புறநானூறு
The Purananuru (புறநானூறு, "Four Hundred Puram Poems") is one of the Eight Anthologies (Eṭṭuttokai) of Classical Tamil Sangam literature, collected during the first few centuries of the common era. It is the great anthology of puram — the outer world of public life: kingship, war, heroism, generosity, and the ethics of power. Its companion, the inner world of akam (love poetry), belongs to other anthologies; the Purananuru turns the Sangam eye outward toward the king on his war-elephant, the bard's tongue praising or questioning, the fallen warrior lying on the field.
The collection spans four hundred poems by hundreds of named poets — including women — addressed to kings of the three great Tamil dynasties: the Cēra, the Cōḷa, and the Pāṇṭiya. The poems move through genres classified by the tinai (tiṇai) system: pāṭāṇ (praise of patron), tumpai (battle), vākai (victory), kāñci (the transience of all things), and more. Each tinai carries its own emotional register, its own conventions, its own way of framing the human condition.
These poems speak across two thousand years with unusual directness. A bard praises a king by citing his elephant's gait. A poet tells a king he should build irrigation tanks. A warrior-woman's poem follows her husband to the battlefield. A poem meditates on how all bodies return to earth. The Purananuru is not a court-flattery document — it is a living conversation between poets and kings about what power is for.
The first twenty poems translated here include a hymn to Śiva opening the collection; the famous poem of the king who fed both Pāṇḍava and Kaurava armies before the Kurukshetra battle; and poems from all three dynasties. Poems 21–400 await continuation.
I. Poems 1–10
1.
by Peruṉtēvaṉār — in praise of the Lord (Śiva)
Dark-fragrant kondrai crowns his head;
kondrai garlands his lovely-colored chest.
His mount: a gleaming white bull —
and that same bull, they say, his glorious banner.
The dark stain graces his throat;
that stain the Veda-chanting priests invoke.
The female form has become one aspect of him,
contained within, hidden, yet always there.
The crescent has become the brightness of his brow —
that crescent praised by eighteen spirit-hosts.
Shelter of all life,
bearing the inexhaustible water-pot
in his flowing matted locks:
the great ascetic.
2.
by Murañciyūr Muṭiṉākarāyar — in praise of Cēramāṉ Perunjōttu Uttiyan Cēralātaṉ
tiṇai: pāṭāṇ — praise of the patron
Earth, firm with soil;
sky, held aloft by earth;
wind, grazing the sky;
fire, borne on wind;
water, opposing fire —
like the nature of the five great elements,
you possess the patience to bear those who do not honor you,
the breadth of deep planning,
strength, blazing power, and grace.
Lord of the good land where the sun born from your sea
sets again in your white-capped western ocean —
O sky-bounded one, great king!
When the five, with their flowing-maned horses, rose in anger
and those who had seized this earth's summit, wearing golden tumpai blossoms,
fought and fell on the battlefield —
you gave the feast of great rice, abundant portions,
without limit, without measure!
Even if milk should sour,
even if day should darken,
even if the four Vedas' paths should turn aside —
with your unwavering kin, shining brilliantly afar,
may you stand unshaken!
On the mountain slope, the doe with small head and wide eyes,
her fawn,
sleeps by the lamplight of the three sacred fires
where evening brahmins perform their solemn duties —
like golden-peaked Himalaya, and like Pothiyam!
3.
by Irumpitar Talaiyār — in praise of Pāṇṭiyaṉ Karuṅkai Oḷvāḷ Perumpeya Vaḻuti
tiṇai: pāṭāṇ — praise of the patron
A white parasol bright as the full moon
casts its shadow across the ground within the reach of the shining sea;
the great drum of protection sounds its heavy note;
O descendant of the Kauriyas, with a faultless mind and unstinting gifts!
O husband of the fine-ornamented, upright-natured woman!
With an elephant of golden shoulder-plate and spotted, fragrant forehead —
of strength no one can approach —
its rut-flow spreading,
its great tusks its battle-weapon,
its tusk-gate never shut,
a bell hung on a rope at its side —
the great-handed elephant, sitting in its high seat on the ridge of its neck,
this king with his dark-handed bright sword, great-named Vaḻuti!
Though the earth itself should shift,
your word does not shift.
O wide-chested one wearing golden anklets,
with the sandalwood dried and gone!
Roads without towns, hard to travel through;
ways without water, long distances;
a watcher's seat at a crossroads under the open sky,
in difficult mountain passes
where vultures with true aim and keen eyes circle —
where fallen warriors become cairns:
those who come desiring you come through all of this.
That you perceive it in their faces before they speak —
to relieve their want —
this is your power.
4.
by Paraṇar — in praise of Cōḷaṉ Uruvap Paṟṟēr Iḷañcēṭ Ceṉṉi
tiṇai: vañci — war-expedition
Swords, receiving blows, marked with wounds —
beautiful as the red sky's radiance!
Feet, claiming the field, stripped of their anklets —
like the horns of a slaughtered bull!
Shields, pierced by swift arrows —
like targets that hold no fixed position!
Horses, given the ground by the blow-master —
with blood-reddened mouths,
like tigers seizing their prey by the neck!
Elephants, not having smashed the gate, instead reddening,
grinding, their white tusks' tips blunted —
like Death devouring souls!
And you yourself:
on the swaying-maned horse's golden chariot
shining in your splendor —
like the red sun rising
from the dark deep sea!
Because you are thus:
your enemies' lands cry out ceaselessly,
like a motherless infant.
5.
by Nariveruū Talaiyār — in praise of Cēramāṉ Karuvūr Ēṟiya Oḷvāṭ Kōperunjēral
tiṇai: pāṭāṇ — praise of the patron
Through every gap in the black rocks,
elephants spread out like cattle —
you are a man of the forest land!
Since you are one, I will speak one word to you:
Do not side with those who have stripped themselves of compassion and love,
taking others to hell.
Guard these — protect them
as one protects a newborn child.
This is rare grace; it is hard to come by.
6.
by Kārikilār — in praise of Pāṇṭiyaṉ Palyāṉacālai Mutukulumi Peruvali
tiṇai: pāṭāṇ — praise of the patron
To the north: mountains that do not wither, where the cold falls in long ranges.
To the south: feared, majestic Kumari.
To the east: the sea that batters its shore.
To the west: the ancient ocean, deep with age.
Below: the layered foundation where water stands.
Above: the world of cattle-born things.
Ceaselessly — by form and by fame —
like Yama's straight-balanced scales,
may your part never be pulled to one side!
May your glory exceed!
Going to the lands of those who stand against you in battle,
driving your spotted small-eyed elephants to flood the sea with war,
taking many strong fortresses,
distributing the fine treasures of those forts
to worthy men according to their rank —
may your white parasol bow before the shrines
of the three-eyed Lord, Śiva!
May your garland wither, O king, before the faces
of the enemy's lands smoking with burning!
May your anger calm itself before the sword-bright faces
of women in pale ornaments who have turned away in grief!
O crown-wearing one who has gathered all victories and held them within —
whose unstinting gifts endure!
May you endure on this earth like the cool-rayed moon,
like the blazing bright sun!
7.
by Karuṅkuḻal Āthānār — in praise of Cōḷaṉ Karikāl Peruvalaththāṉ
tiṇai: vañci — war-expedition
Legs that rode the battle-elephant —
anklets ringing after the fight.
Hands arched over arrows,
holding a beautiful bow that blazes with the eye's light.
Chest stained black where armor sat.
A skin of enduring strength.
Without counting day or night, entering enemy towns
by the light of burning, amid the wailing cry of plunder —
this is your way, O lord of the chariot.
And so, good things wither
in the land you sweep through, O chariot-king of Valavattu!
But in the land of those you surpass —
where wide waters have spread and receded,
where the soil is red with flood-retreat,
where fish multiply like armies —
the fruitful, shining settlement of others
is what you have come to take.
8.
by Kapilar — in praise of Cēramāṉ Kaṭuṅkō Vāḻiyātaṉ
tiṇai: pāṭāṇ — praise of the patron
The kings of the world speak your name and follow your way.
Wanting wealth, unable to bear insult,
driven by the urge that says "my land is too small" —
with a mind that never shrinks, with gifts never withheld,
Cēralātaṉ who conquers and destroys —
how do you compare with him, O wide-blazing sun?
You come at a set hour; you depart, your back turned.
You come again; you hide behind the mountain.
Even in the wide sky's expanse,
you shine by day with many spreading rays.
9.
by Neṭṭimaiyār — in praise of Pāṇṭiyaṉ Palyāṉacālai Mutukulumi Peruvali
tiṇai: pāṭāṇ — praise of the patron
"Cows, and brahmin folk, children,
women, the sick and the infirm — protect them.
For those who cannot get golden-son heirs —
I hold back my arrow: seek shelter in my fort."
Such is your vow, wearing weapons for the right.
Above your killing elephant's neck,
your banners shadow the sky,
O long-reigning king!
The gold you have given to bards — your waters' festival-
gold — exceeds the sands of the good Sarasvatī river
where the tall one (Viṣṇu) walked with three strides!
10.
by Ūṉ Poti Pacuṅkuṭaiyār — in praise of Cōḷaṉ Neytalaṅ Kāṉal Iḷañcēṭ Ceṉṉi
tiṇai: pāṭāṇ — praise of the patron
You know very well those who worship you!
Those who speak slander of others — their words you do not trust.
When you yourself see true wrongdoing,
you investigate impartially, and you punish as fits.
When they come, bow at your feet, stand before you —
even punishment relents; you are greater than before.
A life where women who cook with clarified butter —
fragrant rice without end —
give freely to all who come, holding nothing back,
where warriors find no need to challenge women —
O broad-chested warrior!
Deeds done without regret, glory shining far —
O lord of the neytal-grove, tall one!
We have come, reaching you; let us praise greatly!
II. Poems 11–20
11.
by Pēymakaḷ Iḷaveyiṉiyār — in praise of Cēramāṉ Pālai Pāṭiya Perunkuṭuṅkō
tiṇai: pāṭāṇ — paricil kaṭānilai (petition for reward)
Fine-armed, adorned with pure ornaments,
gentle girls play with sand-cast dolls
beside the cool waters of the Poruṉai,
cutting flower-clusters from swaying branches —
The king of sky-reaching glory,
the triumphant lord of Vañci:
he turned back from terrible fortresses,
and enemies' backs were won.
To the bard who sang the praises of that warrior-king of back-turned valor,
a garland of excellent weight in fine-worked gold —
she received it.
To the bard's companion who braided voice to matched rhythm,
she received a white lotus flower
on a silver stem, brightened in clear fire.
12.
by Neṭṭimaiyār — in praise of Pāṇṭiyaṉ Palyāṉacālai Mutukulumi Peruvali
tiṇai: pāṭāṇ — praise of the patron
Bards sit as if on lotus mountains;
poets fit the elephants with their flower-decked chariots.
O glorious king of proven worth —
is this right?
Taking others' land in pain
to give joy to your own?
13.
by Uṟaiyūr Ēṇiccēri Muṭamōciyār — in praise of Cōḷaṉ Muṭittālai Kōperuṉaṟkilḷi
tiṇai: pāṭāṇ — vaḻttiyyal (benediction)
"Who is this one?" — if you ask, this is he:
his chest — tiger-skin armor with flower designs, torn open by arrows —
on top of an elephant like Death.
The elephant: like a ship that sails the triple sea,
like the moon among many stars,
surrounded by sword-bearers like a school of sharks —
even those close to him do not know him; he fights beyond them.
May he return without sickness!
His land: where plowing farmers gather peacock feathers from the fields,
collect them in their sheaves —
rich with fat fish and aged liquor,
watered by excellent rivers:
the lord of that shining-watered land.
14.
by Kapilar — in praise of Cēramāṉ Ceyvak Kaṭuṅkō Vāḻiyātaṉ
tiṇai: pāṭāṇ — praise of the patron
With the fierce-eyed killing elephant
he crumbled the seven fortress walls;
with the golden-worked goad, driving forward,
bearing the battle's full force —
gauging where the earth-broken deep moat-water stands,
his fleet horses holding course —
on the chariot near the field,
the taut bow's cord wearing its groove —
giving rare jewels to supplicants —
O Lord!
Those strong hands that press to his feet are mighty.
They know no other work
than this: to scent fresh raw-smelling limbs with incense smoke,
eat meat-seasoned rice, and return weary.
But O great one — those same hands
are gentle to the good,
and to enemies:
enduring as the earth.
O battle-surpassing Cēra hero! —
your singers' hands.
15.
by Kapilar — in praise of Cēramāṉ Ceyvak Kaṭuṅkō Vāḻiyātaṉ
tiṇai: pāṭāṇ — praise of the patron
In the ruts left by your swift chariot
you yoked white-mouthed donkeys to drag the brush.
You laid waste to their good wide fortresses.
Across your enemies' territory
you drove your white-maned war-horses.
Your fierce-eyed elephants of great strength
descended on their guarded pools.
Such is your fury. And so —
how many who lived in shame
fell before your bright gold-beaten shield
and the long shadowed spear?
How many wide sacrificial fields
where the post stands planted?
How many? O great one —
for you who are tested in manly deeds
by the bard with her tightly stretched resounding drum —
how many?
16.
by Pāṇṭaraṅkaṇṇanār — in praise of Cōḷaṉ Irācacūyam Vēṭṭa Perunaṟkilḷi
tiṇai: vañci — maḻapula vañci (damp-grass war-march)
With the swift horses practiced in war-skill,
spreading cloud-shaped shields,
breaking the front and charging —
their ripe fields seized and burned,
their house-trees made into firewood,
their guarded landing-waters driven through by elephants —
the burning you set blazes all day,
appearing like the departing sun's evening red
in every direction —
your boundless army, your victory needing no ally,
the battle-smoke of blood-stained sandalwood —
O dread lord, with Murukaṉ's fury!
The great cool paddy-lands
where water-creepers tangle, lotuses float,
cool winter-greens and gourd-vines spread,
where only sugarcane is known for forest —
you set them blazing for the sake of a terrible battle.
Thus your elephants fought, O great one!
17.
by Kuṟuṅkōḻiyūr Kiḻār — in praise of Cēramāṉ Yāṉaikkaṇ Cēy Māntarañcēral Irumpoṟai
tiṇai: vākai — aracavākai (royal victory)
From south Kumari to the great northern mountain,
from the eastern sea to the western sea in all directions —
mountains, forests, territories and lands
speaking as one and following your word,
you who ruled with severity where needed and held the scepter straight —
guardian of a line that ruled the full turning wheel,
lord of cool Toṇṭi on its broad coast!
When an elephant that can no longer bear
the mountain's undergrowth falls into a deep pit —
and a great tusked bull of proud strength
destroys the pit, steadies the shaken, and rejoins his herd —
so his kin rejoice and gather together —
so when you fell in fierce battle,
and many rejoiced greatly,
and went elsewhere, and in other assemblies
praised you above all others —
"We too can gain what this man has:
if only we can touch his heart" —
and: "We have lost our high-bannered, swelling-walled fortress;
now he is displeased with us" —
and foreign kings, beginning to obey,
came to praise your power and your renown —
I have come to see you, O great one!
Here: armies that cloud the sky like rain,
elephants numerous as mountains where bees gather honey,
your forces surging like the sea to the sky-high water —
thunder-rumbling drums, serpents flinching their swift-fanged heads —
O western king, lord of unstinting gifts!
18.
by Kuṭapulaviyanār — in praise of Pāṇṭiyaṉ Neṭuñcēḷiyaṉ
tiṇai: potuviyal — mutu moḻi kāñci (ancient-wisdom transience verse)
Those powerful ones who embraced the full extent
of the roaring triple sea and the wide earth,
who planted their fame and became one —
may your life be as great as a thousand multiplied millions!
In your deep moat,
where the water-lowered kāñci tree trails flowers
and bright-striped fish dart —
in your sky-fearing long walls,
O warrior-king of the prosperous ancient city!
If you want the riches of the world to come,
or if you want to break the arm-strength of this world's rulers
and become the sole king,
or if you want to plant great and good fame —
hear what is fitting for this, O great king!
For all bodies that cannot live without water:
those who give food give life.
Food is what life is built from.
What we call food — that is earth and water.
Those who bring together earth and water
create body and soul in this world.
Even dry upland fields awaiting rain —
if the lord's foot does not help,
they yield nothing.
Therefore, O battle-winning Cēḷiya, without delay:
cause water-sources to multiply
in the earth's hollows and depressions.
Those who do this here —
they do this in the world to come.
Those who do not do this here
do not do it there either.
19.
by Kuṭapulaviyanār — in praise of Pāṇṭiyaṉ Talaiālankāṉattuc Ceruveṉṟa Neṭuñcēḷiyaṉ
tiṇai: vākai — aracavākai (royal victory)
On the wide-spread earth that the ringing sea surrounds,
at Talaiālankāṉam where the Tamil armies were thrown into confusion —
you who weighed many lives against Death's singleness
with your victorious spear, O Cēḷiyā!
A hunter who knows the prey's tracks,
who set up the great stone trap just right:
I came in hope — not knowing —
and fell as if into a mountain,
as small birds are caught.
An arrow went, pierced, severed —
and my father's great-handed elephant
fell on the ground spreading like a ploughshare.
Those warriors of strong-armed valor
who cut down and killed and lay beside my father on the field —
they are my young sons.
"Will we ever have such valor?"
the old women of the house wept and wondered, shamed.
On that dreadful open field where Death itself ran away in fear —
O you who overcame the good strength of seven kings! —
this chest, wearing its gleaming garland:
is this really yours?
20.
by Kuṟuṅkōḻiyūr Kiḻār — in praise of Cēramāṉ Yāṉaikkaṭ Cēy Māntarañcēral Irumpoṟai
tiṇai: vākai — aracavākai (royal victory)
Even measuring the depth of the double sea,
the breadth of the wide world,
the directions of wind's passage,
the empty standing of the void —
even if you could measure all that,
you would still be hard to measure.
Knowledge, warmth, great-eyed generosity —
fire that cooks rice and the sun's blazing:
your people know no other burning.
They know only the rainbow bow, not the killing bow.
They know only the ploughshare, not the weapon.
With warriors who know their craft, enemies fade away —
that is how you consume others' land.
The women warriors in your land eat when they desire.
But enemies cannot eat your hard-to-seize land.
Your fort where arrows sleep.
Your rule where righteousness sleeps.
When new birds come or old birds go
you do not tremble in your protection.
Because you are thus:
all living things fear you.
Colophon
Purananuru (புறநானூறு, "Four Hundred Puram Poems") — one of the Eight Anthologies (Eṭṭuttokai) of Classical Tamil Sangam literature. Compiled during the early centuries CE, attributed to multiple poets of the Sangam age. The present translation covers Poems 1–20 of 400.
These poems are organized by the puram tinai (tiṇai) system — the genre classifications of Classical Tamil public poetry. The puram tinai include: pāṭāṇ (praise of patron, the most common), vañci (war-march and conquest), vākai (victory), kāñci (transience), tumpai (battlefield heroics), among others. Unlike the akam (interior/love) tinai of other Sangam anthologies, the puram tinai address the outer life of kings, bards, warriors, and the ethics of power.
The three royal dynasties featured are the Cēra (rulers of the western coast), the Cōḷa (eastern and central Tamil Nadu), and the Pāṇṭiya (southern Tamil Nadu). The anthology's bards — including women poets such as Pēymakaḷ Iḷaveyiṉiyār — address these rulers with both praise and occasional pointed moral instruction.
Poem 2 is one of the most celebrated in Tamil literature: the Cēra king Uttiyan Cēralātaṉ allegedly hosted and fed both the Pāṇḍava and Kaurava armies before the Kurukshetra battle of the Mahābhārata. Poem 18 contains the famous exhortation to build irrigation tanks: "those who give food give life." Poem 19 is a warrior's challenge-poem of great complexity — a son whose father died fighting against this very king now stands before him in awe.
Translation from Classical Tamil (Sangam period, c. 1st–3rd centuries CE) by Sia (Liberation Translator, run 261), 2026-04-25. Source: Project Madurai digitized edition (pmuni0057). No reference translation consulted for the English; translated independently from the Tamil source text. Poems 21–400 await continuation.
🌲
Source Text
The source text below reproduces the first twenty poems of the Project Madurai digital edition of the Purananuru (pmuni0057). Source: www.projectmadurai.org/pm_etexts/utf8/pmuni0057.html. License: Freely distributable provided the Project Madurai header is kept intact. © Project Madurai 1998–2021. Digitization: Teachers, Ki.A.Pe.Viswanatha High School, Trichy. Note: Poem titles are editorial additions by the digitization team, not in the original manuscript.
புறநானூறு — Purananuru (400 puram poems)
Project Madurai edition pmuni0057
1. இறைவனின் திருவுள்ளம்
பாடியவர்: பெருந்தேவனார். பாடப்பட்டோன்: இறைவன்
கண்ணி கார்நறுங் கொன்றை; காமர்
வண்ண மார்பின் தாருங் கொன்றை;
ஊர்தி வால்வெள் ளேறே; சிறந்த
சீர்கெழு கொடியும் அவ்வேறு என்ப;
கறைமிடறு அணியலும் அணிந்தன்று; அக்கறை
மறைநவில் அந்தணர் நுவலவும் படுமே;
பெண்ணுரு ஒரு திறன் ஆகின்று; அவ்வுருத்
தன்னுள் அடக்கிக் கரக்கினும் கரக்கும்;
பிறை நுதல் வண்ணம் ஆகின்று; அப்பிறை
பதினெண் கணனும் ஏத்தவும் படுமே;
எல்லா உயிர்க்கும் ஏமம் ஆகிய,
நீரறவு அறியாக் கரகத்துத்,
தாழ்சடைப் பொலிந்த அருந்தவத் தோற்கே.
2. போரும் சோறும்
பாடியவர்: முரஞ்சியூர் முடிநாகராயர். பாடப்பட்டோன்: சேரமான் பெருஞ்சோற்று உதியன் சேரலாதன்.
மண் திணிந்த நிலனும்,
நிலம் ஏந்திய விசும்பும்,
விசும்பு தைவரு வளியும்
வளித் தலைஇய தீயும்,
தீ முரணிய நீரும், என்றாங்கு
ஐம்பெரும் பூதத்து இயற்கை போலப்
போற்றார்ப் பொறுத்தலும், சூழ்ச்சியது அகலமும்
வலியும், தெறலும், அணியும், உடையோய்!
நின்கடற் பிறந்த ஞாயிறு பெயர்த்தும் நின்
வெண்தலைப் புணரிக் குடகடல் குளிக்கும்
யாணர் வைப்பின், நன்நாட்டுப் பொருந!
வான வரம்பனை! நீயோ, பெரும!
அலங்குளைப் புரவி ஐவரோடு சினைஇ,
நிலந்தலைக் கொண்ட பொலம்பூந் தும்பை
ஈரைம் பதின்மரும் பொருது, களத்து ஒழியப்
பெருஞ்சோற்று மிகுபதம் வரையாது கொடுத்தோய்!
பாஅல் புளிப்பினும், பகல் இருளினும்,
நாஅல் வேத நெறி திரியினும்
திரியாச் சுற்றமொடு முழுதுசேண் விளங்கி,
நடுக்கின்றி நிலியரோ அத்தை; அடுக்கத்துச்,
சிறுதலை நவ்விப் பெருங்கண் மாப்பிணை,
அந்தி அந்தணர் அருங்கடன் இறுக்கும்
முத்தீ விளக்கிற், றுஞ்சும்
பொற்கோட்டு இமயமும், பொதியமும், போன்றே!
3. வன்மையும் வண்மையும்
பாடியவர்: இரும்பிடர்த் தலையார். பாடப்பட்டோன்: பாண்டியன் கருங்கை ஒள்வாள் பெரும்பெயர் வழுதி.
உவவுமதி உருவின் ஓங்கல் வெண்குடை
நிலவுக்கடல் வரைப்பின் மண்ணகம் நிழற்ற,
ஏம முரசம் இழுமென முழங்க,
நேமி யுய்த்த நேஎ நெஞ்சின்,
தவிரா ஈகைக், கவுரியர் மருக!
செயிர்தீர் கற்பின் சேயிழை கணவ!
பொன் னோடைப் புகர் அணிநுதல்
துன்னருந் திறல் கமழ்கடா அத்து
எயிரு படையாக, எயிற்கதவு இடாஅக்
கயிறுபிணிக் கொண்ட கவிழ்மணி மருங்கில்.
பெருங்கை யானை இரும்பிடர்த் தலையிருந்து
மருந்தில் கூற்றத்து அருந்தொழில் சாயாக்
கருங்கை ஒள்வாள் பெரும்பெயர் வழுதி!
நிலம் பெயரினும், நின்சொற் பெயரல்;
பொலங் கழற்காற்,புலர் சாந்தின்
விலங் ககன்ற வியன் மார்ப!
ஊர் இல்ல, உயவு அரிய,
நீர் இல்ல, நீள் இடைய,
பார்வல் இருக்கைக், கவிகண் நோக்கிற்,
செந்தொடை பிழையா வன்கண் ஆடவர்
அம்புவிட, வீழ்ந்தோர் வம்பப் பதுக்கைத்
திருந்துசிறை வளைவாய்ப் பருந்திருந்து உயவும்
உன்ன மரத்த துன்னருங் கவலை,
நின்நசை வேட்கையின் இரவலர் வருவர்! அது
முன்னம் முகத்தின் உணர்ந்து, அவர்
இன்மை தீர்த்தல் வன்மை யானே.
4. தாயற்ற குழந்தை
பாடியவர்: பரணர். பாடப்பட்டோன்: சோழன் உருவப் ப·றேர் இளஞ்சேட் சென்னி.
வாள்,வலந்தர, மறுப் பட்டன
செவ் வானத்து வனப்புப் போன்றன!
தாள், களங்கொளக், கழல் பறைந்தன
கொல் ஏற்றின் மருப்புப் போன்றன;
தோல்; துவைத்து அம்பின் துனைதோன்றுவ,
நிலைக்கு ஒராஅ இலக்கம் போன்றன;
மாவே, எறிபதத்தான் இடங் காட்டக்,
கறுழ் பொருத செவ் வாயான்,
எருத்து வவ்விய புலி போன்றன;
களிறே, கதவு எறியாச், சிவந்து, உராஅய்,
நுதி மழுங்கிய வெண் கோட்டான்,
உயிர் உண்ணும் கூற்றுப் போன்றன;
நீயே, அலங்கு உளைப் பரீஇ இவுளிப்
பொலந் தேர்மிசைப் பொலிவு தோன்றி,
மாக் கடல் நிவந் தெழுதரும்
செஞ் ஞாயிற்றுக் கவினை மாதோ!
அனையை ஆகன் மாறே,
தாயில் தூவாக் குழவி போல,
ஓவாது கூஉம், நின் உடற்றியோர் நாடே.
5. அருளும் அருமையும்
பாடியவர்: நரிவெரூஉத் தலையார். பாடப்பட்டோன்: சேரமான் கருவூரேறிய ஒள்வாட் கோப்பெருஞ் சேரல்.
எருமை அன்ன கருங்கல் இடை தோறு,
ஆனிற் பரக்கும் யானைய, முன்பின்,
கானக நாடனை!நீயோ, பெரும!
நீயோர் ஆகலின், நின் ஒன்று மொழிவல்;
அருளும் அன்பும் நீக்கி நீங்கா
நிரயங் கொள்பவரொடு ஒன்றாது, காவல்,
குழவி கொள் பவரின், ஓம்புமதி!
அளிதோ தானே; அது பெறல்அருங் குரைத்தே.
6. தண்ணிலவும் வெங்கதிரும்
பாடியவர்: காரிகிழார். பாடப்பட்டோன்: பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி.
வாடாஅது பனிபடு நெடுவரை வடக்கும்,
தெனாஅது உருகெழு குமரியின் தெற்கும்,
குணாஅது கரைபொரு தொடுகடல் குணக்கும்,
குடாஅது தொன்றுமுதிர் பொளவத்தின் குடக்கும்,
கீழது முப்புணர் அடுக்கிய முறைமுதற் கட்டின்
நீர்நிலை நிவப்பின் கீழும், மேலது
ஆனிலை உலகத் தானும், ஆனாது,
உருவும் புகழும் ஆகி, விரிசீர்த்
தெரிகோல் ஞமன்ன் போல, ஒரு திறம்
பற்றல் இலியரோ! நின் திறம் சிறக்க!
செய்வினைக்கு எதிர்ந்த தெவ்வர் தேஎத்துக்,
கடற்படை குளிப்ப மண்டி, அடர்ப் புகர்ச்
சிறுகண் யானை செவ்விதின் ஏவிப்,
பாசவற் படப்பை ஆர்எயில் பலதந்து,
அவ்வெயில் கொண்ட செய்வுறு நன்கலம்
பரிசின் மாக்கட்கு வரிசையின் நல்கிப்,
பணியியர் அத்தை நின் குடையே; முனிவர்
முக்கண் செல்வர் நகர்வலஞ் செயற்கே!
இறைஞ்சுக, பெரும! நின் சென்னி; சிறந்த
நான்மறை முனிவர் ஏந்துகை எதிரே!
வாடுக, இறைவ நின் கண்ணி! ஒன்னார்
நாடுசுடு கமழ்புகை எறித்த லானே!
செலிஇயர் அத்தை, நின் வெகுளி; வால்இழை
மங்கையர் துனித்த வாள்முகத்து எதிரே!
ஆங்க, வென்றி எல்லாம் வென்றுஅகத்துஅடக்கிய
தண்டா ஈகைத் தகைமாண் குடுமி!
தண்கதிர் மதியம் போலவும், தெறுசுடர்
ஒண்கதிர் ஞாயிறு போலவும்,
மன்னிய, பெரும! நீ நிலமிசை யானே!
7. வளநாடும் வற்றிவிடும்
பாடியவர்: கருங்குழல் ஆதனார். பாடப்பட்டோன்: சோழன் கரிகாற் பெருவளத்தான்.
களிறு கடைஇய தாள்,
கழல் உரீஇய திருந்துஅடிக்,
கணை பொருது கவிவண் கையால்,
கண் ஒளிர்வரூஉம் கவின் சாபத்து
மா மறுத்த மலர் மார்பின்,
தோல் பெயரிய எறுழ் முன்பின்,
எல்லையும் இரவும் எண்ணாய், பகைவர்
ஊர்சுடு விளக்கத்து அழுவிளிக் கம்பலைக்
கொள்ளை மேவலை; ஆகலின், நல்ல
இல்ல ஆகுபவால் இயல்தேர் வளவ!
தண்புனல் பரந்த பூசல் மண் மறுத்து
மீனின் செறுக்கும் யாணர்ப்
பயன்திகழ் வைப்பின், பிறர் அகன்றலை நாடே.
8. கதிர்நிகர் ஆகாக் காவலன்
பாடியவர்: கபிலர். பாடப்பட்டோன்: சேரமான் கடுங்கோ வாழியாதன்.
வையம் காவலர் வழிமொழிந்து ஒழுகப்,
போகம் வேண்டிப், பொதுச்சொல் பொறாஅது,
இடம் சிறிது என்னும் ஊக்கம் துரப்ப,
ஒடுங்கா உள்ளத்து, ஓம்பா ஈகைக்,
கடந்து அடு தானைச் சேரலாதனை
யாங்கனம் ஒத்தியோ? வீங்குசெலல் மண்டிலம்!
பொழுதுஎன வரைதி; புறக்கொடுத்து இறத்தி;
மாறி வருதி; மலைமறைந்து ஒளித்தி;
அகல்இரு விசும்பி னானும்
பகல்விளங் குதியால் பல்கதிர் விரித்தே.
9. ஆற்றுமணலும் வாழ்நாளும்
பாடியவர்: நெட்டிமையார். பாடப்பட்டோன்: பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி.
'ஆவும், ஆனியற் பார்ப்பன மாக்களும்,
பெண்டிரும், பிணியுடை யீரும் பேணித்
தென்புலம் வாழ்நர்க்கு அருங்கடன் இறுக்கும்
பொன்போற் புதல்வர்ப் பெறாஅ தீரும்,
எம்அம்பு கடிவிடுதும், நுன்அரண் சேர்மின்' என
அறத்துஆறு நுவலும் பூட்கை, மறத்தின்
கொல்களிற்று மீமிசைக் கொடிவிசும்பு நிழற்றும்
எங்கோ, வாழிய குடுமி! தங் கோச்
செந்நீர்ப் பசும்பொன் வயிரியர்க்கு ஈத்த,
முந்நீர் விழவின், நெடியோன்
நன்னீர்ப் ப·றுளி மணலினும் பலவே!
10. குற்றமும் தண்டனையும்
பாடியவர்: ஊன் பொதி பசுங் குடையார். பாடப்பட்டோன்: சோழன் நெய்தலங் கானல் இளஞ்சேட் சென்னி.
வழிபடு வோரை வல்லறி தீயே!
பிறர்பழி கூறுவோர் மொழிதே றலையே;
நீமெய் கண்ட தீமை காணின்,
ஒப்ப நாடி அத்தக ஒறுத்தி;
வந்து, அடி பொருந்தி, முந்தை நிற்பின்,
தண்டமும் தணிதி, நீ பண்டையிற் பெரிதே;
அமிழ்துஅட்டு ஆனாக் கமழ்குய் அடிசில்
வருநர்க்கு வரையா வசையில் வாழ்க்கை
மகளிர் மலைத்தல் அல்லது, மள்ளர்
மலைத்தல் போகிய, சிலைத்தார் மார்ப!
செய்து இரங்காவினைச், சேண்விளங் கும்புகழ்,
நெய்தருங் கானல் நெடியோய்!
எய்த வந்தனம்யாம்; ஏத்துகம் பலவே!
11. பெற்றனர்! பெற்றிலேன்!
பாடியவர்: பேய்மகள் இளவெயினியார். பாடப்பட்டோன்: சேரமான் பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ.
அரி மயிர்த் திரள் முன்கை
வால் இழை, மட மங்கையர்
வரி மணற் புனை பாவைக்குக்
குலவுச் சினைப் பூக் கொய்து
தண் பொருநைப் புனல் பாயும்
விண் பொருபுகழ், விறல்வஞ்சிப்
பாடல் சான்ற விறல்வேந் தனும்மே
வெப் புடைய அரண் கடந்து,
துப்புறுவர் புறம்பெற் றிசினே:
புறம் பொற்ற வய வேந்தன்
மறம் பாடிய பாடினி யும்மே,
ஏர் உடைய விழுக் கழஞ்சின்,
சீர் உடைய இழை பெற்றிசினே!
இழை பெற்ற பாடி னிக்குக்
குரல் புணர்சீர்க் கொளைவல்பாண் மகனும்மே.
என ஆங்கு,
ஒள்அழல் புரிந்த தாமரை
வெள்ளி நாரால் பூப்பெற் றிசினே.
12. அறம் இதுதானோ?
பாடியவர்: நெட்டிமையார். பாடப்பட்டோன்: பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி.
பாணர் தாமரை மலையவும், புலவர்
பூநுதல் யானையோடு புனைதேர் பண்ணவும்,
அறனோ மற்றஇது விறல்மாண் குடுமி!
இன்னா ஆகப் பிறர் மண் கொண்டு,
இனிய செய்தி நின் ஆர்வலர் முகத்தே?
13. நோயின்றிச் செல்க
பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார். பாடப்பட்டோன்: சோழன் முடித்தலைக் கோப்பெருநற்கிள்ளி.
'இவன் யார்?' என்குவை ஆயின், இவனே,
புலிநிறக் கவசம் பூம்பொறி சிதைய,
எய்கணை கிழித்த பகட்டுஎழில் மார்பின்,
மறலி அன்ன களிற்றுமிசை யோனே;
களிறே, முந்நீர் வழங்கு நாவாய் போலவும்,
பன்மீன் நாப்பண் திங்கள் போலவும்,
சுறவு இனத்து அன்ன வாளோர் மொய்ப்ப,
மரீஇயோர் அறியாது, மைந்துபட் டன்றே;
நோயிலன் ஆகிப் பெயர்கதில் அம்ம!
பழன மஞ்ஞை உகுத்த பீலி
கழனி உழவர் சூட்டொடு தொகுக்கும்,
கொழுமீன், விளைந்த கள்ளின்,
விழுநீர் வேலி நாடுகிழ வோனே.
14. மென்மையும்! வன்மையும்!
பாடியவர்: கபிலர். பாடப்பட்டோன்: சேரமான் செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன்.
கடுங்கண்ண கொல் களிற்றால்
காப் புடைய எழு முருக்கிப்,
பொன் இயல் புனை தோட்டியான்
முன்பு துரந்து, சமந் தாங்கவும்;
பார்உடைத்த குண்டு அகழி
நீர் அழுவம் நிவப்புக் குறித்து,
நிமிர் பரிய மா தாங்கவும்;
ஆவம் சேர்ந்த புறத்தை தேர்மிசைச்
சாப நோன்ஞாண் வடுக்கொள வழங்கவும்;
பரிசிலர்க்கு அருங்கலம் நல்கவும்; குரிசில்!
வலிய ஆகும் நின் தாள்தோய் தடக்கை,
புலவு நாற்றத்த பைந்தடி
பூ நாற்றத்த புகை கொளீஇ, ஊன்துவை
கறிசோறு உண்டு வருந்துதொழில் அல்லது
பிறிதுதொழில் அறியா ஆகலின், நன்றும்
மெல்லிய பெரும! தாமே, நல்லவர்க்கு
ஆரணங்கு ஆகிய மார்பின், பொருநர்க்கு
இருநிலத்து அன்ன நோன்மை
செருமிகு சேஎய்! நின் பாடுநர் கையே.
15. எதனிற் சிறந்தாய்?
பாடியவர்: கபிலர். பாடப்பட்டோன்: சேரமான் செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன்.
கடுந்தேர் குழித்த ஞெள்ளல் ஆங்கண்,
வெள்வாய்க் கழுதைப் புல்லினப் பூட்டிப்,
பாழ்செய் தனை, அவர் நனந்தலை நல்லெயில்;
புள்ளினம் இமிழும் புகழ்சால் விளைவயல்,
வெள்ளுளைக் கலிமான் கவிகுளம்பு உகளத்
தேர்வழங் கினைநின் தெவ்வர் தேஎத்துத்;
துளங்கு இயலாற்,பணை எருத்தின்,
பா வடியாற்,செறல் நோக்கின்,
ஒளிறு மருப்பின் களிறு அவர
காப் புடைய கயம் படியினை;
அன்ன சீற்றத்து அனையை; ஆகலின்,
விளங்கு பொன் எறிந்த நலங்கிளர் பலகையடு
நிழல்படு நெடுவேல் ஏந்தி ஒன்னார்
ஒண்படைக் கடுந்தார் முன்புதலைக் கொண்மார்,
நசைதர வந்தோர் நசைபிறக்கு ஒழிய,
வசைபட வாழ்ந்தோர் பலர்கொல்? புரையில்
நற் பனுவல் நால் வேதத்து
அருஞ் சீர்த்திப் பெருங் கண்ணுறை
நெய்ம் மலி ஆவுதி பொங்கப், பன்மாண்
வீயாச் சிறப்பின் வேள்வி முற்றி,
யூபம் நட்ட வியன்களம் பலகொல்?
யாபல கொல்லோ? பெரும! வார் உற்று
விசிபிணிக் கொண்ட மண்கனை முழவின்
பாடினி பாடும் வஞ்சிக்கு
நாடல் சான்ற மைந்தினோய்! நினக்கே.
16. செவ்வானும் சுடுநெருப்பும்
பாடியவர்: பாண்டரங் கண்ணனார். பாடப்பட்டோன்: சோழன் இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி.
வினை மாட்சிய விரை புரவியடு,
மழை யுருவின தோல் பரப்பி,
முனை முருங்கத் தலைச்சென்று, அவர்
விளை வயல் கவர்பு ஊட்டி
மனை மரம் விறகு ஆகக்
கடி துறைநீர்க் களிறு படீஇ
எல்லுப்பட இட்ட சுடுதீ விளக்கம்
செல்சுடர் ஞாயிற்றுச் செக்கரின் தோன்றப்,
புலம்கெட இறுக்கும் வரம்பில் தானைத்,
துணை வேண்டாச் செரு வென்றிப்,
புலவு வாள் புலர் சாந்தின்
முருகன் சீற்றத்து, உருகெழு குருசில்!
மயங்கு வள்ளை, மலர் ஆம்பல்,
பனிப் பகன்றைக், சுனிப் பாகல்,
கரும்பு அல்லது காடு அறியாப்
பெருந் தண்பணை பாழ் ஆக,
ஏமநன் னாடு ஒள்எரி ஊட்டினை,
நாம நல்லமர் செய்ய,
ஒராங்கு மலைந்தன, பெரும! நின் களிறே.
17. யானையும் வேந்தனும்
பாடியவர்: குறுங்கோழியூர் கிழார். பாடப்பட்டோன்: சேரமான் யானைக்கண்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை.
தென் குமரி, வட பெருங்கல்,
குண குட கடலா வெல்லை,
குன்று, மலை, காடு, நாடு
ஒன்று பட்டு வழி மொழியக்,
கொடிது கடிந்து, கோல் திருத்திப்,
படுவது உண்டு, பகல் ஆற்றி,
இனிது உருண்ட சுடர் நேமி
முழுது ஆண்டோர் வழி காவல!
குலை இறைஞ்சிய கோள் தாழை
அகல் வயல், மலை வேலி,
நிலவு மணல் வியன் கானல்,
தெண் கழிமிசைச் சுடர்ப் பூவின்,
தண் தொண்டியோர் அடு பொருந!
மாப் பயம்பின் பொறை போற்றாது,
நீடு குழி அகப் பட்ட
பீடு உடைய எறுழ் முன்பின்
கோடு முற்றிய கொல் களிறு,
நிலை கலங்கக் குழி கொன்று,
கிளை புகலத் தலைக்கூடி யாங்கு
நீ பட்ட அரு முன்பின்,
பெருந் தளர்ச்சி, பலர் உவப்பப்,
பிறிது சென்று, மலர் தாயத்துப்
பலர் நாப்பண் மீக் கூறலின்,
'உண் டாகிய உயர் மண்ணும்,
சென்று பட்ட விழுக் கலனும்,
பெறல் கூடும், இவன்நெஞ்சு உறப்பெறின்'எனவும்,
'ஏந்து கொடி இறைப் புரிசை,
வீங்கு சிறை, வியல் அருப்பம்,
இழந்து வைகுதும்.இனிநாம்; இவன்
உடன்று நோக்கினன், பெரிது' எனவும்,
வேற்று அரசு பணி தொடங்குநின்
ஆற்ற லொடு புகழ் ஏத்திக்,
காண்கு வந்திசின், பெரும! ஈண்டிய
மழையென மருளும் பல் தோல், மலையெனத்
தேன்இறை கொள்ளும் இரும்பல் யானை,
உடலுநர் உட்க வீங்கிக், கடலென
வான்நீர்க்கு ஊக்கும் தானை, ஆனாது
கடுஒடுங்கு எயிற்ற அரவுத்தலை பனிப்ப,
இடியென முழங்கு முரசின்,
வரையா ஈகைக் குடவர் கோவே!
18. நீரும் நிலனும்
பாடியவர்: குடபுலவியனார். பாடப்பட்டோன்: பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன்.
முழங்கு முந்நீர் முழுவதும் வளைஇப்
பரந்து பட்ட வியன் ஞாலம்
தாளின் தந்து, தம்புகழ் நிறீஇ:
ஒருதாம் ஆகிய உரவோர் உம்பல்!
ஒன்றுபத்து அடுக்கிய கோடிகடை இரீஇய
பெருமைத்து ஆக நின் ஆயுள் தானே!
நீர்த் தாழ்ந்த குறுங் காஞ்சிப்
பூக் கதூஉம் இன வாளை,
நுண் ஆரல், பரு வரால்,
குரூஉக் கெடிற்ற, குண்டு அகழி;
வான் உட்கும் வடிநீண் மதில்;
மல்லல் மூதூர் வய வேந்தே!
செல்லும் உலகத்துச் செல்வம் வேண்டினும்,
ஞாலம் காவலர் தோள்வலி முருக்கி,
ஒருநீ ஆகல் வேண்டினும், சிறந்த
நல்இசை நிறுத்தல் வேண்டினும், மற்றதன்
தகுதி கேள், இனி, மிகுதியாள!
நீர்இன்று அமையா யாக்கைக்கு எல்லாம்
உண்டி கொடுத்தோர் உயிர்கொடுத் தோரே;
உண்டி முதற்றே உணவின் பிண்டம்;
உணவெனப் படுவது நிலத்தோடு நீரே;
நீரும் நிலனும் புணரியோர் ஈண்டு
உடம்பும் உயிரும் படைத்திசி னோரே;
வித்திவான் நோக்கும் புன்புலம் கண்ணகன்
வைப்புற்று ஆயினும், நண்ணி ஆளும்
இறைவன் தாட்குஉத வாதே; அதனால்,
அடுபோர்ச் செழிய! இகழாது வல்லே
நிலன்நெளி மருங்கின் நீர்நிலை பெருகத்
தட்டோர் அம்ம, இவண்தட் டோரே;
தள்ளா தோர்இவண் தள்ளா தோரே.
19. எழுவரை வென்ற ஒருவன்
பாடியவர்: குடபுலவியனார். பாடப்பட்டோன்: பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன்.
இமிழ்கடல் வளைஇய ஈண்டுஅகல் கிடக்கைத்
தமிழ்தலை மயங்கிய தலையாலங் கானத்து,
மன்உயிர்ப் பன்மையும், கூற்றத்து ஒருமையும்.
நின்னொடு தூக்கிய வென்வேற் செழிய!
'இரும்புலி வேட்டுவன் பொறிஅறிந்து மாட்டிய
பெருங்கல் அடாரும் போன்ம் என விரும்பி,
முயங்கினேன் அல்லனோ யானே! மயங்கிக்
குன்றத்து இறுத்த குரீஇஇனம் போல,
அம்புசென்று இறுத்த அறும்புண் யானைத்
தூம்புஉடைத் தடக்கை வாயடு துமிந்து.
நாஞ்சில் ஒப்ப, நிலமிசைப் புரள,
எறிந்துகளம் படுத்த ஏந்துவாள் வலத்தர்
எந்தையோடு கிடந்தோர் எம்புன் தலைப்புதல்வர்;
'இன்ன விறலும் உளகொல், நமக்கு?'என,
மூதில் பெண்டிர் கசிந்து அழ, நாணிக்
கூற்றுக்கண் ஓடிய வெருவரு பறந்தலை,
எழுவர் நல்வலங் கடந்தோய்! நின்
கழூஉ விளங்கு ஆரம் கவைஇய மார்பே?
20. மண்ணும் உண்பர்
பாடியவர்: குறுங்கோழியூர்கிழார். பாடப்பட்டோன்: சேரமான் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ் சேரல் இரும்பொறை.
இரு முந்நீர்க் குட்டமும்,
வியன் ஞாலத்து அகலமும்,
வளி வழங்கு திசையும்,
வறிது நிலைஇய காயமும், என்றாங்கு
அவை அளந்து அறியினும், அளத்தற்கு அரியை;
அறிவும், ஈரமும், பெருங்க ணோட்டமும்;
சோறு படுக்கும் தீயோடு
செஞ் ஞாயிற்றுத் தெறல் அல்லது
பிறிது தெறல் அறியார் நின் நிழல்வாழ் வோரே;
திருவில் அல்லது கொலைவில் அறியார்;
நாஞ்சில் அல்லது படையும் அறியார்;
திறனறி வயவரொடு தெவ்வர் தேய, அப்
பிறர்மண் உண்ணும் செம்மல்; நின் நாட்டு
வயவுறு மகளிர் வேட்டு உணின் அல்லது,
பகைவர் உண்ணா அருமண் ணினையே;
அம்பு துஞ்சும்கடி அரணால்,
அறம் துஞ்சும் செங்கோலையே;
புதுப்புள் வரினும், பழம்புள் போகினும்,
விதுப்புற அறியா ஏமக் காப்பினை;
அனையை ஆகல் மாறே,
மன்னுயிர் எல்லாம் நின்அஞ் சும்மே.
Source Colophon
Purananuru (புறநானூறு). Source: Project Madurai digital edition, pmuni0057. Digitization: Teachers, Ki.A.Pe.Viswanatha High School, Trichy, for Project Madurai (www.projectmadurai.org). License: Freely distributable provided the Project Madurai header is kept intact. © Project Madurai 1998–2021. The underlying texts are in the public domain (Classical Tamil, Sangam period, c. 1st–3rd centuries CE, well over one thousand years old). Variant characters: the source text uses standard Unicode Tamil encoding (UTF-8). The poem titles (e.g., "போரும் சோறும்!" — "War and Rice!") are editorial additions by the digitization team, not in the original manuscripts.
🌲