All days unspoken of Him are days unborn.
by Tirunavukkarasar (Appar)
Tirunavukkarasar (c. 7th century CE), known as Appar ("Father"), is one of the three great Nayanmars whose hymns form the Tevaram. The Sixth Tirumurai is the last of his three collections — the third in the canonical sequence of Tirumurai 4, 5, and 6 — and contains 135 patikams (hymn-groups). Where the Fourth Tirumurai opens with the ecstasy of homecoming and the Fifth with the anguish of separation, the Sixth is the most varied in tone and form: confession, praise, pilgrimage, theological argument, and the serene cataloguing of sacred shrines. The collection traverses the full landscape of Tamil Shaiva geography, from the Kāveri delta to the far south, from Mylapore to Kailāsa. Many patikams return again and again to Chidambaram — the Temple, Kōyil — whose golden hall (Ciṟṟampalam) is the axis around which the Sixth Tirumurai turns.
The Periya Tiruttāṇḍakam (Great Sacred Tāṇḍakam) and Pukka Tiruttāṇḍakam (Entered Sacred Tāṇḍakam) that open this collection both address Chidambaram and share its gravity. The tāṇḍakam is a longer verse form with eight half-lines per verse, allowing Appar to pile up epithets, attributes, mythological allusions, and shrine-names in long, cumulative waves. The refrain anchors each wave. The two Chidambaram patikams that open the Sixth Tirumurai establish the whole collection's center of gravity before the wandering begins.
Patikam 6.001 — Kōyil (Chidambaram)
பெரியதிருத்தாண்டகம் — Periya Tiruttāṇḍakam, the Great Sacred Tāṇḍakam. 10 verses. Refrain: "Lord of Perumpaṟṟapuliyūr — / all days unspoken of Him are days unborn" (பெரும்பற்றப் புலியூரானைப் / பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே). Perumpaṟṟapuliyūr is Chidambaram's ancient name — the city of the great tiger, Nataraja's dancing ground. The Ciṟṟampalam within it is the golden hall where He dances. Each verse varies the closing epithet: "the Great One," "the Great Companion," "the Great Fruit," "the Great Worthy One," "the Great Substance" — the refrain changes its first word but keeps its last.
6.001.1
The Rare One who dwells in the minds of the pure,
within the depths of the sacred Veda —
the Atom, the Principle no one can know,
honey and milk and blazing light,
Lord of the gods — who encompasses Vishnu and Brahma,
fire and wind and the roaring sea and the great mountain —
who pervades them all and stands as the Great One,
Lord of Perumpaṟṟapuliyūr:
all days unspoken of Him are days unborn.
6.001.2
The Learned One, Him of the Ganga-swept matted locks,
who dwells at Valaṉcuḻi where the Kāveri circles —
who gives grace to the destitute, the weary,
who enters Ārūr — did we ever truly know Him?
None anywhere is His equal;
the gods bow without ceasing in worship and praise.
Lord of Perumpaṟṟapuliyūr:
all days unspoken of Him are days unborn.
6.001.3
Girdled in the flayed hide of the black deer,
his anklets ringing as he moves,
holding fire in hand, those mighty shoulders
swaying in the dance beneath the growing moon —
his gaze gentle as a deer's,
the noble-faced Goddess seated watching,
the host of gods bowing their crowns —
He who dances, the Great Lord of Perumpaṟṟapuliyūr:
all days unspoken of Him are days unborn.
6.001.4
Father whom great ascetics worship and praise,
Great Lord of the immortals, Lord Araṉ —
Son who granted the immortality-medicine,
grace given to the gods —
who is the surging sea and the great mountain,
earth and sky and the shining stars,
the eight directions, the three great lights and all else:
the Great Worthy One, Lord of Perumpaṟṟapuliyūr —
all days unspoken of Him are days unborn.
6.001.5
The Rare Companion, who takes away the suffering of His devotees —
the Rare Medicine, who appeared within this wide world —
for those who release companions in grief, kinsmen, attachments,
who turn the senses inward,
who give up the pleasures of beautiful beds
and set the world aside to contemplate Him alone —
always the Great Companion, Lord of Perumpaṟṟapuliyūr:
all days unspoken of Him are days unborn.
6.001.6
Who shares His side with She whose speech is sweet as sugarcane,
whose form is like a mountain of hard diamonds,
who wears the budding koṉṟai in full flower —
who is Himself the Vedas and the six sciences —
the flame-shoot at Ārūr in the south,
surrounded by fragrant groves loud with bees,
the unwavering lamp, the great Substance:
Lord of Perumpaṟṟapuliyūr —
all days unspoken of Him are days unborn.
6.001.7
The fruit that comes — who is the sound of seven strings,
the arrow as the gods strained the mountain for a bow,
the Father who strung it to burn the asuras' citadels,
who drank the poison of the churning sea —
the great fruit in the hearts of those who have renounced,
whose minds do not waver at the sidelong glance
of women with bee-dark hair:
Lord of Perumpaṟṟapuliyūr —
all days unspoken of Him are days unborn.
6.001.8
The cloud-dark One who wears the doubled hide,
the Ekampa of beautiful, fragrant Kāñci —
dear to any devotee,
limitless, unknowable even to the gods —
who dances while earth and heaven bow,
the supreme Light, the Supreme One,
Him of unnumbered names, Lord of Perumpaṟṟapuliyūr:
all days unspoken of Him are days unborn.
6.001.9
Who wears the not-yet-full milk-white moon,
the First One who is Himself the three worlds —
who destroyed the triple cities of His enemies,
blazing light and emerald, honey and milk —
the Beautiful Youth who abides at Kuṟṟālam,
who can dance the great dance,
the King who holds Wisdom:
Lord of Perumpaṟṟapuliyūr —
all days unspoken of Him are days unborn.
6.001.10 (phala śruti)
When cloud-lustrous Māl and lotus-throned Ayaṉ
could not find His form —
He stood as a column of magnificent blazing fire,
the ancient Light who clears the mind's confusion,
the beautiful Light who surpasses earth and sky,
heaven and the seven worlds,
standing beyond the very cosmos itself:
the Great Light, Lord of Perumpaṟṟapuliyūr —
all days unspoken of Him are days unborn.
Patikam 6.002 — Kōyil (Chidambaram)
புக்கதிருத்தாண்டகம் — Pukka Tiruttāṇḍakam, the Entered Sacred Tāṇḍakam. 11 verses. Refrain: "Into Puḷiyūr's Ciṟṟampalam they entered" (புலியூர்ச்சிற்றம்பலமே புக்கார் தாமே). The "they" is Shiva and His host — or rather Shiva by His many names, at His many shrines, culminating always here. Each verse lists shrines or attributes or myths, and the same refrain declares: all roads run into Chidambaram's golden hall. The closing verse (11) shifts to a devotee's excited announcement: "We saw them — go and see!"
6.002.1
From Mayilāppu's mansion streets where clouds brush the moon,
from Marukal, from the steep peaks of Koṅku,
from Kuṟṟālam and from Kuṭamūkku —
gone to Koḷḷampūtūr where He knew no resting place —
from many days at Dharmapura,
from Takkāḷūr —
adorned in billowing white ash, His host around Him:
into Puḷiyūr's Ciṟṟampalam they entered.
6.002.2
Our Lord who ties a serpent for His belt —
from Naṉipaḷḷi to Nalūr,
dwelling the full day at Pāsūr,
twelve days where Vedas and sacrificial smoke rise without ceasing,
seven days at wide-watered Miḻalai —
who became both pleasure and the truest Substance:
into Puḷiyūr's Ciṟṟampalam they entered.
6.002.3
Who spread wide renunciation it seems,
who holds the pure moon and the serpent it seems,
who showed martial fury and pierced the triple citadel it seems,
who is Himself mantra and tantra it seems —
Araṉ who on that day beneath the banyan
revealed Dharma to the pure —
dancing fire in the cremation ground, His host around:
into Puḷiyūr's Ciṟṟampalam they entered.
6.002.4
Sharing His side with She of the full forest-laden breasts,
battle-axe in hand, dancing in the cremation ground —
of glorious Tiruvāñciyam, cool fields and ocean walls,
of Thirunallāru —
whose throat is dark as rain clouds,
whose bright third eye burned Desire to ash,
who drank the ocean's poison, mounting the battle-bull:
into Puḷiyūr's Ciṟṟampalam they entered.
6.002.5
Crowned with dark, fragrant koṉṟai,
skull in hand, the gaṇas singing —
wandering on alms that townspeople offer,
the One Supreme —
God of gods whose glorious anklets are worshipped,
who dwells at the sacred root shrine of Ārūr —
mounting the battle-ready bull, His host around:
into Puḷiyūr's Ciṟṟampalam they entered.
6.002.6
Earringed, bearing the khaṭvāṅga,
of great Kailāsa, of Kāroṇam —
seemingly without elders among the ancient,
Himself both beginning and end it seems —
who on that day burned the body of Desire
while women rejoiced:
today, matted hair flowing, His host around:
into Puḷiyūr's Ciṟṟampalam they entered.
6.002.7
For those who die and for those who never die,
for the gods — going and standing as the One —
for those who are born and for those never born,
standing to proclaim His own greatness —
in the minds of those who have forgotten, He seemingly never dwells —
the Battle-Axe Wealthy One who abides at Maṟaikkāḍu,
His locks streaming behind, His host grasping around:
into Puḷiyūr's Ciṟṟampalam they entered.
6.002.8
Wearing a garland of white skulls and bones,
adorned with cool koṉṟai blooms,
mounting the killer bull, wrapped in the hide of a raging elephant,
holding fire in hand, dweller of forests —
the Wealthy One of Neyttāṉam, where tall mansions
brush the white moon and rich fields surround —
bearing a skull of flesh, His spirits gathering:
into Puḷiyūr's Ciṟṟampalam they entered.
6.002.9
A simple loincloth, white sacred thread across the chest —
"Did you see Śaṅkara? We saw Him this day!"
Leaping astride the white bull, carrying something
in a skull — what is it? —
coming here, my white bangles and all,
taken and taken at dusk from Maṇiyārūr —
the jewel-lamp extinguished, the spirits grasping:
into Puḷiyūr's Ciṟṟampalam they entered.
6.002.10
While good people glorify His feet,
sitting to remove the sorrows of those who serve with devotion —
Lord Īśa, master over seven births,
reciting the Vedas, bearing a lute,
mounting the bull, singer of Vedic songs,
tiger skin girt, His spirits surrounding:
into Puḷiyūr's Ciṟṟampalam they entered.
6.002.11 (phala śruti)
In silk and hide, a serpent bound —
Bhagavan — the gaṇas circling, dancing Naṭṭam,
holding fire — at Thillai's Ciṟṟampalam
we saw them this very day:
the resplendent trident! the white sacred thread!
what He recites — the Veda itself! the lute!
the khaṭvāṅga in hand — go and see
our Kapāli of the venom-dark throat!
Colophon
Translated from Classical Tamil by Míng (translator-08), Good Works Translation, NTAC + Claude Sonnet 4.6, 2026-04-25.
Source: Project Madurai PM0192, Unicode HTML — Tirunavukkarasar Tevaram, Sixth Tirumurai Part 1 (verses 1–508), prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues (University of Cologne), with proof-reading by P. K. Ilango; web version by Dr. K. Kalyanasundaram. Staged at Tulku/Tools/tamil/tevaram_pm0192.html.
Two patikams translated: 6.001 (10 verses, Kōyil/Chidambaram, Periya Tiruttāṇḍakam), 6.002 (11 verses, Kōyil/Chidambaram, Pukka Tiruttāṇḍakam). Total: 21 verses. First free English translation of these patikams.
No English translation of Appar's Sixth Tirumurai was consulted. Translation derived independently from the Classical Tamil. The Kingsbury & Phillips (1921) Tevaram selection was not consulted. Blood Rule observed.
Form note: The tāṇḍakam verses each contain eight half-lines (four long lines) in the source. The HTML marks the second half of each long line with a hanging indent (dd element). In translation, these are rendered as consecutive free verse lines following the breath of the original. The refrain of 6.001 varies its opening epithet (the Great One, the Great Companion, the Great Fruit, etc.) while keeping the closing formula constant — this variation is preserved.
Continuation: Next translator should begin at patikam 6.003 (திருவீரட்டானம் — ஏழைத்திருத்தாண்டகம், verses 22–32, anchor <a name="dt6003">) and continue through PM0192 (patikams 6.001–6.050, verses 1–508). Append new patikams to this file and update the Colophon scope and Source Text section. See Target T-0211 (Sixth Tirumurai Part 2) in the queue for PM0193. Source file confirmed accessible at Tulku/Tools/tamil/tevaram_pm0192.html.
🌲
Source Text
Tamil original, Project Madurai PM0192. Tirunavukkarasar Tevaram, Sixth Tirumurai. Verses 1–21 (Patikams 6.001–6.002).
6.001 — கோயில் (பெரியதிருத்தாண்டகம்)
திருச்சிற்றம்பலம்
அரியானை அந்தணர்தஞ் சிந்தை யானை
அருமறையி னகத்தானை அணுவை யார்க்குந்
தெரியாத தத்துவனைத் தேனைப் பாலைத்
திகழொளியைத் தேவர்கள்தங் கோனை மற்றைக்
கரியானை நான்முகனைக் கனலைக் காற்றைக்
கனைகடலைக் குலவரையைக் கலந்து நின்ற
பெரியானைப் பெரும்பற்றப் புலியூ ரானைப்
பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே. 6.1.1
கற்றானைக் கங்கைவார் சடையான் றன்னைக்
காவிரிசூழ் வலஞ்சுழியுங் கருதி னானை
அற்றார்க்கும் அலந்தார்க்கும் அருள்செய் வானை
ஆரூரும் புகுவானை அறிந்தோ மன்றே
மற்றாருந் தன்னொப்பா ரில்லா தானை
வானவர்க ளெப்பொழுதும் வணங்கி யேத்தப்
பெற்றானைப் பெரும்பற்றப் புலியூ ரானைப்
பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே. 6.1.2
கருமானின் உரியதளே உடையா வீக்கிக்
கனைகழல்கள் கலந்தொலிப்ப அனல்கை யேந்தி
வருமானத் திரள்தோள்கள் மட்டித் தாட
வளர்மதியஞ் சடைக்கணிந்து மானேர் நோக்கி
அருமான வாண்முகத்தா ளமர்ந்து காண
அமரர்கணம் முடிவணங்க ஆடு கின்ற
பெருமானைப் பெரும்பற்றப் புலியூ ரானைப்
பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே. 6.1.3
அருந்தவர்கள் தொழுதேத்தும் அப்பன் றன்னை
அமரர்கள்தம் பெருமானை அரனை மூவா
மருந்தமரர்க் கருள்புரிந்த மைந்தன் றன்னை
மறிகடலுங் குலவரையும் மண்ணும் விண்ணுந்
திருந்தொளிய தாரகையுந் திசைக ளெட்டுந்
திரிசுடர்கள் ஓரிரண்டும் பிறவு மாய
பெருந்தகையைப் பெரும்பற்றப் புலியூ ரானைப்
பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே. 6.1.4
அருந்துணையை அடியார்தம் அல்லல் தீர்க்கும்
அருமருந்தை அகல்ஞாலத் தகத்துள் தோன்றி
வருந்துணையுஞ் சுற்றமும் பற்றும் விட்டு
வான்புலன்கள் அகத்தடக்கி மடவா ரோடும்
பொருந்தணைமேல் வரும்பயனைப் போக மாற்றிப்
பொதுநீக்கித் தனைநினைய வல்லோர்க் கென்றும்
பெருந்துணையைப் பெரும்பற்றப் புலியூ ரானைப்
பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே. 6.1.5
கரும்பமரும் மொழிமடவாள் பங்கன் றன்னைக்
கனவயிரக் குன்றனைய காட்சி யானை
அரும்பமரும் பூங்கொன்றைத் தாரான் றன்னை
அருமறையோ டாறங்க மாயி னானைச்
சுரும்பமருங் கடிபொழில்கள் சூழ்தென் னாரூர்ச்
சுடர்க்கொழுந்தைத் துளக்கில்லா விளக்கை மிக்க
பெரும்பொருளைப் பெரும்பற்றப் புலியூ ரானைப்
பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே. 6.1.6
வரும்பயனை எழுநரம்பி னோசை யானை
வரைசிலையா வானவர்கள் முயன்ற வாளி
அரும்பயஞ்செ யவுணர்புர மெரியக் கோத்த
அம்மானை அலைகடல்நஞ் சயின்றான் றன்னைச்
சுரும்பமருங் குழல்மடவார் கடைக்கண் நோக்கிற்
துளங்காத சிந்தையராய்த் துறந்தோ ருள்ளப்
பெரும்பயனைப் பெரும்பற்றப் புலியூ ரானைப்
பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே. 6.1.7
காரானை ஈருரிவைப் போர்வை யானைக்
காமருபூங் கச்சியே கம்பன் றன்னை
ஆரேனு மடியவர்கட் கணியான் றன்னை
அமரர்களுக் கறிவரிய அளவி லானைப்
பாரோரும் விண்ணோரும் பணிய நட்டம்
பயில்கின்ற பரஞ்சுடரைப் பரனை எண்ணில்
பேரானைப் பெரும்பற்றப் புலியூ ரானைப்
பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே. 6.1.8
முற்றாத பால்மதியஞ் சூடினானை
மூவுலகுந் தானாய முதல்வன் றன்னைச்
செற்றார்கள் புரமூன்றுஞ் செற்றான் றன்னைத்
திகழொளியை மரகதத்தைத் தேனைப் பாலைக்
குற்றாலத் தமர்ந்துறையுங் குழகன் றன்னைக்
கூத்தாட வல்லானைக் கோனை ஞானம்
பெற்றானைப் பெரும்பற்றப் புலியூ ரானைப்
பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே. 6.1.9
காரொளிய திருமேனிச் செங்கண் மாலுங்
கடிக்கமலத் திருந்தயனுங் காணா வண்ணஞ்
சீரொளிய தழற்பிழம்பாய் நின்ற தொல்லைத்
திகழொளியைச் சிந்தைதனை மயக்கந் தீர்க்கும்
ஏரொளியை இருநிலனும் விசும்பும் விண்ணும்
ஏழுலகுங் கடந்தண்டத் தப்பால் நின்ற
பேரொளியைப் பெரும்பற்றப் புலியூ ரானைப்
பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே. 6.1.10
திருச்சிற்றம்பலம்
6.002 — கோயில் (புக்கதிருத்தாண்டகம்)
திருச்சிற்றம்பலம்
மங்குல் மதிதவழும் மாட வீதி
மயிலாப்பி லுள்ளார் மருக லுள்ளார்
கொங்கிற் கொடுமுடியார் குற்றா லத்தார்
குடமூக்கி லுள்ளார்போய்க் கொள்ளம் பூதூர்த்
தங்கு மிடமறியார் சால நாளார்
தரும புரத்துள்ளார் தக்க ளூரார்
பொங்குவெண் ணீறணிந்து பூதஞ் சூழப்
புலியூர்ச்சிற் றம்பலமே புக்கார் தாமே. 6.2.1
நாக மரைக்கசைத்த நம்ப ரிந்நாள்
நனிபள்ளி யுள்ளார்போய் நல்லூர்த் தங்கிப்
பாகப் பொழுதெல்லாம் பாசூர்த் தங்கிப்
பரிதி நியமத்தார் பன்னி ருநாள்
வேதமும் வேள்விப் புகையு மோவா
விரிநீர் மிழலை எழுநாள் தங்கிப்
போகமும் பொய்யாப் பொருளு மானார்
புலியூர்ச்சிற் றம்பலமே புக்கார் தாமே. 6.2.2
துறங்காட்டி யெல்லாம் விரித்தார் போலுந்
தூமதியும் பாம்பு முடையார் போலும்
மறங்காட்டி மும்மதிலு மெய்தார் போலும்
மந்திரமுந் தந்திரமுந் தாமே போலும்
அறங்காட்டி அந்தணர்க்கன் றால நீழல்
அறமருளிச் செய்த அரனா ரிந்நாள்
புறங்காட் டெரியாடிப் பூதஞ் சூழப்
புலியூர்ச்சிற் றம்பலமே புக்கார் தாமே. 6.2.3
வாரேறு வனமுலையாள் பாக மாக
மழுவாள்கை யேந்தி மயானத் தாடிச்
சீரேறு தண்வயல்சூழ் ஓத வேலித்
திருவாஞ்சி யத்தார் திருநள் ளாற்றார்
காரேறு கண்டத்தார் காமற் காய்ந்த
கண்விளங்கு நெற்றியார் கடல்நஞ் சுண்டார்
போரேறு தாமேறிப் பூதஞ் சூழப்
புலியூர்ச்சிற் றம்பலமே புக்கார் தாமே. 6.2.4
காரார் கமழ்கொன்றைக் கண்ணி சூடிக்
கபாலங்கை யேந்திக் கணங்கள் பாட
ஊரா ரிடும்பிச்சை கொண்டு ழலும்
உத்தம ராய்நின்ற ஒருவ னார்தாஞ்
சீரார் கழல்வணங்குந் தேவ தேவர்
திருவாரூர்த் திருமூலத் தான மேயார்
போரார் விடையேறிப் பூதஞ் சூழப்
புலியூர்ச்சிற் றம்பலமே புக்கார் தாமே. 6.2.5
காதார் குழையினர் கட்டங் கத்தார்
கயிலாய மாமலையார் காரோ ணத்தார்
மூதாயர் மூதாதை யில்லார் போலும்
முதலு மிறுதியுந் தாமே போலும்
மாதாய மாதர் மகிழ வன்று
மன்மதவேள் தன்னுடலங் காய்ந்தா ரிந்நாட்
போதார் சடைதாழப் பூதஞ் சூழப்
புலியூர்ச்சிற் றம்பலமே புக்கார் தாமே. 6.2.6
இறந்தார்க்கு மென்றும் இறவா தார்க்கும்
இமையவர்க்கும் ஏகமாய் நின்று சென்று
பிறந்தார்க்கு மென்றும் பிறவா தார்க்கும்
பெரியான்றன் பெருமையே பேச நின்று
மறந்தார் மனத்தென்றும் மருவார் போலும்
மறைக்காட் டுறையும் மழுவாட் செல்வர்
புறந்தாழ் சடைதாழப் பூதஞ் பற்றப்
புலியூர்ச்சிற் றம்பலமே புக்கார் தாமே. 6.2.7
குலாவெண் டலைமாலை யென்பு பூண்டு
குளிர்கொன்றைத் தாரணிந்து கொல்லே றேறிக்
கலாவெங் களிற்றுரிவைப் போர்வை மூடிக்
கையோ டனலேந்திக் காடு றைவார்
நிலாவெண் மதியுரிஞ்ச நீண்ட மாடம்
நிறைவயல்சூழ் நெய்த்தான மேய செல்வர்
புலால்வெண் டலையேந்திப் பூதஞ் சூழப்
புலியூர்ச்சிற் றம்பலமே புக்கார் தாமே. 6.2.8
சந்தித்த கோவணத்தர் வெண்ணூல் மார்பர்
சங்கரனைக் கண்டீரோ கண்டோ மிந்நாள்
பந்தித்த வெள்விடையைப் பாய வேறிப்
படுதலையி லென்கொலோ ஏந்திக் கொண்டு
வந்திங்கென் வெள்வளையுந் தாமு மெல்லாம்
மணியாரூர் நின்றந்தி கொள்ளக் கொள்ளப்
பொன்றி மணிவிளக்குப் பூதம் பற்றப்
புலியூர்ச்சிற் றம்பலமே புக்கார் தாமே. 6.2.9
பாதங்கள் நல்லார் பரவி யேத்தப்
பத்திமையாற் பணிசெய்யுந் தொண்டர் தங்கள்
ஏதங்கள் தீர இருந்தார் போலும்
எழுபிறப்பும் ஆளுடைய ஈச னார்தாம்
வேதங்க ளோதியோர் வீணை யேந்தி
விடையொன்று தாமேறி வேத கீதர்
பூதங்கள் சூழப் புலித்தோல் வீக்கிப்
புலியூர்ச்சிற் றம்பலமே புக்கார் தாமே. 6.2.10
பட்டுடுத்துத் தோல்போர்த்துப் பாம்பொன் றார்த்துப்
பகவனார் பாரிடங்கள் சூழ நட்டஞ்
சிட்டராய்த் தீயேந்திச் செல்வார் தம்மைத்
தில்லைச்சிற் றம்பலத்தே கண்டோ மிந்நாள்
விட்டிலங்கு சூலமே வெண்ணூ லுண்டே
ஓதுவதும் வேதமே வீணை யுண்டே
கட்டங்கங் கையதே சென்று காணீர்
கறைசேர் மிடற்றெங் கபாலி யார்க்கே. 6.2.11
திருச்சிற்றம்பலம்
திருநாவுக்கரசு சுவாமிகள் அருளிய தேவாரம் — ஆறாம் திருமுறை, பதிகங்கள் 6.001–6.002. Project Madurai PM0192.
🌲