"All of it she made, being it herself, Vālai; like oil within the sesame seed she stands."
— Koṅkaṇa Cittar, Vālaik Kummi

The Vālaik Kummi (வாலைக் கும்மி) is a song for the kummi, the dance in which Tamil women circle and clap, and it is sung in praise of Vālai. Vālai is a name of Śakti, the Goddess; the word also means a young girl, a maiden, and the song is sung as if to a girl standing before the dancers. Nearly every verse ends by calling her: vālaippeṇṇē, "O Vālai girl!" The girl being taught and the Goddess being praised are never quite told apart. It opens with a veṇpā to Vināyakar and six kummi verses calling on Vināyakar, Sarasvatī, Śiva, Murukaṉ, Viṣṇu and Nandi, and then the kummi itself runs on in four-line verses to the end, 111 verses in all.

The song goes under the name of Koṅkaṇar, or Koṅkaṇa Cittar. He is also called Koṅkaṇa Nāyaṉār, Koṅkaṇattēvar and Koṅkaṇa Nātar, and some say that these names belong to different men. He is said to have been a disciple of Tiruvaḷḷuvar and of Pōkar, and works of medicine, alchemy and yoga circulate under his name. Tradition places him in the seventh century and in the Koṅku country, from which his name is said to come. One story tells that a crane fouled him as he sat in yoga under a tree, and his glance burned it to ash. Later he stood begging at Tiruvaḷḷuvar's door and glared at Vāsuki, Vaḷḷuvar's wife, because she was slow to bring him alms. She answered, "Did you take me for a crane, Koṅkaṇa?" He bowed to her and became Vaḷḷuvar's disciple. The Project Madurai editor says plainly that the kummi, though it bears his name, was not sung by him. On the editor's reading, its closing verses show a pupil of the teacher Vīrap Perumāḷ setting Koṅkaṇar's teaching to song, in the days of a local ruler, Valavēntiraṉ Turaivaḷḷal, a Śaiva who knew the Five Letters. The last verses name both men, and call the song "that Tamil the loving Koṅkaṇar spoke."

The kummi sings of Vālai as the maker of everything. She is mother, wife and sister, the one who kicked Death and drank the poison, and in the end the poem sets Śiva above her. It teaches the Five Letters and the mute letter within Om, and the training of the breath (vāci). It finds the gods within the body: Sadāśiva at the brow, Maheśvara at the throat, Rudra at the heart, Viṣṇu at the navel and Brahmā at the root. Much of it is riddling, the coded "twilight" speech of the Siddhars: forts with nine gates, crows and carp in a deep well, a handless dwarf, a hen with six legs. Around the riddles it gives plain counsel. Feed the poor today, not tomorrow. Do not beat the orphan. Do not boast. Caste is nothing, for milk is one though it turns to ghee, curd and buttermilk. Wife and children go with you only as far as the village common and the burning-ground. It has no patience for the false guru: "he'll snatch your wealth."

Translation

The Kummi of the Maiden Vālai, by Koṅkaṇa Cittar

Kāppu (Invocation)

Praise of Vināyakar

Piṉ Muṭuku Veṇpā¹

1. The Vālai² girl full of learning, hailed as the beloved —
to sing this kummi on that Lady: the good Lord of Victory,
sweet of word, the Wise One whom Brahmā fears, surpassing all —³
his great lotus feet we set within our crooked hearts.

Kummi

2. She is Śakti, she of the matted locks,⁴ the Vālai girl —
to sing a kummi song on that noble Lady,
may the One-Tusked, who served all learning, Vālai's
Siddhi Vināyakaṉ, be our guard.

Praise of Sarasvatī

3. She is the Vālai girl the Siddhars praised —
to sing a kummi song on that Śakti,
may Sarasvatī, who dances to tattamit-tōm,
the faithful wife — may her golden feet be our guard.

Praise of Śiva

4. She who fills all places is the Vālai girl —
to sing a kummi on Māl's younger sister,⁵
may Śiva Śambhu, who wears the Gaṅgā, the true Guru —
may his golden lotus feet be our guard.

Praise of Subrahmaṇyar

5. She is the girl of wisdom, the girl of grace's light, the first
Vālai girl — to sing a kummi on her,
may he who is one with Vaḷḷi, the doe made a girl,⁶
Murukēcaṉ in his love, be our guard as well.

Praise of Viṣṇu

6. She is the beggar's girl, the royal Pāṇṭiya girl,⁷ Vālai
the Mother — to sing a kummi on her,
may he who took up service for the Gāṇḍīva bowman,⁸ who
rules Vaikuṇṭha as Lord — may his golden feet be our guard.

Praise of Nandīcar

7. She is Antarī, Sundarī,⁹ the Vālai girl —
to sing a kummi on that Mother,
may Nandīcar, who comes first into the mind
as a good wonder — may his golden feet be our guard.

Nūl (The Poem)

Kummi

8. On the mighty Vālai girl who danced
in Tillai, in the jasmine land,¹⁰ within the bounds,
we come to sing this tender Tamil kummi:
O Vālai girl, who drives our old karma away!

9. With neither mother nor father, she came
to make the open sky, the earth and heaven;
as an innocent girl, the first, the Vālai girl,
she entered all this world contains.

10. How the Vedas and the elements came to be, and space,
and how the sciences of knowing came,
how nāda¹¹ and song came to be — the way of it,
hear me tell, O Vālai girl.

11. How the three worlds¹² came to be, and the first
God, and how the gods came to be,
and how, a wonder, Vālai came to be — the light
of wisdom: look at it, O Vālai girl.

12. What came before Hari is the letter a; and again,
what stood within Hari is the Five Letters;¹³
what came before all bearing is the Five Letters; what stands
within the horse of the breath¹⁴ is the Five Letters.

13. In the beginning the Vālai girl became the Five Letters,
and "the Five Letters" became her name;
at the source¹⁵ she is the mute letter,¹⁶ and not that only:
she became wisdom in all its kinds.

14. The mute letter became the body, and then
the letter Om became the life;
yes — know these letters, and
play and clap the kummi, girls!

15. What made the world is the Five Letters; and again,
what made the living soul is the Five Letters;
what ended the ages is the Five Letters; and again,
what came to birth is the Five Letters.

16. What if you have looked into the śāstras? The Veda —
what if you have looked into that too?¹⁷
Isn't it by seeing the key that you must rule? Isn't it by knowing
the Five Words that you must see?

17. If you think, "It can't be seen, can't be got, can't be reached; in the Five
there is nothing to be done" —
by the Five Letters you may see even the unseen; in them
there is work to be done, if you meditate.

18. The Herdsman too is within the Five Letters; the Knowing
One too is within the Five Letters;
Vāyaṉ too is within the Five Letters;¹⁸ and this
Vālai too is within the Five Letters.

19. What became the Five Letters is the Eight Letters; and further
it became the fifty-one syllables;¹⁹
unless you stand firm by the letter in your heart, that
truth — can it be known, O Vālai girl?

20. It cheats you, it cheats you,²⁰ the Five Letters; so then,
reach out and seize the two letters;²¹
watch the breath, rising upward; the breath's
still state — will you look at it, O Vālai girl?

21. The Cidambaram cakra²² — they know it, these
great ones who live in this land;
but if it's the Cidambaram cakra, then within it
surely it's God you must come to know!

22. If you have neither mind nor sense, the way —
what can she do by telling you how to turn?
You must keep your mind firm, and more:
Vālai's grace must come to be.

23. From now on don't speak of it in the open — to these lovely
[…] streak-lined eyes:²³
you girls of fruit-sweet speech, come here; a little
of the seed of it I'll tell you — listen, girls.

24. Don't think of it as a filthy carcass; this —
don't think of it as a salted pot;
for those who have seen, there's no filth; this,
look at it, within your own body.

25. Straight below the crown, above the palate,²⁴ ever
a lamp is set and burning, girl;
the lamp set firm is Vālai, girl — it never
goes out, it burns, O Vālai girl!

26. It burns in the six houses;²⁵ in it
there's no oil, no water to drown it;²⁶
it shows — yet there's no way to go; the path
is tangled, tangled, O Vālai girl.

27. You'll hear a sound like anklets ringing, girl; badly
tangled is the path, and treacherous, girl;
the right-whorled conch will sound, girl; above,
look at the breath, O Vālai girl!

28. You must learn the practice of the breath, and then
you must build the houses of the maṇḍalas;
taking the way of the nose, yoga and the breath —
look at the gaze, O Vālai girl!

29. Within the lamp that is the three flames,²⁷ in the practice
of the breath in the root maṇḍala,
whatever flame it becomes, that flame is Vālai;
there is none other than she, O Vālai girl!

30. Vālai stays without burning,²⁸ and that is
because she is within Śiva the pure;
look to the practice of the breath without letting go: we
can see the upper house, O Vālai girl!

31. He who saw the upper house is a bard,²⁹ girl; he who stood
in the lamp in the sky is Vāṇī, girl;
he who saw the mother's house is a sage, girl; he who
vaulted the horse is a Paṭṭāṇi rider, girl.

32. Hands at the elephant,³⁰ mind in devotion,
in the intellect, in the very middle —
the brow is Sadāśiva, I said; your own
state, look at it, O Vālai girl!

33. Firmly, in the spoken Five Letters, I too
have praised him, in the fruit of wisdom;
in the throat Maheśvara dwells; with your eyes
see him, look, O Vālai girl!

34. At five, still green, you slender girls,
you slender girls who coo and play each day —
in the heart Rudra dwells, all around; he
is right there with you, O Vālai girl!

35. In the belly, in the middle row, in the steady
mind, before all else, there with you —
in the navel Viṣṇu dwells; this,
look at it truly, O Vālai girl!

36. In the deep,³¹ in this world, in the time
to come, in good fortune —
in the root³² Brahmā dwells, and the breath
he binds, and the body he moulds.

37. There's a chariot, with five hundred pins;³³ in it
are gods, and there is music;
who is there? Look, girl: the goddess Vālai — in it
she is held within, O Vālai girl!

38. There's a fort with nine gates; in it,
inside, are five who stand guard,
and six attendants, kindly —
it is all held within, O Vālai girl!

39. While God dwells in the body in this way,
through the gnawing of their wits³⁴
they do not look to Vālai the joyous; people
die — why is that, O Vālai girl?

40. Because na became the threshold,³⁵ the house
that is va came to good order;
u became the crown, the head; this,
look at it closely, O Vālai girl!

41. Va became the sound, and that
ma became māyā;
śi became māyā;³⁶ this,
see it clearly, O Vālai girl!

42. There is the syllable called Om, and within it
the mute letter dwells, girl;
we have come to know these letters; now your karma,
search it out and look, O Vālai girl!

43. The bull that won't be tied, you must tie it; desire
you must cut down; the breath you must join;
the branch beyond reach you must bend; the body —
how long will it last, O Vālai girl?

44. Stay settled in the way, and the breath,³⁷
without drawing it in, you must hold it;
wandering, running, roaming, burning, the body
has died, O Vālai girl!

45. From the flower in bloom comes young fruit; and among them
there's much young fruit with no flower;
by the eldest son there is life; by the other
three there is ruin!

46. Long live the race of chaste women! Long live
the one who gave the chastity that stands!
Praise the Citparaṉ and clap the kummi,
praise the Taṟparaṉ³⁸ and clap the kummi.

47. Of the five, two have not perished; of the five and six,
four have not gone away;³⁹
it is what sleeps in the young fruit, in the flower; that
you may tend and lay aside, O Vālai girl!

48. The handless dwarf has tied himself up; the tall one
with no legs has butted in;
he took it for honey with no bees and ate it up⁴⁰ — and it
isn't sweet at all, O Vālai girl!

49. For the fort of Upper Town, as its stay, a lamp
shines bright on the Kaṉṉaṉūr road;
since it left the hall at Kālūr,⁴¹ it
is hard going, O Vālai girl!

50. In the three-cornered fort within the throat, here,
when they climbed and planted the flagstaff,
she came, made war and ran away; the fort
burned down to embers, O Vālai girl!

51. Caught inside the net of desire, the house
burned then and there and was ruined;
the net of bondage came and closed over — the Lord's
feet, praise them, O Vālai girl!

52. There's a swan in the pavilion; playing
and roaming there, a tiger too;
and there will still be five parrots; they
will reach out and seize — three parrots, girl, O Vālai girl.⁴²

53. In the grove the mango-cuckoo calls for the new
bridegroom to come and eat;
it's a trick, like this — five or six owls⁴³ sit there
staring, look, girls, O Vālai girl.

54. There's a fish in the tūraṇi;⁴⁴ on it
the cock goes grazing, roaming;
there's honey in the hollow; eat it,
you'll never weary of it, O Vālai girl!

55. There's a crow on the branch, see; in the […]⁴⁵
it sits, full of strength;
it is not far to look; this is wisdom:
look, and you will see it, O Vālai girl!

56. At the belly-pond there is a hall; in that
Karuvūr of the pond there's a deal of mud;
come in strength by the Iṭaikkāṭu paths,⁴⁶
arrive and search it out, O Vālai girl!

57. Long ago, inside a deep well, two
carp were flashing and showing off, girl;
the crow had seen them, yet it was afraid —
the eagle made the kill, look, girls!

58. In the river, five crocodiles, girl; in the
anthill, two bears, girl;
and Death, with three blind ones,⁴⁷ girl — his noose
in hand, he catches, O Vālai girl!

59. One bird lays the egg; the egg
another bird betrays;
in the snare at Ārūr,⁴⁸ set in a ring, two
deer struggle, O Vālai girl!

60. On the open ground of the great eightfold sky-circle,⁴⁹ two
moons stand above the chariot;
it does not come in due measure and strike — the body
has turned to red embers, O Vālai girl!

61. Inside the well of the three-cornered circle, in the practice
of the breath in the root maṇḍala,
in the cakra of that cornered circle, Vālai
sits enthroned, O Vālai girl!

62. On two legs there stands a tower; for a long
while it stays, then sinks away;
while you see it, the tower stands; Vālai
won't let you see it, won't let it last.

63. Making the five elements and joining them,
making the six ādhāras,⁵⁰
making the lust for cooing women, Vālai
brings it together — and hooks in Death.

64. She is the one who kicked Death with her foot, Vālai;
she is the one who swallowed the Ālakāla poison;
she is the one who made the deathless world; this
human fort, she is the one who tore it down.

65. She came as mother and gave nectar; as wife
she came and gave pleasure;
she became a sister to lean on; for us
she became the dear young sister-in-law, and the mother-in-law.

66. Smiling softly, Vālai burned the Cities;
she kicked the Ceṭṭi of Ceṅkāṭu;
alone, she conquered the Cūras;
single-handed, she killed Kañcaṉ.⁵¹

67. Isn't this how her work goes — this
barren one who never bore, the fierce one with child!⁵²
Listen, girls with kohl-dark eyes: that
young Vālai is the trident-bearer.

68. Is the knife greater, or the sheath? Is her
eye greater, or her face?
Is Śakti greater, or Śiva? You,
tell me a little, O Vālai girl!

69. Rice is greater; water is not greater;
just so, if Vālai is greater —
gold is greater; silver is not greater:
I tell you without a lie, listen, girls.

70. Where there is meat there is bone; the flesh
taken off, the shell comes loose;
flesh is like this — this is Śakti⁵³ — so say, and
play and clap the kummi, girls!

71. Though what sprouts is rice itself, all along,
once the husk splits away it will not grow —
Avvai⁵⁴ saw it and said it long ago: is it
so, or is it not, O Vālai girl?

72. Without the earth there is no sky; without a little
fragrance there is no flower;
without woman there is no man; this,
hold it close and look, O Vālai girl!

73. In the flower garden there is light; for those
who long for the land, there is paddy too;
to worship Vālai, a wonder, you need what was left
unfinished in a former day,⁵⁵ O Vālai girl!

74. To worship Vālai, they became Siddhars; as Vālai's
helper, Śiva became the Lord;
isn't it by looking at the work that he set the wage? This
way of it — do you know it, O Vālai girl?

75. There is no god above Vālai; for keeping
one's honour, nothing above the sari;
no blessing above milk; above the Vālai
kummi, no song.

76. If you see the gaze, you can know; those
four-and-six gates⁵⁶ you can cross;
the lock, the door, you can open; this
is no lie, it's true, O Vālai girl!

77. "Man and woman joined, and so a child
came to be" — that's how you all talk;
isn't it from man and woman joining that, all difference
gone, one seed came to be, O Vālai girl?

78. Isn't what is here today a lie? The house —
and "my life" — isn't that a lie?
It ends as was written that day; Vālai
the Mother, praise her, O Vālai girl!

79. Don't go about with empty longings; this
is not true — a false life, a false shell;
if you come to see the unseen Vālai, the vision
you may see, and rule the sky.

80. The wife — isn't she a lie? The children
you begot — aren't they a lie?
The father you made much of is a lie; the mother who gave
the breast — is even she real?

81. Mother and wife are alike, then — the breast
both of them have given;
but are green fruit and ripe the same? Your own
mind, look into it, O Vālai girl!

82. The wife will come as far as the village common; the children
you begot, as far as the edge of the burning-ground;
the dharma of service will come in the midst,
join you, and give you the highest state.

83. If fortune, and the joy of daughters, and a king's
comforts have come to you,
quickly you must give in charity; a few
holy works you must see through.

84. Those who finish holy works, though they die,
are counted among those who never die —
in the Veda that overflows with grace, these things⁵⁷
she knew and spoke, O Vālai girl!

85. When we lie upon the mattress
laughing with soft women,
if Death the warrior comes and seizes us, we
are a dead corpse, girl, O Vālai girl!

86. If the poor and the orphaned say "We have nothing," to them,
if you have it,⁵⁸ you must give rice;
you must not say "Tomorrow" — so
the four Vedas thunder, girl.

87. Don't beat the wretched and the orphaned; that
sin can never be wiped away;
don't ruin those who come to you for refuge; to anyone
don't even think of doing treachery.

88. Don't tell what you saw and what you heard; what your eyes
never saw, don't bear witness to;
don't tell your wife all that befalls; to the children
you begot, don't give too much slack.

89. Śiva's devotees, the Vedic priests, and the
great ones of noble learning and wisdom —
don't curse them, even in silence; their
hearts, don't make them ache.

90. Don't speak to twist a case; on chaste
women, don't set your mind;
keep watch on the breath you practise, and Vālai's
feet, praise them, O Vālai girl!

91. Don't tell lies you've strung together; wicked
plunder and theft, don't do them;
don't strike the dancing snake; this
is wisdom itself, O Vālai girl!

92. Though you be a man who gets things done, to talk big
won't do — so Avvai said;
don't stir up quarrels in the world: like a sour
fruit, he dropped and fell.

93. Don't make enemies of men of money;⁵⁹ in the deep
forest, don't stand before a tiger;
don't go roaming in foreign lands; the harlot's
tricks of māyā, don't play them!

94. With your own house there, don't go to the neighbour's;
don't curse your mother and father;
while the insight is right inside your own house,
you run about, O Vālai girl!

95. You speak of the differences of caste; God —
is there, in the one body, any difference?
The milk they speak of is one, and from it
came ghee, curd and buttermilk.

96. There's the cat that laps up milk, and it
never looks up to see what's above;
so push that longing away, and in your heart,
with all your wanting, do the worship.

97. I said a hen has six legs; I said
an old hunchbacked woman has three;
I said the hunchback has two letters; I said
a whole pot has no mouth.

98. I said a goat has two legs; our
pot, pot upon pot, […] above it, a belly with child;⁶⁰
I said a cow has no legs; the riddle —
tell me its meaning, O Vālai girl!

99. He who snatched the temple and the cattle, and he who
had learned the threshing-floor's word,⁶¹
and he who saw a horse with no mouth — of the cattle,
do they know the kind, O Vālai girl?

100. "Those who read all these śāstras have died" —
if that is said, the world will laugh;
having died, one must go and be merged; he
must join the company of the gods.

101. "Tell what is, and what was broken will be joined —
is there such a one in the world?" Avvai said;
the one who told what is, so that what was broken joins —
he alone is the Guru, O Vālai girl!

102. He doesn't know where the Fullness stands; many
a lie he'll tell, a crore of mantras he'll tell;
he is no Guru of the root; this one
is a Guru for business⁶² — he'll snatch your wealth.

103. Calling themselves the ones who know it all, on this
earth, calling themselves perfect sages,
to fill their bellies at their ease
they run about, O Vālai girl!

104. Though first Vālai is great, is her
elder sister greater? Is Śiva greater?
Though Vālai the Source is great, she
is not the Lord: Śivam is greater.

105. She'll give long life; diabetes first of all,
and every other illness, won't come near;
ghosts will fly, and sorcery, in a second,
if you speak the name of the faithful Vālai girl.

106. Even in your sleep she sits enthroned; at every
hour, Vālai stands before you;
if an enemy comes, she'll thrust him off; Vālai
will kick even Death when he draws near.

107. Many thousand crores of worlds, and the four-
teen realms, and the divine forms —
all of it she made, being it herself, Vālai;
like oil within the sesame seed she stands.

108. For me to make this Tamil Vālai kummi the land will praise,
she gave me the teaching;⁶³
the loving Vīrap Perumāḷ, my Guru-svāmi —
praise his far-reaching feet and celebrate, girls!

109. The six creations, the house, the last sūtra,⁶⁴
and the ways of the Five Letters, he knows them all —
the high-famed Valavēntiraṉ Turaivaḷḷal,
the king: that he may live, celebrate, girls!

110. Dance, all you women; that
Tamil the loving Koṅkaṇar spoke,
sing it, all you Siddhars; Vālai's
feet, praise them and celebrate, girls!

111. Long live the Siddhars! Long live Śiva! The sages,
the gods, long may they live! The ṛṣis, long live!
The devotees, long live! The holy feet, long live! The Guru,
Bhāratī, the Vālai girl — long may she live!

Colophon

Colophon: Koṅkaṇa Cittar (கொங்கணச் சித்தர்), traditional attribution, "Vālaik Kummi" (வாலைக் கும்மி — The Kummi of the Maiden Vālai). The attribution is doubted by the Project Madurai editor, who takes the song to be the work of a pupil of Vīrap Perumāḷ setting out Koṅkaṇar's teaching (see vv. 108–110). Translated from the Tamil of the Project Madurai e-text no. 212, Cittar pāṭalkaḷ – 4 (akappēy cittar, iṭaikkāṭṭuc cittar and koṅkaṇac cittar pāṭalkaḷ), Unicode edition; the e-text names no print edition. Prepared for the Good Work Library by the Tianmu Anglican Church with AI-assisted translation and editorial work. No existing English translation was consulted. No complete English translation of this work is known to us. The work is given whole: a veṇpā and six kummi verses of invocation, then the kummi (vv. 8–111), each verse kept to its four lines and its number. The refrain vālaippeṇṇē is rendered "O Vālai girl" throughout. Gaps, marked […]: v. 23, line 2 (the opening of the line cannot be read with confidence); v. 55, lines 1–2 (one word, katacāvu or similar, unidentified); v. 98, line 2 (the line is disordered as printed). Uncertain readings, and misprints in the e-text, are named in the notes; the misprints are kept as printed in the source text below. Much of the poem is written in the Siddhars' riddling speech; where a riddle is not explained by the text, it is translated as it stands and left unexplained.

© 2026 Tianmu Anglican Church. This English translation is licensed under CC BY-NC-SA 4.0: you may share and adapt it for non-commercial use with credit to the Good Works Library, tianmu.org. The source text keeps its own terms. For other uses, see Rights and Reuse.

Source Text (Tamil)

Project Madurai e-text no. 212, சித்தர் பாடல்கள் - 4 (Cittar pāṭalkaḷ – 4), section 3, கொங்கணச் சித்தர் பாடல்கள்: வாலைக் கும்மி. No print edition is named in the e-text.

கொங்கணச் சித்தர் வாலைக் கும்மி

காப்பு

விநாயகர் துதி

பின் முடுகு வெண்பா

கல்விநிறை வாலைப்பெண் காதலியென் றோதுகின்ற
செல்வியின்மேற் கும்மிதனைக் செப்புதற்கே - நல்விசய
நாதனின்சொல் வேதனஞ்சு போதன்மிஞ்சி மானகஞ்ச
பாதம்வஞ்ச நெஞ்சினில்வைப் போம். 1

கும்மி

சத்தி சடாதரி வாலைப்பெண் ணாமந்த
உத்தமிமேற் கும்மிப் பாட்டுரைக்க
வித்தைக் குதவிய வொற்றைக்கொம் பாம்வாலை
சித்தி விநாயகன் காப்பாமே. 2

சரசுவதி துதி

சித்தர்கள் போற்றிய வாலைப்பெண் ணாமந்த
சக்தியின் மேற்கும்மிப் பாட்டுரைக்கத்
தத்தமித் தோமென ஆடும் சரசுவதி
பத்தினி பொற்பதங் காப்பாமே. 3

சிவபெருமான் துதி

எங்கும் நிறைந்தவள் வாலைப்பெண் ணாம்மாலின்
தங்கையின் மேற்கும்மி பாடுதற்குக்
கங்கை யணிசிவ சம்புவாம் சற்குரு
பங்கயப் பொற்பாதம் காப்பாமே. 4

சுப்பிரமணியர் துதி

ஞானப்பெண் ணாமருள் சோதிப்பெண் ணாமாதி
வாலைப்பெண் மேற்கும்மி பாடுதற்கு
மானைப் பெண்ணாக்கிய வள்ளிக் கிசைந்திடும்
மால்முரு கேசனும் காப்பாமே. 5

விஷ்ணு துதி

ஆண்டிப்பெண் ணாம்ராச பாண்டிப்பெண் ணாம்வாலை
அம்பிகை மேற்கும்மி பாடுதற்குக்
காண்டீபனாம் பணி பூண்டவன் வைகுந்தம்
ஆண்டவன் பொற்பதங் காப்பாமே. 6

நந்தீசர் துதி

அந்தரி சுந்தரி வாலைப்பெண் ணாமந்த
அம்பிகை மேற்கும்மி பாடுதற்குச்
சிந்தையில் முந்திநல் விந்தையாய் வந்திடும்
நந்தீசர் பொற்பதங் காப்பாமே. 7

நூல்

கும்மி

தில்லையில் முல்லையி லெல்லையுளாடிய
வல்லவள் வாலைப்பெண் மீதினிலே
சல்லாபக் கும்மித் தமிழ்பா டவரும்
தொல்லைவினை போக்கும் வாலைப்பெண்ணே! 8

மாதா பிதாகூட இல்லாம லேவெளி
மண்ணும் விண்ணுமுண்டு பண்ணவென்று
பேதை பெண் ணாமுதல் வாலைப்பெண் ணாளென்று
புகுந்தா ளிந்தப் புவியடக்கம். 9

வேதமும் பூதமுண் டானது வும்வெளி
விஞ்ஞான சாத்திர மானதுவும்
நாதமுங் கீதமுண் டானதுவும் வழி
நான்சொல்லக் கேளடி வாலைப்பெண்ணே. 10

மூந்தச் செகங்களுண் டானது வும்முதல்
தெய்வமுந் தேவருண் டானதுவும்
விந்தையாய் வாலையுண் டானதுவும் ஞான
விளக்கம் பாரடி வாலைப்பெண்ணே. 11

அரிக்கு முந்தின தவ்வெழுத்தாம் பின்னும்
அரிக்குள் நின்றதும் அஞ்செழுத்தாம்
தரிக்கும் முந்தின தஞ்செழுத்தாம் வாசி
பரிக்குள் நின்றது மஞ்செழுத்தாம். 12

ஆதியி லைந்தெழுத் தாயினாள் வாலைபெண்
ஐந்தெழுத் துமென்று பேரானாள்;
நாதியி னூமை யெழுத்தியவள் தானல்ல
ஞான வகையிவள் தானானாள். 13

ஊமை யெழுத்தே யுடலாச்சு மற்றும்
ஓமென் றெழுத்தே யுயிராச்சு
ஆமிந் தெழுத்தை யறிந்துகொண்டு விளை
யாடிக் கும்மி யடியுங்கடி. 14

செகம் படைத்ததும் அஞ்செழுத்தாம் பின்னும்
சீவன் படைத்ததும் அஞ்செழுத்தாம்
உகமு டிந்தது மஞ்செழுத்தாம் பின்னும்
உற்பன மானது மஞ்செழுத்தாம். 15

சாத்திரம் பார்த்த்தாலுந் தானுமென்ன? வேதம்
தானுமே பார்த்திருந் தாலுமென்ன?
சூத்திரம் பார்த்தல்லோ ஆளவேணு மஞ்சு
சொல்லை யறிந்தல்லோ காணவேணும்? 16

காணாது கிட்டாதே எட்டாதே அஞ்சில்
காரிய மில்லையென் றேநினைத்தால்
காணாதுங் காணலா மஞ்செழுத் தாலதில்
காரிய முண்டுதியானஞ் செய்தால். 17

ஆயனு மைந்தா மெழுத்துக்குள் ளேயறி
வாயனு மைந்தா மெழுத்துக்குள்ளே
வாயனு மைந்தாம் எழுத்துக்குள் ளேயிந்த
வாலையு மைந்தாம் எழுத்துக்குள்ளே. 18

அஞ்செழுத் தானதும் எட்டெழுத்தாம் பின்னும்
ஐம்பத்தோர் அட்சரந் தானாச்சு
நெஞ்செழுத் தாலே நிலையா மலந்த
நிசந்தெ ரியுமோ வாலைப்பெண்ணே! 19

ஏய்க்கு தேய்க்கு ஐந்செழுத் துவதை
எட்டிப் பிடித்துக்கொளிரண் டெழுத்தை
நோக்கிக்கொள் வாசியை மேலாக வாசி
நிலையைப் பாரடி வாலைப்பெண்ணே? 20

சிதம்பர சக்கரந் தானறிவா ரிந்தச்
சீமையி லுள்ள பெரியோர்கள்
சிதம்பர சக்கர மென்றால் அதற்குள்ளே
தெய்வத்தை யல்லோ அறியவேணும்! 21

மனமு மதியு மில்லாவிடில் வழி
மாறுதல் சொல்லியேயென்ன செய்வாள் ?
மனமு றுதியும் வைக்கவேணும் பின்னும்
வாலைக் கிருபையுண் டாகவேணும். 22

இனிவெ ளியினிற் சொல்லா தேயெழில்
தீமட்டு திந்தவரி விழிக்கே
கனிமொ ழிச்சியீர் வாருங்கடி கொஞ்சங்
கருவைச் சொல்லுவேன் கேளுங்கடி. 23

ஊத்தைச் சடலமென் றெண்ணாதே இதை
உப்பிட்ட பாண்டமென் றெண்ணாதே
பார்த்த பேருக்கே ஊத்தையில் லையிதைப்
பார்த்துக்கொள் உன்ற னுடலுக்குள்ளே. 24

உச்சிக்கு நேராயுண் ணாவுக்கு மேல்நிதம்
வைத்த விளக்கும் எரியுதடி
அச்சுள்ள விளக்கு வாலையடி அவி
யாம லெரியுது வாலைப்பெண்ணே! 25

எரியு தேஅறு வீட்டினி லேயதில்
எண்ணெயில் லையமிழ் தண்ணீரில்லை
தெரியுது போக வழியுமில்லை பாதை
சிக்குது சிக்குது வாலைப்பெண்ணே. 26

சிலம்பொலி யென்னக் கேட்குமடி மெத்த
சிக்குள்ள பாதை துடுக்கமடி
வலம்புரி யச்சங்கமூது மடி மேலே
வாசியைப் பாரடி வாலைப்பெண்ணே! 27

வாசிப் பழக்க மறியவே ணும்மற்றும்
மண்டல வீடுகள் கட்டவேணும்
நாசி வழிக்கொண்டு யோகமும் வாசியும்
நாட்டத்தைப் பாரடி வாலைப்பெண்ணே! 28

முச்சுடரான விளக்கி னுள்ளே மூல
மண்டல வாசி வழக்கத்திலே
எச்சுடராகி அந்தச் சுடர் வாலை
இவள்விட வேறில்லை வாலைப்பெண்ணே! 29

சூடாமல் வாலை இருக்கிறதும் பரி
சித்த சிவனுக்குள் ளானதனால்
வீடாமல் வாசி பழக்கத்தை பாருநாம்
மேல்வீடு காணலாம் வாலைப்பெண்ணே! 30

மேல்வீடு கண்டவன் பாணியடி விண்ணில்
விளக்கில் நின்றவன் வாணியடி
தாய்வீடு கண்டவன் ஞானியடி பரி
தாண்டிக் கொண்டான்பட் டாணியடி. 31

அத்தியி லேகரம் பத்தியி லேமனம்
புத்தியி லேநடு மத்தியிலே
நெற்றி சதாசிவ மென்றுசொன் னேனுன்றன்
நிலைமையைப் பாரடி வாலைப்பெண்ணே! 32

அழுத்தி லேசொல்லஞ் செழுத்தி லேநானும்
வழுத்தி னேன்ஞானப் பழத்திலே
கழுத்தி லேமயேச் வரனு முண்டுகண்
கண்டு பாரடி வாலைப்பெண்ணே! 33

அஞ்சிலே பிஞ்சிலே வஞ்சியரே நிதம்
கொஞ்சி விளையாடும் வஞ்சியரே
நெஞ்சிலே ருத்திரன் சூழிருப்பா னவன்
நேருட னாமடி வாலைப்பெண்ணே! 34

தொந்தியி லேநடு பந்தியிலே திடச்
சிந்தையி லேமுந்தி உன்றனுடன்
உந்தியில் விட்ணுவுந் தாமிருப் பாரிதை
உண்மையாய்ப் பாரடி வாலைப்பெண்ணே! 35

ஆலத்திலே இந்த ஞாலத்திலே வருங்
காலத்தி லேயனு கூலத்திலே
முலத்திலே பிரமன் தானிருந் துவாசி
முடிக்கிறான் பிண்டம் பிடிக்கிறானே. 36

தேருமுண் டைஞ்சூறாம் ஆணியுண்டே அதில்
தேவரு முண்டுசங் கீதமுண்டே
ஆருண்டு பாரடி வாலைத்தெய் வம்மதிலே
அடக்கந் தானடி வாலைப்பெண்ணே! 37

ஒன்பது வாயில்கொள் கோட்டையுண் டேஅதில்
உள்ளே நிலைக்கார ரஞ்சுபேராம்
அன்புடனே பரிகாரர்கள் ஆறு பேர்
அடக்கந் தானடி வாலைப்பெண்ணே! 38

இந்த விதத்திலே தேகத்திலே தெய்வம்
இருக்கையில் புத்திக் கறிக்கையினால்
சந்தோட வாலையைப் பாராமல் மனிதர்
சாகிற தேதடி வாலைப்பெண்ணே! 39

நகார திட்டிப்பே ஆனதனால் வீடு
வான வகார நயமாச்சு!
உகார முச்சி சிரசாச்சே இதை
உற்றுப் பாரடி வாலைப்பெண்ணே! 40

வகார மானதே ஓசையாச்சே அந்த
மகார மானது மாய்கையாச்சே
சிகார மானது மாய்கையாச்சே இதைத்
தெளிந்து பாரடி வாலைப்பெண்ணே! 41

ஓமென்ற அட்சரந் தானுமுண்டு அதற்குள்
ஊமை யெழுத்து மிருக்குதடி;
நாமிந்தெ ழுத்தை யறிந்துகொண் டோ ம்வினை
நாடிப் பாரடி வாலைப்பெண்ணே! 42

கட்டாத காளையைக் கட்டவே ணுமாசை
வெட்டவே ணும்வாசி யொட்டவேணும்
எட்டாத கொம்பை வளைக்கவே ணுங்காயம்
என்றைக் கிருக்குமோ வாலைப்பெண்ணே! 43

இருந்த மார்க்க்கமாய்த் தானிருந்து வாசி
ஏற்காம லேதான டக்கவேணும்
திரிந்தே ஓடிய லைந்துவெந்து தேகம்
இறந்து போச்சுதே வாலைப்பெண்ணே! 44

பூத்த மலராலே பிஞ்சுமுண்டே அதில்
பூவில்லா பிஞ்சும் அநேகமுண்டு
மூத்த மகனாலே வாழ்வுண்டு மற்ற
மூன்று பேராலே அழிவுமுண்டு! 45

கற்புள்ள மாதர் குலம்வாழ்க நின்ற
கற்பை யளித்தவரே வாழ்க!
சிற்பர னைப் போற்றி கும்மியடி
தற்பரனைப் போற்றி கும்மியடி. 46

அஞ்சி னிலேரெண் டழிந்ததில் லையஞ்
சாறிலேயும் நாலொழிந்த தில்லை
பிஞ்சிலே பூவிலே துஞ்சுவ தாம்அது
பேணிப் போடலாம் வாலைப்பெண்ணே! 47

கையில்லாக் குட்டையன் கட்டிக்கிட்டா னிரு
காலில்லா நெட்டையன் முட்டிக்கிட்டான்
ஈயில்லாத் தேனெனத் துண்டுவிட் டானது
இனிக்கு தில்லையே வாலைப்பெண்ணே! 48

மேலூரு கோட்டைக்கே ஆதரவாய் நன்றாய்
விளக்கு கன்னனூர்ப் பாதையிலே
காலூரு வம்பலம் விட்டத னாலது
கடுநடை யடி வாலைப்பெண்ணே! 49

தொண்டையுள் முக்கோணக் கோட்டையிலே இதில்
தொத்திக் கொடிமரம் நாட்டையிலே
சண்டை செய்துவந்தே ஓடிப்போனாள் கோட்டை
வெந்து தணலாச்சு வாலைப்பெண்ணே! 50

ஆசை வலைக்குள் அகப்பட்டதும் வீடு
அப்போதே வெந்தே அழிந்திட்டதும்
பாச வலைவந்து மூடியதும் ஈசன்
பாதத்தை போற்றடி வாலைப்பெண்ணே! 51

அன்ன மிருக்குது மண்டபத்தில் விளை
யாடித் திரிந்தே ஆண்புலியும் அங்கே
இன்ன மிருக்குமே யஞ்சு கிளியவை
எட்டிப் பிடிக்குமே மூன்று கிளியடி வாலைப்பெண்ணே. 52

தோப்பிலே மாங்குயில் கூப்பிடு தேபுது
மாப்பிள்ளை தான்வந்து சாப்பிடவும்
ஏய்க்கு மிப்படி யஞ்சா றாந்தைஇருந்து
விழிப்பது பாருங்கடி வாலைப்பெண்ணே. 53

மீனு மிருக்குது தூரணி யிலிதை
மேய்ந்து திரியுங் கலசாவல்
தேனு மிருக்குது போரையிலே யுண்ணத்
தெவிட்டு தில்லையே வாலைப்பெண்ணே! 54

காக்கை யிருக்குது கொம்பிலே தான்கத
சாவி லிருக்குது தெம்பிலேதான்
பார்க்க வெகுதூர மில்லை யிதுஞானம்
பார்த்தால் தெரியுமே வாலைப்பெண்ணே! 55

கும்பி குளத்திலே யம்பல மாமந்தக்
குளக்க ருவூரில் சேறுமெத்த
தெம்பிலிடைக் காட்டுப் பாதைக ளாய்வந்து
சேர்ந்து ஆராய்ந்துபார் வாலைப்பெண்ணே! 56

பண்டுமே ஆழக் கிணற்றுக்குள் ளேரெண்டு
கெண்டை யிருந்து பகட்டுதடி
கண்டிருந்து மந்தக் காக்கையுமே அஞ்சி
கழுகு கொன்றது பாருங்கடி! 57

ஆற்றிலே அஞ்சு முதலைய டியரும்
புற்றிலே ரண்டு கரடியடி
கூற்றுனு மூன்று குருடன டிபாசங்
கொண்டு பிடிக்கிறான் வாலைப்பெண்ணே! 58

முட்டை யிடுகு தொருபற வைமுட்டை
மோசம் பண்ணு தொருபறவை
வட்டமிட் டாரூர் கண்ணியி லிரண்டு
மானுந் தவிக்குது வாலைப்பெண்ணே! 59

அட்டமா விண்வட்டப் பொட்டலி லேரண்டு
அம்புலி நிற்குது தேர் மேலே
திட்டமாய் வந்து அடிக்குதில் லைதேகம்
செந்தண லானதே வாலைப்பெண்ணே! 60

முக்கோண வட்டக் கிணற்றுக்குள்ளே மூல
மண்டல வாசிப் பழக்கத்திலே
அக்கோண வட்டச் சக்கரத்தில் வாலை
அமர்ந்தி ருக்கிறாள் வாலைப்பெண்ணே! 61

இரண்டு காலாலொரு கோபுரமாம் நெடு
நாளா யிருந்தேஅமிழ்ந்து போகும்
கண்டபோ துகோபு ரமிருக்கும் வாலை
காணவு மொட்டாள் நிலைக்கவொட்டாள். 62

அஞ்சு பூதத்தை யுண்டுபண்ணிக் கூட்டி
ஆரா தாரத்தை யுண்டுபண்ணிக்
கொஞ்சு பொண்ணாசை யுண்டுபண்ணி வாலை
கூட்டுகிறாள் காலனை மாட்டுகிறாள். 63

காலனைக் காலால் உதைத்தவளாம் வாலை
ஆலகா லவிட முண்டவளாம்
மாளாச் செகத்தைப் படைத்த வளாமிந்த
மானுடன் கோட்டை இடித்தவளாம். 64

மாதாவாய் வந்தே அமுதந்தந்தாள் மனை
யாட்டியாய் வந்து சுகங்கொடுத்தாள்
ஆதரவாகிய தங்கையானாள் நமக்
காசைக் கொழுந்தியு மாமியானாள். 65

சிரித்து மெல்லப் புரமெரித் தாள்வாலை
செங்காட்டுச் செட்டியைத் தானுதைத்தாள்
ஒருத்தி யாகவே சூரர்தமை வென்றாள்
ஒற்றையாய்க் கஞ்சனைக் கொன்று விட்டாள். 66

இப்படி யல்லொ இவள்தொழி லாமிந்த
ஈனா மலடி கொடுஞ்சூலி
மைப்படுங் கண்ணியர் கேளுங்கடி அந்த
வயசு வாலை திரிசூலி. 67

கத்தி பெரிதோ உறைபெரிதோ விவள்
கண்ணு பெரிதோ முகம் பெரிதோ
சத்தி பெரிதோ சிவன் பெரிதோ நீதான்
சற்றே சொல்லடி வாலைப்பெண்ணே! 68

அன்னம் பெரிதல்லால் தண்ணீர் பெரிதல்ல
அப்படி வாலை பெரிதானால்
பொன்னு பெரிதல்லால் வெள்ளி பெரிதல்ல
பொய்யாது சொல்கிறேன் கேளுங்கடி. 69

மாமிச மானால் எலும்புண்டு சதை
வாங்கிஓடு கழன்று விடும்
ஆமிச மிப்படிச் சத்தியென்றே விளை
யாடிக் கும்மி அடியுங்கடி. 70

பண்டு முளைப்ப தரிசியே யானாலும்
விண்டுமி போனால் விளையாதென்று
கண்டுகொண்டு முன்னே அவ்வை சொன்னாளது
உண்டோ இல்லையோ வாலைப்பெண்ணே! 71

மண்ணு மில்லாமலே விண்ணுமில்லை கொஞ்சம்
வாசமில் லாமலே பூவுமில்லை
பெண்ணு மில்லாமலே ஆணுமில் லையிது
பேணிப் பாரடி வாலைப்பெண்ணே! 72

நந்த வனத்திலே சோதியுண்டு நிலம்
நத்திய பேருக்கு நெல்லுமுண்டு
விந்தையாய் வாலையைப் பூசிக்க முன்னாளில்
விட்ட குறைவேணும் வாலைப்பெண்ணே! 73

வாலையைப் பூசிக்கச் சித்தரானார் வாலைக்
கொத்தாசை யாய்ச்சிவ கர்த்தரானார்
வேலையைப் பார்த்தல்லோ கூலிவைத்தா ரிந்த
விதந்தெ ரியுமோ வாலைப்பெண்ணே! 74

வாலைக்கு மேலான தெய்வமில்லை மானங்
காப்பது சேலைக்கு மேலுமில்லை
பாலுக்கு மேலான பாக்கியமில்லை வாலைக்
கும்மிக் மேலான பாடலில்லை. 75

நாட்டத்தைக் கண்டா லறியலாகு மந்த
நாலாறு வாசல் கடக்கலாகும்
பூட்டைக் கதவைத் திறக்கலா கும்மிது
பொய்யல்ல மெய்யடி வாலைப்பெண்ணே! 76

ஆணும் பெண்ணும்கூடி யானதால் பிள்ளை
ஆச்சுதென் றேநீரும் பேசுகின்றீர்
ஆணும் பெண்ணுங்கூடி யானதல்லோ பேதம்
அற்றொரு வித்தாச்சு வாலைப்பெண்ணே! 77

இன்றைக் கிருப்பதும் பொய்யல்ல வேவீடே
என்வாழ்க்கை யென்பதும் பொய்யல்லவே
அன்றைக் கெழுத்தின் படிமுடியும் வாலை
ஆத்தாளைப் போற்றடி வாலைப்பெண்ணே! 78

வீணாசை கொண்டு திரியாதே இது
மெய்யல்ல பொய்வாழ்வு பொய்க்கூடு
காணாத வாலையைக் கண்டுகொண்டால் காட்சி
காணலாம் ஆகாயம் ஆளலாமே. 79

பெண்டாட்டி யாவதும் பொய்யல்லவோ பெற்ற
பிள்ளைக ளாவதும் பொய்யல்லவோ?
கொண்டாட்ட மானதகப்பன் பொய்யே முலை
கொடுத்த தாயும் நிசமாமோ? 80

தாயும் பெண்டாட்டியும் தான்சரி யேதன்யம்
தாமே இருவருந் தாங்கொடுத்தார்
காயும் பழமுஞ் சரியாமோ உன்றன்
கருத்தைப் பார்த்துக்கொள் வாலைப்பெண்ணே! 81

பெண்டாட்டி மந்தைமட்டும் வருவாள் பெற்ற
பிள்ளை மசானக் கரையின் மட்டும்
தொண்டாட்டுத் தர்மம் நடுவினிலே வந்து
சேர்ந்து பரகதி தான்கொடுக்கும். 82

பாக்கியமும் மகள் போக்கியமும் ராச
போக்கியமும் வந்த தானாக்கால்
சீக்கிரந் தருமஞ் செய்யவேண்டும் கொஞ்சந்
திருப்ப ணிகள்மு டிக்கவேண்டும். 83

திருப்பணி களைமுடித் தோரும் செத்துஞ்
சாகாத பேரி லொருவரென்றும்
அருட் பொலிந்திடும் வேதத்தி லேயவை
அறிந்து சொன்னாளே வாலைப்பெண்ணே! 84

மெத்தை தனிலே படுத்திருந் துநாமும்
மெல்லிய ரோடு சிரிக்கும்போது
யுத்தகாலன் வந்துதான் பிடித்தால் நாமும்
செத்த சவமடி வாலைப்பெண்ணே! 85

ஏழை பனாதிக னில்லையென்றால் அவர்க்கு
இருத்தால் அன்னங் கொடுக்க வேண்டும்
நாளையென்று சொல்ல லாகாதே என்று
நான்மறை வேத முழங்குதடி. 86

பஞ்சை பனாதி யடியாதே அந்தப்
பாவந் தொலைய முடியாதே
தஞ்சமென்றோரைக் கெடுக்காதே யார்க்கும்
வஞ்சனை செய்ய நினையாதே. 87

கண்டதுங் கேட்டதுஞ் சொல்லாதே கண்ணில்
காணாத வுத்தரம் விள்ளாதே
பெண்டாட்டிக் குற்றது சொல்லாதே பெற்ற
பிள்ளைக் கிளப்பங் கொடுக்காதே. 88

சிவன்ற னடியாரை வேதியரை சில
சீர்புல ஞானப் பெரியோரை
மவுன மாகவும் வையாதே அவர்
மனத்தை நோகவும் செய்யாதே. 89

வழக்க ழிவுகள் சொல்லாதே கற்பு
மங்கையர் மேல்மனம் வையாதே
பழக்க வாசியைப் பார்த்துக்கொண் டுவாலை
பாதத்தைப் போற்றடி வாலைப்பெண்ணே! 90

கூடிய பொய்களைச் சொல்லாதே பொல்லாக்
கொளைக ளவுகள் செய்யாதே
ஆடிய பாம்பை யடியா தேயிது
அறிவு தானடி வாலைப்பெண்ணே! 91

காரிய னாகினும் வீரியம் பேசவும்
காணா தென்றவ்வை சொன்னாளே
பாரினில் வம்புகள் செய்யாதே புளிப்
பழம்போ லுதிர்த்து விழுந்தானே. 92

காசார் கள்பகை செய்யா தேநடுக்
காட்டுப் புலிமுன்னே நில்லாதே
தேசாந்தி ரங்களுஞ் செல்லா தேமாய்கைத்
தேவடி யாள்தனம் பண்ணாதே! 93

தன்வீடி ருக்க அசல்வீடு போகாதே
தாயார் தகப்பனை வையாதே
உன்வீட்டுக் குள்ளேயே யூக மிருக்கையில்
ஓடித் திரிகிறாய் வாலைப்பெண்ணே! 94

சாதி பேதங்கள் சொல்லுகிறீர் தெய்வம்
தானென் றொருவுடல் பேதமுண்டோ ?
ஓதிய பாலதி லொன்றாகி யதிலே
உற்பத்தி நெய்தயிர் மோராச்சு. 95

பாலோடு முண்டிடு பூனையு முண்டது
மேலாக காணவுங் காண்பதில்லை
மேலந்த ஆசையைத் தள்ளிவிட் டுள்ளத்தில்
வேண்டிப் பூசையைச் செய்திடுங்கள். 96

கோழிக் காறுகாலுண் டென்றுசொன்னேன் கிழக்
கூனிக் மூன்றுகா லென்றுசொன் னேன்
கூனிக்கிரண் டெழுத்தென்று சொன்னேன் முழுப்
பானைக்கு வாயில்லை யென்றுசொன்னேன். 97

ஆட்டுக் கிரண்டுகா லென்றுசொன் னேன்நம்
பானைக்குப் பானைக்குநிற்கு மேல்சூல்
மாட்டுக்கு காலில்லை யென்றுசொன்னேன் கதை
வகையைச் சொல்லடி வாலைப்பெண்ணே! 98

கோயிலு மாடும் பறித்தவ னுங்களறிக்
கூற்று மேகற் றிருந்தவனும்
வாயில்லாக் குதிரை கண்டவனும் மாட்டு
வகை தெரியுமோ வாலைப்பெண்ணே! 99

இத்தனை சாத்திரஞ் தாம்படித்தோர் செத்தார்
என்றா லுலகத்தோர் தாம்சிரிப்பார்
செத்துப் போய்கூட கலக்கவேண்டும் அவன்
தேவர்க ளுடனே சேரவேண்டும். 100

உற்றது சொன்னாக்கா லற்றது பொருந்தும்
உண்டோ உலகத்தில் அவ்வைசொன்னாள்
அற்றது பொருந்து முற்றது சொன்னவன்
அவனே குருவடி வாலைப்பெண்ணே! 101

பூரணம் நிற்கும் நிலையறியான் வெகு
பொய்சொல்வான் கோடி மந்திரஞ்சொல்வான்
காரணகுரு அவனு மல்ல இவன்
காரியகுரு பொருள் பறிப்பான். 102

எல்லா மறிந்தவ ரென்றுசொல்லி இந்தப்
பூமியி லேமுழு ஞானியென்றே
உல்லாச மாக வயிறு பிழைக்கவே
ஓடித் திரிகிறார் வாலைப்பெண்ணே! 103

ஆதிவா லைபெரி தானா லும்மவள்
அக்காள் பெரிதோ? சிவன் பெரிதோ
நாதிவா லைபெரி தானாலும் அவள்
நாயக னல்ல சிவம்பெரிது. 104

ஆயுசு கொடுப்பாள் நீரிழி வுமுதல்
அண்டாது மற்ற வியாதியெல்லாம்
பேயும் பறந்திடும் பில்லிவி னாடியில்
பத்தினி வாலைப்பெண் பேரைச்சொன்னால். 105

நித்திரை தன்னிலும் வீற்றிருப்பா ளெந்த
நேரத்தி லும்வாலை முன்னிருப்பாள்
சத்துரு வந்தாலும் தள்ளிவைப்பாள் வாலை
உற்றகா லனையும் தானுதைப்பாள். 106

பல்லாயி ரங்கோடி யண்டமுதல் பதி
னாங்கு புவனமும் மூர்த்திமுதல்
எல்லாந் தானாய்ப் படைத்தவளாம் வாலை
எள்ளுக்கு ளெண்ணைய்போல நின்றவளாம். 107

தேசம் புகழ்ந்திடும் வாலைக்கும்மித் தமிழ்
செய்ய எனக்குப தேசஞ்செய்தாள்
நேசவான் வீரப் பெருமாள் குருசாமி
நீள்பதம் போற்றிக்கொண் டாடுங்கடி. 108

ஆறு படைப்புகள் வீடுகடை சூத்ர
அஞ்செழுத் துக்கும் வகையறிந்து
கூறுமுயர் வல வேந்திரன் துரைவள்ளல்
கொற்றவன் வாழக்கொண் டாடுங்கடி. 109

ஆடுங்கள் பெண்டுகள் எல்லோரு மந்த
அன்பான கொங்கணர் சொன்னதமிழ்
பாடுங்கள் சித்தர்கள் எல்லோரும் வாலை
பாதத்தைப் போற்றிக் கொண்டாடுங்கடி. 110

சித்தர்கள் வாழி சிவன்வா ழிமுனி
தேவர்கள் வாழி, ரிஷிவாழி,
பத்தர்கள் வாழி, பதம்வா ழிகுரு
பாரதி வாலைப்பெண் வாழியவே! 111

Source Colophon

Source Colophon: Koṅkaṇa Cittar (attributed), வாலைக் கும்மி (Vālaik Kummi), from Project Madurai e-text no. 212, Cittar pāṭalkaḷ – 4 (akappēy cittar, iṭaikkāṭṭuc cittar & koṅkaṇac cittar pāṭalkaḷ), Tamil script in Unicode. Etext preparation: Mr. Venkat Hariharan, Atlanta, GA, USA. Proof-reading: Mr. Anbumani Subramanian, Blacksburg, VA, USA. Preparation of HTML and PDF versions: Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. The file was last updated on 23 August 2004 (the web page notes a later revision, 31 July 2021). No print edition is named. Project Madurai terms: freely distributable, provided the header is kept; the header is kept in our raw copy. In this transcription the whitespace has been normalised and the line and verse breaks kept; the section headings of the e-text are kept as headings. The editor's Tamil introduction has been left out; this work carries no word-gloss list. Misprints are kept as printed.

🌲

Notes