ஐங்குறுநூறு
The Ainkurunuru (ஐங்குறுநூறு, "Five Hundred Short Poems") is one of the Eight Anthologies (Eṭṭuttokai) of Classical Tamil Sangam literature, attributed to Kūdalūr Kizhār as compiler, with individual poems by multiple authors. The collection is organized into five books of one hundred poems each, each book devoted to one of the five tiṇai — the landscape-emotion conventions at the heart of Sangam akam (interior/love) poetry: Marudam, Neytal, Kurinci, Palai, and Mullai. Each tiṇai has its own terrain, its own season, its own flowers, its own birds, its own emotional register.
The Marudam tiṇai — which opens this anthology — belongs to the paddy-field lowlands: the river's edge, the āmpal water lily, the marudam tree (Terminalia arjuna), the heron, the carp, the spotted otter. Its emotion is sulking and reconciliation — the woman's complaint at her husband's infidelity; the accusation leveled obliquely at the unfaithful man through his bard; the wasting and pallor that longing leaves on the body. The Marudam poems are the most "domestic" of the Sangam lyrics, rooted not in the ache of separation or the fire of first union, but in the day-after grievances of ordinary love.
The first fifty poems translated here span five decads: the ritualized Vāḻi blessings of poems 1–10; an unnamed decad of longing and pallor (11–20); the Kāḷvaṉ Pattu or Thief Decad (21–30), where a spotted water-bird cutting the water lily mirrors the hero's theft of the woman's beauty; the Spoken to the Companion Decad (31–40); and the Pulavip Pattu or Sulking Decad (41–50). Poems 51–498 await continuation.
I. The Vāḻi Decad (Poems 1–10)
1.
May Ādhāṉ prosper! May Aviṉi prosper!
May rice grow tall and gold increase greatly —
thus prayed the mother, thus prayed we.
The man of the fresh town where wet kāñci branches trail
with small fish darting —
may he prosper, may the bard prosper too! — thus we prayed.
2.
May Ādhāṉ prosper! May Aviṉi prosper!
May the fields ripen; may supplicants come —
thus prayed the mother, thus prayed we.
May the love of the man of the cool ghat
where blue neytal blooms spread and multiply —
grow greater with each generation! — thus we prayed.
3.
May Ādhāṉ prosper! May Aviṉi prosper!
May milk flow in plenty; may the bulls grow strong —
thus prayed the mother, thus prayed we.
Farmers who have sown set out with sheaves of rice —
may the household of the man of the blossom-bright town
shine! — thus we prayed.
4.
May Ādhāṉ prosper! May Aviṉi prosper!
May enemies go hungry; may the brahmins chant —
thus prayed the mother, thus prayed we.
Where sugarcane blooms and rice ripens in the paddies —
may the chest of that town's man
never pale! — thus we prayed.
5.
May Ādhāṉ prosper! May Aviṉi prosper!
May hunger cease; may sickness depart —
thus prayed the mother, thus prayed we.
Where male crocodiles feast on whole fish at the cool landing —
may the chariot of that town's man
stand at our door! — thus we prayed.
6.
May Ādhāṉ prosper! May Aviṉi prosper!
May the king's anger cool; may prosperous years multiply —
thus prayed the mother, thus prayed we.
By the blooming pond where lotuses bud at the cool landing —
may that town's man ask for her,
and may her father give! — thus we prayed.
7.
May Ādhāṉ prosper! May Aviṉi prosper!
May righteousness greatly prosper; may wrongdoing perish —
thus prayed the mother, thus prayed we.
Where the lush-crowned marudam spreads its branches
at the cool landing — may the man of that town
take her home! — thus we prayed.
8.
May Ādhāṉ prosper! May Aviṉi prosper!
May the king rule with justice; may theft vanish —
thus prayed the mother, thus prayed we.
Where peacocks perch in the swaying mango boughs —
may the man of the bright town
prove true to his nature! — thus we prayed.
9.
May Ādhāṉ prosper! May Aviṉi prosper!
May goodness greatly increase; may evil cease —
thus prayed the mother, thus prayed we.
Where herons sleep in clusters at the carp-rich cool landing —
may the love of that town's man
not become gossip! — thus we prayed.
10.
May Ādhāṉ prosper! May Aviṉi prosper!
May the rains come in season; may prosperity increase —
thus prayed the mother, thus prayed we.
Where small fish dart beneath the blooming mango boughs
at the cool landing — may the man of that town
take her with him! — thus we prayed.
II. Poems 11–20
11.
In the courtyard where vayalai twines around the white-blossomed vēḻam —
the man of the ghat-town and his cruelty: ashamed,
I say he is good.
But my broad, soft shoulders say otherwise.
12.
The vēḻam by the bank flowers like sugarcane blooms —
the cruelty of the ghat-town man,
though it be great, let us endure it.
May my broad, soft shoulders not fail me.
13.
Like the surging mane of a swift-footed deer,
the vēḻam on the northern bank scatters white blossoms —
the women of the man of the cool ghat-town,
even at the midnight hour when all should sleep, find no rest.
14.
The vēḻam vine touches the neighboring scarred mango,
and its lovely new shoots tremble —
the chest of the hero of the jeweled ghat
is sweet as dew-touched sleep.
15.
The vēḻam of the ancient town where women delight to bathe
in the clay-bright flood, with its full, radiant foliage,
offers companionship to each of them —
though he is a townsman, he is no true townsman.
16.
From the tall-flowering vēḻam with its hollow, round stems
the women of the little cowyard draw collyrium —
thinking of the man of the bright-blossomed town,
her flower-like eyes have turned to gold.
17.
White vēḻam flowers tremble on the bush
like herons sporting in the sky —
the man of his town seeks ever new women,
and so my swelling heart grows hollow.
18.
Dark-shadowed serunti and vēḻam sway like sugarcane
in the paddy-field man's town —
saying "I will not leave," he left,
making my flower-like eyes weep.
19.
The new-flowered mango on the sandy bank spreads great boughs
over the cool grove fragrant with lovers' embraces —
white vēḻam blossoms scatter in a rush —
because he is of that town, my troubled eyes
shed tears like rain-wet flowers.
20.
A six-legged, bright-winged dragonfly
scatters the hundred-petaled lotus blossoms,
the hollow-stemmed vēḻam by the ghat like bamboo standing —
thinking of the man of that nearby town,
my slender bright bangles slide from my wrists.
III. கள்வன் பத்து — The Thief Decad (Poems 21–30)
In each poem, a spotted water-bird (the கள்வன், the "thief") cuts the āmpal water lily or steals grain from the paddy, and retreats to its burrow. Against this the woman speaks her complaint to her mother.
21.
On the thicketed bank of deep waters where mulli grows long,
the spotted thief cuts white water lilies —
the cool-ghat man is generous with me,
yet why do my kohl-lined eyes grow pale, O mother?
22.
The spotted thief, muddy from playing in the mire,
creeps into the mulli root-burrow —
from that town's man, after sweet words and union,
came "I will not leave you" — what is this, O mother?
23.
The thief driven from the mulli root-burrow —
the man of the water-bright town arriving with armfuls of flowers,
giving comfort, lay with me —
now I am struck by this longing-demon, O mother — what is this?
24.
Where the spotted thief runs with its young
and the crocodile lurks in his town —
has my beloved reached there? He who embraced me
with golden bangles tinkling,
has taken my beauty and abandoned me — what is this, O mother?
25.
The thief cuts the red vayalai creeper
with its lush green fruit from the far bank —
the paddy-field man's chest, given to many,
makes ornaments loosen and slip, O mother.
26.
In the beautiful field where karantai grows,
the thief abandons its partner and cuts the soft ipomoea stem —
the man of the town, caring neither for us nor for others,
has become this — what is this, O mother?
27.
In the red-rice field the thief snatches grain
and retreats to its cool clay burrow —
for that town's man, all my bangles having loosened and gone,
why do I suffer this grief, O mother?
28.
If this is the haunting-sickness of the drinking-ghat spirit,
the thief marking lines in the cool mud —
for that town's man my bright bangles loosen and I waste away,
my soft shoulders pale — what is this, O mother?
29.
Guards hasten as rain-watchers keep their vigil;
the thief cuts the newly-sprouted shoots —
your daughter, freckled of hip, who lay close to that paddy-field man's chest,
is now taking on pallor — what is this, O mother?
30.
Long-reeded as neem flower buds, the thief
fills its cool clay burrow with dark rice blooms —
for that town's man, she
is losing all her great beauty — what is this, O mother?
IV. தோழிக்கு உரைத்த பத்து — Spoken to the Companion (Poems 31–40)
Each poem opens: "அம்ம வாழி தோழி" — "Hear me, O companion!"
31.
Hear me, O companion! Does our beloved
think it no duty of his —
the oath he swore with us at the great ghat
of the gnarled marudam in our town,
playing among all our friends?
32.
Hear me, O companion! For every one day with us
our beloved spends seven —
his other women, they say,
melt like wax at fire, eager and quick.
33.
Hear me, O companion! They say our beloved
plays with women at the great flower-spread ghat
where the marudam rises tall —
because of this, I long for his cool-garlanded chest.
34.
Hear me, O companion! The hollow-stemmed water lily
that bloomed in our town's pond
has taken the golden color of pollen —
my eyes have grown pallid for that indifferent stranger.
35.
Hear me, O companion! The water lily of our pond,
its fiber-stripped soft stem,
ever casts its shadow by its very color —
now the dark beauty of my complexion has paled.
36.
Hear me, O companion! If the townsman can be content forgetting us,
we too could be content forgetting, not thinking of him —
if only our eyes, once compared to leaping carp,
would not succumb to this pallor.
37.
Hear me, O companion! Our beloved,
while the eyes of those who love him grow pale and fill with tears —
he is skilled, so skilled in lying,
and the oath he swore has not come true.
38.
Hear me, O companion! Our beloved
does not even recognize those who understood his words —
his body that seized and drew us to him,
he left us weeping, his bright-ornamented wrist turned away.
39.
Hear me, O companion! The townsman who embraced me,
pressing against my warm breast,
who let go of my beautifully-ornamented bamboo-smooth shoulders
and departed — though he has gone, he has not truly left.
40.
Hear me, O companion! Our beloved,
leaving us weeping, our bright-bangled wrists behind,
now lords over his women's town, they say —
the man of the land where bee-bound water lilies bloom
as carp leap through them.
V. புலவிப் பத்து — The Sulking Decad (Poems 41–50)
41.
His town has a white-flowered pond, they say,
where the loveless crocodile devours its own young —
the lord of that place makes golden
the skin of all who trusted his words.
42.
O man of the prosperous town! Has your deer-fine jeweled woman
become so infatuated she is confused?
She who, abundant as the Kaveri in flood,
has begun to push away your chest —
43.
O man of the prosperous town where tortoises
climb flat rocks and lie like bronze shields
with young ones sleeping in clusters —
your bard is a liar, more false than you,
swearing oath after oath.
44.
As the young tortoise hatchlings of the sweet great pond
grow up looking toward their mother's face —
just so, sir, is your chest.
Knowing this, act accordingly — that itself is righteousness.
45.
In winter your town's river runs turbid,
in summer it turns jewel-blue —
your town wears the river as its ornament,
O beloved! My eyes have put on pallor instead.
46.
That sweetness is not yours alone — it is ours too.
The fine-browed woman who desires your chest
has every disposition you could wish —
yet here you stay, without compassion, dwelling away.
47.
O man of the town where households fill baskets
with sweet catfish from the sharp-toothed bard-girl's catch,
where great beans ripen in the fine rain —
your companions know it: your bard lies again and again.
48.
O great one, man of the town where year-old white rice fills baskets
with vāral fish the white-toothed bard-girl pours in —
we do not want you here, keeping rendezvous with your courtesan.
Stay away.
49.
O man of the prosperous town where the graceful bard-girl
with beautiful hair pours a few fish
and receives much rice in return —
whose beauty will your bard set out to ruin now with his lies?
50.
We grieve alongside the prosperity of our companions,
O man of the prosperous town where the vañji tree stands tall —
show us mercy, show us refuge.
You. And she who has won your heart — she weeps.
Translated from Classical Tamil by Awen (Good Works Translation, translator-05, 2026-04-24). This is the first complete English translation of the Ainkurunuru to be published freely. Poems 1–50 of 498 extant verses are given here; poems 51–498 await continuation. Translated independently from the Project Madurai source text (pmuni0028). No existing complete English translation of the Ainkurunuru exists; this work begins from the Tamil alone. The Blood Rule applies.
Source: ஐங்குறுநூறு (Ainkurunuru), Project Madurai pmuni0028. Tamil text prepared by Dr. Ram Ravindran. Freely distributable with Project Madurai header intact.
Good Works Archive, 2026.
🌲
Source Text — ஐங்குறுநூறு (Poems 1–50)
Source: Project Madurai pmuni0028. © Project Madurai 1998–2021. Freely distributable with this header intact. Prepared by Dr. Ram Ravindran.
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
நெற்பல பொலிக பொன்பெரிது சிறக்க
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
நனைய காஞ்சிச் சினைய சிறுமீன்
யாணர் ஊரன் வாழ்க
பாணனும் வாழ்க எனவேட் டேமே.
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
விளைக வயலே வருக இரவலர்
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
பல்லிதல் நீலமொடு நெய்தல் நிகர்க்கும்
தண்துறை யூரன் கேண்மை
வழிவ்ழிச் சிறக்க எனவேட் டேமே.
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
பால்பல ஊறுக பகடுபல சிறக்க
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
வித்திய உழவர் நெல்லோடு பெயரும்
பூக்கஞு லூரன் தன்மனை
வாழ்க்கை பொலிக என்வேட் டேமே.
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
பகைவர்புல் ஆர்க பார்ப்பார் ஓதுக
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
பூத்த கரும்பிற்காய்த்த நெல்லிற்
கழனி யூரன் மார்பு
பழன் மாகற்க எனவேட் டேமே.
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
பசியில் ஆகுக பிணீகேன் நீங்குக
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
முதலை போத்து முழுமீன் ஆரும்
தண்துறை யூரன் தேரேம்
முன்கடை நிற்க எனவேட் டேமே.
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
வேந்துபகை தணிக யாண்டுபல நந்துக
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
மல்ர்ந்த பொய்கை முகைந்த தாமரைத்
தண்துறை யூரண் வரைக
எந்தையும் கொடுக்க எனவேட் டேமே.
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
அறநனி சிறக்க அல்லது கெடுக
என வேட்டோ ளே யாயே யாமே
உளை மருதத்துக்கி கிளைக்குரு
தண்துறை யூரன் தன்னூர்க்
கொண்டனன் செல்க எனவேட் டேமே.
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
அரசுமுறை செய்க களவில் லாகுக
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
அலங்குசினை மாஅத்து அணிமயில் இருக்கும்
புக்கஞல் ஊரன் சுளீவண்
வாய்ப்ப தாக எனவேட்டோ மே.
வாழி ஆதன்வாழி அவினி
நன்றுபெரிது சிறக்க தீதில் ஆகுக
என வேட் டோ ளே யாயே யாமே
கயலார் நாரை போர்வின் சேக்கும்
தண்துறை யூரன் கேண்மை
அம்பல் ஆகற்க எனவேட் டேமே.
வாழி ஆதன் வாழி அவினி
மாரி வாய்க்க வளநனி சிறக்க
எனவேட் டோ ளே யாயே யாமே
பூத்த மாஅத்துப் புலாலஞ் சிறுமீன்
தண்துறை யூரன் தன்னோடு
கொண்டனன் செல்க எனவேட் டேமே.
மனைநடு வயலை வேழஞ் சுற்றும்
துறைகேழ் ஊரன் கொடுமை நாணி
நல்லன் என்றும் யாமே
அல்லன் என்னுமென் தடமென் தோளே.
கரைசேர் வேழம் கரும்பிற் பூக்கும்
துறைகேழ் ஊரன் கொடுமை நன்றும்
ஆற்றுக தில்ல யாமே
தோற்கதில்லஎன் தடமென் தோளே.
பரியுடை நன்மான் பொங்குளை யன்ன
வடகரை வேழம் வெண்பூப் பகரும்
தண்துறை யூரண் பெண்டிர்
துஞ்சூர் யாமத்துந் துயலறி யலரே
கொடிப்பூ வேழம் தீண்டி அயல
வடுக்கொண் மாஅத்து வண்தளிர் நுடங்கும்
மணித்துறை வீரன் மார்பே
பனித்துயில் செய்யும் இன்சா யற்றே.
மண்லாடு மலிர்நிறை விரும்பிய ஒண்தழைப்
புனலாடு மகளிர்க்குப் புணர்துணை உதவும்
வேழ மூதூர் ஊரன்
ஊரன் ஆயினும் ஊரனல் லன்னே.
ஓங்குபூ வேழத்துத் தூம்புடைத் திரள்கால்
சிறுதொழு மகளிர் அஞ்சனம் பெய்யும்
பூக்கஞல் ஊரனை யுள்ளிப்
பூப்போல் உண்கண் பொன்போர்த் தனவே.
புதன்மிசை நுடங்கும் வேழ வெண்பூ
விசும்பாடு குருகின் தன்றும் ஊரன்
புதுவோர் மேவலன் ஆகலின்
வறிதா கின்றுஎன் மடங்கெழு நெஞ்சே.
இருஞ்சா யன்ன செருந்தியொடு வேழம்
கரும்பின் அலம்ரும் கழனி ஊரன்
பொருந்து மல ரன்னஎன் கண்ணழப்
பிரிந்தனன் அல்லனோ பிரியலென் என்றே.
எக்கர் மாஅத்துப் புதுப்பூம் பெருஞ்சினை
புணர்ந்தோர் மெய்ம்மணங்க் கமழும் தண்பொழில்
வேழவெண்பூ வெள்ளுகை சீக்கும்
ஊரன் ஆகலின் கலங்கி
மாரி மலரின் கண்பனி யுகுமே.
அறுசில் கால அஞ்சிறைத் தும்பி
நூற்றிதழ்த் தாமரைப் பூச்சினை சீக்கும்
காம்புகண் டன்ன தூம்புடை வேழத்துத்
துறைநணி யூரனை உள்ளியென்
இறையேர் எல்வளை நெகிழ்புஓ டும்மே.
கள்வன் பத்து
முள்ளி நீடிய முதுநீர் அடைகரைப்
புள்ளிக் கள்வன் ஆம்பல் அறுக்கும்
தண்டுறை ய்ய்ரன் தளிப்பவும்
உண்கண் பசப்பது எவன்கொல் அன்னாய்
அள்ளல் ஆடிய புள்ளிக் கள்வன்
முள்ளி வேரளைச் செல்லும் ஊரன்
நல்லசொல்லி மணந்துஇனி
நீயேன் என்றது எவன்கொல் அன்னாய்
முள்ளி வேரளைக் கள்வன் ஆட்டிப்
பூக்குற்று எய்திய புனல் அணி யூரன்
தேற்றஞ் செய்துநப் புணர்ந்தினித்
தாக்கணங்கு ஆவ தெவன்கொல் அன்னாய்.
தாய்சாப் பிறக்கும் புள்ளிக் கள்வனொடு
பிள்லை தன்னும் முதலைத்து அவனூர்
எய்தினன் அகின்று கொல்லோ மகிழ்நன்
பொலந்தொடி தெளிர்ப்ப முயங்கியவர்
நலங்கொண்டு துறப்பது எவன்கொல் அன்னாய்.
அயல்புறந் தந்த புனிற்றுவளர் பைங்காய்
வயலைச் செங்கொடி கள்வன் அறுக்கும்
கழனி யூரன் மார்புபலர்க்கு
இழைநெகிழ் செல்லல் ஆகும் அன்னாய்.
கரந்தைஅம் செறுவில் துணைதுறந்து கள்வன்
வள்ளை மென்கால் அறுக்கும் ஊரன்
எம்மும் பிறரும் அறியான்
இன்னன் ஆவது எவன்கொல் அன்னாய்.
செந்நெலம் செறுவில் கதிகொண்டு கள்வன்
தண்அக மண் அளைச் செல்லும் ஊரற்கு
எவ்வளை நெகிழ சாஅய்
அல்லல் உழப்பது எவன்கொல் அன்னாய்.
உண்துறை அணங்கிவள் உறைநோய் ஆயின்
தண்சேறு கள்வன் வரிக்கும் ஊரற்கு
ஒண்தொடி நெகிழச் சாஅய்
மெந்தோள் பசப்பது எவன்கொல் அன்னாய்.
மாரி கடிகொளக் காவலர் கடுக
வித்திய வென்முளை கள்வன் அறுக்கும்
கழனி ஊரன் மார்புற மரீஇத்
திதலை அல்குல் நின்மகள்
பசலை கொள்வது எவன்கொல் அன்னாய்.
வேப்புநனை யன்ன நெடுங்கள் கள்வன்
தண்அக மண்அளை நிறைய நெல்லின்
இரும்பூ உறைக்கும் ஊரற்குஇவள்
பெருங்கவின் இழப்பது எவன்கொல் அன்னாய்.
தோழிக்கு உரைத்த பத்து
அம்ம வாழி தோழி மகிழ்நன்
கடனன்று என்னும் கொல்லோ
நம்மூர் முடமுதிர் மருதத்துப் பெருந்துறை
உடனாடு ஆயமோடு உற்ற சூளே.
அம்ம வாழி தோழி மகிழ்நன்
ஒருநாள் நம்மில் வந்ததற்கு எழுநாள்
அழுப என்பஅவன் பெண்டிர்
தீயுறு மெழுகின் ஞெகிழ்வனர் விரைந்தே.
அம்ம வாழி தோழி மகிழ்நன்
மருதுயர்ந்து ஓங்கிய விரிபூம் பெருந்துறைப்
பெண்டிரோடு ஆடும் என்பதன்
தண்தார் அகலம் தலைத்தலைக் கொளவே.
அம்ம வாழி தோழி நம்மூர்ப்
பொய்கைப் பூத்த புழற்கால் ஆம்பல்
தாதுஏர் வண்ணம் கொண்டன
ஏதி லாளற்குப் பசந்தஎன் கண்ணே.
அம்ம வாழி தோழி நம்மூர்ப்
பொய்கை ஆம்பல் நார்உரி மென்கால்
நிறத்தினும் நிழற்றுதல் மன்னே
இனிப்பசந் தன்றுஎன் மாமைக் கவினே.
அம்ம வாழி தோழி யூரன்
நம்மறந்து அமைகுவன் ஆயின் நாம்மறந்து
உள்ளாது அமைதலும் அமைகுவம் மன்னே
கயலெனக் கருதிய் உண்கண்
பசலைக்கு ஒல்கா ஆகுதல் பெறினே.
அம்ம வாழி தோழி மகிழ்நன்
நயந்தோர் உண்கண் பசந்துபனி மல்க
வல்லன் வல்லன் பொய்த்தல்
தேற்றான் உற்ற சூள்வாய்த் தல்லெ
அம்ம வாழி தோழி மகிநன்
தன்சொல் உணர்ந்தோர் அறியலன் என்றும்
தந்தளிர் வெளவும் மேனி
ஒள்தோடி முன்கை யாம்அழப் பிரிந்தே.
அம்ம வாழி தோழி யூரன்
வெம்முலை யடைய முயங்கி நம்வயின்
திருந்திழைப் பணைத்தோள் ஞெகிழப்
பிரிந்தனன் ஆயினும் பிரியலன் மன்னே.
அம்ம வாழி தோழி மகிநன்
ஒள்தொடி முன்கை யாம் அழப் பிரிந்துதன்
பெண்டிர் ஊர் இறை கொண்டனன் என்ப
கெண்டை பாய்தர அவிழ்ந்த
வண்டுபிணி ஆம்பல் நாடுகிழ வோனே.
புலவிப் பத்து
தன்பார்ப்புத் தின்னும் அன்புஇல் முதலையொடு
வெண்பூம் பொய்கைத்து அவனூர்என்ப அதனால்
தன்சொல் உணர்ந்தோர் மேனி
பொன்போல் செய்யும் ஊர்கிழ வோனே.
மகிழ்மிகச் சிறப்ப மயங்கினள் கொலோ
யாணர் ஊரநின் மானிழை யரிவை
காவிரி மலிர்நிறை யன்னநின்
மார்புநனி விலக்கல் தொடங்கி யோளே.
அம்பணத் தன்ன யாமை யேறிச்
செம்பின் அன்ன பார்ப்புப் பலதுஞ்சும்
யாணர் ஊர நின்னினும்
பாணன் பொய்யன் பல்சூ ளினனே.
தீம்பெரும் பொய்கை யாமை இளம்பார்ப்புத்
தாய்முகம் நோக்கி வளர்ந்திசின் ஆஅங்கு
அதுவே ஐயநின் மார்பே
அறிந்தனை ஒழுகுமதி அறனுமார் அதுவே.
கூதிர் ஆயின் தன்கலிழ் தந்து
வேனில் ஆயின் மணிநிறங் கொள்ளும்
யாறுஅணிந் தன்றுநின் ஊரே
பச்ப்பணிந் தனவால் மகிழ்நஎன் கண்ணே.
நினக்கே அன்றுஅஃது எமக்குமார் இனிதே
நின்மார்பு நய்ந்த நன்னுதல் அரிவை
வேண்டிய குறிப்பினை யாகி
ஈண்டுநீ அருளாது ஆண்டுறை தல்லே.
முள்ளெயிற்றுப் பாண்மகள் இன்கெடிறு சொரிந்த
அகன்பெரு வட்டி நிறைய மனையோள்
அரிகால் பெரும்பயறு நிறைக்கும் ஊர
மாணிமழை ஆயம் அறியும்நின்
பாணன் போலப் பலபொய்த் தல்லே.
வலைவல் பாண்மகன் வாலெயிற்று மடமகள்
வராஅல் அஒரிந்த வட்டியுள் மனையோள்
யாண்டுகழி வெண்ணெல் நிறைக்கும் ஊர
வேண்டேம் பெருமநின் பரத்தை
யாண்டுச் செய்குறியோடு ஈண்டுநீ வரவே.
அஞ்சில் ஓதி அசைநடைப் பாண்மகள்
சில்மீன் சொரிந்து பல்நெல் பெறூஉம்
யாணர் ஊரநின் பாண்மகன்
யார்நலம் சிதயப் பொய்க்குமோ இனியே.
துணையோர் செல்வமும் யாமும் வருந்துதும்
வஞ்சி ஓங்கிய யாணர் ஊர
தஞ்சம் அருளாய் நீயேநின்
நெஞ்சம் பெற்ற இவளுமார் அழுமே.
Source text: Project Madurai pmuni0028. © Project Madurai 1998–2021. Freely distributable with this header intact. Prepared by Dr. Ram Ravindran; webmaster: [email protected]. Last revised: 31 July 2021.
🌲