Hymns of Thirugnanasambandar

The Tevaram (தேவாரம்) is the most sacred text of Shaiva Siddhanta — the oldest surviving school of Tamil Shaiva philosophy. These three patikams continue the Second Tirumurai, the second volume of hymns by the child-saint Thirugnanasambandar (திருஞானசம்பந்தர்) of Sirkali, composed in the seventh century CE.

All three are set to the pann Indhalam (இந்தளம்) — a stately, devotional musical mode. Patikams 2.4 (Thiruvanmiyur) and its predecessor patikams share the characteristic "Tell us!" (சொலீர்) refrain: each verse describes the beauty of the sacred town, then asks Shiva to explain some wonder of his nature. Patikam 2.5 (Tiruvanekathangabatam) closes each verse with the temple name and a soteriological promise. Patikam 2.6 (Tiruvaiyaru) — a famous Shiva temple on the northern bank of the Kaveri near Thanjavur — abandons the interrogative mode entirely: each verse closes with the declarative refrain "ஐயாறுடை ஐயனே" (the Lord of Aiyaru), hymning him not with questions but with proclamation.

Good Works Translation from Classical Tamil. Source: Project Madurai PM0157, prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, with proof-reading by P.K. Ilango and web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram.

2.4 — Thiruvanmiyur (திருவான்மியூர்)

Pann: Indhalam (இந்தளம்). Lord: Marundishvarar (மருந்தீசுவரர்). Lady: Sundaramadu or Chokkanayaki. Temple in Tondai Nadu. Eleven verses. Each verse describes the shore-town of Vanmiyur and closes with a "Tell us!" question to Shiva — asking him to explain the wonder of his Ardhanari form, his blue-dusk throat, his elephant-hide dance, his swallowing of poison, his crescent moon, his burning of the three cities, his teaching of the four ancient sages, his pinning of Ravana, his wandering for alms on a bull, and the false claims of Jains and Buddhists.

The shore-wandering conches of the brilliant sea, white oysters,
the wave-wandering estuary fish — Thiruvanmiyur!
O You who are the meaning beneath all speech, who govern the world — tell us:
what is the glory of the tender Lady of the mountains becoming one with you?

Where fragrant sandalwood, rising dark agawood, cool waters —
devotees with focused minds pour out their praise — in Thiruvanmiyur —
O You who make the foot-bells ring above the beautiful anklets — tell us:
by what way did your color become the very color of the evening light?

Where wandering forests and cool estuaries fringe the outer sea,
honey-wandering green groves surround Thiruvanmiyur —
O You who wear the wandering great robe of glory — I ask at your feet — tell us:
what made you delight in wrapping the great elephant's own hide about you and dancing in fire?

Where cloud-wandering towers, shining fortress mansions,
eloquent masters dwell — in Thiruvanmiyur —
O You who delight in dancing through the dark of treacherous night — tell us:
what made you swallow treacherous poison and bestow sweet grace upon the celestials?

Where those who gained renown on earth and young women dwell
among the workers of the strong citadel — in Thiruvanmiyur —
O You whose movement comes suddenly like a flash — tell us:
what is the wonder of placing the crescent moon that stands in the sky within your red matted locks?

Where blooming flowers wander in cool groves surrounding the citadel's edge,
where flawless Brahmins never cease their Vedic recitation — in Thiruvanmiyur —
O You who share one side with the deceit-wandering one of full breasts — tell us:
what power burned the ancient three citadels to ash?

Where humming bees fill the shady forest groves, in the grove-mouths
where the waves of the clear sea surge and swell — in Thiruvanmiyur —
O You of the ancient anklet-feet that devotees rise roaring to praise — tell us:
what you spoke in the ancient time to the four who were seated together.

The ten heads of Ravana of the ten peaks came in arrogance —
in Thiruvanmiyur you crushed them down till they screamed in all directions —
seated together with the gathered Lady, grant your grace — tell us:
why on all sides the ganas and the ghosts throng around you.

Where the surging sea, pressing in all eight directions with its wealth,
makes prosperity wander through the renown of Thiruvanmiyur —
O You unknowable even to the pair who are lords of scripture — tell us:
what made you joyfully wander riding the bull, accepting alms house by house?

Where dark-misted groves rise up and flocks of bees gather in the evening,
where those whose work is righteousness come together for song — in Thiruvanmiyur —
O You of the body anointed with ash, truly divine — tell us:
what is this deceit that the Jains and Buddhists keep on inventing?

These questioning words to draw forth the grace of our primal Lord at Thiruvanmiyur —
the Lady sharing one side of the good ascetic —
spoken by Jnanasambandar, risen from Sirkali:
those who meditate upon them with justice shall rule the vast celestial world.

இத்தலம் தொண்டைநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் — மருந்தீசுவரர். தேவியார் — சுந்தரமாது அல்லது சொக்கநாயகி. திருச்சிற்றம்பலம்.

2.5 — Tiruvanekathangabatam (திருவனேகதங்காபதம்)

Pann: Indhalam (இந்தளம்). Lord: Arulmannar (அருள்மன்னர்). Lady: Manonmaniyammai (மனோன்மணியம்மை). Temple in the north country. Eleven verses. Each verse names the temple in the body and closes with a soteriological promise — the destruction of karma, the reaching of heaven. The patikam covers: the crescent moon and the circling Vedic fire, Uma of dark eyes, the burning of the three copper cities, waterfall torrents where sun and moon scatter, the grace that is the sky itself, Ravana subdued, the Lingodbhava pillar of fire that Vishnu and Brahma could not measure, and the warning against the false path of Jains and Buddhists.

He wears a crescent moon upon the tall sparse matted locks above —
he turns in the Vedic manner with a circling fire —
he delights in dance — he loves Anekathangabatam.
Those whose minds love singing shall cut free from all their bonds of karma.

He has the trident, he has the axe, with him the ancient forces surround the sea —
the great Lord who swallowed the dark ocean poison — his Anekathangabatam:
Uma of wide dark-blue eyes fills one side of him —
there is beauty beyond measure, there is limitless glory.

With a single arrow from his gracious bow burning the three copper citadels in wrath —
the archer of Anekathangabatam —
united with her of the slender waist, riding the victorious bull —
a tongue that does not speak the Lord's name: what is a tongue?

Waterfalls tumbling and crashing, their great masses pouring away —
where the bright burning sun and the unstained moon both scatter —
boundless, limitless Anekathangabatam —
our Father's place, the dwelling for those who wear the holy ash.

Even the crescent moon and the stainless sun move past unknowing —
his temple is adorned with living gold — the sound of rushing waters beats like a drum —
Anekathangabatam —
where our Lord, our Master, our Ishana delights to dwell.

Gather the great fragrant flowers overflowing with honey and lay them at his feet —
in Anekathangabatam where elephants climb the jeweled mountain slopes —
if you are able to go up the path rising to heaven and know yourself,
then the one whose crown reaches the sky shall grant you the sky itself.

Startled elephants scatter, brilliant pearls tumble with white crystal —
small birds fall as diamond and agawood pour down with white waterfalls —
on the jeweled mountain slopes of Anekathangabatam —
to reach the feet of the great Lord who dwells here: that is the truth.

Ravana who rose up without a trace of compassion —
he who proved Ravana's valor was nothing against the mountain —
he who wears the ornament of serpents — his Anekathangabatam:
those who love and meditate upon it: all their karma shall dissolve.

Together even dark Vishnu and the lotus-seated Brahma could not find it —
not knowing how to measure it, there arose one blazing column of fire —
the Lord's jeweled mountain slopes of Anekathangabatam:
for those who have the manner to draw near, all their karma shall be destroyed.

The Jain wanderers and Buddhists who do not know the highest state,
who stand puffed up with their own posturing and wander about —
if you truly know what is refuge and what is danger,
your work is to reach the feet of him who dwells in Anekathangabatam.

The Lord of Thonikipuram, whose name arose from the ancient aeon —
Jnanasambandar of fine learning in Tamil, before the good —
spoken to dissolve all suffering — Anekathangabatam:
speak it, reach the good, and burning sorrow shall never reach you.

இத்தலம் வடதேசத்திலுள்ளது. சுவாமிபெயர் — அருள்மன்னர். தேவியார் — மனோன்மணியம்மை. திருச்சிற்றம்பலம்.

2.6 — Tiruvaiyaru (திருவையாறு)

Pann: Indhalam (இந்தளம்). Famous Shiva temple on the northern bank of the Kaveri near Thanjavur. Twelve verses — unusual, as most patikams have eleven. No post-patikam metadata block in this source. Each verse closes with the declarative refrain "ஐயாறுடை ஐயனே" (the Lord of Aiyaru). The questioning "Tell us!" structure is set aside: Sambandar now proclaims instead of asking. Topics: dance with every instrument, wandering with ghosts and cremation ash, the Ardhanari form, women singing his praise, the elephant-hide bathing ritual, omnipresence and the eighteen Puranas and four Vedas and six Vedangas, light within light and the five elements, the serpent-wearer on the Kaveri's north bank, Dakshinamurti under the banyan tree, and the final dismissal of Jain and Buddhist claims — truth lies only with the three-eyed Lord.

Kotal, Kongu blooms, cool vilam-fruit garlands spread their glory —
the one who wears the flowing Ganga and the bright white crescent moon:
singing, veena, drum, flute, mridangam all tuned for the music —
the one who knows how to dance — the Lord of Aiyaru.

None know his true nature — while others mock,
gana-ghosts surround him before and behind as he wanders —
he wears a close-woven loincloth, he smears cremation ash on his body —
the Lord of the swan-wandering ford — the Lord of Aiyaru.

One half is woman, he wears a loincloth, he accepts the skull for his bowl —
there is no ornament for the chest, the matchless ones will not give —
he rides the bull and roams while the celestials bow and praise —
the one who spoke the six and the four — the Lord of Aiyaru.

Those who have words fine as music, lips red as coral —
those who have qualities good in number, eyes that defeat a pair of spears —
singing his color, singing his strength, singing with their own mouth-words —
the Lord who delights in hearing them — the Lord of Aiyaru.

He wrapped himself in the elephant's hide to terrify the wild elephant, to make Uma tremble —
the brave one who wears the moon that pierces through the sky —
honey, ghee, milk, yogurt, young coconut water, the clarified juice of sugarcane —
bathed in the five sacred gifts of the cow — the crowned one — the Lord of Aiyaru.

He who stands being everywhere, whose true nature cannot be known —
he who took the Lady as one half, the brave one who wears the moon —
being the knowledge of the flawless eighteen Puranas and the four Vedas,
the one who also spoke the six Vedangas — the Lord of Aiyaru.

Even those who have studied and recited do not know him — having recited, he fills all worlds
as light — he is the radiance within radiance —
being the altar-fire, being the sky, being earth together with fire and wind —
he who stands as the primordial beginning — the Lord of Aiyaru.

Taking fresh-blossomed kuravam flowers, devotees perform their worship —
a few servants wearing blended ash, to the wonder of all —
praising, singing day after day, our sins leave us because of this —
he who delights in wearing the serpent — the Lord of Aiyaru.

The king of Lanka who spoke of the ancient way yet could not know it —
he crushed down his mountain-made shoulders while still wearing the crescent moon, the brave one —
he loves the northern bank of the shore-making Kaveri —
he who wears the hip-girdle — the Lord of Aiyaru.

The truth that even dark Vishnu and the lotus-one Brahma could not know —
his golden ankle-bells of the moment, the staff, the diamond, fitting perfectly —
beautiful, sending out shoots, coral clustering in beauty —
he who is within the banyan shade — the Lord of Aiyaru.

Those who wander with begging bowl in hand, and those who wander
with fragrant ochre robes wrapped about their bodies — what they say is not the truth.
To praise the feet of the dark-throated, clear-shouldered, three-eyed one —
he who discerns the doubt and bestows — the Lord of Aiyaru.

Aiyaru, where the Pandangan wanders in his round of holy begging —
the guardian of Sirkali, city of the sea, whose hand drives away the kali age —
resonant Sambandar's radiant Tamil ten:
those who master them shall go and gain undying glory in the abundant sky.

திருச்சிற்றம்பலம்.

Colophon

Good Works Translation from Classical Tamil. Patikams 2.4–2.6 of the Second Tirumurai of the Tevaram, by Thirugnanasambandar (திருஞானசம்பந்தர்) of Sirkali, 7th century CE. Translated from the Classical Tamil source text of Project Madurai PM0157. This is believed to be the first free English translation of these three patikams.

Next translator: continue from patikam 2.7 (Tiruvanjiayam — திருவாஞ்சியம்) at anchor <a name="dt207">, line 553 in Tulku/Tools/tamil/tevaram_pm0157.html. Temple is Chola Nadu; Lord is Vanjiyanathar; Lady is Vazhavanthanayakiyammai.

🌲

Tamil Source Text

2.04 திருவான்மியூர் — பண்: இந்தளம்

திருச்சிற்றம்பலம்

கரையு லாங்கட லிற்பொலி சங்கம்வெள் ளிப்பிவன்
திரையு லாங்கழி மீனுக ளுந்திரு வான்மியூர்
உரையெ லாம்பொரு ளாயுல காளுடை யீர்சொலீர்
வரையு லாமட மாதுட னாகிய மாண்பதே. (2.4.1)

சந்து யர்ந்தெழு காரகில் தண்புனல் கொண்டுதஞ்
சிந்தை செய்தடி யார்பர வுந்திரு வான்மியூர்ச்
சுந்த ரக்கழல் மேற்சிலம் பார்க்கவல் லீர்சொலீர்
அந்தி யின்னொளி யின்னிற மாக்கிய வண்ணமே. (2.4.2)

கான யங்கிய தண்கழி சூழ்கட லின்புறந்
தேன யங்கிய பைம்பொழில் சூழ்திரு வான்மியூர்த்
தோன யங்கம ராடையி னீரடி கேள்சொலீர்
ஆனையங் கவ்வுரி போர்த்தன லாட வுகந்ததே. (2.4.3)

மஞ்சு லாவிய மாட மதிற்பொலி மாளிகைச்
செஞ்சொ லாளர்கள் தாம்பயி லுந்திரு வான்மியூர்
துஞ்சு வஞ்சிரு ளாடலு கக்கவல் லீர்சொலீர்
வஞ்ச நஞ்சுண்டு வானவர்க் கின்னருள் வைத்ததே. (2.4.4)

மண்ணி னிற்புகழ் பெற்றவர் மங்கையர் தாம்பயில்
திண்ணெ னப்புரி சைத்தொழி லார்திரு வான்மியூர்த்
துண்ணெ னத்திரி யுஞ்சரி தைத்தொழி லீர்சொலீர்
விண்ணி னிற்பிறை செஞ்சடை வைத்த வியப்பதே. (2.4.5)

போது லாவிய தண்பொழில் சூழ்புரி சைப்புறந்
தீதி லந்தணர் ஓத்தொழி யாத்திரு வான்மியூர்ச்
சூது லாவிய கொங்கையொர் பங்குடை யீர்சொலீர்
மூதெ யில்லொரு மூன்றெரி யூட்டிய மொய்ம்பதே. (2.4.6)

வண்டி ரைத்த தடம்பொழி லின்னிழற் கானல்வாய்த்
தெண்டி ரைக்கட லோதமல் குந்திரு வான்மியூர்த்
தொண்டி ரைத்தெழுந் தேத்திய தொல்கழ லீர்சொலீர்
பண்டி ருக்கொரு நால்வர்க்கு நீருரை செய்ததே. (2.4.7)

தக்கில் வந்த தசக்கிரி வன்றலை பத்திறத்
திக்கில் வந்தல றவ்வடர்த் தீர்திரு வான்மியூர்த்
தொக்க மாதொடும் வீற்றிருந் தீரரு ளென்சொலீர்
பக்க மேபல பாரிடம் பேய்கள் பயின்றதே. (2.4.8)

பொருது வார்கட லெண்டிசை யுந்தரு வாரியால்
திரித ரும்புகழ் செல்வமல் குந்திரு வான்மியூர்
சுருதி யாரிரு வர்க்கும் அறிவரி யீர்சொலீர்
எருது மேல்கொ டுழன் றுகந் தில்பலி யேற்றதே. (2.4.9)

மைத ழைத்தெழு சோலையின் மாலைசேர் வண்டினஞ்
செய்த வத்தொழி லாரிசை சேர்திரு வான்மியூர்
மெய்த வப்பொடி பூசிய மேனியி னீர்சொலீர்
கைத வச்சமண் சாக்கியர் கட்டுரைக் கின்றதே. (2.4.10)

மாதொர் கூறுடை நற்றவ னைத்திரு வான்மியூர்
ஆதி யெம்பெரு மானருள் செய்ய வினாவுரை
ஓதி யன்றெழு காழியுள் ஞானசம் பந்தன்சொல்
நீதி யால்நினை வார்நெடு வானுல காள்வரே. (2.4.11)

இத்தலம் தொண்டைநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் — மருந்தீசுவரர். தேவியார் — சுந்தரமாது அல்லது சொக்கநாயகி.

திருச்சிற்றம்பலம்

2.05 திருவனேகதங்காபதம் — பண்: இந்தளம்

திருச்சிற்றம்பலம்

நீடல் மேவுநிமிர் புன்சடை மேலொர் நிலாமுளை
சூடல் மேவுமறை யின்முறை யாலொர் சுலாவழல்
ஆடல் மேவுமவர் மேய அனேகதங் காவதம்
பாடல் மேவுமனத் தார்வினை பற்றறுப் பார்களே. (2.5.1)

சூல முண்டுமழு வுண்டவர் தொல்படை சூழ்கடல்
ஆல முண்டபெரு மான்றன் அனேகதங் காவதம்
நீல முண்டதடங் கண்ணுமை பாகம் நிலாயதோர்
கோல முண்டள வில்லை குலாவிய கொள்கையே. (2.5.2)

செம்பி னாருமதில் மூன்றெரி யச்சின வாயதோர்
அம்பி னாலெய்தருள் வில்லி யனேகதங் காவதங்
கொம்பின் நேரிடை யாளொடுங் கூடிக்கொல் லேறுடை
நம்பன் நாமநவி லாதன நாவென லாகுமே. (2.5.3)

தந்தத் திந்தத்தட மென்றரு வித்திரள் பாய்ந்துபோய்ச்
சிந்த வெந்தகதி ரோனொடு மாசறு திங்களார்
அந்த மில்லவள வில்ல அனேகதங் காவதம்
எந்தை வெந்தபொடி நீறணி வார்க்கிட மாவதே. (2.5.4)

பிறையு மாசில்கதி ரோனறி யாமைப் பெயர்ந்துபோய்
உறையுங் கோயில்பசும் பொன்னணி யாரசும் பார்புனல்
அறையும் ஓசைபறை போலும் அனேகதங் காவதம்
இறையெம் மீசனெம் மானிட மாகவு கந்ததே. (2.5.5)

தேனை யேறுநறு மாமலர் கொண்டடி சேர்த்துவீர்
ஆனை யேறுமணி சாரல் அனேகதங் காவதம்
வானை யேறுநெறி சென்றுண ருந்தனை வல்லிரேல்
ஆனை யேறுமுடி யானருள் செய்வதும் வானையே. (2.5.6)

வெருவி வேழம்இரி யக்கதிர் முத்தொடு வெண்பளிங்
குருவி வீழவயி ரங்கொழி யாவகி லுந்திவெள்
ளருவி பாயுமணி சாரல் அனேகதங் காவதம்
மருவி வாழும்பெரு மான்கழல் சேர்வது வாய்மையே. (2.5.7)

ஈர மேதுமில னாகி யெழுந்த இராவணன்
வீர மேதுமில னாக விளைத்த விலங்கலான்
ஆரம் பாம்பதணி வான்றன் அனேகதங் காவதம்
வார மாகிநினை வார்வினை யாயின மாயுமே. (2.5.8)

கண்ணன் வண்ணமல ரானொடுங் கூடியோர்க் கையமாய்
எண்ணும் வண்ணமறி யாமையெ ழுந்ததோ ராரழல்
அண்ணல் நண்ணுமணி சாரல் அனேகதங் காவதம்
நண்ணும் வண்ணமுடை யார்வினை யாயின நாசமே. (2.5.9)

மாப தம்மறி யாதவர் சாவகர் சாக்கியர்
ஏப தம்பட நின்றிறு மாந்துழல் வார்கள்தாம்
ஆப தம்மறி வீருளி ராகில் அனேகதங்
காப தம்மமர்ந் தான்கழல் சேர்தல் கருமமே. (2.5.10)

தொல்லை யூழிப்பெயர் தோன்றிய தோணி புரத்திறை
நல்ல கேள்வித்தமிழ் ஞானசம் பந்தன்நல் லார்கள்முன்
அல்லல் தீரவுரை செய்த அனேகதங் காவதஞ்
சொல்ல நல்லஅடை யும்மடை யாசுடு துன்பமே. (2.5.11)

இத்தலம் வடதேசத்திலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் — அருள்மன்னர். தேவியார் — மனோன்மணியம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

2.06 திருவையாறு — பண்: இந்தளம்

திருச்சிற்றம்பலம்

கோடல் கோங்கங் குளிர்கூ விளமாலை குலாயசீர்
ஓடு கங்கை ஒளிவெண் பிறைசூடு மொருவனார்
பாடல் வீணைமுழ வங்குழன் மொந்தைபண் ணாகவே
ஆடு மாறுவல் லானும் ஐயாறுடை ஐயனே. (2.6.1)

தன்மை யாரும் அறிவாரில்லை தாம்பிறர் எள்கவே
பின்னு முன்னுஞ் சிலபேய்க் கணஞ்சூழத் திரிதர்வர்
துன்ன ஆடை யுடுப்பர் சுடலைப்பொடிப் பூசுவர்
அன்னம் ஆலுந் துறையானும் ஐயாறுடை ஐயனே. (2.6.2)

கூறு பெண்ணுடை கோவணம் உண்பதும் வெண்டலை
மாறி லாருங்கொள் வாரிலை மார்பி லணிகலம்
ஏறும் ஏறித் திரிவரிமை யோர்தொழு தேத்தவே
ஆறும் நான்குஞ் சொன்னானும் ஐயாறுடை ஐயனே. (2.6.3)

பண்ணின் நல்லமொழி யார்பவ ளத்துவர் வாயினார்
எண்ணின் நல்லகுணத் தாரிணை வேல்வென்ற கண்ணினார்
வண்ணம் பாடிவலி பாடித்தம் வாய்மொழி பாடவே
அண்ணல் கேட்டுகந் தானும் ஐயாறுடை ஐயனே. (2.6.4)

வேன லானை வெருவவுரி போர்த்துமை யஞ்சவே
வானை யூடறுக் கும்மதி சூடிய மைந்தனார்
தேன்நெய் பால்தயிர் தெங்கிள நீர்கரும் பின்தெளி
ஆனஞ் சாடும் முடியானும் ஐயாறுடை ஐயனே. (2.6.5)

எங்கு மாகி நின்றானும் இயல்பறி யப்படா
மங்கை பாகங் கொண்டானும் மதிசூடு மைந்தனும்
பங்க மில்பதி னெட்டொடு நான்குக் குணர்வுமாய்
அங்க மாறுஞ் சொன்னானும் ஐயாறுடை ஐயனே. (2.6.6)

ஓதி யாருமறி வாரிலை யோதி யுலகெலாஞ்
சோதி யாய்நிறைந் தான்சுடர்ச் சோதியுட் சோதியான்
வேதி யாகிவிண் ணாகிமண் ணோடெரி காற்றுமாய்
ஆதி யாகி நின்றானும் ஐயாறுடை ஐயனே. (2.6.7)

குரவ நாண்மலர் கொண்டடி யார்வழி பாடுசெய்
விரவு நீறணி வார்சில தொண்டர் வியப்பவே
பரவி நாடொறும் பாடநம் பாவம் பறைதலால்
அரவ மார்த்துகந் தானும் ஐயாறுடை ஐயனே. (2.6.8)

உரைசெய் தொல்வழி செய்தறி யாஇலங் கைக்குமன்
வரைசெய் தோளடர்த் தும்மதி சூடிய மைந்தனார்
கரைசெய் காவிரி யின்வட பாலது காதலான்
அரைசெய் மேகலை யானும் ஐயாறுடை ஐயனே. (2.6.9)

மாலுஞ் சோதி மலரானும் அறிகிலா வாய்மையான்
காலங் காம்பு வயிரங் கடிகையன் பொற்கழல்
கோல மாய்க்கொழுந் தீன்று பவளந் திரண்டதோர்
ஆல நீழ லுளானும் ஐயாறுடை ஐயனே. (2.6.10)

கையி லுண்டுழல் வாருங் கமழ்துவ ராடையால்
மெய்யைப் போர்த்துழல் வாரும் உரைப்பன மெய்யல
மைகொள் கண்டத் தெண்டோ ள்முக் கணான்கழல் வாழ்த்தவே
ஐயந் தேர்ந்தளிப் பானும்ஐ யாறுடை ஐயனே. (2.6.11)

பலிதி ரிந்துழல் பண்டங்கன் மேயஐ யாற்றினைக்
கலிக டிந்தகை யான்கடல் காழியர் காவலன்
ஒலிகொள் சம்பந்தன் ஒண்டமிழ் பத்தும்வல் லார்கள்போய்
மலிகொள் விண்ணிடை மன்னிய சீர்பெறு வார்களே. (2.6.12)

திருச்சிற்றம்பலம்

Source Colophon

Source: Project Madurai PM0157 — திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள், இரண்டாம் திருமுறை முதல் பகுதி (Verses 1–654). Etext preparation (romanized format): Dr. Thomas Malten and Colleagues, Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, Germany. Proof-reading: P.K. Ilango, Erode, Tamil Nadu. PDF and web version: Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. Unicode encoding prepared by Mani Manivannan, Fremont, CA, USA. © Project Madurai 1999–2004. Freely distributed.

🌲