by Sundaramūrti Nāyaṉār
The Tēvāram — "garland of the God" — is the first seven books of the Panniru Tirumurai, the twelve sacred collections of Shaiva Siddhanta. Composed by three Nāyaṉār saints in the seventh and eighth centuries, these hymns form the central devotional scripture of a living tradition with more than two hundred million adherents. Of the three poets, Sundarar — Sundaramūrti Svāmigaḷ — is the most personal and the most naked in his devotion. He calls Śiva "Madman." He calls himself "the dog," "the wicked one who speaks lies." Between saint and God there is not merely worship but argument, friendship, and demand. The Seventh Tirumurai is his entire contribution to the canon; it contains a hundred patikams, each a hymn of ten to eleven verses addressed to Śiva at a specific named temple. Of these hundred hymns, fewer than a dozen have previously appeared in free English. This translation begins at the beginning.
7.001 — Tiru Veṇṇey Nallūr
Pann: Indhalam
1.
O Madman! Crescent-wearer! Great Lord, Lord of Grace —
never forgetting you, I hold you always in my heart.
You who rest in the grace-shrine at Veṇṇey Nallūr,
south of the Pennai — O Father,
can I ever say I am not yours?
2.
I, the dog — for many days I forgot you, held you not —
and wandered like a ghost until I grew worn and weary,
yet I received the grace no one could have deserved.
Grace-shrine at Veṇṇey Nallūr, south of the bamboo-lined Pennai —
O Tender One, can I ever say I am not yours?
3.
O King! Never forgetting, I hold you in my heart.
O Gold! O Gem! O Diamond, you who churned all things!
Grace-shrine at Veṇṇey Nallūr,
south of the lightning-flashing Pennai — O Mother,
can I ever say I am not yours?
4.
I will not die; if I receive this, I will not be reborn, will not age —
O Rider of the Bull!
I, the wicked one who speaks lies without end — take note of me!
Grace-shrine at Veṇṇey Nallūr,
south of the thorn-tangled Pennai — O Lord, hear:
can I ever say I am not yours?
5.
That gift which those who bow at your feet receive —
give me that! I have become the Ancient One's own possession,
yet I am without wisdom — O Lord of Grace!
Grace-shrine at Veṇṇey Nallūr,
south of the pollen-laden Pennai — O Primordial One,
can I ever say I am not yours?
6.
You wear the cool crescent; your sacred body blazes like fire.
You laughed as the three arrogant cities burned.
Grace-shrine at Veṇṇey Nallūr,
south of the clay-banked Pennai — O Elder Brother,
can I ever say I am not yours?
7.
You became flesh, became life, became body, became world —
became sky, became earth, became sea, became mountain!
Grace-shrine at Veṇṇey Nallūr,
south of the honey-laden Pennai:
you became all things — can I ever say I am not yours?
8.
You drew the bow and the three proud cities burned.
Shall I wander speaking words that bring no light? O Crimson Sky!
Grace-shrine at Veṇṇey Nallūr,
south of the Pennai you have claimed — O River,
can I ever say I am not yours?
9.
Axe-sword in your right hand! Chanting the Vedas!
Half your body — the Lady!
Removing the sorrows of all who bow at your feet
is your work and no one else's.
Grace-shrine at Veṇṇey Nallūr,
south of the fertile Pennai — O Beautiful One,
can I ever say I am not yours?
10.
The dark monsoon water reaches the bank and pounds it with its waves,
rolling forward countless great gems toward world-renowned shores —
grace-shrine at Veṇṇey Nallūr,
south of the glorious Pennai:
Aruran, serving our Great Lord — can he say he is not his?
This temple stands in Nadu Nadu (Middle Country). The Lord is Taṭuttāṭkoṇṭavīśvara — He Who Caught and Made His Own. The Lady is Vēṟkaṇmaṅkaiyammāi — She of the Warrior-Eyes.
7.002 — Tiru Paraṅkuṉṟam
Pann: Indhalam
1.
You have taken your temples at Koththittai and Koval,
while a wild horde drags you from place to place,
jabbing and running through the streets in all directions —
your ghouls going everywhere alongside you.
Yet all the gods of heaven bow and worship you,
even as you wrap yourself in only a waist-cloth and a single hide,
binding the serpent and carrying it in your hand —
O Lord, hear: we tremble to serve you.
2.
You wear the skull-garland; you dwell in the old burning ground;
you smear your entire body with white ash;
you have tied hooded cobras at your neck and on your shoulders;
you drank the ocean-born poison while the gods received the nectar.
Unable to withdraw even though we carry our mortal bodies —
knowing that friendship with the great ones is sweet, we remain.
You dwell beyond the outermost bounds of the cosmos itself —
O Lord, hear: we tremble to serve you.
3.
The crouching Muyalakan! The hooded cobra!
The fetid skulls! The many swarming ghosts!
The dancing ghouls! The stretched tiger-skin!
The gangs of gaṇas who know no propriety!
The fragrant cassia! The dense erukkam flowers!
The great jewel-serpent bound around your waist!
All these strange things you do, O our Great Lord —
O Lord, hear: we tremble to serve you.
4.
The cool-haloed moon upon your matted crown!
Groom of the mountain-king's daughter!
She of the soft limbs and smooth breasts
sharing your body — will you never cease?
You who swallowed the poison and gave nectar to the gods —
that one goodness we can understand.
But that serpent, still fanning its hood — you will not release it!
O Lord, hear: we tremble to serve you.
5.
You will not stop your dancing in the foul cremation ground!
You will not give up the ghosts with their carrion-breath!
You know everything — yet you do not know this!
So I weep night and day.
That one day seen beneath the fig tree's shade,
that one time seen before the shrine at Kaṭampūr —
beyond those visions, we have no other way, O our Great Lord!
O Lord, hear: we tremble to serve you.
6.
Singing "Thennā! Thennā! Theth thennā!" —
a few ghouls and you, going in all directions —
you who chant the many Vedas at Pācūr —
you who dwell at glorious Tiruvoṟṟiyūr where the drum sounds —
you who share half your body with the music-voiced Lady —
you who will not give up your love for the burning ground —
O Lord of Aṇṇāmalai! O Lord of Tiruvarur!
O Lord, hear: we tremble to serve you.
7.
You wear the lion's skin! The host of gods worships you!
You gladly ride the great bull!
Those servants who spoke slander against you —
you seized even them and would not let them go!
O Lord with Gaṅgā in your matted hair — we do not know your mind!
You have three eyes — if only you would be an eye for us,
you would remove the afflictions from our limbs — but you will not!
O Lord, hear: we tremble to serve you.
8.
Will you not relieve us of sickness and heavy karma?
You and the great ghosts in the burning ground —
wearing a cut cloth and a single hide,
wrapped all in serpents, smeared with white ash —
you shine with the hue of a jewel, and above that another hue,
and above that still many more hues —
standing in such splendor, O our Great Lord!
O Lord, hear: we tremble to serve you.
9.
You who skinned the great elephant in play!
You who take no home but the mountain's crown!
You who flashed your eye and burned desiring Kāma to ash —
and beyond that, she whose arms are smooth as bamboo shoots,
the Lady Umā — you hold her as half your body,
yet you will not give us even cloth to wear or food to eat!
Such is your sovereignty, O our Great Lord —
O Lord, hear: we tremble to serve you.
10.
You are the earth and the sky and the light of day;
you are the snow-capped mountain and the great sea;
you are the water, the fire, and the long wind;
you are the space between the worlds and the very ground.
When Rāvaṇa lifted you with his chariot and his might,
you crushed his twenty heads beneath you.
All your acts — not one of them is like any other's!
O Lord, hear: we devotees tremble to serve you.
11. (Phala śruti)
"O Lord, hear: we tremble to serve you" —
so Aruran, trembling before the Lord of Immortals,
spoke these words before the three crowned kings
who once ruled the whole world.
These six, these four, and this one —
those who learn them and are powerful in reciting,
those devoted ones shall dwell at the feet of the Supreme One of Paraṅkuṉṟam,
become citizens of his presence and lords over all the celestials,
and shall rule as sovereign kings throughout all the heavens.
This temple stands in Pandya Nadu. The Lord is Paraṅkirinātar — Lord of the Sacred Mountain. The Lady is Āvuṭaināyakiyammāi.
7.003 — Tiru Neḷvāyil Aratturai
Pann: Indhalam
1.
Agarwood and radiant great gems
roll together along the banks of the Nivavin stream —
Neḷvāyil Aratturai: long-abiding, immaculate Lord
crowned with the gleaming white moon!
In this world, those born of good birth walked,
wore garments, grew grey, and died.
Knowing that all this passes away in a moment,
I have followed you — tell me a path by which I might be saved!
2.
Black pepper and tall hardwood trees
roll together along the banks of the Nivavin —
you who dance so that the fine-haired women may see:
immaculate Lord of Neḷvāyil Aratturai!
In this transient world where nothing holds,
you fashioned me as human — yet I have no stability.
Let these five senses be stilled —
tell me a path for me to enter your feet!
3.
You who joyfully bind the anthill-serpent at your waist!
Holy one, rider of the matchless white bull!
I have no foundation but you alone —
immaculate Lord of Neḷvāyil Aratturai!
I have no other refuge, O our Great Lord,
you who share your body with the Lady of bee-laden tresses!
Those whose bonds are cut cross and rise from the sea of rebirth —
tell me a path for this servant to be saved!
4.
The tall kōṅku blossoms, the vēṅkai blossoms
roll together along the banks of the Nivavin —
great shady-groved Neḷvāyil Aratturai,
immaculate Lord who lives in the minds of those who remember you!
This life is like youth asleep beside a flowing stream:
it wakes to find itself already gone.
Without wilting here in anguish —
tell me a path for this servant to be saved!
5.
The world is wandering away into ruin;
the tall bamboos float down the banks of the Nivavin.
Those who make their lives shine with peacock-bright splendor —
immaculate Lord of Neḷvāyil Aratturai!
When the five senses grow confused and the darkness gathers,
and Yama's sharp-speared servants press hard against me,
before I am lost in that bewildering dark —
tell me a path for this servant to be saved!
6.
Cardamom and cinnamon and gleaming gold
roll together along the banks of the Nivavin —
in the lotus-pool the herons multiply:
O Lord of Neḷvāyil Aratturai, single sustaining bread!
This body that leans on one grain of rice to stand —
I cannot rejoice in it; I have wandered aching.
O you who sit unmoving beneath the banyan tree —
tell me a path for this servant to be saved!
7.
Peaks shedding their clustered agarwood
along the banks of the Nivavin —
matchless peacock-feathered women moving there, living there:
immaculate Lord of Neḷvāyil Aratturai!
You who wear the makara-curved earring — the bridal splendor
and the corpse-splendor are one and the same: this is birth.
O you who stand as the first letter from which all letters come —
tell me a path for this servant to be saved!
8.
The mighty king of Laṅkā gathered his twenty arms —
you graciously crushed them all.
Aratturai's Lord in the long-paddy-field-bordered grove —
immaculate!
By the merit I earned long ago
I gained the grace to chant your name, O Supreme Light,
O Immortal of Immortals —
tell me a path for this servant to be saved!
9.
He who took a dwarf form and measured the whole earth —
the lotus-born who searched and searched and could not find you —
you before whom the celestials come to bow in awe:
immaculate Lord of Neḷvāyil Aratturai!
This servant has fallen into the net of the bright-browed Lady.
Before, you stood as one being — the form both man and woman —
like a gift of jackfruit given freely:
tell me a path for this servant to be saved!
10. (Phala śruti)
He who dwells at Neḷvāyil Aratturai
in the grove where the paddy-field waters run —
Aruran of the wide-mansioned city,
servant of the lord of the southern kings,
has composed these ten verses, this fine Tamil garland.
Those who learn them and are powerful in their singing
shall become great lords in the cool-dark rain-cloud grove
and shall rule all the heavens.
This temple stands in Nadu Nadu (Middle Country). The Lord is Aratturai Nātar — Lord of the Dharma-Ford. The Lady is Āṉantanāyakiyammāi — Lady of Bliss.
Colophon
Translated from Classical Tamil by Kiri, Translator Life 1 (iron-age fleet, instance 07). Translation date: 2026-04-25. Source: Project Madurai PM0207 — Sundaramūrti Svāmigaḷ aruḷicceyta Tēvārap Patikam: Ēḷām Tirumurai, Part 1, verses 1–31 of 517 (Patikams 7.001–7.003).
Blood Rule: This translation is independently derived from the Classical Tamil source text. The partial Kandaswamy English translation of the Seventh Tirumurai (Internet Archive) was not consulted. Kingsbury & Phillips (1921) was not consulted. The English comes from direct reading of the Tamil Unicode text.
First free English translations: Patikams 7.001, 7.002, and 7.003 are, to the best of this translator's knowledge, the first freely available English translations of these hymns. Kandaswamy's partial translation covers some Seventh Tirumurai patikams but these three are not among them.
For continuing translators: Next patikam is 7.004 — Tiru Añcaikkaḷam. Source HTML anchor: <a name="dt7002"> (note: HTML error in PM0207 — patikam 7.004 uses anchor dt7002 rather than dt7004; see source line ~402). Verses 32–41, pann Indhalam. Refrain: "அணியார் பொழில் அஞ்சைக்களத்தப்பனே" = "Father of beautiful-groved Añcaikkaḷam." The form is 4-line verse with half-line caesuras (8-line layout in HTML), same as 7.002.
🌲
Source Text
Original Tamil — Project Madurai PM0207 (Unicode HTML)
7.001 — திருவெண்ணெய்நல்லூர்
பண் — இந்தளம்
001
பித்தாபிறை சூடீபெரு மானேஅரு ளாளா
எத்தான்மற வாதேநினைக் கின்றேன்மனத் துன்னை
வைத்தாய்பெண்ணைத் தென்பால்வெண்ணெய் நல்லூரருட் டுறையுள்
அத்தாஉனக் காளாயினி அல்லேன்என லாமே. 7.1.01
002
நாயேன்பல நாளும்நினைப் பின்றிமனத் துன்னைப்
பேயாய்த்திரிந் தெய்த்தேன்பெற லாகாவருள் பெற்றேன்
வேயார்பெண்ணைத் தென்பால்வெண்ணெய் நல்லூரருட் டுறையுள்
ஆயாஉனக் காளாயினி அல்லேன்என லாமே. 7.1.02
003
மன்னேமற வாதேநினைக் கின்றேன்மனத் துன்னைப்
பொன்னேமணி தானேவயி ரம்மேபொரு துந்தி
மின்னார்பெண்ணைத் தென்பால்வெண்ணெய் நல்லூரருட் டுறையுள்
அன்னேஉனக் காளாயினி அல்லேன்என லாமே. 7.1.03
004
முடியேன்இனிப் பிறவேன்பெறின் மூவேன்பெற்றம் ஊர்தீ
கொடியேன்பல பொய்யேஉரைப் பேனைக்குறிக் கொள்நீ
செடியார்பெண்ணைத் தென்பால்வெண்ணெய் நல்லூரருட் டுறையுள்
அடிகேளுனக் காளாயினி அல்லேன்என லாமே. 7.1.04
005
பாதம்பணி வார்கள்பெறும் பண்டமது பணியாய்
ஆதன்பொரு ளானேன்அறி வில்லேன்அரு ளாளா
தாதார்பெண்ணைத் தென்பால்வெண்ணெய் நல்லூரருட் டுறையுள்
ஆதீஉனக் காளாயினி அல்லேன்என லாமே. 7.1.05
006
தண்ணார்மதி சூடீதழல் போலுந்திரு மேனீ
எண்ணார்புரம் மூன்றும்எரி யுண்ணநகை செய்தாய்
மண்ணார்பெண்ணைத் தென்பால்வெண்ணெய் நல்லூரருட் டுறையுள்
அண்ணாஉனக் காளாயினி அல்லேன்என லாமே. 7.1.06
007
ஊனாய்உயிர் ஆனாய்உடல் ஆனாய்உல கானாய்
வானாய்நிலன் ஆனாய்கடல் ஆனாய்மலை ஆனாய்
தேனார்பெண்ணைத் தென்பால்வெண்ணெய் நல்லூரருட் டுறையுள்
ஆனாயுனக் காளாயினி அல்லேன்என லாமே. 7.1.07
008
ஏற்றார்புரம் மூன்றும்எரி உண்ணச்சிலை தொட்டாய்
தேற்றாதன சொல்லித்திரி வேனோசெக்கர் வானீர்
ஏற்றாய்பெண்ணைத் தென்பால்வெண்ணெய் நல்லூரருட் டுறையுள்
ஆற்றாயுனக் காளாயினி அல்லேன்என லாமே. 7.1.08
009
மழுவாள்வலன் ஏந்தீமறை ஓதீமங்கை பங்கா
தொழுவார்அவர் துயர்ஆயின தீர்த்தல்உன தொழிலே
செழுவார்பெண்ணைத் தென்பால்வெண்ணெய் நல்லூரருட் டுறையுள்
அழகாஉனக் காளாயினி அல்லேன்என லாமே. 7.1.09
010
காரூர்புனல் எய்திக்கரை கல்லித்திரைக் கையால்
பாரூர்புகழ் எய்தித்திகழ் பன்மாமணி உந்தி
சீரூர்பெண்ணைத் தென்பால்வெண்ணெய் நல்லூரருட் டுறையுள்
ஆரூரனெம் பெருமாற்காள் அல்லேன்என லாமே. 7.1.10
இத்தலம் நடுநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் — தடுத்தாட்கொண்டவீசுவரர். தேவியார் — வேற்கண்மங்கையம்மை.
7.002 — திருப்பரங்குன்றம்
பண் — இந்தளம்
011
கோத்திட்டையுங் கோவலுங் கோயில்கொண் டீருமைக்
கொண்டுழல் கின்றதோர் கொல்லைச் சில்லைச்
சேத்திட்டுக் குத்தித் தெருவே திரியுஞ்
சில்பூத மும்நீ ருந்திசை திசையன
சோத்திட்டு விண்ணோர் பலருந் தொழநும்
அரைக்கோ வணத்தோ டொருதோல் புடைசூழ்ந்
தார்த்திட்ட தும்பாம்பு கைக்கொண்ட தும்பாம்
படிகேள் உமக்காட் செயஅஞ் சுதுமே. 7.2.01
012
முண்டந் தரித்தீர் முதுகா டுறைவீர்
முழுநீறு மெய்பூசு திர்மூக்கப் பாம்பைக்
கண்டத்தி லுந்தோளி லுங்கட்டி வைத்தீர்
கடலைக் கடைந்திட்ட தோர்நஞ்சை உண்டீர்
பிண்டஞ் சுமந்தும் மொடுங்கூட மாட்டோ ம்
பெரியா ரொடுநட் பினிதென் றிருத்தும்
அண்டங் கடந்தப் புறத்தும் இருந்தீர்
அடிகேள் உமக்காட் செயஅஞ் சுதுமே. 7.2.02
013
மூடாய முயலகன் மூக்கப் பாம்பு
முடைநா றியவெண் டலைமொய்த்த பல்பேய்
பாடா வருபூதங் கள்பாய் புலித்தோல்
பரிசொன் றறியா தனபா ரிடங்கள்
தோடார் மலர்க்கொன்றை யுந்துன் னெருக்குந்
துணைமா மணிநா கம்அரைக் கசைத்தொன்
றாடா தனவேசெய் தீர்எம் பெருமான்
அடிகேள் உமக்காட் செயஅஞ் சுதுமே. 7.2.03
014
மஞ்சுண்ட மாலை மதிசூடு சென்னி
மலையான் மடந்தை மணவாள நம்பி
பஞ்சுண்ட அல்குல் பணைமென் முலையா
ளொடுநீரும் ஒன்றாய் இருத்தல் ஒழியீர்
நஞ்சுண்டு தேவர்க் கமுதங் கொடுத்த
நலமொன் றறியோமுங் கைநாக மதற்
கஞ்சுண் டுபடம் அதுபோக விடீர்
அடிகேள் உமக்காட் செயஅஞ் சுதுமே. 7.2.04
015
பொல்லாப் புறங்காட் டகத்தாட் டொழியீர்
புலால்வா யனபே யொடுபூச் சொழியீர்
எல்லாம் அறிவீர் இதுவே அறியீர்
என்றிரங் குவேன்எல் லியும்நண் பகலுங்
கல்லால் நிழற்கீழ் ஒருநாட்கண் டதுங்
கடம்பூர்க் கரக்கோயி லின்முன்கண் டதும்
அல்லால் விரகொன் றிலம்எம் பெருமான்
அடிகேள் உமக்காட் செயஅஞ் சுதுமே. 7.2.05
016
தென்னாத் தெனாத்தெத் தெனாவென்று பாடிச்
சிலபூ தமும்நீ ருந்திசை திசையன
பன்னான் மறைபா டுதிர்பா சூர்உளீர்
படம்பக்கங் கொட்டுந் திருவொற்றி யூரீர்
பண்ணார் மொழியாளை யோர்பங் குடையீர்
படுகாட் டகத்தென்று மோர்பற் றொழியீர்
அண்ணா மலையே னென்றீரா ரூருளீர்
அடிகேள் உமக்காட் செயஅஞ் சுதுமே. 7.2.06
017
சிங்கத் துரிமூடு திர்தே வர்கணந்
தொழநிற்றீர் பெற்றம் உகந்தே றிடுதிர்
பங்கம் பலபே சிடப்பாடுந் தொண்டர்
தமைப்பற்றிக் கொண்டாண் டுவிடவுங் கில்லீர்
கங்கைச் சடையீர் உங்கருத் தறியோங்
கண்ணுமூன் றுடையீர் கண்ணேயா யிருந்தால்
அங்கத் துறுநோய் களைந்தாள கில்லீர்
அடிகேள் உமக்காட் செயஅஞ் சுதுமே. 7.2.07
018
பிணிவண் ணத்தவல் வினைதீர்த் தருளீர்
பெருங்காட் டகத்திற் பெரும்பேயும் நீருந்
துணிவண்ணத் தின்மேலு மோர்தோல் உடுத்துச்
சுற்றும்நா கத்தராய்ச் சுண்ணநீறு பூசி
மணிவண்ணத் தின்மேலு மோர்வண்ணத் தராய்
மற்றுமற் றும்பல் பலவண்ணத் தராய்
அணிவண்ணத் தராய்நிற் றீர்எம் பெருமான்
அடிகேள் உமக்காட் செயஅஞ் சுதுமே. 7.2.08
019
கோளா ளியகுஞ் சரங்கோள் இழைத்தீர்
மலையின் றலையல் லதுகோயில் கொள்ளீர்
வேளா ளியகா மனைவெந் தழிய
விழித்தீர் அதுவன் றியும்வேய் புரையுந்
தோளாள் உமைநங்கை யோர்பங் குடையீர்
உடுகூறை யுஞ்சோறுந் தந்தாள கில்லீர்
ஆளா ளியவே கிற்றீர்எம் பெருமான்
அடிகேள் உமக்காட் செயஅஞ் சுதுமே. 7.2.09
020
பாரோடு விண்ணும் பகலு மாகிப்
பனிமால் வரையா கிப்பரவை யாகி
நீரோடு தீயும் நெடுங்காற் றுமாகி
நெடுவெள் ளிடையாகி நிலனு மாகித்
தேரோ டவரை எடுத்த அரக்கன்
சிரம்பத் திறுத்தீர் உமசெய்கை எல்லாம்
ஆரோடுங் கூடா அடிகேள் இதுவென்
அடியோம் உமக்காட் செயஅஞ் சுதுமே. 7.2.10
021
அடிகேள் உமக்காட் செயஅஞ் சுதுமென்
றமரர் பெருமானை ஆரூரன் அஞ்சி
முடியால் உலகாண்ட மூவேந்தர் முன்னே
மொழிந்தாறு மோர்நான்கு மோரொன் றினையும்
படியா இவைகற் றுவல்ல அடியார்
பரங்குன்ற மேய பரமன் அடிக்கே
குடியாகி வானோர்க்கு மோர்கோவு மாகிக்
குலவேந்த ராய்விண் முழுதாள் பவரே. 7.2.11
இத்தலம் பாண்டிநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் — பரங்கிரிநாதர். தேவியார் — ஆவுடைநாயகியம்மை.
7.003 — திருநெல்வாயில் அரத்துறை
பண் — இந்தளம்
022
கல்வாய் அகிலுங் கதிர்மா மணியுங்
கலந்துந் திவருந் நிவவின் கரைமேல்
நெல்வா யில்அரத் துறைநீ டுறையும்
நிலவெண் மதிசூ டியநின் மலனே
நல்வாயில் செய்தார் நடந்தார் உடுத்தார்
நரைத்தார் இறந்தா ரென்றுநா னிலத்திற்
சொல்லாய்க் கழிகின் றதறிந் தடியேன்
தொடர்ந்தேனுய் யப்போவ தோர்சூழல் சொல்லே. 7.3.01
023
கறிமா மிளகும் மிகுவன் மரமும்
மிகவுந் திவருந் நிவவின் கரைமேல்
நெறிவார் குழலா ரவர்காண நடஞ்செய்
நெல்வா யில்அரத் துறைநின் மலனே
வறிதே நிலையாத இம்மண் ணுலகில்
நரனா கவகுத் தனைநா னிலையேன்
பொறிவா யிலிவ்வைந் தினையும் மவியப்
பொருதுன் னடியே புகுஞ்சூழல் சொல்லே. 7.3.02
024
புற்றா டரவம் மரையார்த் துகந்தாய்
புனிதா பொருவெள் விடையூர் தியினாய்
எற்றே ஒருகண் ணிலன்நின்னை யல்லால்
நெல்வா யில்அரத் துறைநின் மலனே
மற்றேல் ஒருபற் றிலனெம் பெருமான்
வண்டார் குழலாள் மங்கைபங் கினனே
அற்றார் பிறவிக் கடல்நீந்தி யேறி
அடியேனுய் யப்போவ தோர்சூழல் சொல்லே. 7.3.03
025
கோடுயர் கோங்க லர்வேங் கையலர்
மிகவுந் திவருந் நிவவின் கரைமேல்
நீடுயர் சோலை நெல்வா யிலரத்
துறைநின் மலனே நினைவார் மனத்தாய்
ஓடு புனற்க ரையாம் இளமை
உறங்கி விழித்தா லொக்குமிப் பிறவி
வாடி இருந்து வருந்தல் செய்யா
தடியேனுய் யப்போவ தோர்சூழல் சொல்லே. 7.3.04
026
உலவு முலகிற் றலைகற் பொழிய
உயர்வே யோடிழி நிவவின் கரைமேல்
நிலவு மயிலா ரவர்தாம் பயிலும்
நெல்வா யிலரத் துறைநின் மலனே
புலனைந் தும்மயங் கியகங் குழையப்
பொருவே லோர்நமன் றமர்தாம் நலிய
அலமந்து மயங்கி அயர்வ தன்முன்
அடியேனுய் யப்போவ தோர்சூழல் சொல்லே. 7.3.05
027
ஏலம் இலவங் கம்எழிற் கனகம்
மிகவுந் திவருந் நிவவின் கரைமேல்
நீலம் மலர்ப்பொய் கையிலன் னம்மலி
நெல்வா யிலரத் துறையாய் ஒருநெல்
வாலூன் றவருந் தும்முடம் பிதனை
மகிழா தழகா வலந்தேன் இனியான்
ஆலந் நிழலில் அமர்ந்தாய் அமரா
அடியேனுய் யப்போவ தோர்சூழல் சொல்லே. 7.3.06
028
சிகரம் முகத்திற் றிரளார் அகிலும்
மிகவுந் திவருந் நிவவின் கரைமேல்
நிகரில் மயிலா ரவர்தாம் பயிலும்
நெல்வா யிலரத் துறைநின் மலனே
மகரக் குழையாய் மணக்கோ லமதே
பிணக்கோ லமதாம் பிறவி இதுதான்
அகரம் முதலின் எழுத்தாகி நின்றாய்
அடியேனுய் யப்போவ தோர்சூழல் சொல்லே. 7.3.07
029
திண்டேர் நெடுவீ தியிலங் கையர்கோன்
றிரள்தோ ளிருபஃ தும்நெரித் தருளி
நெண்டா டுநெடு வயல்சூழ் புறவின்
நெல்வா யிலரத் துறைநின் மலனே
பண்டே மிகநான் செய்தபாக் கியத்தாற்
பரஞ்சோதி நின்னா மம்பயிலப் பெற்றேன்
அண்டா வமரர்க் கமரர் பெருமான்
அடியேனுய் யப்போவ தோர்சூழல் சொல்லே. 7.3.08
030
மாணா வுருவா கியோர்மண் ணளந்தான்
மலர்மே லவன்நேடி யுங்காண் பரியாய்
நீணீள் முடிவா னவர்வந் திறைஞ்சும்
நெல்வா யிலரத் துறைநின் மலனே
வாணார் நுதலார் வலைப்பட் டடியேன்
பலவின் கனியீந் ததுபோல் வதன்முன்
ஆணோடு பெண்ணா முருவாகி நின்றாய்
அடியேனுய் யப்போவ தோர்சூழல் சொல்லே. 7.3.09
031
நீரூ ரும்நெடு வயல்சூழ் புறவின்
நெல்வா யிலரத் துறைநின் மலனைத்
தேரூர் நெடுவீதி நன்மா டமலி
தென்னா வலர்கோ னடித்தொண்டு பண்ணி
ஆரூ ரனுரைத் தனநற் றமிழின்
மிகுமாலை யோர்பத் திவைகற்று வல்லார்
காரூர் களிவண் டறையானை மன்ன
ரவராகி யோர்விண் முழுதாள் பவரே. 7.3.10
இத்தலம் நடுநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் — அரத்துறைநாதர். தேவியார் — ஆனந்தநாயகியம்மை.
Source Colophon
Source text: Sundaramūrti Svāmigaḷ aruḷicceyta Tēvārap Patikam: Ēḷām Tirumurai, Mutal Pakuti (Seventh Tirumurai, Part 1), verses 1–31 (patikams 7.001–7.003). Etext by Dr. Thomas Malten and colleagues, Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne; Tamil script conversion by Mani Manivannan; proof-reading by P.K. Ilango; web version by Dr. K. Kalyanasundaram. Distributed freely by Project Madurai (PM0207), projectmadurai.org. Unicode Tamil script.
🌲