Śāstra-gāthā-saṃgraha — attributed to Vasubandhu
The Śāstra-gāthā-saṃgraha — "Collection of Verses from Treatises" — is a short anthology of Buddhist verses compiled by the great Indian philosopher Vasubandhu (4th–5th century CE), preserved in the Degé Tengyur (Tohoku 4102) in the Abhidharma section. In twenty-six verses drawn from across the canonical and philosophical literature, Vasubandhu assembles a complete devotional and instructional sequence: from praise of the Buddha's incomparability, through the Triple Refuge, to practical teachings on virtue, mindfulness, learning, and generosity, culminating in the great verses on impermanence and a closing aspiration for the welfare of all beings.
Several of the verses gathered here are among the most famous in all of Buddhism — the Prātimokṣa summary ("Commit no evil whatsoever, practice virtue abundantly, completely tame your own mind — this is the teaching of the Buddha"), the verse on the burning world from the Udāna, and the impermanence verse traditionally spoken at the parinirvāṇa ("Alas! All compounded things are impermanent"). That Vasubandhu chose to compile them into this particular sequence suggests the anthology served as a primer or devotional handbook — a portable distillation of the entire path.
The Sanskrit original is lost. The text was translated into Tibetan by the Indian paṇḍita Dharmākara and the Tibetan translator Ye shes snying po (Jñānagarbha), and revised by the chief editor-translator dPal brtsegs. It has never been translated into English — this is the first.
Homage to the Noble Mañjuśrī, the Youthful!
O supreme being among men — another great ascetic like you
exists not in the realms of the gods.
Not in this world, nor in the abode of Vaiśravaṇa.
Not in the supreme celestial palaces, not in any direction or intermediate quarter.
Even searching the entire surface of the earth
with its mountains and forests — where could such a one be found?
Those who take refuge in the Buddha through speech,
who day and night
constantly remember the Buddha —
they have attained a precious human life.
Those who take refuge in the Dharma,
who day and night
constantly remember the Dharma —
they have attained a precious human life.
Those who take refuge in the Saṅgha,
who day and night
constantly remember the Saṅgha —
they have attained a precious human life.
Those who have created merit and not committed evil,
who practice the Dharma of the wise ones of the past —
they do not fear destruction at death,
like those who cross to the far shore in a sturdy vessel.
All the world utterly trembles.
All the world utterly shakes.
All the world utterly burns.
All the world is engulfed in smoke.
Where there is no trembling and no shaking,
where ordinary beings do not resort,
where Māra has no support —
there my mind finds delight.
Those who do even a small service
for the Victorious Guide —
they shall traverse the various higher realms
and attain the deathless state.
For those who dwell in this hermitage,
who are peaceful and live the holy life,
who eat but one meal a day —
what makes their complexion radiant?
Not clinging to the past,
not eagerly anticipating the future,
but having attained the present moment here
with clear awareness and mindfulness —
eating with careful discernment:
by this, their complexion becomes radiant.
Delighting in the Dharma, rejoicing in the Dharma,
contemplating the Dharma in all its aspects —
the bhikṣu who bears the Dharma in mind
shall never fall away from the Dharma.
In this world where the wise live,
faith and wisdom are the supreme treasure.
All other riches are inferior.
One who abides in the Dharma with excellent moral conduct,
who knows shame and speaks truthfully,
who is self-controlled —
to such a one, people are drawn.
Through learning, one discerns the Dharma.
Through learning, one turns from evil.
Through learning, one abandons what is meaningless.
Through learning, one attains nirvāṇa.
Commit no evil whatsoever.
Practice virtue abundantly.
Completely tame your own mind.
This is the teaching of the Buddha.
Merit should be created.
Without merit, there is suffering.
In this world and in others,
one who has created merit shall rejoice.
Speak truthfully. Do not give way to anger.
Give even a little to those who ask.
By these three things,
one enters the company of the gods.
The ripening of merit is bliss.
Right intention shall be fulfilled.
Swiftly, one shall attain
supreme awakening and nirvāṇa.
Through generosity, merit greatly increases.
Through proper restraint, enemies are not accumulated.
Through possessing virtue, evil is abandoned.
Through the exhaustion of afflictions — nirvāṇa.
Though adorned, one who practices the Dharma,
tame and perfectly restrained, living the holy life,
who has abandoned harm toward all beings —
that one is a brahmin, a śramaṇa, a bhikṣu.
Faith, shame, propriety, and generosity —
these qualities are praised by the noble.
This path, it is taught, leads to the divine realm.
By these, one goes to the worlds of the gods.
These things that are discarded,
scattered in all directions,
the colour of bleached bones —
seeing this, what delight can one take?
Alas! All compounded things are impermanent.
Their nature is to arise and pass away.
Having arisen, they are destroyed.
Their pacification is bliss.
The end of accumulation is exhaustion.
The end of the high is falling.
The end of meeting is parting.
The end of living is death.
May the world be happy and the harvests good.
May grain be plentiful and a Dharma king arise.
May whatever illness and harm there may be —
may all be completely pacified.
Colophon
Good Works Translation from Classical Tibetan. Translated by Rinchen (Tibetan Translator, Life 35), New Tianmu Anglican Church, 2026. The translation is independently derived from the Tibetan source text of the Degé Tengyur edition, as preserved in the Esukhia digital corpus (CC0). No prior English translation of this text exists; this is the first.
The Śāstra-gāthā-saṃgraha is attributed to Vasubandhu (སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན, ācārya Vasubandhu), one of the two founders — with his half-brother Asaṅga — of the Yogācāra school of Buddhist philosophy. Vasubandhu's placement of this anthology in the Abhidharma section of the Tengyur, rather than among the devotional hymns, suggests he understood it as a systematic primer: a distillation of essential Buddhist teachings arranged in pedagogical order from praise through practice to final aspiration.
Several verses are recognisable as Tibetan renderings of well-known Pali canonical verses, including the Prātimokṣa summary (Dhammapada 183), the burning-world passage (cf. Udāna 2.10 / Saṃyutta Nikāya 35.28), the impermanence verse traditionally associated with the parinirvāṇa (Mahāparinibbāna Sutta / Dhammapada 277–279), and the Triple Refuge verses (cf. Dhammapada 190–192). That these verses circulated in Sanskrit translation and were gathered by a Yogācāra master into a single collection testifies to the pan-Buddhist nature of these teachings.
Original Tibetan translators: the Indian paṇḍita Dharmākara and the translator-monk Ye shes snying po (Jñānagarbha). Revised by the chief editor-translator dPal brtsegs (Paltseg).
Compiled and formatted for the Good Work Library by the New Tianmu Anglican Church, 2026.
Other works by Vasubandhu in the Good Work Library: Advice on Ethics — Vasubandhu · Advice Universally Proclaiming the Seven Good Qualities — Vasubandhu · On the Dangers of the Five Sense Pleasures — Vasubandhu
🌲
Source Text: བསྟན་བཅོས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བསྡུས་པ
Classical Tibetan source text from the Esukhia digital corpus of the Degé Tengyur (Tohoku 4102, folios 223a.4–224a.5). CC0 license. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.
༄༅༅། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤཱསྟྲ་གཱ་ཐཱ་སཾ་གྲ་ཧ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། བསྟན་བཅོས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།
སྐྱེས་བུ་ཁྱུ་མཆོག་ཁྱོད་འདྲའི་དགེ་སྦྱོང་ཆེན་པོ་གཞན་དག་ལྷ་ཡུལ་ས་ལ་མེད། །འཇིག་རྟེན་འདི་ནའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་རྣམ་ཐོས་བུ་ཡི་གནས་ནའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ལྷ་ཡི་ཕོ་བྲང་གནས་མཆོག་དག་ན་འང་མེད་ལ་ཕྱོགས་སམ་ཕྱོགས་མཚམས་དག་ནའང་མེད། །རི་དང་ནགས་སུ་བཅས་པའི་ས་སྟེང་རྒྱས་པ་ཀུན་དུ་བསྐོར་ཡང་ག་ལ་ཡོད།
ངག་དག་སངས་རྒྱས་སྐྱབས་སོང་ནས། །གང་དག་ཉིན་དང་མཚན་རྣམས་སུ། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་དྲན་བྱེད་པ། །དེ་དག་མི་ཡི་རྙེད་པ་ཡིན།
གང་དག་ཆོས་ལ་སྐྱབས་སོང་ནས། །གང་དག་ཉིན་དང་མཚན་རྣམས་སུ། །རྟག་ཏུ་ཆོས་ནི་དྲན་བྱེད་པ། །དེ་དག་མི་ཡི་རྙེད་པ་ཡིན།
གང་དག་དགེ་འདུན་སྐྱབས་སོང་ནས། །གང་དག་ཉིན་དང་མཚན་རྣམས་སུ། །རྟག་ཏུ་དགེ་འདུན་དྲན་བྱེད་པ། །དེ་དག་མི་ཡི་རྙེད་པ་ཡིན།
བསོད་ནམས་བྱས་ཤིང་སྡིག་པ་མ་བྱས་ལ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་ཆོས་སྤྱོད་པ། །དེ་ནི་བདག་སྟེ་ནམ་ཡང་འཆིས་མི་འཇིགས། །བརྟན་པའི་གྲུ་ཡིས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་བཞིན།
འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འགུལ། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་གཡོས། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བསྲེགས། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུད་པས་བདུགས།
འགུལ་བ་མེད་ཅིང་གཡོས་མེད་ལ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་མ་བསྟེན་ཅིང་། །གང་ནའང་བདུད་ཀྱི་རྟེན་མེད་པ། །དེར་ནི་བདག་ཡིད་མངོན་པར་དགའ།
གང་དག་རྒྱལ་བ་རྣམ་འདྲེན་ལ། །བྱེད་པ་ཆུང་ངུ་འང་བྱེད་འགྱུར་བ། །དེ་དག་མཐོ་རིས་སྣ་ཚོགས་པ། །བགྲོད་ནས་འཆི་མེད་གནས་འཐོབ་པོ།
དགོན་པ་འདིར་ནི་གནས་པ་དང་། །ཞི་ཞིང་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དང་། །ཟས་གཅིག་ཟ་བར་བྱེད་རྣམས་ཀྱི། །མདོག་ནི་གང་གིས་གསལ་བར་འགྱུར།
འདས་པ་ལ་ནི་མ་ཆགས་ཤིང་། །མ་འོངས་པ་ལའང་མངོན་མི་དགའ། །ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཐོབ་ནས་འདིར། །ཤེས་བཞིན་སོ་སོར་དྲན་ལྡན་པ།
སོ་སོར་བརྟགས་ནས་ཟ་བྱེད་པ། །དེ་ཡིས་མདོག་ནི་གསལ་བར་འགྱུར།
ཆོས་ལ་ཀུན་དགའ་ཆོས་ལ་དགའ། །ཆོས་རྣམས་རྗེས་སུ་རྣམ་སེམས་ཤིང་། །ཆོས་རྗེས་དྲན་པའི་དགེ་སློང་ནི། །ཆོས་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས་མི་འགྱུར།
མཁས་གང་འཚོ་བའི་འཇིག་རྟེན་དུ། །དད་དང་ཤེས་རབ་རྙེད་པ་ནི། །དེ་ཉིད་འདི་ཡི་ནོར་མཆོག་སྟེ། །འདི་ཡི་ནོར་གཞན་དམན་པ་ཡིན།
ཆོས་གནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །ངོ་ཚ་ཤེས་ཤིང་བདེན་པར་སྨྲ། །བདག་ཉིད་བྱེད་པར་གྱུར་པ་ནི། །དེ་ལ་སྐྱེ་བོ་དགའ་བར་བྱེད།
ཐོས་པས་ཆོས་ནི་བྱེ་བྲག་ཤེས། །ཐོས་པས་སྡིག་ལས་ལྡོག་པར་བྱེད། །ཐོས་པས་དོན་མ་ཡིན་པ་སྤོང་། །ཐོས་པས་མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ།
སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་མི་བྱ་སྟེ། །དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱ། །རང་གི་སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་གདུལ། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་བསྟན་པའོ།
བསོད་ནམས་དག་ནི་བྱ་བ་སྟེ། །བསོད་ནམས་མ་བྱས་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །འཇིག་རྟེན་འདི་དང་གཞན་དག་ཏུ། །བསོད་ནམས་བྱས་པས་དགའ་བར་འགྱུར།
བདེན་པར་སྨྲ་བྱ་ཁྲོ་མི་བྱ། །སློང་ལ་ཆུང་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱ། །འདིར་ནི་གནས་གསུམ་འདི་དག་གིས། །ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ནང་དུ་འགྲོ།
བསོད་ནམས་དག་གི་རྣམ་སྨིན་བདེ། །བསམ་པ་ཡང་དག་འགྲུབ་འགྱུར་ཞིང་། །མྱུར་དུ་བྱང་ཆུབ་དམ་པ་དང་། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར།
སྦྱིན་པས་བསོད་ནམས་རབ་ཏུ་འཕེལ། །ཡང་དག་སྡོམ་པས་དགྲ་མི་སོགས། །དགེ་དང་ལྡན་པས་སྡིག་པ་སྤོང་། །ཉོན་མོངས་ཟད་པས་མྱ་ངན་འདས།
བརྒྱན་པ་བྱས་ཀྱང་ཆོས་ནི་སྤྱོད་བྱེད་ལ། །དུལ་ཞིང་ཡང་དག་བསྡམས་པ་ཚངས་པར་སྤྱོད། །འབྱུང་པོ་ཀུན་ལ་ཆད་པ་སྤངས་པ་དེ། །བྲམ་ཟེ་དགེ་སྦྱོང་དེ་ཡིན་དགེ་སློང་དེ།
དད་དང་ངོ་ཚ་ཚུལ་དང་སྦྱིན་པ་ཡང་། །ཆོས་འདི་དག་ནི་སྐྱེས་བུ་དམ་པས་བསྔགས། །ལམ་འདི་ནས་ནི་ལྷ་ཡུལ་འགྲོ་བར་གསུངས། །འདི་ཡིས་ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་དག་ཏུ་འགྲོ།
བོར་བ་འདི་དག་གང་ཡིན་དང་། །ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་འཐོར་བ་དང་། །རུས་པ་ཐི་བའི་མདོག་ལྟ་བུ། །དེ་མཐོང་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་དགའ།
ཀྱེ་མ་འདུས་བྱས་རྣམས་མི་རྟག །སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན། །སྐྱེས་ནས་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །དེ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བ་བདེ།
བསགས་པ་ཀུན་མཐའ་འཛད་པ་སྟེ། །མཐོན་པོའི་མཐའ་ནི་ལྷུང་བ་ཡིན། །འདུས་པའི་མཐའ་ནི་འབྲལ་བ་སྟེ། །འཚོ་བའི་མཐའ་ནི་འཆི་བ་ཡིན།
འཇིག་རྟེན་བདེ་ཞིང་ལོ་ལེགས་འགྱུར། །འབྲུ་རྣམས་འབྱོར་ཞིང་ཆོས་རྒྱལ་ཤོག །ནད་དང་གནོད་པ་གང་ཡོད་པ། །ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཞི་གྱུར་ཅིག
བསྟན་བཅོས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དྷརྨཱ་ཀ་ར་དང་ལོ་ཙཱ་བ་བན་དེ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོས་བསྒྱུར་ཏེ། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་བན་དེ་དཔལ་བརྩེགས་ཀྱིས་ཞུས།།
Source Colophon
Tibetan source text from the Esukhia digital corpus of the Degé Tengyur (GitHub: Esukhia/derge-tengyur), file 149 (མངོན་པ།_ཐུ), Tohoku catalog number D4102, folios 223a.4–224a.5. The Esukhia corpus is released under CC0 (public domain dedication).
The original Sanskrit title is given as Śāstra-gāthā-saṃgraha-nāma. The Tibetan colophon attributes the text to ācārya Vasubandhu (སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན). The Tibetan translation was produced by the Indian paṇḍita Dharmākara (དྷརྨཱ་ཀ་ར) and the translator-monk Ye shes snying po (ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ), and reviewed by the chief editor-translator dPal brtsegs (དཔལ་བརྩེགས).
Folio markers from the Esukhia edition have been removed from the source text above for readability; the original positions are: [223a.5]–[224a.5].
🌲