் அதுகொண் டரைக்கணிந்தான்
செற்றமில் சீரானைத் திருஆப்ப னூரானைப்
பற்று மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.1)

குரவங் கமழ்குழலாள் குடிகொண்டு நின்றுவிண்ணோர்
விரவுந் திருமேனி விளங்கும் வளையெயிற்றின்
அரவம் அணிந்தானை அணியாப்ப னூரானைப்
பரவும் மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.2)

முருகு விரிகுழலார் மனங்கொள் அநங்கனைமுன்
பெரிது முனிந்துகந்தான் பெருமான் பெருங்காட்டின்
அரவம் அணிந்தானை அணியாப்ப னூரானைப்
பரவும் மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.3)

பிணியும் பிறப்பறுப்பான் பெருமான் பெருங்காட்டில்
துணியின் உடைதாழச் சுடரேந்தி யாடுவான்
அணியும் புனலானை அணியாப்ப னூரானைப்
பணியும் மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.4)

தகர மணியருவித் தடமால்வரை சிலையா
நகர மொருமூன்றும் நலங்குன்ற வென்றுகந்தான்
அகர முதலானை அணியாப்ப னூரானைப்
பகரு மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.5)

ஓடுந் திரிபுரங்கள் உடனே யுலந்தவியக்
காட திடமாகக் கனல்கொண்டு நின்றிரவில்
ஆடுந் தொழிலானை அணியாப்ப னூரானைப்
பாடு மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.6)

இயலும் விடையேறி எரிகொள் மழுவீசிக்
கயலி னிணைக்கண்ணாள் ஒருபால் கலந்தாட
இயலும் இசையானை எழிலாப்ப னூரானைப���
பயிலு மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.7)

கருக்கு மணிமிடறன் கதநாகக் கச்சையினான்
உருக்கும் அடியவரை ஒளிவெண் பிறைசூடி
அரக்கன் றிறலழித்தான் அணியாப்ப னூரானைப்
பருக்கு மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.8)

கண்ணன் கடிக்கமல மலர்மே லினிதுறையும்
அண்ணற் களப்பரிதாய் நின்றங் கடியார்மேல்
எண்ணில் வினைகளைவான் எழிலாப்ப னூரானைப்
பண்ணின் னிசைபகர்வார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.9)

செய்ய கலிங்கத்தார் சிறுதட் டுடையார்கள்
பொய்யர் புறங்கூறப் புரிந்தவடியாரை
ஐயம் அகற்றுவான் அணியாப்ப னூரானைப்
பைய நினைந்தெழுவார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.10)

அந்தண் புனல்வைகை அணியாப்ப னூர்மேய
சந்த மலர்க்கொன்றை சடைமே லுடையானை
நந்தி யடிபரவும் நலஞான சம்பந்தன்
சந்த மிவைவல்லார் தடுமாற் றறுப்பாரே. (1.88.11)

இத்தலம் பாண்டிநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - ஆப்பனூரீசுவரர், தேவியார் - அம்பிகையம்மை.

1.89 திரு எருக்கத்தம்புலியூர் — பண்: குறிஞ்சி

படையார் தருபூதப் பகடார் உரிபோர்வை
உடையான் உமையோடும் உடனா யிடுகங்கைச்
சடையான் எருக்கத்தம் புலியூர்த் தகுகோயில்
விடையான் அடியேத்த மேவா வினைதானே. (1.89.1)

இலையார் தருசூலப் படையெம் பெருமானாய்
நிலையார் மதில்மூன்றும் நீறாய் விழவெய்த
சிலையான் எருக்கத்தம் புலியூர்த் திகழ்கோயிற்
கலையான் அடியேத்தக் கருதா வினைதானே. (1.89.2)

விண்ணோர் பெருமானே விகிர்தா விடையூர்தீ
பெண்ணாண் அலியாகும் பித்தா பிறைசூடி
எண்ணார் எருக்கத்தம் புலியூ ருறைகின்ற
அண்ணா எனவல்லார்க் கடையா வினைதானே. (1.89.3)

அரையார் தருநாகம் அணிவான் அலர்மாலை
விரையார் தருகொன்றை யுடையான் விடையேறி
வரையான் எருக்கத்தம் புலியூர் மகிழ்கின்ற
திரையார் சடையானைச் சேரத் திருவாமே. (1.89.4)

வீறார் முலையாளைப் பாகம் மிகவைத்துச்
சீறா வருகாலன் சினத்தை யழிவித்தான்
ஏறான் எருக்கத்தம் புலியூ ரிறையானை
வேறா நினைவாரை விரும்பா வினைதானே. (1.89.5)

நகுவெண் டலையேந்தி நானா விதம்பாடிப்
புகுவா னயம்பெய்யப் புலித்தோல் பியற்கிட்டுத்
தகுவான் எருக்கத்தம் புலியூர்த் தகைந்தங்கே
தொகுவான் கழலேத்தத் தொடரா வினைதானே. (1.89.6)

(*) இப்பதிகத்தின் 7-ம் செய்யுள் சிதைந்து போயிற்று. (1.89.7)

ஆவா வெனஅரக்கன் அலற அடர்த்திட்டுத்
தேவா எனஅருளார் செல்வங் கொடுத்திட்ட
கோவே யெருக்கத்தம் புலியூர் மிகுகோயிற்
தேவே யெனஅல்லல் தீர்தல் திடமாமே. (1.89.8)

மறையான் நெடுமால்காண் பரியான் மழுவேந்தி
நிறையா மதிசூடி நிகழ்முத் தின்தொத்தே
இறையான் எருக்கத்தம் புலியூ ரிடங்கொண்ட
கறையார் மிடற்றானைக் கருதக் கெடும்வினையே. (1.89.9)

புத்தர் அருகர்தம் பொய்கள் புறம்போக்கிச்
சுத்தி தரித்துறையுஞ் சோதி யுமையோடும்
நித்தன் எருக்கத்தம் புலியூர் நிகழ்வாய
அத்தன் அறவன்றன் அடியே அடைவோமே. (1.89.10)

ஏரார் எருக்கத்தம் புலியூர் உறைவானைச்
சீரார் திகழ்காழித் திருவார் சம்பந்தன்
ஆரா அருந்தமிழ் மாலை யிவைவல்லார்
பாரா ரவரேத்தப் பதிவான் உறைவாரே. (1.89.11)

இத்தலம் நடுநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - நீலகண்டேசுரர், தேவியார் - நீலமலர்க்கண்ணம்மை.

1.90 திருப்பிரமபுரம் — திருவிருக்குக்குறள் — பண்: குறிஞ்சி

அரனை உள்குவீர், பிரம னூருளெம்
பரனை யேமனம், பரவி உய்ம்மினே. (1.90.1)

காண உள்குவீர், வேணு நற்புரத்
தாணுவின் கழல், பேணி உய்ம்மினே. (1.90.2)

நாதன் என்பிர்காள், காதல் ஒண்புகல்
ஆதி பாதமே, ஓதி உய்ம்மினே. (1.90.3)

அங்கம் மாதுசேர், பங்கம் ஆயவன்
வெங்கு ருமன்னும், எங்க ளீசனே. (1.90.4)

வாணி லாச்சடைத், தோணி வண்புரத்
தாணி நற்பொனைக், காணு மின்களே. (1.90.5)

பாந்த ளார்சடைப், பூந்த ராய்மன்னும்
ஏந்து கொங்கையாள், வேந்த னென்பரே. (1.90.6)

கரிய கண்டனைச், சிரபு ரத்துளெம்
அரசை நாடொறும், பரவி உய்ம்மினே. (1.90.7)

நறவ மார்பொழிற், புறவம் நற்பதி
இறைவன் நாமமே, மறவல் நெஞ்சமே. (1.90.8)

தென்றில் அரக்கனைக், குன்றிற் சண்பைமன்
அன்று நெரித்தவா, நின்று நினைமினே. (1.90.9)

அயனும் மாலுமாய், முயலுங் காழியான்
பெயல்வை எய்திநின், றியலும் உள்ளமே. (1.90.10)

தேரர் அமணரைச், சேர்வில் கொச்சைமன்
நேரில் கழல்நினைந், தோரும் உள்ளமே. (1.90.11)

தொழும னத்தவர், கழும லத்துறை
பழுதில் சம்பந்தன், மொழிகள் பத்துமே. (1.90.12)

பிரம்மபுரமென்பது சீகாழி.

Source Colophon

Classical Tamil source text from Project Madurai PM0151: campantar tEvAram 1 part II (verses 722–1469). Etext preparation in romanized/transliteration format by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, Germany. Converted to Tamil script (Unicode) by Mani Manivannan. Proof-reading by P.K. Ilango. Web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. © Project Madurai 1999–2004.

Project Madurai is an open, voluntary, worldwide initiative devoted to the preparation of electronic texts of Tamil literary works and their free distribution on the Internet. The source text is freely distributable with the header page intact.

🌲