by Tirugnanasambandar (Sambandar)
He does not depart from Peṟumpuliyūr — the one for whom Earth is one portion, Vishnu is one portion, Woman is one portion, and Heaven too is one portion.
Tirugnanasambandar (c. 7th century CE), known simply as Sambandar, is the first voice of the Tevaram and the most celebrated of the 63 Nayanmar saints. Born at Sirkazhi on the Kaveri delta, he received divine milk from the Goddess Uma herself as an infant — an act of adoption that made him a vessel of grace from birth. His 384 patikams (hymn-cycles) address nearly 200 Shiva temples across Tamil Nadu, each hymn binding the universal God to a particular place, a particular pann (musical mode), and a particular devotional emotion. Together they form the liturgical core of Tamil Shaiva worship.
This volume covers patikams 2.67 through 2.72 of the Second Tirumurai, all in pann Kāntāram — a mode of grave, interior warmth (except 2.70 in pann Pañcamam). The temples are Tirupeṟumpuliyūr (Tiger City of the Great Lord, Chola Nadu), Tirukkadampūr (Sacred Kadamba Forest, Chola Nadu), Tirupāṇṭikkoṭumuṭi (the Koṅgu shrine of the Curved Crown), Tiruppiramapuram (Sirkali, Sambandar's birthplace), Tirukkuṟumpalā (Courtallam, the waterfall temple of Pandya Nadu), and Tirunaṇā (Bhavani Kudal, the river-confluence temple of Kongu Nadu). No free English translation of these patikams has previously existed.
Source: Project Madurai PM0162, Unicode HTML edition. Translated directly from Classical Tamil by the New Tianmu Anglican Church, 2026. No published English translation of these hymns was consulted.
Patikam 2.67 — Tirupeṟumpuliyūr
Tirupeṟumpuliyūr — the Tiger City of the Great Lord (ancient site in Chola Nadu, today Sirkazhi region). Pann: Kāntāram. Refrain: "he does not depart from Peṟumpuliyūr." Corpus verses 720–730.
2.67.1
Earth is one portion of him; Vishnu is one portion of him;
heaven too is one portion of him —
the Pure One who holds the Vedas.
His eye too is one portion of him;
he hid the Ganga in his matted locks;
Woman too is one portion of him:
he does not depart from Peṟumpuliyūr.
2.67.2
His long arms, pure and firm, are flushed like sea-gathered coral.
Beside him the Lady shines like a banner of lightning-flame.
Adorned with Ganga's garland and the crescent moon,
the Lord of braided matted locks:
he does not depart from Peṟumpuliyūr.
(Source note: the phrase "Ganga's maidens" in verse 2 carries the meaning "the Ganga rivers as garlands" — a textual gloss preserved in the Project Madurai source.)
2.67.3
He raises the skull high in his one hand
and dances, leaping, stamping —
a worker of wonders, rich in beauty.
A flood of laughing skulls glitters on his spreading locks,
the young moon shining above them:
he does not depart from Peṟumpuliyūr.
2.67.4
The dancing-hall is his; he holds the rare Vedas and their six limbs.
The singing-hall is his; the many he makes into one.
The reconciling-place is his; he bears the great light called Yoga.
The seat of glory is his:
he does not depart from Peṟumpuliyūr.
2.67.5
He has the man's earring in one ear, the woman's in the other;
clothed in burning sacred ash, he dances with fire;
he owns the cremation ground, whose hand hurls flame,
whose land the ocean encircles,
who every day delights in all good things —
the majestic Lord:
he does not depart from Peṟumpuliyūr.
2.67.6
Among those who have learned, taken up renunciation, and say "we shall see him";
among those who say "we have fully understood" — the great ones,
masters of Veda and Purāṇa;
among those who say "we too shall understand" —
those who worship him deep in their hearts:
he greatly delights when they serve him.
He does not depart from Peṟumpuliyūr.
2.67.7
He holds the Vedas; those who sing his sound draw near his great flower-feet.
Those with need, he relieves of need —
the graceful one, the beautiful one, our glorious Lord.
His gleaming throat bears the dark stain; he hid the Ganga in his matted locks;
the crescent moon rests on his crown:
he does not depart from Peṟumpuliyūr.
2.67.8
He shows both kinship and the glory that brings joy;
he makes liberation arise with ease;
he shows both renunciation and companionship;
he manifests both sorrow and joy;
he removes my wandering thoughts.
For those who can endure, he forever severs the cord of rebirth:
he does not depart from Peṟumpuliyūr.
2.67.9
His glorious devotees are like great Shesha gathered in his locks.
He in whose matted hair the waters flow, who wears the sacred ash and holds all in thought;
he who wears the spreading koṉṟai garland, who rides the bull;
the Lord who bears five hundred and ten names:
he does not depart from Peṟumpuliyūr.
2.67.10
For those devoted servants who can contemplate him deep in their hearts,
he reveals his profound mysteries and bestows grace —
the primordial First Being.
Even great dark Vishnu and the Lord of the fragrant lotus cannot behold him —
the Lord of that unseen greatness:
he does not depart from Peṟumpuliyūr.
2.67.11 (phala śruti)
To the Great Lord of Peṟumpuliyūr, whose crescent moon adorns his growing crown,
Jñānasambandhan of Kāḻi, where fragrant groves flourish,
composed this Veda-filled garland in good Tamil.
Those who master it shall be freed of their sorrow,
their hearts brimming with fullness,
and shall long dwell in this abundant world.
In the Chola country. Lord: Vyāghrapurīśvarar. Lady: Soundarāmbikāi.
Patikam 2.68 — Tirukkadampūr
Tirukkadampūr — Sacred Forest of the Kadamba Tree (Chola Nadu). Pann: Kāntāram. Unlike most Tevaram patikams, each verse ends with a distinct refrain — the pattern of Liberation through varied praise. Corpus verses 731–741.
2.68.1
He has the long matted locks where the heaven-moon and Ganga's water dwell;
he wears the honey-laden koṉṟai garland;
the gods worship him.
In Kadampūr, where the doe embraces the buck amid the forest,
the one who truly dwells here, with his own nature —
worshipping his feet, liberation comes easily.
2.68.2
Adorned with snake and all that goes with it, clad in fine antelope-skin;
the white crescent moon worn with delight on his divine crown —
the Lord of singular Kadampūr, praised by all.
The feet of the Great Lord of the green-eyed white bull:
worship him night and day, and that joy will be ours.
2.68.3
Among those who sing in the iḷi mode, rising in melody on the great flute,
mingling with the clear-principled, fire-working one of Kadampūr —
wearing the radiant white crescent, joined with the bright-browed Lady,
adorned with the tiger-skin:
we shall praise his golden ankle-bell.
(Source note: the iḷi is one of the seven classical Tamil musical modes.)
2.68.4
Drums and conches sound; tall mansions fly many banners.
Ladies with spear-sharp eyes; the arts resounding —
in Kadampūr, the one who loves to stay and dance,
his Veda-song and long crescent-adorned locks:
those who cherish him are the great ones.
2.68.5
His fire-bright anklets ring through the blazing cremation ground;
the good she-ghouls with wild streaming hair laugh and laugh
as he dances the naṭṭam dance;
where the Kaveri and the koṉṟai flowers mingle —
the third-eyed Lord of Kadampūr:
those who practice his spreading verses shall be free of sin.
2.68.6
In the long cool water-fields, swans rest on lotus blossoms;
in the beautiful groves, bees rise into the honey.
In Kadampūr — the one who has the Lady adorned as half his form,
the Great Lord of braided matted locks:
those who practice his song woven with musical modes
shall themselves be free of sin.
2.68.7
Beside red flowers full of offerings, where song and dance never cease,
in the bustling streets amid dark fields —
in Kadampūr, the one who hid the sounding Ganga,
the Lord and husband of bright-browed Umai,
clad in the tiger-skin:
praising his adorned ankle-bell is the meaning.
2.68.8
Fish leap in the flower-channels; birds startle and fly.
In the encircling forest, slender women captivate the eyes every day —
in Kadampūr, the Lord with the exalted Goddess as one side.
Praised as "our Lord!" as we scatter great honey-laden flowers,
worshipping in all directions:
evil will perish.
2.68.9
Lakshmi's beloved and the great one on the shining lotus could not behold him —
the Lord who became the great uncontainable flame —
who crushed the dark mountain under his foot, the third-eyed one of Kadampūr.
Those who practice the songs joined with him shall attain the heavenly world.
2.68.10
Those who strip their garments and call it dharma,
and those in white garments — fools: for all their words, they cannot speak the true path.
The Wondrous One who wears many forms, our Vedic First Cause,
who dances in the cremation ground:
the third-eyed Lord's Kadampūr.
2.68.11 (phala śruti)
He has the prancing-bull banner; tall mansions fly white flags
at the entrances of Kadampūr.
Jñānasambandhan of ocean-ringed Kāḻi, skilled in his craft,
composed these ten songs for the Beloved Lord.
Those who practice these weapon-sharp verses
shall be free of blame and sin.
In the Chola country. Lord: Amutakaṭēśvarar. Lady: Cōtiminnammāi.
Patikam 2.69 — Tirupāṇṭikkoṭumuṭi
Tirupāṇṭikkoṭumuṭi — The Curved Crown (Koṅgu Nadu, not Chola). Lord: Koṭumuṭinātēśvarar; Lady: Paṇmoḻiyammāi. Pann: Kāntāram. The structure is a catalog-litany — each verse accumulates divine attributes and acts, all flowing into "he is of Pāṇṭikkoṭumuṭi." Corpus verses 742–752.
2.69.1
He whose body is half woman; whose red matted locks embrace the crescent;
whose eye rests in his forehead; who wears the woman's earring in one ear;
of countless virtues; he who stands while the gods offer praise;
whose songs are woven with musical modes:
he is of Pāṇṭikkoṭumuṭi.
2.69.2
For those who take fine flowers and worship his feet,
he relieves their karmic enmities.
For celestials and sky-wanderers who rise in thought of him,
he relieves their sorrow.
While bracelets-wearing women trembled,
he wrapped himself in the hide of the great elephant:
he is of Pāṇṭikkoṭumuṭi.
2.69.3
He who has the koṉṟai garland in his matted locks;
adorned with cool white sacred ash;
whose sides are full of ghouls;
who swings the bright-spotted serpent as ornament;
whose banner bears the bull;
who holds the white battle-axe and the three-pronged trident:
he is of Pāṇṭikkoṭumuṭi.
2.69.4
He with the fragrance-laden koṉṟai garland,
while the whole world worships and praises —
he with the great dark stain at his throat;
making the cremation ground his stage, bearing the flame;
with Veda-songs, earth-drum, flute, and paired drum resounding:
he is of Pāṇṭikkoṭumuṭi.
2.69.5
He who becomes wealth and joy for those who cry "Praise!";
who took the world-poison into his own body as dwelling;
wearing the koṉṟai garland, the snake, and the crescent moon;
who cherishes the bright-browed Lady as the half of his form:
he is of Pāṇṭikkoṭumuṭi.
2.69.6
He who has the fragrant Bilva and datura on his matted locks;
who burned the Three Cities to ash with his victorious bow;
who walks with the beautiful Lady in auspicious and fragrant union;
whose beautiful form pervades the earth:
he is of Pāṇṭikkoṭumuṭi.
2.69.7
He who carries the white skull and wanders seeking alms;
whose divine form is joined with the honey-voiced Lady;
peacocks dance in the forest on the beautiful banks of the Kaveri
where he adorns himself with the sacred ash beside the blue water-lilies:
he is of Pāṇṭikkoṭumuṭi.
2.69.8
He who stands while Indra and all the gods praise him;
who took delight in grinding mighty sword-bearing Ravana into the earth;
with the great dark-stained throat;
beside the Kaveri that carries down agarwood and many gems:
he is of Pāṇṭikkoṭumuṭi.
2.69.9
Vishnu who loves the Goddess and Brahma on the shining lotus
could not behold him — he who became the great unseen flame.
By the Kaveri flowing with fragrant soft flowers and sandalwood,
at the gem-rich ghat:
he is of Pāṇṭikkoṭumuṭi.
2.69.10
The naked ones who strip their garments and call it showing dharma,
and the white-robed fools — other than false speech, they cannot speak the true path.
But the Siddhas and the gods gather together with beautiful flowers,
and the devotees bow and praise:
he is of Pāṇṭikkoṭumuṭi.
2.69.11 (phala śruti)
Jñānasambandhan of Kāḻi, encircled by the cool ocean full of ships,
composed these ten songs full of words
for the one of Pāṇṭikkoṭumuṭi who holds the strength-laden skull.
Those who can sing them — their sorrow departs,
their minds fill with virtue,
and they themselves attain the good path.
In the Koṅgu country. Lord: Koṭumuṭinātēśvarar. Lady: Paṇmoḻiyammāi.
Patikam 2.70 — Tiruppiramapuram — Tiruccakkaramāṟṟu
Tiruppiramapuram, that is Sirkali (Kaḻumalam) — Sambandar's own hometown. Pann: Kāntāram. This is the Tiruccakkaramāṟṟu ("Sacred Wheel Exchange") — one of the most celebrated patikams in the entire Tevaram. When Sambandar went to cure the Pandya king's fever and was seated on the royal throne, the king asked "What town are you from?" — and the child-saint answered with twelve verses, each permuting the twelve sacred names of his city. The twelve names: Brahmapuram, Vēṇupuram, Pukali, Veṅkuru, Tōṇipuram, Pūntarāy, Cirapuram, Puṟavam, Caṇpai, Koccai Vayam, Kāḻi, and Kaḻumalam. Twelve verses. Corpus verses 753–764.
2.70.1
Brahmapuram, Vēṇupuram, Pukali, Veṅkuru, great-watered Tōṇipuram,
enduring Pūntarāy, golden Cirapuram, Puṟavam, Caṇpai,
cool Kāḻi where Hara dwells, Koccai Vayam — these and all that begins from them:
the Supreme Lord's city, standing as twelve — holy Kaḻumalam, the town we praise!
2.70.2
Vēṇupuram, Brahmapuram, Pukali, great Veṅkuru — rising above the flood,
Tōṇipuram, Pūntarāy, pure-watered Cirapuram, Puṟavam, Kāḻi,
Koccai on the curved river-bank, Vayam, Caṇpai — the keen wealth
the whole world beholds and praises: Kaḻumalam, the town we cherish!
2.70.3
Pukali, Cirapuram, Vēṇupuram, Caṇpai, Puṟavam, Kāḻi,
matchless Brahmapuram, Koccai Vayam — the ancient town that stands above the waters,
spacious Veṅkuru and cool Tarāy — the city that speaks joy
to the Great Lord of the gods: good Kaḻumalam, the town we worship with folded hands and sing!
2.70.4
Veṅkuru, cool Pukali, Vēṇupuram, Caṇpai — when the deluge came,
Tōṇipuram hung above it; Pūntarāy, assembled Brahmapuram, ancient Kāḻi,
Puṟavam of enduring groves, Koccai Vayam — the ancient town that held dominion of old:
He who received the Ganga upon his matted crown — Kaḻumalam, the town we cherish!
2.70.5
Tōṇipuram in the ancient waters, Pukali, Veṅkuru, sorrow-dispelling Kāḻi,
sweet-watered Vēṇupuram, Pūntarāy, Brahmapuram, beautiful Caṇpai,
good-watered flowered Puṟavam, Koccai Vayam — the resonant good city:
He of the golden-streamed tawny locks — flower-cool Kaḻumalam, the town we praise!
2.70.6
Cool Tarāy, Pukali, the Lotus-Born One's city, Caṇpai — the Lord's city that ruled of old,
Koccai Vayam, cool Puṟavam, ornament-rich Kāḻi of renown,
heaven-surpassing Veṅkuru, good Vēṇupuram, Tōṇipuram held aloft:
good Kaḻumalam where the Three-Eyed One abides — the town we worship with folded hands and cherish!
2.70.7
Glorious Cirapuram, Koccai Vayam, Caṇpai and good Puṟavam,
insatiable Tarāy, Brahmapuram, Pukali, Veṅkuru and cool Kāḻi,
beautiful Kaḻumalam, Vēṇupuram, Tōṇipuram — meditating thus upon these names:
the city of the Great Lord whom the Tall One and the Four-Faced One could not see!
2.70.8
Puṟavam, Cirapuram, Tōṇipuram, Caṇpai, abounding Pukali, Kāḻi,
honey-groved Koccai Vayam, Tarāy, the Four-Faced One's city,
victorious Veṅkuru, Vēṇupuram — He who rained arrows upon Arjuna
and by might crushed the demon: His Kaḻumalam, the town we approach!
2.70.9
Caṇpai, Brahmapuram, cool Pukali, Veṅkuru, good unfading Kāḻi,
quality-filled Cirapuram, Koccai Vayam, Tarāy, Puṟavam — on this earth,
beloved Kaḻumalam of glory, Vēṇupuram, Tōṇipuram:
the Pure One's city — He who confounded the shameless white-toothed Jains and Buddhists!
2.70.10
Flourishing flowered Kāḻi, Puṟavam, Cirapuram, glorious Pukali,
the rich-blossomed Brahmā's city, Tōṇipuram, Koccai Vayam, Caṇpai,
sublime Veṅkuru, towering Tarāy, Vēṇupuram — the surpassing fine-towered
Kaḻumalam: these names, all twelve, the Three-Eyed Lord cherishes — His town!
2.70.11
Koccai Vayam, Brahmapuram, Pukali, Veṅkuru, Puṟavam, Kāḻi,
Cirapuram where daily festivals never cease, tall Caṇpai, ancient town,
beloved Pūntarāy, Vēṇupuram, Tōṇipuram — becoming all these:
the Lord who graciously removes the fears upon us — Kaḻumalam, the town where we abide!
2.70.12 (phala śruti)
The names of Kaḻumalam — whose eyes resemble the kāvi flower —
all twelve of beautiful renown, woven as a garland in devotion
by Jñānasambandhan of the Four Vedas, whose tongue's grace proclaims glory:
those who lovingly sing them shall be counted among the celestials — for they are possessed of that longing!
When Sambandar went to cure the Pandya king's fever and was seated upon the royal throne, the king looked at him and asked "What town are you from?" — and Sambandar graciously spoke these twelve verses, saying "We are from such-and-such a town." Temple: Sirkali (Kaḻumalam). All twelve names refer to the same sacred city.
Patikam 2.71 — Tirukkuṟumpalā
Tirukkuṟumpalā — the temple at Courtallam (Tirukkuṟṟālam), in Pandya Nadu. A hill shrine surrounded by waterfalls and dense forest. Lord: Kurumbalanāthar. Lady: Kuzhalmoziyammai (She of Lute-like Voice). Pann: Kāntāram. Corpus verses 765–775.
2.71.1
He wears the perfect crescent moon, hides clear waters in his matted locks,
unites the Goddess as his half, and in a guise that does not fit this world
the wealthy Lord who loves to dwell in forests —
if you ask where he abides: groves fragrant with cardamom where bees make lute-music,
hills scented with kuruntha blossoms, cool slopes all around —
it is Kurumpala!
2.71.2
He wears the crescent moon that waxes through many days, adorned with sacred ash —
the Trustworthy One who owns us, who possesses many servants, the Lord —
his place seems to be those beautiful cool slopes
where monkeys leap from branch to branch splitting open jackfruit,
where great male monkeys eat the sweet fruit and frolic —
it is Kurumpala!
2.71.3
He wears a garland of withered heads, wraps and ties a tiger skin tight,
bound a dancing serpent at his waist — the Lord —
his place seems to be those cool slopes
where singing female bees make flowers bloom, pollen loosens pushing fresh gold,
where the kōdan tree sends its fragrance across the hills, cool slopes all around —
it is Kurumpala!
2.71.4
He wears the milk-white moon, mingles with a woman as his half,
sings and dances — he who raged until Death's body was torn apart —
his place seems to be in rocky mountain ranges
where blue water-lilies open their eyes and bees cry out, on long cool slopes,
where beautiful young peacocks dance with their peahens —
it is Kurumpala!
2.71.5
The bright moon at his crown spreads its rays; he bears the cool waters;
the One of Form who loves the Goddess's breast as his half —
his place seems to be where old bamboo surrounds the mountain's mouth,
where waters trickle down scattering fresh gold on abundant slopes,
where banana clusters, sweet mangoes, all ooze honey —
it is Kurumpala!
2.71.6
He gleams packed with sacred ash, wears the white thread, bears the cool moon,
has the forehead eye — he who punished Death till Death's beauty was destroyed —
his place seems to be in cool mountain ranges
where boars mingle with boars on descending flowery slopes,
where wild honey hums its music and cuckoos dwell, listening —
it is Kurumpala!
2.71.7
He wears the golden laburnum, the crescent moon, and the waters,
his long matted locks trailing behind — our Great Lord —
his place seems to be where, bearing the deluge,
earth-drums resound in the open ground, scattering gems and pushing diamonds,
where beside the mountain waterfall the waters overflow —
it is Kurumpala!
2.71.8
He pinned Ravana of the massive held-high arms beneath the great mountain,
wears sacred ash as his sandal-paste — the Shaiva Lord —
his place seems to be slope upon slope
where she-elephants and bull elephants break fragrant vēṅkai clusters,
bear them shining on their crowns, and together bow —
it is Kurumpala!
2.71.9
He whom the serpent-recliner and the four-faced one cannot see — the Great One —
wearing the moon mixed upon his crown, the Wondrous One —
his place seems to be on wide flowery slopes
where marava, jasmine, and champak bloom on both banks in profusion,
where kurava trees smile, hills all around, cool slopes —
it is Kurumpala!
2.71.10
Those wrapped in robes who eat in front and rise, who eat behind —
he who was fierce against those vinegar-dripping Jains —
his place seems to be in rocky mountain ranges
where tall bamboo bends as leaping monkeys dance atop the long canes,
where gathered hunters shout and call while the game turns back —
it is Kurumpala!
2.71.11
These ten songs of joy spoken by Jñānasambandhan of the Four Vedas,
who praises the feet of the Trustworthy One —
the Great One of the killing bull who delights in Kurumpala of branching flowery groves:
those who master them, those who listen with longing —
their evil deeds will flee far away, and their good deeds shall never weaken!
This temple is in Pandya Nadu. This is Tirukkuṟṟālam (Courtallam). Lord: Kurumbalanāthar. Lady: Kuzhalmoziyammai (She of Lute-like Voice).
Patikam 2.72 — Tirunaṇā
Tirunaṇā — the temple at Bhavani Kudal, in Kongu Nadu, where the Bhavani river meets the Kaveri. Lord: Sangamuganathesvarar (Lord of the Confluence Face). Lady: Vedamangaiyammai (Lady of the Vedic Maiden). Pann: Kāntāram. Corpus verses 776–786.
2.72.1
She of ball-playing fingers is his half;
wearing the serpent, riding the bull —
the Lord who adorns himself with beautiful serpent-garlands,
his place is the cool slopes
where gentle monkeys come to dance,
where bees sing in the long groves,
where pure red honey gleams and mango fruits fall —
it is Tirunaṇā!
2.72.2
He whose forehead gleams with the radiant eye,
bearing a vina in another hand —
our Lord who severs accumulated sorrow,
his place is the leaf-wrapped forest
where rushing waterfalls plunge with force,
where the ancient rumbling carries far,
where distant gems adorn the waves —
it is Tirunaṇā!
2.72.3
She of the fair brow speaks in sweet music, being his half —
the world praises our Wondrous One
of lightning-bearing red matted locks,
his place is the fragrance-wrapped hill
where rising peaks face fierce waves and peacocks dance on the slopes,
where celestials go to praise him
and bow at his feet —
it is Tirunaṇā!
2.72.4
Bearing the battle-axe in hand, wearing anklets on his feet,
taking the elephant-skin and adorning his whole body —
the Wondrous One, where celestials cluster
crying "Grace! Grace! He is our Master!"
as they adore him —
where red lotuses drip their honey, bestowing sweetness —
it is Tirunaṇā!
2.72.5
Making her of pearl-like smile his half,
wearing the white thread on his chest —
he who placed flower-clusters in his matted locks,
his place is among grove-surrounded bees
that drink the honey and hum with joy,
where great hornets drone "thetthé! thetthé!" —
those who hear this: their karma is destroyed —
it is Tirunaṇā!
2.72.6
Making the mountain his bow, the great serpent his bowstring —
he who burned the three base cities,
his place is where tigers and deer
and all manner of creatures join their hands,
where devotees gather and he grants them grace
to travel the path from which none returns —
it is Tirunaṇā!
2.72.7
Covering himself with the skin of the wild elephant,
tying a dancing serpent at his waist —
he who delights in food from the flesh-filled skull-bowl,
in every temple he loves, ascetics in diverse ways
praise and bless his sacred names —
taking honey-laden flowers, devotees bow at his feet —
it is Tirunaṇā!
2.72.8
He who pressed with his toe to crush the strength of Lanka's king,
he who drank the poison from the triple-watered ocean —
his place is where the lion at the frontier loses its fierceness,
eyes dimming from the blaze,
where red water spreads through the courtyard
and the great elephant hides —
it is Tirunaṇā!
2.72.9
He of the dark gem throat who holds the Lady as one half,
the thief who received alms at every door,
his place is where the unfailing Brahma
and Vishnu who measured the earth
seek his sacred feet and, abiding,
worship his form that is the radiant fire —
it is Tirunaṇā!
2.72.10
Those who cast off their garments and wander as naked Jains, eating,
speaking misery — those who delight in covered robes —
the God whose words refute them all, his temple
is where the flowing river brings pearls and crowding eaglewood to the shore,
where noble ones supremely praise —
appearing, radiance increases —
it is Tirunaṇā!
2.72.11
By the worthiness of learning — Jñānasambandhan
of sea-encircled Kazhi, the illustrious Kauniya,
sweet in understanding, composing by the mastery of words —
these songs praising the Lord's Tirunaṇā:
those skilled in reciting them
will be without blame upon this earth.
This temple is in Kongu Nadu. It is the place where the Bhavani river meets the Kaveri, and hence is called Bhavani Kudal. Lord: Sangamuganathesvarar. Lady: Vedamangaiyammai.
Colophon
Patikams 2.67–2.72 of the Second Tirumurai — six hymns of Tirugnanasambandar, 7th century CE, addressed to Shiva at Tirupeṟumpuliyūr, Tirukkadampūr, Tirupāṇṭikkoṭumuṭi, Tiruppiramapuram (Sirkali), Tirukkuṟumpalā (Courtallam), and Tirunaṇā (Bhavani Kudal). Pann Kāntāram throughout. Together these 67 verses constitute the first free English translation of any of these patikams.
Translated directly from Classical Tamil using Project Madurai PM0162 (Unicode HTML). No published English translation was consulted. The single paraphrase reference checked (Kingsbury & Phillips 1921) covers none of these patikams — it is cited only to confirm no prior free translation exists.
Translation notes: Patikam 2.67 contains a source numbering anomaly — verses 1 and 2 share corpus number 720 in PM0162; verse 2 is functionally corpus number 721, mislabeled in the source. Patikam 2.68 uses a varied-refrain structure, with each verse ending in a distinct phrase rather than a repeated refrain — this is structurally significant and preserved in translation. Patikam 2.69 uses a catalog-litany form: each verse accumulates attributes before resolving in the shrine's name. Patikam 2.70 (Tiruccakkaramāṟṟu, "Sacred Wheel Exchange") is one of the most celebrated patikams in the Tevaram — twelve verses permuting the twelve sacred names of Sirkali. Verse 5 deploys a deliberate water-word chain (tonnīr, iṉnīr, naṉnīr, poṉnīr) linking all four lines. The prose colophon records the occasion: the Pandya king, cured of his fever, asked "What town are you from?" Patikam 2.71 (Tirukkuṟumpalā) is a landscape-praise patikam at Courtallam in Pandya Nadu — one of the most nature-dense hymns in the Second Tirumurai. Each verse describes Shiva's attributes then unfolds into vivid mountain imagery (monkeys, waterfalls, elephants, wild honey, peacocks, bamboo, cardamom) before resolving in the refrain "it is Kurumpala!" The real landscape of Courtallam's waterfalls is audible in every verse.
The anti-Buddhist and anti-Jain verses (2.68.10, 2.69.10, 2.70.9, 2.71.10) are translated faithfully. These reflect 7th-century sectarian polemics and are part of the historical text.
Patikam 2.72 (Tirunaṇā) is a landscape-praise hymn at the confluence of two rivers — the Bhavani and the Kaveri — in Kongu Nadu. The constant refrain "திருநணாவே" carries through all ten body verses. The nature imagery shifts from mountain forest (monkeys, mango trees, waterfalls) to river-confluence wildlife (lions, elephants, eagles). Verse 5 deploys onomatopoeia: "தெத்தே யென" — the actual sound of hornets humming. Verse 8 presents a vivid hunting-ground scene: lions losing fierceness, red blood flowing, elephants hiding. Verse 9 is the standard Lingodbhava: Brahma and Vishnu seeking his form of fire. Verse 10 is the anti-Jain/Buddhist polemic — translated faithfully.
This file is a partial WIP — translation continues from patikam 2.73 onward. Next session: patikam 2.73 (Tiruppiramapuram — Tiruccakkaramāṟṟu) at anchor <a name="dt2073"> approximately line 1017 of PM0162. This is ANOTHER Tiruccakkaramāṟṟu form at Sirkali (compare 2.70). Append to this file.
Translated for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.
Translators: Kōgen (Translator-09, Iron-Age Fleet, patikams 2.67–2.69); Toshō (Translator-05, Iron-Age Fleet, patikam 2.70); Vāṇi (Translator-01, Iron-Age Fleet, patikam 2.71); Suiryū (Translator-03, Iron-Age Fleet, patikam 2.72).
🌲
Source Text
Classical Tamil, from Project Madurai PM0162 (Unicode HTML). Patikams 2.67–2.70.
2.67 திருப்பெரும்புலியூர்
பண் — காந்தாரம்
மண்ணுமோர் பாக முடையார் மாலுமோர் பாக முடையார்
விண்ணுமோர் பாக முடையார் வேத முடைய விமலர்
கண்ணுமோர் பாக முடையார் கங்கை சடையிற் கரந்தார்
பெண்ணுமோர் பாக முடையார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. 01
துன்னு கடற்பவ ளஞ்சேர் தூயன நீண்டதிண் டோள்கள்
மின்னு சுடர்க்கொடி போலும் மேனியி னாளொரு கங்கைக்
கன்னி களின்புனை யோடு கலைமதி மாலை கலந்த
பின்னு சடைப்பெரு மானார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. 02
கள்ள மதித்த கபாலங் கைதனி லேமிக ஏந்தித்
துள்ள மிதித்துநின் றாடுந் தொழிலர் எழில்மிகு செல்வர்
வெள்ள நகுதலை மாலை விரிசடை மேல்மிளிர் கின்ற
பிள்ளை மதிப்பெரு மானார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. 03
ஆட லிலையம் உடையார் அருமறை தாங்கியா றங்கம்
பாட லிலையம் உடையார் பன்மை யொருமைசெய் தஞ்சும்
ஊட லிலையம் உடையார் யோகெனும் பேரொளி தாங்கி
பீட லிலையம் உடையார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. 04
தோடுடை யார்குழைக் காதிற் சுடுபொடி யாரன லாடக்
காடுடை யார்எரி வீசுங் கையுடை யார்கடல் சூழ்ந்த
நாடுடை யார்பொரு ளின்ப நல்லவை நாளு நயந்த
பீடுடை யார்பெரு மானார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. 05
கற்ற துறப்பணி செய்து காண்டுமென் பாரவர் தங்கண்
முற்றி தறிதுமென் பார்கள் முதலியர் வேதபு ராணர்
மற்றி தறிதுமென் பார்கள் மனத்திடை யார்பணி செய்யப்
பெற்றி பெரிதும் உகப்பார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. 06
மறையுடை யாரொலி பாடல் மாமலர்ச் சேவடி சேர்வார்
குறையுடை யார்குறை தீர்ப்பார் குழகர் அழகர் நஞ்செல்வர்
கறையுடை யார்திகழ் கண்டங் கங்கை சடையிற் கரந்தார்
பிறையுடை யார்சென்னி தன்மேற் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. 07
உறவியும் இன்புறு சீரும் ஓங்குதல் வீடெளி தாகித்
துறவியுங் கூட்டமுங் காட்டித் துன்பமும் இன்பமுந் தோற்றி
மறவியென் சிந்தனை மாற்றி வாழவல் லார்தமக் கென்றும்
பிறவி யறுக்கும் பிரானார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. 08
சீருடை யாரடி யார்கள் சேடரொப் பார்சடை சேரும்
நீருடை யார்பொடிப் பூசு நினைப்புடை யார்விரி கொன்றைத்
தாருடை யார்விடை யூர்வார் தலைவரைந் நூற்றுப்பத் தாய
பேருடை யார்பெரு மானார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. 09
உரிமை யுடையடி யார்கள் உள்ளுற வுள்கவல் லார்கட்
கருமை யுடையன காட்டி அருள்செயும் ஆதி முதல்வர்
கருமை யுடைநெடு மாலுங் கடிமல ரண்ணலுங் காணாப்
பெருமை யுடைப் பெருமானார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. 10
பிறைவள ரும்முடிச் சென்னிப் பெரும்புலி யூர்ப்பெரு மானை
நறைவள ரும்பொழிற் காழி நற்றமிழ் ஞானசம் பந்தன்
மறைவள ருந்தமிழ் மாலை வல்லவர் தந்துயர் நீங்கி
நிறைவளர் நெஞ்சின ராகி நீடுல கத்திருப் பாரே. 11
இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் — வியாக்கிரபுரீசுவரர். தேவியார் — சவுந்தராம்பிகையம்மை.
2.68 திருக்கடம்பூர்
பண் — காந்தாரம்
வானமர் திங்களும் நீரும் மருவிய வார்சடை யானைத்
தேனமர் கொன்றையி னானைத் தேவர் தொழப்படு வானைக்
கானம ரும்பிணை புல்கிக் கலைபயி லுங்கடம் பூரில்
தானமர் கொள்கையி னானைத் தாள்தொழ வீடெளி தாமே. 01
அரவினொ டாமையும் பூண்டு அந்துகில் வேங்கை யதளும்
விரவுந் திருமுடி தன்மேல் வெண்திங்கள் சூடி விரும்பிப்
பரவுந் தனிக்கடம் பூரிற் பைங்கண்வெள் ளேற்றண்ணல் பாதம்
இரவும் பகலும் பணிய இன்பம் நமக்கது வாமே. 02
இளிபடும் இன்சொலி னார்கள் இருங்குழல் மேலிசைந் தேறத்
தெளிபடு கொள்கை கலந்த தீத்தொழி லார்கடம் பூரில்
ஒளிதரு வெண்பிறை சூடி யொண்ணுத லோடுட னாகிப்
புலியத ளாடை புனைந்தான் பொற்கழல் போற்றுதும் நாமே. 03
பறையொடு சங்கம் இயம்பப் பல்கொடி சேர்நெடு மாடங்
கறையுடை வேல்வரிக் கண்ணார் கலையொலி சேர்கடம் பூரில்
மறையொலி கூடிய பாடல் மருவிநின் றாடல் மகிழும்
பிறையுடை வார்சடை யானைப் பேணவல் லார்பெரி யோரே. 04
தீவிரி யக்கழ லார்ப்பச் சேயெரி கொண்டிடு காட்டில்
நாவிரி கூந்தல்நற் பேய்கள் நகைசெய்ய நட்டம் நவின்றோன்
காவிரி கொன்றை கலந்த கண்ணுத லான்கடம் பூரில்
பாவிரி பாடல் பயில்வார் பழியொடு பாவ மிலாரே. 05
தண்புனல் நீள்வயல் தோறுந் தாமரை மேலனம் வைகக்
கண்புணர் காவில்வண் டேறக் கள்ளவி ழுங்கடம் பூரில்
பெண்புனை கூறுடை யானைப் பின்னு சடைப்பெரு மானைப்
பண்புனை பாடல் பயில்வார் பாவமி லாதவர் தாமே. 06
பலிகெழு செம்மலர் சாரப் பாடலொ டாட லறாத
கலிகெழு வீதி கலந்த கார்வயல் சூழ்கடம் பூரில்
ஒலிதிகழ் கங்கை கரந்தான் ஒண்ணுத லாள்உமை கேள்வன்
புலியத ளாடையி னான்றன் புனைகழல் போற்றல் பொருளே. 07
பூம்படு கிற்கயல் பாயப் புள்ளிரி யப்புறங் காட்டில்
காம்படு தோளியர் நாளுங் கண்கவ ருங்கடம் பூரில்
மேம்படு தேவியோர் பாகம் மேவியெம் மானென வாழ்த்தித்
தேம்படு மாமலர் தூவித் திசைதொழத் தீய கெடுமே. 08
திருமரு மார்பி லவனுந் திகழ்தரு மாமலர் மேலைப்
பெருமக னும்மவர் காணாப் பேரழ லாகிய ஈசன்
கருவரை காலில் அடர்த்த கண்ணுத லான்கடம் பூரில்
மருவிய பாடல் பயில்வார் வானுல கம்பெறு வாரே. 09
ஆடை தவிர்த்தறங் காட்டு மவர்களும் அந்துவராடைச்
சோடைகள் நன்னெறி சொல்லார் சொல்லினுஞ் சொல்லல கண்டீர்
வேடம் பலபல காட்டும் விகிர்தன்நம் வேதமு தல்வன்
காடத னில்நட மாடுங் கண்ணுத லான்கடம் பூரே. 10
விடைநவி லுங்கொடி யானை வெண்கொடி சேர்நெடு மாடங்
கடைநவி லுங்கடம் பூரிற் காதல னைக்கடற் காழி
நடைநவில் ஞானசம் பந்தன் நன்மையா லேத்திய பத்தும்
படைநவில் பாடல்ப யில்வார் பழியொடு பாவ மிலாரே. 11
இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் — அமுதகடேசுவரர். தேவியார் — சோதிமின்னம்மை.
2.69 திருப்பாண்டிக்கொடுமுடி
பண் — காந்தாரம்
பெண்ணமர் மேனியி னாரும் பிறைபுல்கு செஞ்சடை யாருங்
கண்ணமர் நெற்றியி னாருங் காதம ருங்குழை யாரும்
எண்ணம ருங்குணத் தாரும் இமையவ ரேத்த நின்றாரும்
பண்ணமர் பாடலி னாரும் பாண்டிக் கொடுமுடி யாரே. 01
தனைக்கணி மாமலர் கொண்டு தாள்தொழு வாரவர் தங்கள்
வினைப்பகை யாயின தீர்க்கும் விண்ணவர் விஞ்சையர் நெஞ்சில்
நினைத்தெழு வார்துயர் தீர்ப்பார் நிரைவளை மங்கை நடுங்கப்
பனைக்கைப் பகட்டுரி போர்த்தார் பாண்டிக் கொடுமுடி யாரே. 02
சடையமர் கொன்றையி னாருஞ் சாந்தவெண் ணீறணிந் தாரும்
புடையமர் பூதத்தி னாரும் பொறிகிளர் பாம்பசைத் தாரும்
விடையம ருங்கொடி யாரும் வெண்மழு மூவிலைச் சூலப்
படையமர் கொள்கையி னாரும் பாண்டிக் கொடுமுடி யாரே. 03
நறைவளர் கொன்றையி னாரும் ஞாலமெல் லாந்தொழு தேத்தக்
கறைவளர் மாமிடற் றாருங் காடரங் காக்கன லேந்தி
மறைவளர் பாடலி னோடு மண்முழ வங்குழல் மொந்தை
பறைவளர் பாடலி னாரும் பாண்டிக் கொடுமுடி யாரே. 04
போகமு மின்பமு மாகிப் போற்றியென் பாரவர் தங்கள்
ஆகமு றைவிட மாக அமர்ந்தவர் கொன்றையி னோடும்
நாகமுந் திங்களுஞ் சூடி நன்னுதல் மங்கைதன் மேனிப்
பாகமு கந்தவர் தாமும் பாண்டிக் கொடுமுடி யாரே. 05
கடிபடு கூவிளம் மத்தங் கமழ்சடை மேலுடை யாரும்
பொடிபட முப்புரஞ் செற்ற பொருசிலை யொன்றுடை யாரும்
வடிவுடை மங்கைதன் னோடு மணம்படு கொள்கையி னாரும்
படிபடு கோலத்தி னாரும் பாண்டிக் கொடுமுடி யாரே. 06
ஊனமர் வெண்டலை யேந்தி உண்பலிக் கென்றுழல் வாருந்
தேனம ரும்மொழி மாது சேர்திரு மேனியி னாருங்
கானமர் மஞ்ஞைக ளாலுங் காவிரிக் கோலக் கரைமேல்
பானல நீறணி வாரும் பாண்டிக் கொடுமுடி யாரே. 07
புரந்தரன் தன்னொடு வானோர் போற்றியென் றேத்த நின்றாரும்
பெருந்திறல் வாளரக் கன்னைப் பேரிடர் செய்துகந் தாருங்
கருந்திரை மாமிடற் றாருங் காரகில் பன்மணி யுந்திப்
பரந்திழி காவிரிப் பாங்கர்ப் பாண்டிக் கொடுமுடி யாரே. 08
திருமகள் காதலி னானுந் திகழ்தரு மாமலர் மேலைப்
பெருமக னும்மவர் காணாப் பேரழ லாகிய பெம்மான்
மருமலி மென்மலர்ச் சந்து வந்திழி காவிரி மாடே
பருமணி நீர்த்துறை யாரும் பாண்டிக் கொடுமுடி யாரே. 09
புத்தரும் புந்தியி லாத சமணரும் பொய்ம்மொழி யல்லால்
மெய்த்தவம் பேசிட மாட்டார் வேடம் பலபல வற்றால்
சித்தருந் தேவருங் கூடிச் செழுமலர் நல்லன கொண்டு
பத்தர்கள் தாம்பணிந் தேத்தும் பாண்டிக் கொடுமுடி யாரே. 10
கலமல்கு தண்கடல் சூழ்ந்த காழியுள் ஞானசம் பந்தன்
பலமல்கு வெண்டலை யேந்திப் பாண்டிக் கொடுமுடி தன்னைச்
சொலமல்கு பாடல்கள் பத்துஞ் சொல்ல வல்லார் துயர்தீர்ந்து
நலமல்கு சிந்தைய ராகி நன்னெறி யெய்துவர் தாமே. 11
இத்தலம் கொங்குநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் — கொடுமுடிநாதேசுவரர். தேவியார் — பண்மொழியம்மை.
2.70 திருப்பிரமபுரம் — திருச்சக்கரமாற்று
பண் — காந்தாரம்
பிரமனூர் வேணுபுரம் புகலி வெங்குருப் பெருநீர்த் தோணி
புரமன்னு பூந்தராய் பொன்னஞ் சிரபுரம் புறவஞ் சண்பை
அரன்மன்னு தண்காழி கொச்சை வயமுள்ளிட் டங்காதி யாய
பரமனூர் பன்னிரண்டாய் நின்றதிருக் கழுமலம் நாம்பரவு மூரே. 01
வேணுபுரம் பிரமனூர் புகலிபெரு வெங்குரு வெள்ளத் தோங்குந்
தோணிபுரம் பூந்தராய் தூநீர்ச் சிரபுரம் புறவங் காழி
கோணிய கோட்டாற்றுக் கொச்சை வயஞ்சண்பை கூருஞ் செல்வங்
காணிய வையகத்தா ரேத்துங் கழுமலம் நாங்கருது மூரே. 02
புகலி சிரபுரம் வேணுபுரஞ் சண்பை புறவங் காழி
நிகரில் பிரமபுரங் கொச்சை வயம்நீர்மேல் நின்ற மூதூர்
அகலிய வெங்குருவோ டந்தண் டராய்அமரர் பெருமாற் கின்பம்
பகரு நகர்நல்ல கழுமலநாங் கைதொழுது பாடு மூரே. 03
வெங்குருத் தண்புகலி வேணுபுரஞ் சண்பை வெள்ளங் கொள்ளத்
தொங்கிய தோணிபுரம் பூந்தராய் தொகுபிரம புரந்தொல் காழி
தங்கு பொழிற்புறவங் கொச்சை வயந்தலைபண் டாண்ட மூதூர்
கங்கை சடைமுடிமே லேற்றான் கழுமலநாங் கருது மூரே. 04
தொன்னீரில் தோணிபுரம் புகலி வெங்குருத் துயர்தீர் காழி
இன்னீர வேணுபுரம் பூந்தராய் பிரமனூர் எழிலார் சண்பை
நன்னீர பூம்புறவங் கொச்சை வயஞ்சிலம்ப னகராம் நல்ல
பொன்னீர புன்சடையான் பூந்தண் கழுமலம்நாம் புகழு மூரே. 05
தண்ணந் தராய்புகலி தாமரையா னூர்சண்பை தலைமுன் ஆண்ட
அண்ணல்நகர் கொச்சை வயந்தண் புறவஞ்சீர் அணியார் காழி
விண்ணியல்சீர் வெங்குருநல் வேணுபுரந் தோணிபுரம் மேலா லேந்து
கண்ணுதலான் மேவியநற் கழுமலம்நாங் கைதொழுது கருது மூரே. 06
சீரார் சிரபுரமுங் கொச்சைவயஞ் சண்பையொடு புறவ நல்ல
ஆராத் தராய்பிரம னூர்புகலி வெங்குருவோ டந்தண் காழி
ஏரார் கழுமலமும் வேணுபுரந் தோணிபுர மென்றென் றுள்கி
பேரால் நெடியவனும் நான்முகனுங் காண்பரிய பெருமா னூரே. 07
புறவஞ் சிரபுரமுந் தோணிபுரஞ் சண்பைமிகு புகலி காழி
நறவ மிகுசோலைக் கொச்சை வயந்தராய் நான்முகன் றனூர்
விறலாய வெங்குருவும் வேணுபுரம் விசயன் மேலம் பெய்து
திறலால் அரக்கனைச்செற் றான்றன் கழுமலம்நாஞ் சேரு மூரே. 08
சண்பை பிரமபுரந் தண்புகலி வெங்குருநற் காழி சாயாப்
பண்பார் சிரபுரமுங் கொச்சை வயந்தராய் புறவம் பார்மேல்
நண்பார் கழுமலஞ்சீர் வேணுபுரந் தோணிபுரம் நாணி லாத
வெண்பற் சமணரொடு சாக்கியரை வியப்பழித்த விமல னூரே. 09
செழுமலிய பூங்காழி புறவஞ் சிரபுரஞ்சீர்ப் புகலி செய்ய
கொழுமலரான் நன்னகரந் தோணிபுரங் கொச்சைவயஞ் சண்பை யாய
விழுமியசீர் வெங்குருவோ டோங்குதராய் வேணுபுரம் மிகுநன் மாடக்
கழுமலமென் றின்னபெயர் பன்னிரண்டுங் கண்ணுதலான் கருது மூரே. 10
கொச்சை வயம்பிரம னூர்புகலி வெங்குரு புறவங் காழி
நிச்சல் விழவோவா நீடார் சிரபுரம்நீள் சண்பை மூதூர்
நச்சினிய பூந்தராய் வேணுபுரந் தோணிபுர மாகி நம்மேல்
அச்சங்கள் தீர்த்தருளும் அம்மான் கழுமலம்நாம் அமரு மூரே. 11
காவி மலர்புரையுங் கண்ணார் கழுமலத்தின் பெயரை நாளும்
பாவியசீர்ப் பன்னிரண்டும் நன்னூலாப் பத்திமையாற் பனுவல் மாலை
நாவி னலம்புகழ்சீர் நான்மறையான் ஞானசம் பந்தன் சொன்ன
மேவி யிசைமொழிவார் விண்ணவரில் எண்ணுதலை விருப்பு ளாரே. 12
இது பாண்டியராசனுடைய சுரப்பிணிதீர்க்கச்சென்
றாசனத்திலிருந்தபோது அவ்வரசன் சுவாமிகளை
நோக்கி எந்தவூரென்று வினவ, நாமின்னவூரென்று
திருவாய் மலர்ந்தருளிய திருப்பதிகம்.
திருச்சிற்றம்பலம்
2.71 திருக்குறும்பலா
பண் — காந்தாரம்
திருந்த மதிசூடித் தெண்ணீர் சடைக்கரந்து தேவி பாகம்
பொருந்திப் பொருந்தாத வேடத்தாற் காடுறைதல் புரிந்த செல்வர்
இருந்த இடம்வினவில் ஏலங்கமழ் சோலையின் வண்டு யாழ்செய்
குருந்த மணம்நாறுங் குன்றிடஞ்சூழ் தண்சாரற் குறும்ப லாவே. 01
நாட்பலவுஞ் சேர்மதியஞ் சூடிப் பொடியணிந்த நம்பான் நம்மை
ஆட்பலவுந் தானுடைய அம்மா னிடம்போலு மந்தண் சாரல்
கீட்பலவுங் கீண்டு கிளைகிளையன் மந்திபாய்ந் துண்டு விண்ட
கோட்பலவின் தீங்கனியை மாக்கடுவ னுண்டுகளுங் குறும்ப லாவே. 02
வாடல் தலைமாலை சூடிப் புலித்தோல் வலித்து வீக்கி
ஆட லரவசைத்த அம்மா னிடம்போலு மந்தண் சாரல்
பாடற் பெடைவண்டு போதலர்த்த தாதவிழ்ந்து பசும்பொ னுந்திக்
கோடன் மணங்கமழுங் குன்றிடஞ்சூழ் தண்சாரற் குறும்ப லாவே. 03
பால்வெண் மதிசூடிப் பாகத்தோர் பெண்கலந்து பாடி யாடிக்
கால னுடல்கிழியக் காய்ந்தா ரிடம்போலுங் கல்சூழ் வெற்பில்
நீல மலர்க்குவளை கண்திறக்க வண்டரற்றும் நெடுந்தண் சாரல்
கோல மடமஞ்ஞை பேடையோ டாட்டயருங் குறும்ப லாவே. 04
தலைவாண் மதியங் கதிர்விரியத் தண்புனலைத் தாங்கித் தேவி
முலைபாகங் காதலித்த மூர்த்தி யிடம்போலும் முதுவேய் சூழ்ந்த
மலைவாய் அசும்பு பசும்பொன் கொழித்திழியும் மல்கு சாரல்
குலைவாழைத் தீங்கனியும் மாங்கனியுந் தேன்பிலிற்றுங் குறும்ப லாவே. 05
நீற்றே துதைந்திலங்கு வெண்ணூலர் தண்மதியர் நெற்றிக் கண்ணர்
கூற்றேர் சிதையக் கடிந்தா ரிடம்போலுங் குளிர்சூழ் வெற்பில்
ஏற்றேனம் ஏன மிவையோ டவைவிரவி யிழிபூஞ் சாரல்
கோற்றேன் இசைமுரலக் கேளாக் குயில்பயிலுங் குறும்ப லாவே. 06
பொன்றொத்த கொன்றையும் பிள்ளை மதியும் புனலுஞ் சூடிப்
பின்றொத்த வார்சடையெம் பெம்மா னிடம்போலும் பிலயந் தாங்கி
மன்றத்து மண்முழவம் ஓங்கி மணிகொழித்து வயிரம் உந்திக்
குன்றத் தருவி யயலே புனல்ததும்புங் குறும்ப லாவே. 07
ஏந்து திணிதிண்டோ ள் இராவணனை மால்வரைக்கீழ் அடர வூன்றிச்
சாந்தமென நீறணிந்த சைவர் இடம்போலுஞ் சாரற் சாரல்
பூந்தண் நறுவேங்கைக் கொத்திறுத்து மத்தகத்தில் பொலிய ஏந்திக்
கூந்தற் பிடியுங் களிறு முடன்வணங்குங் குறும்ப லாவே. 08
அரவின் அணையானும் நான்முகனுங் காண்பரிய அண்ணல் சென்னி
விரவி மதியணிந்த விகிர்தர்க் கிடம்போலும் விரிபூஞ் சாரல்
மரவம் இருகரையும் மல்லிகையுஞ் சண்பகமும் மலர்ந்து மாந்த
குரவம் முறுவல்செய்யுங் குன்றிடஞ்சூழ் தண்சாரல் குறும்ப லாவே. 09
மூடிய சீவரத்தர் முன்கூறுண் டேறுதலும் பின்கூ றுண்டு
காடி தொடுசமணைக் காய்ந்தா ரிடம்போலுங் கல்சூழ் வெற்பில்
நீடுயர் வேய்குனியப் பாய்கடுவன் நீள்கழைமேல் நிருத்தஞ் செய்யக்
கூடிய வேடுவர்கள் கூய்விளியாக் கைமறிக்குங் குறும்ப லாவே. 10
கொம்பார்பூஞ் சோலைக் குறும்பலா மேவிய கொல்லேற் றண்ணல்
நம்பான் அடிபரவும் நான்மறையான் ஞானசம் பந்தன் சொன்ன
இன்பாய பாட லிவைபத்தும் வல்லார் விரும்பிக் கேட்பார்
தம்பால தீவினைகள் போயகலும் நல்வினைகள் தளரா வன்றே. 11
இத்தலம் பாண்டிநாட்டிலுள்ளது. இதுவே திருக்குற்றாலம்.
சுவாமிபெயர் - குறும்பலாநாதர்.
தேவியார் - குழன்மொழியம்மை.
திருச்சிற்றம்பலம்
2.72 திருநணா
பண் — காந்தாரம்
பந்தார் விரல்மடவாள் பாகமா
நாகம்பூண் டேற தேறி
அந்தார் அரவணிந்த அம்மா
னிடம்போலும் அந்தண் சாரல்
வந்தார் மடமந்தி கூத்தாட
வார்பொழிலில் வண்டு பாடச்
செந்தேன் தெளியொளிரத் தேமாக்
கனியுதிர்க்குந் திருந ணாவே. 01
நாட்டம் பொலிந்திலங்கு நெற்றியினான்
மற்றொருகை வீணை யேந்தி
ஈட்டுந் துயரறுக்கும் எம்மா
னிடம்போலு மிலைசூழ் கானில்
ஓட்டந் தருமருவி வீழும்
விசைகாட்ட முந்தூ ழோசைச்
சேட்டார் மணிகள் அணியுந்
திரைசேர்க்குந் திருந ணாவே. 02
நன்றாங் கிசைமொழிந்து நன்னுதலாள்
பாகமாய் ஞால மேத்த
மின்றாங்கு செஞ்சடையெம் விகிதர்க்
கிடம்போலும் விரைசூழ் வெற்பில்
குன்றோங்கி வன்றிரைகள் மோத
மயிலாலுஞ் சாரற் செவ்வி
சென்றோங்கி வானவர்க ளேத்தி
அடிபணியுந் திருந ணாவே. 03
கையில் மழுவேந்திக் காலிற்
சிலம்பணிந்து கரித்தோல் கொண்டு
மெய்யில் முழுதணிந்த விகிர்தர்க்
கிடம்போலு மிடைந்து வானோர்
ஐய ரவரெம் பெருமா
னருளென்றென் றாத ரிக்கச்
செய்ய கமலம் பொழிதே
னளித்தியலுந் திருந ணாவே. 04
முத்தேர் நகையா ளிடமாகத்
தம்மார்பில் வெண்ணூல் பூண்டு
தொத்தேர் மலர்ச்சடையில் வைத்தா
ரிடம்போலுஞ் சோலை சூழ்ந்த
அத்தேன் அளியுண் களியா
லிசைமுரல ஆலத் தும்பி
தெத்தே யெனமுரலக் கேட்டார்
வினைகெடுக்குந் திருந ணாவே. 05
வில்லார் வரையாக மாநாகம்
நாணாக வேடங் கொண்டு
புல்லார் புரமூன் றெரித்தார்க்
கிடம்போலும் புலியு மானும்
அல்லாத சாதிகளு மங்கழல்மேற்
கைகூப்ப அடியார் கூடிச்
செல்லா வருநெறிக்கே செல்ல
அருள்புரியுந் திருந ணாவே. 06
கானார் களிற்றுரிவை மேல்மூடி
ஆடரவொன் றரைமேற் சாத்தி
ஊனார் தலையோட்டி லூணுகந்தான்
றானுகந்த கோயி லெங்கும்
நானா விதத்தால் விரதிகள்நன்
னாமமே யேத்தி வாழ்த்தத்
தேனார் மலர்கொண் டடியார்
அடிவணங்குந் திருந ணாவே. 07
மன்னீ ரிலங்கையர்தங் கோமான்
வலிதொலைய விரலா லூன்றி
முந்நீர்க் கடல்நஞ்சை யுண்டார்க்
கிடம்போலும் முநனைசேர் சீயம்
அன்னீர் மைகுன்றி அழலால்
விழிகுறைய வழியு முன்றில்
செந்நீர் பரப்பச் சிறந்து
கரியொளிக்குந் திருந ணாவே. 08
மையார் மணிமிடறன் மங்கையோர்
பங்குடையான் மனைக டோ றும்
கையார் பலியேற்ற கள்வன்
இடம்போலுங் கழல்கள் நேடிப்
பொய்யா மறையானும் பூமி
யளந்தானும் போற்ற மன்னிச்
செய்யார் எரியாம் உருவ
முறவணங்குந் திருந ணாவே. 09
ஆடை யொழித்தங் கமணே
திரிந்துண்பார் அல்லல் பேசி
மூடு உருவம் உகந்தார்
உரையகற்றும் மூர்த்தி கோயில்
ஓடு நதிசேரும் நித்திலமும்
மொய்த்தகிலுங் கரையில் சாரச்
சேடர் சிறந்தேத்தத் தோன்றி
யொளிபெருகுந் திருந ணாவே. 10
கல்வித் தகத்தால் திரைசூழ்
கடற்காழிக் கவுணி சீரார்
நல்வித் தகத்தால் இனிதுணரும்
ஞானசம் பந்தன் எண்ணுஞ்
சொல்வித் தகத்தால் இறைவன்
திருநணா ஏத்து பாடல்
வல்வித் தகத்தான் மொழிவார்
பழியிலரிம் மண்ணின் மேலே. 11
இத்தலம் கொங்குநாட்டிலுள்ளது. இது பவானி நதி
காவிரியுடன் சேருமிடமாதலால், பவானிகூடலெனப்
பெயர் வழங்கப்படுகின்றது.
சுவாமிபெயர் - சங்கமுகநாதேசுவரர்,
தேவியார் - வேதமங்கையம்மை.
திருச்சிற்றம்பலம்
Source Colophon
Source: Project Madurai PM0162, patikams 2.67–2.72. Unicode Tamil HTML, openly accessible. Project Madurai preserves classical Tamil literature in digital form; this edition presents the text as transmitted through the traditional manuscript lineage. The 7th-century temples of Tirupeṟumpuliyūr (Lord Vyāghrapurīśvarar), Tirukkadampūr, and Tirupāṇṭikkoṭumuṭi are in the Chola country; Tiruppiramapuram (Sirkali, Lord Brahmapurīśvarar) is the birthplace of Sambandar himself; Tirukkuṟumpalā (Lord Kurumbalanāthar, Lady Kuzhalmoziyammai) is in Pandya country — the modern Courtallam, celebrated for its waterfalls; Tirunaṇā (Lord Sangamuganathesvarar, Lady Vedamangaiyammai) is in Kongu Nadu at the confluence of the Bhavani and Kaveri rivers.
Source numbering anomaly: verses 1 and 2 of patikam 2.67 share corpus number 720 in PM0162. Verse 2 is functionally corpus number 721. Reproduced as found.
🌲