"Know the point, hold the kalai still, and stand on the summit."
— Cuppiramaṇiyar Ñāṉam

Cuppiramaṇiyar Ñāṉam (சுப்பிரமணியர் ஞானம், "The Wisdom of Subrahmaṇya") is the last of five Siddhar wisdom-poems gathered in the Project Madurai anthology from the great Tamil collections of the Siddhars' songs. It bears the name of Subrahmaṇya, the god Murugan, called in the poem Kumaraṉ, Ṣaṇmukha the Six-faced, the Lord of the Spear and, most often, the Peacock Hero; and it is he who teaches in it. The poem has an invocation and thirty-two stanzas, each of four long lines printed in eight halves (stanza 15 has only six), and each stanza takes up the last word of the one before.

It opens as a story. From the Highest comes the sound that becomes Śiva and Śakti, and from Śakti-Śiva come Ṣaṇmukha and Gaṇapati. Śiva and Umā hold out a mango for whichever son goes round the mountain: Kumaraṉ leaps onto his peacock, while Gaṇapati walks round his parents, saying, "You yourselves are the mountain Meru," and wins the fruit. Kumaraṉ too is given a mango and made king of the mountains. On the northern slopes of the Himalaya the ascetics beg him to save their tapas from the asuras, and he scatters them with his spear.

Then the sage Agastya comes, takes refuge, and asks the cause of that victory, and the story becomes a teaching. The Peacock Hero kindles the sacred fire, anoints Agastya from the filled pot, and gives him the yoga of the breath: pressing it "taut" in the suṣumṇā, breathing in and out on seed-syllables, turning the Five Letters of namaśivāya head to foot, and chanting long chains of syllables joined by kili, until the body "is stone" and Death has nowhere to stand. He sends Agastya to Potikai and Caturagiri, and the poem ends with the god on the summit of the cosmos, rejoicing in the spear of Oṅkāra.

Translation

The Wisdom of Subrahmaṇya

Kāppu (Invocation)

1. Withdrawn into the unceasing suṣumṇā,¹ going the good way
of the near kalai,² of vāci,³ of Śiva-yoga,
knowing the ford that is the way, keeping silence, to the great
summit of the mountain of the cosmos he went;
holding the clear spear of Oṅkāra,⁴ clear in mind,
he saw himself by knowing;
he dwelt in the open, supreme space,
and became the Śakti-Śiva of Vedānta: he is our protection.

Nūl (The Work)

1. In the beginning, the sound born of the Highest⁵
became the supreme Śiva who stood as the formless and the formed,
became Śakti at the side of Śiva, who is called Light,
became the seven kinds of birth in the ancient world,
stood as itself by the knowing called right order,
became the full, the all-complete, the partless;
and by the grace of Śakti-Śiva, called the source,
Ṣaṇmukha and Gaṇapati came to be.

2. When Śakti-Śiva, having come to be, became one, their hearts grew tender,
and as they stood in fullness
they took a plump mango in their hand, and on Kumaraṉ and
Gaṇapati they looked kindly:
"To the one who goes well around the mountain, the good fruit
we will give," they said.
Kumaraṉ, knowing the fruit was a prize, leapt onto his peacock
and set off around the mountain.

3. After he had gone, Gaṇapati thought it over:
"You yourselves are the lofty mountain Meru," he said;
and as soon as he saw it, the feet of Śiva and Umā
he circled with his whole mind, and took the fruit,
and meditating on Śiva and Umā,
knowing the sign, praising the holy one within his way,
he ate it and knew its taste; and as he stood there, the steadfast
Gaṇapati they called: "Come."

4. Saying "Come," they took him up, embraced him there, gave him the milk of grace:
"Be the seat of the great Five;
stand as king of the root, crying Ā;⁶
become the First, the life of the Five Letters;⁷
become the pure Being-and-Knowing called Kū; as the gathered and risen
First Guru, the Teacher,
within the flower they call the thousand and eight petals
be settled, and live there by the knowing of the mind."

5. At the moment they said, "Dwell and live,"
the Peacock Hero came before them, alone,
and seeing him standing as one in rare tapas,
"Come, apple of our eye," they said;
and with tender care they gave him a mango: "The good, the great
mountains of world upon world you have circled;
set right, win long life and live, and steadfast
dwell as king of the mountains, and live."

6. As soon as they said, "Live," the Peacock Hero
took the great feet of Śiva-Śakti upon him,
and crying Ā he mounted the peacock, and Kailāsa
he went circling eagerly; and as he went
round, on the northern side of the Himalaya, the pure
and perfected ascetics saw him;
and as they bowed at his feet and stood in reverence,
the ascetics and the ṛṣis came to him.

7. He looked on those who came, as he stood on the mountain;
calling him the great True Guru, they bowed at his feet:
"On the slopes of this mountain, for many days, happily
we have lived doing tapas, Lord!
Out of the sky the rākṣasas come upon us,
make havoc and drive us away!
Stay with us in your beauty and guard our tapas!" they said, and pure
in mind they began their tapas.

8. They began; the mind subsided; they kept their state;
and while they stood in purity and played,
the asuras too, whose minds never subside, made mischief without fear;
seeing the hearts that worked that mischief,
he grew firm, mounted the peacock, took the red spear,
and that the asura clan, coming on red with rage, should die,
he drew himself together,⁸ meditated on the spear's point,
let it fly, and the asura clan flew away!

9. Flying off, taking forms of many kinds,
rank upon rank, the asuras came flying back.
He looked well on the splendid hosts that came,
mounted the steadfast peacock and stood clear-minded,
and that dharma might flourish, he took gross, subtle
and formless shapes, the causal form,
and the wicked asuras who came on without end he ground
to dust, and made the tapas stand.

10. Standing firm, holding the victory won, in mind
upright, the sages who do tapas saw it;
with the kalai, their minds made clear, rejoicing,
they thought on the feet of the Hero of the forest peacock and praised them;
heads bowed at his feet, they received his eye of grace;
the ascetics and the ṛṣis bowed down
to the Lord of the Spear,⁹ who stood there holding the bow,
beheld him, and each went home.

11. As they went their ways seeking their homes, the devout
great sage Agastya came:
"Knowing the decree that the asura clan should die,
you meditated on the victorious spear;
knowing the way, you became gross and subtle, and in gracious
causal form,
knowing their plot, you destroyed them, Lord! Ṣaṇmukha,
my Guru! I take refuge."

12. At the sage Agastya, who said "Refuge," looked
the Lord of the Spear, who stood as Ṣaṇmukha,
and knowing him as humble as a blade of grass,¹⁰ "Who are you?" "Me?
A child who worships your holy feet," he said.
"What is it that comes as sense and inner sense?¹¹
Come," he said in compassion, and granted his gracious glance:
"To know the moment and help is dharma." And with courtesy:
"Tell me why you have come."

13. When the Peacock Hero said, "Tell me," the radiant
Agastya, who had come, spoke:
"The wicked asuras who came on in a rush, as Ṣaṇmukha,
standing with the spear,
you told to go, and destroyed them. That
cause, by which you stood in holy form, show me;
the inner ground, gross and subtle, and as truth
tell me the cause."

14. Hearing the firm "Tell me,"
the Peacock Hero, holding it as true, made firm,
set things in order and made the sacrifices,
and "With discipline, great sage Agastya," he said;
knowing the half,¹² he seated him near; the fire pit¹³
he kindled with the mantra called the First;
and knowing the flaw, as he chanted the mantras,
it came to be, full, in the pot.

15. Taking the pot, filled with what had come to be,
he anointed the great sage, who was true;
for all nine of the good planets the gracious
state of blessing he showed,
and that he might see the hill-high gate of blessing, mind gathered in,
by knowing: "Press it taut."¹⁴

16. With a twang, with force, inside, at the tongue's point,
the gate of true wisdom will open then;
standing inside the way of the stone door,
knowing the kalai, by vāci, gazing at the lotus,
fix it: at the root breathe in with vaṅ;¹⁵ in the firm
samādhi, breathe out with ciṅ;
if ever and always you hold to it like this,
hear the truth of the tenfold dīkṣā that is one.

17. In truth, in the suṣumṇā, press it
taut, firmly; hear the dīkṣā that has no end.
With goodness chant ōṅ, rīṅ, aṅ, uṅ,
and if with intent you make sixteen repetitions,
Gaṇapati will shine forth, gentle;
looking at yourself in the suṣumṇā, the place,
if subtly you say Ōm Namaśivāya,
before you look, the vision of Brahman is yours.

18. Yes, son: saying namacivāya nama,
and after that vaya namacivaya namaci,
son, switch them about, head to foot,
and with care switch them about, foot to head;
yes, son: namacivaya civayanama,
and after that civayanama civanama;
Om, son: as you turn it to namacivaya, the true
ādhāra¹⁶ will be won.

19. With a steady mind, son, the Five Letters you too
must rightly switch, head to foot, foot to head;
in purity the deities of the ādhāras will come
and, as I said, stand at ease in the heart;
meditate like this with devotion,
smear the sacred ash thickly, as a set habit;
if you keep doing this every day,
the unstable gross body will stand firm. See!

20. Look, son: knowing the kalai, standing in the state,
hear with devotion the secret of the ādhāras.
Straight, son: chant ōm kili aṅ over and over;
knowing the state, chant aṅ kili naṅ over and over;
Kār, son:¹⁷ chant vaṅ kili ciṅ over and over; with compassion
chant ciṅ kili vaṅ over and over;
lean close, son: chant vaṅ kili yaṅ over and over; caluti:¹⁸
chant aṅ kili maṅ over and over.

21. After chanting, chant vaṅ kili ciṅ over and over;
truly, chant aṅ kili ciṅ over and over;¹⁹
rightly, chant aṅ kili maṅ over and over; knowing the state,
chant maṅ kili rīṅ over and over;
from the first, chant rīṅ kili ōm over and over, my son;
chant, switching head to foot;
in the light, in the suṣumṇā, rest the mind's eye,
and in purity put on the sacred ash.

22. Take it, son: when you have put on the sacred ash,
keenly switching foot to head,
say it, son: chant ōṅ kili rīṅ over and over;
purely, chant rīṅ kili maṅ over and over;
Vil, son:¹⁷ chant maṅ kili ciṅ over and over;
all the workings will appear to you plainly, man;
within, son, chant maṅ kiliṅ over and over;²⁰
noble one, chant ciṅ kili maṅ over and over.

23. After chanting, chant vaṅ kili ciṅ over and over;
noble one, chant ciṅ kili maṅ over and over;
rightly, chant maṅ kili naṅ over and over; knowing the state,
chant naṅ kili yaṅ over and over;
in the light, chant maṅ kili ōm over and over;
in purity the twice-six tapas, too, are won.
On the street of the ādhāras and the upper ādhāra, the sky stilled,
the eyes stilled, reach it and stand.

24. Stand, son, eyes stilled, pressing it taut;
knowing the state, if you do prāṇāyāma, son,
the body is stone, son. Where is Death? Of what is called Death,
all the diseases will run off, out of sight;
within, son, vāci will grow firm; the mantra you chant
will be accomplished too.
I have told you, son, the gross and the subtle;
now hear the summary of the gross that stands shining.

25. In brief: as I have told the ādhāras, gross and subtle,
keep doing prāṇāyāma;
with melting love, by japa and tapas and worship,
see it truly within you and grow sure;
abide in abundance; the living soul itself
becoming the Supreme that stands as praṇava, you too,
press close, and go into that space of the cosmos,
and do prāṇāyāma with discipline, in mindfulness.

26. Do it, son: as you do prāṇāyāma mindfully,
Śiva, Śiva! hear me tell the karumāṉam:²¹
it is no lie, son: the prāṇa-breath will not go; settled, it
plays: hear the wonder.
Gently, son, in the suṣumṇā press it taut,
as its seat, at the root breathe in with vaṅ;
truly, son, in the suṣumṇā breathe out with ciṅ;
swiftly, at the throat, hold it with aṅ.

27. Holding it at the throat with aṅ,
without moving, vāci, the holy vāci,
climbs into the whorl of the body that is the red lotus,
turns back into that body and dwells there;
with courtesy, within itself, itself alone,
vāci stands in its own nature and plays;
auspiciously, in the suṣumṇā, press it taut,
keep to the way, abide as this world and the next, and see.

28. To see her, hear the meditation of Śakti;
I tell it as the seed: hear it with care.
To take it on, you shall recite aṅ ciṅ,
make sixteen repetitions with understanding,
and that it may dawn, smear on the dust of the sacred ash, and in purity
Parāśakti will dance;
to fix it, meditate like this,
and see the firmness of prāṇāyāma in truth.

29. Steadfast great sage Agastya, listen:
meditate on the true Śakti;
like sun and moon and the light of the flame, the five Makers:²²
know their seats, and do prāṇāyāma steadily;
come to Potikai,²³ which is the meaning of the scripture,
rise on vāci, the kalai of the glad, living breath,
intent, the mind made one, stand in the whorl,
and take up the untroubled drink of amṛta!

30. To drink the drink, the moon's amṛta,
he showed the way of the whorl that is the Supreme Brahman,
told the places, the ādhāras and the upper ādhāra, the knowing of them,
and the hard points of prāṇāyāma;
he showed the state called wisdom, showed the root, the nādānta,²⁴
the dwelling of the Six-faced he showed,
and showed the point of the spear called silence:
"Know the point, hold the kalai still, and stand on the summit."

31. "Stand, son: go to the summit of Caturagiri,²⁵
dwell on steadfast Potikai,
become yourself within, son, press it taut,
and the one mantra you have thought of in your mind,
say it, son: when you chant it in meditation,
purely it will be accomplished; just stand still;
go, son, by the eightfold yoga, to the feet of Śiva, the Guru,
and stand there clear."

32. By that clear clarity seeing himself,
and that he might sit steadfast and do tapas for ever,
he gave the boon of undying grace; and eagerly
the Peacock Hero, holding his spear,
went up onto the summit of the undying mountain of the cosmos,
and became king of the eight mountains;
and, all else ceasing, became himself the whole space of the cosmos,
and rejoiced in the spear of Oṅkāra. It is finished.

Colophon

Colophon: Cuppiramaṇiyar Ñāṉam (சுப்பிரமணியர் ஞானம்), an invocation and thirty-two stanzas, translated from the Tamil of the Project Madurai e-text no. 859, Cittar pāṭalkaḷ tokuppu – 10, whose print bases are Saravanamuthu Pillai, Patiṉeṇ Cittarkaḷ Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: B. Irattina Nayakar & Sons, 1954) and C. S. Murugesan, Cittar Pāṭalkaḷ – Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: Sankar Pathippagam, 2004). Prepared for the Good Work Library by the Tianmu Anglican Church with AI-assisted translation and editorial work. No existing English translation was consulted. No complete English translation of this work is known to us. Each English line answers one Tamil line as printed; where the printed line breaks fall in the middle of a phrase, the English follows them. The seed-syllables of stanzas 16 to 28 are given as sounds, transliterated from the Tamil, not translated. Stanza 15 is printed with six lines where the other stanzas have eight, and may be incomplete; it is translated as it stands. Readings that remain uncertain are marked in the notes, among them the words kār and vil in stanzas 20 and 22, caluti in stanza 20, karumāṉam in stanza 26, and the printed syllables of stanza 22, line 7.

© 2026 Tianmu Anglican Church. This English translation is licensed under CC BY-NC-SA 4.0: you may share and adapt it for non-commercial use with credit to the Good Works Library, tianmu.org. The source text keeps its own terms. For other uses, see Rights and Reuse.

Source Text (Tamil)

Project Madurai e-text no. 859, Cittar pāṭalkaḷ tokuppu – 10 (சித்தர் பாடல்கள் தொகுப்பு - 10), part 5: சுப்பிரமணியர் ஞானம். Print bases: Saravanamuthu Pillai, Patiṉeṇ Cittarkaḷ Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: B. Irattina Nayakar & Sons, 1954); C. S. Murugesan, Cittar Pāṭalkaḷ – Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: Sankar Pathippagam, 2004).

சுப்பிரமணியர் ஞானம்

காப்பு

ஒழியாத சுழுமுனையி லொடுங்கி நல்ல
உற்றகலை வாசிசிவ யோகத் தேகி
வழியான துறையறிந்து மவுனங் கொண்டு மகத்தான
அண்ட வரை முடிமேற் சென்று
தெளிவான ஓங்கார வடிவேல் கொண்டு தெளிந்துமன
அறிவாலே தன்னைக் கண்டு
வெளியான பரவெளியில் வாச மாகி
வேதாந்த சத்திசிவ ஆகி காப்பே. 1

நூல்

1. ஆதியிலே பராபரத்திற் பிறந்த சத்தம்
அருவுருவாய் நின்றபர சிவமு மாகிச்
சோதியென்ற சிவனிடமாய்ச் சத்தி யாகித்
தொல்லுலகில் எழுவகையாந் தோற்றமாகி
நீதியென்ற அறிவதனால் தானாய் நின்று
நிறைந்தபரி பூரணநிட் களமு மாகிச்
சாதியென்ற சத்திசிவ மருள்தன் னாலே
சண்முகனுங் கணபதியுந் தா முண்டாச்சே. 1

உண்டான சத்திசிவம் ஏக மாகி உளங்கனிந்து
பூரணமாய் நிற்கும் போது
குண்டான மாங்கனியைக் கையில் வாங்கிக் குமரனுடன்
கணபதியைக் குணமாய்ப் பார்த்து
நன்றாகக் கிரிவலமாய் வந்த போக்கு நல்லகனி
தானீவோம் என்று சொன்னார்:
பயன்றான கனியறிந்து குமரன் றானும் பாய்ந்துமயி
லேறிகிரி வலஞ்சென்றானே. 2

சென்றபின்பு கணபதியும் ஆலோ சித்துத்
தீர்க்கமுள்ள மேருகிரி நீர்தா மென்று
கண்டவுடன் சிவனுமையாள் பாதந் தன்னைக்
கருத்துடனே சுற்றிவந்து கனியை வாங்கிக்
கொண்டந்த சிவனுமையைத் தியானஞ் செய்து
குறியறிந்து நெறி தமக்குள் திருவைப் போற்றித்
தின்றுருசி கண்டறிந்து நிற்கும் போது தீர்க்கமுள்ள
கணபதியை வாவென் றாரே. 3

வாவென்றே எடுத்தணைத்தங் கருட்பாலீந்து
மகத்தான ஐவருக்கும் பீடமாகி
ஆவென்று மூலமதற் கரசாய் நின்றே
ஐந்தெழுத்திற் குயிரான ஆதி யாகிக்
கூவென்ற சத்துசித்த சுத்த மாகிக் குவிந்தெழுந்த
வாதிகுரு தேசி யாகிப்
பூவென்ற வாயிரத்தெண் மலருக் குள்ளே
பொருந்திமன அறிவாலே யிருந்து வாழே. 4

இருந்துவா ழென்றுரைத்த வேளை தன்னில்
ஏகாந்த மயில்வீர னெதிரில் வந்தே
அருந்தவமாய் நின்றநிலை தன்னைப் பார்த்தே
அருமையுள்ள கண்மணியே வா வென் றேதான்
வருந்தியே மாங்கனியொன் றீந்து. நல்ல மகத்தான
அண்டரண்ட வரைகள் சுற்றித்
திருந்தியே தீர்க்காயுள் பெற்று வாழ்ந்து தீர்க்கமுடன்
மலைக்கரசா யிருந்து வாழே. 5

6. வாழென்று சொன்னவுடன் மயில்வீ ரன்தான்
மகத்தான சிவசத்திபத மேற்கொண்டே
ஆவென்று மயிலேறிக் கயிலா சத்தை
ஆவலுடன் சுற்றிவரும் போதி லேதான்
சூழென்றே இமயகிரி வடபா கத்திற் சுத்த
சித்த மானதபோதனர்கள் கண்டு
தாள்பணிந்து வணக்கமதாய் நிற்கும் போது
தபோதனர்கள் ரிடிகளுமே தாம்வந் தாரே. 6

வந்தவரைத் தான்பார்த்து வரையில் நிற்க
மகத்தான சற்குருவென் றடிபணிந்தே
இந்தமலைச் சாரலிலே வெகுநா ளாக இன்பமுடன்
தவஞ்செய்து வாழ்ந்தோமையா!
அந்தரமாய் ராட்சதர்கள் அண்டி வந்தே
அலங்கோலஞ் செய்துமே துரத்துகின்றார்!
சுந்தரமாயிருந்து தவங் காவாய்! என்று சுத்த
சித்தமாய்த் தவத்தைக் தொடங்கி னாரே. 7

தொடங்கிமன மடங்கிநிலை தன்னைக் காத்துச்
சுத்தமுடன் நின்றுவிளை யாடும் போதில்
அடங்கிமன மடங்காத அசுரர் தாமும் அஞ்சாமல்
அழும்புசெய்யு மகத்தைப் பார்த்துத்
திடங்கொண்டு மயிலேறிச் செவ்வேல் கொண்டு
சிவந்துவரும் அசுரர்கிளை மாளவென்று
படங்குவித்து வேல்முனையைத் தியானம் பண்ணிப்
பாயவிட அசுரர்கிளை பறந்து போச்சே! 8

பறந்துபோய்ப் பலவிதமாய் ரூபங் கொண்டு
பந்திபந்தி யாங் அசுரர் பறந்து வந்தார்;
சிறந்துவந்த சேனைகளை நன்றாய்ப் பார்த்துத்
தீர்க்கமுள்ள மயிலேறித் தெளிந்து நின்றே
அறந்தழைக்க வேணுமென்று தூல சூட்சம்
அரூபமெனுங் காரணமாய் ரூபங் கொண்டு
நிரந்தரமாய் வந்தபொலா அசுரர் தம்மை நிர்த்தூளி
செய்துதவம் நிலைகொண்டானே. 9

நிலைகொண்டு நின்றசெயங் கொண்டு சிந்தை
நேர்மையுடன் தவஞ்செய்யு முனிவர் கண்டு
கலைகொண்டு மனந்தெளிந்து மகிழ்ச்சி யாகிக்
கானமயில் வீரனடி கருதிப் போற்றித்
தலைகொண்டு தாள்பணிந்தே அருட்கண் பெற்றுத்
தபோதனரும் ரிடிகளுமே தாம் பணிந்து
சிலைகொண்டு நின்றவடி வேலன் தன்னைத்
தெரிசித்தே அவரவர்கள் பதிசென் றாரே. 10

பதிதேடி யவரர்கள் செல்லும் போது பத்தியுள்ள
அகத்தியமா முனிவன் வந்து
விதியறிந்தே அசுரர்கிளை மாள வென்று
வெற்றியுள்ள வடிவேலைத் தியானம் பண்ணிக்
கெதியறிந்து தூலமுடன் சூட்சமாகிக் கிருபையுள்ள
காரணமாம் ரூபங் கொண்டு
சதியறிந்து சங்காரஞ் செய்தா யையா சண்முகமே
என்குருவே! சரணந்தானே. 11

சரணமென்றே அகத்தியமா முனியைப் பார்த்துச்
சண்முகமாய் நின்றவடி வேலன் தானும்
திரணமதாய்த் தானறிந்து, நீ யார்? என்னைத்
திருவடியைப் பூசை செய்யுஞ் சேயன் என்றார்:
கரணமந்தக் கரணமதாய் வந்த தேதோ?
கருணையுடன் வா என்று கடாட்சம் நல்கி
தருணமறிந் துதவுவது தருமமென்று சங்கையுடன்
தான் வந்த வகைசொல்வாயே? 12

சொல்லென்று மயில்வீ ரன் கேட்க வந்த சோதிமய
மான அகத்தியர் தாம் சொல்வார்:
சல்லென்று வந்தபொலா அசுரர் தம்மைச் சண்முகமாய்
நின்றவடி வேலுங்கொண்டு
செல்லென்று சங்காரஞ் செய்தா யந்தத்
திருவுருவாய் நின்றகா ரணத்தைக் காட்டி
உள்ளென்ற ஆகார தூல சூட்சம் உண்மையென்
றகாரணமு ரை செய்வாயே. 13

உரைசெய்வா யென்றுசொன்ன வுறுதி கேட்டே
உண்மையென்று மயில்வீரன் உறுதியாகி
நிரைசெய்தே எக்கியங்கள் தாமுண் டாக்கி
நேமமுடன் அகத்தியமா முனிவா என்றே
அரையறிந்தே அருகிருத்தி ஓம் குண்டம்
ஆதியென்ற மந்திரத்தி லங்கி யாக்கிப்
புரையறிந்து மந்திரங்கள் செபிக்கும்போது
பூரணமாய்க் கும்பமதில் தானுண் டாச்சே. 14

உண்டான பூரணமாய்க் கும்பம் வாங்கி
உண்மையென்ற மாமுனிக்கே அபிடே கித்து
நன்றான நவக்கிரக மொன்ப துக்கும் நலமான
அனுக்கிரக நிலையுங் காட்டிக்
குன்றான அனுக்கிர வாசல் காணக் குவிந்துமன
அறிவதனால் விண்ணென் றூணே. 15

வின்னென்று விசையுடனே முனைநா வுள்ளே
மெய்ஞ்ஞான வாசலது திறக்கு மப்போ
கன்னென்ற கபாடவழிக் குள்ளே நின்று
கலையறிந்து வாசியினால் கமலம் நோக்கி
உன்னென்று மூலமதில் வங்கென பூரி உறுதியென்ற
சமாதியிலே சிங்கென் ரேசி
என்றென்று மிப்படியே கொண்டு நின்றால்
ஏகமுள்ள தசதீட்சை யுண்மை கேளே. 16

உண்மையுடன் சுழுமுனையில் விண்ணென்
றூணி உறுதியுடன் ஆராத தீட்சை கேளு.
நன்மையுடன் ஓங்- ரீங்- அங் -உங்கெண் றோதி
நாட்டமுடன் பதினாறாம் உருவே செய்தால்
தண்மையுடன் கணபதியும் பிரகா சிப்பார்
தானமென்ற சுழுமுனையில் தன்னைப் பார்த்து
நுண்மையுடன் ஓம்நமசி வாய மென்றால்
நோக்குமுன்னே பிரமந்தரி சனமுமாமே. 17

ஆமப்பா நமசிவா யநம வென்றே
அதன்பின்வய நமசிவய நமசி யென்று
தாமப்பா தலைகாலால் மாறிக் கொண்டு
சங்கையுடன் கால்தலையால் மாறிக் கொள்ளு
ஆமப்பா நமசிவய சிவயநம வென்றும்
அதன்பிறகு சிவயநம சிவநம வென்றும்;
ஓமப்பா நமசிவய வென்று மாற உண்மையென்ற
ஆதாரஞ் சித்தி யாமே. 18

சித்தமுட னைந்தெழுத்தை மைந்தா! நீயும்
செம்மையுடன் தலைகால்கால் தலையாய் மாறச்
சுத்தமுடன் ஆதரதே வதைகள் வந்து
சொன்னபடி யிருதயத்தில் சுகமாய் நின்று
பத்தியுட னிப்படியே தியானம் பண்ணிப்
பதிவாக விபூதியையுந் தளமாய்ப் பூசி
நித்தியமு மிப்படியே செய்து நின்றால்
நிலையில்லாத் தூலசடம் நிலைக்கும் பாரே. 19

பாரப்பா கலையறிந்து நிலையில் நின்று
பத்தியுட னாதர சூட்சங் கேளு;
நேரப்பா ஓம்கிலிஅங் கென்றென் றோது
நிலையறிந்தே அங்கிலிநங் கென்றென் றோது
காரப்பா வங்கிலிசிங் கென்றென் றோது கருணையுடன்
சிங்கிலிவங் கென்றென்றோது
சாரப்பா வங்கிலியங் கென்றென் றோது சலுதியாம்
அங்கிலி மங் கென்றென் றோதே. 20

ஓதியபின் வங்கிலிசிங் கென்றென் றோது
உண்மையுடன் அங்கிலிசிங் கென்றேன் றோது
நீதியுடன் அங்கிலிமங் கென்றென் றோது நிலையறிந்து
மங்கிலிரீங் கென்றென் றோதே
ஆதியுடன் ரீங்கிலிஓ மென்றென்றோது அப்பனே
தலைகாலாய் மாறி யோது
சோதியுடன் சுழுமுனையில் மனக்கண் சார்த்திக்
சுத்தமுடன் விபூதியைநீ தரித்துக் கொள்ளே. 21

கொள்ளப்பா விபூதியைநீ தரித்துக் கொண்டு
கூர்மையுடன் கால்தலையாய் மாறிக் கொண்டு
சொல்லப்பா ஓங்கிலிரீங் கென்றென் றோது
சுத்தமுடன் ரீங்கிலிமங் கென்றென் றோது
வில்லப்பா மங்கிலிசிங் கென்றென் றோது
விவரமதாய்த் தோற்றுமடா செய்கை யாவும்;
உள்ளப்பா மங்கிலிங் கென்றென் றோது
உத்தமனே சிங்கிலி மங் கென்றென் றோதே. 22

ஓதியபின் வங்கிலிசிங் கென்றென் றோது
வுத்தமனே சிங்கிலிமங் கென்றென் றோது
நீதியுடன் மங்கிலிநங் கென்றென் றோது நிலையறிந்து
நங்கிலியங் கென்றென் றோதே
சோதியுடன் மங்கிலிஓ மென்றென் றோது
சுத்தமுடன் ஈராறு தவமுஞ் சித்தி
வீதியென்ற ஆதார மேலா தாரம் விண்ணடங்கிக்
கண்ணடங்கி மேவி நில்லே. 23

நில்லப்பா கண்ணடங்கி விண்ணென் றூணி
நிலையறிந்து பிராணாயஞ் செய்தால் மைந்தா!
கல்லப்பா தேகமது கால னேது? காலனென்னும்
வியாதியெல்லாங் காணா தோடும்
உள்ளப்பா வாசியது முறுதி யாகும் ஓதுகின்ற
மந்திரமுஞ் சித்தி யாகும்;
சொல்லப்பா தூலமுடன் சூட்சஞ் சொன்னேன்
துலங்கிநின்ற தூலத்தின் சுருங்கங் கேளே. 24

சுருக்கமுடன் ஆதார தூல சூட்சஞ் சொன்னபடி
பிராணாயஞ் செய்து கொண்டே
உருக்கமுடன் செபதபங்கள் பூசையாலும்
உண்மையா யுனக்குள்ளே கண்டு தேறிப்
பெருக்கமுடன் தானிருந்து சீவான் மாவே
பிரணவமாய் நின்றபரம் நீரு மாகி
நெருங்கியந்த அண்டவெளிக் குள்ளே சென்று
நேமமுடன் பிராணாயம் நினைவாய்ச் செய்யே. 25

செய்யப்பா பிராணாயம் நினைவாய்ச் செய்யச்
சிவசிவா கருமானஞ் செப்பக் கேளு;
பொய்யப்பா போகாது பிராண வாயு பொருந்திநின்று
விளையாடும் புதுமை கேளு:
பையப்பா சுழுமுனையில் விண்ணென் றூணிப்
பதியாக மூலமதில் வங்கென் பூரி
மெய்யப்பா சுழுனையில்சிங் கென்று ரேசி
வேகமுடன் கண்டம் அங் கென்று கும்பே. 26

அங்கென்று கண்டமதில் கும்பித் தேதான்
அசையாது வாசிதிரு வாசிதானும்
செங்கமல மானசுழி பிண்டத் தேறும்
திரும்பியந்தப் பிண்டமதில் சென்று வாழும்
சங்கையுடன் தன்னகத்தில் தானே தானாய்த்
தன்மையுடன் நின்றுவிளை யாடும் வாசி
மங்களமாய்ச் சுழுனையிலே விண்ணென் றூணி
மார்க்கமுடன் இகபரமா யிருந்து காணே 27.

காணவே சத்தியவள் தியானம் கேளு
கருவாகச் சொல்லுகிறேன் கருத்தாய்க் கேளு;
பூணவே யுரைத்திடுவாய் அங்சிங் கென்று
புத்தியுடன் பதினாறு வுருவே செய்து
தோணவே விபூதிதூ ளிதமே பூசிச் சுத்தமுடன்
பராசக்தி நிர்த்தஞ் செய்வாள்;
ஊனவே யிப்படியே தியானம் பண்ணி
உண்மையுடன் பிராணாய வுறுதி பாரே. 28

உறுதியுள்ள அகத்தியமா முனியே! கேளாய்;
உண்மையுள்ள சத்தியைநீ தியானம் பண்ணிப்
பருதிமதி சுடரொளிபோல பஞ்ச கர்த்தாள்
பதியறிந்து பிராணாயம் பதிவாய்ச் செய்து
சுருதிபொரு ளானதொரு பொதிகை மேவிச்
சுகசீவ பிராணகலை வாசியேறிக்
கருதிமன மொன்றாகிச் சுழியில் நின்று
கலக்கமற்ற அமிர்தபானங் கைக் கொள்ளே! 29

பானமென்ற மதியமிர்த பானங் கொள்ளப்
பரபிரம மானசுழி வழியுங் காட்டித்
தானமென்ற ஆதார மேலா தாரந் தனையறியும்
பிராணாயச் சங்கை சொல்லி
ஞானமென்ற நிலைகாட்டி மூலங்காட்டி நாதாந்த
ஆறுமுக நிலையங் காட்டி
மோனமென்ற வடிவேலின் முனையுங் காட்டி
முனையறிந்து கலைநிறுத்தி முடிமேல் நில்லே. 30

நில்லப்பா சதுரகிரி முடியிற் சென்று
நிலையான பொதிகையிலே வாசமாகி
உள்ளப்பா தானாகி விண்ணென் றூணி
உன்மனத்தில் நினைத்ததொரு மந்த்ரந் தன்னைச்
சொல்லப்பா தியானமுடன் செபிக்கும் போது
சுத்தமுடன் சித்திக்கும் சும்மா நின்று
செல்லப்பா அட்டாங்க யோகத் தேகிச் சிவாயகுரு
பாதமதில் தெளிவாய் நில்லே. 31

தெளிவான தெளிவதனால் தன்னைக் கண்டு
தீர்க்கமுட னிருந்துதவஞ் செய்ய வென்றும்
அழியாத அனுக்கிரக வரமு மீந்தே ஆர்வமுடன்
மயில்வீரன் வடிவேல் கொண்டே
அழியாத அண்டவரை முடிமேற் சென்றே
அட்டகிரி பாவதத்திற் கரசுமாகி
ஒழிவாகி அண்டவெளி யெங்குந் தானாய்
ஓங்கார வடிவேலை யுவந்தான் முற்றே. 32

Source Colophon

Source Colophon: சுப்பிரமணியர் ஞானம் (Cuppiramaṇiyar Ñāṉam), from Project Madurai e-text no. 859, சித்தர் பாடல்கள் தொகுப்பு - 10 (Cittar pāṭalkaḷ tokuppu – 10). The e-text was prepared from a scanned PDF provided by the Tamil Virtual Academy, using the Google OCR online tool and subsequent proofreading; HTML and PDF versions by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. © Project Madurai, 1998–2022; last updated 10 April 2022. Print bases: வா. சரவணமுத்துப்பிள்ளை, பதினெண் சித்தர்கள் பெரிய ஞானக்கோவை (Chennai: B. Irattina Nayakar & Sons, 1954) and சி.எஸ். முருகேசன், சித்தர் பாடல்கள் - பெரிய ஞானக்கோவை (Chennai: Sankar Pathippagam, 2004). Freely distributable, provided the Project Madurai header is kept; the header is kept in our raw copy of the e-text. Whitespace has been normalised; the e-text has no editor's introduction or glosses.

Notes

🌲