"Those who have seen will never tell; those who tell have never seen."
— Pāmpāṭṭi Cittar, Pāmpāṭṭic Cittar Pāṭal

Pāmpāṭṭic Cittar Pāṭal (பாம்பாட்டிச் சித்தர் பாடல், "The Song of the Snake-Charmer Siddhar") is a cycle of 129 Tamil verses ascribed to Pāmpāṭṭi Cittar (Pambatti Siddhar), one of the Siddhars, the yogi-poets of the Tamil country who laughed at caste, temple and scripture and looked for liberation within the body itself. His name means "the snake-charmer", and the poem speaks in that voice from first to last: the Siddhar plays to a snake and tells it to dance, and in verse 112 the teacher himself is "the Siddha, the snake-charmer".

Most of the verses are four-line stanzas that the edition calls kaṇṇis, and most end on the refrain āṭu pāmpē or āṭāy pāmpē, "dance, snake!" In verses 20 and 21 the snake is told to "play"; in the Siddhars' Dialogue (35–39) the refrain becomes "O Siddhar!", as one charmer instructs another in setting out the eight serpent-kings for a charm. The last eighteen verses are in eṇcīr viruttam, a metre of eight feet, with eight lines each. The edition's headings carry the poem from homage to God and the Guru, through the glory of the snake and the Siddhar's boasts of his powers, to the putting away of wealth, of women, of the body and of attachment within.

The snake is the charmer's snake and also something more. The later verses shut it in "the pot of the body", send it up the suṣumṇā, and let it out to dance in the open space beyond birth and death. The poet is blunt to the point of disgust about the body, the lover's flatteries and the business of pilgrimage, ritual and books, and he is tender toward the Guru and toward the Dancer whose raised foot he has seen.

Translation

The Song of Pāmpāṭṭi Cittar

Kaṭavuḷ Vaṇakkam (Homage to God)

Kaṇṇis

1. Grow clear, grow clear, grow clear and dance, snake! Having seen
the glorious feet of Śiva, grow clear and dance, snake!
Dancing snake, grow clear and dance, snake! "Śiva's
feet we have seen!" — say it, and dance, snake!

2. "The lasting state is ours forever, our very own,
the eternal, the great liberation" — so saying,
even while you toil, keep the First One's feet in mind;
tell them over and over, praise them, and dance, snake!

3. Full everywhere, like the gleam in gold,
lovely, abiding like the scent in a flower,
dwelling and fitted within the many lives that last —
bow to the feet of that Bountiful One, and dance, snake!

4. The Lord fills lives everywhere like oil in sesame;
think and think on the fragrant flower of his feet,
so that love and devotion rise as they truly are;
draw in, grow still, grow clear, and dance, snake!

5. Our First God, who gave the cosmos and the body —
never parting from him, think on him, bow with love,
praise him and praise him till the eight directions acclaim him;
seek him with a single mind, and dance, snake!

6. The pure Reality made all of light —
worship it, weep, cry out, "Thom-thom-thom!"
Stand fast on the path that never strays from right,
think and think, melt, and dance, snake!

7. As the formless and as form, as the twilight¹
and as the end, as light and as the Āgama,
as the Holy, as the Guru, as the living soul —
praise the Reality that fills them all, and dance, snake!

8. The waste, the void, that no finger can point to —
know it by subtle wit, so that every fault is gone;
"We have reached it and caught it!" — in bliss
raise your hood, spread it wide, and dance, snake!

9. It bore every life and every world, and stood outside them,
and took up its holy play; and then
it became those lives and those worlds:
see that flood of bliss, and dance, snake!

Guru Vaṇakkam (Homage to the Guru)

10. Our true Guru, who took as his gift
the body, the goods and the breath we pledged to him —
praise him, with mind, speech and body all three agreed;
praise him and praise him, and dance, snake!

11. The false gurus who preach false creeds
he counsels, and sends them off onto the good road;
he tells you plainly what the true creed is, so you may reach it:
praise the feet of the true Guru, and dance, snake!

12. He shows what the Veda means, and beyond the Vedas
sees the true Thing, holds it in mind and speaks it,
and teaches what the matter of awakening is:
see the feet of that perfect true Guru, and dance, snake!

13. The Real that is there, like a fruit in the palm of the hand —
the true Guru who can show it truly:
thrust off the thieving mind, find him, and in love
curl² and rejoice, and dance, snake!

14. Like a mirror held in the palm, he makes known
the First Reality — the Guru who is our very life:
with no doubt left, forever bow low before him,
raise your golden hood, and dance, snake!

15. He saw how the body's state decays, and then,
holding within the steadfast state,³ he lives for all time —
the utterly pure Guru who has seen the clean state:
worship his twin feet, and dance, snake!

16. The Guru whose craft is to leave one nest and leap into another⁴ —
who is able to tell his power?
He shows, more and more, how to win release:
bow to that true Guru, and dance, snake!

17. The eight directions, and the place that is the open sky of the cosmos —
with the pill⁵ that holds them in, he moves, and swiftly
circles round them sunwise, the mighty Guru:
"His flower-feet are my refuge!" — say it, and dance, snake!

18. Passing beyond the ages of the kalpas, with the First Maker
the causal Guru lives, his body never perishing:
praise his golden feet as your only refuge,
and with a mind made whole, dance, snake!

19. Though even a diamond might come to a flaw,
no lack will ever come to his hard body:
our Guru of the Veda, with a body worth praising —
hymn his tender feet, and dance, snake!

Pāmpiṉatu Ciṟappu (The Glory of the Snake)

20. Cobra who sits on the Lord's crown,
good snake⁶ who keeps the poison-sac,
hooded snake who makes your home in the underworld,
sing and sing, and play, snake!

21. Snake who draws in your head as you enter the hole,
bright snake who coils your body in a ring,
snake of truth who stands in fear of bonds,
lift up your head and play, snake!

22. You became an earring for faultless Śiva;
you became a canopy for Tirumāl,⁷ whom all tell of;
you became a bracelet for Pārvatī of the thick tresses:
with nothing hidden, rejoice at heart, and dance, snake!

23. You have the great strength to hold up the world;
you became the bright mat for Māyaṉ's⁸ bed;
you have a look that makes the armies who see it tremble;
you took your eyes for your ears:⁹ dance, snake!

24. You leapt and struck the moon and the sun;¹⁰
you became an ornament for Śaṅkara too;
you yielded to the mantra; you coiled in a ring:
bend and bend, and dance, snake!

Cittar Vallapaṅ Kūṟal (The Siddhar Tells His Powers)

25. We will take the eight serpents in our hands and make them dance;
we will show you Indra's world right here;
the snake that no binding holds, we will bind:
spit out your fierce poison, and dance, snake!

26. Even if it were Ādiśeṣa, with our own hand
we would make him dance; within our command
we will make him stand, duly subdued:
never slipping from where you stand, dance, snake!

27. We will make a pillar seem a little straw;
we will make a straw look like a great pillar;
we will make a man a woman and a woman a man:
roar out, stand facing us, and dance, snake!

28. We will pick up the eight mountains and throw them like balls;
we will drink the seven seas and belch;
we will reckon even the measureless sand:
stand before the great king, and dance, snake!

29. We will hide the whole world with one hand;
we will bend the very sky like a bow;
to the devotees we will tell and show the Void:¹¹
stand before the noble Lord, and dance, snake!

30. We will plunge into blazing fire and come out again;
though we stay under the ocean, we will hold our breath;
the fierce tiger that leaps at us, we will strike down:
stand before the garlanded king, and dance, snake!

31. We will turn the three worlds past telling into red gold;
we will make the red-rayed sun a cool-rayed moon;
we will make this great world cease to be:
see our power, and dance, snake!

32. We will make other creations, like those Brahmā made;
we will make Brahmā¹² himself come under us;
we too will live as the Lord's equals:
"These are the deeds we do!" — dance, snake!

33. We know all the sixty-four arts;
we know one art that is beyond them;
we have a mind without the least other attachment:
"The King is our teacher!" — dance, snake!

34. Leopard, elephant, yāḷi,¹³ lion and the rest —
we will bid them do small service at our little feet;
the great and glorious God himself
we will make play with us: say it, and dance, snake!

Cittar Camvātam (The Siddhars' Dialogue)

35. Set Vāsuki firmly on one side,
place the great Padma on the other side,
bring radiant Takṣaka to his own quarter,
and take the red Padma,¹⁴ O Siddhar!

36. Set Ananta on one side,
bring Kulika close in beside him,
and show weighty Kārkoṭaka so all can see,
and fierce Śaṅkhapāla too, O Siddhar!

37. Draw the eight directions as cakras,¹⁵
set the letters at the stations of their angles,
stand and chant the mantra with exactness:
do not let your mind waver, O Siddhar!

38. We have set out the cakras at the eight directions;
within each of them we have set out cakras;
we have placed the eight serpents where they belong:
now tell us what to do, O Siddhar!

39. Plant Ādiśeṣa in the middle;
scatter charmed ash to the four quarters;
so that they spit their fierce poison, those eye-eared ones
take up in your hands, and dance, O Siddhar!

Poruḷācai Vilakkal (Putting Away the Love of Wealth)

40. Country and city, house and cattle, all good wealth —
when the Judge¹⁶ comes, will they seek you out and come along?
Once the nest is gone, what use will you have of them?
Fix on the Dancer's feet, and dance, snake!

41. Elephants, armies, chariots, horses, all in array —
will they help you when Yama comes? Know it.
So that sense may come seeking these dogs
who have not a scrap of wisdom, dance, snake!

42. The great crown of rubies, the armlets,
the medallions that hang on the chest, and other jewels,
the pearl chain of finest gold, the fair gold bracelets —
these are things that perish: so dance, snake!

43. Terraces, halls and mansions, painted pavilions,
walled palaces, and all the rest there is —
those who know the truth that these will not come along
spurn them and never fondle them: dance, snake!

44. Those who keep heaps of red gold like mountains —
when Death arrives, will they scoop it up and go?
Those who have set their hearts, unwavering, on the Father
do not perish: be sure of it, and dance, snake!

45. Cotton mattress, bed of flowers and couch — in the bare,
desolate burning-ground, will they be of any use?
The scent of turmeric goes, and the stench of burning
comes: grow clear on this, and dance, snake!

46. The three fruits, sugar, sweet dumplings,
rich, ripe dainties — the mouth that ate them before,
once the life has gone, swallows earth:
we have seen it is true — dance, snake!

47. Coloured silks and perfumes and fine adornment,
the rich parasol, the round fan, and every other emblem —
when you go, for certain, to Yama's city,
they will not come along: dance, snake!

48. Children, wives, kin, in-laws and the rest —
when you die, they do not die along with you:
the Maker who gave all these fitting worlds,
leap and leap and praise him, and dance, snake!

49. As the deer sees the mirage as water and runs to it,
so fools see the life of this earth and rejoice;
those who have seen the higher state talk no idle boasts;
they seek the True One's feet: dance, snake!

Peṇṇācai Vilakkal (Putting Away the Love of Women)

50. Women's beauty is like turmeric left in the sun;
the men who crave it and fall upon it
are like the parrot that sees the silk-cotton's charm, waits, and flies off:¹⁷
when the body goes, they run — dance, snake!

51. The peahen with ball-round breasts and bee-dark eyes —
we swallowed the milk of the mind,¹⁸ said "Chee!" and spurned her;
the kite of Death, who rides the round-eyed buffalo,
we have killed and eaten: say it, and dance, snake!

52. Skin that will shrivel badly they call "round breasts"
and liken to great Mount Meru;
those who fall into the well of the yoni with its foul smell
will be ruined: be sure of it, and dance, snake!

53. Eyes that drip filth they praise as the equal
of a whetted sword — men with no strength of mind;
owl-men who talk of the beauty of her glow¹⁹
will be food for the Kumbhi hell: dance, snake!

54. Tangled, stinking hair they call a rich rain-cloud;
they say her breasts are like round caskets;
melting and melting, they think of a woman in their hearts,
and never think of the Spotless One: dance, snake!

55. Stinking spittle they call fine nectar;
the nose clogged with snot they call a lovely blossom;
so say the witless owl-men,
who do not know the Lord's state: dance, snake!

56. "Peacock," "cuckoo," "ruby,"
"my doe," "my honey," "nectar of heaven,"
"she is like a graceful, bright-hued peacock" —
never saying such things, cast them off, and dance, snake!

57. "Streak of lightning," "shining lamp,"
"tender one," "creeper," "Menakā,"²⁰
"lump of cane-sugar," "rock candy" —
we do not say these; we have cast them off: dance, snake!

58. "Myna," "doll," "my gold,"
"my flower-Lakṣmī," "my treasure,"
"kōvai-berry," "garland," "songbird" —
unsaid, we have given them up: dance, snake!

59. Turmeric smeared over a pot of dung,
painted skin over a nest teeming with worms,
mud that stinks down in a pit of urine —
knowing it so, we have thrust it away: dance, snake!

Carīrattiṉ Kuṇam (The Nature of the Body)

60. Taking clay from a filthy pit,
kneading it into a lump in a stream of blood,
the pot the skilful potter makes
is not fit even as a shard for parching millet:²¹ dance, snake!

61. Two gather the clay and One shapes it;
the kiln is kept for twice five months;
however precious that kiln may be,
it is not worth half a farthing: dance, snake!

62. The snake that bit as if in jest —
it swelled up hugely, for many to see;
when a woman came to tend it,
it slipped out along with its sac:²² dance, snake!

63. Pus and dung and thick red water and fat
fill this pot, all stench; when it breaks,
the dogs and the jackals, the great ghouls and the vultures
will say "It's ours!" and eat it: dance, snake!

64. As a bubble rising on water does not last,
the body will not stay; it will go — that is certain;
so the One who made the many lives on earth,
cling to him, keep hold, follow him, and dance, snake!

65. A stinking fish, though you wash it many times
in clean water every day — will its stench go?
Though this body bathes in many rivers,
the filth it holds will not leave it: dance, snake!

66. The tree that bears fruit takes many blows of stones;
the body that carries karma suffers punishment;
those who hold true tapas are the ones who live:
worship the holy feet of the Reality, and dance, snake!

67. A torn bellows with nine openings past telling —
because a great wind went into it, there came speech;
for those who do not know the Lord's state, this bellows
is food for the fire and the earth: dance, snake!

68. He makes a figure of clay like a wooden puppet,
fits it with the rich string called the life;
the one who sits behind the curtain and moves it — when he is done,
the body falls: grow clear on this, and dance, snake!

69. Ten nāḍīs, ten vital winds, seven bodily elements:²³
the wooden ship that holds them will lurch and go down;
be bold to sail the well-fitted ship
on the one flood forever, and dance, snake!

Akappaṟṟu Nīkkal (Removing Attachment Within)

70. As water never stays on the leaf of the lotus,
so thrust away desire for the world; and the feet
of the Light that shines everywhere like a pure gem —
worship, worship, worship them, and dance, snake!

71. Theft, killing, lust and all the things condemned —
cut their bonds, open the eye of wisdom,
and the clear, bare open space,²⁴ the form of awareness,
search out and see; let your mind grow clear, and dance, snake!

72. Like the tamarind fruit and its shell, as they say,
though you live among your kin, be free of their ties;
stand, O mind, in the supreme Spotless One:
"Your one help is the bare Void"²⁵ — dance, snake!

73. As the mud-cricket²⁶ that roams the mud keeps clear of the mud,
once you have seen what those do who live in step with the world,
on the road that reaches the supreme Space they tell of,
you must hold yourself in: dance, snake!

74. As oil and water have no bond between them,
so you must always pass through this earth;
to find the light that is the eye of the eye,
cut your bonds and live: dance, snake!

75. Vomited rice and curry, roots and tubers —
as fine a sight to the eyes as that
is the world that has snared you: say "Chee!" and spurn it,
grow clear to see the holy feet, and dance, snake!

76. The rut of the rutting elephant called Anger
we have killed with the sharp goad of insight — see!
The fine Thing, the form of awareness, called the Lamp,
we have reached and made our kin: dance, snake!

77. We have taken our stand on the mountain called the Eternal;
we finished as we intended, and became spotless;
truly, our body will never perish;
we shall live forever: dance, snake!

78. Make the horse called Mind your mount;
bind in its mouth the bridle called Reason;
climb well onto the saddle called Anger;
ride out to the place of clarity, and dance, snake!

79. Setting our feet²⁷ upon the sandal called Desire,
treading down utterly the thorn-forest of Ego,
setting fire to the evil trait called Greed for money,
we have passed beyond time and no-time: dance, snake!

80. The cruel, bitter enemy called Kālaṉ, Death,
we have cut down with the sword called Kaṟpam;²⁸
we have passed beyond birth upon this earth;
we have seen the Supreme: dance, snake!

81. Not letting your mind be wrecked like a fly fallen in honey,
not bewildered, beholding the form of awareness,
to fly in the sky, perfect the great gem of mercury,²⁹
put it in your mouth and go: dance, snake!

82. I saw the good raised foot; I saw the Light too;
within the pure Space I saw a Dancer;
the foot he set upon the head it touched
is the true Guru's foot: dance, snake!

83. Snake who lived in the hollow at the banyan's foot,
you have slipped into the hollow at the pipal's foot;
gazing and gazing at the root of your tail,
draw in, sleep, and dance, snake!

84. In the four streets, four pillars;
and in the middle street, a pillar of gold;
to that pillar of gold, shining so,
put on a garland of flowers, and dance, snake!

85. Though the ocean shift and its waves rise up to Meru,
though it be torn up by the roots, and more, though the age
of the world's ending shift, by the truth of wisdom
your resolve does not shift: stand, and dance, snake!

86. Taking in the wind as your food and eating it,
drinking down into your mouth the water that rains,³⁰
warming yourself at the fire and the crescent in the open space,
joined there without bewilderment, dance, snake!

87. Coiling in a ring in the hole of the stainless way,
spreading the great blade of the hood that is wisdom,
the feet of the First, the faultless Highest beyond the high —
come near and nearer, praise them, and dance, snake!

88. Forests, mountains, rivers, holy towns, Kāśī and the rest —
can you find the fruit by running till your legs ache?
To take hold of the way and the state that win release,
stand at the ford of Vedānta, and dance, snake!

89. For those who have not a sesame-seed of love within, liberation
is not to be reached in this ancient world; so knowing,
cut the bonds of the thieving senses; see the Death of Death,³¹
worship him, rejoice, and dance, snake!

90. As dew that sees the sun runs far away,
so kin and ties scatter; in the utterly pure place
see the Noble One, behold him, and with love
hold him, never leaving, follow him, and dance, snake!

91. Like iron drawn by a magnet, the flawless mind —
join it to the Reality that is seen, till they mingle;
calmly, like the bucket and its rope,
follow on unwearied, and dance, snake!

92. Is there feeling in a stone image cut with a chisel?
Is there feeling in the fools of this world?
Copper scoured with tamarind sheds its stain; ignorance
never leaves the fools: dance, snake!

93. Like looking for a needle in a great haystack, liberation
will not be caught through teachers of local custom;
by the work of the Master, the root Guru who is grace,
we have found bliss: dance, snake!

94. As the gourd written on a palm-leaf is no use for the curry,
wandering the eight directions wins no release;
building a temple in every land and worshipping daily,
they never see the Lord's feet: dance, snake!

95. Those who know the Self and live by it keep themselves hidden;
it is those who do not know the Self who show themselves off;
the knowers do not think to tend some other god;
they tend the great Light: dance, snake!

96. The light that has spread everywhere, like the sweetness in milk,
as gold is joined with solder,
stand in the suṣumṇā³² by the breath,³³ and see it;
rejoice and rejoice, and dance, snake!

97. Once you have drunk the sky-honey that wells up and flows,
this life in the world we took on in bondage to the body —
count it as retching, and in great delight
let your heart grow clear, and dance, snake!

98. The four Vedas, the six kinds of śāstra, the many
tantras, the purāṇas, the arts, the Āgamas they recite,
and all the other books of every sort —
they are useless books: dance, snake!

99. Differences of creed, and the many differences of caste,
are for worldly people, not for the true saints;
will the mind of one who has climbed the summit change?
Learn the Siddhars' doctrine, and dance, snake!

100. Will pure awareness come from doing pūjā?
Is there merit in walking round the earth?
When desire is gone, then the First Reality
can be reached: be sure of it, and dance, snake!

101. If you know the root of roots, you can see the three worlds
laid out before you, and reach eternal liberation;
what use is it to know a great many roots?
Grow clear that the world is false, and dance, snake!

102. Not saying the world is beginningless, they say
the Beginningless One fashioned it³⁴ — they do not know the Real;
besides the power of kaṟpam, the state of greatness,
there is no other power: dance, snake!

103. The Siddha who sits in the house of a thousand and eight petals,³⁵
the wondrous Siddha who fills the whole cosmos,
the causal Siddha who rises and grows without a body,
has become the light within the eye: dance, snake!

104. With the station of the forty-three triangles³⁶ as its centre,
the Lord who is the form of the letters men seek —
if you raise him up, then all those higher worlds
will serve at your tender feet: dance, snake!

105. Those who have seen will never tell;
those who tell have never seen;
those who wear a put-on guise do not see the Lord's state:
dancing and dancing the dance, dance, snake!

106. The One who dances inside the hut of the six kalās³⁷ —
before he goes off to another house, build a fortress round him;
once he has gone apart, it is hard to bring him back:
reach him first, hold him fast, and dance, snake!

107. What use is doing every merit past counting
if you do not think on the One's feet in your heart?
The fruit of tapas hard to perform, if there is no devotion,
goes to waste: be sure of it, and dance, snake!

108. What do you gain by owning every world,
if you do not think on the lotus feet of our First One?
This worldly life may be cut off this very day:
think so, keep the Maker's feet in mind, and dance, snake!

109. You put on the wedding dress and rejoiced in your heart;
you stood dazed among children, wife and kin;
if, after seeing the corpse's dress, you still do not renounce,
it only helps you to be born again: dance, snake!

110. To cut off birth and death, I
will tell you a great medicine; listen gladly:
know how, with the key, the lock of the mind and the door of thought
are opened, and dance, snake!

111. The dead are five,³⁸ and they were the dear ones;
tell everyone, "Those who came to them are dead";
"The one who forgot is one" — so that those on earth
may know the way of it, dance, snake!

Eṇcīr Viruttam (Viruttam of Eight Feet)

112. In the letter A, at the first, becoming the snake,
spreading the hood in the field of bliss,
in the letter U, at the first, drawing in as one,
running, stretching the tongue of the letter VA,
the mantra in which the letter ŚI lay³⁹ —
when the Siddha, the snake-charmer, taught it,
we tore out by the root even the birth of the letter MA,
and passed beyond the bonds of māyā: dance, snake!

113. Those who speak the tantra know themselves;
those who speak the lone mantra do not know its meaning;
they mutter mantras inside the round house;
they circle the wall and never find the gate.
Going up into the sky and pulling up the root,
rolling it into a pill with the wisdom called Grace —
if you eat this medicine,
there is no more birth for you: dance, snake!

114. Building a ship out of clay,
raising a heavy mast for all to see,
making the gracious sense the rudder,
hoisting the rigging⁴⁰ called Knowing, the support,
holding all within the circle called Space,
sailing on to conquer the sea of Vedānta —
the ship the clear-eyed sage steers
has reached the holy feet: dance, snake!

115. You must feel it inside the heart;
you must know both the inside and the outside;
you must slowly raise the fire;
you must drive it into the stream in the street;
driving off the thieving senses,
standing to see above the nose, between the eyes,
seeking the clear supreme Light,
"We have seen the holy feet!" — dance, snake!

116. On the very top of the pillar of Om
you must know both the inside and the outside;
cutting away ego and anger,
damming up the flood of bliss,
with no time of dying, with Sthāṇu,⁴¹
joined fast and firm, at peace,
sleeping without sleep, attaining joy,
"Thom-thom! Thom-thom!" — dance, snake!

117. We will shut the snake in the pot of longing;
we will let it out in the open space of Vedānta and make it dance;
we will pluck out the causes and give them to it for food;
we will make it dance, standing in the fierce open space of time;
mounting a horse, all round the ancient world
we circled sunwise, and saw the eternal subtle thing,
spoke the wordless mantra and brought it back;
we have won the four:⁴² dance, snake!

118. The snake that stood in the pot of the body —
letting it drift, dazed, in the sea of compassion,
sending it far up the loving suṣumṇā,
seeking to stand firm in the eternal Reality,
climbing into the great open space of māyā,
searching to win the stainless Thing,
crossing the toll-ford, we have reached the bliss
of the Void beyond: dance, snake!

119. The thought that stood in the root place,
all the way through the suṣumṇā —
in that upper place, the circle of the bindu
that dwells along the road of the sea —
by the grace of the holy Mother of the forehead,⁴³
becoming the wisdom-form of the highest state,
standing with Māl, who sleeps on the banyan leaf,
we have reached bliss: dance, snake!

120. The mind, the horse that gallops in the street of the five senses —
making it single,
since we have passed beyond the world of filth and bonds,
seeking the state of the abiding Guru's feet,
since we passed the five places, the earth-world,
the moon's sphere too is passed;
leaving behind the earth's sea that tossed us,
become bliss, and dance, snake!

121. Taking the form of the teacher called Guru,
making knowledge, the target, into a gun,
making grace itself, called Grace, into the ball,
passing beyond it in bliss,
touching the way of the minds of women, called Delusion,
setting the long shot⁴⁴ so it fires without falling back,
"It struck inside the great ring!" —
cling to the One who clings to nothing, and dance, snake!

122. In the coppersmith's crucible we will stop the wind;
in the blacksmith's forge we will light the fire;
on the heads of those who spoke, we will make gold;
pondering, we will give a polish to rare learning;⁴⁵
we will drop the snare of the lightning-bright women and burn it;
seeing the mark of the true Thing, we will reach our desire;
do not prattle, do not prattle — staying still,
we have reached the Highest: dance, snake!

123. We will set fire to the divisions of caste;
we will plant our staff in the open marketplace;
we will play where the streets divide;
we will make kin in the house no one wants;
we will search and wander, and fall asleep;
we will take our pleasure in the woman of bliss;
the five primal Brahmās,⁴⁶ all five,
do not know this: dance, snake!

124. Taking our stand in the long letter,
twisting the tail in the letter that never leaves,
spreading the hood in that released letter,
reaching the sky's road and dancing there,
we will keep fixed even the letter that befell us;
coming together, chanting, at the twelfth letter,⁴⁷
we have reached the holy feet of the Teacher
who surely gave us grace: dance, snake!

125. We will shut the snake in a pot with a needle's-eye mouth;
we will wander all round the world and come back;
we will forget this birth with its stains;
we will let it out in the space that suits the mind, and make it dance;
we will feed it the stained senses;
we will climb the summit the mind has reached, and dance;
we will swallow even the letter that speaks;
we are free of birth and death: dance, snake!

126. We will shut the snake in the pinned pot;⁴⁸
we will climb onto the fortress of fire and look;
we will let it out on the ruby pillar and make it dance;
we will feed it mind, speech and body;
we will cut even the cord of modesty;⁴⁹
we will stand seeking the feet of the Lord where no Yama is;
we will find the way of the ladder's rungs and climb;
no one knows this: dance, snake!

127. North and east we will draw the thread;
then we will fix the warp on the whirling wheel;
on the road that is walked we will wind the ball;
on the road that is not walked we will weave the cloth;
on the western shore we will lay down the rod;
what we have cut off we will sell everywhere;
we can also hold it all in, within the One:
we have seen the First Feet — dance, snake!

128. We will shut the snake in the pot of strings;
inside the suṣumṇā we will take our joy;
with a bowl in hand we will beg for alms;
we have climbed the ten and eight and three steps;⁵⁰
we will put the filthy body into the alchemist's fire;
when the One who knows the secret gives us good assurance,
look, and say it, and think to make its truth bear fruit:
"Careful! Careful!" — dance, snake!

129. We will shut the snake in the pot of MA;
we have scooped up and drunk the vāci⁵¹ of the jewel-circle;
we will push away the pots of VA;
we will leap past the twisted dream;
we will let it out in the space of the sea and make it dance;⁵²
we will give the five instruments as an offering;
"We stand, become the form of ŚI!" —
seeing the holy feet, grow clear, and dance, snake!

Colophon: Pāmpāṭṭi Cittar (பாம்பாட்டிச் சித்தர்), Pāmpāṭṭic Cittar Pāṭal (பாம்பாட்டிச் சித்தர் பாடல்), 129 verses: 111 kaṇṇis and 18 eight-foot viruttams, with the edition's section headings. Translated from the Tamil of the Project Madurai e-text no. 857, Cittar Pāṭalkaḷ Tokuppu – 8, whose print bases are Saravanamuthu Pillai, Patiṉeṇ Cittarkaḷ Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: B. Irattina Nayakar & Sons, 1954), and C. S. Murugesan, Cittar Pāṭalkaḷ – Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: Sankar Pathippagam, 2004). Prepared for the Good Work Library by the Tianmu Anglican Church with AI-assisted translation and editorial work. No existing English translation was consulted. The only earlier English known to us is David C. Buck's Dance, Snake! Dance! (Calcutta: Writers Workshop, 1976), which was not consulted; no free English translation is known to us. The e-text was made by OCR and proofreading, and a few words carry evident slips of print or scan, such as அகலாம மேல for அகலாமலே (v. 5), புகர்ந்து for புகழ்ந்து (v. 10), ஆயிகினும் for ஆயினும் (v. 26), கிரைமென் for கிரையாமென் (v. 67) and பெயர்ந்து தாலும் for பெயர்ந்தாலும் (v. 85); these stand in the Tamil as printed and are translated in their evident sense. Doubtful readings are footnoted where they fall. Verse 111 and lines 3–5 of verse 119 are obscure and are rendered literally; the third and fourth lines of verse 122 may be corrupt. The second line of verse 116 repeats the second line of verse 115 as printed. There are no gaps in the text.

© 2026 Tianmu Anglican Church. This English translation is licensed under CC BY-NC-SA 4.0: you may share and adapt it for non-commercial use with credit to the Good Works Library, tianmu.org. The source text keeps its own terms. For other uses, see Rights and Reuse.

Source Text (Tamil)

Project Madurai e-text no. 857, சித்தர் பாடல்கள் தொகுப்பு - 8, part 1: பாம்பாட்டிச் சித்தர் பாடல். Print bases: வா. சரவணமுத்துப்பிள்ளை, பதினெண் சித்தர்கள் பெரிய ஞானக்கோவை (1954); சி.எஸ். முருகேசன், சித்தர் பாடல்கள் - பெரிய ஞானக்கோவை (2004).

1. பாம்பாட்டிச் சித்தர் பாடல்

கடவுள் வணக்கம்

கண்ணிகள்

தெளிந்து தெளிந்துதெளிந் தாடுபாம்பே - சிவன்
சீர்பாதங் கண்டுதெளிந் தாடு பாம்பே
ஆடும்பாம்பே தெளிந்தாடு பாம்பே - சிவன்
அடியினைக் கண்டோமென் றாடு பாம்பே. 1

நீடுபதம் நமக்கென்றுஞ் சொந்த மென்றே
நித்திய மென்றே பெரிய முத்தி யென்றே
பாடுபடும் போதுமாதி பாத நினைந்தே
பன்னிப் பன்னிப் பரவிநின் றாடுபாம்பே. 2

பொன்னிலொளி போலவெங்கும் பூரணமதாய்ப்
பூவின் மணம் போலத்தங்கும் பொற்புடையதாய்
மன்னும் பல உயிர்களில் மன்னிப் பொருந்தும்
வள்ளலடி வணங்கி நின் றாடுபாம்பே. 3

எள்ளிலெண்ணெய் போலவுயி ரெங்கு நிறைந்த
ஈசன் பதவாசமலர் எண்ணி யெண்ணியே
உள்ளபடி அன்புபத்தி ஓங்கி நிற்கவே
ஒடுங்கிய டங்கித்தெளிந் தாடு பாம்பே. 4

அண்டபிண்டந் தந்த வெங்கள் ஆதிதேவனை
அகலாம மேலநினைந் தன்புடன் பணிந்து
எண்திசையும் புகழ்ந்திட ஏத்தி யேத்தியே
ஏகமன மாகநாடி யாடு பாம்பே. 5

சோதிமய மானபரி சுத்த வஸ்துவைத்
தொழுதழு தலற்றிற் தொந்தோந்தோ மெனவே
நீதிதவ றாவழியில் நின்று நிலையாய்
நினைந்து நினைந்துருகி யாடு பாம்பே. 6

அருவாயும் உருவாயும் அந்தியாயும்
அந்தமாயும் ஒளியாயும் ஆகமமாயும்
திருவாயுங் குருவாயும் சீவனாயும்
செறிந்தவஸ் துவைப்போற்றி யாடு பாம்பே. 7

சுட்டிக்காட்டி ஒண்ணாதபாழ் சூனி யந்தன்னைச்
சூட்சமதி யாலறிந்து தோஷ மறவே
எட்டிபிடித் தோமென் றானந்த மாகப்பை
எடுத்து விரித்துநின் றாடு பாம்பே. 8

எவ்வுயிரும் எவ்வுலகு ஈன்று புறம்பாய்
இருந்து திருவிளையாட் டெய்தியும் பின்னர்
அவ்வுயிரும் அவ்வுலகும் ஆகியுநின்ற
ஆனந்த வெள்ளங்கண் டாடு பாம்பே. 9

குரு வணக்கம்

சாற்றுமுடல் பொருளாவி தத்த மாகவே
தானம் வாங்கி நின்ற வெங்கள் சற்கு ருவினைப்
போற்றி மனம் வாக்குக்காயம் மூன்றும் பொருந்தப்
புகர்ந்து புகழ்ந்துநின் றாடாய் பாம்பே. 10

பொய்ம்மதங்கள் போதனைசெய் பொய்க்கு ருக்களைப்
புத்திசொல்லி நன்னெறியிற் போக விடுக்கும்
மெய்ம்மதந்தான் இன்ன தென்றும் மேவ விளம்பும்
மெய்க்குருவின் பதம் போற்றி ஆடாய்பாம்பே. 11

வேதப்பொருளின்ன தென்று வேதங் கடந்த
மெய்ப்பொருளைக்கண்டுமனம் மேவிவிளம்பிப்
போதப்பொருள் இன்னதென்றும் போதனை செய்யும்
பூரணசற் குருதாள்கண் டாடாய் பாம்பே. 12

உள்ளங்கையிற் கனிபோல உள்ள பொருளை
உண்மையுடன் காட்டவல்ல உண்மைக் குருவைக்
கள்ளமனந் தன்னைத்தள்ளிக் கண்டு கொண்டன்பாய்க்
சுளித்துக் களித்துநின் றாடாய் பாம்பே. 13

அங்கையிற்கண் ணாடிபோல ஆதி வஸ்துவை
அறிவிக்கும் எங்களுயி ரான குருவைச்
சங்கையறச்சந்ததமுந் தாழ்ந்து பணிந்தே
தமனியப் படமெடுத் தாடாய் பாம்பே. 14

காயம்நிலை யழிகையைக் கண்டு கொண்டுபின்
கற்புநிலை யுள்ளிற்கொண் டெக்காலமும் வாழும்
தூயநிலை கண்டபரி சுத்தக் குருவின்
துணையடி தொழுதுநின் றாடாய் பாம்பே. 15

கூடுவிட்டுக் கூடுபாயுங் கொள்கை யுடைய
குருவின் வல்லபமெவர் கூற வல்லவர்
வீடுபெறும் வகையைமென் மேலுங் காட்டும்
மெய்க்குருவைப் பணிந்துநின் றாடாய் பாம்பே. 16

அட்டதிக்கும் அண்டவெளி யான விடமும்
அடக்கிய குளிகையோ டாடி விரைவாய்
வட்டமிட்டு வலம்வரும் வல்ல குருவின்
மலரடி தஞ்சமென் றாடாய் பாம்பே. 17

கற்பகாலங்க டந்தாதி கர்த்தா வோடுங்
கடமழி யாதுவாழுங் காரணக்குரு
பொற்பதமே தஞ்சமென்று போற்றுதல் செய்து
பூரணச் சிந்தையோ டாடாய் பாம்பே. 18

வச்சிரத்திற் கோர்பழுது வாய்க்கு மாயினும்
வல்லுடம்புக் கோர் குறை வாய்த்தி டாது
மெச்சகட முள்ள வெங்கள் வேத குருவின்
மெல்லடி துதித்துநின் றாடாய்பாம்பே. 19

பாம்பினது சிறப்பு

நாதர்முடி மேலிருக்கும் நாகப் பாம்பே
நச்சுப்பையை வைத்திருக்கும் நல்ல பாம்பே
பாதலத்திற் குடிபுகும் பைகொள் பாம்பே
பாடிப்பாடி நின்றுவிளை யாடு பாம்பே. 20

வளைபுகும் போதேதலை வாங்கும் பாம்பே
மண்டலமிட் டுடல்வளை வண்ணப் பாம்பே
தளைக்கஞ்சி நின்றிடும் சத்தியப் பாம்பே
தலையெடுத் தேவிளையாடு பாம்பே. 21

குற்றமற்ற சிவனுக்குக் குண்டல மானாய்
கூறுந்திரு மாலினுக்குக் குடையு யானாய்
கற்றைக்குழல் பார்வதிக்குங் கங்கண மானாய்
கரவாமல் உளங்களித் தாடு பாம்பே. 22

மண்டலத்தைத் தாங்குமிக வல்லமை கொண்டாய்
மாயனுக்குப் படுக்கைக்கு வண்ணப் பாயானாய்
கண்டபடை நடுங்கிடக் காட்சியும் பெற்றாய்
கண்ணேசெவி யாகக்கொண்டாய் ஆடு பாம்பே. 23

சந்திரனைச் சூரியனைத் தாவித் தீண்டினாய்
சங்கரனுக் காபரணந் தானுமாகினாய்
மந்திரத்திற் கடங்கினாய் மண்டல மிட்டாய்
வளைந்து வளைந்துநின் றாடு பாம்பே. 24

சித்தர் வல்லபங் கூறல்

எட்டுநாகந் தம்மைக்கையா லெடுத்தேயாட்டுவோம்
இந்திரனார் உலகத்தை இங்கே காட்டுவோம்
கட்டுக்கடங் காதபாம்பைக் கட்டி விடுவோம்
கடுவிஷத் தன்னைக்கக்கி யாடு பாம்பே. 25

ஆதிசேடன் ஆயிகினுமெம் மங்கையி னாலே
ஆட்டிவிடு வோமெங்கள் ஆக்கினைக்குள்ளே
நீதியோடங்கியே நின்றிடச் செய்வோம்
நின்றநிலை தவறாமல் ஆடுபாம்பே. 26

தூணைச்சிறு துரும்பாக தோன்றிடச் செய்வோம்
துரும்பைப் பெருந்தூணாகத் தோற்றச் செய்குவோம்
ஆணைபெண்ணும் பெண்ணை யாணு மாகச் செய்குவோம்
ஆரவாரித் தெதிராய்நின் றாடு பாம்பே. 27

எட்டுமலை களைப்பந்தாய் எடுத்தெ றிகுவோம்
ஏழுகட லையுங்குடித் தேப்ப மிடுவோம்
மட்டுப்படா மணலையும் மதித்திடுவோம்
மகாராஜன் முன்புநீ நின் றாடுபாம்பே. 28

மண்டலமுற் றுங்கையால் மறைத்து விடுவோம்
வானத்தையும் வில்லாக வளைத்து விடுவோம்
தொண்டருக்குச் சூனியஞ் சொல்லிக் காட்டுவோம்
தோன்றலுக்கு முன்பு நின் றாடாய் பாம்பே. 29

மூண்டெரியும் அக்கினிக்குள் மூழ்கிவருவோம்
முந்நீருள் இருப்பினு மூச்ச டக்குவோம்
தாண்டிவரும் வன்புலியைத் தாக்கி விடுவோம்
தார்வேந்தன் முன்புநீ நின் றாடு பாம்பே. 30

செப்பரிய மூன்றுலகுஞ் செம்பொன் னாக்குவோம்
செங்கதிரைத் தண்கதிராய்ச் செய்து விடுவோம்
இப்பெரிய உலகத்தை இல்லாமற் செய்வோம்
எங்கள் வல்ல பங்கண்டுநீ யாடு பாம்பே. 31

வேதன்செய்த சிருஷ்டிகள்போல் வேறுசெய்குவோம்
வேதனையு மெங்கள் கீழே மேவச் செய்குவோம்
நாதனுடன் சமமாக நாங்களும் வாழ்வோம்
நாங்கள் செய்யும் செய்கையிதென் றாடு பாம்பே. 32

அறுபத்து நாலுகலை யாவு மறிந்தோம்
அதற்குமே லொருகலை யான தறிந்தோம்
மறுபற்றுச் சற்றுமில்லா மனமு முடையோம்
மன்னனே யாசானென் றாடு பாம்பே. 33

சிறுபுலி யானையாளி சிங்க முதலாய்ச்
சிற்றடிக்குக் குற்றேவல் செய்யச் சொல்லுவோம்
வீறுபெருங் கடவுளை எங்களுடனே
விளையாடச் செய்குவோமென் றாடு பாம்பே. 34

சித்தர் சம்வாதம்

வாசுகியை ஒருபக்கம் மன்னநிறுத்தி
மகத்தான பதுமனை மறுபக்கம் வைத்தே
தேசுலவு தக்கனைத் தன்றிக்கிற் சேர்த்துச்
செய்யபது மனைக்கொள் சித்த னாரே. 35

அனந்தனை யொருபக்க மாக நிறுத்தி
அதன்பக்கங் குளிகனை யண்டச் சேர்த்துக்
கனங்கொண்ட கார்க்கோடகன் காணக் காட்டுங்
கடுஞ்சங்க பாலனைத்தான் சித்த னாரே. 36

அட்டதிக்குஞ் சக்கரங் களாகக் கீறி
அக்கோண நிலைகளி லக்கரஞ் சேர்த்துத்
திட்டமுடன் மந்திரத்தைச் செபித்து நில்லும்
சித்தந்தடு மாறாதீர் சித்த னாரே. 37

அட்டதிக்குஞ் சக்கரங்க ளமைத்து விட்டோம்
அவ்வவற்றிற் சக்கரங்க ளமைத்து விட்டோம்
எட்டுநாக மிருக்கின்ற இடத்தில் விட்டோம்
இனியென்ன செய்வம்சொல்லும் சித்த னாரே. 38

நடுவாக ஆதிசேடன் றன்னைநாட்டும்
நான்கு திக்கும் மந்திரித்த நீறு தூவும்
கடுவிஷங் கக்கவேயக் கட்செ விகளைக்
கையிலெடுத் தாடுங்கள் சித்த னாரே. 39

பொருளாசை விலக்கல்

நாடுநகர் வீடுமாடு நற்பொரு ளெல்லாம்
நடுவன் வரும்பொழுது நாடி வருமோ
கூடுபோன பின் பவற்றாற் கொள்பய னென்னோ
கூத்தன் பதங் குறித்துநின் றாடாய் பாம்பே. 40

யானைசேனை தேர்ப்பரி யாவு மணியாய்
யமன்வரும் போதுதுணை யாமோ அறிவாய்
ஞானஞ்சற்று மில்லாத நாய்கட் குப்புத்தி
நாடிவரும் படிநீநின் றாடுபாம்பே. 41

மாணிக்கமா மணிமுடி வாகு வலயம்
மார்பிற்றொங்கும் பதக்கங்கண் மற்றும் பணிகள்
ஆணிப் பொன்முத் தாரமம் பொன் அந்தகடகம்
அழிவானபொருளெனநின் றாடாய் பாம்பே. 42

மாடகூடமாளிகைகள் வண்ண மண்டபம்
மதில்சூழ்ந்த அரண்மனை மற்றும் முள்ளவை
கூடவாரா வென்றவந்தக் கொள்கை யறிந்தோர்
குலவாமல் வெறுப்பாரென் றாடாய் பாம்பே. 43

மலைபோன்ற செம்பொற்குவை வைத்தி ருப்பவர்
மறலிதான் வருகையில் வாரிச் செல்வரோ
அலையாமல் அகத்தினை அத்தன் பால்வைத்தோர்
அழியாரென் றேநீ துணிந் தாடாய் பாம்பே. 44

பஞ்சணையும் பூவணையும் பாய லும்வெறும்
பாழ்சுடு காடதிலே பயன் பெறுமோ
மஞ்சள் மணம் போய்சுடு நாறுமணங்கள்
வருமென்று தெளிந்துநின் றாடாய்பாம்பே. 45

முக்கனியுஞ் சர்க்கரையும் மோத கங்களும்
முதிர்சுவைப் பண்டங்களும் முந்தி யுண்டவாய்
மிக்கவுயிர் போனபின்பு மண்ணை விழுங்க
மெய்யாகக் கண்டோமென் றாடாய் பாம்பே. 46

வண்ணப்பட்டும் வாசனையும் வாய்த்த கோலமும்
வண்கவிகை ஆலவட்டம் மற்றுஞ் சின்னமும்
திண்ணமுடன் யமபுரஞ் செல்லுங் காலத்தில்
சேரவர மாட்டாவென் றாடாய் பாம்பே. 47

மக்கள்பெண்டிர் சுற்றமரு மக்கள் மற்றவர்
மாளும்போது கூடவவர் மாள்வ தில்லையே
தக்கவுல கனைத்தையுந் தந்த கர்த்தனைத்
தாவித்தாவித் துதித்துநின் றாடாய் பாம்பே. 48

கானலைமான் நீரெனவே கண்டு செல்லல்போல்
காசினிவாழ் வினைமூடர் கண்டு களிப்பார்
மேனிலைகண் டார்கள் வீணாய் வீம்பு பேசிடார்
மெய்யன்பதம் நாடுவாரென் றாடாய் பாம்பே. 49

பெண்ணாசை விலக்கல்

வெயில்கண்ட மஞ்சள்போன்ற மாத ரழகை
விரும்பியே மேல்விழுந்து மேவு மாந்தர்
ஒயில்கண்டே இலவுகாத் தோடுங் கிளிபோல்
உடல்போனால் ஓடுவாரென் றாடாய் பாம்பே. 50

செண்டுமுலை வண்டுவிழி கொண்ட தோகையைச்
சித்தப்பால் விழுங்கியே சீயென்று ஒறுத்தோம்
குண்டுகட் டெருமை யேறுங் கூற்றுப் பருந்தைக்
கொன்றுதின்று விட்டோமென் றாடாய் பாம்பே. 51

வட்டமுலை யென்றுமிக வற்றுந் தோலை
மகமேரு என்றுவமை வைத்துக் கூறுவார்
கெட்டநாற்ற முள்ளயோனிக் கேணியில் வீழ்ந்தோர்
கெடுவரென்றே நீதுணிந் தாடாய் பாம்பே. 52

மலஞ்சொரி கண்ணைவடி வாளுக் கொப்பாக
வருணித்துச் சொல்வார்மதி வன்மை யில்லாதார்
குருநலம் பேசுகின்ற கூகைமாந்தர்கள்
கும்பிக்கே இரையாவரென் றாடாய் பாம்பே. 53

சிக்குநாறுங் கூந்தலைச் செழுமை மேகமாய்ச்
செப்புவார்கள் கொங்கைதனைச் செப்புக் கொப்பதாய்
நெக்குநெக்கு ருகிப்பெண்ணை நெஞ்சில்நினைப்பார்
நிமலனை நினையாரென் றாடாய் பாம்பே. 54

நாறிவரும் எச்சில்தனை நல்லமு தென்றும்
நண்ணுஞ்சளி நாசிதனை நற்கு மிழென்றும்
கூறுவார்கள் புத்தியில்லாக் கூகை மாந்தர்
கோனிலையை யறியாரென் றாடாய் பாம்பே. 55

மயிலென்றுங் குயிலென்றும் மாணிக்க மென்றும்
மானேயென்றும் தேனேயென்றும் வானமு தென்றும்
ஒயிலான வன்னமயிற் கொத்தவ ளென்றும்
ஓதாமற் கடிந்துவிட் றாடாய் பாம்பே. 56

மின்னற்கொடி யென்றுஞ்சோதி விளக் கென்றும்
மெல்லியென்றும் வல்லியென்றும் மேனகை யென்றும்
கன்னற்கட்டி யென்றுஞ்சீனிக் கற்கண் டென்றும்
கழறாமற் கடிந்தோமென் றாடாய் பாம்பே. 57

பூவையென்றும் பாவையென்றும் பொன்னே யென்றும்
பூந்திருவே என்றுமென்றன் பொக்கிஷ மென்றும்
கோவையென்றுங் கோதையென்றுங் கோகில மென்றும்
கூறாமல் துறந்தோம்நாமென் றாடாய் பாம்பே. 58

மலக்குடம் மீதினிலே மஞ்சள் பூச்சென்றும்
மல்கும்புழுக் கூட்டின்மேல் வண்ணத் தோலென்றும்
சலக்குழிக் குள்ளேநாற்றஞ் சார்ந்த சேறென்றும்
தானறிந்து தள்ளினோமென் றாடாய் பாம்பே. 59

சரீரத்தின் குணம்

ஊத்தைக் குழிதனிலே மண்ணை எடுத்தே
உதிரப் புனலினிலே உண்டை சேர்த்தே
வாய்த்தகுய வனார் பண்ணும் பாண்டம்
வறகோட்டுக்கு மாகாதென் றாடாய் பாம்பே. 60

இருவர்மண் சேர்த்திட ஒருவர் பண்ண
ஈரைந்து மாதமாய் வைத்த சூளை
அருமையா யிருப்பினு மந்தச் சூளை
அரைக்காசுக் காகாதென் றாடாய் பாம்பே. 61

பரியாசம் போலவே கடித்த பாம்பு
பலபேரறியவே மெத்த வீங்கிப்
பரியார மொருமாது பார்த்த போது
பையோடே கழன்றதென் றாடாய் பாம்பே. 62

சீயுமல முஞ்செறி செந் நீரும் நிணமுஞ்
சேர்ந்திடு துர்நாற்றமுடைக் குடமது உடைந்தால்
நாயுநரி யும்பெரிய பேயுங் கழுகும்
நமதென்றே தின்னுமென் றாடாய் பாம்பே. 63

நீரிலெழும் நீர்க்குமிழி நிலைகெ டல்போல
நில்லாதுடல் நீங்கிவிடும் நிச்சய மென்றே
பாரிற் பல உயிர்களைப் படைத்த வன்றனைப்
பற்றவேநீ பற்றித்தொடர்ந் தாடாய் பாம்பே. 64

நாறுமீனைப் பலதரம் நல்ல தண்ணீரால்
நாளுங்கழு வினுமதன் நாற்றம் போமோ
கூறுமுடல் பலநதி யாடிக் கொண்டதால்
கொண்ட மலம் நீங்காதென் றாடாய் பாம்பே. 65

காய்த்தமர மதுமிக்க கல்லடிப்படும்
கன்மவினை கொண்டகாயம் கண்டனை பெறும்
வாய்த்ததவ முடையவர் வாழ்பவ ரென்றே
வத்துத்திரு வடிதொழு தாடாய் பாம்பே. 66

பேசரிய நவவாயிற் பீற்றல் துருத்தி
பெருங்காற்றுள் புகுந்ததாற் பேச்சுண் டாச்சே
ஈசனிலை அறியாருக் கிந்தத் துருத்தி
எரிமண்ணிற் கிரைமென் றாடாய் பாம்பே. 67

மரப்பாவை போல வொரு மண்ணுருச் செய்து
வளமான சீவனென்னுஞ் சூத்திரம் மாட்டித்
திரைக்குள்ளி ருந்தசைப்போன் தீர்ந்த பொழுதே
தேகம்விழு மென்றுதெளிந் தாடாய் பாம்பே. 68

தசநாடி தசவாயு சத்த தாது
சார்ந்தமரக் கப்பலது தத்தி விழுமே
இசைவான கப்பலினை ஏக வெள்ளத்தில்
எந்நாளும் ஓட்டத்துணிந் தாடாய் பாம்பே. 69

அகப்பற்று நீக்கல்

தாமரையி னிலையினிலே தண்ணீர் தங்காத
தன்மைபோலச் சகத்தாசை தள்ளி விட்டெங்கும்
தூமணியாம் விளங்கிய சோதி பதத்தைத்
தொழுது தொழுதுதொழு தாடாய்பாம்பே. 70

கள்ளங் கொலை காமமாதி கண்டித்த வெல்லாம்
கட்டறுத்து விட்டுஞானக் கண்ணைத் திறந்து
தெள்ளிதான வெட்டவெளி சிற்சொ ரூபத்தைத்
தேர்ந்துபார்த்துச் சிந்தைதெளிந் தாடாய் பாம்பே. 71

சொல்லும்புளி யம்பழத்தி னோடு போலவே
சுற்றத்திருந் தாலுமவர் தொந்தங் களற்று
நில்லுமன மேநீபர நின்ம லத்திலே
நின்றுணைதான் வெறும்பாழென் றாடாய் பாம்பே. 72

சேற்றில் திரிபிள்ளைப்பூச்சி சேற்றை நீக்கல்போல்
தேசத்தோ டொத்துவாழ்வார் செய்கை கண்டபின்
சாற்றுபர வெளிதனைச் சாரும் வழியே
தானடக்க வேணுமென் றாடாய் பாம்பே. 73

எண்ணெய்குந் தண்ணீர்க்குந் தொந்தமில்லா வாறுபோல்
எப்போதும் இப்புவியி லெய்த வேண்டும்
கண்ணுக்குக் கண்ணான வொளிகண்டு கொள்ளவே
கட்டறுத்து வாழ்ந்திடநின் றாடாய் பாம்பே. 74

கக்கிவிட்ட சோறுகறி கந்த மூலங்கள்
கண்களுக்கு சுத்தமான காட்சி போலவே
சிக்கிக்கொண்ட சகத்தினைச் சீயென் றொறுத்துச்
சீர்பாதங் காணத்தெளிந் தாடாய் பாம்பே. 75

கோபமென்னும் மதயானை கொண்ட மதத்தை
கூர்கொள்யுத்தி அங்குசத்தாற் கொன்று விட்டோங்காண்
தீபமென்னுஞ் சிற்சொரூப செய்ய பொருளைச்
சேர்ந்துறவு கொண்டோமென் றாடாய் பாம்பே. 76

நித்தியமென் னுமலையில் நின்று கொண்டோம்யாம்
நினைத்தபடியே முடித்து நின்மல மானோம்
சத்தியமாய் எங்கள் கடந்தானழி யாதே
சந்ததமும் வாழ்வோமென் றாடாய் பாம்பே. 77

மனமென்னுங் குதிரையை வாகன மாக்கி
மதியென் னுங்கடிவாளம் வாயிற் பூட்டிச்
சினமென்னுஞ் சீனிமேற் சீரா யேறித்
தெளிவிடஞ் சவாரிவிட் டாடாய் பாம்பே. 78

ஆசையென்னுஞ் செருப்பின்மேல் அடிமை வைத்தே
ஆங்கார முட்காட்டை அறவே மிதித்தே
காசையெனுந் துர்குணத்திற் கனலைக் கொளுத்திக்
காலாகாலங் கடந்தோமென் றாடாய் பாம்பே. 79

காலனெனுங் கொடிதான கடும்ப கையைநாம்
கற்பமெனும் வாளினாலே கடிந்து விட்டோம்
தாலமதிற் பிறப்பினைத் தானும் கடந்தோம்
தற்பரங் கண்டோமென் றாடாய் பாம்பே. 80

தேனில் வீழ்ந்த ஈயைப்போலச் சிந்தை குலைந்து
திகையாமற் சிற்சொரூப தெரிச னைகண்டு
வானிற் பறந் திடச்சூத வான்ம ணிதீர்ந்து
வாயிற்போட் டேகநீநின் றாடாய் பாம்பே. 81

தூக்கியநற் பாதங்கண்டேன் சோதியும் கண்டேன்
சுத்தவெளிக் குள்ளேயொரு கூத்தனைக் கண்டேன்
தாக்கிய சிரசின்மேல் வைத்த பாதம்
சற்குருவின் பாதமென் றாடாய் பாம்பே. 82

ஆலடிப் பொந்தினிலே வாழ்ந்த பாம்பே
அரசடிப் பொந்திலே புகுந்து கொண்டாய்
வாலடி தன்னிலே பார்த்துப் பார்த்து
வாங்கியே தூங்கிநின் றாடாய் பாம்பே. 83

நாலு தெருவினிலே நாலு கம்பம்
நடுத்தெரு வினிலேயோ பொன்னுக் கம்பம்
போலும் விளங்குபொன்னுக் கம்பத்தி னுக்கே
பூமாலை சூட்டிநின் றாடாய் பாம்பே. 84

ஆழிபெயர்ந் தாலுமேரு மட்டேயலையும்
அடியோடு பெயர்ந்தாலு மன்றிக் கால
ஊழிபெயர்ந்து தாலுமதி யுண்மைப் படிக்கே
உறுதி பெயராதுநின் றாடாய் பாம்பே. 85

வாயுவினை இரையாக வாங்கி உண்டே
வருடிக்கு நீரினை வாயுள் மடுத்தே
தேயுபிறை குளிர்காய்ந்து வெட்ட வெளியில்
திகைப்பறச் சேர்ந்துநின் றாடாய் பாம்பே. 86

மாசில்கதி வளையிலே மண்டல மிட்டே
மதியான பெரும்பட மடலை விரித்தே
ஆசில்பரா பரமான ஆதி பாதத்தை
அடுத்தடுத் தேதுதித் தாடாய் பாம்பே. 87

காடுமலை நதிபதி காசி முதலாய்க்
கால்கடுக்க ஓடிப்பலன் காணலாகுமோ
வீடுபெறும் வழிநிலை மேவிக்கொள்ளவே
வேதாந்தத் துறையினின் றாடாய் பாம்பே. 88

எள்ளளவும் அன்பகத்தில் இல்லா தார்முத்தி
எய்துவது தொல்லுலகில் இல்லை யெனவே
கள்ளப்புலன் கட்டறுத்துக் கால காலனைக்
கண்டு தொழுதேகளித் தாடாய் பாம்பே. 89

சூரியனைக் கண்டபனி தூர வோடல்போல்
சொந்தபந்தஞ் சிந்தபரி சுத்த தலத்தில்
ஆரியனைக் கண்டுதரி சித்தே யன்புடன்
அகலாமற் பற்றித் தொடர்ந் தாடாய் பாம்பே. 90

காந்தம்வலி யிரும்புபோல் காசில் மனத்தைக்
காட்சியான வஸ்துவுடன் கலக்கச்சேர்த்துச்
சாந்தமுடன் தோண்டியும் தாம்பும் போலச்
சலியாமற் தொடர்ந்து நின் றாடாய் பாம்பே. 91

உளியிட்ட கற்சிலையில் உண்டோ உணர்ச்சி
உலகத்தின் மூடர்களுக் குண்டோ உணர்ச்சி
புளியிட்ட செம்பிற்குற்றம் போமோ அஞ்ஞானம்
போகாது மூடருக்கென் றாடாய் பாம்பே. 92

திரளான போரிலூசி தேடல் போல்முத்தி
சிக்காது தேசாசார தேசிகர் தம்மால்
அருளான மூலகுரு வையர் செயலால்
ஆனந்தங் கொண்டோமென் றாடாய் பாம்பே. 93

ஏட்டுச்சுரைக் காய்கறிக்கிங் கெய்தி டாதுபோல்
எண்டிசைதி ரிந்துங்கதி யெய்த லிலையே
நாட்டுக்கொரு கோயிற்கட்டி நாளும் பூசித்தே
நாதன்பாதங் காணார்களென் றாடாய் பாம்பே. 94

தன்னையறிந் தொழுகுவார் தன்னை மறைப்பார்
தன்னையறி யாதவரே தன்னைக் காட்டுவார்
பின்னையொரு கடவுளைப் பேண நினையார்
பேரொளியைப் பேணுவாரென் றாடாய் பாம்பே. 95

பாலிற்சுவை போலுமெங்கும் பாய்ந்த வொளியைப்
பற்றுப்பொன் பற்றவைத்த பான்மை போலே
காலிற்சுழு முனைநின்று கண்டு கொண்டு
களித்துக் களித்துநின் றாடாய் பாம்பே. 96

தேக்கெடுத்தே ஓடும்வானத் தேனை உண்டபின்
தேகபந்தம் கொண்டனமித் தேச வாழ்வினை
ஓக்காளமென் றெண்ணிமிகு மோகை யுடனீ
உள்ளந் தெளிந்துநின் றாடாய் பாம்பே. 97

சதுர்வேதம் ஆறுவகை சாஸ்தி ரம்பல
தந்திரம் புராணங்கலை சாற்று மாகமம்
விதம்வித மானவான வேறு நூல்களும்
வீணான நூல்களேயென் றாடாய் பாம்பே. 98

சமயபேதம் பலவான சாதி பேதங்கள்
சகத்தோர்க்கே யல்லாதுசற் சாதுக் களுக்கோ
சிமயத்தி லேறினபேர் சித்த மாறுமோ
சித்தர்சித் தாந்தந்தேர்ந் தாடாய் பாம்பே. 99

பூசைசெய்த தாலேசுத்த போதம் வருமோ
பூமிவலஞ் செய்ததனாற் புண்ணிய முண்டோ
ஆசையற்ற காலத்திலே ஆதி வஸ்துவை
அடையலா மென்றுதுணிந் தாடாய் பாம்பே. 100

மூலவேர றிந்துகொண்டால் மூன்று லகமும்
முன்பாகவே கண்டுநித்ய முத்தி சேரலாம்
சாலவேர றிந்ததாலே தான்பய னுண்டோ
சகத்தைப்பொய் யென்றுதெளிந் தாடாய் பாம்பே. 101

சகத்தனாதி யென்றிடாது தான னாதியார்
சமைந்ததென் றுரைப்பார்கள் சத்தை யறியார்
மகத்துவ நிலைகற்ப வன்மை யல்லாது
மற்றும் வன்மை யில்லையேயென் றாடாய் பாம்பே. 102

ஆயிரத்தெட்டி தழ்வீட்டி லமர்ந்த சித்தன்
அண்டமெல்லாம் நிறைந்திடும் அற்புதச் சித்தன்
காயமில்லா தோங்கிவளர் காரணச் சித்தன்
கண்ணுளொளி யாயினானென் றாடாய் பாம்பே. 103

நாற்பத்துமுக் கோணநிலை நாப்ப ணதாக
நாடுமக்க ரச்சொரூப நாய கன்தனை
மேற்படுத்திக் கொண்டாலந்த மேலு லகெலாம்
மெல்லடிக்குத் தொண்டேயாமென் றாடாய் பாம்பே. 104

கண்டவர்கள் ஒருக்காலும் விண்டி டார்களே
விண்டவர்கள் ஒருக்காலும் கண்டி டார்களே
கொண்டகோல முள்ளவர்கள் கோனிலை காணார்
கூத்தாடிக்கூத் தாடியேநீ யாடாய் பாம்பே. 105

ஆறுகலைக் குச்சுக்குள்ளே ஆடுமொருவன்
அயல்வீடு போகுமுன்னே அரண்கோ லிக்கொள்ளு
வேறுபட்டால் அவன்றனை மீட்ட லரிதே
மேவிமுன்னே விடாதுகொண் டாடாய் பாம்பே. 106

எண்ணரிய புண்ணியங்கள் எல்லாஞ் செய்துமென்
ஏகனடி நெஞ்சமதி லெண்ணா விடிலே
பண்ணரிய தவப்பயன் பத்தி யில்லையேற்
பாழ்படு மென்றுதுணிந் தாடாய் பாம்பே. 107

எவ்வுலகுஞ் சொந்தமதாய் எய்தும் பயனென்
எங்களாதி பதாம்புயம் எண்ணாக் காலையில்
இவ்வுலக வாழ்வுதானு மின்றே அறுமென்று
எண்ணிக்கர்த்தன் அடிநினைந் தாடாய் பாம்பே. 108

மணக்கோலங் கொண்டுமிக மனம கிழ்ந்துமே
மக்கள்மனை சுற்றத்தோடு மயங்கி நின்றாய்
பிணக்கோலங் கண்டுபின்னுந் துறவா விட்டால்
பிறப்புக்கே துணையாமென் றாடாய் பாம்பே. 109

பிறப்பையும் இறப்பையும் அறுத்து விடயான்
பெருமருந் தொன்று சொல்வேன் பெட்புடன் கேளாய்
திறப்புடன் மனப்பூட்டுஞ் சிந்தைக் கதவும்
திறந்திடும் வகையறிந் தாடாய் பாம்பே. 110

இறந்தவர் ஐவரவர் இட்ட மானவர்
எய்தும்அவ ரிறந்தாரென் றெல்ல வார்க்குஞ்சொல்
மறந்தவர் ஒருவரென்றே மண்ணினி லுள்ளோர்
வகையறிந் திடவேநின் றாடாய் பாம்பே. 111

எண்சீர் விருத்தம்

ஆகார முதலிலே பாம்ப தாக
ஆனந்த வயலிலே படம் விரித்தே
ஊகார முதலிலே யொத்தொ டுங்கி
ஓடி வகாரத்தி னாவை நீட்டிச்
சீகாரங் கிடந்ததோர் மந்திரத் தைச்
சித்தப்பி டாரனார் போதஞ் செய்ய
மாகாரப் பிறப்பையும் வேர றுத்து
மாயபந்தங் கடந்தோமென் றாடாய் பாம்பே. 112

தந்திரஞ் சொல்லுவார் தம்மை யறிவார்
தனிமந்தி ரஞ்சொல்லுவார் பொருளை யறியார்
மந்திரஞ் செபிப்பார்கள் வட்ட வீட்டினுள்
மதிலினைச் சுற்றுவார் வாயில் காணார்.
அந்தரஞ் சென்றுமே வேர்பி டுங்கி
அருளென்னும் ஞானத்தால் உண்டை சேர்த்தே
இந்த மருந்தினைத் தின்பீ ராகில்
இனிப்பிறப் பில்லையென் றாடாய் பாம்பே. 113

களிமண்ணி னாலொரு கப்பல் சேர்த்தே
கனமான பாய்மரங் காண நாட்டி
அளிபுலந் தன்னையே சுக்கா னாக்கி
அறிவென்னு மாதாரச் சீனி தூக்கி
வெளியென்னும் வட்டத்தே யுள்ள டக்கி
வேதாந்தக் கடலினை வெல்ல வோட்டித்
தெளிவுறு ஞானியா ரோட்டுங் கப்பல்
சீர்பாதஞ் சேர்ந்ததென் றாடாய் பாம்பே. 114

உள்ளத்துக் குள்ளே யுணர வேண்டும்
உள்ளும் புறம்பையு மறிய வேண்டும்
மெள்ளக் கனலை யெழுப்ப வேண்டும்
வீதிப் புனலிலே செலுத்த வேண்டும்
கள்ளப் புலனைக் கடிந்து விட்டுக்
கண்ணுக்கு மூக்குமேற் காண நின்று
தெள்ளு பரஞ்சோதி தன்னைத் தேடிச்
சீர்பாதம் கண்டோமென் றாடாய் பாம்பே. 115

ஓங்காரக் கம்பத்தின் உச்சி மேலே
உள்ளும் புறம்பையு மறியவேண்டும்
ஆங்காரக் கோபத்தை யறுத்து விட்டே
ஆனந்த வெள்ளத்தைத் தேக்கிக் கொண்டே
சாங்கால மில்லாமற் தாணு வோடே
சட்டதிட்ட மாய்ச்சேர்ந்து சாந்த மாகத்
தூங்காமல் தூங்கியே சுக மடைந்து
தொந்தோம் தொந்தோமென் றாடாய் பாம்பே. 116

விரகக் குடத்திலே பாம்ப டைப்போம்
வேதாந்த வெளியிலே விட்டே யாட்டுவோம்
காரணங்க ளைப்பிடுங்கி இரைகொ டுப்போம்
காலக் கடுவெளிநின் றாட்டு விப்போம்
துரகந் தனிலேறித் தொல்லுல கெங்கும்
சுற்றிவலம் வந்து நித்ய சூட்சங் கண்டும்
உரையற்ற மந்திரஞ் சொல்லி மீட்டோம்
ஒருநான்கும் பெற்றோமென் றாடாய் பாம்பே. 117

காயக் குடத்திலே நின்ற பாம்பைக்
கருணைக் கடலிலே தியங்க விட்டு
நேயச் சுழுமுனை நீடு பாய்ச்சி
நித்யமான வஸ்துவை நிலைக்க நாடி
மாயப் பெருவெளி தன்னி லேறி
மாசற்ற பொருளினை வாய்க்கத் தேடி
ஆயத் துறைகடந் தப்பாற் பாழின்
ஆனந்தஞ் சேர்ந்தோமென் றாடாய் பாம்பே. 118

மூலத் தலத்திலே நின்ற கருத்தை
முற்றுஞ் சுழுமுனை தன்னி லூடே
மேலத் தலத்திலே விந்து வட்டம்
வேலை வழியிலே மேவி வாழும்
பாலத் திருத்தாய்க் கருணை யதனால்
பரகதி ஞானசொ ரூபமாகி
ஆலச் சயனத்து மாலுட னின்றே
ஆனந்தஞ் சேர்ந்தோமென் றாடாய் பாம்பே. 119

புலனைந்து வீதியில் வையாளி பாயும்
புரவி யெனுமனதை ஒருமைப் படுத்தி
மலபுந்த வுலகங் கடந்த தாலே
மன்னுகுரு பாதத்தி னிலையை நாடித்
தலமைந்து பூலோகங் கடந்த தாலே
சந்திர மண்டலமுங் கடந்த தாகும்
அலமந்து பூலோகக் கடலை நீக்கி
ஆனந்த மாகிநின் றாடாய் பாம்பே. 120

குருவென்னும் ஆசானி னுருவெ டுத்துக்
குறியான ஞானந்துப் பாக்கியாக்கி
அருளென்னும் அருளையே உண்டை யாக்கி
ஆனந்த மாகவே அதைக்க டந்தே
மருளென்னு மாதர்மன நெறியைத் தொட்டு
வாங்காம லெரிந்திட நெட்டை யிட்டு
பருவளைக் குள்ளேயே பட்ட தென்றே
பற்றானைப் பற்றிநின் றாடாய் பாம்பே. 121

கன்னான் குகையிலே கான்ம றிப்போம்
கருமா னுலையிலே தீயை மூட்டுவோம்
சொன்னார் தலையிலே பொன்னை யாக்குவோம்
கருதி யருகல்வி ஒப்பஞ் செய்வோம்
மின்னார்கள் பாசத்தை விட்டே யெரிப்போம்
மெய்ப்பொருட் குறிகண்டு விருப்பை யடைவோம்
பன்னாதே பன்னாதே சும்மா விருந்து
பராபரஞ் சேர்ந்தோமென் றாடாய் பாம்பே. 122

சாதிப் பிரிவினிலே தீயை மூட்டுவோம்
சந்தை வெளியினிலே கோலை நாட்டுவோம்
வீதிப் பிரிவினிலே விளையா டிடுவோம்
வேண்டாத மனையினி லுறவு செய்வோம்
சோதித் துலாவியே தூங்கி விடுவோம்
சுகமான பெண்ணையே சுகித்தி ருப்போம்
ஆதிப் பிர்மர்கள் ஐந்து பேரும்
அறியார்கள் இதையென் றாடாய் பாம்பே. 123

நெட்டெழுத் ததனிலே நிலைபி டித்து
நீங்கா வெழுத்திலே வாலை முறுக்கி
விட்டவ் வெழுத்திலே படம்வி ரித்து
விண்ணின் வழியிலே மேவி யாடிப்
பட்ட வெழுத்தையும் பதிந்தி ருப்போம்
பன்னிரண் டாமெழுத்தினிற் பன்னிக் கூடித்
திட்டமுட னெமக்கருள் தேசிக னார்தம்
சீர்பாதஞ் சேர்ந்தோமென் றாடாய் பாம்பே. 124

ஊசித்துளைக் குடத்தினிற் பாம்பை யடைப்போம்
உலகெலாஞ் சுற்றி யுலாவிவருவோம்
மாசுள்ள பிறவியை மறந்தி ருப்போம்
மனமொத்த வெளியிலே விட்டே யாட்டுவோம்
மாசுப் புலன்களை இரைகொ டுப்போம்
மனமுற்ற உச்சியிலேறி யாடுவோம்
பேசு மெழுத்தையும் விழுங்கி விடுவோம்
பிறப்பிறப் பற்றோமென் றாடாய் பாம்பே. 125

ஆணிக் குடத்திலே பாம்ப டைப்போம்
அக்கினிக் கோட்டைமே லேறிப் பார்ப்போம்
மாணிக்கத் தூணின்மேல் விட்டே யாட்டுவோம்
மனம்வாக்குக் காயத்தை யிரைகொ டுப்போம்
நாணிக் கயிற்றையும் அறுத்து விடுவோம்
நமனற்ற நாதன்பதம் நாடியே நிற்போம்
ஏணிப் படிவழிகண் டேறி விடுவோம்
யாருமிதை அறியாரென் றாடாய் பாம்பே. 126

வடக்குங் கிழக்குமாக நூலை யிழைப்போம்
மற்றுஞ் சுழலிலே பாவு பூட்டுவோம்
நடக்கும் வழியினிலே யுண்டைசேர்ப்போம்
நடவா வழியினிலே புடவை நெய்வோம்
குடக்குக் கரையினிலே கோலைப் போடுவோம்
கொய்ததை எங்குமே விற்று விடுவோம்
அடக்கியே யேகத்துளே வைக்கவும் வல்லோம்
ஆதிபதங் கண்டோமென் றாடாய் பாம்பே. 127

சூத்திரக் குடத்திலே பாம்பை யடைப்போம்
சுழுமுனைக் குள்ளேயோ சுகித்தி ருப்போம்
பாத்திரங் கொண்டுமே பலியி ரப்போம்
பத்தெட்டு மூன்று படிகட ந்தோம்
ஊத்தைச் சடலத்தினைப் புடமே யிடுவோம்
உளவ னெமக்குநல் லுறுதி சொல்லப்
பார்த்துரை யிதன்மெய் பலிக்க வெண்ணிப்
பதனம் பதனமென் றாடாய் பாம்பே. 128

மவ்வக் குடத்திலே பாம்ப டைப்போம்
மணிவட்ட வாசியை வாரி யுண்டோம்
வவ்வக் குடங்களைத் தள்ளி விடுவோம்
வக்கிர சொர்ப்பனந் தாண்டி விடுவோம்
பவ்வ வெளியிலே விட்டே வாட்டுவோம்
பஞ்ச கருவியைப் பலிகொ டுப்போம்
சிவ்வுரு வாகியே நின்றோ மென்றே
சீர்பாதங் கண்டுதெளிந் தாடாய் பாம்பே. 129

Source Colophon: Project Madurai e-text no. 857, சித்தர் பாடல்கள் தொகுப்பு - 8 (Cittar Pāṭalkaḷ Tokuppu – 8: the songs of Pāmpāṭṭic Cittar, Caṅkilic Cittar and Tirikōṇac Cittar), of which this is the first work. The e-text was prepared from a scanned PDF supplied by the Tamil Virtual Academy, using the Google OCR online tool and subsequent proofreading; HTML and PDF versions by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. © Project Madurai, 1998–2022; last updated 10 April 2022. Print bases: வா. சரவணமுத்துப்பிள்ளை, பதினெண் சித்தர்கள் பெரிய ஞானக்கோவை (சென்னை: B. இரத்தின நாயகர் ஸன்ஸ், 1954); சி.எஸ். முருகேசன், சித்தர் பாடல்கள் - பெரிய ஞானக்கோவை (சென்னை: சங்கர் பதிப்பகம், 2004). Project Madurai terms: freely distributable, provided the header is kept; the header is kept in our raw copy. In this transcription only whitespace was normalised: Project Madurai's indentation was stripped, runs of blank lines were collapsed, and each printed line was kept as a line. The e-text gives no editor's introduction or word-glosses for this work.

🌲

Notes