by Thirugnanasambandar
The boy-saint Thirugnanasambandar received the milk of wisdom from Parvati herself at Sirkali when he was three years old; by seven he was composing hymns that moved kings and raised the dead. The Third Tirumurai is his third volume — sixty-six hymns to Shiva across sixty-six sacred temples of Tamil Nadu. Each patikam is eleven verses of incantatory praise, closing with the poet naming himself and promising liberation. The Tevaram is the most sacred text of Shaiva Siddhanta, still chanted in temples daily. These hymns have never before been translated in full into free English.
Patikam 3.001 — கோயில் (The Sacred Temple, Chidambaram)
Pann: Kāntāra Pañcamam. The Cosmic Dance Temple at Tillai (Chidambaram), where Shiva dances before the assembled gods. திருச்சிற்றம்பலம் — Tiruccirrampalam, the Sacred Little Hall, the inner sanctum.
1.
You danced with fragrant ghee, with milk and curds,
in the Sacred Hall the Brahmin priests will never forsake —
you who love the sweet konrai, who made this place your home,
who sang the Vedas and songs of every kind,
who wear in your matted hair the cold-bright crescent moon —
grant grace, and let our ancient karma shrink to nothing.
2.
You who joined with Her of fragrant coiling hair,
who ride the bull, who bear the crescent-mark upon your brow,
who wear your ornaments and sing — O lord of the celestial hosts —
who teach the sacred dance to Tillai's Vedic scholars,
whose Sacred Hall the noble-hearted will not forsake —
how wondrous that you choose to dwell there as your own.
3.
Dark-throated Lord, fine-necked, with the eye upon your brow,
trident-bearer, adorned with white ash of the burning ground,
with matted hair aflow — O God of virtue's keeping —
the Sacred Hall is worshipped and praised by those who are true:
by drawing near, by folding hands at your crimson feet —
O Beautiful One, grant us grace — we shall proclaim your glory.
4.
With her of slender wavering-branch waist,
of moon-bright face, of shining eyes in pairs —
Lord of the matted hair, whose Sacred Hall stirs young men's hearts
to rise in trembling desire and worship at your crimson feet —
O Dweller in the Hall: sin will not reach
those who are your devotees.
5.
You who drank the poison so the primal nectar could be drunk —
your throat a dark gem, your lips softly parted —
you roam accepting offerings in skulls — O Ancient Lord of the Hall —
the Sacred Hall of Tillai that the devout worship and extol:
by drawing near, by folding hands at your crimson feet —
O You who shot the three fortress-cities into fire — karma itself is consumed.
6.
Adorned with konrai garlands on your body, with fire in your palms,
with Uma — she who grants the gods their immortality — as your half,
O Lord who roams accepting offerings — O Ancient Lord of the Hall —
the Sacred Hall with its sky-brushing gardens all around,
where you are established, holding the battle-axe, wreathed in fire —
O Lord whose waist the serpent coils: sin will not touch your devotees.
7.
Wearing crystal-bright jewels, conch-shell earrings that shimmer and shine —
O Brahmin-Lord, O Wondrous One, in Tillai festooned with garlands —
you who, being the original First, made the Sacred Hall your abode —
those devotees who are able to worship there with their own hands —
sin will depart from them, not tormenting, not afflicting:
fierce karma will leave, will not harm those who belong to you.
8.
The dance with Her of full bamboo-rounded shoulders —
you who longed for it, O Wondrous One, nectar of all living things —
who settled in the love of dancing amid the burning-ground flames —
with an arrow of fire you shot the three fortress-cities —
the Sacred Hall shining in its righteous beauty:
worship at your feet where you dwell — and we shall reach the worlds above.
9.
Wearing the spread konrai garlands, O You of the moon —
who hold the moon in your long matted hair, O chieftain —
in Tillai adorned with sacred processional chariots in its streets —
the one whose worship never ceases — the Sacred Hall
that shines beautiful in its perfect righteousness —
O You who settled there in splendor: we shall praise your glorious feet.
10.
Those who roam with naked bodies, those in saffron-orange robes —
false-garbed people — do not accept their lying words:
those people cannot remove the sorrows of this world.
The Sacred Hall worshipped and praised by the truly learned —
by approaching it with love, by folding hands at the crimson feet —
those who draw near will win the world's true prize.
11. (phala śruti)
In Kazhiyur ringed with fragrant flowering gardens,
Jñānasambandhan, master of the daily Vedas,
through sweet flowing Tamil in Tillai where the exalted dwell —
at the Sacred Hall where the ancient bull-glory is raised high —
composed these ten verses, set to music, on the Lord of Fire:
those who can recite them will be joined with the exalted.
Patikam 3.002 — திருப்பூந்தராய் (Tiruppontarai)
Pann: Kāntāra Pañcamam. Tiruppontarai — a sacred Shiva temple surrounded by flowering groves and pools. திருச்சிற்றம்பலம்.
1.
She of ball-holding fingers, of coral-bright rosy lips,
her face like the cool full moon, her fame without limit —
together with Uma, daughter of the mountain, the primal Lord
settled in this place: the celestials from every direction
filling the sky, circling clockwise, with great flowers
bowing in devotion — we extol Tiruppontarai.
2.
She of dark-lily eyes and tondai-red lips,
of radiant pearl-white smile, of gentle bird-like gait,
of soft-spiraling hair — as half of his sacred body the goddess dwells —
the Lord who is one, and two, and one-in-three —
those of lotus-pure devotion
extol Tiruppontarai.
3.
She of gentle hips, of cotton-soft feet,
of slender vañci-like waist — the lovely lady as his other half:
this is our Lord's beloved place,
where in every field the kazhunir and lotus flowers bloom,
honey flowing and the good mud never drying —
Tiruppontarai where truthful Vedic scholars take their practice — we extol it.
4.
She whose breasts are like fresh golden kalasa pots,
like the buds of thorned and konkai flowers holding honey,
like young coconut — the triple medicine of youth —
his body like the great Silver Mountain itself:
this Lord's beloved place — Tiruppontarai with cooling fragrant groves
where flocks of birds sleep in abundance — we extol it.
5.
She of soft words rising like music,
her body shining like fresh green tender leaves —
the great lord who holds as his other side the womanly form:
his place where those who wear bright bangles come —
a lovely pool filled with deep kaavi-blue, with thick dark lotus flowers —
Tiruppontarai, dwelling of the truly virtuous — we extol.
6.
She whose forehead is like the bright full moon,
of dove-bright clear eyes, of generous pearl-white smile,
of words like sweet music playing in measure — with this beautiful woman —
our lord of glowing red matted hair that shines in the high sky:
the great peak-temple that he loves, surrounded by
groves where the moonlight filters through — Tiruppontarai — we extol.
7.
She with long dark-cloud hair,
with carp-fish eyes, with lightning-flash waist,
of soft breasts — with Uma, daughter of the mountain:
water wanders in his locks; he is settled there for all time,
the place of his twelve glorious names —
Tiruppontarai ringed in grove and warming light — we extol.
8.
She with coin-adorned hair, with eyes like wide deep carp-pools,
with bamboo-shoot arms, with radiant soft breasts — Uma, the mountain's daughter —
settled against his holy wide-open chest:
the great Lord of Fire, who that day
subdued the one who lifted mighty Kailash —
Tiruppontarai, whose groves are home to those who worship his twin crimson feet — we extol.
9.
She of pollen-fragrant hair,
of cool white smile, of kōvvai-red lips —
Uma of creeper-slender waist, held as his portion on his holy chest:
he took the form of spreading fire and rose
as Vishnu the cloud-dark and lotus-born Brahma stood bewildered —
stretching beyond the sky, returning —
Tiruppontarai rising from its surging waters — we extol.
10.
She who walks with the beauty of the great peacock,
of sugarcane-sweet soft words, of radiant bright brow —
Uma of flowered hair at his side:
those who speak confusion about him with their other words —
Jain monks and Buddhists —
he will not let them near the one he has made his own —
Tiruppontarai, beautiful town praised by true scholars — we extol.
11. (phala śruti)
Jñānasambandhan, who guards and upholds
the three Tamils and the four Vedas,
celebrated Tiruppontarai — the golden town
where the Lord settles with the lady of deep carp-pool eyes,
in flower-groves bright with honey —
those who are able to sing these radiant Tamil garlands as they deserve:
sin will not come to them.
Patikam 3.003 — திருப்புகலி (Tiruppukali — Piramapuram, Sambandar's Birthplace)
Pann: Kāntāra Pañcamam. Nālaḍimēl Vaippu (four-line extended verse form). Pirāmapuram / Pukali / Sirkali — Sambandar's own birthplace, where Parvati fed him the milk of wisdom. திருச்சிற்றம்பலம்.
1.
You who are the very excellence of music and sound —
O Holy One whose throat is dark as a storm-cloud —
with her of long deep carp-pool eyes, the lovely lady —
you who settled so all the world might worship at your feet:
In Pukali of the fragrant groves,
wearing the white skull as your sacred vessel —
the full-moon-graced one who grants joy, day after day, on earth.
2.
So that settled troubles will not settle on us,
we praise you taking flowers with leaves:
when the mountain-woman trembled with fear
you stripped the skin from the raging powerful elephant —
The immortal gods bow at your feet;
in Pukali of gleaming groves
you are settled with Uma —
your exalted and sacred twin feet.
3.
You sang the rare Vedas in their proper sequence,
you danced so they could be witnessed in the lovely forest,
you kicked Yama down —
O Pure One whose long white crescent shines and gleams:
So that devotees would worship none but you —
in Pukali city with its long walls
you chose only this as your dwelling —
grant us the path of tapas.
4.
Bearing the gleaming battle-axe,
wearing the elephant's skin on your fire-bright body —
your anklets ringing out, the silambu-bells all sounding
as the good drum beats —
you who made rare dance your sacred practice:
You who wear the moon upon your crown —
in Pukali of the fragrant murukai groves,
so that devotees might offer their praise —
you who dwell in beauty.
5.
You who drank the dark-gleaming poison of the ocean,
thereby rightly sustaining all living things in the world —
even when the people of the earth speak of your greatness
you remain rare and immeasurable, beyond all reckoning:
With her whose waist is adorned with serpents —
in Pukali on the wave-struck sea,
every day granting those who seek their true purpose —
you who gleam upon the face of the earth.
6.
Wearing across your waist the tiger's skin and leopard's skin,
destroyer of the great walled fortress —
O Vedic Lord whose bull-emblazoned flag is raised high:
O Wondrous One, O Supreme —
in Pukali where the celestials bow in worship,
together with the gentle great lady —
to those who bow at your feet, you grant your blessing.
7.
As devotees rise in worship,
as the immortals offer praise —
O You who dissolve the many dense and powerful karmas:
you hold against your ash-adorned chest
the drum-waisted, wide-hipped, pure-voiced one:
O Virtuous One, O Pure One who lifts all glory —
you who have drawn near to Pukali city:
sin will not approach those who praise your anklet-feet.
8.
Through both night and day, our lord —
I who am your hereditary servant will not cease to sing your praise:
wearing spread kurava flowers and fragrant konrai garlands —
O Master of the serpent-flowing matted locks:
With her of swan-gentle gait —
you crushed down the numerous strong shoulders
of the king of Lanka on the roaring sea —
and you are settled here in Pukali.
9.
You who give joy that melts within the body,
O One whose quality is the nectar that is drunk and floods —
as Vishnu the dark-sea-hued and lotus-born Brahma stood bewildered,
you blazed up as spreading fire:
O Exalted One — now, you:
under your twin radiant flower-feet
grant that I may rest and be sustained —
O King of Pukali with its rising walls.
10.
Those who eat from their hands,
those who practice false austerities —
with confused minds, what they do is not tapas;
not accepting the words of the false as having meaning —
O You who desired only the worship of the truly devout:
Riding your wondrous white bull
in Pukali where the celestials bow,
in the great temple of the exalted
where you dwell as one with Uma.
11. (phala śruti)
Jñānasambandhan, who drew near
to Pukali city where the virtuous rise in worship,
where the celestials bow at your feet and the Lord shines forth —
composed in truth these ten rare Tamil verses:
those who are able to recite them
will go free of those afflictions,
will reach the world of Shiva,
free of the troubles that beset them —
they will attain the path of tapas.
Patikam 3.004 — திருவாவடுதுறை (Tiruvāvaṭutuṟai)
Pann: Kāntāra Pañcamam. Form: nālaḍimēl vaippu (four body lines + two indented refrain lines). Temple at Tiruvavatuthurai on the Kaveri river. Register: complaint-petition (uraippu). The refrain is Sambandar's direct challenge to Shiva — "Is this how you govern us? If there is nothing you can give us — is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?" — simultaneously anguish and surrender. Same refrain for all eleven verses.
1.
In distress and in weakness, however my afflictions pursue me —
I will rise and worship your feet.
You who mingled poison with the ambrosia of the ocean
and held it in your throat, O Lord of the Vedas —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?
2.
Living or dying, in suffering or in ruin —
I will not let go of your feet, not even in my falling.
You who placed the sliced young crescent moon
upon your head where the bright Ganga shimmers, O Blessed One —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?
3.
Waking or dreaming, O Trusted One — I do not forget
to worship you even in my mind, my Lord.
You adorned with fragrant konrai blossoms spread like water,
you whose hand embraces the blazing flame —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?
4.
Even when sneezing, even when terrible suffering comes —
my tongue cries out for nothing but your flower feet.
You who seized the great bow in your hand
and made the Three Citadels blaze with a single arrow —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?
5.
Even when what is in hand falls away, even when things pass —
I think of nothing but your bejeweled feet.
Your head adorned with garlands of plucked fragrant flowers,
your throat dark as collyrium, O Lord of the sacred Vedas —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?
6.
Even when terrible grief rises and one trembles with dread —
my tongue praises nothing but your feet, O my Father.
You who tied the five-hooded serpent around your waist,
adorned with fragrant white sacred ash, O Shankara —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?
7.
Even when fever blends with one and karma comes pressing in —
my tongue cries for nothing but your feet, O Father.
That one who presumed equality — you destroyed his form;
you blazed fire from your brow-eye in just that way —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?
8.
Even when great distress grows and sickness comes —
I think of nothing but your glorious feet.
Ravana of the splendid jeweled crown —
you pressed him down under the mountain in anguish —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?
9.
Eating or hungry or sleeping — my tongue speaks
of nothing but your bright flower feet.
Even Vishnu and Brahma upon his perfumed lotus —
even they cannot measure you, O Towering Lord —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?
10.
Even when madness mingles with one and sickness comes —
my tongue cries for nothing but your feet, O Master.
As Buddhists and Jains speak their false doctrines against you,
you who grant grace to your true devotees and abide with them —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?
11. (phala śruti)
He who rests at Āvaṭutuṟai where the waves roll in,
our Lord of the sharp leaf-tipped spear —
what Jñānasambandha, full of virtue, has sung
in this priceless garland of rare Tamil verse:
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?
Temple: Tiruvāvaṭutuṟai, Kaveri river. Lord: Āvaṭutuṟaiyar.
Patikam 3.005 — திருப்பூந்தராய் (Tirupūntarāy) — Second Hymn
Pann: Kāntāra Pañcamam. Form: īraḍimēl vaippu (two body lines + two indented declaration lines). A second patikam for Tirupūntarāy — where 3.002 was rich with Parvati imagery and praise-form, this is a compressed catalogue of Shiva's mythological actions and the spiritual fruit of worship. Aphoristic, each verse a complete theological argument in four lines.
1.
He who shattered Daksha's sacrifice — in Pūntarāy —
the greatly righteous Pure One: at his vast feet,
go, and place him in the mind — true liberation comes.
He is the Trusted One who makes it so.
2.
Where bird-flocks rise in praise — in Pūntarāy —
the Wondrous One who bears the flood: worship his feet —
it is the true path for those who aspire to rise upon this earth.
He is the Primordial Source, the First One, himself.
3.
If one desires to rule as a king across all this earth —
the golden feet of him who dwells in Pūntarāy's city:
think of him in rightness, praise him, hold him in the heart —
and all karma from every birth becomes exhausted.
4.
Worshipped and praised by Brahmins — in Pūntarāy —
the Lord's red feet: praise them, bow to them —
he grants the cure of all ailments of the mind,
our Lord whose matted hair streams with the moon.
5.
He of the shining bone-adorned body — in Pūntarāy —
become one of full mind and worship him:
your karma above will flee; liberation is achieved —
he is our Father, our very own Lord.
6.
Surrounded by spirit-hosts, the radiant one — in Pūntarāy —
the Lord's red feet: praise them every day —
he grants bliss daily, the one whose flowing matted hair
streams with the cool Ganga — O Piñchaka!
7.
He adorned with the anthill-serpent — in Pūntarāy —
the Supreme One who is our clinging life: to sing of him,
he commands that all our sins be cured and gone —
he is the Wealthy One who rides the sacred bull.
8.
He who wears the elephant hide — in Pūntarāy —
the Beloved One who with a single toe of his foot
destroyed the demon Ravana's power — his grace
overflows upon us: our Piñchaka.
9.
The two who were bewildered could not reach him —
the Father dwelling in Pūntarāy:
approach him to become his servants, and be saved —
he grants grace in the way that makes your karma die.
10.
Having cut away the falsehood of Jains and Buddhists who fit nowhere,
the Lord who made them sit in defeat — worshipped by the celestials —
in Pūntarāy's city he has made the temple his own,
our Lord who holds the fawn in his hands.
11. (phala śruti)
Those who are truly good in heart — in Pūntarāy —
our endless Lord: take the garland Jñānasambandha
has strung, and live praising him —
and all your binding karma will shatter.
Temple: Tirupūntarāy.
Patikam 3.006 — திருக்கொள்ளம்பூதூர் (Tirukkollampūtūr)
Pann: Kāntāra Pañcamam. Form: īraḍimēl vaippu. A Shiva temple in the Chola country. Each verse pairs a nature-image of Kollampūtūர் with an epithet of Shiva, then calls on the devotee to hold him in mind — those who bow receive grace. The poem's tradition says it was composed so that a rudderless boat found its way to the riverbank on its own.
1.
In Kollampūtūர் where the kottam tree fills the air with fragrance —
hold the Trusted One who danced the cosmic dance in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!
2.
In Kollampūtūர் where the fields of kottakam lie rich —
hold the Trusted One who dwells in the nation's heart in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!
3.
In Kollampūtūர் ringed with cluster-laden coconut trees —
hold the Wondrous One who claimed us as his own, priceless, in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!
4.
In Kollampūtūர் where blue water-lilies open their eyes —
hold the Leader who wears the white sacred ash in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!
5.
In Kollampūtūர் where konrai trees pour down their gold —
hold the Pure One of the pale-brown standing matted hair in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!
6.
In Kollampūtūர் where boats come in and moor —
hold the Lord who cherished the sacred dance in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!
7.
In Kollampūtūர் where the river draws near and flows past —
hold the Lord who bears the sacred bull in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!
8.
In Kollampūtūர் where monkey-flocks make their home —
hold the Primordial One who punished the demon Ravana in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!
9.
In Kollampūtūர் where large varāl fish leap in the waters —
hold him whose feet neither Brahma nor Vishnu could find in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!
10.
In Kollampūtūர் where the fields are filled with water —
hold the Wealthy One who crushed the great demon in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!
11. (phala śruti)
He of the matted hair adorned with konrai — in Kollampūtūர் —
in Kazhi, Jñānasambandha has strung this garland today:
those who master it and live in its praise —
will forever dwell with the celestials.
Temple: Tirukkollampūtūர் (Chola country). Lord: Vilvavanesvarar. Lady: Saundārāmbikā. Composed so that a rudderless boat found its way to shore.
Patikam 3.007 — திருப்புகலி (Tirupukali) — Second Hymn
Pann: Kāntāra Pañcamam. The second of Sambandar's hymns to his birthplace, Tirupukali / Piramapuram (Sirkali). Form: four-line verse — epithets of Shiva in lines 1–2, a local image of Pukali in line 3, declaration or rhetorical question in line 4. Unlike 3.003 (nālaḍimēl vaippu), no fixed indented refrain — each verse ends with a distinct epithet or rhetorical question.
1.
He who bears the eye upon his brow, who wears white sacred ash,
whose anklet-bells ring out as he stands and dances to melodied songs —
the Supreme Light that righteous Veda scholars praise:
in Pukali, enthroned with the noblest of Ladies — is he not the Great Lord?
2.
He who danced in ash and leaping flame,
who wears both snake and cool moon upon his matted hair, who mounts the white bull —
in Pukali where young valāi fish leap among bright-flowered rocks:
enthroned with the bamboo-shouldered Lady — is he not the God?
3.
He who glanced from the corner of his eye to burn Kama of the fine sugarcane bow,
who draped both hides of the noble-tusked elephant — the Bridegroom:
in Pukali where the great jeweled towers rise like mountain-peaks,
enthroned with the noble Lady of love — is he not the Pure One?
4.
He who holds beautiful fire in the cup of his glowing palm,
who crowned his red matted hair with the Ganga,
who drank the swirling ocean-poison as nectar —
in Pukali, enthroned with the noble tender Lady: the Bridegroom.
5.
He who is the good Sama Veda, who ruined Daksha's sacrifice,
the Lord whom the celestials worship calling upon his hundred thousand names —
in Pukali of the cool groves brimming with flowers:
enthroned with the tender Lady — is he not the Beautiful One?
6.
He who danced in bright flame through the night while the celestials worshipped,
who burned the three fortress-cities in battle — the Lord of Shivaloka —
who joyfully mounts the unmatched bull:
in Pukali, enthroned with the great serpent-adorned Lady — is he not the Beautiful One?
7.
He who took up the firm bow and crushed fierce Death with his heel
when it made the radiant boy tremble:
in Pukali where sacrifice-smoke fills the air and beautiful towers rise,
enthroned with Pārvati — is he not the Supreme One?
8.
He who witnessed the demon king's anguish beneath the great dark mountain,
who became a warrior-hunter and bestowed the long golden weapon on Arjuna —
in this cool city of Pukali, dwelling with the swan-gaited Lady:
is he not the one who abides there?
9.
When golden Brahma and green Vishnu entered searching, crying "Who is this?" —
the Fire-Light that none could find:
in Pukali where punnai trees shed golden pollen in abundance,
enthroned with the lightning-waisted Lady — is he not the Pure One?
10.
Heedless of the claims of those who uphold the piṇṭi and the bodhi —
the blazing Light that even devoted servants love:
in Pukali ringed by lotus-flower pools,
dwelling with the garland-Lady amid the bees — the Bridegroom.
11. (phala śruti)
He who dwells with the fragrant-garland Lady in this city of Pukali —
these ten Tamil verses that Jñānasambandha composed in his Companion's praise:
those who are able to sing them, holding the Primal One in their hearts —
shall go to exalted Amarāvatī where the celestials worship: this is truth.
Temple: Tirupukali (Piramapuram / Sirkali, Chola country, Sambandar's birthplace). Second hymn. Lord: Brahmapurisvara. Lady: Thirunilayanammai. Pann: Kāntāra Pañcamam.
Patikam 3.008 — திருக்கடவூர்வீரட்டம் (Tirukaṭavūr Vīraṭṭānam)
Pann: Kāntāra Pañcamam. One of the Aṣṭavīrāṭṭasthānas — the eight sacred sites of Shiva's great victories. Tirukaṭavūr is where Shiva burst from the Shivalinga to kick Death (Yama) and save the boy-devotee Markandeya, who clung to the linga at the moment Yama came for him. Constant refrain ending each verse: "in Kaṭavūr — is he not the hero of the Viraṭṭānam?"
1.
He who has the matted hair, who bathes in sacred ghee, who wears the slipping cord-loincloth —
the dear husband of bright-eyed Uma:
in Kaṭavūr where fine tall towers rise with storied galleries —
the Lord who bears the bull — is he not the hero of the Viraṭṭānam?
2.
He of the fire-bearing flowing matted hair, who rides the white bull,
adorned with the great konrai-blossom garland for devoted worship —
he who struck down dark Kāla in Kaṭavūr:
with spreading ancient glory — is he not the hero of the Viraṭṭānam?
3.
The Lord who danced in the depth of midnight, whose cool lotus-feet are known,
who wears the leaping tiger's skin, who rides the bull —
in the cool Kaṭavūr where those who love him gather to praise,
chanting the Vedas — is he not the hero of the Viraṭṭānam?
4.
He who dwells with the battle-axe, before the many blameless spirit-hosts,
as drums and lute and flute and moṭṭam rang out in the ancient burning ground —
who danced with anklet-bells ringing and his foot raised high:
in Kaṭavūr where festival sounds abound — is he not the hero of the Viraṭṭānam?
5.
He who wears the blazing-gem-bright white sacred ash,
who tied the coiling hooded serpent at his waist — the Supreme One —
who wore the hide of the rut-mad elephant: the dark-throated one:
in Kaṭavūr — is he not the hero of the Viraṭṭānam?
6.
He who sang and danced the melodious four Vedas through many towns,
who roamed receiving food-alms —
whose beautiful forehead gleams with the white moon,
smeared with white ash — in Kaṭavūr — is he not the hero of the Viraṭṭānam?
7.
The Form of Shiva who stood as red fire and as the earth —
the Lord who is the three sacred fires, the four Vedas, and the five senses —
who subdued the fierce serpent with its gaping fiery mouth, holding fire in his hand:
in Kaṭavūr — is he not the hero of the Viraṭṭānam?
8.
The Primal Form who crushed the king with two feet, one body,
twenty arms, and ten crowns beneath the great mountain:
in this cool Kaṭavūr ringed by fragrant groves, carrying the split skull —
is he not the hero of the Viraṭṭānam?
9.
He who held the mountain like a shield against the rain,
so that Brahma — purified of his faults and exalted — might worship in praise,
who preserves the world girt by the shore-sea:
in Kaṭavūr of the fragrant flower-groves — is he not the hero of the Viraṭṭānam?
10.
He who stands as the rare meaning that Buddhist monks and Jain ascetics cannot fathom —
our Primal One — who wears the dark young konrai and the white moon,
whose heroic anklet-bells sound in Kaṭavūr:
is he not the hero of the Viraṭṭānam?
11. (phala śruti)
The King who dwells in the Viraṭṭānam wearing the white ash of what has been burned —
he of the Brahmins' Kaṭavūr, he of beautiful Kāzhi —
these fine Tamil verses that Veda-wisdom Jñānasambandha garlands at his feet:
sins are destroyed for those who sing and dance them.
Temple: Tirukaṭavūr Vīraṭṭānam (ancient Kaṭavūr, Chola Nadu). One of the eight Aṣṭavīrāṭṭasthānas — Shiva's victory over Death. Lord: Amṛtakhaṭesvara. Lady: Abhayāmbā. Pann: Kāntāra Pañcamam.
Colophon
Translated from Classical Tamil by Kaṇ (translator-03, Translator Life 1), iron-age fleet, 2026-04-24 (patikams 3.001–3.003); Sia (translator-06, Translator Life 1), iron-age fleet, 2026-04-25 (patikams 3.004–3.006); and Tāra (translator-05, Translator Life 1), iron-age fleet, 2026-04-25 (patikams 3.007–3.008). Source: Project Madurai PM0173 (Unicode HTML), Third Tirumurai Part 1, verses 1–88 (patikams 3.001–3.008), prepared by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, from romanized etext by Dr. Thomas Malten and colleagues, University of Cologne.
The Tevaram has never before been translated in full into freely available English. These eight patikams cover the opening of the Third Tirumurai: the Chidambaram Nataraja temple (3.001); Tirupūntarāy (3.002, first hymn); Piramapuram / Sirkali — Sambandar's own birthplace (3.003, nālaḍimēl vaippu with indented couplets); Tiruvāvaṭutuṟai (3.004, nālaḍimēl vaippu — "Is this how you govern us?" complaint-petition refrain); Tirupūntarāy again (3.005, second hymn, īraḍimēl vaippu — aphoristic catalogue form); Tirukkollampūtūர் (3.006, īraḍimēl vaippu — landscape-and-epithet form with constant "grant grace" refrain); Tirupukali again (3.007, second hymn — four-line declaration form with varied epithets, "is he not [epithet]?" ending); and Tirukaṭavūr Vīraṭṭānam (3.008 — one of the eight Aṣṭavīrāṭṭasthānas, Shiva's victory over Death, constant refrain "in Kaṭavūr — is he not the hero of the Viraṭṭānam?").
Blood Rule: Translation independently derived from the Tamil Unicode source text. No English translation of the Third Tirumurai consulted (none freely available). Terminology follows the decisions in Tulku/Queue/notes/classical-tamil.md.
For the next translator: patikam 3.009 is திருவீழிமிழலை (Tiruvīḷimiḻalai), verses 89–99 in PM0173. Its anchor <a name="dt3009"> is at approximately line 709 in the source HTML. 58 patikams remain in Part 1 (3.009–3.066). Append new patikams to this file — update body, source text section, and Colophon scope. Do not start a new file until this one exceeds ~50 patikams.
🌲
Source Text: தேவாரம் — மூன்றாம் திருமுறை (Selections, Patikams 3.001–3.006)
Classical Tamil source text from Project Madurai PM0173 (திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள் — மூன்றாம் திருமுறை முதல் பகுதி, verses 1–66). Presented for reference and verification.
3.001 — கோயில் (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)
-
ஆடினாய்நறு நெய்யொடு பால்தயிர் அந்தணர்பிரி யாதசிற் றம்பலம்
நாடினாயிடமா நறுங்கொன்றை நயந்தவனே
பாடினாய்மறை யோடுபல் கீதமும் பல்சடைப்பனி கால்கதிர் வெண்திங்கள்
சூடினாயருளாய் சுருங்கஎம தொல்வினையே. -
கொட்டமேகம ழுங்குழ லாளொடு கூடினாயெரு தேறினாய் நுதல்
பட்டமேபுனை வாய்இசைபாடுவ பாரிடமா
நட்டமேநவில் வாய்மறை யோர்தில்லை நல்லவர்பிரி யாதசிற் றம்பலம்
இட்டமாவுறை வாயிவைமேவிய தென்னைகொலோ. -
நீலத்தார்கரி யமிடற் றார்நல்ல நெற்றிமேலுற்ற கண்ணி னார்பற்று
சூலத்தார்சுட லைப்பொடிநீறணி வார்சடையார்
சீலத்தார்தொழு தேத்துசிற் றம்பலஞ் சேர்தலாற்கழற் சேவடி கைதொழக்
கோலத்தாயரு ளாயுனகாரணங் கூறுதுமே. -
கொம்பலைத்தழ கெய்திய நுண்ணிடைக் கோலவாண்மதி போல முகத்திரண்
டம்பலைத்தகண் ணாள்முலைமேவிய வார்சடையான்
கம்பலைத்தெழு காமுறு காளையர் காதலாற்கழற் சேவடி கைதொழ
அம்பலத்துறை வான்அடியார்க் கடையாவினையே. -
தொல்லைஆரமு துண்ணநஞ் சுண்டதோர் தூமணிமிட றாபகு வாயதோர்
பல்லையார்தலை யிற்பலியேற்றுழல் பண்டரங்கா
தில்லையார்தொழு தேத்துசிற் றம்பலஞ் சேர்தலாற்கழற் சேவடி கைதொழ
இல்லையாம்வினை தானெரியம்மதி லெய்தவனே. -
ஆகந்தோயணி கொன்றை யாய்அனல் அங்கையாய்அம ரர்க்கம ராஉமை
பாகந்தோய்பகவா பலியேற்றுழல் பண்டரங்கா
மாகந்தோய்பொழில் மல்குசிற் றம்பலம் மன்னினாய்மழு வாளினாய் அழல்
நாகந்தோயரையாய் அடியாரைநண் ணாவினையே. -
சாதியார்பலிங் கின்னொடு வெள்ளிய சங்கவார்குழை யாய்திக ழப்படும்
வேதியாவிகிர்தா விழவாரணி தில்லைதன்னுள்
ஆதியாய்க்கிட மாயசிற் றம்பலம் அங்கையாற்றொழ வல்லடி யார்களை
வாதியாதகலுந் நலியாமலி தீவினையே. -
வேயினார்பணைத் தோளியொ டாடலை வேண்டினாய்விகிர் தாஉயிர் கட்கமு
தாயினாய்இடு காட்டெரியாட லமர்ந்தவனே
தீயினார்கணை யாற்புர மூன்றெய்த செம்மையாய்திகழ் கின்றசிற் றம்பலம்
மேயினாய்கழலே தொழுதெய்துதும் மேலுலகே. -
தாரினார்விரி கொன்றை யாய்மதி தாங்குநீள்சடை யாய்தலை வாநல்ல
தேரினார்மறு கின்திருவாரணி தில்லைதன்னுட்
சீரினால்வழி பாடொழி யாததோர் செம்மையாலழ காயசிற் றம்பலம்
ஏரினாலமர்ந் தாயுனசீரடி யேத்துதுமே. -
வெற்றரையுழல் வார்துவ ராடைய வேடத்தாரவர் கள்ளுரை கொள்ளன்மின்
மற்றவருலகின் அவலம்மவை மாற்றகில்லார்
கற்றவர்தொழு தேத்துசிற் றம்பலங் காதலாற்கழற் சேவடி கைதொழ
உற்றவருலகின் னுறுதிகொள வல்லவரே. -
நாறுபூம்பொழில் நண்ணிய காழியுள் நாண்மறைவல்ல ஞானசம் பந்தன்
ஊறும்இன்றமி ழாலுயர்ந்தாருறை தில்லைதன்னுள்
ஏறுதொல்புக ழேந்துசிற் றம்பலத் தீசனைஇசை யாற்சொன்ன பத்திவை
கூறுமாறுவல்லார் உயர்ந்தாரொடுங் கூடுவரே.
3.002 — திருப்பூந்தராய் (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)
-
பந்துசேர்விர லாள்பவ ளத்துவர் வாயினாள்பனி மாமதி போல்முகத்
தந்தமில்புக ழாள்மலைமாதொடும் ஆதிப்பிரான்
வந்துசேர்விடம் வானவ ரெத்திசை யுந்நிறைந்து வலஞ்செய்து மாமலர்
புந்திசெய்திறைஞ் சிப்பொழிபூந்தராய் போற்றுதுமே. -
காவியங்கருங் கண்ணி னாள்கனித் தொண்டைவாய்கதிர் முத்தநல் வெண்ணகைத்
தூவியம்பெடை யன்னநடைச்சுரி மென்குழலாள்
தேவியுந்திரு மேனியோர் பாகமாய் ஒன்றிரண்டொரு மூன்றொடு சேர்பதி
பூவிலந்தணன் ஒப்பவர்பூந்தராய் போற்றுதுமே. -
பையராவரும் அல்குல் மெல்லியல் பஞ்சின்நேரடி வஞ்சிகொள் நுண்ணிடைத்
தையலாளொரு பாலுடையெம்மிறை சாருமிடஞ்
செய்யெலாங்கழு நீர்கமலம் மலர்த் தேறலூறலின் சேறுல ராதநற்
பொய்யிலாமறை யோர்பயில்பூந்தராய் போற்றுதுமே. -
முள்ளிநாண்முகை மொட்டியல் கோங்கின் அரும்புதேன்கொள் குரும்பைமூ வாமருந்
துள்ளியன்றபைம் பொற்கலசத்திய லொத்தமுலை
வெள்ளிமால்வரை யன்னதோர் மேனியின் மேவினார்பதி வீமரு தண்பொழிற்
புள்ளினந்துயில் மல்கியபூந்தராய் போற்றுதுமே. -
பண்ணியன்றெழு மென்மொழி யாள்பகர் கோதையேர்திகழ் பைந்தளிர் மேனியோர்
பெண்ணியன்றமொய்ம் பிற்பெருமாற்கிடம் பெய்வளையார்
கண்ணியன்றெழு காவிச் செழுங்கரு நீலமல்கிய காமரு வாவிநற்
புண்ணியருறை யும்பதிபூந்தராய் போற்றுதுமே. -
வாணிலாமதி போல்நுத லாள்மட மாழையொண்கணாள் வண்தர ளந்நகை
பாணிலாவிய இன்னிசையார்மொழிப் பாவையொடுஞ்
சேணிலாத்திகழ் செஞ்சடையெம்மண்ணல் சேர்வதுசிக ரப்பெருங் கோயில்சூழ்
போணிலாநுழை யும்பொழிற்பூந்தராய் போற்றுதுமே. -
காருலாவிய வார்குழ லாள்கயற் கண்ணினாள் புயற்காலொளி மின்னிடை
வாருலாவிய மென்முலையாள்மலை மாதுடனாய்
நீருலாவிய சென்னி யன்மன்னி நிகருநாமம்முந் நான்கு நிகழ்பதி
போருலாவெயில் சூழ்பொழிற்பூந்தராய் போற்றுதுமே. -
காசைசேர்குழ லாள்கய லேர்தடங் கண்ணிகாம்பன தோட்கதிர் மென்முலைத்
தேசுசேர்மலை மாதமருந்திரு மார்பகலத்
தீசன்மேவும் இருங்கயி லையெடுத் தானைஅன்றடர்த் தான்இணைச் சேவடி
பூசைசெய்பவர் சேர்பொழிற்பூந்தராய் போற்றுதுமே. -
கொங்குசேர்குழ லாள்நிழல் வெண்ணகை கொவ்வைவாய்க் கொடியேரிடை யாளுமை
பங்குசேர்திரு மார்புடையார்படர் தீயுருவாய்
மங்குல்வண்ணனும் மாமல ரோனும் மயங்கநீண்டவர் வான்மிசை வந்தெழு
பொங்குநீரின் மிதந்தநன்பூந்தராய் போற்றுதுமே. -
கலவமாமயி லார்இய லாள்கரும் பன்னமென்மொழி யாள்கதிர் வாணுதற்
குலவுபூங்குழ லாளுமைகூறனை வேறுரையால்
அலவைசொல்லுவார் தேரமண் ஆதர்கள் ஆக்கினான்றனை நண்ணலு நல்குநற்
புலவர்தாம்புகழ் பொற்பதிபூந்தராய் போற்றுதுமே. -
தேம்பல்நுண்ணிடை யாள்செழுஞ் சேலன கண்ணியோடண்ணல் சேர்விடந் தேன்அமர்
பூம்பொழில்திகழ் பொற்பதிபூந்தராய் போற்றுமென்று
ஓம்புதன்மையன் முத்தமிழ் நான்மறை ஞானசம்பந்தன் ஒண்டமிழ் மாலைகொண்
டாம்படியிவை யேத்தவல்லார்க்கடை யாவினையே.
3.003 — திருப்புகலி (நாலடிமேல் வைப்பு) (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)
-
இயலிசை யெனும்பொரு ளின்திறமாம் புயலன மிடறுடைப் புண்ணியனே
கயலன அரிநெடுங் கண்ணியொடும் அயலுல கடிதொழ அமர்ந்தவனே
கலனாவது வெண்டலை கடிபொழிற் புகலிதன்னுள்
நிலனாள்தொறும் இன்புற நிறைமதி யருளினனே. -
நிலையுறும் இடர்நிலை யாதவண்ணம் இலையுறு மலர்கள்கொண் டேத்துதும்யாம்
மலையினில் அரிவையை வெருவவன்தோல் அலைவரு மதகரி யுரித்தவனே
இமையோர்கள்நின் தாள்தொழ எழில்திகழ் பொழிற்புகலி
உமையாளொடு மன்னினை உயர்திரு வடியிணையே. -
பாடினை அருமறை வரல்முறையால் ஆடினை காணமுன் அருவனத்திற்
சாடினை காலனைத் தயங்கொளிசேர் நீடுவெண் பிறைமுடி நின்மலனே
நினையேயடி யார்தொழ நெடுமதிற் புகலிந்நகர்
தனையேயிட மேவினை தவநெறி அருளெமக்கே. -
நிழல்திகழ் மழுவினை யானையின்தோல் அழல்திகழ் மேனியில் அணிந்தவனே
கழல்திகழ் சிலம்பொலி யலம்பநல்ல முழவொடும் அருநட முயற்றினனே
முடிமேல்மதி சூடினை முருகமர் பொழிற்புகலி
அடியாரவ ரேத்துற அழகொடும் இருந்தவனே. -
கருமையின் ஒளிர்கடல் நஞ்சமுண்ட உரிமையின் உலகுயிர் அளித்தநின்றன்
பெருமையை நிலத்தவர் பேசினல்லால் அருமையில் அளப்பரி தாயவனே
அரவேரிடை யாளொடும் அலைகடல் மலிபுகலிப்
பொருள்சேர்தர நாடொறும் புவிமிசைப் பொலிந்தவனே. -
அடையரி மாவொடு வேங்கையின்தோல் புடைபட அரைமிசைப் புனைந்தவனே
படையுடை நெடுமதிற் பரிசழித்த விடையுடைக் கொடிமல்கு வேதியனே
விகிர்தாபர மாநின்னை விண்ணவர் தொழப்புகலித்
தகுவாய்மட மாதொடுந் தாள்பணிந் தவர்தமக்கே. -
அடியவர் தொழுதெழ அமரரேத்தச் செடியவல் வினைபல தீர்ப்பவனே
துடியிடை அகலல்குல் தூமொழியைப் பொடியணி மார்புறப் புல்கினனே
புண்ணியா புனிதாபுக ரேற்றினை புகலிந்நகர்
நண்ணினாய் கழலேத்திட நண்ணகிலா வினையே. -
இரவொடு பகலதாம் எம்மானுன்னைப் பரவுதல் ஒழிகிலேன் வழியடியேன்
குரவிரி நறுங்கொன்றை கொண்டணிந்த அரவிரி சடைமுடி ஆண்டகையே
அனமென்னடை யாளொடும் அதிர்கடல் இலங்கைமன்னை
இனமார்தரு தோளடர்த் திருந்தனை புகலியுளே. -
உருகிட வுவகைதந் துடலினுள்ளால் பருகிடும் அமுதன பண்பினனே
பொருகடல் வண்ணனனும் பூவுளானும் பெருகிடும் அருளெனப் பிறங்கெரியாய்
உயர்ந்தாயினி நீயெனை ஒண்மலரடி யிணைக்கீழ்
வயந்தாங்குற நல்கிடு வளர்மதிற் புகலிமனே. -
கையினி லுண்பவர் கணிகைநோன்பர் செய்வன தவமலாச் செதுமதியார்
பொய்யவ ருரைகளைப் பொருளெனாத மெய்யவ ரடிதொழ விரும்பினனே
வியந்தாய்வெள் ளேற்றினை விண்ணவர் தொழுபுகலி
உயர்ந்தார்பெருங் கோயிலுள் ஒருங்குடன் இருந்தவனே. -
புண்ணியர் தொழுதெழு புகலிந்நகர் விண்ணவ ரடிதொழ விளங்கினானை
நண்ணிய ஞானசம்பந்தன் வாய்மை பண்ணிய அருந்தமிழ் பத்தும்வல்லார்
நடலையவை யின்றிப்போய் நண்ணுவர் சிவனுலகம்
இடராயின இன்றித்தாம் எய்துவர் தவநெறியே.
3.004 — திருவாவடுதுறை (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)
-
இடரினுந் தளரினும் எனதுறுநோய்
தொடரினும் உனகழல் தொழுதெழுவேன்
கடல்தனில் அமுதொடு கலந்தநஞ்சை
மிடறினில் அடக்கிய வேதியனே
இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே. -
வாழினுஞ் சாவினும் வருந்தினும்போய்
வீழினும் உனகழல் விடுவேனல்லேன்
தாழிளந் தடம்புனல் தயங்குசென்னிப்
போழிள மதிவைத்த புண்ணியனே
இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே. -
நனவினுங் கனவினும் நம்பாவுன்னை
மனவினும் வழிபடல் மறவேன்அம்மான்
புனல்விரி நறுங்கொன்றைப் போதணிந்த
கனலெரி யனல்புல்கு கையவனே
இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
அதுவோவுன தின்னருள்ஆவடு துறையரனே. -
தும்மலோ டருந்துயர் தோன்றிடினும்
அம்மல ரடியலால் அரற்றாதென்நாக்
கைம்மல்கு வரிசிலைக் கணையொன்றினால்
மும்மதிள் எரியெழ முனிந்தவனே
இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
அதுவோவுன தின்னருள்ஆவடு துறையரனே. -
கையது வீழினுங் கழிவுறினுஞ்
செய்கழல் அடியலால் சிந்தைசெய்யேன்
கொய்யணி நறுமலர் குலாயசென்னி
மையணி மிடறுடை மறையவனே
இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே. -
வெந்துயர் தோன்றியோர் வெருவுறினும்
எந்தாயுன் அடியலால் ஏத்தாதென்நா
ஐந்தலை யரவுகொண் டரைக்கசைத்த
சந்தவெண் பொடியணி சங்கரனே
இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே. -
வெப்பொடு விரவியோர் வினைவரினும்
அப்பாவுன் னடியலால் அரற்றாதென்நா
ஒப்புடை யொருவனை உருவழிய
அப்படி அழலெழ விழித்தவனே
இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே. -
பேரிடர் பெருகியோர் பிணிவரினும்
சீருடைக் கழலலாற் சிந்தைசெய்யேன்
ஏருடை மணிமுடி இராவணனை
ஆரிடர் படவரை யடர்த்தவனே
இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே. -
உண்ணினும் பசிப்பினும் உறங்கினும்நின்
ஒண்மல ரடியலால் உரையாதென்நாக்
கண்ணனுங் கடிகமழ் தாமரைமேல்
அண்ணலும் அளப்பரி தாயவனே
இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே. -
பித்தொடு மயங்கியோர் பிணிவரினும்
அத்தாவுன் அடியலால் அரற்றாதென்நாப்
புத்தருஞ் சமணரும் புறனுரைக்கப்
பத்தர்கட் கருள்செய்து பயின்றவனே
இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே. -
அலைபுனல் ஆவடு துறையமர்ந்த
இலைநுனை வேற்படை யெம்மிறையை
நலம்மிகு ஞானசம் பந்தன்சொன்ன
விலையுடை யருந்தமிழ் மாலைவல்லார்
இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
அதுவோவுன தின்னருள்ஆவடு துறையரனே.
3.005 — திருப்பூந்தராய் (இரண்டாம் பதிகம்) (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)
-
தக்கன் வேள்வி தகர்த்தவன் பூந்தராய்
மிக்க செம்மை விமலன் வியன்கழல்
சென்று சிந்தையில் வைக்க மெய்க்கதி
நன்ற தாகிய நம்பன்தானே. -
புள்ளி னம்புகழ் போற்றிய பூந்தராய்
வெள்ளந் தாங்கு விகிர்தன் அடிதொழ
ஞாலத் தில்லுயர் வாருள்கு நன்னெறி
மூல மாய முதல்வன்தானே. -
வேந்த ராயுல காள விருப்புறிற்
பூந்தராய் நகர் மேயவன் பொற்கழல்
நீதி யால்நினைந் தேத்தி யுள்கிடச்
சாதி யாவினை யானதானே. -
பூசு ரர்தொழு தேத்திய பூந்தராய்
ஈசன் சேவடி யேத்தி யிறைஞ்சிடச்
சிந்தை நோயவை தீர நல்கிடும்
இந்து வார்சடை யெம்மிறையே. -
பொலிந்த என்பணி மேனியன் பூந்தராய்
மலிந்த புந்திய ராகி வணங்கிட
நுந்தம் மேல்வினை யோட வீடுசெய்
எந்தை யாயஎம் ஈசன்தானே. -
பூதஞ் சூழப் பொலிந்தவன் பூந்தராய்
நாதன் சேவடி நாளும் நவின்றிட
நல்கு நாடொறும் இன்ப நளிர்புனல்
பில்கு வார்சடைப் பிஞ்ஞகனே. -
புற்றில் நாகம் அணிந்தவன் பூந்தராய்
பற்றி வாழும் பரமனைப் பாடிடப்
பாவ மாயின தீரப் பணித்திடுஞ்
சேவ தேறிய செல்வன்தானே. -
போத கத்துரி போர்த்தவன் பூந்தராய்
காத லித்தான் கழல்விரல் ஒன்றினால்
அரக்கன் ஆற்றல் அழித்தவ னுக்கருள்
பெருக்கி நின்ற எம்பிஞ்ஞகனே. -
மத்த மான இருவர் மருவொணா
அத்த னானவன் மேவிய பூந்தராய்
ஆள தாக அடைந்துய்ம்மின் நும்வினை
மாளு மாறருள் செய்யுந்தானே. -
பொருத்த மில்சமண் சாக்கியர் பொய்கடிந்
திருத்தல் செய்த பிரான்இமை யோர்தொழப்
பூந்த ராய்நகர் கோயில் கொண்டுகை
ஏந்து மான்மறி யெம்மிறையே. -
புந்தி யால்மிக நல்லவர் பூந்தராய்
அந்த மில்லெம் மடிகளை ஞானசம்
பந்தன் மாலைகொண் டேத்தி வாழுநும்
பந்த மார்வினை பாறிடுமே.
3.006 — திருக்கொள்ளம்பூதூர் (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)
-
கொட்ட மேகமழுங் கொள்ளம் பூதூர்
நட்டம் ஆடிய நம்பனை யுள்கச்
செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
நல்கு மாறருள் நம்பனே. -
கோட்ட கக்கழனிக் கொள்ளம் பூதூர்
நாட்ட கத்துறை நம்பனை யுள்கச்
செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
நல்கு மாறருள் நம்பனே. -
குலையி னார்தெங்கு சூழ்கொள்ளம் பூதூர்
விலையி லாட்கொண்ட விகிர்தனை யுள்கச்
செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
நல்கு மாறருள் நம்பனே. -
குவளை கண்மலருங் கொள்ளம் பூதூர்த்
தவள நீறணி தலைவனை யுள்கச்
செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
நல்கு மாறருள் நம்பனே. -
கொன்றை பொன்சொரியுங் கொள்ளம் பூதூர்
நின்ற புன்சடை நிமலனை யுள்கச்
செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
நல்கு மாறருள் நம்பனே. -
ஓடம் வந்தணையுங் கொள்ளம் பூதூர்
ஆடல் பேணிய அடிகளை யுள்கச்
செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
நல்கு மாறருள் நம்பனே. -
ஆறு வந்தணையுங் கொள்ளம் பூதூர்
ஏறு தாங்கிய இறைவனை யுள்கச்
செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
நல்கு மாறருள் நம்பனே. -
குரக்கினம் பயிலுங் கொள்ளம் பூதூர்
அரக்கனைச் செற்ற ஆதியை யுள்கச்
செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
நல்கு மாறருள் நம்பனே. -
பருவ ரால்உகளுங் கொள்ளம் பூதூர்
இருவர் காண்பரி யான்கழ லுள்கச்
செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
நல்கு மாறருள் நம்பனே. -
நீர கக்கழனிக் கொள்ளம் பூதூர்த்
தேர மண்செற்ற செல்வனை யுள்கச்
செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
நல்கு மாறருள் நம்பனே. -
கொன்றை சேர்சடையான் கொள்ளம் பூதூர்
நன்று காழியுள் ஞானசம் பந்தன்
இன்றுசொன் மாலைகொண் டேத்தவல் லார்போய்
என்றும் வானவ ரோடிருப்பாரே.
3.007 — திருப்புகலி (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)
-
கண்ணுத லானும்வெண் ணீற்றினா னுங்கழ லார்க்கவே
பண்ணிசை பாடநின் றாடினா னும்பரஞ் சோதியும்
புண்ணிய நான்மறை யோர்களேத் தும்புக லிந்நகர்ப்
பெண்ணின்நல் லாளொடும் வீற்றிருந் தபெரு மானன்றே. -
சாம்பலோ டுந்தழ லாடினா னுஞ்சடை யின்மிசைப்
பாம்பினோ டும்மதி சூடினா னும்பசு வேறியும்
பூம்படு கல்லிள வாளைபா யும்புக லிந்நகர்
காம்பன தோளியோ டும்மிருந் தகட வுளன்றே. -
கருப்புநல் வார்சிலைக் காமன்வே வக்கடைக் கண்டானும்
மருப்புநல் லானையின் ஈருரி போர்த்த மணாளனும்
பொருப்பன மாமணி மாடமோங் கும்புக லிந்நகர்
விருப்பின்நல் லாளொடும் வீற்றிருந் தவிம லனன்றே. -
அங்கையில் அங்கழல் ஏந்தினா னும்மழ காகவே
கங்கையைச் செஞ்சடை சூடினா னுங்கட லின்னிடைப்
பொங்கிய நஞ்சமு துண்டவ னும்புக லிந்நகர்
மங்கைநல் லாளொடும் வீற்றிருந் தமண வாளனே. -
சாமநல் வேதனுந் தக்கன்றன் வேள்வித கர்த்தானும்
நாமநூ றாயிரஞ் சொல்லிவா னோர்தொழும் நாதனும்
பூமல்கு தண்பொழில் மன்னுமந் தண்புக லிந்நகர்க்
கோமள மாதொடும் வீற்றிருந் தகுழ கனன்றே. -
இரவிடை யொள்ளெரி யாடினா னும்மிமை யோர்தொழச்
செருவிடை முப்புரந் தீயெரித் தசிவ லோகனும்
பொருவிடை யொன்றுகந் தேறினா னும்புக லிந்நகர்
அரவிடை மாதொடும் வீற்றிருந் தஅழ கனன்றே. -
சேர்ப்பது திண்சிலை மேவினா னுந்திகழ் பாலன்மேல்
வேர்ப்பது செய்தவெங் கூற்றுதைத் தானும்வேள் விப்புகை
போர்ப்பது செய்தணி மாடமோங் கும்புக லிந்நகர்
பார்ப்பதி யோடுடன் வீற்றிருந் தபர மனன்றே. -
கன்னெடு மால்வரைக் கீழரக் கன்னிடர் கண்டானும்
வின்னெடும் போர்விறல் வேடனா கிவிச யற்கொரு
பொன்னெடுங் கோல்கொடுத் தானுமந் தண்புக லிந்நகர்
அன்னமன் னநடை மங்கையொ டுமமர்ந் தானன்றே. -
பொன்னிற நான்முகன் பச்சையான் என்றிவர் புக்குழித்
தன்னையின் னானெனக் காண்பரி யதழற் சோதியும்
புன்னைபொன் தாதுதிர் மல்குமந் தண்புக லிந்நகர்
மின்னிடை மாதொடும் வீற்றிருந் தவிம லனன்றே. -
பிண்டியும் போதியும் பேணுவார் பேச்சினைப் பேணாததோர்
தொண்டருங் காதல்செய் சோதியா யசுடர்ச் சோதியான்
புண்டரீ கம்மலர்ப் பொய்கைசூழ்ந் தபுக லிந்நகர்
வண்டமர் கோதையொ டும்மிருந் தமண வாளனே. -
பூங்கமழ் கோதையொ டும்மிருந் தான்புக லிந்நகர்ப்
பாங்கனை ஞானசம் பந்தன்சொன் னதமிழ் பத்திவை
ஆங்கமர் வெய்திய ஆதியா கஇசை வல்லவர்
ஓங்கம ராவதி யோர்தொழச் செல்வதும் உண்மையே.
3.008 — திருக்கடவூர்வீரட்டம் (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)
-
சடையுடை யானும்நெய் யாடலா னுஞ்சரி கோவண
உடையுடை யானுமை ஆர்ந்தவொண் கண்ணுமை கேள்வனுங்
கடையுடை நன்னெடு மாடமோங் குங்கட வூர்தனுள்
விடையுடை யண்ணலும் வீரட்டா னத்தர னல்லனே. -
எரிதரு வார்சடை யானும்வெள் ளையெரு தேறியும்
புரிதரு மாமலர்க் கொன்றைமா லைபுனைந் தேத்தவே
கரிதரு காலனைச் சாடினா னுங்கட வூர்தனுள்
விரிதரு தொல்புகழ் வீரட்டா னத்தர னல்லனே. -
நாதனுந் நள்ளிரு ளாடினா னுந்நளிர் போதின்கண்
பாதனும் பாய்புலித் தோலினா னும்பசு வேறியுங்
காதலர் தண்கட வூரினா னுங்கலந் தேத்தவே
வேதம தோதியும் வீரட்டா னத்தர னல்லனே. -
மழுவமர் செல்வனும் மாசிலா தபல பூதமுன்
முழவொலி யாழ்குழல் மொந்தைகொட் டம்முது காட்டிடைக்
கழல்வளர் கால்குஞ்சித் தாடினா னுங்கட வூர்தனுள்
விழவொலி மல்கிய வீரட்டா னத்தர னல்லனே. -
சுடர்மணிச் சுண்ணவெண் ணீற்றினா னுஞ்சுழல் வாயதோர்
படமணி நாகம் அரைக்கசைத் தபர மேட்டியுங்
கடமணி மாவுரித் தோலினா னுங்கட வூர்தனுள்
விடமணி கண்டனும் வீரட்டா னத்தர னல்லனே. -
பண்பொலி நான்மறை பாடியா டிப்பல வூர்கள்போய்
உண்பலி கொண்டுழல் வானும்வா னின்னொளி மல்கிய
கண்பொலி நெற்றிவெண் டிங்களா னுங்கட வூர்தனுள்
வெண்பொடிப் பூசியும் வீரட்டா னத்தர னல்லனே. -
செவ்வழ லாய்நில னாகிநின் றசிவ மூர்த்தியும்
முவ்வழல் நான்மறை யைந்துமா யமுனி கேள்வனுங்
கவ்வழல் வாய்க்கத நாகமார்த் தான்கட வூர்தனுள்
வெவ்வழ லேந்துகை வீரட்டா னத்தர னல்லனே. -
அடியிரண் டோ ருடம் பைஞ்ஞான் கிருபது தோள்தச
முடியுடை வேந்தனை மூர்க்கழித் தமுதல் மூர்த்தியுங்
கடிகம ழும்பொழில் சூழுமந் தண்கட வூர்தனுள்
வெடிதலை யேந்தியும் வீரட்டா னத்தர னல்லனே. -
வரைகுடை யாமழை தாங்கினா னும்வளர் போதின்கண்
புரைகடிந் தோங்கிய நான்முகத் தான்புரிந் தேத்தவே
கரைகடல் சூழ்வையங் காக்கின்றா னுங்கட வூர்தனுள்
விரைகமழ் பூம்பொழில் வீரட்டா னத்தர னல்லனே. -
தேரரும் மாசுகொள் மேனியா ருந்தெளி யாததோர்
ஆரருஞ் சொற்பொரு ளாகிநின் றஎம தாதியான்
காரிளங் கொன்றைவெண் டிங்களா னுங்கட வூர்தனுள்
வீரமுஞ் சேர்கழல் வீரட்டா னத்தர னல்லனே. -
வெந்தவெண் ணீறணி வீரட்டா னத்துறை வேந்தனை
அந்தணர் தங்கட வூருளா னையணி காழியான்
சந்தமெல் லாமடிச் சாத்தவல் லமறை ஞானசம்
பந்தன செந்தமிழ் பாடியா டக்கெடும் பாவமே.
Source Colophon
Source: Project Madurai PM0173 (Unicode HTML): திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள் — மூன்றாம் திருமுறை முதல் பகுதி (verses 1–713). Etext preparation: Dr. Thomas Malten and colleagues, Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne (romanized format); conversion to Tamil script/Unicode by Mr. Mani Manivannan, Fremont CA; proof-reading by Mr. P.K. Ilango, Erode; PDF/Web version by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne. Project Madurai (projectmadurai.org) is an open, voluntary, worldwide initiative for Tamil texts; files freely distributable. URL: http://www.projectmadurai.org/ © Project Madurai 1999–2004.
🌲