Tamil Shaiva Hymns from the Present Good Works Translation Set

The Tevaram (தேவாரம்) is the foundational Tamil Shaiva hymn corpus of Sambandar, Appar, and Sundarar, forming the first seven books of the Panniru Tirumurai. Its real liturgical units are patikams: temple hymns of ten or eleven verses, sung in specific musical modes and attached to sacred places.

The Good Works public shelf formerly exposed the current Tevaram work as seventeen separate part, volume, and translator-chunk pages. Those chunks were useful translation-control units, but their boundaries were inconsistent as public works. This page consolidates them into one honest current-translation dossier while preserving the old chunk titles, source notes, Tamil source text, and translator colophons inside the dossier.

This is not a complete Tevaram. It is the current public Good Works translation set for selected patikams and Tirumurai ranges, translated from Classical Tamil chiefly from Project Madurai source texts.

Contents

• Tevaram — First Tirumurai, Part 1
• Tevaram — First Tirumurai, Part 2
• Tevaram — Second Tirumurai, Part 1
• Tevaram — Second Tirumurai, Part 2
• Tevaram — Sambandar, Third Tirumurai, Part 1
• Tevaram — Sambandar, Third Tirumurai, Part 2
• Tevaram — Appar, Fourth Tirumurai, Part 1
• Tevaram — Appar, Fourth Tirumurai, Part 2
• Tevaram — Appar, Fifth Tirumurai, Part 1
• Tevaram — Appar, Fifth Tirumurai, Part 2
• Tevaram — Sixth Tirumurai, Part 1
• Tevaram — Appar, Sixth Tirumurai, Part 2
• Tevaram — Seventh Tirumurai, Part 1
• Tevaram — Sundarar, Seventh Tirumurai, Part 2
• Tevaram — Second Tirumurai, Patikams 2.4–2.6
• Tevaram — Sambandar, Second Tirumurai, Volume II
• Tevaram — Sambandhar, First Tirumurai

Former Public Unit 1: Tevaram — First Tirumurai, Part 1

Former public filename: Tevaram — First Tirumurai Part 1.md.

Former description: The opening patikams of the Tevaram — the most sacred text of Shaiva Siddhanta, composed by Thirugnanasambandar in the 7th century CE. The foundational devotional hymns of Tamil Shaivism, translated from Classical Tamil for the first time in a free English collection.

Hymns of Thirugnanasambandar

The Tevaram (தேவாரம்) is the most sacred text of Shaiva Siddhanta — one of the oldest surviving Hindu philosophical traditions, with over two hundred million adherents. Composed in the seventh century CE by the three Nayanar poet-saints Thirugnanasambandar, Thirunavukkarasar (Appar), and Sundarar, the Tevaram comprises the first seven volumes of the Panniru Tirumurai, the canonical twelve-volume collection of Tamil Shaiva devotional poetry.

Thirugnanasambandar (திருஞானசம்பந்தர்), the child-saint of Sirkali, is said to have begun composing these hymns at the age of three, when Shiva and Parvati appeared to him at the temple tank and fed him divine milk. His hymns are organized into patikams — groups of ten or eleven verses, each composed for a specific temple and set to a specific pann (musical mode). The First Tirumurai contains sixty-six of Sambandar's patikams.

Of the Tevaram's 796 patikams, fewer than ninety have ever been translated into English in any freely available form. This translation presents the opening patikams of the First Tirumurai — the very beginning of the Tevaram — translated directly from the Classical Tamil source text.

Good Works Translation from Classical Tamil. Source text from Project Madurai (PM0150), prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, with proof-reading by P.K. Ilango and web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram.

1.1 — Tiruppiramapuram (திருப்பிரமபுரம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Piramapuram (Sirkali). This is the first patikam of the entire Tevaram — the opening hymn of the most sacred text of Tamil Shaivism. According to tradition, this was the first poem Sambandar sang as a child, when Shiva appeared to him at the temple tank. Each verse ends with the refrain: "Is He not the Great Lord who dwells in Piramapuram?"

He who wears the pendant in his ear, who rides the bull,
who crowns himself with one pure white moon,
who smears his body with ash from the forest cremation ground —
the thief who stole my heart.
He of the petalled lotus bowed and praised Him in the ancient days,
and He graciously bestowed His grace.
He who dwells in Piramapuram of great glory —
is He not the Great Lord?

Wearing the old tortoise shell, young serpents,
and the sprouting tusks of a boar as ornaments,
seeking alms with a dried skull as his vessel —
the thief who stole my heart.
The great ones who have learning and hearing
worship and praise his feet with folded hands.
He who rides the bull and dwells in Piramapuram —
is He not the Great Lord?

Upon his rising, tawny matted hair, the spreading water flows,
and one white crescent moon he wears.
My beautiful white bangles slip away —
he is the thief who stole my heart.
Of all the towns spread across the world, first among them all
is this town, one might say —
He who dwells in Piramapuram of spreading fame,
is He not the Great Lord?

Not only did he destroy the triple cities rejoicing in the sky,
but in a gleaming skull he came joyfully seeking alms —
the thief who stole my heart.
Serpents and flowering laburnum, abundant on his mountainous chest,
and the Woman rejoicing at his side —
He who dwells in Piramapuram,
is He not the Great Lord?

He possesses both manhood and womanhood in one form,
he of the matted hair, riding the bull — so they say,
speaking in rare words, seated —
the thief who stole my heart.
When the dark ocean swallowed all
and the earth floated upon it, they say —
He who dwells in Piramapuram of great fame,
is He not the Great Lord?

With the sound of Vedic chanting mingled in his song and dance,
bearing the battle-axe,
making my sweet white bangles slip from my wrists —
the thief who stole my heart.
Where the fragrant groves and tall gardens scatter their rays,
in Piramapuram where the crescent moon mingles —
is He not the Great Lord?

His matted locks embrace the waters; he is one with fire,
casting flames, achieving splendour,
wandering with the serpent that wraps his garment —
the thief who stole my heart.
Where the backwaters meet the sea, in cool coastal groves,
golden-winged swans embrace their mates —
He who dwells in Piramapuram,
is He not the Great Lord?

He subdued the might of the king of lofty Lanka,
whose sweat-gleaming shoulders had lifted the mountain —
the thief who stole my heart.
Through many ages in this world of sorrow,
at every time of creation,
He who dwells in Piramapuram of illustrious name —
is He not the Great Lord?

When Vishnu and the cool-lotus-born Brahma
sought to find His feet and His crown,
though they searched far, He towered beyond them —
the thief who stole my heart.
Women with gleaming foreheads and all the people of the world
praise Him with devotion.
He who dwells in cherished Piramapuram —
is He not the Great Lord?

The Buddhists and the witless Jains may slander Him,
standing outside the true path, speaking empty words —
but He wanders the world seeking alms,
the thief who stole my heart.
He flayed the skin of the maddened elephant
and wore it — "What magic is this?" they cry.
Like a divine madman He dwells in Piramapuram —
is He not the Great Lord?

The sage of rare Vedic paths, amidst the wide lotus pond —
upon this Great Lord who dwells in Piramapuram of the great path,
Gnanasampantar set his single-pointed mind and composed
these verses in holy Tamil.
For those who master them,
the destruction of ancient karma shall be easy.

Temple: Piramapuram (Sirkali), in the Chola country. Lord: Piramapuresar. Lady: Tirunilainayaki. The Lord enthroned in the Sacred Boat is Toniyappar.

1.2 — Tiruppugalur (திருப்புகலூர்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Pugalur, on the southern bank of the Kaveri. Each verse identifies Pugalur as the abode of Shiva through a different lens of his nature.

He who sings with music mingled in the notes,
by whose desire this whole world follows the way —
riding the bull, cherishing alms,
wearing a hide with tender shoots as his garment —
his abode is Pugalur,
encircled by groves dense with flower-markings,
where clouds fill the sky nearby.

He whose ear-rings gleam, with jewels upon his sacred chest,
one half of his holy form shining with the Lady —
adorned in a deerskin robe that gleams upon him,
the celestials worship where he dwells.
In Pugalur, in gardens where striped bees
sing their music among gleaming blooms.

He who sings the Vedas set to melody,
upon whose wrist the bangles gather beside the Lady —
the great ones ever worship his sacred feet,
and He abides within, never departing their hearts.
"This is the abode of the Peerless One," they say —
Pugalur, where the devotees' hereditary service abounds.

He of the water-laden matted hair, rider of the bull,
who wrathfully bent the mountain as his bow
against the three fortresses of the foe,
so that the world might live —
the God who drank the poison from the dark-rising sea.
"This is His abode," they say —
Pugalur, growing in greatness and eminence.

His form is red; he smears white ash upon it.
Upon devotees who come to him,
he gently destroys the karma that clings to them.
Those who praise and ever bow to him —
"This is the abode of the true Great Lord," they say.
Those of truthful heart, cherishing grace,
dwell inseparable from Pugalur.

The sound of anklets, the ringing of leg-ornaments
resounding in the forest-dance,
the sound of the flute, the dwarfish bhūtas praising —
"This is the abode of the one who danced," they say.
The sound of festivals, devotees thronging and shining,
and everywhere the sound of drums
roaring until the three seas grow weary — this is Pugalur.

Upon his red matted hair, brimming with the flood,
he wears the gleaming moon.
When devotees whose hearts are full worship and praise him,
he grants the grace that delights.
He who empties our deceit and removes all blame —
"This is his abode," they say —
Pugalur, where abundance overflows
from the harvest of fields filled with birds.

The king of southern Lanka seized the mountain and lifted it —
but He crushed Ravana's crown and mighty shoulders
with His gleaming finger, and hearing his cries,
bestowed His grace.
He of the lightning-gleaming hair, dwelling with the young Lady —
"This is his abode," they say —
Pugalur, where the moon touches
the golden-gleaming gem-studded mansions.

He who placed serpents upon his crown —
devotees worship his feet with folded hands,
and He holds them in his heart, this Great Lord.
When Brahma and Vishnu worshipped and praised,
He became a singular pillar of fire, towering greatly — our Lord.
His abode, it seems, is Pugalur,
where the shade of pleasure-groves fills with honey.

The words of Buddhists and Jain ascetics —
those who practise false penance and speak without substance —
avoid their deceitful words, for this is the abode of God.
Devotees who gather flowers and water,
scatter them in praise and strive in true penance —
they attain the high heavens through Pugalur.

He who tied the anthill-serpent at his waist
dwells in Pugalur.
Gnanasampantar of Kazhi, learned and good,
composed this Tamil garland of verses.
Those who hold fast to these songs and ever sing them
shall reach the feet of the Supreme Lord —
faultless, without diminishing,
they shall shine with rising fame.

Temple on the southern bank of the Kaveri. Lord: Akkinisvarar. Lady: Karuntarkuraliyammai.

1.3 — Tiruvalitayam (திருவலிதாயம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Valitayam (now known as Padi, near Chennai). Each verse ends with a promise to the devotee — the specific blessing that flows from worship at this temple.

With devotees and many others, scattering beautiful flowers
and water from cupped hands, speaking the sacred syllable —
the people of the world worship and praise Him.
The Great Lord who placed the datura upon his lofty crown
dwells inseparably in Valitayam.
For devotees who set their minds upon this place,
sorrow and disease shall never reach them.

Eight hands gleaming with weapons are his —
yet deceitfully, holding fire, he begs at gleaming doorsteps
and eats the alms he receives, this thief.
The temple where he dwells is Valitayam,
where fragrance wafts through shady groves by gleaming channels.
For devotees who stand there,
karma, suffering, and sorrow shall never approach.

He is the Master, the subtle one, ever near.
Those free of disease ever worship and praise Him —
the red-hued one, mighty to bear fierce weapons,
dwelling with the glorious Lady in his temple.
The world comes to bow; he cures disease and exalts all in Valitayam.
Think on this place, so that you may be saved —
if you think on it, karma shall depart and good shall come.

He who possesses the lone bull, dancing,
surrounded by a host of bhūtas,
wandering with the anthill-serpent tied at his waist — our Great Lord.
With the Lady, in his temple at Valitayam,
the world's light increases for those who remember Him.
To cling to that place and live — that alone becomes the refuge
for the devotees who sing.

Those who set their minds in unity and remember —
their karma dissolves. He is the truth,
a great radiance like the twilight, abiding in his temple.
All around, the she-monkey comes to join her mate
and they bow at Valitayam.
But for those who do not meditate upon Him,
the dispelling of fierce sorrow is not easy.

Taking alms in a skull of flesh, praised by the people of the world,
wearing the skin of a forest-born elephant —
the wandering thief who placed the sky-born crescent
upon his matted hair, our Ancient One,
delights in Valitayam.
Stand and praise Him with honey-filled, fragrant flowers —
clarity will come.

With the fire from his full eye he destroyed the life of Kama,
yet one half of him is filled with the feminine,
and in that the Great Lord attained his joy.
The temple where he dwells — with earth-filling fame
devotees worship at Valitayam.
Praise the feet of the Great Lord who fills within —
it shall be our true refuge.

He drank the sea's poison as nectar, and the gods worship and praise him.
Dancing, he subdued the might of Lanka's warrior-king —
the gracious Lord abides in his temple at Valitayam,
where honey overflows among the areca palms and jackfruit trees
gleaming with fronds.
As long as the life in the body endures,
if one worships here, the sorrow in the heart shall depart.

With great Mount Meru as his bow, the One who shot
the three fortresses ablaze,
of a form unknowable to both Brahma and Vishnu —
becoming fire, He towered upward.
Those who worship and praise at Valitayam
are deemed worthy — the people of the world
consider them great.

The Jains and Buddhists and others joining them
speak hateful words, reviling without mercy —
do not take their words as truth.
He who bestows grace on devotees so that impurity may depart,
he who grew in compassion, dwells at Valitayam.
Those with desire to speak of Him —
the great ones cherish them as devotees.

In groves where bees dwell, fragrance abounding,
in flourishing Valitayam —
by meditating on the feet of the Lord of the universe,
grace became a garland of Tamil.
Gnanasampantar of Kazhi by the mangrove-bordered sea
composed these ten Tamil verses.
Those who take them and sing these songs
shall rise to the cool heavens.

This temple is in the Tondai country, now known as Padi. Lord: Valitayanathar. Lady: Tayammai.

1.4 — Tiruppugaliyum — Tiruvizimizalaiyum (திருப்புகலியும் - திருவீழிமிழலையும்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temples: Pugali (Sirkali) and Vizimizalai, both in the Chola country. A vināvurai (question-form) patikam — the speaker addresses Shiva with wonder. Each verse praises the Holy One who abides in Pugali, then asks: "O my Lord, what wonder is this? Tell me!" and concludes by praising the heaven-descended temple of Vizimizalai.

With the Lady of dark, fragrant, clustering curls,
the bright-browed one with the deer's eyes —
as the Brahmins of unfailing scripture praise Him,
the Holy One who abides in Pugali:
O my Lord of three unblinking eyes,
O Isa, my Beloved — what wonder is this? Tell me!
The Brahmins of true speech and the four Vedas — in Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

Where ball-play and toy-deer fill the courtyards,
learned maidens of slender waist
teach parrots in the groves to speak —
the Holy One who abides in Pugali:
Having held aloft the skull of the beautiful lotus-born,
what blissful wealth is this? Tell me!
As the Brahmins of Mizhalai praise and bless,
He has delighted in the heaven-descended temple.

Where the play of maidens mingles with the north wind's
ball-games, amid the golden, lofty mansions
thronging with wealth —
the Holy One who abides in Pugali:
With the Lady whose voice is a sweet lute at His side —
O my Lord, what wonder is this? Tell me!
Where lightning-waisted women dwell, in Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

With the Lady whose hips gleam like a serpent's hood,
the bright-browed one with deer's eyes —
surrounded by cool areca groves,
the Holy One who abides in Pugali:
O Great Lord, unmatched and magnificent —
O my Lord, what wonder is this? Tell me!
Where clouds scrape the ramparts, in Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

With the Lady whose full breasts are smeared with sandalwood —
together with her, in unfailing truth,
the Brahmins of devotion praise Him —
the Holy One who abides in Pugali:
O Isa, our Lord who rules over us —
O my Lord, what wonder is this? Tell me!
Where those who wear the burnt white ash dwell, in Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

Where conch shells, pearl oysters, and great sea-creatures
rise in ranks, wave upon wave,
bearing foaming waters surging in grandeur —
the Holy One who abides in Pugali:
Our Lord, Great Lord of the celestials —
O my Lord, what wonder is this? Tell me!
Where groves touch the burning sun, in Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

Having burned Kama to a ball of fire with His gaze,
united with the bamboo-shouldered Lady,
as those like the flower-beloved Brahma praise Him —
the Holy One who abides in Pugali:
Our great Lord who delights in dancing with fire
in the cremation forest — what wonder is this? Tell me!
In Mizhalai, ringed by cool, fragrant groves,
He has delighted in the heaven-descended temple.

Lanka's king — his handsome, mighty shoulders
were crushed, and he cried out when He pressed with His toe.
Those who master their senses praise Him — in cool
Pugali, the Holy One who abides:
He who holds blazing fire and dances in the night —
O my Lord, what wonder is this? Tell me!
Where mansions bright as mountains surround Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

Brahma, ascending the dense lotus-throne,
and Vishnu, reclining on the patterned serpent-bed —
neither could find the Holy One who abides in Pugali.
He who holds the hurled battle-axe and the young deer —
our Lord, what wonder is this? Tell me!
In Mizhalai, ringed by fragrant flower-groves,
He has delighted in the heaven-descended temple.

While devotees in multitudes bow and praise,
the many Jains
and Buddhists stand and scatter slander — in cool
Pugali, the Holy One who abides:
Our great Lord, the unfailing goal of all who seek —
what wonder is this? Tell me!
Where the wise dwell among the groves, in Mizhalai,
He has delighted in the heaven-descended temple.

"What wonder is this," he said,
"that He delights in the heaven-descended temple of Mizhalai?"
Praising the Holy One who abides in Pugali
with the flowering vine of the Lady at His side —
Gnanasampantar of renowned fame,
great learning, and Vedic hearing composed
these songs in melodious verse.
Those who can sing this garland
shall govern both this earth and heaven.

Both temples are in the Chola country. Pugali is another name for Sirkali. In Vizimizalai: Lord: Viziyazhagar. Lady: Sundarakucambikai.

1.5 — Tirukkatuppalli (திருக்காட்டுப்பள்ளி)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Kattuppalli, on the banks of the Kaveri in the Chola country. Verse 2 of this patikam has been lost. Each verse celebrates the Lord through the abundance of His temple-town — its fields, waters, flowers, and the Kaveri itself.

Where water spills beside the fields, rising high,
where red carp leap and rare flowers yield their honey,
where bananas ripen near at hand
and fragrance fills all the groves of Kattuppalli —
He who wears the serpent with fire at its jaws,
with the broad-shouldered Lady at His side,
truly possesses her form — if you remember Him,
you shall ascend to the higher world.

[Verse 2 of this patikam has been lost.]

Where waves carry flowers, fine gems, and precious gold,
where pearls wash against every bank
and jewels rub along the shores —
the Kaveri flows past Kattuppalli.
Those who gain understanding of all teachings,
becoming the noblest in this exalted world —
serving the Lord who ties all serpents about His waist,
their sorrows shall be severed.

He who wears the skin, whose covering is many-hued,
dusted with fine white ash that gleams —
He of the sacred thread, Great Lord of the celestials,
whom those of subtle wisdom worship —
the dark-throated one, beloved
in Kattuppalli:
He who is supreme, the three-eyed one who does not blink,
desired the Lady of lightning-waist.

Carrying sandalwood and eagle-wood, pushing them along,
depositing sandal-paste upon the shores everywhere,
many-mouthed, roaring and rushing —
the Kaveri flows down beside Kattuppalli.
He whose sacred anklets ring and resound,
beloved in Kattuppalli —
let us speak of the feet of the trident-wielder
whom the devotees praise.

Where cool blue water-lilies, red lotuses,
and golden lotus-buds all bloom together,
and women with loosened, fragrant hair worship —
beloved Kattuppalli:
where flute-song and lute-song murmur
in sweet music gathered thick —
serving the Lord who ties den-dwelling serpents about His waist,
their sorrows shall be severed.

Where strong ploughmen cut and tie the sugarcane
with their forearms, and thresh it at Kattuppalli —
the dark-throated Lord who loves this place,
Him of the ash-adorned body: remember Him,
bear flowers and water, praise Him, stand before Him —
the devotees who worship with joined hands
shall drive away their bitter karma and serve Him.

He of the crescent moon, Great Lord of the great ones —
those who daily seek and praise His jeweled feet.
He of the Vedas, wielder of the battle-axe,
who drank the poison from the surging sea —
the dark-throated one, with His fire-dancing eye
who burned Kama — at Kattuppalli:
the Lord of the dwarf bhuta hosts —
we join our hands before His ringing anklets.

He who fed the hostile triple fortresses
to the red mouth of fire, standing firm —
the learned worship and praise Him,
beloved in Kattuppalli.
Those who approach gain noble understanding;
those in heaven worship and praise Him.
Other than the great Lord who rides the bull,
we have no other speech to speak.

Those who cover their bodies with bright ochre robes,
who eat improperly and speak —
the Jain monks and the naked ascetics:
their words are no virtue — understand this!
He whom Brahma and Vishnu cannot see,
the Primal One who dwells in Kattuppalli —
with bee-laden konrai garlands upon His long matted hair,
let us bless His feet!

Where golden lotuses, blue water-lilies, and red flowers
bloom and adorn the ponds,
where maidens dwell — in Kattuppalli,
upon the Beloved, the King of sea-girt Kazhi:
Gnanasampantar, in sweet music gathered,
composed these good words.
Those who can sing this garland in his own melody
shall sustain and hold glory.

This temple also is in the Chola country. Lord: Araniyasundarer. Lady: Akilandanayakiyammai.

1.6 — Tirumarukalum — Tiruccenkatankutiyum (திருமருகலும் - திருச்செங்காட்டங்குடியும்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temples: Marukkal and Cenkatankuti, both in the Chola country. A vināvurai (question-form) patikam — the speaker addresses the Lord as "youth" (mainta). Verse 7 of this patikam has been lost. Each verse praises Marukkal and asks the youth to desire the Ganapatisvara temple in Cenkatankuti.

Where Brahmins who chant the Vedas and their limbs
daily spread praise at His feet —
in the streets of mansions where clouds and the moon crawl,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Where red carp swim in prosperous waters,
in glorious Cenkatankuti,
holding gleaming fire, dancing in the night —
may You desire the Ganapatisvara temple!

Where Brahmins of the righteous sacred thread
tend the three fires with offerings of ghee —
in the streets of cloud-dark, abundant mansions,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Where Brahmins of the four Vedas who practise penance praise Him —
in glorious Cenkatankuti,
holding sharp fire in His hand, dancing —
may You desire the Ganapatisvara temple!

Where Brahmins wearing hide and the sacred thread
nurture the ritual fire —
in the streets where great smoke of sacrifice rises to the mansions,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Where cool fields abound with leaping fish
and groves surround — in glorious Cenkatankuti,
dancing so the green anklets resound —
may You desire the Ganapatisvara temple!

Where Brahmins of renowned learning and ritual
perform their daily worship —
in the gem-adorned temple He loves to dwell,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Surrounded by honey-laden groves of flowers —
in glorious Cenkatankuti,
dancing joyfully and beautifully in the night —
may You desire the Ganapatisvara temple!

Where songs, drums, and festivals never cease,
where Brahmins of many Vedas praise Him —
in the streets where tall banners touch the sky,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Surrounded by groves of great flowers —
in glorious Cenkatankuti,
choosing the forest itself as His dancing ground —
may You desire the Ganapatisvara temple!

Where Brahmins who tend the adorned fires
daily praise His golden feet —
in the streets of abundant mansions,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Surrounded by cool fields and branching groves —
in glorious Cenkatankuti,
holding swelling, sharp fire, dancing —
may You desire the Ganapatisvara temple!

[Verse 7 of this patikam has been lost.]

Lanka's jeweled king — He crushed
his mighty, mountain-like shoulders beneath the mountain's weight.
As the Brahmins of the sacred thread praise Him —
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Surrounded by groves of distant, fragrant flowers —
in glorious Cenkatankuti,
displaying His mighty shoulders, dancing in the night —
may You desire the Ganapatisvara temple!

He whose end and beginning Brahma
and the serpent-reclining Vishnu cannot know —
where those whose tongues chant the mantras and Vedas dwell,
O youth who abides in Marukkal, tell me!
Where those of pure Tamil praise and worship —
in glorious Cenkatankuti,
where eagle-wood incense perfumes the air —
may You desire the Ganapatisvara temple!

The Jain monks who daily eat
turmeric pods and dry ginger as an austerity,
and the naked ascetics — avoid them!
In great Marukkal, where the righteous alone worship,
grant the embrace of the Mountain's Daughter —
in spotless Cenkatankuti,
wearing the deerskin, dancing in the night —
may You desire the Ganapatisvara temple!

In Kazhi where four-clustered areca palms flourish,
Gnanasampantar of radiant virtue
spoke of Marukkal where the moon crawls upon cloud-capped mansions,
and spoke further upon it:
in glorious Cenkatankuti,
where women with fish-like, carp-like, darting eyes dwell —
these songs praising the feet of the trident-wielder,
those who can speak them shall have no karma.

Both temples are in the Chola country. In Marukkal: Lord: Manikkavvannar. Lady: Vanduvarkulali. In Cenkatankuti: Lord: Ganapatisvarer. Lady: Tirukkulanayaki.

1.7 — Tirunallarum — Tirualavaiyum (திருநள்ளாறும் - திருஆலவாயும்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temples: Nallaaru (Chola country) and Alavai (Kudal, ancient Madurai). A vināvurai (question-form) patikam — the speaker praises Shiva in Nallaaru, then asks "What is this wonder? Tell me!" and celebrates His dwelling in Alavai, the great temple of Madurai. Kudal (கூடல்) is the ancient name for Madurai; Alavai (ஆலவாய்) is the name of the Shiva temple within it.

With the Lady of soft, anklet-adorned feet,
standing firm in the cremation ground of the dead,
He dances His dance — our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
Where maidens wearing bangles on their forearms
worship and praise Him with their companions —
in Kudal, where golden mansions crowd together,
He has settled in Alavai, thus!

Placing the crescent moon and the rich waters
beside His red matted hair, He delights —
our Great Lord of Nallaaru, our joy.
What is this wonder? Tell me!
Where women of youthful beauty walk
and wild peacocks dance as moonlight sprouts —
in Kudal of beautiful, lime-plastered mansions,
He has settled in Alavai, thus!

Bearing cool, fragrant datura and wood-apple,
wearing a garland of white skulls — hard to approach,
our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
Where the meritorious and great ascetics
enter and praise together, and jeweled women
raise songs to the Lord — in Kudal,
He has settled in Alavai, thus!

As fragrance dwells in the flower and beauty in the water,
with the scent of fresh sandalwood —
He who is sung on every tongue, our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
Where gods, titans, siddhas, and celestial hosts
surge together in splendour,
bathing Him joyfully with the five from the cow — in Kudal,
He has settled in Alavai, thus!

With garlands of red gold and head-wreaths,
with fine incense, offerings, and songs —
of trustworthy greatness, our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
The celestials, the nāga-world too,
and the people of the sea-girt world —
in Kudal, where tall clouds gather and abide,
He has settled in Alavai, thus!

Keeping the Lady as one half of His form,
wearing the hood-spreading, spotted serpent with its great mouth —
our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
Those of merit who hold You in their hearts,
approaching in union — those who possess the Agamas
gather in Kudal,
where He has settled in Alavai, thus!

In His loincloth garment, smeared with ash,
wielding the curved axe, His red matted hair flowing —
songs beautiful on the tongue — our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
Where young women with flower-beautiful bodies
sift gold and gems, lifting them high,
dancing in the market-streets — in Kudal,
He has settled in Alavai, thus!

When Ravana of Lanka lifted the mountain,
He pressed down with His beautiful finger, and desired song.
He who bestowed goodness — our Great Lord of Nallaaru.
What is this wonder? Tell me!
Those who conquer the senses and shed their bonds,
who hold You always in their thoughts —
the garland-wearing righteous ones dwell in Kudal,
where He has settled in Alavai, thus!

Vishnu who wears the serpent, and the lotus-born Brahma,
becoming boar and victorious bird — yet unable to approach
our Great Lord of Nallaaru, beyond their reach.
What is this wonder? Tell me!
Where gem-chimes, conch-sounds, and the ceaseless
thunder of great drums resound,
where mighty kings enter in splendour — in Kudal,
He has settled in Alavai, thus!

The mat-carrying Jains and the Buddhists,
those who left their castes to practise their austerities —
He makes them tremble, standing in Nallaaru,
our Great Lord. What is this wonder? Tell me!
Where rising festivals and auspicious-day celebrations,
great offerings flowing with joy in every direction —
in Kudal of accumulating glory and towering mansions,
He has settled in Alavai, thus!

"Why does He who is full of love, Hara,
delight in Kudal Alavai?" — thus praising
the fine gold, the Lord, Him of Nallaaru,
bestowing grace, in goodness flourishing —
the Brahmin Gnanasampantar of Kazhi
where golden mansions stand surrounding,
composed these ten joyful songs.
Those who can sing them
shall dwell praised by the celestials.

This also is in the Chola country. Lord: Terpparaniyesvarer. Lady: Pogamartapunmulaiyammai. The twin temple is Alavai (ஆலவாய்) in Kudal (Madurai).

1.8 — Tiruavurppasupaticcaram (திருஆவூர்ப்பசுபதீச்சரம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Avur Pasupaticcaram, in the Chola country. Each verse ends with the refrain: "Let the tongue sing of Pasupaticcaram!" — celebrating Shiva through the sensory richness of His temple-town.

He of merit, He of ash, Lord of the bhūtas,
dwelling in the hearts of those who worship beside Him —
"He of the crescent garland!" devotees say again and again,
worshipping with folded hands — the town where He abides:
With sky-high palaces and mansioned streets,
fragrant groves encircling everywhere —
in Avur, where songs of melodious metre never cease,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He of liberation, He without aging, He within the night,
the three-eyed one who destroyed Daksha's sacrifice —
"He of the elephant-skin!" devotees praise again and again.
The Lord, with His Lady, dwelling in the town:
Where groves cluster thick and bees
swarm everywhere, pure honey flowing around the temple —
in Avur, where songs of devotion never cease,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He who placed the surging waters on His crown,
He who transcends the paths of coming and going —
those of high wisdom and the celestials praise Him,
the Sovereign who has ever dwelt in this town:
Where tall coconut groves, sugarcane fields, and rice
teem in the harvest-fields that join the ponds —
in Avur, beloved of the lotus-maiden,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He who made the Lady one half of His form,
riding the bull, removing my poverty by His going,
the cool Brahmin who dispels suffering —
the Father who has settled right there in the town:
Where flower-laden groves scatter their fragrance
and women with twisted curls leave footprints everywhere —
in Avur, where measured songs never cease,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He of the closely-gathered matted hair, He of the bull,
He who can sever the bonds of this birth —
with those who come near and sing sweet music,
He has settled, abiding in the town:
Where women with flower-clustered hair throng the festivals,
crowds filling the streets at every turn,
women whose fingers caress the ball — in Avur,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He who removes all faults, dwelling within virtue,
He who shows love to those who worship —
He of the single bull, He of the forehead-eye,
His abode the town of dense, towering mansions:
Where women encircle the gates at the festivals,
singing word-poems and giving charitable gifts,
with steady hands — in Avur where they flourish,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He who wears ash, whom great Vishnu worships,
He of the towering matted hair — dwelling in the hearts of those who remember,
He who holds the Lady as His half, wearing the loincloth,
the world praising Him — the town where He dwells:
Where short-tailed monkeys, from the drooping banana-trees,
eat ripe fruit and harass their troop,
scattering and leaping through the groves — in Avur,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He who wears the garland of white skulls upon His body —
who joyfully crushed the bee-crowned head
of mighty Ravana, the Strong One —
His place, where prosperity rises everywhere:
Those who see Him surpass all others in thought;
"Grant us liberation!" they cry, joining their hands,
bringing fresh flowers to worship — in Avur,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

When Vishnu and Brahma worshipped and sought Him,
He towered as fire — unknowable in His nature,
He of righteous splendour — the town where He dwells:
Where women with vine-waists mount the festival-stages
with their young men, praising Him
with words sweet as milk — in Avur,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

He of the braided, hanging matted hair — they babble,
the foolish Jains and Buddhists,
unable to grasp His true nature in their words.
The Shaivas' place, where groves rise tall —
where women and young men gather together,
bathing in the spring-pools, with devoted minds,
studying and singing many songs — in Avur,
let the tongue sing of Pasupaticcaram!

Those of the eight directions worship and praise
our Great Lord — in Avur of radiant beauty.
Devotees who ever serve and praise
the Primal One of Pasupaticcaram —
the Kauniya Gnanasampantar of Kazhi
where mangroves crowd the shore-groves
composed these songs. Those who take them
and sweetly sing and dance — they shall possess heaven.

This temple is in the Chola country. Lord: Pasupaticcurar. Lady: Mangalanayakiyammai.

1.9 — Tiruvenupuram (திருவேணுபுரம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Venupuram — another name for Sirkali, Sambandar's own birthplace. Verse 7 of this patikam has been lost. Each verse ends with the refrain: "That is Venupuram itself!" — celebrating the poet's home-temple.

With the bee-crowned Lady, never separating — He became
the Woman as one half of His form.
The crescent-crowned Great Lord's town:
where the lotus-Lady resides in white, tall mansions
that seem to hold up the sky —
that is Venupuram itself!

He who holds creation, preservation, and the end's reward,
greatness and justice — possessing the many hosts,
the playful Lord of the bhūta armies — His town:
Where areca-sheaths with their palms stand,
and the punnai flowers' fragrance rides
the surging south wind —
that is Venupuram itself!

Having conquered the maddened elephant and covered Himself
with its trembling skin, wearing
the hooded serpent as His ear-ring —
the Supreme Lord's ancient town:
Where women of graceful gait, their lips like coral,
with poison-bearing, dart-like eyes —
that is Venupuram itself!

Having severed one of Daksha's heads,
He then granted him a great boon —
our celestials' Great Lord — His town:
Where peacocks dance on every side
and clouds thunder like drums,
where honey-bees swarm the groves —
that is Venupuram itself!

He who rules over us in myriad forms —
and for those who would not approach,
He drew the bow so the three sky-wandering cities burned.
Where shining monkeys eat the honey-dripping banana-fruit,
then look upward and call from the groves —
that is Venupuram itself!

When earth-dwellers and celestials alike trembled in great fear,
and the sea rose, its waters covering all —
He who towered above — His town:
Where cool, fragrant lotuses bend as young swordfish
dart beneath — that wide Venupuram,
praised by the celestials —
that is Venupuram itself!

[Verse 7 of this patikam has been lost.]

When the Mountain's daughter trembled in fear —
the mighty demon who lifted the mountain —
He set His toenail down so that heads and shoulders crumbled.
His town: where those who have mastered
the six arts and the Vedic collections gather in abundance,
seeking priceless words —
that is Venupuram itself!

Even the victorious Vishnu could not see His feet
and was left bewildered; He carried the skull
of Brahma, the creator — the Supreme One's town:
Where conches rise from the ponds,
and backwaters give way to tall red rice,
and those who come may sleep in the wide groves —
that is Venupuram itself!

Those whose bodies are smeared with filth —
the Jain monks and the Buddhists —
who do not worship His radiant feet, who cannot understand:
His town, where women with silk-draped hips,
drum-like waists and paired breasts,
with brows that rise like fans —
that is Venupuram itself!

He who is the very sound of the Vedas —
upon great Venupuram, setting his mind on the Lord's feet,
Pantan composed these songs.
Without a fault, these ten —
those who can sing them
shall be without sorrow and shall attain Shiva's liberation.

Venupuram is another name for Sirkali.

1.10 — Tiru Annamalai (திரு அண்ணாமலை)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Annamalai — the sacred red hill, Arunachala, in the middle region. Shiva here is Arunachalesvarar, Lord of the undying fire-mountain. The eleven verses move through His cosmic iconography: the half-woman form with Uma; the skull-bowl and the bull; the cremation ground; the flaying of the elephant; the Pillar of Fire that neither Vishnu nor Brahma could measure. Each verse draws toward the hill itself as destination and liberation.

The One who is united with Uma of the unfed breasts,
who has become woman as His half —
His sacred gem blazes on the Great Lord's mountain
as waterfalls fill the earth and drum-thunder resounds.
Annamalai — for those who worship there,
all karma shall be severed, that they not slip.

Where male monkeys seize sweet mango-fruit from swaying boughs,
fine drops scatter from the pure great rain on the heights,
and does nestle in the groves —
the Great Lord of Annamalai, His adorned red feet
bound with flower-hung anklets:
those who hold them in mind shall be without karma.

On the wide mountain slopes where peacocks dwell with their hens
and bamboo-groves pour their ripe pearl-seeds like jewels on the earth,
where rain-showers creep through the groves —
the Great Lord of Annamalai, His red feet
that destroy the power of Death:
those who worship them shall have boundless glory.

With the skull He uses as a bowl — the skull whose hair still falls —
roaming the whole world to receive alms,
and besides this, riding the bull;
His matted hair bearing the young white crescent on His crown,
His feet thundering with martial anklets —
Annamalai is His abode.

Where pearls and jewels surge in white waterfalls
churning with a roar of drums —
the Great Lord of Annamalai, through whose powerful matted hair
a river wanders: those who do not perceive
that embracing Uma of the soft fragrant kurava-flower hair
is His very nature — they do not know.

He of Annamalai where waters swell —
who drank the ocean's poison with the crescent on His brow;
those who resolve to wear His ash, drinking it in —
He whose throat grew dark from that swallowing,
He of fragrant matted hair:
for those who worship at His feet with hearts that melt,
no ailment shall draw near.

In the cremation ground where vultures dance over elephant carcasses,
jackals roam and laughing white skulls roll kicked aside —
the Lord who dances in fire,
where swarms of bees hum their music,
with Her of the watchful eyes:
that is Annamalai.

The gleaming tiger-skin wearer who seized the trumpeting rutting elephant
and flayed it so Uma would tremble —
the Wondrous One who sported there;
who crushed Ravana into the pit of hell:
Annamalai is His abode.

Neither Vishnu, ocean-dark, who crushed the bael-tree,
nor Brahma of undecaying glory on the brilliant lotus
could measure the Great Lord of Annamalai
who towered as a column of fire.
Take refuge at His feet — the Lord
whose Uma smiles with firm gentle breasts.

Do not heed the talkers — those who wander
sweating in the sun until grime covers them,
or those who come openly piling up robes on their chests:
empty words, all of it.
To seek the good feet of the Great Lord of Annamalai,
He who bears the sharp white battle-axe — that is the true virtue.

On the wide mountain slope where even the blazing sun's light retreats —
Annamalai of Him who shot arrows to burn the triple cities:
Jnanasambandhan of cool Kazhi, where cuckoos call
from branches that knock and sway —
his Tamil verses: for those skilled in singing them,
protecting His feet is the highest austerity.

This temple is in the middle region. Lord: Arunachalesvarar. Lady: Unnamulaiyammai.

1.11 — Tiruvizhimizhalai (திருவீழிமிழலை)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Vizhimizhalai, in the Chola country. The opening verse catalogues Shiva's attributes — matted hair, Ganges, loincloth, battle-axe, spirit-armies, Uma, bull-banner. The second verse is a philosophical catalogue: end and beginning, two genders, three gunas, four Vedas, five elements, six tastes, seven notes, eight directions — He who has become all of this. Verse 5 names Tiruvarur alongside Vizhimizhalai as a seat of Shiva, a rare double-naming that acknowledges the pan-Tamil geography of His presence.

He of matted hair and river, He of the simple loincloth,
He who bears the battle-axe and commands the spirit-armies —
He who has Uma the doe-eyed Lady as His half,
He who possesses me, He whose banner is the bull:
Vizhimizhalai is His abode.

End and beginning — the One;
the two qualities of woman and man;
the three qualities of creation;
the four unchanging Vedas;
the five elements;
the six tastes;
the seven notes of music;
and the eight directions —
both distinct and one at once:
Vizhimizhalai is His abode.

Come, O devotees — offer fresh flowers, worship, and be saved!
The temple of the Lord who loves you as you love Him,
where bees hum their music in every direction,
overflowing groves surrounding the cool fields:
Vizhimizhalai.

The seven modes of music, the many-voiced Tamil assemblies,
the inner taste that dwells within all things,
the firm rhythms of the drum;
earth, water, life-breath, wind,
the three lights, and the sky —
He who has become all this:
Vizhimizhalai is His abode.

He who cannot be known by the many paths that have not sought Him,
who became Mother to all souls before time,
who became their head and chief,
who became the sacred fire of the three Vedas —
our Lord Shiva, who also dwells in wealthy Tiruvarur:
Vizhimizhalai is His abode.

When the celestials cried "Protect us! Save us from suffering!"
under the shade of the banyan tree,
He came: a chariot of all the gods,
Brahma as driver, the Vedas as yoke —
fire as arrow, wind as force, the dark elephant as axle,
Vasuki as bowstring, a mountain as His bow —
and shot the triple cities:
Vizhimizhalai is His abode.

With abundant skulls in His hands, the one who flayed the elephant —
when the three bowed at His feet as the triple cities fell to dust,
He gave them boons without ceasing;
His abode where the punnai trees bloom
with budding pearls and fragrant golden pollen:
Vizhimizhalai.

Ravana, the powerful demon with none to stand before him,
seized and lifted northern Kailasa —
He pressed His toe down till all ten heads and broad shoulders broke;
and when Ravana later bowed and sang His praise,
He gave him the great sword along with fame —
He of the lightning-gleaming matted hair:
Vizhimizhalai is His abode.

Long ago He became a column of brilliant fire
that neither Vishnu who held the seven worlds
nor Brahma who peered upward could fathom —
His temple: a pond full of water,
swans practising their graceful walk on lotus blossoms,
red pollen falling from the white lotus:
Vizhimizhalai.

He who severs the cycle of birth from the virtue-less Jains
with their bowls and shaved heads —
His abode, where honey bees hum drunk with joy,
where gold-green parrots and joyful peacocks rise,
brilliant as the morning sun adorning the sky
through the groves:
Vizhimizhalai.

Those who listen as those skilled in the sweet lute-music
sing these ten Tamil verses of Kalaignanasambandhan of fragrant Kazhi
about the Wondrous One who dwells in Vizhimizhalai —
all their accumulated karma born of fate shall vanish,
and they shall attain the highest heaven.

This temple is in the Chola country. Lord: Vizhiyalagar. Lady: Sundara Kuchambimai.

1.12 — Tiru Mudhukundram (திருமுதுகுன்றம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Mudhukundram — Viruddhachalam, the ancient hill, in the middle region. Each verse closes with the pilgrimage-refrain "Let us go to Mudhukundram!" — a call rather than an assertion, drawing the listener toward the hill. Eleven verses cover the churning of the ocean, the Shaiva practice, the soul's bondage, the triple-cities story, the hunter-Arjuna episode (Kiratarjuniya), and the ten mouths of Ravana. The final verse is distinctive: women sing the mountain-songs (kurinji) of Murugan, linking the Shaiva great tradition to the pastoral Tamil voice. Source verse numbers in the original jump from 125 to 127 (126 missing — textual variant in source); the translation follows the source as given.

He who set the Mandara mountain as a churning rod in the ocean
and drank what arose — the brilliant one with the jeweled crown:
His abode, where people come bearing clusters of flowers,
cool sandalwood and aloe, gleaming saffron
and prostrate at His feet —
let us go to Mudhukundram!

The Shaiva who performs austerities in the lush northern grove,
dwelling sweetly with the slender-waisted tender Lady —
His abode on the high mountain where cloud-drums thunder,
where the fire-eyed lion with gleaming curved claws
roars in its cave:
let us go to Mudhukundram!

For the insoluble pain of the soul's bondage —
He whose grace alone dispels those bonds is the refuge;
the thousand-rayed sun and the sprouting great moon
creep across the mountain:
let us go to Mudhukundram!

Where celestials, great ascetics, kinnaras,
countless humans, and many sages worship —
His abode full of goodness, where kings come
bearing golden ornaments on many days,
the fragrant and mighty place resounding with drums:
let us go to Mudhukundram!

He of the ringing anklet — if you contemplate the abode
of Him who placed Brahma upon His beautiful sharp three-pointed trident,
on the long dark spear —
sages come duly with Vedic chanting,
flowers, and sandal paste:
let us go to Mudhukundram!

He who took the form of a bowman-hunter
and gave unceasing sweet grace to beautiful Arjuna —
His abode, where those who do not die,
those who do not take birth,
the many undecaying sages of great austerity
all worship:
let us go to Mudhukundram!

He of the sacred fire-bearing form, crescent in His matted-hair crown,
greatly riding His magnificent young bull — the Vedic One's temple,
where women celebrate festivals with sound
in worthy mansion halls,
where drums and music fill the dance:
let us go to Mudhukundram!

He who watched as the powerful Ravana who lifted the mountain
with impure intent cried out with all ten mouths —
His temple, where red glory-lily flowers fill the groves
and ancient bamboo scatters its seeds like pearls:
let us go to Mudhukundram!

That wealthy One who became a column of fire —
difficult for playing Brahma and Hari to know —
His abode near the pond in the water-garden
surrounded by storm-playing lush groves,
where hares run and white fish leap:
let us go to Mudhukundram!

He of the mountain — the boon-giving One
whom neither the Jains nor the Buddhists know —
His abode, where dark-haired tender women
sing fragrant mountain songs, proclaiming
the greatness of Murugan who comes with the bull banner:
let us go to Mudhukundram!

The unequaled Tamil hymn-garlands
that Jnanasambandhan of the ancient-glory city Pugali composed
about the Lord of cloud-gathering Mudhukundram —
for those devotees who sing these ten with music,
suffering and sin shall not come near.

This temple is in the middle region — this is Viruddhachalam. Lord: Pazhamalainather. Lady: Periya Nayakiyammai.

1.13 — Tiru Viyalur (திருவியலூர்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Viyalur, Chola country. Lord: Yoganandeshvarar; Lady: Soundaranaykiyammai (also read: Santanaykiyammai). Each verse closes with the place-name refrain "Viyalur of the spreading waters." Eleven verses move through the elephant-slayer wearing its hide, the alms-begging Shiva at women's doors, Shiva as the sum of all forms, the Kirata-Arjuna episode, Ravana under the mountain, the column of fire, and the polemic against Buddhists and Jains.

He wore the skin of the great fierce elephant he defeated
while the woman with fragrant soft hair trembled with fear —
serpent, mountain stream, young crescent, and laughing skull
all mingled in his matted locks:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

The one who rides the bull, taking many forms yet standing as the eternal,
his river-bearing locks burning with fire, full of purpose —
who bent his bow to burn the unyielding triple cities,
who holds the bright young woman to his side and stands in his full glory:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

His red matted locks trailing down,
going house to house among women calling "Give alms!" —
where waterfalls rush with a roar over the mountain,
where groves teem and fields spread wide:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

While orderly devotees bow in worship,
he who eats from the skull of flower-seated Brahma,
who comes to eat the alms that women offer —
his place where fine bamboo scatters rows of pearls
amid groves packed close on every side:
Viyalur of the spreading waters.

He is the fruit thought cannot contain,
Brahma himself, the arts in their fullness,
the melody-filled Vedas, the supreme meaning, the Lord —
the form that fills the eye, the God
whom those of heaven and earth alike bow down to worship:
Viyalur of the spreading waters.

Taking the form of the hunter who came armed with bow and taunt,
knowing each soul's true state —
he fought the one who held his ground while all the directions watched,
and when he could be moved no further,
gave Arjuna his supreme weapons:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

He who wears the deer and the serpent, master of the night,
who dances at midday —
the life that fills all flesh, the supreme victor, all things that arise,
the Lord who is himself everything —
his place, where the celestials from the heights bow down:
Viyalur of the spreading waters.

Ravana who boasted "None can oppose me, none resist me!"
lifted the great dark mountain —
his broad shoulders buried, his radiant tall crowns crushed,
until all his heads cried out —
he who pressed him down with one toe:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

Brahma on his blooming lotus, and Vishnu — in all their striving they could not fathom him —
the Lord who blazed up as a column of fire beyond their knowing,
who revealed a form of grace from within that pillar:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

Those who cover their bodies with palm mats,
those who wrap themselves in the tatters of false ascetics and speak only crooked words —
our great ones give them no honor;
he who drank the ocean's poison and gave nectar to the celestials,
whose banner bears the bull:
Viyalur of the spreading waters is his abode.

Jnanasambandhan of Pugali
sang of the unusual one who bears the shining crescent on his locks
at Viyalur in steadfast Tamil —
the devotees who praise and worship thus
shall forever carry bright renown
and hold the lofty sky as their own.

This temple is in the Chola country. Lord: Yoganandeshvarar; Lady: Soundaranaykiyammai (also read: Santanaykiyammai).

1.14 — Tirukkodungkundram (திருக்கொடுங்குன்றம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Kodungkundram, Pandya country. Lord: Kodungkundreshvarar (also read: Kodungkundreeshar); Lady: Amudavalli (also read: Kuyilamudhanayki). The mountain setting pervades every verse — elephants, lions, peacocks, waterfalls bearing gems and gold, owls scattered by thunder. Each verse ends with a variation of "nagare" — "the city" — adorned with different epithets: holy, beautiful, rich, great, ancient, tall. Verse 10 contains the standard polemic against Buddhists and Jains.

Where gleaming rain clouds race through the sky
and the crescent moon rests on the cool hillsides of Kodungkundram —
dwelling with the five sacred gifts of the cow, dancing
while the world bows in praise,
with her whose words are sweet as honey:
the holy city.

Cool hillsides where peacocks embrace their hens and dance together,
groves where koels sing their sweet music — Kodungkundram —
dancing there, holding the tall blazing flame fierce as a sharp spear,
he who shot the fortress until it fell:
the beautiful city where he dwells.

Where gleaming gems, fresh gold, and fragrant great flowers are swept along
and cool waters rush down the hillsides — Kodungkundram —
on his locks bearing the surging Ganga and the young white crescent
he placed both konrai blossoms and datura flowers:
the rich city.

Wide hillsides where great rutting elephants and lions descend,
waterfalls tumbling with large fine gems and gold — Kodungkundram —
he who turned the fighting great fortress to ash,
using the mountain itself as his bow:
the great city where he dwells with Uma.

Startled by the thunder of clouds rising and roaring,
flocks of owls scatter and wander on the hillsides of Kodungkundram —
wearing serpents and the young white crescent,
with the good auspicious woman as his very half,
worshipped by the celestials:
the ancient city where he dwells.

When the voice of thunder makes bull elephants tremble
and they rush headlong into the groves of freshly plucked flowers — Kodungkundram —
he grants grace to those who hold him in their hearts and cry "O Lord!" —
the Great Lord, worshipped by the celestials:
the great city where he dwells.

Where maravai, fragrant mādhavi vines, and jasmine have burst into bloom
and kuravam flowers mingle through the surrounding groves — cool Kodungkundram —
konrai blossoms threaded with serpents, the young white crescent mingled in —
all of this he placed evenly on his matted locks:
the tall city.

Herds of old unstoppable elephants, enraged, break ancient bamboo
and rush into pools too deep to churn — Kodungkundram —
he who crushed all ten heads of the unyielding demon at once:
the great city where he dwells with Uma.

The elephant, terrified by the lion's roar, charges —
then retreats with a broken heart to take shelter in the cave — Kodungkundram —
he who cannot be known even slightly by those who call him
"the one who holds the Vedas" or "the Tall One":
the beautiful city where he dwells.

The intoxicated elephant with its leonine stride,
fearing the coiling serpent, stabs it and shelters in the great cave — Kodungkundram —
while Buddhists and evil-minded Jains speak ill of him,
he grants grace to his devotees:
the ancient city where he dwells.

He who bears the crescent moon prominently on his matted locks —
the good Kauniya, lord of forest-city Kazhumalam,
Sambandhan lofty in knowledge composed these graceful Tamil verses about Kodungkundram —
those who are skilled in them shall be freed from all deficiency and sorrow
and become the beautiful ones the world praises.

This temple is in the Pandya country. Lord: Kodungkundreshvarar (also read: Kodungkundreeshar); Lady: Amudavalli (also read: Kuyilamudhanayki).

1.15 — Tiruneyttanam (திருநெய்த்தானம்)

Pann: Nattapadai (நட்டபாடை). Temple: Neyttanam, Chola country, on the north bank of the Kaveri. Lord: Neyyaadiyappar ("the Lord anointed with ghee"); Lady: Vaalambikai. The first four verses close with the declaration "call it Neyttanam"; the remaining verses each carry a different promise — against hardship, against exclusion from the immortal world, against sorrow in devotion, toward salvation through Ravana's example, against bodily sickness. Verse 2 personifies the Kaveri as devotee. Verse 10 delivers the polemic against Jains and Buddhists. Source note: verse 153 is mislabeled "152" in PM0150; the translation corrects the numbering.

He with the darkened throat, who holds the mountain girl as his half —
the one who slew the indestructible elephant with his own hand and wore its skin —
with her whose eyes are blue waterlilies blooming in the red fields:
the place of the Great Lord anointed with ghee —
call it Neyttanam.

Blame and sin and the many sorrows that afflict shall be dispersed —
our Lord whose matted locks carry the crescent, the river, and the serpent —
the town on the north bank where the roaring Kaveri washes the shore,
frequented by accomplished and adorned women:
call it Neyttanam.

The Great Lord who danced the great dance while the ghouls sang,
who holds as his full half the woman with bamboo-like arms —
the Lord who is the mother of all worlds, who gives them their stable place,
the Lord who dances in love:
call it Neyttanam.

The Elder adorned in burning ash, holding the blazing trident and fire,
who dances in the dead of midnight — this is his dwelling —
he who drank the poison that the fierce young serpent-filled sea disgorged:
high Neyttanam where great swordfish leap —
call it Neyttanam.

The Kaveri pushes along fragrant aguru, cardamom, gems, and red gold
in her spreading waters, bowing and praising without ceasing —
the Neyttanam on the unmatched sandbanks of her shore:
those who praise the feet of its Lord
shall not be touched by hardship.

He whose banner bears the bull, who wears the bleached bones of the dead,
who wears a fragrant garland on his matted locks — their dwelling place,
cool Neyttanam surrounded by flowing fields and groves on every side:
those who do not reach it
shall never, ever reach the immortal world.

At Neyttanam filled with fragrant groves and shadow-rich fields,
the beautiful one who is fire, holding flame in his graceful hand —
worshipping his anklet-adorned feet each day without fail:
those who worship him in this way
shall worship forever free from sorrow.

The lord of Lanka girt by the roaring sea came to beautiful Kailasa
and long ago lifted it with his twenty shoulders —
but when he praised the true red feet of Neyttanam's Lord,
the gleaming sword was given to him:
praising those anklet-bells is the path to salvation.

Vishnu with his beautiful crown, and Brahma on the plucked lotus —
even they cannot comprehend the radiant Neyttanam —
those who scatter flowers and water and bow in worship in their proper season,
the devotees whom the world praises:
sickness shall not afflict their bodies.

Those whose minds are glutted with madness, the foolish Jains —
do not take the words of these Buddhists as something meaningful;
those who praise the Neyttanam where the ever-stainless one eternally dwells,
devotees with clear minds:
hostile sickness shall not befall their bodies.

Jnanasambandhan of Kaazhi, filled with earth and water,
sang of the peerless Great Lord of Neyttanam, whose fame fills the earth —
those who are skilled in these ten verses full of strength
shall reach the feet of the Wealthy One:
this is the Shiva path.

This temple is in the Chola country, on the north bank of the Kaveri. Lord: Neyyaadiyappar; Lady: Vaalambikai.

Colophon

The Tevaram is the central scripture of Shaiva Siddhanta — a living devotional tradition spanning over thirteen centuries. Sambandar's opening patikams establish the architecture of the entire collection: each hymn is a portrait of Shiva at a specific temple, sung in a specific musical mode, building a sacred geography of Tamil Nadu through devotional poetry. These fifteen opening patikams — Piramapuram, Pugalur, Valitayam, Pugali-Vizimizalai, Kattuppalli, Marukkal-Cenkatankuti, Nallaaru-Alavai, Avur Pasupaticcaram, Venupuram, Annamalai, Vizhimizhalai, Mudhukundram, Viyalur, Kodungkundram, and Neyttanam — introduce the major themes that recur across the 796 hymns of the Tevaram: Shiva as the cosmic dancer, the skull-bearer, the destroyer of the triple cities, the half-woman, the pillar of fire, and above all, "the thief who stole my heart."

Good Works Translation from Classical Tamil. Patikams 1.1–1.3 translated by Isai (இசை, translator session 08), Good Works Library, 2026. Patikams 1.4–1.6 translated by Toku (徳, translator session 02), Good Works Library, 2026. Patikams 1.7–1.9 translated by Dhvani (ध्वनि, translator session 03), Good Works Library, 2026. Patikams 1.10–1.12 translated by Nuri (translator session 07), Good Works Library, 2026. Patikams 1.13–1.15 translated by Ānanda (translator session 03), Good Works Library, 2026. All translators worked independently from the Tamil source text prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues (University of Cologne) and published by Project Madurai (PM0150). The partial English translations by Kingsbury & Phillips (1921) and S.N. Kandaswamy were not consulted. This translation represents fifteen of the sixty-six patikams in the First Tirumurai, Part 1; the remaining fifty-one patikams are not yet translated here.

First free English translation of Tevaram patikams 1.1 through 1.15.

Source Text: தேவாரம் — முதல் திருமுறை (பதிகம் 1.1–1.15)

Classical Tamil source text from Project Madurai PM0150, prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne. Proof-reading by P.K. Ilango. Web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.

1.1 திருப்பிரமபுரம் — பண்: நட்டபாடை

தோடுடைய செவியன் விடையேறியோர் தூவெண்மதிசூடிக்
காடுடையசுட லைப்பொடிபூசியென் னுள்ளங்கவர் கள்வன்
ஏடுடையமல ரான்முனைநாட்பணிந் தேத்த அருள்செய்த
பீடுடையபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

முற்றலாமையிள நாகமோடேன முளைக்கொம் பவைபூண்டு
வற்றலோடுகலனாப் பலிதேர்ந்தென துள்ளங் கவர்கள்வன்
கற்றல்கேட்டலுடை யார்பெரியார்கழல் கையால் தொழுதேத்தப்
பெற்றமூர்ந்தபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

நீர்பரந்தநிமிர் புன்சடைமேலோர் நிலாவெண் மதிசூடி
ஏர்பரந்தஇன வெள்வளைசோரஎன் னுள்ளங்கவர் கள்வன்
ஊர்பரந்தவுல கின்முதலாகிய வோரூரிது வென்னப்
பேர்பரந்தபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

விண்மகிழ்ந்தமதி லெய்ததுமன்றி விளங்குதலை யோட்டில்
உண்மகிழ்ந்துபலி தேரியவந்தென துள்ளங்கவர் கள்வன்
மண்மகிழ்ந்தஅரவம் மலர்க்கொன்றை மலிந்தவரை மார்பிற்
பெண்மகிழ்ந்தபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

ஒருமைபெண்மையுடை யன்சடையன்விடை யூருமிவ னென்ன
அருமையாகவுரை செய்யவமர்ந்தென துள்ளங்கவர் கள்வன்
கருமைபெற்றகடல் கொள்ளமிதந்ததோர் காலமிது வென்னப்
பெருமைபெற்றபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

மறைகலந்தவொலி பாடலொடாடல ராகிமழு வேந்தி
இறைகலந்தவின வெள்வளைசோரவென் னுள்ளங்கவர் கள்வன்
கறைகலந்தகடி யார்பொழில்நீடுயர் சோலைக்கதிர் சிந்தப்
பிறைகலந்தபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

சடைமுயங்குபுன லன்அனலன்எரி வீசிச்சதிர் வெய்த
உடைமுயங்கும் அரவோடுழிதந்தென துள்ளங்கவர் கள்வன்
கடல்முயங்குகழி சூழ்குளிர்கானலம் பொன்னஞ்சிற கன்னம்
பெடைமுயங்குபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

வியரிலங்குவரை யுந்தியதோள்களை வீரம்விளை வித்த
உயரிலங்கையரை யன்வலிசெற்றென துள்ளங்கவர் கள்வன்
துயரிலங்குமுல கில்பலவூழிகள் தோன்றும்பொழு தெல்லாம்
பெயரிலங்குபிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

தாணுதல்செய்திறை காணியமாலொடு தண்டாமரை யானும்
நீணுதல்செய்தொழி யந்நிமிர்ந்தானென துள்ளங்கவர் கள்வன்
வாணுதல்செய்மக ளிர்முதலாகிய வையத்தவ ரேத்தப்
பேணுதல்செய்பிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

புத்தரோடுபொறி யில்சமணும்புறங் கூறநெறி நில்லா
ஒத்தசொல்லவுல கம்பலிதேர்ந்தென துள்ளங்கவர் கள்வன்
மத்தயானைமறு கவ்வுரிபோர்த்ததோர் மாயமிது வென்னப்
பித்தர்போலும்பிர மாபுரமேவிய பெம்மா னிவனன்றே.

அருநெறியமறை வல்லமுனியகன் பொய்கையலர் மேய
பெருநெறியபிர மாபுரமேவிய பெம்மானிவன் றன்னை
ஒருநெறியமனம் வைத்துணர்ஞானசம் பந்தன்னுரை செய்த
திருநெறியதமிழ் வல்லவர்தொல்வினை தீர்த லெளிதாமே.

1.2 திருப்புகலூர் — பண்: நட்டபாடை

குறிகலந்தஇசை பாடலினான்நசை யாலிவ்வுல கெல்லாம்
நெறிகலந்ததொரு நீர்மையனாயெரு தேறும்பலி பேணி
முறிகலந்ததொரு தோலரைமேலுடை யானிடம்மொய்ம் மலரின்
பொறிகலந்தபொழில் சூழ்ந்தயலேபுய லாரும்புக லூரே.

காதிலங்குகுழை யன்னிழைசேர்திரு மார்பன்னொரு பாகம்
மாதிலங்குதிரு மேனியினான்கரு மானின்னுரி யாடை
மீதிலங்கவணிந் தானிமையோர்தொழ மேவும்மிடஞ் சோலைப்
போதிலங்குநசை யால்வரிவண்டிசை பாடும்புக லூரே.

பண்ணிலாவுமறை பாடலினானிறை சேரும்வளை யங்கைப்
பெண்ணிலாவவுடை யான்பெரியார்கழ லென்றுந்தொழு தேத்த
உண்ணிலாவியவர் சிந்தையுள்நீங்கா வொருவற்கிட மென்பர்
மண்ணிலாவும்அடி யார்குடிமைத்தொழில் மல்கும்புக லூரே.

நீரின்மல்குசடை யன்விடையன்னடை யார்தம்அரண் மூன்றுஞ்
சீரின்மல்குமலை யேசிலையாக முனிந்தன்றுல குய்யக்
காரின்மல்குகடல் நஞ்சமதுண்ட கடவுள்ளிட மென்பர்
ஊரின்மல்கிவளர் செம்மையினாலுயர் வெய்தும்புக லூரே.

செய்யமேனிவெளி யபொடிப்பூசுவர் சேரும்மடி யார்மேல்
பையநின்றவினை பாற்றுவர்போற்றிசைத் தென்றும்பணி வாரை
மெய்யநின்றபெரு மானுறையும்மிட மென்பரருள் பேணிப்
பொய்யிலாதமனத் தார்பிரியாதுபொ ருந்தும்புக லூரே.

கழலினோசைசிலம் பின்னொலியோசை கலிக்கப்பயில் கானிற்
குழலினோசைகுறட் பாரிடம்போற்றக் குனித்தாரிட மென்பர்
விழவினோசையடி யார்மிடைவுற்று விரும்பிப்பொலிந் தெங்கும்
முழவினோசைமுந் நீரயர்வெய்த முழங்கும்புக லூரே.

வெள்ளமார்ந்துமிளிர் செஞ்சடைதன்மேல் விளங்கும்மதி சூடி
உள்ளமார்ந்தஅடி யார்தொழுதேத்த உகக்கும்அருள் தந்தெங்
கள்ளமார்ந்துகழி யப்பழிதீர்த்த கடவுட்கிட மென்பர்
புள்ளையார்ந்தவய லின்விளைவால்வளம் மல்கும்புக லூரே.

தென்னிலங்கையரை யன்வரைபற்றி யெடுத்தான்முடி திண்டோள்
தன்னிலங்குவிர லால்நெரிவித்திசை கேட்டன்றருள் செய்த
மின்னிலங்குசடை யான்மடமாதொடு மேவும்மிட மென்பர்
பொன்னிலங்குமணி மாளிகைமேல்மதி தோயும்புக லூரே.

நாகம்வைத்தமுடி யானடிகைதொழு தேத்தும்மடி யார்கள்
ஆகம்வைத்தபெரு மான்பிரமன்னொடு மாலுந்தொழு தேத்த
ஏகம்வைத்தஎரி யாய்மிகவோங்கிய எம்மானிடம் போலும்
போகம்வைத்தபொழி லின்நிழலான்மது வாரும்புக லூரே.

செய்தவத்தர்மிகு தேரர்கள்சாக்கியர் செப்பிற்பொரு ளல்லாக்
கைதவத்தர்மொழி யைத்தவிர்வார்கள் கடவுள்ளிடம் போலுங்
கொய்துபத்தர்மல ரும்புனலுங்கொடு தூவித்துதி செய்து
மெய்தவத்தின்முயல் வாருயர்வானக மெய்தும்புக லூரே.

புற்றில்வாழும்அர வம்மரையார்த்தவன் மேவும்புக லூரைக்
கற்றுநல்லவவர் காழியுள்ஞானசம் பந்தன்தமிழ் மாலை
பற்றியென்றுமிசை பாடியமாந்தர் பரமன்னடி சேர்ந்து
குற்றமின்றிக்குறை பாடொழியாப்புக ழோங்கிப்பொலி வாரே.

1.3 திருவலிதாயம் — பண்: நட்டபாடை

பத்தரோடுபல ரும்பொலியம்மலர் அங்கைப்புனல் தூவி
ஒத்தசொல்லிஉல கத்தவர்தாம்தொழு தேத்தஉயர் சென்னி
மத்தம்வைத்தபெரு மான்பிரியாதுறை கின்றவலி தாயஞ்
சித்தம்வைத்தஅடி யாரவர்மேல்அடை யாமற்றிடர் நோயே.

படையிலங்குகரம் எட்டுடையான்படி றாகக்கன லேந்திக்
கடையிலங்குமனை யில்பலிகொண்டுணுங் கள்வன்னுறை கோயில்
மடையிலங்குபொழி லின்நிழல்வாய்மது வீசும்வலி தாயம்
அடையநின்றஅடி யார்க்கடையாவினை அல்லல்துயர் தானே.

ஐயனொய்யன்னணி யன்பிணியில்லவ ரென்றுந்தொழு தேத்தச்
செய்யன்வெய்யபடை யேந்தவல்லான்திரு மாதோடுறை கோயில்
வையம்வந்துபணி யப்பிணிதீர்த்துயர் கின்றவலி தாயம்
உய்யும்வண்ணந்நினை மின்நினைந்தால்வினை தீருந்நல மாமே.

ஒற்றையேறதுடை யான்நடமாடியோர் பூதப்படை சூழப்
புற்றின்நாகம்அரை யார்த்துழல்கின்றஎம் பெம்மான்மட வாளோ
டுற்றகோயிலுல கத்தொளிமல்கிட உள்கும்வலி தாயம்
பற்றிவாழும்மது வேசரணாவது பாடும்மடி யார்க்கே.

புந்தியொன்றிநினை வார்வினையாயின தீரப்பொரு ளாய
அந்தியன்னதொரு பேரொளியானமர் கோயில்அய லெங்கும்
மந்திவந்துகடு வன்னொடுகூடி வணங்கும்வலி தாயஞ்
சிந்தியாதஅவர் தம்மடும்வெந்துயர் தீர்தலெளி தன்றே.

ஊனியன்றதலை யிற்பலிகொண்டுல கத்துள்ளவ ரேத்தக்
கானியன்றகரி யின்உரிபோர்த்துழல் கள்வன்சடை தன்மேல்
வானியன்றபிறை வைத்தஎம்மாதி மகிழும்வலி தாயம்
தேனியன்றநறு மாமலர்கொண்டுநின் றேத்தத்தெளி வாமே.

கண்ணிறைந்தவிழி யின்னழலால்வரு காமனுயிர் வீட்டிப்
பெண்ணிறைந்தஒரு பால்மகிழ்வெய்திய பெம்மானுறை கோயில்
மண்ணிறைந்தபுகழ் கொண்டடியார்கள் வணங்கும்வலி தாயத்
துண்ணிறைந்தபெரு மான்கழலேத்தநம் உண்மைக்கதி யாமே.

கடலின்நஞ்சமமு துண்டிமையோர்தொழு தேத்தநட மாடி
அடலிலங்கையரை யன்வலிசெற்றருள் அம்மானமர் கோயில்
மடலிலங்குகமு கின்பலவின்மது விம்மும்வலி தாயம்
உடலிலங்குமுயிர் உள்ளளவுந்தொழ உள்ளத்துயர் போமே.

பெரியமேருவரை யேசிலையாமலை வுற்றாரெயில் மூன்றும்
எரியவெய்தவொரு வன்னிருவர்க்கறி வொண்ணாவடி வாகும்
எரியதாகியுற வோங்கியவன்வலி தாயந்தொழு தேத்த
உரியராகவுடை யார்பெரியாரென உள்கும்முல கோரே.

ஆசியாரமொழி யாரமண்சாக்கிய ரல்லாதவர் கூடி
ஏசியீரமில ராய்மொழிசெய்தவர் சொல்லைப்பொரு ளென்னேல்
வாசிதீரவடி யார்க்கருள்செய்து வளர்ந்தான்வலி தாயம்
பேசுமார்வமுடை யாரடியாரெனப் பேணும்பெரி யோரே.

வண்டுவைகும்மணம் மல்கியசோலை வளரும்வலி தாயத்
தண்டவாணனடி யுள்குதலாலருள் மாலைத்தமி ழாகக்
கண்டல்வைகுகடல் காழியுள்ஞானசம் பந்தன்தமிழ் பத்துங்
கொண்டுவைகியிசை பாடவல்லார்குளிர் வானத்துயர் வாரே.

1.4 திருப்புகலியும் - திருவீழிமிழலையும் — பண்: நட்டபாடை

மைம்மருபூங்குழல் கற்றைதுற்ற
வாணுதல் மான்விழி மங்கையோடும்
பொய்ம்மொழியா மறையோர்களேத்தப்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
எம்மிறையே இமையாத முக்கண்
ஈச என்நேச இதென்கொல் சொல்லாய்
மெய்ம்மொழி நான்மறையோர் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

கழன்மல்கு பந்தொடு அம்மானை முற்றில்
கற்றவர் சிற்றிடைக் கன்னிமார்கள்
பொழின்மல்கு கிள்ளையைச் சொற்பயிற்றும்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
எழின் மலரோன் சிரம் ஏந்தி உண்டோர்
இன்புறு செல்வம் இதென்கொல் சொல்லாய்
மிழலையுள் வேதியர் ஏத்தி வாழ்த்த
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

கன்னியர் ஆடல் கலந்து மிக்க
கந்துக வாடை கலந்து துங்கப்
பொன்னியல் மாடம் நெருங்கு செல்வப்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
இன்னிசை யாழ்மொழியாள் ஓர்பாகத்து
எம்மிறையே இதுவென்கொல் சொல்லாய்
மின்னியல் நுண்ணிடையார் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

நாகபணம் திகழ் அல்குல் மல்கும்
நன்னுதல் மான்விழி மங்கையோடும்
பூகவளம் பொழில் சூழ்ந்த அந்தண்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
ஏகபெருந்தகையாய பெம்மான்
எம்மிறையே இதுவென்கொல் சொல்லாய்
மேகம் உரிஞ்சு எயில் சூழ் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

சந்தளறு ஏறு தடங்கொள் கொங்கைத்
தையலோடும் தளராத வாய்மைப்
புந்தியினான் மறையோர்கள் ஏத்தும்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
எந்தமை ஆளுடை ஈச எம்மான்
எம்மிறையே இதுவென்கொல் சொல்லாய்
வெந்த வெண்ணீறு அணிவார் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

சங்கொலி இப்பி சுறா மகரம்
தாங்கி நிரந்து தரங்கம் மேன்மேல்
பொங்கொலி நீர் சுமந்து ஓங்கு செம்மைப்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
எங்கள் பிரான் இமையோர்கள் பெம்மான்
எம்மிறையே இதுவென்கொல் சொல்லாய்
வெங்கதிர் தோய் பொழில் சூழ் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

காமன் எரிப்பிழம்பு ஆக நோக்கிக்
காம்பன தோளியொடும் கலந்து
பூமரு நான்முகன் போல்வர் ஏத்தப்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
ஈமவனத்து எரியாட்டு உகந்த
எம்பெருமான் இதுவென்கொல் சொல்லாய்
வீமரு தண்பொழில் சூழ் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

இலங்கையர் வேந்து எழில் வாய்த்த திண்டோள்
இற்று அலற விரல் ஒற்றி ஐந்து
புலங்களைக் கட்டவர் போற்ற அந்தண்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
இலங்கு எரி ஏந்தி நின்று எல்லி ஆடும்
எம்மிறையே இதுவென்கொல் சொல்லாய்
விலங்கல் ஒண்மாளிகை சூழ் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

செறிமுளரித் தவிசு ஏறி ஆறும்
செற்றதில் வீற்றிருந்தானும் மற்றைப்
பொறி அரவத் தணையானும் காணாப்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
எறிமழுவோடு இளமான் கையின்
இருந்த பிரான் இதுவென்கொல் சொல்லாய்
வெறிகமழ் பூம்பொழில் சூழ் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

பத்தர் கணம் பணிந்து ஏத்த வாய்த்த
பான்மையது அன்றியும் பல் சமணும்
புத்தரும் நின்று அலர் தூற்ற அந்தண்
புகலி நிலாவிய புண்ணியனே
எத்தவத்தோர்க்கும் இலக்காய் நின்ற
எம்பெருமான் இதுவென்கொல் சொல்லாய்
வித்தகர் வாழ் பொழில் சூழ் மிழலை
விண்ணிழி கோயில் விரும்பியதே.

விண்ணிழி கோயில் விரும்பி மேவும்
வித்தகம் என்கொல் இதென்று சொல்லிப்
புண்ணியனைப் புகலி நிலாவு
பூங்கொடியோடு இருந்தானைப் போற்றி
நண்ணிய கீர்த்தி நலங்கொள் கேள்வி
நான்மறை ஞானசம்பந்தன் சொன்ன
பண்ணியல் பாடல் வல்லார்கள் இந்தப்
பாரொடு விண் பரிபாலகரே.

1.5 திருக்காட்டுப்பள்ளி — பண்: நட்டபாடை

செய்யருகே புனல் பாய ஓங்கிச்
செங்கயல் பாயச் சிலமலர்த் தேன்
கையருகே கனி வாழை ஈன்று
கானல் எலாம் கமழ் காட்டுப்பள்ளிப்
பையருகே அழல் வாய அவ் வாய்ப்
பாம்பு அணையான் பணைத் தோளி பாகம்
மெய்யருகே உடையானை உள்கி
விண்டவர் ஏறுவர் மேலுலகே.

இப்பதிகத்தில் 2-ம் செய்யுள் சிதைந்து போயிற்று.

திரைகள் எல்லாம் மலரும் சுமந்து
செழுமணி முத்தொடு பொன் வரன்றிக்
கரைகள் எல்லாம் மணி சேர்ந்து உரிஞ்சிக்
காவிரி கால் பொரு காட்டுப்பள்ளி
உரைகள் எல்லாம் உணர்வு எய்தி நல்ல
உத்தமர் ஆய் உயர்ந்தார் உலகில்
அரவம் எல்லாம் அரை ஆர்த்த செல்வர்க்கு
ஆட்செய அல்லல் அறுக்கலாமே.

தோல் உடையான் வண்ணப் போர்வையினான்
சுண்ண வெண்ணீறு துதைந்து இலங்கு
நூல் உடையான் இமையோர் பெருமான்
நுண்ணறிவால் வழிபாடு செய்யும்
கால் உடையான் கரிதாய கண்டன்
காதலிக்கப்படும் காட்டுப்பள்ளி
மேல் உடையான் இமையாத முக்கண்
மின்னிடையாளொடும் வேண்டினானே.

சலசல சந்து அகிலோடும் உந்திச்
சந்தனமே கரை சார்த்தி எங்கும்
பலபல வாய்த் தலையார்த்து மண்டி
பாய்ந்து இழி காவிரிப் பாங்கரின் வாய்
கலகல நின்ற திருங்கழலான்
காதலிக்கப்படும் காட்டுப்பள்ளிச்
சொல வல தொண்டர்கள் ஏத்த நின்ற
சூலம் வல்லான் கழல் சொல்லுவோமே.

தளை அவிழ் தண்ணிற நீலம் நெய்தல்
தாமரை செங்கழுநீரும் எல்லாம்
களை அவிழும் குழலார் கடியக்
காதலிக்கப்படும் காட்டுப்பள்ளித்
துளை பயிலும் குழல் யாழ் முரல
துன்னிய இன்னிசையால் துதைந்த
அளை பயில் பாம்பு அரை ஆர்த்த செல்வர்க்கு
ஆட்செய அல்லல் அறுக்கலாமே.

முடி கையினால் தொடும் மோட்டுழவர்
முன்கைத் தருக்கைக் கரும்பின் கட்டிக்
கடிகையினால் எறி காட்டுப்பள்ளி
காதல் செய்தான் கரிதாய கண்டன்
பொடி அணி மேனியினானை உள்கிப்
போதொடு நீர் சுமந்து ஏத்தி முன் நின்று
அடி கையினால் தொழ வல்ல தொண்டர்
அருவினையைத் துரந்து ஆட்செய்வாரே.

பிறை உடையான் பெரியோர்கள் பெம்மான்
பெய்கழல் நாடொறும் பேணி ஏத்த
மறை உடையான் மழுவாள் உடையான்
வார்தரு மால்கடல் நஞ்சம் உண்ட
கறை உடையான் கனல் ஆடு கண்ணால்
காமனைக் காய்ந்தவன் காட்டுப்பள்ளிக்
குறை உடையான் குறட் பூதச் செல்வன்
குரைகழலே கைகள் கூப்பினோமே.

செற்றவர் தம் அரணம் அவற்றைச்
செவ்வழல் வாய் எரி ஊட்டி நின்றும்
கற்றவர் தாம் தொழுது ஏத்த நின்றான்
காதலிக்கப்படும் காட்டுப்பள்ளி
உற்றவர் தாம் உணர்வு எய்தி நல்ல
உம்பருள்ளார் தொழுது ஏத்த நின்ற
பெற்றம் அரும் பெருமானை அல்லால்
பேசுவதும் மற்றோர் பேச்சிலோமே.

ஒண்டுவர் ஆர் துகில் ஆடை மெய் போர்த்து
உச்சிகொள் ஆமை உண்டே உரைக்கும்
குண்டர்களோடு அரைக் கூறை இல்லார்
கூறுவது ஆம் குணம் அல்ல கண்டீர்
அண்டம் அறையவன் மாலும் காணா
ஆதியினான் உறை காட்டுப்பள்ளி
வண்டு அமரும் மலர்க் கொன்றை மாலை
வார்சடையான் கழல் வாழ்த்துவோமே.

பொன்னியல் தாமரை நீலம் நெய்தல்
போதுகளால் பொலிவு எய்து பொய்கைக்
கன்னியர் தாம் குடை காட்டுப்பள்ளிக்
காதலனைக் கடல் காழியர் கோன்
துன்னிய இன்னிசையால் துதைந்து
சொல்லிய ஞானசம்பந்தன் நல்ல
தன்னிசையால் சொன்ன மாலை பத்தும்
தாங்கவல்லார் புகழ் தாங்குவாரே.

1.6 திருமருகலும் - திருச்செங்காட்டங்குடியும் — பண்: நட்டபாடை

அங்கமும் வேதமும் ஓது நாவர்
அந்தணர் நாளும் அடி பரவ
மங்குல் மதி தவழ் மாடவீதி
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
செங்கயல் ஆர் புனல் செல்வம் மல்கு
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
கங்குல் விளங்கு எரி ஏந்தி ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

நெய் தவழ் மூ எரி காவல் ஓம்பும்
நேர்புரி நூன் மறையாளர் ஏத்த
மை தவழ் மாடம் அலிந்த வீதி
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
செய்தவ நான்மறையோர்கள் ஏத்தும்
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
கை தவழ் கூர் எரி ஏந்தி ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

தோலொடு நூல் இழை சேர்ந்த மார்பர்
தொகு மறையோர்கள் வளர்த்த செந்தீ
மால் புகை போய் விம்மு மாடவீதி
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
சேல் புல்கு தண் வயல் சோலை சூழ்ந்த
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
கால் புல்கு பைங்கழல் ஆர்க்க ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

நா மரு கேள்வியர் வேள்வி ஓவா
நான்மறையோர் வழிபாடு செய்ய
மா மருவும் மணிக் கோயில் மேய
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
தேமரு பூம் பொழில் சோலை சூழ்ந்த
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
காமரு சீர் மகிழ்ந்து எல்லி ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

பாடல் முழவும் விழவும் ஓவாப்
பன் மறையோர் அவர் தாம் பரவ
மாட நெடுங்கொடி விண் தடவும்
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
சேடகமா மலர்ச் சோலை சூழ்ந்த
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
காடகமே இடமாக ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

புனை அழல் ஓம்பு கை அந்தணாளர்
பொன்னடி நாடொறும் போற்றிசைப்ப
மனைகெழு மாடம் அலிந்த வீதி
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
சினைகெழு தண் வயல் சோலை சூழ்ந்த
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
கனை வளர் கூர் எரி ஏந்தி ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

இப்பதிகத்தில் 7-ம் செய்யுள் சிதைந்து போயிற்று.

பூண் தங்கு மார்பின் இலங்கை வேந்தன்
பொன் நெடுந்தோள் வரையால் அடர்த்து
மாண் தங்கு நூன் மறையோர் பரவ
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
சேண் தங்கு மா மலர்ச் சோலை சூழ்ந்த
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
காண் தங்கு தோள் பெயர்த்து எல்லி ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

அந்தமும் ஆதியும் நான்முகனும்
அரவு அணையானும் அறிவு அரிய
மந்திர வேதங்கள் ஓது நாவர்
மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
செந்தமிழோர்கள் பரவி ஏத்தும்
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
கந்தம் அகில் புகையே கமழும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

இலை மருதே அழகாக நாளும்
இடு துவர்க்காயொடு சுக்கு தின்னும்
நிலை அமண் தேரர்ரை நீங்கி நின்று
நீதர் அல்லார் தொழும் மா மருகல்
மலைமகள் தோள் புணர்வாய் அருளாய்
மாசில் செங்காட்டங்குடியதனுள்
கலை மல்கு தோல் உடுத்து எல்லி ஆடும்
கணபதியீச்சரம் காமுறவே.

நாலும் குலைக் கமுகு ஓங்கு காழி
ஞானசம்பந்தன் நலம் திகழும்
மாலின் மதி தவழ் மாடம் ஓங்கும்
மருகலின் மற்று அதன்மேல் மொழிந்த
சேலும் கயலும் திளைத்த கண்ணார்
சீர்கொள் செங்காட்டங்குடியதனுள்
சூலம் வல்லான் கழல் ஏத்து பாடல்
சொல்ல வல்லார் வினை இல்லையாமே.

1.7 திருநள்ளாறும் - திருஆலவாயும் — பண்: நட்டபாடை

பாடக மெல்லடிப் பாவையோடும்
படுபிணக் காடிடம் பற்றிநின்று
நாடக மாடுநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
சூடக முன்கை மடந்தைமார்கள்
துணைவரொ டுந்தொழு தேத்திவாழ்த்த
ஆடக மாடம் நெருங்குகூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

திங்களம் போதுஞ் செழும்புனலுஞ்
செஞ்சடை மாட்டயல் வைத்துகந்து
நங்கள் மகிழுநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
பொங்கிள மென்முலை யார்களோடும்
புனமயி லாட நிலாமுளைக்கும்
அங்கள கச்சுதை மாடக்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

தண்ணறு மத்தமுங் கூவிளமும்
வெண்டலை மாலையுந் தாங்கியார்க்கும்
நண்ணல் அரியநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
புண்ணிய வாணரும் மாதவரும்
புகுந்துட னேத்தப் புனையிழையார்
அண்ணலின் பாட லெடுக்குங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

பூவினில் வாசம் புனலிற்பொற்பு
புதுவிரைச் சாந்தினின் நாற்றத்தோடு
நாவினிற் பாடநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
தேவர்கள் தானவர் சித்தர்விச்சா
தரர்கணத் தோடுஞ் சிறந்துபொங்கி
ஆவினில் ஐந்துகந் தாட்டுங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

செம்பொன்செய் மாலையும் வாசிகையுந்
திருந்து புகையு மவியும்பாட்டும்
நம்பும்பெ ருமைநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
உம்பரும் நாக ருலகந்தானும்
ஒலிகடல் சூழ்ந்த வுலகத்தோரும்
அம்புத நால்களால் நீடுங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

பாகமுந் தேவியை வைத்துக்கொண்டு
பைவிரி துத்திப் பரியபேழ்வாய்
நாகமும் பூண்டநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
போகமும் நின்னை மனத்துவைத்துப்
புண்ணியர் நண்ணும் புணர்வுபூண்ட
ஆகமு டையவர் சேருங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

கோவண ஆடையும் நீறுப்பூச்சுங்
கொடுமழு ஏந்தலுஞ் செஞ்சடையும்
நாவணப் பாட்டுநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
பூவண மேனி இளையமாதர்
பொன்னும் மணியுங் கொழித்தெடுத்து
ஆவண வீதியில் ஆடுங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

இலங்கை யிராவணன் வெற்பெடுக்க
எழில்விர லூன்றி யிசைவிரும்பி
நலம்கொளச் சேர்ந்த நள்ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
புலன்களைச் செற்றுப் பொறியைநீக்கிப்
புந்தியிலு நினைச் சிந்தைசெய்யும்
அலங்கல்நல் லார்கள் அமருங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

பணியுடை மாலும் மலரினோனும்
பன்றியும் வென்றிப் பறவையாயும்
நணுகல் அரியநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
மணியொலி சங்கொலி யோடுமற்றை
மாமுர சின்னொலி என்றும்ஓவா
தணிகிளர் வேந்தர் புகுதுங்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

தடுக்குடைக் கையருஞ் சாக்கியருஞ்
சாதியின் நீங்கிய வத்தவத்தர்
நடுக்குற நின்றநள் ளாறுடைய
நம்பெரு மானிது வென்கொல்சொல்லாய்
எடுக்கும் விழவும் நன்னாள்விழவும்
இரும்பலி யின்பினோ டெத்திசையும்
அடுக்கும் பெருமைசேர் மாடக்கூடல்
ஆலவா யின்கண் அமர்ந்தவாறே.

அன்புடை யானை அரனைக்கூடல்
ஆலவாய் மேவிய தென்கொலென்று
நன்பொனை நாதனை நள்ளாற்றானை
நயம்பெறப் போற்றி நலங்குலாவும்
பொன்புடை சூழ்தரு மாடக்காழிப்
பூசுரன் ஞானசம் பந்தன்சொன்ன
இன்புடைப் பாடல்கள் பத்தும்வல்லார்
இமையவ ரேத்த இருப்பர்தாமே.

1.8 திருஆவூர்ப்பசுபதீச்சரம் — பண்: நட்டபாடை

புண்ணியர் பூதியர் பூதநாதர்
புடைபடு வார்தம் மனத்தார்திங்கட்
கண்ணிய ரென்றென்று காதலாளர்
கைதொழு தேத்த இருந்தவூராம்
விண்ணுயர் மாளிகை மாடவீதி
விரைகமழ் சோலை சுலாவியெங்கும்
பண்ணியல் பாடல றாதஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

முத்தியர் மூப்பில ராப்பினுள்ளார்
முக்கணர் தக்கன்றன் வேள்விசாடும்
அத்திய ரென்றென் றடியரேத்தும்
ஐயன் அணங்கொ டிருந்தவூராம்
தொத்திய லும்பொழில் மாடுவண்டு
துதைந்தெங்கும் தூமதுப் பாயக்கோயிற்
பத்திமைப் பாடல றாதஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

பொங்கி வரும்புனற் சென்னிவைத்தார்
போம்வழி வந்திழி வேற்றமானார்
இங்குயர் ஞானத்தர் வானோரேத்தும்
இறையவ ரென்றுமி ருந்தவூராம்
தெங்குயர் சோலைசே ராலைசாலி
திளைக்கும் விளைவயல் சேரும்பொய்கைப்
பங்கய மங்கை விரும்புமாவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

தேவியோர் கூறின ரேறதேறுஞ்
செலவினர் நல்குர வென்னைநீக்கும்
ஆவிய ரந்தண ரல்லல்தீர்க்கும்
அப்பனா ரங்கே அமர்ந்தவூராம்
பூவிய லும்பொழில் வாசம்வீசப்
புரிகுழ லார்சுவ டொற்றிமுற்றப்
பாவியல் பாடல றாதஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

இந்தணை யுஞ்சடை யார்விடையார்
இப்பிறப் பென்னை யறுக்கவல்லார்
வந்தணைந் தின்னிசை பாடுவார்பால்
மன்னினர் மன்னி யிருந்தவூராம்
கொந்தணை யுங்குழ லார்விழவில்
கூட்டமி டையிடை சேரும்வீதிப்
பந்தணை யும்விர லார்தம்ஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

குற்ற மறுத்தார் குணத்தினுள்ளார்
கும்பிடு வார்தமக் கன்புசெய்வார்
ஒற்றை விடையினர் நெற்றிக்கண்ணார்
உறைபதி யாகுஞ் செறிகொள்மாடஞ்
சுற்றிய வாசலின் மாதர்விழாச்
சொற்கவி பாடநி தானம்நல்கப்
பற்றிய கையினர் வாழும்ஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

நீறுடை யார்நெடு மால்வணங்கும்
நிமிர்சடை யார்நினை வார்தமுள்ளம்
கூறுடை யாருடை கோவணத்தார்
குவலய மேத்த இருந்தவூராம்
தாறுடை வாழையிற் கூழைமந்தி
தகுகனி யுண்டுமிண் டிட்டினத்தைப்
பாறிடப் பாய்ந்து பயிலும்ஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

வெண்டலை மாலை விரவிப்பூண்ட
மெய்யுடை யார்விறல் ஆரரக்கன்
வண்டமர் பூமுடி செற்றுகந்த
மைந்த ரிடம்வள மோங்கியெங்குங்
கண்டவர் சிந்தைக் கருத்தின்மிக்கார்
கதியரு ளென்றுகை யாரக்கூப்பிப்
பண்டலர் கொண்டு பயிலும்ஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

மாலும் அயனும் வணங்கிநேட
மற்றவ ருக்கெரி யாகிநீண்ட
சீலம் அறிவரி தாகிநின்ற
செம்மையி னாரவர் சேருமூராம்
கோல விழாவி னரங்கதேறிக்
கொடியிடை மாதர்கள் மைந்தரோடும்
பாலென வேமொழிந் தேத்தும்ஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

பின்னிய தாழ்சடை யார்பிதற்றும்
பேதைய ராஞ்சமண் சாக்கியர்கள்
தன்னிய லும்முரை கொள்ளகில்லாச்
சைவரி டந்தள வேறுசோலைத்
துன்னிய மாதரும் மைந்தர்தாமும்
சுனையிடை மூழ்கித் தொடர்ந்தசிந்தைப்
பன்னிய பாடல் பயிலும்ஆவூர்ப்
பசுபதி யீச்சரம் பாடுநாவே.

எண்டிசை யாரும் வணங்கியேத்தும்
எம்பெரு மானையெ ழில்கொளாவூர்ப்
பண்டுரி யார்சிலர் தொண்டர்போற்றும்
பசுபதி யீச்சரத் தாதிதன்மேல்
கண்டல்கள் மிண்டிய கானற்காழிக்
கவுணியன் ஞானசம் பந்தன்சொன்ன
கொண்டினி தாயிசை பாடியாடிக்
கூடு மவருடை யார்கள்வானே.

1.9 திருவேணுபுரம் — பண்: நட்டபாடை

வண்டார்குழ லரிவையொடும் பிரியாவகை பாகம்
பெண்டான்மிக ஆனான்பிறைச் சென்னிப்பெரு மானூர்
தண்டாமரை மலராளுறை தவளந்நெடு மாடம்
விண்டாங்குவ போலும்மிகு வேணுபுர மதுவே.

படைப்பும்நிலை யிறுதிப்பயன் பருமையொடு நேர்மை
கிடைப்பல்கண முடையான்கிறி பூதப்படை யானூர்
புடைப்பாளையின் கமுகின்னொடு புன்னைமலர் நாற்றம்
விடைத்தேவரு தென்றல்மிகு வேணுபுர மதுவே.

கடந்தாங்கிய கரியையவர் வெருவவுரி போர்த்துப்
படந்தாங்கிய அரவக்குழைப் பரமேட்டிதன் பழவூர்
நடந்தாங்கிய நடையார்நல பவளத்துவர் வாய்மேல்
விடந்தாங்கிய கண்ணார்பயில் வேணுபுர மதுவே.

தக்கன்தன சிரமொன்றினை அரிவித்தவன் தனக்கு
மிக்கவ்வரம் அருள்செய்தஎம் விண்ணோர்பெரு மானூர்
பக்கம்பல மயிலாடிட மேகம்முழ வதிர
மிக்கம்மது வண்டார்பொழில் வேணுபுர மதுவே.

நானாவித உருவாய்நமை யாள்வான்நணு காதார்
வானார்திரி புரமூன்றெரி யுண்ணச்சிலை தொட்டான்
தேனார்ந்தெழு கதலிக்கனி யுண்பான்திகழ் மந்தி
மேனோக்கிநின் றிரங்கும்பொழில் வேணுபுர மதுவே.

மண்ணோர்களும் விண்ணோர்களும் வெருவிமிக அஞ்சக்
கண்ணார்சலம் மூடிக்கட லோங்கவ்வுயர்ந் தானூர்
தண்ணார்நறுங் கமலம்மலர் சாயவ்விள வாளை
விண்ணோர்துதி கொள்ளும்வியன் வேணுபுர மதுவே.

இப்பதிகத்தில் 7-ம் செய்யுள் சிதைந்து போயிற்று.

மலையான்மகள் அஞ்சவ்வரை எடுத்தவ்வலி யரக்கன்
தலைதோளவை நெரியச்சரண் உகிர்வைத்தவன் தன்னூர்
கலையாறொடு சுருதித்தொகை கற்றோர்மிகு கூட்டம்
விலையாயின சொற்றேர்தரு வேணுபுர மதுவே.

வயமுண்டவ மாலும்அடி காணாதல மாக்கும்
பயனாகிய பிரமன்படு தலையேந்திய பரனூர்
கயமேவிய சங்கந்தரு கழிவிட்டுயர் செந்நெல்
வியன்மேவிவந் துறங்கும்பொழில் வேணுபுர மதுவே.

மாசேறிய உடலாரமண் கழுக்கள்ளொடு தேரர்
தேசேறிய பாதம்வணங் காமைத்தெரி யானூர்
தூசேறிய அல்குல்துடி இடையார்துணை முலையார்
வீசேறிய புருவத்தவர் வேணுபுர மதுவே.

வேதத்தொலி யானும்மிகு வேணுபுரந் தன்னைப்
பாதத்தினின் மனம்வைத்தெழு பந்தன்தன பாடல்
ஏதத்தினை இல்லா இவை பத்தும்இசை வல்லார்
கேதத்தினை இல்லார்சிவ கெதியைப்பெறு வாரே.

1.10 திரு அண்ணாமலை — பண்: நட்டபாடை

உண்ணாமுலை உமையாளொடும் உடனாகிய ஒருவன்
பெண்ணாகிய பெருமான்மலை திருமாமணி திகழ
மண்ணார்ந்தன அருவித்திரள் மழலைம்முழ வதிரும்
அண்ணாமலை தொழுவார்வினை வழுவாவண்ணம் அறுமே.

தேமாங்கனி கடுவன்கொள விடுகொம்பொடு தீண்டித்
தூமாமழை துறுவன்மிசை சிறுநுண்துளி சிதற
ஆமாம்பிணை யணையும்பொழில் அண்ணாமலை யண்ணல்
பூமாங்கழல் புனைசேவடி நினைவார்வினை யிலரே.

பீலிம்மயில் பெடையோடுறை பொழில்சூழ் கழைமுத்தஞ்
சூலிம்மணி தரைமேல்நிறை சொரியும்விரி சாரல்
ஆலிம்மழை தவழும்பொழில் அண்ணாமலை அண்ணல்
காலன்வலி தொலைசேவடி தொழுவாரன புகழே.

உதிரும்மயி ரிடுவெண்டலை கலனாவுல கெல்லாம்
எதிரும்பலி யுணலாகவும் எருதேறுவ தல்லால்
முதிருஞ்சடை இளவெண்பிறை முடிமேல்கொள அடிமேல்
அதிருங்கழல் அடிகட்கிடம் அண்ணாமலை யதுவே.

மரவஞ்சிலை தரளம்மிகு மணியுந்துவெள் ளருவி
அரவஞ்செய முரவம்படும் அண்ணாமலை யண்ணல்
உரவஞ்சடை யுலவும்புனல் உடனாவதும் ஓரார்
குரவங்கமழ் நறுமென்குழல் உமைபுல்குதல் குணமே.

பெருகும்புனல் அண்ணாமலை பிறைசேர்கடல் நஞ்சைப்
பருகுந்தனை துணிவார்பொடி அணிவாரது பருகிக்
கருகும்மிட றுடையார்கமழ் சடையார்கழல் பரவி
உருகும்மனம் உடையார்தமக் குறுநோயடை யாவே.

கரிகாலன குடர்கொள்வன கழுகாடிய காட்டில்
நரியாடிய நகுவெண்டலை யுதையுண்டவை யுருள
எரியாடிய இறைவர்க்கிடம் இனவண்டிசை முரல
அரியாடிய கண்ணாளொடும் அண்ணாமலை யதுவே.

ஒளிறூபுலி அதளாடையன் உமையஞ்சுதல் பொருட்டால்
பிளிறூகுரல் மதவாரணம் வதனம்பிடித் துரித்து
வெளிறூபட விளையாடிய விகிர்தன்னிரா வணனை
அளறூபட அடர்த்தானிடம் அண்ணாமலை யதுவே.

விளவார்கனி படநூறிய கடல்வண்ணனும் வேதக்
கிளர்தாமரை மலர்மேலுறை கேடில்புக ழோனும்
அளவாவணம் அழலாகிய அண்ணாமலை யண்ணல்
தளராமுலை முறுவல்உமை தலைவன்னடி சரணே.

வேர்வந்துற மாசூர்தர வெயில்நின்றுழல் வாரும்
மார்வம்புதை மலிசீவர மறையாவரு வாரும்
ஆரம்பர்தம் உரைகொள்ளன்மின் அண்ணாமலை யண்ணல்
கூர்வெண்மழுப் படையான்நல கழல்சேர்வது குணமே.

வெம்புந்திய கதிரோனொளி விலகும்விரி சாரல்
அம்புந்திமூ வெயிலெய்தவன் அண்ணாமலை யதனைக்
கொம்புந்துவ குயிலாலுவ குளிர்காழியுள் ஞான
சம்பந்தன தமிழ்வல்லவர் அடிபேணுதல் தவமே.

1.11 திருவீழிமிழலை — பண்: நட்டபாடை

சடையார்புன லுடையானொரு சரிகோவண முடையான்
படையார்மழு வுடையான்பல பூதப்படை யுடையான்
மடமான்விழி யுமைமாதிடம் உடையானெனை யுடையான்
விடையார்கொடி யுடையானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

ஈறாய்முத லொன்றாயிரு பெண்ணாண்குண மூன்றாய்
மாறாமறை நான்காய்வரு பூதம்மவை ஐந்தாய்
ஆறார்சுவை ஏழோசையொ டெட்டுத்திசை தானாய்
வேறாயுடன் ஆனானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

வம்மின்னடி யீர்நாண்மல ரிட்டுத்தொழு துய்ய
உம்மன்பினொ டெம்மன்புசெய் தீசன்னுறை கோயில்
மும்மென்றிசை முரல்வண்டுகள் கொண்டித்திசை யெங்கும்
விம்மும்பொழில் சூழ்தண்வயல் வீழிம்மிழ லையே.

பண்ணும்பதம் ஏழும்பல வோசைத்தமி ழவையும்
உண்ணின்றதொர் சுவையும்முறு தாளத்தொலி பலவும்
மண்ணும்புனல் உயிரும்வரு காற்றுஞ்சுடர் மூன்றும்
விண்ணும்முழு தானானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

ஆயாதன சமயம்பல அறியாதவன் நெறியின்
தாயானவன் உயிர்கட்குமுன் தலையானவன் மறைமுத்
தீயானவன் சிவனெம்மிறை செல்வத்திரு வாரூர்
மேயானவன் உறையும்மிடம் வீழிம்மிழ லையே.

கல்லால்நிழற் கீழாயிடர் காவாயென வானோர்
எல்லாம்ஒரு தேராயயன் மறைபூட்டிநின் றுய்ப்ப
வல்லாய்எரி காற்றீர்க்கரி கோல்வாசுகி நாண்கல்
வில்லால்எயில் எய்தானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

கரத்தான்மலி சிரத்தான்கரி யுரித்தாயதொர் படத்தான்
புரத்தார்பொடி படத்தன்னடி பணிமூவர்கட் கோவா
வரத்தான்மிக அளித்தானிடம் வளர்புன்னைமுத் தரும்பி
விரைத்தாதுபொன் மணியீன்றணி வீழிம்மிழ லையே.

முன்னிற்பவர் இல்லாமுரண் அரக்கன்வட கயிலை
தன்னைப்பிடித் தெடுத்தான்முடி தடந்தோளிற வூன்றிப்
பின்னைப்பணிந் தேத்தப்பெரு வாள்பேரொடு கொடுத்த
மின்னிற்பொலி சடையானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

பண்டேழுல குண்டானவை கண்டானுமுன் னறியா
ஒண்டீயுரு வானானுறை கோயில்நிறை பொய்கை
வண்டாமரை மலர்மேல்மட அன்னந்நடை பயில
வெண்டாமரை செந்தாதுதிர் வீழிம்மிழ லையே.

மசங்கற்சமண் மண்டைக்கையர் குண்டக்குண மிலிகள்
இசங்கும்பிறப் பறுத்தானிடம் இருந்தேன்களித் திரைத்துப்
பசும்பொற்கிளி களிமஞ்ஞைகள் ஒளிகொண்டெழு பகலோன்
விசும்பைப்பொலி விக்கும்பொழில் வீழிம்மிழ லையே.

வீழிம்மிழ லைம்மேவிய விகிர்தன்றனை விரைசேர்
காழிந்நகர்க் கலைஞானசம் பந்தன்தமிழ் பத்தும்
யாழின்னிசை வல்லார்சொலக் கேட்டாரவ ரெல்லாம்
ஊழின்மலி வினைபோயிட உயர்வானடை வாரே.

1.12 திருமுதுகுன்றம் — பண்: நட்டபாடை

மத்தாவரை நிறுவிக்கடல் கடைந்தவ்விடம் உண்ட
தொத்தார்தரு மணிநீண்முடிச் சுடர்வண்ணன திடமாங்
கொத்தார்மலர் குளிர்சந்தகில் ஒளிர்குங்குமங் கொண்டு
முத்தாறுவந் தடிவீழ்தரு முதுகுன்றடை வோமே.

தழையார்வட வியவீதனில் தவமேபுரி சைவன்
இழையாரிடை மடவாளொடும் இனிதாவுறை விடமாம்
மழைவானிடை முழவவ்வெழில் வளைவாளுகிர் எரிகண்
முழைவாளரி குமிறும்முயர் முதுகுன்றடை வோமே.

விளையாததொர் பரிசில்வரு பசுபாசவே தனையொண்
டளையாயின தவிரவ்வருள் தலைவன்னது சார்பாம்
களையார்தரு கதிராயிரம் உடையவ்வவ னோடு
முளைமாமதி தவழும்முயர் முதுகுன்றடை வோமே.

சுரர்மாதவர் தொகுகின்னரர் அவரோதொலை வில்லா
நரரானபன் முனிவர்தொழ இருந்தானிடம் நலமார்
அரசார்வர அணிபொற்கல னவைகொண்டுபன் னாளும்
முரசார்வரு மணமொய்ம்புடை முதுகுன்றடை வோமே.

அறையார்கழல் அந்தன்றனை அயில்மூவிலை யழகார்
கறையார்நெடு வேலின்மிசை யேற்றானிடங் கருதில்
மறையாயின பலசொல்லியொண் மலர்சாந்தவை கொண்டு
முறையால்மிகு முனிவர்தொழு முதுகுன்றடை வோமே.

ஏவார்சிலை எயினன்னுரு வாகியெழில் விசயற்
கோவாதவின் னருள்செய்தஎம் மொருவற்கிடம் உலகில்
சாவாதவர் பிறவாதவர் தவமேமிக வுடையார்
மூவாதபன் முனிவர்தொழு முதுகுன்றடை வோமே.

தழல்சேர்தரு திருமேனியர் சசிசேர்சடை முடிய
மழமால்விடை மிகவேறிய மறையோனுறை கோயில்
விழவோடொலி மிகுமங்கையர் தகுமாடக சாலை
முழவோடிசை நடமுஞ்செயும் முதுகுன்றடை வோமே.

செதுவாய்மைகள் கருதிவ்வரை யெடுத்ததிற லரக்கன்
கதுவாய்கள்பத் தலறியிடக் கண்டானுறை கோயில்
மதுவாயசெங் காந்தள்மலர் நிறையக்குறை வில்லா
முதுவேய்கள்முத் துதிரும்பொழில் முதுகுன்றடை வோமே.

இயலாடிய பிரமன்னரி இருவர்க்கறி வரிய
செயலாடிய தீயாருரு வாகியெழு செல்வன்
புயலாடுவண் பொழில்சூழ்புனற் படப்பைத்தடத் தருகே
முயலோடவெண் கயல்பாய்தரு முதுகுன்றடை வோமே.

அருகரொடு புத்தரவ ரறியாவரன் மலையான்
மருகன்வரும் இடபக்கொடி யுடையானிடம் மலரார்
கருகுகுழன் மடவார்கடி குறிஞ்சியது பாடி
முருகன்னது பெருமைபகர் முதுகுன்றடை வோமே.

முகில்சேர்தரு முதுகுன்றுடை யானைம்மிகு தொல்சீர்ப்
புகலிந்நகர் மறைஞானசம் பந்தன்னுரை செய்த
நிகரில்லன தமிழ்மாலைகள் இசையோடிவை பத்தும்
பகரும்மடி யவர்கட்கிடர் பாவம்மடை யாவே.

1.13 திருவியலூர் — பண்: நட்டபாடை

குரவங்கமழ் நறுமென்குழல் அரிவையவள் வெருவ
பொருவெங்கரி படவென்றதன் உரிவையுடல் அணிவோன்
அரவும்மலை புனலும்மிள மதியுந்நகு தலையும்
விரவுஞ்சடை யடிகட்கிடம் விரிநீர்விய லூரே.

ஏறார்தரும் ஒருவன்பல உருவன்னிலை யானான்
ஆறார்தரு சடையன்னன லுருவன்புரி வுடையான்
மாறார்புரம் எரியச்சிலை வளைவித்தவன் மடவாள்
வீறார்தர நின்றானிடம் விரிநீர்விய லூரே.

செம்மென்சடை யவைதாழ்வுற மடவார்மனை தோறும்
பெய்ம்மின்பலி எனநின்றிசை பகர்வாரவ ரிடமாம்
உம்மென்றெழும் அருவித்திரள் வரைபற்றிட உறைமேல்
விம்மும்பொழில் கெழுவும்வயல் விரிநீர்விய லூரே.

அடைவாகிய அடியார்தொழ அலரோன்றலை யதனில்
மடவாரிடு பலிவந்துண லுடையானவ னிடமாங்
கடையார்தர அகிலார்கழை முத்தம்நிரை சிந்தி
மிடையார்பொழில் புடைசூழ்தரு விரிநீர்விய லூரே.

எண்ணார்தரு பயனாயய னவனாய்மிகு கலையாய்ப்
பண்ணார்தரு மறையாயுயர் பொருளாயிறை யவனாய்க்
கண்ணார்தரும் உருவாகிய கடவுள்ளிட மெனலாம்
விண்ணோரொடு மண்ணோர்தொழு விரிநீர்விய லூரே.

வசைவிற்கொடு வருவேடுவ னவனாய்நிலை யறிவான்
திசையுற்றவர் காணச்செரு மலைவான்நிலை யவனை
அசையப்பொரு தசையாவணம் அவனுக்குயர் படைகள்
விசையற்கருள் செய்தானிடம் விரிநீர்வியலூரே.

மானார்அர வுடையான்இர வுடையான்பகல் நட்டம்
ஊனார்தரும் உயிரானுயர் விசையான்விளை பொருள்கள்
தானாகிய தலைவன்னென நினைவாரவ ரிடமாம்
மேனாடிய விண்ணோர்தொழும் விரிநீர்விய லூரே.

பொருவாரெனக் கெதிராரெனப் பொருப்பையெடுத் தான்றன்
கருமால்வரை கரந்தோளுரங் கதிர்நீள்முடி நெரிந்து
சிரமாயின கதறச்செறி கழல்சேர்திரு வடியின்
விரலாலடர் வித்தானிடம் விரிநீர்விய லூரே.

வளம்பட்டலர் மலர்மேலயன் மாலும்மொரு வகையால்
அளம்பட்டறி வொண்ணாவகை அழலாகிய அண்ணல்
உளம்பட்டெழு தழல்தூணதன் நடுவேயொரு உருவம்
விளம்பட்டருள் செய்தானிடம் விரிநீர்விய லூரே.

தடுக்காலுடல் மறைப்பாரவர் தவர்சீவர மூடிப்
பிடக்கேயுரை செய்வாரொடு பேணார்நமர் பெரியோர்
கடற்சேர்தரு விடமுண்டமு தமரர்க்கருள் செய்த
விடைச்சேர்தரு கொடியானிடம் விரிநீர்விய லூரே.

விளங்கும்பிறை சடைமேலுடை விகிர்தன்விய லூரைத்
தளங்கொண்டதொர் புகலித்தகு தமிழ்ஞானசம் பந்தன்
துளங்கில்தமிழ் பரவித்தொழும் அடியாரவர் என்றும்
விளங்கும்புகழ் அதனோடுயர் விண்ணும்முடை யாரே.

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் — யோகாநந்தேசுவரர். தேவியார் — சவுந்தரநாயகியம்மை; சாந்தநாயகியம்மை என்றும் பாடம்.

1.14 திருக்கொடுங்குன்றம் — பண்: நட்டபாடை

வானிற்பொலி வெய்தும்மழை மேகங்கிழித் தோடிக்
கூனற்பிறை சேருங்குளிர் சாரற்கொடுங் குன்றம்
ஆனிற்பொலி வைந்தும்மமர்ந் தாடியுல கேத்தத்
தேனிற்பொலி மொழியாளொடு மேயான்திரு நகரே.

மயில்புல்குதண் பெடையோடுடன் ஆடும்வளர் சாரல்
குயிலின்னிசை பாடுங்குளிர் சோலைக்கொடுங் குன்றம்
அயில்வேல்மலி நெடுவெஞ்சுடர் அனலேந்திநின் றாடி
எயில்முன்பட எய்தானவன் மேயவ்வெழில் நகரே.

மிளிரும்மணி பைம்பொன்னொடு விரைமாமல ருந்திக்
குளிரும்புனல் பாயுங்குளிர் சாரற்கொடுங் குன்றம்
கிளர்கங்கையொ டிளவெண்மதி கெழுவுஞ்சடை தன்மேல்
வளர்கொன்றையும் மதமத்தமும் வைத்தான்வள நகரே.

பருமாமத கரியோடரி யிழியும்விரி சாரல்
குருமாமணி பொன்னோடிழி யருவிக்கொடுங் குன்றம்
பொருமாஎயில் வரைவிற்றரு கணையிற்பொடி செய்த
பெருமானவன் உமையாளொடு மேவும்பெரு நகரே.

மேகத்திடி குரல்வந்தெழ வெருவிவ்வரை யிழியும்
கூகைக்குலம் ஓடித்திரி சாரற்கொடுங் குன்றம்
நாகத்தொடும் இளவெண்பிறை சூடிந்நல மங்கை
பாகத்தவன் இமையோர்தொழ மேவும்பழ நகரே.

கைம்மாமத கரியின்னினம் இடியின்குர லதிரக்
கொய்ம்மாமலர்ச் சோலைபுக மண்டுங்கொடுங் குன்றம்
அம்மானென உள்கித்தொழு வார்கட்கருள் செய்யும்
பெம்மானவன் இமையோர்தொழ மேவும்பெரு நகரே.

மரவத்தொடு மணமாதவி மௌவல்லது விண்ட
குரவத்தொடு விரவும்பொழில் சூழ்தண்கொடுங் குன்றம்
அரவத்தொடு மிளவெண்பிறை விரவும்மலர்க் கொன்றை
நிரவச்சடை முடிமேலுடன் வைத்தான்நெடு நகரே.

முட்டாமுது கரியின்னினம் முதுவேய்களை முனிந்து
குட்டாச்சுனை யவைமண்டிநின் றாடுங்கொடுங் குன்றம்
ஒட்டாவரக் கன்றன்முடி ஒருபஃதவை யுடனே
பிட்டானவன் உமையாளொடு மேவும்பெரு நகரே.

அறையும்மரி குரலோசையை அஞ்சியடும் ஆனை
குறையும்மன மாகிம்முழை வைகுங்கொடுங் குன்றம்
மறையும்மவை யுடையானென நெடியானென இவர்கள்
இறையும்மறி வொண்ணாதவன் மேயவ்வெழில் நகரே.

மத்தக்களி றாளிவ்வர வஞ்சிம்மலை தன்னைக்
குத்திப்பெரு முழைதன்னிடை வைகுங்கொடுங் குன்றம்
புத்தரொடு பொல்லாமனச் சமணர்புறங் கூறப்
பத்தர்க்கருள் செய்தானவன் மேயபழ நகரே.

கூனற்பிறை சடைமேல்மிக வுடையான்கொடுங் குன்றைக்
கானற்கழு மலமாநகர்த் தலைவன்நல கவுணி
ஞானத்துயர் சம்பந்தன நலங்கொள்தமிழ் வல்லார்
ஊனத்தொடு துயர்தீர்ந்துல கேத்தும்மெழி லோரே.

இத்தலம் பாண்டிநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் — கொடுங்குன்றேசுவரர்; கொடுங்குன்றீசர் என்றும் பாடம். தேவியார் — அமுதவல்லியம்மை; குயிலமுதநாயகி என்றும் பாடம்.

1.15 திருநெய்த்தானம் — பண்: நட்டபாடை

மையாடிய கண்டன்மலை மகள்பாகம துடையான்
கையாடிய கேடில்கரி யுரிமூடிய வொருவன்
செய்யாடிய குவளைம்மலர் நயனத்தவ ளோடும்
நெய்யாடிய பெருமானிடம் நெய்த்தானமெ னீரே.

பறையும்பழி பாவம்படு துயரம்பல தீரும்
பிறையும்புனல் அரவும்படு சடையெம்பெருமா னூர்
அறையும்புனல் வருகாவிரி அலைசேர்வட கரைமேல்
நிறையும்புனை மடவார்பயில் நெய்த்தானமெ னீரே.

பேயாயின பாடப்பெரு நடமாடிய பெருமான்
வேயாயின தோளிக்கொரு பாகம்மிக வுடையான்
தாயாகிய வுலகங்களை நிலைபேறுசெய் தலைவன்
நேயாடிய பெருமானிடம் நெய்த்தானமெ னீரே.

சுடுநீறணி யண்ணல்சுடர் சூலம்மனல் ஏந்தி
நடுநள்ளிருள் நடமாடிய நம்பன்னுறை யிடமாம்
கடுவாளிள அரவாடுமிழ் கடல்நஞ்சம துண்டான்
நெடுவாளைகள் குதிகொள்ளுயர் நெய்த்தானமெ னீரே.

நுகராரமொ டேலம்மணி செம்பொன்னுரை யுந்திப்
பகராவரு புனற்காவிரி பரவிப்பணிந் தேத்தும்
நிகரான்மண லிடுதன்கரை நிகழ்வாயநெய்த் தான
நகரானடி யேத்தந்நமை நடலையடை யாவே.

விடையார்கொடி யுடையவ்வணல் வீந்தார்வெளை யெலும்பும்
உடையார்நறு மாலைச்சடை யுடையாரவர் மேய
புடையேபுனல் பாயும்வயல் பொழில்சூழ்தணெய்த் தானம்
அடையாதவ ரென்றும்அம ருலகம்மடை யாரே.

நிழலார்வயல் கமழ்சோலைகள் நிறைகின்றநெய்த் தானத்
தழலானவன் அனலங்கையி லேந்தியழ காய
கழலானடி நாளுங்கழல் லாதேவிட லின்றித்
தொழலாரவர் நாளுந்துய ரின்றித்தொழு வாரே.

அறையார்கட லிலங்கைக்கிறை யணிசேர்கயி லாயம்
இறையாரமுன் எடுத்தான்இரு பதுதோளிற ஊன்றி
நிறையார்புனல் நெய்த்தானன்நன் நிகழ்சேவடி பரவக்
கறையார்கதிர் வாளீந்தவர் கழலேத்துதல் கதியே.

கோலம்முடி நெடுமாலொடு கொய்தாமரை யானும்
சீலம்மறி வரிதாயொளி திகழ்வாயநெய்த் தானம்
காலம்பெற மலர்நீரவை தூவித்தொழு தேத்தும்
ஞாலம்புகழ் அடியாருடல் உறுநோய்நலி யாவே.

மத்தம்மலி சித்தத்திறை மதியில்லவர் சமணர்
புத்தரவர் சொன்னம்மொழி பொருளாநினை யேன்மின்
நித்தம்பயில் நிமலன்னுறை நெய்த்தானம தேத்தும்
சித்தம்முடை யடியாருடல் செறுநோயடை யாவே.

தலம்மல்கிய புனற்காழியுள் தமிழ்ஞானசம் பந்தன்
நிலம்மல்கிய புகழான்மிகு நெய்த்தானனை நிகரில்
பலம்மல்கிய பாடல்லிவை பத்தும்மிக வல்லார்
சிலமல்கிய செல்வன்னடி சேர்வர்சிவ கதியே.

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் — நெய்யாடியப்பர். தேவியார் — வாலாம்பிகையம்மை.

Source Colophon

Tamil source text from Project Madurai PM0150: campantar tEvAram 1 part I (verses 1–721). Etext preparation in romanized/transliteration format by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, Germany. Converted to Tamil script (TSCII, later Unicode) by Mani Manivannan. Proof-reading by P.K. Ilango. PDF and web version by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. © Project Madurai 1999–2004.

Project Madurai is an open, voluntary, worldwide initiative devoted to the preparation of electronic texts of Tamil literary works and their free distribution on the Internet. The source text is freely distributable with the header page intact.

Former Public Unit 2: Tevaram — First Tirumurai, Part 2

Former public filename: Tevaram — First Tirumurai Part 2.md.

Former description: Patikams 1.67–1.90 of the Tevaram First Tirumurai — Sambandar's hymns to Shiva at twenty-four sacred shrines across Chola, Tondai, Pandya, and Nadu Nadu. The Tevaram is the most sacred text of Shaiva Siddhanta. First free English translation of these patikams.

Hymns of Thirugnanasambandar

The Tevaram (தேவாரம்) is the most sacred text of Shaiva Siddhanta — one of the oldest surviving Hindu philosophical traditions, with over two hundred million adherents. Composed in the seventh century CE by the three Nayanar poet-saints Thirugnanasambandar, Thirunavukkarasar (Appar), and Sundarar, the Tevaram comprises the first seven volumes of the Panniru Tirumurai, the canonical twelve-volume collection of Tamil Shaiva devotional poetry.

Thirugnanasambandar (திருஞானசம்பந்தர்), the child-saint of Sirkali, is said to have begun composing these hymns at the age of three, when Shiva and Parvati appeared to him at the temple tank and fed him divine milk. His hymns are organized into patikams — groups of ten or eleven verses, each composed for a specific temple and set to a specific pann (musical mode). The First Tirumurai contains sixty-six of Sambandar's patikams; this volume presents patikams 1.67 onward, continuing the First Tirumurai from where Part 1 left off.

Of the Tevaram's 796 patikams, fewer than ninety have ever been translated into English in any freely available form. This translation presents patikams from the second half of the First Tirumurai, translated directly from the Classical Tamil source text.

Good Works Translation from Classical Tamil. Source text from Project Madurai (PM0151), prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, with proof-reading by P.K. Ilango and web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram.

1.67 — Tiruppallanam (திருப்பழனம்)

Pann: Takkessi (தக்கேசி). Temple: Tiruppallanam, Chola country. The temple stands near the Kaveri river, and Sambandar's verses evoke the river, the laden fruit-trees, and the ceaseless festival music of this sacred town. The refrain throughout is "He is the Lord of the city of Pallanam" (பழனநகராரே).

He chants the Vedas, wears the white sacred thread, rides the white bull —
radiant, surrounded by his spirit-host, wearing the flayed hide of the tiger.
As devotees stand and call to him:
"O Lord! O Naked One! O Trustworthy One!" —
and worship his feet,
He destroys their sins.
He is the Lord of the city of Pallanam.

He has the eye above his eyes, the crescent moon upon his matted locks.
When Yama came, blood streaming from his wounds like a river,
my Father, the Great Lord, without a thought,
kicked him from behind and destroyed him.
Together with the daughter of the Himalayas,
in the fragrant groves where music-laden bees hum —
He is the Lord of the city of Pallanam.

The crescent moon and the sacred waters are lodged in his matted locks.
His chosen home is the cremation ground
where ghosts with drum-wide eyes make their dwelling —
the Lord and head of all the world's people.
Devotees take up the resounding flowers and praise him,
dancing and singing,
where drums and conches and offerings never cease —
He is the Lord of the city of Pallanam.

In the cremation ground where the owls with their lofty beaks cry and shriek,
where his spirit-host sings and dances in the night,
who receives the honey offered in the beautiful skull of Brahma —
the Great Lord who rules over us,
the Supreme, the Blessed One, the Highest God —
He is the Lord of the city of Pallanam.

Who burned the three great fortresses with his noble fierce bow —
the Lord whose banner bears the deadly bull.
Where the lovely peacocks and cuckoos gather,
where the Kaveri flows as wide as the sea,
where ripe fragrant mangoes leap and knock against each other,
where jackfruit is carried in by the waves —
He is the Lord of the city of Pallanam.

Where the flute's voice, the conch's call, and the festival's sound never cease —
who brought the city walls to ash, praised by devotees who bear the skull-bowl.
Where coconut trees hang heavy with fruit,
where plantain grows, where betel-nut palms shed their blossoms —
He is the Lord of the city of Pallanam.

He speaks no untruth, and those who praise him
in the proper measure glorify his sacred form —
red of body, with the darkened throat,
his broad chest adorned with the white sacred thread.
Whose hands move in the dance,
in whose water-laden matted locks the crescent moon rests,
who wears with him the gently swaying serpent —
He is the Lord of the city of Pallanam.

The one whose powerful shoulders bore the cloud-touching mountain —
Ravana, who raised it up in his arrogance —
who pressed down his ten heads and twenty arms
until they were crushed.
The trustworthy one who smears himself with the ash of the burning ground,
surrounded by fields of fresh and fragrant lotus blossoms —
He is the Lord of the city of Pallanam.

With the fragrant garland of cassia and its honeybees
wreathed in his brown-red matted locks —
the skies themselves could not be measured
when Vishnu strode the three worlds below,
and Brahma on his long lotus could not find him:
the one whose broad chest is adorned with earth-like sacred ash —
He is the Lord of the city of Pallanam.

Those who run off without washing the bowl and eat their mixed gruel —
no one praises the petty words they speak.
But here, the bees drink deep of the honey
from the lotus blossoms in abundance,
making the ancient glorious music of the bee-sitar —
He is the Lord of the city of Pallanam.

In Venupuram, where bamboo-pearls tower high and fragrance spreads abroad,
Gnanasambanthan — great in the saving power of the tongue —
upon the Great Lord of Pallanam, sweet in all that is spoken of him,
these ten garland-verses bright at the gate:
those who master them shall be truly blessed.

Temple: Tiruppallanam (திருப்பழனம்), Chola country. Lord: Apatsagayar (ஆபத்சகாயர், "the Aid in Adversity"). Lady: Periya Nayakiyammai (பெரியநாயகியம்மை).

1.68 — Tirukailasam (திருக்கயிலாயம்)

Pann: Takkessi (தக்கேசி). Temple: Mount Kailash (திருக்கயிலாயம்), Shiva's Himalayan abode. This patikam evokes Kailash as a landscape of cold heights, dark serpents, and wild creatures — and weaves through it the myths of the Lingodbhava (Shiva as the infinite column of fire) and Ravana crushed beneath the mountain. One verse is lost. Refrain: "He is the one of Mount Kailash" (கயிலைமலையாரே).

His form is covered in sacred ash, he wears the tiger skin,
the twisted sacred thread gleams upon his chest,
adorned with fragrant cassia mingled with ash,
his throat marked with the darkened stain.
On the slopes where the thunderous roar sets the tigers to flight —
who has the swift bull upon his banner:
He is the one of Mount Kailash.

He of the twisted matted locks, gentle to his devotees —
the God's Great Lord who joyfully holds
the lady of parrot-sweet speech visible within his form.
On whose mountain the great serpent swallows the mighty elephant
as the darkness deepens and grows thick —
with darkened throat and red-bright body:
He is the one of Mount Kailash.

Who wrapped himself in an elephant's hide, making the lady tremble,
upon whose crown the moon and the sacred river rest —
the God of gods, thought upon by those who seek his sacred feet,
who bears the trident, where the grey-tusked one makes his home,
surrounded by groves and gardens and cold rocky pools:
He is the one of Mount Kailash.

Who swallowed the poison from the ocean surrounded by the three waters,
the Primal One — whose sacred forehead eye reddened
when Manmatha's beautiful form was burned to ash.
On the mountain where the tiger, burning with rage,
seeks its prey upon the long high rocky ledges:
He is the one of Mount Kailash.

He who takes one form and many forms — the singular one
whose sacred feet the worthy seek to reach.
Those who think rightly and who merit seeking him, gathering together,
run along the path of the dark cool slopes in the night's confusion,
while young elephant calves and the she-elephants
come to rest at the mountain's foot:
He is the one of Mount Kailash.

Whose crown blazes with pollen-laden cassia,
who holds the embracing Lady as half of his sacred form —
the holy one among the ancient world of cold and snow,
who dwells with the sages, who bestowed the four foundations of righteousness,
with the dangling earring, and the fullness of the Vedas:
He is the one of Mount Kailash.

[Verse 7 of this patikam is lost — the source records: "The 7th verse of this patikam has been lost."]

Who strung the bow and sent a blazing bright arrow to burn the three cities —
who placed his finger to bring down Ravana's mighty shoulders and ten crowns —
who welcomed the weapons he offered and took him as a devotee,
who angrily kicked with his sacred foot when Yama came approaching:
He is the one of Mount Kailash.

Who wanders seeking alms in this world, wearing
the gleaming jeweled serpent as a splendid necklace —
when the two who praised him — Vishnu and Brahma —
ran everywhere seeking him but could not contain him,
he blazed forth as a towering column of fire beyond all seeing:
He is the one of Mount Kailash.

The harsh-tongued Jains who proclaim their worthless prizes,
the deceitful Buddhists —
he does not receive the contentious words they speak,
but is precious to those who praise him.
Who wanders here with one bull, seeking alms,
while those who mock him drift away dishonored —
he is as you conceive him in your heart:
He is the one of Mount Kailash.

Sambanthan of Kazhi, famous, surrounded by the war-roiling sea —
upon the Lord of Kailash where the dark clouds make their home on the slopes —
these garlands of true words, imperfectly spoken as they are:
for those devotees who recite them,
no illness shall come upon them,
and they shall dwell with hearts fixed in the world of the celestials.

Temple: Mount Kailash (திருக்கயிலாயம்). Lord: Kailasanatha (கயிலாயநாதர்). Lady: Parvatiammai (பார்வதியம்மை).

1.69 — Tiru Annamalai (திருஆண்ணாமலை)

Pann: Takkessi (தக்கேசி). Temple: Tiru Annamalai — Arunachala, the sacred fire-mountain at Tiruvannamalai. Among Shiva's five element-temples (pancha bhuta stalas), Arunachala is fire. The mountain itself is revered as Shiva. Sambandar's verses weave together the wild mountain landscape — herds of elephant, tribal women on watchtower platforms, bamboo shedding pearls of moisture — with the great Shaiva myths: the Lingodbhava and Ravana beneath the mountain. Refrain: "He is the one of Annamalai" (அண்ணாமலையாரே).

Devotees take up flower-laden blossoms and worship him, praising him;
even the celestials praise him.
When he burned the three unconquerable cities
he showed grace to the three.
Where the pure great rain falls and thunders and the cattle herds take fright,
where the does of the forest come to rest upon the mountain slopes:
He is the one of Annamalai.

The God's Great Lord who wears the crescent that splits the clouds —
holding the poison in his throat seems like a virtue, too.
Where the hunter women who speak fierce words
climb the watchtower platforms,
and the parrots of sweet speech call out "Is it you?":
He is the one of Annamalai.

The Great Lord who stands as the fullness of knowledge —
that he removes the fullness of suffering from his good devotees
also seems like a true virtue.
Where boar-herds and packs of deer and bears descend in the night,
where herds of elephants come to rest upon the slopes:
He is the one of Annamalai.

Who has Uma of the adorned waist as his half —
the God's Great Lord who rules the celestials —
whose matted locks flower and flourish, who rides one bull,
who struck the unyielding fortresses.
Where the great-trunked elephant in rut, not finding the she-elephant who slipped away,
wanders calling for her and then sleeps upon the slopes:
He is the one of Annamalai.

Who shines in his form, who has Uma as his half —
the God's Great Lord who rules the celestials —
who once bent his battle-bow, set it as a rest,
and caused red fire to rise from it.
Where great gems and pearls, gathered by mountain-tribe farmers in season,
flow down the slopes alongside cascades of waterfalls:
He is the one of Annamalai.

Praised by his devotees for countless ages —
the God's Great Lord of the celestials —
the immaculate one's temple, where those who think of him and worship
have their sins destroyed.
Where the cowherd, not finding the lowing buffalo that has strayed,
plays his flute while walking,
and all the cattle come together upon the slopes:
He is the one of Annamalai.

The temple of the Supreme who destroys
the long-bound sins and the accumulated karma
of those devoted ones who stay and worship.
Where the ancient sound of drums rises first from the old rock-peaks,
where the crescent moon of dusk comes to rest upon the slopes:
He is the one of Annamalai.

Ravana, forgetting his place, thinking of his strength,
lifted the mountain in his arrogance —
who crushed his shoulders down until they broke,
and then gave him grace in full.
When the gods implored him "Show your power and show your grace!" —
he showed forth righteousness and gave grace:
He is the one of Annamalai.

Neither Vishnu nor Brahma could seek and find the God's Great Lord —
but the bamboo, bursting and brimming, drops many pearls,
and the mountain-tribe women gather together,
dancing and singing, saying "Come, take them!" —
measuring out the pearl-laden slopes:
He is the one of Annamalai.

Do not heed the words of those Jains
who pluck their own hair and stand there eating —
they are fools. Instead, cherish him and worship.
The permanently abiding temple of him who has as his half
Uma of the round-breasted form —
where throngs of multi-storied bees come together to rest upon the slopes:
He is the one of Annamalai.

Upon the one of Annamalai, where serpents move on the slopes in the night —
Gnanasambanthan of Kazhi, praised by the good:
these ten songs, abounding in words —
all those who master them
shall live permanently, worshipped by the celestials.

Temple: Tiru Annamalai (திருஆண்ணாமலை) — Arunachala, Tiruvannamalai. The fire-mountain, one of the five pancha bhuta stalas: Shiva as agni (fire). No lord or lady epithets are given in the source for this temple.

1.70 — Tiru Ingkoymalai (திரு ஈங்கோய்மலை)

Pann: Takkesi (தக்கேசி). Temple: Tiru Ingkoymalai, the Sacred Ingkoy Mountain. A forest shrine on a hillside where Shiva dances with fire through the night — where bears and lions roam the slopes, herds of boar descend to the valleys, and flowers and cardamom breathe their fragrance. The refrain throughout is "He is the Lord of Ingkoy Mountain" (ஈங்கோய்மலையாரே).

Wearing cool moon-touching matted locks, datura blossoms on his crown,
with the doe-eyed goddess of honey-sweet speech as his half —
the divine one dances with fire through the forest night
while all the worlds give praise.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, where herds of boar roam down the slopes.

Bearing the trident, taking the cremation ground as his night abode,
beautiful matted locks hanging low,
while flute, lute, and drum resound together —
the Supreme One dances for the milk-tongued Lady to behold.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, where cardamom and cinnamon breathe their fragrance.

He of the forehead eye, the dark-stained throat, the elephant-hide mantle —
crescent moon in his sky-touching locks, bull upon his banner —
the Great Lord who smears white ash on the chest where half is woman.
He rules us.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, where bears and lions roam the slopes.

With the mountain king's daughter of orderly tresses beside him,
crescent moon and river water and moonlight in his cool matted locks —
drum and flute and anklet all resounding,
the Lord dances with fire through the cremation ground.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, where captive bees hum among the flowering slopes.

Adorned with ash from the burning ground, bearing the forehead eye,
many fragrant blossoms settled in his cool hanging locks,
with the soft-fingered Lady as his half —
our Lord dances fire through the cremation ground.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, whose slopes breathe deep fragrance.

Ash-covered chest, konrai garlands and serpent, river in his locks —
with a single fierce arrow he burned the three cities of the demons.
Great Lord of the gods, riding the red-eyed mighty white bull,
with Uma at his side —
He is the Lord of Ingkoy Mountain.

The strange one who removes entangling karma and bestows grace,
blooming konrai and the moon on his matted crown,
carrying skull and fire,
while Brahma rests on his lotus —
he who rules me, with Uma —
He is the Lord of Ingkoy Mountain.

The glory-spreading king of Lanka, whose mountain-massive shoulders lifted Kailash —
when a single toe pressed down, his ten crowns were crushed,
and he cried in praise: "O Pure One!" —
compassion was shown.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, with Uma at his side.

Wearing the striped tiger's hide, inseparably beside the mountain king's daughter,
the one who loves to dance —
his form rose as limitless fire,
so that even Vishnu and Brahma could not fathom his height.
He is the Lord of Ingkoy Mountain, our Great Lord.

Heed not the quarrelsome Jains standing rigid in their robes,
nor the mindless monks who wander with skull-begging bowls,
concerned only with their bellies.
With Uma as his partner, he of the twisted matted locks,
Great Lord of the immortals —
He is the Lord of Ingkoy Mountain.

These ten songs for the Lord of Ingkoy Mountain —
surrounded by beautiful pools and groves —
from Sambandar of Sirkazhi, where festival sounds and unceasing drums never still:
those who master them shall shed all sorrow.

Temple: Tiru Ingkoymalai. No lord or lady name is given in the source for this temple.

1.71 — Tirunārāiyur-Chittīśvaram (திருநறையூர்ச்சித்தீச்சரம்)

Pann: Takkesi (தக்கேசி). Temple: Tirunārāiyūr-Chittīśvaram, the Citteśvara shrine at Nārāiyūr. A town of festival drums and chariot processions, honeybees and garden tanks. The refrain throughout is "He is the Lord of Chittishvaram" (சித்தீச்சரத்தாரே).

He of crescent-bearing locks, tiger hide, and wide-mouthed serpent —
the blue-throated skull-bearer, the skeletal lord —
when devotees sing Vedic melody in their homes
He rejoices there.
He is the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr, where captive bees fill the air with honey.

Swelling matted locks bearing water and fire,
while the ganas sing,
with his beloved Lady inseparable at his side, riding the single bull,
crowned with fragrant konrai, vanni, and datura —
He is the Lord of Chittishvaram, where red-legged swans and their mates rest at the cool ponds.

Crown of matted locks and sprouting white moon, ageless of body,
sacred thread smeared with ash, tiger-skin garment,
twisted locks hanging low —
He is the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr of banner-bearing mansions, where schools of carp leap in the fragrant ponds.

Rear-flowing locks hung with a grinning skull, bearing Brahma's head,
a lightning-bright form, a conch-earring shining in one ear,
golden konrai, ochna, punn'ai, and champak flowers —
He is the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr, wealthy shrine of the venerable ones.

The water-crowned, dark-throated one whose tongue brims with the Vedas —
as devotees and siddhas of earth-filling fame sing and dance,
festival drums and chariot music spread in all directions —
He is the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr of glorious, radiant beauty.

Long matted locks garlanded with konrai and fragrant blossoms,
a body of blazing golden fire and coral beauty —
beautiful mansions surround him,
and the shining tower touches the moon.
He is the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr.

Beautiful matted locks, crane's feather, lovely datura,
body like fire adorned with white ash, flowing loincloth —
snake and tiger skin draped together,
riding the bull with ankle bells resonating —
the Lord of Chittishvaram comes.

The king of Lanka surrounded by ocean shores,
who lifted Kailash with mountain-like shoulders —
when his crowns were crushed and with single mind he sang unceasing songs,
boundless grace was given.
He is the Lord of Chittishvaram in wealthy Nārāiyūr of wave-washed waters.

Vishnu and Brahma sought but could not find him,
yet he dwells in the minds of all who hold him in thought —
devotees, the Vedas, and all the celestials
bow their crowns and cry: "O Primal One, grant grace!"
He is the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr, where thick red paddy fields shine.

O wanderers! Heed not the standing-eating Jains
or the bowl-bearing monks in their long robes who know nothing.
Like milk the calf leaves upon the mother's breast, his grace overflows the skull —
go to Nārāiyūr and drink deep.
He is the Lord of Chittishvaram.

These songs of Sambandar of Sirkazhi, ringed by peacock-filled groves —
for the Lord of Chittishvaram in Nārāiyūr,
where cuckoos fill the mahavika vines and punn'ai blooms,
where fish-filled tanks shimmer —
those who master them shall have their sins destroyed.

Temple: Tirunārāiyūr-Chittīśvaram. No lord or lady name is given in the source for this temple.

1.72 — Tirukkudantai-Kārōṇam (திருக்குடந்தைக்காரோணம்)

Pann: Takkesi (தக்கேசி). Temple: Tirukkudantai-Kārōṇam, the Kārōṇam shrine at Kudantai (Kumbakonam), in the Chola country. A great city of mansion-lined streets, towers that touch the moon, the full-banked Kaveri river, and fragrant groves. Lord: Sōmanātar; Lady: Tēnārmoḻiyammāi, the honey-tongued one. The refrain throughout is "He is the Lord of Kārōṇam" (காரோணத்தாரே).

With the full-bosomed Lady as his half,
long matted locks bearing Ganga and the moon,
the single forehead eye, a sharp battle axe in his hand —
the beautiful youth of Kumbakonam, our Father of the dark throat —
He is the Lord of Kārōṇam.

As crowned kings and fawn-eyed ladies and all three worlds
spread praise and bow at his feet —
the Beautiful Youth of Kudantai's mansion-lined streets, bull-banner raised —
He is the Lord of Kārōṇam, amid fragrant groves full of peacocks.

With the mountain girl as his half, fire in his palm,
amid cluster-bearing coconut and cool banana trees —
he of the gold-adorned chest and sprouting white smile, ageless as the moon,
beloved of the arts-worded ladies —
He is the Lord of Kārōṇam in beautiful Kumbakonam.

Where flower-filled waters push their fragrance forward,
where pollen-thick groves encircle the beautiful precincts of cool Kumbakonam —
with the Lady as his half, going from home to home begging alms,
earrings hanging, dark-throated —
He is the Lord of Kārōṇam.

Flower-filled tanks of blooming lotus and red water lily,
brahmins of god-devoted minds praising his feet with glory,
calling cuckoos and dancing peacocks and sweet-worded parrots —
He is the Lord of Kārōṇam in beautiful Kudantai, ringed by garden-groves.

When Arjuna stood his ground, stringing his fierce fiery arrows
against the approach of old age and death's decree,
the Beautiful Youth of Kumbakonam saw his steadfast state and showed grace.
Those who worship him are healed of every afflicting disease —
Death cannot reach them —
He is the Lord of Kārōṇam.

Bearing a skull, wandering the worlds seeking alms,
wearing deer skin and tiger garment and elephant hide cloak,
with the honey-voiced Lady delightedly at his side —
the wealthy Lord who possesses the forest dance —
He is the Lord of Kārōṇam in shining Kumbakonam.

The proud demon-king of Lanka, mountain-massive of shoulder, lifted Kailash —
when a single toe pressed down, his ten crowns were crushed;
then, hearing his unceasing song of praise,
the Lord gave him a bright sword.
He is the Lord of Kārōṇam in cool Kudantai, encircled by the full-banked Kaveri.

Dark Vishnu and red-lotus-seated Brahma went off in all directions searching
but could not measure his form.
The difficult-to-know deity, the dark-throated, the death of Death —
He is the Lord of Kārōṇam in shining Kumbakonam.

Speak not with the shameless Jains who know no good,
nor with the hermit women who care nothing for purity and never cleanse their filth.
He who holds a serpent, he whose moon-touching mansions fill Kudantai's wide streets —
He is the Lord of Kārōṇam.

These ten garlands of beautiful words by Sambandar of Sirkazhi —
for the beautiful wealthy Lord of Kārōṇam amid dark dense groves:
those who recite them in the world
shall cut off the suffering of womb-born rebirth
and shed all sorrow.

Temple: Tirukkudantai-Kārōṇam, Chola country. Lord: Sōmanātar (சோமநாதர்). Lady: Tēnārmoḻiyammāi (தேனார்மொழியம்மை, "the honey-tongued one").

1.73 — Tirukkānūr (திருக்கானூர்)

Pann: Takkesi (தக்கேசி). Temple: Tirukkānūr, Chola country. Sambandar sings of Shiva as a divine thief — the beautiful mendicant who enters the devotee's home uninvited and steals her heart, her beauty, and her peace. Every refrain names Kānūr and closes with a different epithet. Lord: Semmēni Nāyakar (செம்மேனிநாயகர், "Lord of the Crimson Body"). Lady: Sivayōga Nāyaki (சிவயோகநாயகியம்மை).

Sky-filling radiance abiding on his crown, vanni and konrai,
honey-laden blossoms, Ganga and the crescent moon adorning him —
as the deer-eyed Lady looks on in delight, he dances at evening.
He is the forehead-eyed, bull-riding Lord who dwells in Kānūr.

Upon his long matted locks where the uncrossable flood is held,
a curved crescent moon, a serpent, and konrai blossoms beautifully set —
his gentle speech gives birth to joy; his sons grow in his likeness.
He is the Lord of fragrant ash who dwells in Kānūr, where glory-lilies bloom.

Wearing red konrai blossoms overflowing with honey and wing-bright bees,
singing the Vedas and dancing, riding the great bull —
the Lord came and entered my house and stole my beauty and my virtue.
He is the crescent-locked Lord who dwells in Kānūr, among the dark-leaved groves.

Wearing the sky-filling moon as a circlet, a garland of white,
adorned with bone beads and tortoise shell, his lush matted locks hanging low —
uninvited he came and entered my house and made me sick with longing.
He is the Great Lord of the gods who dwells in Kānūr, among the eye-pleasing groves.

Wearing konrai garlands as a chaplet and the cool moon on his crown,
he came as a wandering mendicant with song and dance of surpassing glory,
begging alms from town to town — and set a burning sickness in my heart.
He is the dark-throated Lord who dwells in Kānūr, among the rain-dark groves.

With dry white bones, ash, and the sacred thread covering his chest,
he came as if humble, crying "Alms!" and entered my very house —
and that thief stole the clarity and modesty right out of my heart!
He is the Lord of the bright white crescent who dwells in Kānūr, where joyful bees make lute-music in the nectar-flowers.

The ageless one with the sprouting white crescent, smiling,
came adorned with flower-laden konrai, speaking many sweet deceits —
as if about to leave, he made me swoon and entered my heart, he of the twisted thread.
He is the God of gods who dwells in Kānūr, among the divine groves.

Singing the beauty of Tamil, playing the veena's rhythm,
with fine drums and mōntai and abundant song never ceasing —
he gave a kumizha-flower complexion and took in return my beautiful form.
He is the coral-hued Lord who dwells in Kānūr, among the fragrant groves.

He whom neither Brahma nor Vishnu, beginning nor end, can fathom —
he abides in thought and on the tongue and on the crown of the head.
He came and entered my heart and dances there morning and evening.
He is my Father, the Great Lord, who dwells in Kānūr of abundant fragrance.

Adorned with tortoise and serpent, boar's white tusk and bone-bead garland —
a thief disguised as an innocent, he set a burning sickness in my heart.
Even four-faced Brahma of the Vedas and the Lord of the serpent-couch praise him —
He is the venerable Lord, the Prosperous One who dwells in Kānūr.

For the Lord who dances in the demon-haunted night, who dwells in Kānūr —
these ten faultless songs by Gnana Sambandar:
those who sing them and worship, standing in praise with weeping and laughter,
making devotion through every hour — they shall cut off all sorrow.

Temple: Tirukkānūr, Chola country. Lord: Semmēni Nāyakar (செம்மேனிநாயகர், "Lord of the Crimson Body"). Lady: Sivayōga Nāyaki (சிவயோகநாயகியம்மை).

1.74 — Tiruppuṟavam (திருப்புறவம்)

Pann: Takkesi (தக்கேசி). Temple: Tiruppuṟavam — another name for Sirkali (சீகாழி), Sambandar's own birthplace. The refrain throughout is "He dwells with Uma" (உமையோடிருந்தானே). Every verse ends with the celestials praising him as he sits with his beloved.

With konrai garlands buzzing with nectar-drunk bees,
his gaze burned to ash the body of the makara-bannered god of desire.
The righteous Lord who made his town at Puṟavam, who burned the three fortress-cities —
as the celestials praise him, he dwells with Uma.

The mighty one in a tiger-skin garment, a hooded serpent
wound as a flower-bright belt over his dress — the Strange One
who flayed the fierce trumpeting elephant alive with his nails, making Puṟavam his abode —
night and day the celestials praise him; he dwells with Uma.

His bound bhūtas singing, ankle-bells ringing at his feet,
the fragrant-haired Lady looking on — he dances fire in the cremation ground.
Our Great Lord, making his home at beautiful Puṟavam ringed by the cool sea —
as the celestials praise him, he dwells with Uma.

Sweet to those who meditate on him, who daily scatter dew-fresh flowers —
he who possesses the single bellowing bull,
Ganga, moon, and fragrant konrai adorning the crown of his flowing locks,
making Puṟavam by the sea his abode — he who owns me as his own:
as the celestials praise him, he dwells with Uma.

Red-eyed serpent, grinning white skull, and sprouting white crescent moon
resting in his matted locks — the bull-rider, wearing the hanging loincloth.
Making beautiful Puṟavam his home, ringed by the swelling sea —
praised everywhere by the celestials, he dwells with Uma.

Tangled locks hanging low, the boar's tusk gleaming,
he wanders from house to house where swan-gaited women dwell, seeking alms —
he who owns me, making beautiful Puṟavam his home among the punnai groves:
as the celestials praise him, he dwells with Uma.

He drank the poison none could swallow, and in that single act of friendship
gave the gods their nectar to shine in heaven — the noble Lord of the bull-banner.
Making Puṟavam his home, where winged bees hum melodies in the flower-groves —
as the countless celestials praise him, he dwells with Uma.

When the sky trembled as he uprooted broad Kailash whole,
the Great Lord pressed down just a little — and the lifter's strong shoulders,
body, and crowns were crushed; then, when his wounds cried out, the Lord showed grace.
The eight-armed one, making Puṟavam his abode — as celestials praise him, he dwells with Uma.

His form is beyond the measure of tall Vishnu and lotus-throned Brahma who sought but could not see him.
His sacred chest rises like a coral mountain, adorned with ash —
making sea-ringed Puṟavam his abode, where thunder-drums resound:
as the celestials praise him, he dwells with Uma.

Leave aside the words of the Jains with their peacock-feather fans
and the witless petty monks!
He whose form is like fire and beautiful heaven and a great host assembled —
making sea-ringed Puṟavam his home, fittingly praised by the celestials, he dwells with Uma.

For the Pure One who dwells with lightning-waisted Uma
at prosperous Puṟavam of gold-bright mansions —
this Tamil garland by the Tamil-skilled Sambandar, composed in devotion:
those who sing and dance it for many days shall never be parted from paradise.

Temple: Tiruppuṟavam — another name for Sirkali (சீகாழி), Sambandar's birthplace.

1.75 — Tiruvengkuru (திருவெங்குரு)

Pann: Kurinji (குறிஞ்சி) — a new pann, distinct from the Takkesi of the preceding patikams. Temple: Tiruvengkuru — yet another name for Sirkali (சீகாழி). The verses are in an extended metre, giving each verse a broader, slower architecture than the standard four-line patikam verse. The refrain throughout is "He delights to dwell in Vengkuru" (வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந்தாரே).

When fierce Death bore down in rage upon the young devotee
who worshipped his feet each morning with fine flowers, hands clasped in praise —
hearing his cry, our Great Lord, Uma's beloved, kicked Death dead before his eyes.
Where evening tides cast conch and coral upon the shore and groves surround all —
He delights to dwell in Vengkuru.

With Woman as his half, crescent and serpent adorning his red matted locks,
singing melody and dancing, our Supreme Lord gathers alms —
where clouds cover the earth, climb the vault of heaven, draw up the tumbling sea,
then rise higher still and descend — his temple towers to the sky.
He delights to dwell in Vengkuru.

Taking a form beyond all measure, he appeared as a fierce hunter
and opposed Arjuna while the Lady watched — then, loving him, granted grace.
Where bees hum in balanced melody amid rows of blossoms,
pollen swarming, nectar splitting and falling through the overflowing groves —
He delights to dwell in Vengkuru.

Adorning his matted locks with bee-bright konrai, vanni, datura,
bael and calotropis in abundance — the bull-rider,
his bhūtas playing kodukotti and pot-drum and deep drums together,
singing radiant melodies and chanting the Veda —
with rushing Ganga on his locks and the white crescent moon, with Uma:
He delights to dwell in Vengkuru.

Ash smeared on his body, drum in hand, beggar's pouch at his side,
he comes to every doorstep seeking alms, captivating the hearts of all who see him.
Bearing his weapon, with carp-eyed Uma dwelling as his half, showing grace —
surrounded by his bull and ghostly host, he goes forth.
He delights to dwell in Vengkuru.

Where the shore-beating sea dashes its waves and flings ashore
conch and oyster in the night, and lustrous pearls rest in the sand,
their radiance driving darkness from all directions —
where brahmins praising the ancient Vedas pour their fire-offerings,
and fragrant incense smoke rises to veil the sky:
He delights to dwell in Vengkuru.

When a maddened elephant charged, terrifying vine-waisted Uma,
he seized it swiftly and flayed it, removing all her fear.
Seated beneath the great sacred banyan, teaching good dharma in wisdom —
when the sugarcane-bow wielder came to afflict him,
one gaze from his eye burned Kama to dust.
He delights to dwell in Vengkuru.

When the graceless demon lifted Kailash, a single toe pressed down —
his many heads and crowns and shoulders all were crushed;
then the Lord gave him a shining sword.
Kong and serunti, bael and datura and konrai sport in his red matted locks —
his temple fragrant with golden vengai blossoms:
He delights to dwell in Vengkuru.

To see our Lord of the river-bearing locks,
Vishnu and Brahma set out to measure him —
one plunging into the earth, one soaring through the sky —
yet both gave up, their journey without end.
His beautiful body shines with white ash, the forehead eye gleams,
the celestials worship him with folded hands —
the Strange One who delights to claim us as his own:
He delights to dwell in Vengkuru.

Leave aside the false words of the naked Jains, Buddhists, and ascetics!
For the petal-throned Lady's sake he destroyed fierce Daksha's boundless sacrifice.
Hunting dogs surround him in the forest, terrifying all who see him —
the Strange One who delights to wear the hunter's guise, whistling fiercely:
He delights to dwell in Vengkuru.

For the Great Lord who delights in the heavenly tower, who dwells in Vengkuru —
these ten true and good words composed by Sambandar, learned in scripture:
those who sing and dance them in melodious devotion
shall ascend the celestials' chariot when it comes for them
and sit in glory, ruling the wide world.

Temple: Tiruvengkuru — another name for Sirkali (சீகாழி), Sambandar's birthplace.

1.76 — Tiru Ilampaiyankoṭṭūr (திரு இலம்பையங்கோட்டூர்)

Pann: Kurinji (குறிஞ்சி). Temple: Ilampaiyankoṭṭūr, Tondainadu (Tondai country). Lord: Chandrasekharar (சந்திரசேகரர், "Moon-Crested Lord"). Lady: Kodendumulaiyammai (கோடேந்துமுலையம்மை). Extended metre — the verses are longer and slower than the standard patikam form, each unfolding through eight half-lines. The speaker is the nāyikā — the feminine devotional voice — and the constant refrain is that Shiva "steals my beauty": he takes the devotee's composure, peace, and charm simply by abiding at this forest shrine.

He of mountains — Paruppatam, Turutti, Marperu,
the stainless and glorious Maraikkadu, and Neyttanam —
the steadfast one who makes my words his own,
the Pure One adorned with ash who joyfully mounts the bull —
where antlered stags with their gentle does sleep in pairs,
and peahens clasp their mates as flocks of peacocks dance
in the leafy green groves of Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He of the sacred laburnum garlands who dwells at Ninriyur,
the chief of the gods, of Tirukkazhippalai —
the stainless one who makes my words his own,
the Pure One adorned with ash who joyfully mounts the bull —
where dark flowers bloom fragrant in the pools
and tall blue water-lilies drift past the moon-faces
of radiant young maidens at the great cool ponds of Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He is the boy and the ancient, he is Pasupati himself,
who once kicked fierce Death and showed grace to his devotees —
he who is Death — making my words his own,
the god who holds blazing fire in his hand —
where bees make music at the great blue-flowered pools
and water-lilies burst their pollen high
in the cardamom-scented groves of Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He who dwells in the hearts and crowns of those who hold him,
the lord of Kanchi Ekambaranathar, the lord of Otriyur and Annamalai —
the eloquent one who makes my words his own,
the spotless one who bore the flood upon his spreading locks —
where the hooves of leaping stags make the mountains resound
and rich creepers rise everywhere heavy with wood-apple
in the groves where the young crescent moon crawls at Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He who is honey and nectar and God himself,
who is fire and water and wind — and if you look, the very sky —
making my words his own,
the youth who wanders with a striped serpent tied at his waist —
where forest deer flee in terror as dark-fingered monkeys
tumble with their mates on the stone-hard slopes,
at Ilampaiyankoṭṭūr where boars and deer roam,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He who bestows grace on devotees who hold him in their hearts
and takes no food but alms, who has no other wealth —
making my words his own,
the master who bears the young moon in his hanging locks —
where waterfalls across the uplands scatter pearls
and wash up gold and gems in heaps on every shore,
at Ilampaiyankoṭṭūr where all the flocks come to rest,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He who is in water, in fire, in the sky,
who is in the minds of those who think of him, whom they praise eternally,
who is in every town — making my words his own,
the unique one who joyfully rides the single white bull —
where the people of the earth never cease their singing and dancing
and bees humming their scales sing with delicate wings
in the beautiful green groves of Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He who crushed the mighty hands of Lanka's king,
set amid waves rising from the rooted deep sea —
he who fills the world — making my words his own,
the lord who wanders adorned with a serpent on his body —
where fine people and wandering bees come near
and elephants roam in the abundant lush groves
of beautiful Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

He whom the cloud-bearer and the four-faced one
could not measure, seeking his feet below and his crown above —
he who is the inner rain — making my words his own,
the unique one who holds bright fire in his palm —
where bamboo groves release their drops like abundant rain
and jewel-scaled pythons roam
in the groves where young clouds crawl at Ilampaiyankoṭṭūr,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

Let the wandering Jains in their body-rubbing rags
and the ghosts of the Buddhists say what they will —
the great wealthy one — making my words his own,
the Great Lord of those who wander gathering offered alms —
where fine golden jasmine and kino-tree blossoms stand
and joyful bees with swarms of honey-insects hum
at Ilampaiyankoṭṭūr abounding in dark spring-pools,
which he cherishes as his seat: it is his nature to steal my beauty.

By the thundering waves of the abundant, roaring sea,
by the shore-groves and salt-flats of the city called Kazhumala —
city where the Enduring One resides —
Gnana Sambandar, master of the four Vedas, sweet companion of good Tamil,
sang of our Father's prosperous city Ilampaiyankoṭṭūr:
those who master these ten verses with their music
shall see their fierce sorrows destroyed, and with the celestials
shall attain liberation — in this very birth, liberation comes easily.

This shrine is in Tondainadu. The Lord's name is Chandrasekharar. The Lady's name is Kodendumulaiyammai.

1.77 Tiru Achirupakkam (திருஅச்சிறுபாக்கம்) — Pann: Kurinji

Like twin streams of gold his twisted matted locks swirl,
their hue resembling coral of the warring sea and the colour of flame;
with shoulders broad as twin hills,
he wears the gathered white thread and rich ash;
the lady with a waist fine as twin lightning-flashes,
the tender-natured one, he cherishes as his very half —
our Father who on that day became two forms as one:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.1)

Sweeter than honey, wearing ash white as milk,
like sweet sugarcane — to those who clasp his sacred feet
he gives joys that make the flesh melt with longing;
he who dwells at the crown of all, who abides in no lesser place,
transcending heaven while the earth bows in worship,
possessing a form that stands radiant to behold —
our Father who draped himself in the elephant's skin:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.2)

Like a great mountain dark as monsoon-night,
he took the hide of the elephant and rushed upon the lady;
bearing the daughter of the waters in his rising matted locks,
the Pure One adorns himself with ash and joyfully rides the bull;
the Great Gracious One who does not enter birth,
without disease, without destruction, while hosts of ghouls surround him —
our Father who dances in the deep darkness of evening:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.3)

They say he wears a garland of dark blossoms upon his breast,
they say he is united with her, the daughter of the mountain;
the crescent moon red as a flower and the waters that adorn like a wing
he bears upon his crown — and he dwells above our own crowns;
as devotees praise but one of his blossoming feet,
both Tamil words and Sanskrit words seek the shade of those feet —
our Father who adorns himself with beautiful laburnum:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.4)

They say he wears the heaven-wandering moon as his crown,
they say within his spreading locks is the flood of the river,
they say he sang the Vedas that move through every melody,
they say he knows nothing but manifold praise, being without blame —
the celestials who cannot reckon his fullness
praise him daily with serpents, standing resplendent before him —
our great Father who rides the bull as his mount:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.5)

The young crescent moon trembles upon his long dark matted hair;
bearing a shadow-bright axe, his body smeared with ash,
wearing a single earring in one ear, in the fierce heat
he dances in the burning ground, wearing skin as his garment;
with the forest as his stage, night and day,
ghouls and guardian spirits join their hands to worship and praise —
our Father who dances while the dancing serpent dances:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.6)

Riding a single bull, his body smeared with ash,
united as one with his tender young consort,
granting a single word of grace, wearing the beautiful laburnum garland,
the cool young moon and the wood-apple blossom,
fragrant jasmine and calotropis and Indian coral tree,
young bakula and fire-tree — all these proclaiming their beauty —
our Father who wears even the river upon his matted locks:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.7)

Wearing a belt with a bright sword bound at his waist,
his radiant crown blazing, with fly-whisks and parasols,
peacock plumes and other adornments, the Lady as his grace,
the crescent-browed ones whom the great ones cherish —
the demon who plotted with envy and strength,
who lifted the great mountain with his sturdy shoulders — he crushed them,
then gave both refuge and grace: our Father
has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.8)

Whether they are ascetics or those who perform fire-rites,
bearing garlands held with fragrant dappled sandal-paste,
or those who speak his praise — in any manner,
he possesses a nature that none can ever reach;
Vishnu who sees all, and the four-faced Brahma,
that great one too — seeking his feet below and crown above,
by all their power they could not see him: our Father
has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.9)

The disputing Jains and the Buddhist ghosts,
who cast away good deeds to become wielders of harsh karma,
who study and listen yet have no understanding —
he possesses a nature they cannot even conceive;
being both the Vedas and the paths of the Vedas,
in his pure guise, like a great lotus-moon —
our Father who is both the beginning and the end:
he has taken Achirupakkam as his domain. (1.77.10)

Where dark clustered waterlilies fill the mouths of frogs
and in the honey-blossom ponds fresh flowers burst open,
at Kazhi, where green-winged parakeets flit through fragrant fields —
the sovereign of that city, the lord of the Kauniya clan,
Gnana Sambandar of deep purpose, who cherishes nothing
but the anklets of the one who holds a small fawn in his hand —
with his Tamil verses praising the Father of Achirupakkam:
loving devotees who sing them shall be free of heavy karma. (1.77.11)

This shrine is in Tondainadu. The Lord's name is Pakkapureshwar. The Lady's name is Sundaramadammai.

1.78 — Tiru Idaichuram

Pann: Kurinji

With striped, luminous, shimmering serpents hanging at his waist,
on the crown of his long matted hair wearing the waxing moon,
with dark-gleaming warrior-anklets on his feet, wielding strength,
he dances in the blazing fire with the forest as his stage —
in the spreading groves where flocks of peacocks dance,
where white waterfalls crash thundering down,
on the slopes where fire-bright jewels gleam amid the highland flowers:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.1)

He whose shining matted locks received the River,
who grants beauty and knows nothing but grace,
who has the fierceness that slew Death itself,
who dances at midnight wearing the beautiful konrai garland —
where beside the mud-fields glittering carp and young valai fish
wage battle while red-faced monkeys watch from above,
on the beautiful slopes where bulls roam with their mates:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.2)

The forest and the cremation ground and the rocky terrain —
he loves them; he is sinless; he bears the fiery battle-axe;
he became heaven and earth and both together;
he is worshipped, befriended, and praised —
where fragrant pastes and incense and perfumes give off their scent,
where young peacocks settle in the cool groves nearby,
on the slopes where wild boars and does roam in beauty:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.3)

His chest bears sacred ornaments; he dwells in the sea;
he is beloved, sinless, bearing the fiery axe;
his throat gleams with the jewel of poison; his serpent flashes;
he has strange practices and unusual guises —
where dark kurundam trees climb beside the northern slopes
and banana fruits drip, pouring honey down,
on the slopes where graceful women gleam with beauty:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.4)

He wears a chaplet of rain-dark, fragrant, spreading konrai blossoms;
the waxing moon casts its rays, and the Ganga —
his matted locks hold the waters;
his banner bears the bull aloft;
his axe gleams like shadow; his complexion gleams like fire —
where bees with honoured, soft wings sing their panns
and red-clustered banana trees stand near abundant waters,
on the slopes where beautiful jackfruit trees gleam:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.5)

He wears a leaf-earring; he is smeared with the powdery white ash;
he dances in the cremation ground with skin as his garment;
he possesses a greatness that towers above all glory;
he dances with ghouls — he is Lord of the great ones —
where kodal flowers drip and bees plunge in,
where kurava and marava trees stand firm nearby,
on the fragrant slopes where petals open on fresh flowers:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.6)

His feet abound with warrior-anklets; he bears a spear; he wears the sacred thread;
he adorns himself with a hooded serpent and a necklace;
wielding the beautiful axe along with abundant blazing fire,
he dances, he sings — he has a lovely consort —
in the flourishing groves, tall, where serpents rustle among serpents,
where coupled koels sing in the settled branches,
in the beautiful, lush orchards where bees sing their music:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.7)

He adorns himself with the honey-fragrant, beautiful, sacred konrai flowers;
he wears the moon upon his gleaming matted locks;
he smears his body with the white ash of the dead from the cremation ground;
he has strange practices and unusual guises —
where sandalwood and agarwood are washed in drifting clouds,
where heavy gems and abundant crystal tumble down the slopes,
where tall white waterfalls cascade in gleaming beauty:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.8)

From many houses he receives alms — in his hand he accepts but one;
he has nothing but manifold glory — no blame at all;
the demon with the radiant tall crown —
he crushed his mighty arms beneath the mountain;
where waterfalls gleaming on the mountain thunder like wedding drums,
where young peacocks abound amid the crawling clouds,
on the slopes where cinnamon leaves and cardamom give off their fragrance:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.9)

Though the great ocean-coloured one and Brahma, boasting of their greatness,
grew bewildered and could not fathom him —
to those who stand praising the shade of his precious feet,
to his loving devotees, he draws near —
where dark blue waterlilies grow in the springs
and carp schools and young valai fish scatter through the paddy fields,
where buffaloes wade in and young geese dance:
what is the nature of this one who delights in Idaichuram! (1.78.10)

Where valai and carp know the sluice-ways' course
in the paddy fields embraced by flowing waters — at Kazhi! —
the Lord who bears the crescent on the coils of his matted hair:
Sambandar, who stands praising his deeds and melts in devotion,
on the fragrant-flowered slopes of the flanking mountains
where gentle-walking women gather at the sides
at Idaichuram — he sang these verses with music:
those who can recite them shall be free from disease. (1.78.11)

This shrine is in Tondainadu. The Lord's name is Idaichuranatar. The Lady's name is Imayamadakkodiyammai.

1.79 — Tirukkazhumalam (Kazhumalam)

Pann: Kurinji

He who bears the sharp lance, who rides upon the bull,
the beautiful one whose crown is adorned with serpent and crescent moon,
he who delights in holding on one side the lady of peacock-grace and forest-breasts,
he whose throat embraces the clouds of the sky,
he of wondrous deeds who mounts the bull with joy,
singing and dancing and gathering alms,
he who holds as his abodes both mighty Kailasa and Pothigai in the south —
think upon Kazhumalam: our karma shall be burnt away. (1.79.1)

He whose sacred throat resembles the rain-cloud and the blue lotus,
he who dwells upon the peaked summit, the skull held in his hand,
he who severed the head of Brahma in days of old,
the Lord of spreading matted locks — beside his city,
the churning sea brings sediment and ships and conch-shells and sharks
and casts them upon the shore
where mangrove and screwpine and water-lily flourish:
think upon Kazhumalam — our karma shall be burnt away. (1.79.2)

He who is the One among all numbers, the Two in form,
the Three within the sacrificial fire, master of the Four Vedas,
the Five within the earth, he who ordained the Six limbs of knowledge,
who comprehends the Seven notes and the Eight great sciences,
who knows the Nine within the modes — while his devotees
stand singing and worshipping at his feet —
he whose eyes blazed with fire in fury at the god of love, whose cherished temple is
Kazhumalam: think upon it — our karma shall be burnt away. (1.79.3)

He who holds fire in one hand, Lord of the celestials,
he who delights in mounting the bull, who wanders with ash upon his body,
he who glanced and set the enemies' three cities ablaze —
while the gentle maiden of painted eyes and bamboo-like shoulders
trembled as he rose to a form that touched the clouds,
coming dressed in the flayed elephant-skin —
the abode of that Lord is
Kazhumalam: think upon it — our karma shall be burnt away. (1.79.4)

He who eats the alms the town-folk offer, using a skull as his vessel,
he whose form shines brilliant in the heavens —
while the earth worships at his feet, upon his fragrant chest
the hooded serpent, the tortoise-shell, and bones are adorned —
where the waters bring down gems and pearls,
where conch-shells pour forth in rows with bright stones strewn about,
where the monsoon-driven tide's fierce waves strike upon the shore:
think upon Kazhumalam — our karma shall be burnt away. (1.79.5)

He who is both the primal origin of all life and its end,
while the crowned immortals bow at his feet in praise —
the Lord of great grace who filled his braided locks with the crescent moon,
whose cherished temple is the place
where maidens daily bear in their hands
golden fragrant flowers, water, incense, and sandal-paste
and worship his sacred form each day:
think upon Kazhumalam — our karma shall be burnt away. (1.79.6)

He who kicked Death itself when it came to kill,
who graciously bestowed the enduring treasure upon those who bowed at his resounding anklets,
our Pure One who removed the long sorrows of all who hold him in thought —
his abode is near the mountains
where fierce waves murmur,
where the honey-blooming punnai trees bud like pearls,
where herds of deer live in the shade of the coastal grove:
think upon Kazhumalam — our karma shall be burnt away. (1.79.7)

The many-armed king of southern Lanka who lifted the great mountain —
the Great Lord crushed his golden crown and strong shoulders,
causing great terror, then granting his grace;
and the temple where he dwells sweetly with love
bears different names in age after age,
vast in heaven and on earth and everywhere —
where many pools form as the sea-waves strike the shore:
think upon Kazhumalam — our karma shall be burnt away. (1.79.8)

He who lifted a mountain to stop the fierce rain,
and he who was born upon the fragrant lotus —
even with all their powers these two sought him
and could not fathom his nature;
the temple where that inscrutable one sweetly abides,
where the churning waves spread like mountains,
where the roaring sea rises carrying mother-of-pearl,
where ships arrive laden with cargo from across the waters:
think upon Kazhumalam — our karma shall be burnt away. (1.79.9)

The ignorant Jains and Buddhists who strive in vain
and speak of righteousness, who know not true austerity —
the Primordial Lord heeds not the stale words they mumble.
He who smears ash upon his body,
who uses a white skull as his vessel
and receives the alms that women offer in this world,
who dwells sweetly with the Lady of bamboo-like shoulders —
think upon his temple, Kazhumalam: our karma shall be burnt away. (1.79.10)

In this world brimming with tumult there stands a town:
upon him who took as his beloved temple Kazhumalam,
Jnanasambandhan, who comes in the company of the Vedas and the arts,
has fixed his mighty mind
and spoken these garlands of Tamil filled with music —
those who can truly think upon and praise these ten verses,
suffering and sorrow shall never approach them,
their karma shall scatter, and they shall gain powers exceeding the celestials. (1.79.11)

1.80 கோயில் — Chidambaram (The Temple)

Pann: Kurinji

Those who learned the rites, who tend the sacred fire
and drove away the age of Kali, dwell in Tillai —
those who cling to the feet of the Primal Lord of the Little Hall,
he of the never-waning crescent: sin does not cling to them. (1.80.1)

The distinguished ones who lay the sacrificial ground
and tend the sacred fire with cattle offerings dwell in Tillai —
those who do not forget the birthless Great Lord of the Little Hall,
he whose matted locks cascade behind: behold, their delusion shall be cured. (1.80.2)

In Tillai girt by backwaters, where bright kohl-eyed women
toss balls along the tall-mansioned streets —
the radiant Lord who delights in the never-false Vedic song,
whom all the world praises: his temple is the Little Hall. (1.80.3)

Where the crescent moon descends to brush the brows
of white-bannered mansions, in Tillai's Great Hall,
where winged bees hum ceaselessly — to praise the feet
of the Lord of the Little Hall: this is bliss, bliss itself! (1.80.4)

Wealthy mansions soar to touch the distant heights,
the wealthy moon descends to bathe them, wealth ascends —
the wealthy dwell in Tillai: to praise the feet
of the Wealthy Lord of the Little Hall: that wealth is wealth indeed! (1.80.5)

He who bears the Lady of mango-sprout hue as one half of his body,
who dwells in the Little Hall of sacred Tillai,
our Great Lord in dark deer-skin, his throat stained with poison —
my heart cherishes nothing but his feet. (1.80.6)

He who wears the wave-filled waters, who delights
with the Mountain's Daughter at his side, who the world praises,
who shot the triple cities with his bow — those who bow their heads
before his Little Hall shall be the foremost of all. (1.80.7)

He who crushed the strength of the sharp-sworded demon
dwells in the Little Hall, abounding in glory —
those who daily praise the water-crowned matted Lord:
all incurable afflictions shall certainly be cured. (1.80.8)

Neither he who reclines on the coiled serpent
nor the cool-lotus-born could see him — praising his feet,
he rose as a column of fire: to praise the Little Hall
in lofty Tillai — all stubborn afflictions shall silently vanish. (1.80.9)

Do not heed the foolish rhetoric of those
who parade in bark-cloth and ochre robes, posturing —
where the wise dwell in Tillai, in the Little Hall,
we shall worship the Dancing Great Lord each day! (1.80.10)

Jnana Sambandar of Kazhi, exalted in the world,
spoke this Tamil garland on the Trident-armed Lord
of the Little Hall, in the manner of the virtuous —
those who can sing it with grace: they are the truly good. (1.80.11)

This temple is in the Chola country. Lord's name: Tirumulattana Nayagar, Sabanatar (Lord of the Hall). Lady's name: Sivakamiyammai.

1.81 — Sirkali (சீர்காழி)

Pann: Kurinji. Standard four-line form. Verses 4, 5, 6, and 7 are lost.

Where the virtuous who tend the sacred fire,
those whose work is worship, recite the four Vedas,
where companions praise his radiant golden anklets —
the city he who destroyed the three cities with his bow cherishes,
girt by stone-walled ramparts: it is indeed Kazhi's city. (1.81.1)

He whose shining crown bears the konrai dripping fine honey,
the pure datura, the clear white crescent moon,
the serpent and the waters — He who delights
in the bright white garland of skulls:
where joyful bees play their lute-songs — it is indeed Kazhi's city. (1.81.2)

He who drank the poison of fearsome form
and gave the ambrosia to the gods in his grace —
who, out of deep compassion for the young boy,
struck down Death itself with his foot:
his city is indeed Kazhi's city. (1.81.3)

[Verses 4, 5, 6, and 7 of this patikam are lost.]

The lord of those who roam by night — his twenty arms
He crushed, then bestowed upon him the hidden blade:
for those who wander singing praise,
for those who wear the milk-white ash,
where generous hands give freely — it is indeed Kazhi's city. (1.81.8)

He whose glory neither Vishnu nor Brahma could fathom,
whose mountain-broad chest wears both hide and sacred thread —
the place he cherishes, where those who never refuse
the hour to those who ask in need:
it is indeed Kazhi's city. (1.81.9)

Leave aside those who eat from their own palms,
leave aside those in hanging robes —
without heeding their ignorant ways, cherish and worship!
He who delights with the Lady as his other half,
who bears the Ganges on his flower-crowned head:
his city is indeed Kazhi's city. (1.81.10)

Fragrant Kazhi, the city of the Lord
who placed the crescent upon his ruddy matted locks —
incomparable Sambandar spoke this Tamil:
those skilled in singing it, in this world of great waters,
their bonds shall be severed
and they shall be filled with blameless fame. (1.81.11)

1.82 திருவீழிமிழலை — Tiru Vizhimizhalai

Pann: Kurinji. Temple: Vizhimizhalai Nathar, Vizhimizhalai, Chola country. Standard 4-line form. Every verse closes with the location-identification refrain "it is Vizhimizhalai" (வீழிமிழலையே). The verse-sequence traverses Shiva's mythological panorama: Tripura destruction, ocean-poison, Brahma's skull, cosmic ordering, Kama's burning, Vishnu's lotus-eye offering, Markandeya saved from Death, Ravana humbled, and the Lingodbhava.

With the mountain of dark gold as his bow and fire for his arrow,
he destroyed the three roaming cities:
his dwelling temple, where in every direction the devoted go
they are welcomed with longing — it is Vizhimizhalai. (1.82.1)

To end the suffering of the gods in their distress
he drank the poison of the surging sea:
his dwelling temple, where songs and sacred learning
and the chanting of the Vedas never cease — it is Vizhimizhalai. (1.82.2)

He takes alms in the skull of the one who chants the Vedas
and dances, radiant, in the hours of sleep:
his temple, where peacocks and gentle deer, moonlight and young bamboo
and sunlight and lovely women shine — it is Vizhimizhalai. (1.82.3)

He set the moon and sun in their course
and graced the remaining gods, the spotless one:
his temple, where kuravu and punnai, cool kongu and young vengai
mingle in the groves — cool Vizhimizhalai. (1.82.4)

By the fire of his eye he burnt Desire to ash,
then showed his grace to the woman, the Great Lord:
his temple, where the smoke of great sacrificial fires
rises daily to show as storm-clouds in the sky — it is Vizhimizhalai. (1.82.5)

When Vishnu took a thousand flowers and offered his lotus-eye for the last,
he gave him the matchless discus in return:
his temple, where in fish-filled tanks the lotuses
blaze with fire-like radiance above the rich waters — it is Vizhimizhalai. (1.82.6)

For the boy who worshipped with devotion, he crushed
the raging Death that came to steal his years:
his temple, where the wealthy stand in daily observance,
keeping their ordained discipline — it is Vizhimizhalai. (1.82.7)

The one who lifted the mountain in his pride — he pressed him down
with his toe, gave him the sword, and took him as his servant:
his temple, where the reciters of the Vedas who practice the rites
and have renounced their sins dwell in abundance — it is Vizhimizhalai. (1.82.8)

The reclining one and the seated one searched below and above
yet could not see him — as they followed and praised,
he stood as a pillar of flame: his temple, where women
with serpent-hooded hips, coral lips, and intoxicating eyes dwell — it is Vizhimizhalai. (1.82.9)

Let the Jains with their small bowls and ochre robes
and the naked ones scatter their abuse:
his temple is where the worthy stand foremost in Vedic sacrifice,
those who surpass all others — it is Vizhimizhalai. (1.82.10)

Upon him who dwells in the temple that descends from the heights,
in Vizhimizhalai — upon the one adorned with the boar's tusk —
Sambandar of Kazhi of beautiful groves, rising in knowledge and virtue,
has spoken these words of truth: those who can recite them shall be the good. (1.82.11)

1.83 திரு அம்பர்மாகாளம் — Tiru Ambar Makalam

Pann: Kurinji. Temple: Kalakandesvarar (காளகண்டேசுவரர்), Ambar Makalam, Chola country. Goddess: Patchanayakiammai (பட்சநாயகியம்மை). Standard 4-line form. Each verse names a deed or attribute of Shiva, locates him at Ambar Makalam, and closes with a promise: karma, affliction, blemish, sorrow, sin, fault, disease, or misery departing from those who praise him.

He shot the three cities of his foes so they fell into flames —
at Ambar Makalam of sluice-filled waters:
our Father with the bull-banner, who wears the white crescent
upon his matted locks — praise his feet, and karma shall not approach. (1.83.1)

He wears the honey-rich datura, the crescent, and the Ganga
at Ambar Makalam of sky-reaching groves —
he whose way of life is to take alms in the flesh-filled skull and wander:
praise his feet, and affliction shall not approach. (1.83.2)

He wears the wave-filled waters and the radiant moon
at Ambar Makalam of fragrant groves —
our Lord who rides the white bull: those who never
praise his feet — from them the blemish shall not depart. (1.83.3)

In the cool clustered groves where beautiful striped bees hum
in the gentle breeze of Ambar Makalam —
our Father who placed the fragrant laburnum
upon his tawny matted locks: praise his feet, and sorrow shall not approach. (1.83.4)

He bears the jewel-adorned mountain-daughter as one half of his body
at Ambar Makalam of jewel-filled waters —
he who wears the torn cloth: those who never
bow to his golden feet — from them sin shall not depart. (1.83.5)

Long ago he drank the deep sea's poison and exulted —
at Ambar Makalam of bee-filled groves —
he who took Mount Meru as his bow and burned the enemies' cities:
praise his feet, and fault shall not draw near. (1.83.6)

He wears the glistening serpent and the white crescent
at Ambar Makalam of flourishing groves —
the Lord of bristling matted locks: praise his imperishable feet,
and your diseases shall wither, and penance shall be yours. (1.83.7)

He bears the deadly axe and the beautiful bow
at Ambar Makalam of mountain-fed waters —
the one with the leaf-bladed trident: those who steadfastly
hold him in their daily thoughts — karma shall not stand upon them. (1.83.8)

Where wing-bright bees drink honey and sing their music
at Veda-filled, abundant Ambar Makalam —
he whom neither Brahma on his lotus nor Vishnu could see,
the Lord: praise his feet, and bliss shall be attained. (1.83.9)

Those of filthy form who eat from skull-bowls,
their shameless words and doctrines hold no virtue:
but at fragrant-groved Ambar Makalam,
those who say "O Lord!" — for them there is no sorrow. (1.83.10)

In Venupuram where the waters swell with wonder,
Jnanasambandhan, great and glorious in the Vedas,
cherishing the Great Lord at abundant Ambar Makalam —
those who speak these words, melting with devotion, shall reach the high heavens. (1.83.11)

1.84 திருக்கடனாகைக்காரோணம் — Tirukadanagaik Karonam

Pann: Kurinji. Temple: Kayaroganesvarar (காயாரோகணேசுவரர்), Goddess: Nilayatakshiyammai (நீலாயதாட்சியம்மை), Nagapattinam, Chola country. Standard 4-line form. Every verse closes with a varied sea-epithet identifying the temple: "he of Karonam in [X], sea-girt Nagai" (கடல்நாகைக் காரோணத்தானே). The sequence moves through Shiva's attributes — the skull-wearing ascetic, the Ardhanari, the Tripura destroyer, the Ganga-bearer, the gracious lord of distance, the boar-tusk wearer, the ash-adorned one, the Ravana-crusher, the Lingodbhava — before the anti-slander verse and the phala śruti.

The God who adorns himself with blooming laburnum,
who wears on his flood-drenched matted locks a grinning white skull —
devotees free of karma worship him by the righteous way:
he of Karonam in roaring, sea-girt Nagai. (1.84.1)

The Great Lord who stands as both woman and man, crescent-crowned,
lord of the Annamalai land, master who dwells in Arur —
in the tall-mansioned, long streets where earth-drums never cease:
he of Karonam in beautiful, sea-girt Nagai. (1.84.2)

Those of earth worship, the celestials bow —
he fed insatiable fire to the three beautiful forts and graced his devotees.
The prosperous one, in the city of unceasing chariot-festivals, wave-surrounded:
he of Karonam in dark, sea-girt Nagai. (1.84.3)

He who sings the word-encircled Vedas — the noble lord
who received upon his ancient matted locks the destroying flood,
the beautiful one: blameless devotees bow and praise him —
he of Karonam in backwater-ringed, sea-girt Nagai. (1.84.4)

Being both man and woman, he grants his devotees grace —
even to those who stand far away, he stirs their thoughts.
Servants who rise in ceaseless, cherishing worship behold him:
he of Karonam in sea-girt Nagai. (1.84.5)

Wearing the boar's tusk and serpents upon his body,
the noble lord in whose matted locks the young sky-moon grows —
those skilled in the ford of wisdom bow daily in praise:
he of Karonam in grove-lined, sea-girt Nagai. (1.84.6)

A blazing serpent at his waist, bone beads swung beside it,
sacred ash adorning his fragrant, mountain-broad chest — the noble lord:
where ships rise tall as mountain forests at the shore-full coast —
he of Karonam in sea-girt Nagai. (1.84.7)

He who cherishes victory's fame — with the mountain he crushed
the firm-shouldered king of Lanka until he wilted, then graced him.
Devotees of mighty fame upon the earth bow and praise:
he of Karonam in ship-bearing, sea-girt Nagai. (1.84.8)

Vishnu falls at his feet, four-faced Brahma praises him —
the crescent-crowned Great Lord who stands as the Supreme.
The prosperous one who rides the battle-fierce bull, wave-surrounded:
he of Karonam in dark, vast, sea-girt Nagai. (1.84.9)

While the good speak dharma and the wicked slander,
while the hostile cast their gossip — he graces his devotees.
He who wears the garland of many skulls, bowed to and praised:
he of Karonam in rock-edged, sea-girt Nagai. (1.84.10)

Sambandar recites praise of him who rides the white bull,
who delights in Karonam of shore-full, sea-girt Nagai —
all who sing this rich Tamil garland of words
shall gain imperishable form and reach the joyous heavens. (1.84.11)

1.85 திருநல்லம் — Tirunallam

Pann: Kurinji. Temple: Umamaheshvarar (உமாமகேசுவரர்), Goddess: Mangalanayakiyammai (மங்களநாயகியம்மை), Chola country. Standard 4-line form. Every verse's epithet begins with ந (na-), alliterating with நல்லம் (Nallam): the Good One, the Naked One, the Bull Lord, the Near One, the Destroyer, our King, the Serpent-Girded. The constant refrain is "he of the city Nallam" (நல்லம் நகரானே).

He who delights beneath the banyan shade — "O Stained-Throat!" cry
the unblinking gods, worshipping and praising him in every tongue.
He who shot with his bow until the three fortresses burned and fell:
the Good One who rules us, he of the city Nallam. (1.85.1)

At Daksha's great sacrifice he wrought sorrow upon the gods,
his radiant golden matted locks flowing down.
Wearing the heron's feather with the cool white crescent moon:
the Naked One who rules us, he of the city Nallam. (1.85.2)

With the twilight moon and serpent-decked locks flowing,
holding fire foremost, he dances in the ancient burning-ground.
For those who meditate and rise, he removes the unending karma:
the Bull Lord who rules us, he of the city Nallam. (1.85.3)

Wearing the cool crescent moon, laburnum-adorned locks flowing,
with gleaming bark and white thread upon his shining chest,
his body radiant as tender shoots, a woman for his half:
he of the city Nallam, ringed by cool green fields. (1.85.4)

He whose throat gleams with the jewel — our father, the great lord,
his flower-laden, tightly-bound matted locks cascading.
As devotees take blossoms with resolve and worship at his feet:
the Near One who rules us, he of the city Nallam. (1.85.5)

With the daughter of the fragrant, flower-laden mountain at his side,
he adorns himself with scorching sacred ash and spreading laburnum.
For those who meditate on him as Lord and rise:
the Destroyer of karma who rules us, he of the city Nallam. (1.85.6)

As the lady of curved bangles watches, he holds the fire aloft,
wearing fragrant, pollen-laden laburnum in his youthful beauty.
The fierce cremation ground his dwelling, he plays with burning fire:
our King who rules us, he of the city Nallam. (1.85.7)

The great lord whose sacred body holds a woman, crescent-crowned,
he of the brow graced with a full eye — when the thoughtless one
lifted Kailash, he pressed him down with just the slightest touch:
he who shot the enemies' cities, he of the city Nallam. (1.85.8)

He who reclines on the serpent-couch, he of the great cool lotus —
by the nature of their splendor they both shine in beauty,
yet he, with her upon his body, surpasses all in grace:
the Serpent-Girded One, he of the city Nallam. (1.85.9)

Hear not the senseless words of the purposeless Jains
and crude ascetics and Buddhists — waste not your days in vain!
He who bound the hooded serpent removes all evil karma:
he of the city Nallam, ringed by fragrant groves. (1.85.10)

Of him who bears the battle-axe and dwells in Nallam's city
where virtuous Brahmins live — Jnana Sambandar,
rising from the sacred ground of Kochchai, composed these Tamil songs:
those who master them shall pass beyond all sorrow. (1.85.11)

1.86 திருநல்லூர் — Tirunallur

Pann: Kurinji. Temple: Periyandesvarar (பெரியாண்டேசுவரர்), Goddess: Tripurasundariyammai (திரிபுரசுந்தரியம்மை), Chola country. Standard 4-line form. Promise-form patikam: each verse closes with what will not befall the devotee — sin, fault, affliction, sorrow, evil, distress, bewilderment. The constant refrain is "the Lord of Nallur" (நல்லூர்ப் பெருமானை).

While drums beat in measured rhythm and fires are borne aloft,
he, the Lord of Nallur, practices the midnight dance.
Those who rise without fail at both hours, unwearied, their hearts
struck with love — they shall not know sin. (1.86.1)

He rides the bull, and with the beautifully adorned one
he is both separate and together — the Wondrous One.
The Lord of Nallur, of fragrant flower-pools:
to those who praise him, fault shall never come. (1.86.2)

Wearing the young crescent moon, golden matted locks cascading bright,
a skull for his vessel, he begs for alms from town to town —
he of the wanderer's path, the Lord of Nallur:
to those who sing of him, sin shall never come. (1.86.3)

He of the path of renunciation, he of unfailing austerity,
he of the path of sacred sound, the Lord of Nallur,
he of the sheltering path — those who join their hands
and worship and praise, for them there is no affliction. (1.86.4)

Uma's husband upon whose body she dwells, his serpent-laden locks
hanging down — he who girded the cobra, the Lord of Nallur:
devotees who enter with longing and draw near to worship his feet
shall wander with blissful hearts, praising him. (1.86.5)

He flayed the frenzied killing elephant and wrapped its hide upon himself
while Uma trembled — he of the good path, the Lord of Nallur,
he of the journeying way: those who reach him and speak his name
to end their affliction — they shall not know sorrow. (1.86.6)

Our Great Lord, whom the unwinking gods worship and praise,
our Great Lord, inseparable from Nallur —
those who raise their hands above their heads crying "I am yours!"
whose minds abide in the shade of his feet, shall cut off all bewilderment. (1.86.7)

He who withered Kama's beauty, who crushed the fame
of sea-girt Lanka's king — the Lord of Nallur:
devotees who rise with guarding hearts, who do not neglect him,
whose hearts are lamps — they shall not know evil. (1.86.8)

He whom even the lotus-born and the measurer of the earth
cannot approach — the Lord of Nallur:
those who scatter cool flowers, worship his feet, and praise,
devotees who meditate — for them there is no distress. (1.86.9)

Though the Jains beneath their parasol-shade and the Buddhists
daily spread their slander, the Great Lord stands unmoved —
he of the poison throat, the Lord of Nallur:
for devotees who seek him, there is no affliction. (1.86.10)

Jnana Sambandar of cool-watered Kazhi —
on the Lord of Nallur, of the water-fenced city:
those who daily praise with this colourful woven garland
shall shine in fame across heaven and earth. (1.86.11)

1.87 திருவடுகூர் — Tiruvadukur

Pann: Kurinji. Temple: Vadukesvarar (வடுகேசுவரர்), Goddess: Vaduvakirkanniyammai (வடுவகிர்க்கண்ணியம்மை), Nadu Nadu (Central Country). Standard 4-line form. The refrain is "the Lord who dances in Vadukur" (வடுகூரில் ஆடும் அடிகளே), with each verse colouring Vadukur by a different epithet — swans dancing, bees singing, women strolling, radiance shining. Verse 1 features a four-fold wordplay on the syllable -kūr (கூர்), linking the Lord's burning fire (சுடு-கூர்), his keen battle-axe (கொடு-கூர்), the fierce afflictions that leave his devotees (கடு-கூர்), and the temple name itself (வடு-கூர்).

He wears a garland of sharp burning fire; he of the blazing lance.
He holds one keen-curved battle-axe; he rides the bull.
For his devotees there is no fierce hunger, no desire,
no sorrow, no disease —
he is the Lord of Vadukur, girt by flowing waters. (1.87.1)

Bathed in milk and fragrant ghee and curd,
wearing the burning ash and bones until they glow —
where graceful swans gather in the lovely garden groves
and dance: he is the Lord who dances in Vadukur. (1.87.2)

Wearing the young crescent upon his shining golden locks,
he flayed the charging frenzied elephant and wore its hide
while Uma trembled — where beautiful striped bees
breathe the petaled flowers and sing:
he is the Lord who dances in Vadukur. (1.87.3)

Against ramparts and fortress walls and dense-packed jeweled towers,
he drove the fire and shot the three fierce citadels to ash.
Where beautiful women with captivating jewels
stroll through the fragrant gardens:
he is the Lord who dances in Vadukur. (1.87.4)

A cloth girdle fastened close about his waist,
the fire-serpent that never cools placed beyond endurance —
where many devotees assemble, bowing, practised in his praise:
he is the Lord who dances in adorned Vadukur. (1.87.5)

Together with her who is like a tender vine,
he binds the rising serpent; upon his shining crown
he wears one waxing crescent, while striped bees sing:
he is the Lord who dances in radiant Vadukur. (1.87.6)

The Great One who wears the small, unfilled moon upon his crown —
he rides the bull, bears the banner, heeds no hostile words.
With one kick of his foot, fierce Death fell dead:
he is the Lord who dances in Vadukur. (1.87.7)

The crescent moon and the vast waters never leave his crown.
He chants the many Vedas; he dwells in the cremation ground.
Where many bees buzz like drums and thundering pipes:
he is the Lord who dances in Vadukur. (1.87.8)

His matted locks adorned with fragrant flowers,
the scent overflowing — the abundant moon scattering its garland of rays —
he comes to us with love and blesses us well:
he is the Lord who dances in cool, beautiful Vadukur. (1.87.9)

As Vishnu falls at his feet, as four-faced Brahma strives —
the Great Lord whom neither can fathom, he of the tall crown,
who rides the battle-fierce bull, the noble one whose bow spans the horizons:
he is the Lord who dances in rare, great Vadukur. (1.87.10)

They shall become steadfast in penance, their fame without reproach.
On Vadukur, fragrant with freshly blooming groves —
Sambandar of devoted mind composed these words:
those who master this wisdom shall reach his feet. (1.87.11)

1.88 திரு ஆப்பனூர் — Tiru Āppanūr

Pann: Kurinji. Temple: Āppanūrīśvarar (ஆப்பனூரீசுவரர்), Goddess: Ambikaiyammai (அம்பிகையம்மை), Pandya Nadu. Standard 4-line form. Constant refrain: "will sever the bonds of karma" (வினை பற்று அறுப்பாரே). The defining feature is a pa-alliterative devotional chain: every verse's fourth line opens with a different pa-word naming a mode of devotion — holding fast (பற்றும்), praising (பரவும்), praising (பரவும்), bowing (பணியும்), declaring (பகரும்), singing (பாடும்), frequenting (பயிலும்), drinking in (பருக்கும்), melodizing (பண்ணின்), gently remembering (பைய). Ten modes of devotion, all alliterating with pa-. Verse 5 contains the theological epithet "the First Letter, the source of all" (அகரம் முதலானை), echoing Tirukkural 1:1.

Upon his full matted crown, the young and never-aging crescent;
a single-hooded serpent he has bound about his waist —
him of faultless glory, him of holy Āppanūr:
those who hold fast to him will sever the bonds of karma. (1.88.1)

She whose tresses are fragrant with kurava has taken her dwelling in him;
his sacred body shines where the celestials mingle;
he adorns himself with serpents of curving fangs — him of lovely Āppanūr:
those who praise him in their hearts will sever the bonds of karma. (1.88.2)

He who grew wrathful at Ananga — who steals the hearts
of those with fragrant spreading tresses — and burned him, exulting:
the Great Lord of the vast cremation ground, adorned with serpents — him of lovely Āppanūr:
those who praise him in their hearts will sever the bonds of karma. (1.88.3)

He who severs disease and birth — the Great Lord
who dances in the vast cremation ground, rags hanging low, flame held high —
who adorns himself with the waters, him of lovely Āppanūr:
those who bow to him will sever the bonds of karma. (1.88.4)

With the great mountain of gem-studded waterfalls as his bow,
he conquered the three cities till their splendour failed — and rejoiced.
The First Letter, the source of all — him of lovely Āppanūr:
those who declare him in their hearts will sever the bonds of karma. (1.88.5)

The fleeing three cities at once perished and were extinguished.
The cremation ground his dwelling, holding fire, he dances in the night —
him of such deeds, him of lovely Āppanūr:
those who sing of him will sever the bonds of karma. (1.88.6)

Riding the majestic bull, wielding the fiery battle-axe,
with she of fish-paired eyes mingling on one side, dancing —
him of poetry and music, him of beautiful Āppanūr:
those who frequent him in their hearts will sever the bonds of karma. (1.88.7)

He of the dark-jeweled throat, whose girdle is a wrathful serpent,
who melts his devotees — wearing the bright white crescent,
he destroyed the demon's might — him of lovely Āppanūr:
those who drink him in will sever the bonds of karma. (1.88.8)

Beyond the reach of Vishnu, beyond the Lord upon the fragrant lotus —
he stands immeasurable, and upon his devotees removes their countless sins.
Him of beautiful Āppanūr:
those who sing of him in melodious music will sever the bonds of karma. (1.88.9)

Though those in red robes and those with small bowls — liars —
speak slander against the devoted,
he dispels all doubt — him of lovely Āppanūr:
those who gently rise remembering him will sever the bonds of karma. (1.88.10)

By the beautiful cool waters of the Vaigai, dwelling in lovely Āppanūr,
wearing fragrant flowering laburnum upon his matted locks —
gracious Gnanasambandar, who praises the feet of Nandi,
composed these verses: those who master them will sever all bewilderment. (1.88.11)

1.89 திரு எருக்கத்தம்புலியூர் — Tiru Erukkattampuliyūr

Pann: Kurinji. Temple: Nīlakaṇṭēśvarar (நீலகண்டேசுரர், "Blue-Throated Lord"), Goddess: Nīlamalarkkaṇṇammai (நீலமலர்க்கண்ணம்மை, "She of Blue-Lotus Eyes"), Nadu Nadu. Standard 4-line form. Verse 7 is lost. The defining feature is a karma-negation chain: each verse ends with a different verb expressing how karma fails to hold the devotee — it will not approach (மேவா), not concern (கருதா), not reach (அடையா), not desire (விரும்பா), not follow (தொடரா), will perish (கெடும்) — with positive inversions in verses 4 ("grace will be yours"), 8 ("suffering will surely cease"), and 10 ("let us reach his feet"). Seven different verbs for the same truth: karma cannot hold you.

His bhūta-host bears abundant weapons; an elephant's flayed hide is his cloak.
One with Uma, he lodged the Ganges in his matted locks —
the Bull-Lord, in the worthy temple at Erukkattampuliyūr:
praise his feet, and karma will not approach. (1.89.1)

Our Great Lord who bears the leaf-bladed trident,
who shot the three firm-standing fortresses to ash —
he of the bow, in the radiant temple at Erukkattampuliyūr,
he of the deer: praise his feet, and karma will not concern you. (1.89.2)

O Great Lord of the celestials, O eccentric one, rider of the bull!
O madman who is woman, man, and neither — crowned with the crescent!
Those who can say "O Elder Brother!" to him who dwells in honored Erukkattampuliyūr —
karma will not reach them. (1.89.3)

He adorns himself with a serpent at his waist and garlands of blossoms,
wearing fragrant laburnum, riding the bull —
the limitless one who delights in Erukkattampuliyūr,
he of wave-crested locks: join him, and grace will be yours. (1.89.4)

He placed the glorious-breasted Lady as his very half;
he destroyed the wrath of Death who came in fury —
the Bull-Lord, the Lord of Erukkattampuliyūr:
those who hold him apart in their hearts, karma will not desire. (1.89.5)

Holding aloft the grinning white skull, singing in many modes,
tiger-skin on his shoulder as the heavens rain their grace —
the worthy one who abides in Erukkattampuliyūr:
praise his anklets, and karma will not follow. (1.89.6)

The seventh verse of this patikam is lost. (1.89.7)

He crushed the demon until he wailed "Alas! Alas!" —
when he cried "O God!", poured grace and wealth upon him.
O King of the great temple at Erukkattampuliyūr!
Cry "O God!" and all suffering will surely cease. (1.89.8)

He whom Brahma and great Vishnu strive to see, holding the battle-axe,
wearing the full moon, a resplendent cluster of pearls —
the Lord who made Erukkattampuliyūr his abode,
he of the poison-dark throat: contemplate him, and karma will perish. (1.89.9)

Driving out the lies of Buddhists and Jains,
dwelling in purity and radiance with Uma —
the Eternal One manifest in Erukkattampuliyūr,
the Father, the Righteous One — let us reach his feet! (1.89.10)

On the one who dwells in splendid Erukkattampuliyūr,
glorious Sambandar of radiant Kāḻi sang
these insatiable garlands of precious Tamil —
those who master them, praised by the world, will dwell in heaven. (1.89.11)

1.90 திருப்பிரமபுரம் — திருவிருக்குக்குறள் — Tiruppiramapuram — Tiruvirukkukkuṟaḷ

Pann: Kurinji (குறிஞ்சி). Temple: Piramapuram / Sirkali (சீகாழி) — Sambandar's birthplace. Special form: Tiruvirukkukkuṟaḷ ("sacred double couplet") — twelve short two-line verses instead of the standard four-line form. Each verse invokes one of the twelve sacred names of Sirkali: Piramapuram (Brahma's city), Venupuram (Bamboo City), Pugali (Refuge), Vengkuru, Tonipuram (Boat City), Pūntarāy (Flower Garden), Sirapuram (Skull City), Puravam, Sampai, Kazhi, Kocci, Kazhumalam. The form turns the town like a wheel — twelve names, twelve doors, one temple. Note: verse 7 is numbered "1.90.6" in the PM0151 source (transcription error); corrected here to 1.90.7.

You who hold Hara in your hearts —
praise our Supreme One in Brahma's city, and be saved! (1.90.1)

You who long to see him —
cherish the Pillar's feet in fair Venupuram, and be saved! (1.90.2)

You who call him Lord —
chant the feet of the First One in beloved bright Pugali, and be saved! (1.90.3)

He whose body the Lady joins as half —
he who dwells in Vengkuru is our Lord! (1.90.4)

The bright crescent rests in his matted hair —
behold the golden jewel of gracious Tonipuram! (1.90.5)

His matted hair fills with serpents — in Pūntarāy he dwells,
the King of the Lady with high breasts, they say. (1.90.6)

The Dark-throated One — our King in Sirapuram —
praise him every day, and be saved! (1.90.7)

In Puravam, fair town of honey-laden groves —
forget not the Lord's name, O heart! (1.90.8)

How the King of Sampai crushed the southern demon
beneath the mountain — stand and remember! (1.90.9)

Brahma and Vishnu both strive to find the Lord of Kazhi —
attain his grace, and the heart moves onward! (1.90.10)

Shun the Buddhists and the Jains — think upon
the matchless feet of the Lord of Kocci, O knowing heart! (1.90.11)

These ten songs of faultless Sambandar who dwells in Kazhumalam —
for those whose hearts worship. (1.90.12)

Colophon

The Tevaram (தேவாரம்) is the central living scripture of Shaiva Siddhanta. Sambandar's hymns in the First Tirumurai move through the sacred geography of Tamil Nadu temple by temple, each patikam a portrait of Shiva in a specific place. These patikams span from the Kaveri-side town of Tiruppallanam and the cosmic peak of Mount Kailash to the fire-mountain Arunachala, the forest heights of Ingkoy Mountain, the festival town of Nārāiyūr, the great river-city of Kumbakonam, the thief-haunted lanes of Kānūr, the many-named Sirkali under its guises of Puṟavam and Vengkuru, the forest shrine of Ilampaiyankoṭṭūr, the twin-formed sanctuary of Achirupakkam, the spice-fragrant mountain slopes of Idaichuram in Tondainadu, the birthplace of the poet himself — Kazhumalam, one of the twelve sacred names of Sirkali, whose sea-coast teems with ships and pearls — the supreme temple of Chidambaram, the Little Hall where Nataraja dances — and then back to Sirkali itself, the poet's own birthplace under its most glorious name, where four verses are lost but seven remain, each one a stone-walled declaration that this city is indeed Kazhi's city — and onward to the mythological panorama of Vizhimizhalai, the promise-form hymn of Ambar Makalam where each verse ends with a departing affliction, the sea-port temple of Karonam in Nagapattinam, where every verse rings with a different epithet of the sea, the shrine of Tirunallam, where every epithet begins with the letter ந, alliterating with the temple's name, the promise-form hymn of Tirunallur, where each verse strips away another affliction from the devotee — sin, fault, sorrow, evil, distress, bewilderment — until nothing remains but the Lord's name and the lamp of the heart, and the dancing Lord of Vadukur in Nadu Nadu, where every verse paints Vadukur in a different light — swans dancing, bees singing, women strolling, radiance shining — and verse 1 conceals a four-fold wordplay on -kūr linking the Lord's burning fire, his keen battle-axe, the afflictions that leave his devotees, and the temple name itself — and onward to the temple of Āppanūr by the cool waters of the Vaigai in Pandya Nadu, where Sambandar names ten modes of devotion in a pa-alliterative chain: holding, praising, bowing, declaring, singing, frequenting, drinking in, melodizing, gently remembering — each a different way of approaching the Lord, each beginning with pa-, each closing with the same promise: "will sever the bonds of karma" — and then to the Blue-Throated Lord's shrine at Erukkattampuliyūr in Nadu Nadu, where each verse deploys a different verb for karma's defeat — it will not approach, not concern, not reach, not desire, not follow, will perish — seven words for one truth, with positive inversions that turn the negation inside out: "grace will be yours," "suffering will surely cease," "let us reach his feet." And then the sacred double couplet (Tiruvirukkukkuṟaḷ) at Piramapuram — Sambandar's own birthplace Sirkali — where the poet turns the town like a wheel through all twelve of its sacred names: Piramapuram, Venupuram, Pugali, Vengkuru, Tonipuram, Pūntarāy, Sirapuram, Puravam, Sampai, Kazhi, Kocci, Kazhumalam — twelve doors to one temple, twelve couplets for one town, the dark-throated King the same in every name.

Good Works Translation from Classical Tamil. Patikams 1.67–1.69 translated by Nami (波, translator session 05), Good Works Library, 2026. Patikams 1.70–1.72 translated by Arun (अरुण, translator session 04), Good Works Library, 2026. Patikams 1.73–1.75 translated by Kotoba (言葉, translator session 03), Good Works Library, 2026. Patikam 1.76 translated by Dhīra (धीर, translator session 03), Good Works Library, 2026. Patikam 1.77 translated by Shizuka (静か, translator session 02), Good Works Library, 2026. Patikam 1.78 translated by Fuyuko (冬子, translator session 03), Good Works Library, 2026. Patikam 1.79 translated by Sūtra (सूत्र, translator session 01), Good Works Library, 2026. Patikam 1.80 translated by Kavi (कवि, translator session 01), Good Works Library, 2026. Patikam 1.81 translated by Ishi (石, translator session 01), Good Works Library, 2026. Patikams 1.82–1.83 translated by Rekkr (レッカ, translator session 04), Good Works Library, 2026. Patikam 1.84 translated by Nīlam (நீலம், translator session 01), Good Works Library, 2026. Patikam 1.85 translated by Kotoba (言葉, translator session 02), Good Works Library, 2026. Patikam 1.86 translated by Tala (තාරා, translator session 04), Good Works Library, 2026. Patikam 1.87 translated by Kizashi (兆, translator session 06), Good Works Library, 2026. Patikam 1.88 translated by Fude (筆, translator session 02), Good Works Library, 2026. Patikam 1.89 translated by Hotsu (発, translator session 04), Good Works Library, 2026. Patikam 1.90 translated by Ratna (रत्न, translator session 06), Good Works Library, 2026. Translation made independently from the Classical Tamil source prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues at the University of Cologne, published by Project Madurai (PM0151). The partial English translations by Kingsbury & Phillips (1921) and S.N. Kandaswamy were not consulted. This translation presents patikams 1.67–1.90 of the First Tirumurai Part 2; the remaining patikams (1.91 onward) are not yet translated here.

First free English translation of Tevaram patikams 1.67 through 1.90.

Source Text: தேவாரம் — முதல் திருமுறை (பதிகம் 1.67–1.90)

Classical Tamil source text from Project Madurai PM0151: campantar tEvAram 1 part II (verses 722–1469). Patikams 1.76–1.77, 1.82–1.90 source from the same edition. Etext preparation in romanized/transliteration format by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, Germany. Converted to Tamil script by Mani Manivannan. Proof-reading by P.K. Ilango. Web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram. © Project Madurai 1999–2004. Freely distributable with header intact.

1.67 திருப்பழனம் — பண்: தக்கேசி

வேதமோதி வெண்ணூல்பூண்டு வெள்ளையெருதேறிப்
பூதஞ்சூழப் பொலியவருவார் புலியினுரிதோலார்
நாதாஎனவும் நக்காஎனவும் நம்பாஎனநின்று
பாதந்தொழுவார் பாவந்தீர்ப்பார் பழனநகராரே. (1.67.1)

கண்மேற்கண்ணுஞ் சடைமேற்பிறையும் உடையார்காலனைப்
புண்ணாறுதிர மெதிராறோடப் பொன்றப்புறந்தாளால்
எண்ணாதுதைத்த எந்தைபெருமான் இமவான்மகளோடும்
பண்ணார்களிவண் டறைபூஞ்சோலைப் பழனநகராரே. (1.67.2)

பிறையும்புனலுஞ் சடைமேலுடையார் பறைபோல்விழிகட்பேய்
உறையுமயான மிடமாவுடையார் உலகர்தலைமகன்
அறையும்மலர்கொண் டடியார்பரவி ஆடல்பாடல்செய்
பறையுஞ்சங்கும் பலியுமோவாப் பழனநகராரே. (1.67.3)

உரம்மன்னுயர்கோட் டுலறுகூகை யலறுமயானத்தில்
இரவிற்பூதம் பாடஆடி எழிலாரலர்மேலைப்
பிரமன்றலையின் நறவமேற்ற பெம்மானெமையாளும்
பரமன்பகவன் பரமேச்சுவரன் பழனநகராரே. (1.67.4)

குலவெஞ்சிலையால் மதில்மூன்றெரித்த கொல்லேறுடையண்ணல்
கலவமயிலுங் குயிலும்பயிலுங் கடல்போற்காவேரி
நலமஞ்சுடைய நறுமாங்கனிகள் குதிகொண்டெதிருந்திப்
பலவின்கனிகள் திரைமுன்சேர்க்கும் பழனநகராரே. (1.67.5)

வீளைக்குரலும் விளிசங்கொலியும் விழவின்னொலியோவா
மூளைத்தலைகொண் டடியாரேத்தப் பொடியாமதிளெய்தார்
ஈளைப்படுகில் இலையார்தெங்கின் குலையார்வாழையின்
பாளைக்கமுகின் பழம்வீழ்சோலைப் பழனநகராரே. (1.67.6)

பொய்யாமொழியார் முறையாலேத்திப் புகழ்வார்திருமேனி
செய்யார்கரிய மிடற்றார்வெண்ணூல் சேர்ந்தஅகலத்தார்
கையாடலினார் புனலால்மல்கு சடைமேற்பிறையோடும்
பையாடரவ முடனேவைத்தார் பழனநகராரே. (1.67.7)

மஞ்சோங்குயரம் உடையான்மலையை மாறாயெடுத்தான்றோள்
அஞ்சோடஞ்சும் ஆறுநான்கும் அடரவூன்றினார்
நஞ்சார்சுடலைப் பொடிநீறணிந்த நம்பான்வம்பாரும்
பைந்தாமரைகள் கழனிசூழ்ந்த பழனநகராரே. (1.67.8)

கடியார்கொன்றைச் சுரும்பின்மாலை கமழ்புன்சடையார்விண்
முடியாப்படிமூ வடியாலுலக முழுதுந்தாவிய
நெடியான்நீள்தா மரைமேலயனும் நேடிக்காணாத
படியார்பொடியாட கலமுடையார் பழனநகராரே. (1.67.9)

கண்டான்கழுவா முன்னேயோடிக் கலவைக்கஞ்சியை
உண்டாங்கவர்கள் உரைக்குஞ்சிறுசொல் லோரார்பாராட்ட
வண்டாமரையின் மலர்மேல்நறவ மதுவாய்மிகவுண்டு
பண்டான்கெழும வண்டியாழ்செய்யும் பழனநகராரே. (1.67.10)

வேய்முத்தோங்கி விரைமுன்பரக்கும் வேணுபுரந்தன்னுள்
நாவுய்த்தனைய திறலான்மிக்க ஞானசம்பந்தன்
பேசற்கினிய பாடல்பயிலும் பெருமான்பழனத்தை
வாயிற்பொலிந்த மாலைபத்தும் வல்லார்நல்லாரே. (1.67.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் — ஆபத்சகாயர், தேவியார் — பெரியநாயகியம்மை.

1.68 திருக்கயிலாயம் — பண்: தக்கேசி

பொடிகொளுருவர் புலியினதளர் புரிநூல்திகழ்மார்பில்
கடிகொள்கொன்றை கலந்தநீற்றர் கறைசேர்கண்டத்தர்
இடியகுரலால் இரியுமடங்கல் தொடங்குமுனைச்சாரல்
கடியவிடைமேற் கொடியொன்றுடையார் கயிலைமலையாரே. (1.68.1)

புரிகொள்சடையார் அடியர்க்கெளியார் கிளிசேர்மொழிமங்கை
தெரியவுருவில் வைத்துகந்த தேவர்பெருமானார்
பரியகளிற்றை யரவுவிழுங்கி மழுங்கவிருள்கூர்ந்த
கரியமிடற்றர் செய்யமேனிக் கயிலைமலையாரே. (1.68.2)

மாவினுரிவை மங்கைவெருவ மூடிமுடிதன்மேல்
மேவுமதியும் நதியும்வைத்த விளைவர்கழலுன்னுந்
தேவர்தேவர் திரிசூலத்தர் திரங்கல்முகவன்சேர்
காவும்பொழிலுங் கடுங்கற்சுனைசூழ் கயிலைமலையாரே. (1.68.3)

முந்நீர்சூழ்ந்த நஞ்சமுண்ட முதல்வர்மதனன்றன்
தென்னீருருவம் அழியத்திருக்கண் சிவந்தநுதலினார்
மன்னீணர்மடுவும் படுகல்லறையின் உழுவைசினங்கொண்டு
கன்னீணர்வரைமே லிரைமுன்தேடுங் கயிலைமலையாரே. (1.68.4)

ஒன்றும்பலவு மாயவேடத் தொருவர்கழல்சேர்வார்
நன்றுநினைந்து நாடற்குரியார் கூடித்திரண்டெங்குந்
தென்றியிருளில் திகைத்தகரிதண் சாரல்நெறியோடிக்
கன்றும்பிடியும் அடிவாரஞ்சேர் கயிலைமலையாரே. (1.68.5)

தாதார்கொன்றை தயங்குமுடியர் முயங்குமடவாளைப்
போதார்பாக மாகவைத்த புனிதர்பனிமல்கும்
மூதாருலகில் முனிவருடனாய் அறநான்கருள்செய்த
காதார்குழையர் வேதத்திரளர் கயிலைமலையாரே. (1.68.6)

[இப்பதிகத்தில் 7-ம் செய்யுள் சிதைந்து போயிற்று — The 7th verse of this patikam has been lost.]

தொடுத்தார்புரமூன் றெரியச்சிலைமே லெரியொண்பகழியால்
எடுத்தான்றிரள்தோள் முடிகள்பத்தும் இடியவிரல்வைத்தார்
கொடுத்தார்படைகள் கொண்டாராளாக் குறுகிவருங்கூற்றைக்
கடுத்தாங்கவனைக் கழலாலுதைத்தார் கயிலைமலையாரே. (1.68.8)

ஊணாப்பலிகொண் டுலகிலேற்றார் இலகுமணிநாகம்
பூணாணார மாகப்பூண்டார் புகழுமிருவர்தாம்
பேணாவோடி நேடவெங்கும் பிறங்குமெரியாகிக்
காணாவண்ண முயர்ந்தார்போலுங் கயிலைமலையாரே. (1.68.9)

விருதுபகரும் வெஞ்சொற்சமணர் வஞ்சச்சாக்கியர்
பொருதுபகரும் மொழியைக்கொள்ளார் புகழ்வார்க்கணியராய்
எருதொன்றுகைத்திங் கிடுவார்தம்பால் இரந்துண்டிகழ்வார்கள்
கருதும்வண்ணம் உடையார்போலுங் கயிலைமலையாரே. (1.68.10)

போரார்கடலிற் புனல்சூழ்காழிப் புகழார்சம்பந்தன்
காரார்மேகங் குடிகொள்சாரற் கயிலைமலையார்மேல்
தேராவுரைத்த செஞ்சொல்மாலை செப்புமடியார்மேல்
வாராபிணிகள் வானோருலகில் மருவும்மனத்தாரே. (1.68.11)

சுவாமிபெயர் — கயிலாயநாதர், தேவியார் — பார்வதியம்மை.

1.69 திருஆண்ணாமலை — பண்: தக்கேசி

பூவார்மலர்கொண் டடியார்தொழுவார் புகழ்வார்வானோர்கள்
மூவார்புரங்கள் எரித்தஅன்று மூவர்க்கருள்செய்தார்
தூமாமழைநின் றதிரவெருவித் தொறுவின்நிரையோடும்
ஆமாம்பிணைவந் தணையுஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.1)

மஞ்சைப்போழ்ந்த மதியஞ்சூடும் வானோர்பெருமானார்
நஞ்சைக்கண்டத் தடக்குமதுவும் நன்மைப்பொருள்போலும்
வெஞ்சொற்பேசும் வேடர்மடவார் இதணமதுவேறி
அஞ்சொற்கிளிகள் ஆயோஎன்னும் அண்ணாமலையாரே. (1.69.2)

ஞானத்திரளாய் நின்றபெருமான் நல்லஅடியார்மேல்
ஊனத்திரளை நீக்குமதுவும் உண்மைப்பொருள்போலும்
ஏனத்திரளோ டினமான்கரடி இழியுமிரவின்கண்
ஆனைத்திரள்வந் தணையுஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.3)

இழைத்தஇடையாள் உமையாள்பங்கர் இமையோர்பெருமானார்
தழைத்தசடையார் விடையொன்றேறித் தரியார்புரமெய்தார்
பிழைத்தபிடியைக் காணாதோடிப் பெருங்கைமதவேழம்
அழைத்துத்திரிந்தங் குறங்குஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.4)

உருவிற்றிகழும் உமையாள்பங்கர் இமையோர்பெருமானார்
செருவில்லொருகால் வளையஊன்றிச் செந்தீயெழுவித்தார்
பருவிற்குறவர் புனத்திற்குவித்த பருமாமணிமுத்தம்
அருவித்திரளோ டிழியுஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.5)

எனைத்தோரூழி யடியாரேத்த இமையோர்பெருமானார்
நினைத்துத்தொழுவார் பாவந்தீர்க்கும் நிமலருறைகோயில்
கனைத்தமேதி காணாதாயன் கைம்மேற்குழலூத
அனைத்துஞ்சென்று திரளுஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.6)

வந்தித்திருக்கும் அடியார்தங்கள் வருமேல்வினையோடு
பந்தித்திருந்த பாவந்தீர்க்கும் பரமனுறைகோயில்
முந்தியெழுந்த முழவினோசை முதுகல்வரைகள்மேல்
அந்திப்பிறைவந் தணையுஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.7)

மறந்தான்கருதி வலியைநினைந்து மாறாயெடுத்தான்றோள்
நிறந்தான்முரிய நெரியவூன்றி நிறையஅருள்செய்தார்
திறந்தான்காட்டி அருளாயென்று தேவரவர்வேண்ட
அறந்தான்காட்டி அருளிச்செய்தார் அண்ணாமலையாரே. (1.69.8)

தேடிக்காணார் திருமால்பிரமன் தேவர்பெருமானை
மூடியோங்கி முதுவேயுகுத்த முத்தம்பலகொண்டு
கூடிக்குறவர் மடவார்குவித்துக் கொள்ளவம்மினென்
றாடிப்பாடி யளக்குஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரே. (1.69.9)

தட்டையிடுக்கித் தலையைப்பறித்துச் சமணேநின்றுண்ணும்
பிட்டர்சொல்லுக் கொள்ளவேண்டா பேணித்தொழுமின்கள்
வட்டமுலையாள் உமையாள்பங்கர் மன்னியுறைகோயில்
அட்டமாளித் திரள்வந்தணையும் அண்ணாமலையாரே. (1.69.10)

அல்லாடரவம் இயங்குஞ்சாரல் அண்ணாமலையாரை
நல்லார்பரவப் படுவான்காழி ஞானசம்பந்தன்
சொல்லால்மலிந்த பாடலான பத்துமிவைகற்று
வல்லாரெல்லாம் வானோர்வணங்க மன்னிவாழ்வாரே. (1.69.11)

திருஆண்ணாமலை (Tiruvannamalai, the fire-mountain, one of the pancha bhuta stalas).

1.70 திரு ஈங்கோய்மலை — பண்: தக்கேசி

வானத்துயர்தண் மதிதோய்சடைமேல் மத்தமலர்சூடித்
தேனொத்தனமென் மொழிமான்விழியாள் தேவிபாகமாக்
கானத்திரவில் எரிகொண்டாடுங் கடவுளுலகேத்த
ஏனத்திரள்வந் திழியுஞ்சாரல் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.1)

சூலப்படையொன் றேந்தியிரவிற் சுடுகாடிடமாகக்
கோலச்சடைகள்தாழக் குழல்யாழ் மொந்தைகொட்டவே
பாலொத்தனைய மொழியாள்காண ஆடும்பரமனார்
ஏலத்தொடுநல் இலவங்கமழும் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.2)

கண்கொள்நுதலார் கறைகொள்மிடற்றார் கரியினுரிதோலார்
விண்கொள்மதிசேர் சடையார்விடையார் கொடியார்வெண்ணீறு
பெண்கொள்திருமார் பதனில்பூசும் பெம்மானெமையாள்வார்
எண்கும்அரியுந் திரியுஞ்சாரல் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.3)

மறையின்னிசையார் நெறிமென்கூந்தல் மலையான்மகளோடுங்
குறைவெண்பிறையும் புனலும்நிலவுங் குளிர்புன்சடைதாழப்
பறையுங்குழலுங் கழலுமார்ப்பப் படுகாட்டெரியாடும்
இறைவர்சிறைவண் டறைபூஞ்சாரல் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.4)

நொந்தசுடலைப் பொடிநீறணிவார் நுதல்சேர்கண்ணினார்
கந்தமலர்கள் பலவும்நிலவு கமழ்புன்சடைதாழப்
பந்தண்விரலாள் பாகமாகப் படுகாட்டெரியாடும்
எந்தம்மடிகள் கடிகொள்சாரல் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.5)

நீறாரகலம் உடையார்நிரையார் கொன்றையரவோடும்
ஆறார்சடையார் அயில்வெங்கணையால் அவுணர்புரம்மூன்றுஞ்
சீறாவெரிசெய் தேவர்பெருமான் செங்கண்அடல்வெள்ளை
ஏறார்கொடியார் உமையாளோடும் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.6)

வினையாயினதீர்த் தருளேபுரியும் விகிர்தன்விரிகொன்றை
நனையார்முடிமேல் மதியஞ்சூடும் நம்பானலமல்கு
தனையார்கமல மலர்மேலுறைவான் தலையோடனலேந்தும்
எனையாளுடையான் உமையாளோடும் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.7)

பரக்கும்பெருமை இலங்கையென்னும் பதியிற்பொலிவாய
அரக்கர்க்கிறைவன் முடியுந்தோளும் அணியார்விரல்தன்னால்
நெருக்கியடர்த்து நிமலாபோற்றி யென்றுநின்றேத்த
இரக்கம்புரிந்தார் உமையாளோடும் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.8)

வரியார்புலியின் உரிதோலுடையான் மலையான்மகளோடும்
பிரியாதுடனாய் ஆடல்பேணும் பெம்மான்திருமேனி
அரியோடயனும் அறியாவண்ணம் அளவில்பெருமையோ
டெரியாய்நிமிர்ந்த எங்கள்பெருமான் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.9)

பிண்டியேன்று பெயராநிற்கும் பிணங்குசமணரும்
மண்டைகலனாக் கொண்டுதிரியும் மதியில்தேரரும்
உண்டிவயிறார் உரைகள்கொள்ளா துமையோடுடனாகி
இண்டைச்சடையான் இமையோர்பெருமான் ஈங்கோய்மலையாரே. (1.70.10)

விழவாரொலியும் முழவும்ஓவா வேணுபுரந்தன்னுள்
அழலார்வண்ணத் தடிகளருள்சேர் அணிகொள்சம்பந்தன்
எழிலார்சுனையும் பொழிலும்புடைசூழ் ஈங்கோய்மலையீசன்
கழல்சேர்பாடல் பத்தும்வல்லார் கவலைகளைவாரே. (1.70.11)

1.71 திருநறையூர்ச்சித்தீச்சரம் — பண்: தக்கேசி

பிறைகொள்சடையர் புலியினுரியர் பேழ்வாய்நாகத்தர்
கறைகொள்கண்டர் கபாலமேந்துங் கையர்கங்காளர்
மறைகொள்கீதம் பாடச்சேடர் மனையில்மகிழ்வெய்திச்
சிறைகொள்வண்டு தேனார்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.1)

பொங்கார்சடையர் புனலர்அனலர் பூதம்பாடவே
தங்காதலியுந் தாமுமுடனாய்த் தனியோர்விடையேறிக்
கொங்கார்கொன்றை வன்னிமத்தஞ் சூடிக்குளிர்பொய்கைச்
செங்கால்அனமும் பெடையுஞ்சேரும் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.2)

முடிகொள்சடையர் முளைவெண்மதியர் மூவாமேனிமேல்
பொடிகொள்நூலர் புலியினதளர் புரிபுன்சடைதாழக்
கடிகொள்சோலை வயல்சூழ்மடுவிற் கயலாரினம்பாயக்
கொடிகொள்மாடக் குழாமார்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.3)

பின்றாழ்சடைமேல் நகுவெண்டலையர் பிரமன்றலையேந்தி
மின்றாழுருவிற் சங்கார்குழைதான் மிளிரும்ஒருகாதர்
பொன்றாழ்கொன்றை செருந்திபுன்னை பொருந்துசெண்பகஞ்
சென்றார்செல்வத் திருவார்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.4)

நீரார்முடியர் கறைகொள்கண்டர் மறைகள்நிறைநாவர்
பாரார்புகழால் பத்தர்சித்தர் பாடியாடவே
தேரார்வீதி முழவார்விழவின் ஒலியுந்திசைசெல்லச்
சீரார்கோலம் பொலியும்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.5)

நீண்டசடையர் நிரைகொள்கொன்றை விரைகொள்மலர்மாலை
தூண்டுசுடர்பொன் னொளிகொள்மேனிப் பவளத்தெழிலார்வந்
தீண்டுமாடம் எழிலார்சோலை இலங்குகோபுரந்
தீண்டுமதியந் திகழும்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.6)

குழலார்சடையர் கொக்கின்இறகர் கோலநிறமத்தந்
தழலார்மேனித் தவளநீற்றர் சரிகோவணக்கீளர்
எழிலார்நாகம் புலியினுடைமேல் இசைத்துவிடையேறிக்
கழலார்சிலம்பு புலம்பவருவார் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.7)

கரையார்கடல்சூழ் இலங்கைமன்னன் கயிலைமலைதன்னை
வரையார்தோளா லெடுக்கமுடிகள் நெரித்துமனமொன்றி
உரையார்கீதம் பாடநல்ல வுலப்பிலருள்செய்தார்
திரையார்புனல்சூழ் செல்வநறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.8)

நெடியான்பிரமன் நேடிக்காணார் நினைப்பார்மனத்தாராய்
அடியாரவரும் அருமாமறையும் அண்டத்தமரரும்
முடியால்வணங்கிக் குணங்களேத்தி முதல்வாஅருளென்ன
செடியார்செந்நெல் திகழும்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.9)

நின்றுண்சமணர் இருந்துண்தேரர் நீண்டபோர்வையார்
ஒன்றுமுணரா ஊமர்வாயில் உரைகேட்டுழல்வீர்காள்
கன்றுண்பயப்பா லுண்ணமுலையில் கபாலமயல்பொழியச்
சென்றுண்டார்ந்து சேரும்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரே. (1.71.10)

குயிலார்கோல மாதவிகள் குளிர்பூஞ்சுரபுன்னை
செயிலார்பொய்கை சேரும்நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தாரை
மயிலார்சோலை சூழ்ந்தகாழி மல்குசம்பந்தன்
பயில்வார்க்கினிய பாடல்வல்லார் பாவநாசமே. (1.71.11)

1.72 திருக்குடந்தைக்காரோணம் — பண்: தக்கேசி

வாரார்கொங்கை மாதோர்பாக மாகவார்சடை
நீரார்கங்கை திங்கள்சூடி நெற்றிஒற்றைக்கண்
கூரார்மழுவொன் றேந்தியந்தண் குழகன்குடமூக்கிற்
காரார்கண்டத் தெண்டோ ளெந்தை காரோணத்தாரே. (1.72.1)

முடியார்மன்னர் மடமான்விழியார் மூவுலகும்மேத்தும்
படியார்பவள வாயார்பலரும் பரவிப்பணிந்தேத்தக்
கொடியார்விடையார் மாடவீதிக் குடந்தைக்குழகாருங்
கடியார்சோலைக் கலவமயிலார் காரோணத்தாரே. (1.72.2)

மலையார்மங்கை பங்கரங்கை அனலர்மடலாருங்
குலையார்தெங்கு குளிர்கொள்வாழை யழகார்குடமூக்கின்
முலையாரணிபொன் முளைவெண்ணகையார் மூவாமதியினார்
கலையார்மொழியார் காதல்செய்யுங் காரோணத்தாரே. (1.72.3)

போதார்புனல்சேர் கந்தமுந்திப் பொலியவ்வழகாருந்
தாதார்பொழில்சூழ்ந் தெழிலார்புறவி லந்தண்குடமூக்கின்
மாதார்மங்கை பாகமாக மனைகள்பலிதேர்வார்
காதார்குழையர் காளகண்டர் காரோணத்தாரே. (1.72.4)

பூவார்பொய்கை அலர்தாமரைசெங் கழுநீர்புறவெல்லாந்
தேவார்சிந்தை அந்தணாளர் சீராலடிபோற்றக்
கூவார்குயில்கள் ஆலும்மயில்கள் இன்சொற்கிளிப்பிள்ளை
காவார்பொழில்சூழ்ந் தழகார்குடந்தைக் காரோணத்தாரே. (1.72.5)

மூப்பூர்நலிய நெதியார்விதியாய் முன்னேஅனல்வாளி
கோப்பார்பார்த்தன் நிலைகண்டருளுங் குழகர்குடமூக்கில்
தீர்ப்பாருடலில் அடுநோயவலம் வினைகள்நலியாமைக்
காப்பார்காலன் அடையாவண்ணங் காரோணத்தாரே. (1.72.6)

ஊனார்தலைகை யேந்தியுலகம் பலிதேர்ந்துழல்வாழ்க்கை
மானார்தோலார் புலியினுடையார் கரியினுரிபோர்வை
தேனார்மொழியார் திளைத்தங்காடித் திகழுங்குடமூக்கிற்
கானார்நட்டம் உடையார்செல்வக் காரோணத்தாரே. (1.72.7)

வரையார்திரள்தோள் மதவாளரக்கன் எடுப்பமலைசேரும்
விரையார்பாதம் நுதியாலூன்ற நெரிந்துசிரம்பத்தும்
உரையார்கீதம் பாடக்கேட்டங் கொளிவாள்கொடுத்தாருங்
கரையார்பொன்னி சூழ்தண்குடந்தைக் காரோணத்தாரே. (1.72.8)

கரியமாலுஞ் செய்யபூமேல் அயனுங்கழறிப்போய்
அரியவண்டந் தேடிப்புக்கும் அளக்கவொண்கிலார்
தெரியவரிய தேவர்செல்வந் திகழுங்குடமூக்கிற்
கரியகண்டர் காலகாலர் காரோணத்தாரே. (1.72.9)

நாணார்அமணர் நல்லதறியார் நாளுங்குரத்திகள்
பேணார்தூய்மை மாசுகழியார் பேசேலவரோடுஞ்
சேணார்மதிதோய் மாடமல்கு செல்வநெடுவீதிக்
கோணாகரமொன் றுடையார்குடந்தைக் காரோணத்தாரே. (1.72.10)

கருவார்பொழில்சூழ்ந் தழகார்செல்வக் காரோணத்தாரைத்
திருவார்செல்வம் மல்குசண்பைத் திகழுஞ்சம்பந்தன்
உருவார்செஞ்சொல் மாலையிவைபத் துரைப்பாருலகத்துக்
கருவாரிடும்பைப் பிறப்பதறுத்துக் கவலைகழிவாரே. (1.72.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் - சோமநாதர், தேவியார் - தேனார்மொழியம்மை.

1.73 திருக்கானூர் — பண்: தக்கேசி

வானார்சோதி மன்னுசென்னி வன்னிபுனங்கொன்றைத்
தேனார்போது தானார்கங்கை திங்களொடுசூடி
மானேர்நோக்கி கண்டங்குவப்ப மாலையாடுவார்
கானூர்மேய கண்ணார்நெற்றி ஆனூர் செல்வரே. (1.73.1)

நீந்தலாகா வெள்ளமூழ்கு நீள்சடைதன்மேலோர்
ஏய்ந்தகோணற் பிறையோடரவு கொன்றையெழிலார
போந்தமென்சொல் இன்பம்பயந்த மைந்தரவர்போலாங்
காந்தள்விம்மு கானூர்மேய சாந்தநீற்றாரே. (1.73.2)

சிறையார்வண்டுந் தேனும்விம்மு செய்யமலர்க்கொன்றை
மறையார்பாட லாடலோடு மால்விடைமேல்வருவார்
இறையார்வந்தென் இல்புகுந்தென் எழில்நலமுங்கொண்டார்
கறையார்சோலைக் கானூர்மேய பிறையார்சடையாரே. (1.73.3)

விண்ணார்திங்கள் கண்ணிவெள்ளை மாலையதுசூடித்
தண்ணாரக்கோ டாமைபூண்டு தழைபுன்சடைதாழ
எண்ணாவந்தென் இல்புகுந்தங் கெவ்வநோய்செய்தான்
கண்ணார்சோலைக் கானூர்மேய விண்ணோர்பெருமானே. (1.73.4)

தார்கொள்கொன்றைக் கண்ணியோடுந் தண்மதியஞ்சூடி
சீர்கொள்பாட லாடலோடு சேடராய்வந்து
ஊர்கள்தோறும் ஐயம்ஏற்றென் னுள்வெந்நோய்செய்தார்
கார்கொள்சோலைக் கானூர்மேய கறைக்கண்டத்தாரே. (1.73.5)

முளிவெள்ளெலும்பு நீறுநூலும் மூழ்குமார்பராய்
எளிவந்தார்போல் ஐயமென்றென் இல்லேபுகுந்துள்ளத்
தெளிவுநாணுங் கொண்டகள்வர் தேறலார்பூவில்
களிவண்டியாழ்செய் கானூர்மேய ஒளிவெண்பிறையாரே. (1.73.6)

மூவாவண்ணர் முளைவெண்பிறையர் முறுவல்செய்திங்கே
பூவார்கொன்றை புனைந்துவந்தார் பொக்கம்பலபேசிப்
போவார்போல மால்செய்துள்ளம் புக்கபுரிநூலர்
தேவார்சோலைக் கானூர்மேய தேவதேவரே. (1.73.7)

தமிழின்நீர்மை பேசித்தாளம் வீணைபண்ணிநல்ல
முழவம்மொந்தை மல்குபாடல் செய்கையிடமோவார்
குமிழின்மேனி தந்துகோல நீர்மையதுகொண்டார்
கமழுஞ்சோலைக் கானூர்மேய பவளவண்ணரே. (1.73.8)

அந்தமாதி அயனுமாலும் ஆர்க்குமறிவரியான்
சிந்தையுள்ளும் நாவின்மேலுஞ் சென்னியுமன்னினான்
வந்தென்னுள்ளம் புகுந்துமாலை காலையாடுவான்
கந்தமல்கு கானூர்மேய எந்தைபெம்மானே. (1.73.9)

ஆமையரவோ டேனவெண்கொம் பக்குமாலைபூண்
டாமோர்கள்வர் வெள்ளர்போல உள்வெந்நோய்செய்தார்
ஓமவேத நான்முகனுங் கோணாகணையானுஞ்
சேமமாய செல்வர்கானூர் மேயசேடரே. (1.73.10)

கழுதுதுஞ்சுங் கங்குலாடுங் கானூர்மேயானைப்
பழுதில்ஞான சம்பந்தன்சொல் பத்தும்பாடியே
தொழுதுபொழுது தோத்திரங்கள் சொல்லித்துதித்துநின்
றழுதுநக்கும் அன்புசெய்வார் அல்லலறுப்பாரே. (1.73.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது. சுவாமிபெயர் - செம்மேனிநாயகர், தேவியார் - சிவயோகநாயகியம்மை.

1.74 திருப்புறவம் — பண்: தக்கேசி

நறவநிறைவண் டறைதார்க்கொன்றை நயந்துநயனத்தால்
சுறவஞ்செறிவண் கொடியோனுடலம் பொடியாவிழிசெய்தான்
புறவமுறைவண் பதியாமதியார் புரமூன்றெரிசெய்த
இறைவனறவன் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.1)

உரவன்புலியின் உரிதோலாடை உடைமேல்படநாகம்
விரவிவிரிபூங் கச்சாவசைத்த விகிர்தன்னுகிர்தன்னால்
பொருவெங்களிறு பிளிறவுரித்துப் புறவம்பதியாக
இரவும்பகலும் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.2)

பந்தமுடைய பூதம்பாடப் பாதஞ்சிலம்பார்க்கக்
கந்தமல்கு குழலிகாணக் கரிகாட்டெரியாடி
அந்தண்கடல்சூழ்ந் தழகார்புறவம் பதியாவமர்வெய்தி
எந்தம்பெருமான் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.3)

நினைவார்நினைய இனியான்பனியார் மலர்தூய்நித்தலுங்
கனையார்விடையொன் றுடையான்கங்கை திங்கள்கமழ்கொன்றைப்
புனைவார்சடையின் முடியான்கடல்சூழ் புறவம்பதியாக
எனையாளுடையான் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.4)

செங்கண்அரவும் நகுவெண்டலையும் முகிழ்வெண்திங்களுந்
தங்குசடையன் விடையனுடையன் சரிகோவணஆடை
பொங்குதிரைவண் கடல்சூழ்ந்தழகார் புறவம்பதியாக
எங்கும்பரவி இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.5)

பின்னுசடைகள் தாழக்கேழல் எயிறுபிறழப்போய்
அன்னநடையார் மனைகள்தோறும் அழகார்பலிதேர்ந்து
புன்னைமடலின் பொழில்சூழ்ந்தழகார் புறவம்பதியாக
என்னையுடையான் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.6)

உண்ணற்கரிய நஞ்சையுண் டொருதோழந்தேவர்
விண்ணிற்பொலிய அமுதமளித்த விடைசேர்கொடியண்ணல்
பண்ணிற்சிறைவண் டறைபூஞ்சோலைப் புறவம்பதியாக
எண்ணிற்சிறந்த இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.7)

விண்டானதிர வியனார்கயிலை வேரோடெடுத்தான்றன்
திண்டோ ளுடலும் முடியுநெரியச் சிறிதேயூன்றிய
புண்டானொழிய அருள்செய்பெருமான் புறவம்பதியாக
எண்டோ ளுடையான் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.8)

நெடியான்நீள்தா மரைமேலயனும் நேடிக்காண்கில்லாப்
படியாமேனி யுடையான்பவள வரைபோல்திருமார்பிற்
பொடியார்கோலம் உடையான்கடல்சூழ் புறவம்பதியாக
இடியார்முழவார் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.9)

ஆலும்மயிலின் பீலியமணர் அறிவில்சிறுதேரர்
கோலும்மொழிகள் ஒழியக்குழுவுந் தழலுமெழில்வானும்
போலும்வடிவும் உடையான்கடல்சூழ் புறவம்பதியாக
ஏலும்வகையான் இமையோரேத்த உமையோடிருந்தானே. (1.74.10)

பொன்னார்மாடம் நீடுஞ்செல்வப் புறவம்பதியாக
மின்னாரிடையாள் உமையாளோடும் இருந்தவிமலனைத்
தன்னார்வஞ்செய் தமிழின்விரகன் உரைத்ததமிழ்மாலை
பன்னாள்பாடி யாடப்பிரியார் பரலோகந்தானே. (1.74.11)

திருப்புறவம் என்பதும் சீகாழிக்கொருபெயர்.

1.75 திருவெங்குரு — பண்: குறிஞ்சி

காலைநன் மாமலர் கொண்டடி பரவிக்
கைதொழு மாணியைக் கறுத்தவெங் காலன்
ஓலம திடமுன் உயிரொடு மாள
உதைத்தவ னுமையவள் விருப்பனெம் பெருமான்
மாலைவந் தணுக ஓதம்வந் துலவி
மறிதிரை சங்கொடு பவளம்முன் உந்தி
வேலைவந் தணையுஞ் சோலைகள் சூழ்ந்த
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.1)

பெண்ணினைப் பாகம் அமர்ந்துசெஞ் சடைமேற்
பிறையொடும் அரவினை யணிந் தழகாகப்
பண்ணினைப் பாடி யாடிமுன் பலிகொள்
பரமரெம் மடிகளார் பரிசுகள் பேணி
மண்ணினை மூடி வான்முக டேறி
மறிதிரை கடல்முகந் தெடுப்பமற் றுயர்ந்து
விண்ணள வோங்கி வந்திழி கோயில்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.2)

ஓரியல் பில்லா உருவம தாகி
ஒண்டிறல் வேடன துருவது கொண்டு
காரிகை காணத் தனஞ்சயன் றன்னைக்
கறுத்தவற் களித்துடன் காதல்செய் பெருமான்
நேரிசை யாக அறுபத முரன்று
நிரைமலர்த் தாதுகள் மூசவிண் டுதிர்ந்து
வேரிக ளெங்கும் விம்மிய சோலை
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.3)

வண்டணை கொன்றை வன்னியு மத்தம்
மருவிய கூவிளம் எருக்கொடு மிக்க
கொண்டணி சடையர் விடையினர் பூதங்
கொடுகொட்டி குடமுழாக் கூடியு முழவப்
பண்டிகழ் வாகப் பாடியோர் வேதம்
பயில்வர்முன் பாய்புனற் கங்கையைச் சடைமேல்
வெண்பிறை சூடி உமையவ ளோடும்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.4)

சடையினர் மேனி நீறது பூசித்
தக்கைகொள் பொக்கண மிட்டுட னாகக்
கடைதொறும் வந்து பலியது கொண்டு
கண்டவர் மனமவை கவர்ந் தழகாகப்
படையது ஏந்திப் பைங்கயற் கண்ணி
உமையவள் பாகமு மமர்ந்தருள் செய்து
விடையொடு பூதஞ் சூழ்தரச் சென்று
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.5)

கரைபொரு கடலில் திரையது மோதக்
கங்குல்வந் தேறிய சங்கமு மிப்பி
உரையுடை முத்தம் மணலிடை வைகி
ஓங்குவா னிருளறத் துரப்பவெண் டிசையும்
புரைமலி வேதம் போற்றுபூ சுரர்கள்
புரிந்தவர் நலங்கொள்ஆ குதியினில் நிறைந்த
விரைமலி தூபம் விசும்பினை மறைக்கும்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.6)

வல்லிநுண் ணிடையாள் உமையவள் தன்னை
மறுகிட வருமத களிற்றினை மயங்க
ஒல்லையிற் பிடித்தங் குரித்தவள் வெருவல்
கெடுத்தவர் விரிபொழில் மிகுதிரு ஆலில்
நல்லற முரைத்து ஞானமோ டிருப்ப
நலிந்திட லுற்று வந்தவக் கருப்பு
வில்லியைப் பொடிபட விழித்தவர் விரும்பி
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.7)

பாங்கிலா வரக்கன் கயிலைஅன் றெடுப்பப்
பலதலை முடியொடு தோளவை நெரிய
ஓங்கிய விரலால் ஊன்றியன் றவற்கே
ஒளிதிகழ் வாளது கொடுத் தழகாய
கோங்கொடு செருந்தி கூவிள மத்தம்
கொன்றையுங் குலாவிய செஞ்சடைச் செல்வர்
வேங்கைபொன் மலரார் விரைதரு கோயில்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.8)

ஆறுடைச் சடையெம் அடிகளைக் காண
அரியொடு பிரமனும் அளப்பதற் காகிச்
சேறிடைத் திகழ்வா னத்திடை புக்குஞ்
செலவறத் தவிர்ந்தனர் எழிலுடைத் திகழ்வெண்
நீறுடைக் கோல மேனியர் நெற்றிக்
கண்ணினர் விண்ணவர் கைதொழு தேத்த
வேறெமை யாள விரும்பிய விகிர்தர்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.9)

பாடுடைக் குண்டர் சாக்கியர் சமணர்
பயில்தரு மறவுரை விட்டழ காக
ஏடுடை மலராள் பொருட்டு வன்தக்கன்
எல்லையில் வேள்வியைத் தகர்த்தருள் செய்து
காடிடைக் கடிநாய் கலந்துடன் சூழக்
கண்டவர் வெருவுற விளித்து வெய்தாய
வேடுடைக் கோலம் விரும்பிய விகிர்தர்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரே. (1.75.10)

விண்ணியல் விமானம் விரும்பிய பெருமான்
வெங்குரு மேவியுள் வீற்றிருந் தாரை
நண்ணிய நூலன் ஞானச ம்பந்தன்
நவின்றயிவ் வாய்மொழி நலம்மிகு பத்தும்
பண்ணியல் பாகப் பத்திமை யாலே
பாடியு மாடியும் பயில வல்லார்கள்
விண்ணவர் விமானங் கொடுவர வேறி
வியனுல காண்டுவீற் றிருப்பவர் தாமே. (1.75.11)

இதுவுஞ் சீகாழிக்குப்பெயர்.

1.76 திரு இலம்பையங்கோட்டூர் — பண்: குறிஞ்சி

மலையினார் பருப்பதந் துருத்தி மாற்பேறு
மாசிலாச் சீர்மறைக் காடுநெய்த் தானம்
நிலையினான் எனதுரை தனதுரை யாக
நீறணிந் தேறுகந் தேறிய நிமலன்
கலையினார் மடப்பிணை துணையொடுந் துயிலக்
கானலம் பெடைபுல்கிக் கணமயி லாலும்
இலையினார் பைம்பொழில் இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.1)

திருமலர்க் கொன்றையான் நின்றியூர் மேயான்
தேவர்கள் தலைமகன் திருக்கழிப் பாலை
நிருமல னெனதுரை தனதுரை யாக
நீறணிந் தேறுகந் தேறிய நிமலன்
கருமலர்க் கமழ்சுனை நீள்மலர்க் குவளை
கதிர்முலை யிளையவர் மதிமுகத் துலவும்
இருமலர்த் தண்பொய்கை இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணிய���ன் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.2)

பாலனாம் விருத்தனாம் பசுபதி தானாம்
பண்டுவெங் கூற்றுதைத் தடியவர்க் கருளுங்
காலனாம் எனதுரை தனதுரை யாகக்
கனலெரி யங்கையில் ஏந்திய கடவுள்
நீலமா மலர்ச்சுனை வண்டுபண் செய்ய
நீர்மலர்க் குவளைகள் தாதுவிண் டோங்கும்
ஏலம்நா றும்பொழில் இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள் வதியல்பே. (1.76.3)

உளங்கொள்வார் உச்சியார் கச்சியே கம்பன்
ஒற்றியூ ருறையுமண் ணாமலை யண்ணல்
விளம்புவா னெனதுரை தனதுரை யாக
வெள்ளநீர் விரிசடைத் தாங்கிய விமலன்
குளம்புறக் கலைதுள மலைகளுஞ் சிலம்பக்
கொழுங்கொடி யெழுந்தெங்குங் கூவிளங் கொள்ள
இளம்பிறை தவழ்பொழில் இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.4)

தேனுமா யமுதமாய்த் தெய்வமுந் தானாய்த்
தீயொடு நீருடன் வாயுவாந் தெரியில்
வானுமா மெனதுரை தனதுரை யாக
வரியரா வரைக்கசைத் துழிதரு மைந்தன்
கானமான் வெருவுறக் கருவிர லூகங்
கடுவனோ டுகளுமூர் கற்கடுஞ் சாரல்
ஏனமா னுழிதரும் இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.5)

மனமுலாம் அடியவர்க் கருள்புரி கின்ற
வகையலாற் பலிதிரிந் துண்பிலான் மற்றோர்
தனமிலா னெனதுரை தனதுரை யாகத்
தாழ்சடை யிளமதி தாங்கிய தலைவன்
புனமெலாம் அருவிகள் இருவிசேர் முத்தம்
பொன்னொடு மணிகொழித் தீண்டிவந் தெங்கும்
இனமெலாம் அடைகரை இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.6)

நீருளான் தீயுளான் அந்தரத் துள்ளான்
நினைப்பவர் மனத்துளான் நித்தமா ஏத்தும்
ஊருளான் எனதுரை தனதுரை யாக
ஒற்றைவெள் ளேறுகந் தேறிய வொருவன்
பாருளார் பாடலோ டாடல றாத
பண்முரன் றஞ்சிறை வண்டினம் பாடும்
ஏருளார் பைம்பொழில் இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.7)

வேருலா மாழ்கடல் வருதிரை யிலங்கை
வேந்தன தடக்கைகள் அடர்த்தவ னுலகில்
ஆருலா மெனதுரை தனதுரை யாக
ஆகமோ ரரவணிந் துழிதரு மண்ணல்
வாருலா நல்லன மாக்களுஞ் சார
வாரண முழிதரும் மல்லலங் கானல்
ஏருலாம் பொழிலணி இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.8)

கிளர்மழை தாங்கினான் நான்முக முடையோன்
கீழடி மேல்முடி தேர்ந்தளக் கில்லா
உளமழை யெனதுரை தனதுரை யாக
ஒள்ளழல் அங்கையி லேந்திய வொருவன்
வளமழை யெனக்கழை வளர்துளி சோர
மாசுண முழிதரு மணியணி மாலை
இளமழை தவழ்பொழில் இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.9)

உரிஞ்சன கூறைகள் உடம்பின ராகி
உழிதரு சமணருஞ் சாக்கியப் பேய்கள்
பெருஞ்செல்வ னெனதுரை தனதுரை யாகப்
பெய்பலிக் கென்றுழல் பெரியவர் பெருமான்
கருஞ்சுனை முல்லைநன் பொன்னடை வேங்கைக்
களிமுக வண்டொடு தேனின முரலும்
இருஞ்சுனை மல்கிய இலம்பையங் கோட்டூர்
இருக்கையாப் பேணியென் எழில்கொள்வ தியல்பே. (1.76.10)

கந்தனை மலிகனை கடலொலி யோதங்
கானலங் கழிவளர் கழுமல மென்னும்
நந்தியா ருறைபதி நால்மறை நாவன்
நற்றமிழ்க் கின்துணை ஞானசம் பந்தன்
எந்தையார் வளநகர் இலம்பையங் கோட்டூர்
இசையொடு கூடிய பத்தும்வல் லார்போய்
வெந்துயர் கெடுகிட விண்ணவ ரோடும்
வீடுபெற் றிம்மையின் வீடெளி தாமே. (1.76.11)

இத்தலம் தொண்டைநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - சந்திரசேகரர், தேவியார் - கோடேந்துமுலையம்மை.

1.77 திருஅச்சிறுபாக்கம் — பண்: குறிஞ்சி

பொன்றிரண் டன்ன புரிசடை புரள
பொருகடற் பவளமொ டழல்நிறம் புரையக்
குன்றிரண் டன்ன தோளுடை யகலங்
குலாயவெண் ணூலொடு கொழும்பொடி யணிவர்
மின்றிரண் டன்ன நுண்ணிடை யரிவை
மெல்லிய லாளையோர் பாகமாப் பேணி
அன்றிரண் டுருவ மாயவெம் அடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.1)

தேனினு மினியர் பாலன நீற்றர்
தீங்கரும் பனையர்தந் திருவடி தொழுவார்
ஊன்நயந் துருக உவகைகள் தருவார்
உச்சிமே லுறைபவர் ஒன்றலா தூரார்
வானக மிறந்து வையகம் வணங்க
வயங்கொள நிற்பதோர் வடிவினை யுடையார்
ஆனையி னுரிவை போர்த்தவெம் மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.2)

காரிரு ளுருவ மால்வரை புரையக்
களிற்றின துரிவைகொண் டரிவைமே லோடி
நீருரு மகளை நிமிர்சடைத் தாங்கி
நீறணிந் தேறுகந் தேறிய நிமலர்
பேரரு ளாளர் பிறவியில் சேரார்
பிணியிலர் கேடிலர் பேய்க்கணஞ் சூழ
ஆரிருள் மாலை ஆடுமெம் மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.3)

மைம்மலர்க் கோதை மார்பின ரெனவும்
மலைமக ளவளொடு மருவின ரெனவும்
செம்மலர்ப் பிறையுஞ் சிறையணி புனலுஞ்
சென்னிமே லுடையரெஞ் சென்னிமே லுறைவார்
தம்மலர் அடியொன்று அடியவர் பரவத்
தமிழ்ச்சொலும் வடசொலுந் தாள்நிழற் சேர
அம்மலர்க் கொன்றை யணிந்த வெம்மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.4)

விண்ணுலா மதியஞ் சூடின ரெனவும்
விரிசடை யுள்ளது வெள்ளநீ ரெனவும்
பண்ணுலாம் மறைகள் பாடின ரெனவும்
பலபுக ழல்லது பழியில ரெனவும்
எண்ணலா காத இமையவர் நாளும்
ஏத்தர வங்களோ டெழில்பெற நின்ற
அண்ணலா னூர்தி ஏறுமெம் மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.5)

நீடிருஞ் சடைமேல் இளம்பிறை துளங்க
நிழல்திகழ் மழுவொடு நீறுமெய் பூசித்
தோடொரு காதினிற் பெய்துவெய் தாய
சுடலையி லாடுவர் தோலுடை யாகக்
காடரங் காகக் கங்குலும் பகலுங்
கழுதொடு பாரிடங் கைதொழு தேத்த
ஆடர வாட ஆடுமெம் மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.6)

ஏறுமொன் றேறி நீறுமெய் பூசி
இளங்கிளை யரிவையொ டொருங்குட னாகிக்
கூறுமொன் றருளிக் கொன்றையந் தாருங்
குளிரிள மதியமுங் கூவிள மலரும்
நாறுமல் லிகையும் எருக்கொடு முருக்கும்
மகிழிள வன்னியும் இவைநலம் பகர
ஆறுமோர் சடைமேல் அணிந்த வெம்மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.7)

கச்சும்ஒள் வாளுங் கட்டிய வுடையர்
கதிர்முடி சுடர்விடக் கவரியுங் குடையும்
பிச்சமும் பிறவும் பெண்ணணங் காய
பிறைநுத லவர்தமைப் பெரியவர் பேணப்
பச்சமும் வலியுங் கருதிய வரக்கன்
பருவரை யெடுத்ததிண் டோள்களை யடர்வித்
தச்சமும் அருளுங் கொடுத்த வெம்மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சி கொண்டாரே. (1.77.8)

நோற்றலா ரேனும் வேட்டலா ரேனும்
நுகர்புகர் சாந்தமோ டேந்திய மாலைக்
கூற்றலா ரேனும் இன்னவா றென்றும்
எய்தலா காததோர் இயல்பினை யுடையார்
தோற்றலார் மாலும் நான்முக முடைய
தோன்றலும் அடியொடு முடியுறத் தங்கள்
ஆற்றலாற் காணா ராயவெம் மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.9)

வாதுசெய் சமணுஞ் சாக்கியப்பேய்கள்
நல்வினை நீக்கிய வல்வினை யாளர்
ஓதியுங் கேட்டும் உணர்வினை யிலாதார்
உள்கலா காததோர் இயல்பினை யுடையார்
வேதமும் வேத நெறிகளு மாகி
விமலவே டத்தொடு கமலமா மதிபோல்
ஆதியும் ஈறும் ஆயவெம் மடிகள்
அச்சிறு பாக்கம தாட்சிகொண் டாரே. (1.77.10)

மைச்செறி குவளை தவளைவாய் நிறைய
மதுமலர்ப் பொய்கையிற் புதுமலர் கிழியப்
பச்சிற வெறிவயல் வெறிகமழ் காழிப்
பதியவ ரதிபதி கவுணியர் பெருமான்
கைச்சிறு மறியவன் கழலலாற் பேணாக்
கருத்துடை ஞானசம் பந்தன தமிழ்கொண்
டச்சிறு பாக்கத் தடிகளை யேத்தும்
அன்புடை யடியவர் அருவினை யிலரே. (1.77.11)

இத்தலம் தொண்டைநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - பாக்கபுரேசர், தேவியார் - சுந்தரமாதம்மை.

1.78 திரு இடைச்சுரம் — பண்: குறிஞ்சி

வரிவள ரவிரொளி யரவரை தாழ
வார்சடை முடிமிசை வளர்மதி சூடிக்
கரிவளர் தருகழல் கால்வல னேந்திக்
கனலெரி யாடுவர் காடரங் காக
விரிவளர் தருபொழில் இனமயி லால
வெண்ணிறத் தருவிகள் திண்ணென வீழும்
எரிவள ரினமணி புனமணி சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.1)

ஆற்றையு மேற்றதோர் அவிர்சடை யுடையர்
அழகினை யருளுவர் குழகல தறியார்
கூற்றுயிர் செகுப்பதோர் கொடுமையை யுடையர்
நடுவிரு ளாடுவர் கொன்றையந் தாரார்
சேற்றயல் மிளிர்வன கயலிள வாளை
செருச்செய வோர்ப்பன செம்முக மந்தி
ஏற்றையொ டுழிதரும் எழில்திகழ் சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.2)

கானமுஞ் சுடலையுங் கற்படு நிலனுங்
காதலர் தீதிலர் கனல்மழு வாளர்
வானமும் நிலமையும் இருமையு மானார்
வணங்கவும் இணங்கவும் வாழ்த்தவும் படுவார்
நானமும் புகையொளி விரையொடு கமழ
நளிர்பொழி லிளமஞ்ஞை மன்னிய பாங்கர்
ஏனமும் பிணையலும் எழில்திகழ் சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.3)

கடமணி மார்பினர் கடல்தனி லுறைவார்
காதலர் தீதிலர் கனல்மழு வாளர்
விடமணி மிடறினர் மிளிர்வதோ ரரவர்
வேறுமோர் சரிதையர் வேடமும் உடையர்
வடமுலை யயலன கருங்குருந் தேறி
வாழையின் தீங்கனி வார்ந்து தேனட்டும்
இடமுலை யரிவையர் எழில்திகழ் சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.4)

கார்கொண்ட கடிகமழ் விரிமலர்க் கொன்றைக்
கண்ணியர் வளர்மதி கதிர்விடக் கங்கை
நீர்கொண்ட சடையினர் விடையுயர் கொடியர்
நிழல்திகழ் மழுவினர் அழல்திகழ் நிறத்தர்
சீர்கொண்ட மென்சிறை வண்டுபண் செய்யுஞ்
செழும்புன லனையன செங்குலை வாழை
ஏர்கொண்ட பலவினொ டெழில்திகழ் சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.5)

தோடணி குழையினர் சுண்ணவெண் ணீற்றர்
சுடலையி னாடுவர் தோலுடை யாகப்
பீடுயர் செய்ததோர் பெருமையை யுடையர்
பேயுட னாடுவர் பெரியவர் பெருமான்
கோடல்கள் ஒழுகுவ முழுகுவ தும்பி
குரவமும் மரவமும் மன்னிய பாங்கர்
ஏடவிழ் புதுமலர் கடிகமழ் சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.6)

கழல்மல்கு காலினர் வேலினர் நூலர்
கவர்தலை யரவொடு கண்டியும் பூண்பர்
அழல்மல்கு மெரியொடும் அணிமழு வேந்தி
ஆடுவர் பாடுவர் ஆரணங் குடையர்
பொழில்மல்கு நீடிய அரவமு மரவம்
மன்னிய கவட்டிடைப் புணர்குயி லாலும்
எழில்மல்கு சோலையில் வண்டிசை பாடும்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.7)

தேங்கமழ் கொன்றையந் திருமலர் புனைவார்
திகழ்தரு சடைமிசைத் திங்களுஞ் சூடி
வீந்தவர் சுடலைவெண் ணீறுமெய் பூசி
வேறுமோர் சரிதையர் வேடமு முடையர்
சாந்தமும் அகிலொடு முகில்பொதிந் தலம்பித்
தவழ்கன மணியொடு மிகுபளிங் கிடறி
ஏந்துவெள் ளருவிகள் எழில்திகழ் சாரல்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.8)

பலஇலம் இடுபலி கையிலொன் றேற்பர்
பலபுக ழல்லது பழியிலர் தாமுந்
தலையிலங் கவிரொளி நெடுமுடி யரக்கன்
தடக்கைகள் அடர்த்ததோர் தன்மையை யுடையர்
மலையிலங் கருவிகள் மணமுழ வதிர
மழைதவ ழிளமஞ்ஞை மல்கிய சாரல்
இலைஇல வங்கமும் ஏலமுங் கமழும்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.9)

பெருமைகள் தருக்கியோர் பேதுறு கின்ற
பெருங்கடல் வண்ணனும் பிரமனு மோரா
அருமையர் அடிநிழல் பரவிநின் றேத்தும்
அன்புடை யடியவர்க் கணியரு மாவர்
கருமைகொள் வடிவொடு சுனைவளர் குவளைக்
கயலினம் வயலிள வாளைகள் இரிய
எருமைகள் படிதர இளஅனம் ஆலும்
இடைச்சுர மேவிய இவர்வண மென்னே. (1.78.10)

மடைச்சுர மறிவன வாளையுங் கயலும்
மருவிய வயல்தனில் வருபுனற் காழிச்
சடைச்சுரத் துறைவதோர் பிறையுடை யண்ணல்
சரிதைகள் பரவிநின் றுருகுசம் பந்தன்
புடைச்சுரத் தருவரைப் பூக்கமழ் சாரல்
புணர்மட நடையவர் புடையிடை யார்ந்த
இடைச்சுர மேத்திய இசையொடு பாடல்
இவைசொல வல்லவர் பிணியிலர் தாமே. (1.78.11)

இத்தலம் தொண்டைநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - இடைச்சுரநாதர், தேவியார் - இமயமடக்கொடியம்மை.

1.79 திருக்கழுமலம் — பண்: குறிஞ்சி

அயிலுறு படையினர் விடையினர் முடிமேல்
அரவமும் மதியமும் விரவிய அழகர்
மயிலுறு சாயல் வனமுலை யொருபால்
மகிழ்பவர் வானிடை முகில்புல்கு மிடறர்
பயில்வுறு சரிதையர் எருதுகந் தேறிப்
பாடியு மாடியும் பலிகொள்வர் வலிசேர்
கயிலையும் பொதியிலும் இடமென வுடையார்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.1)

கொண்டலும் நீலமும் புரைதிரு மிடறர்
கொடுமுடி யுறைபவர் படுதலைக் கையர்
பண்டல ரயன்சிரம் அரிந்தவர் பொருந்தும்
படர்சடை யடிகளார் பதியத னயலே
வண்டலும் வங்கமுஞ் சங்கமுஞ் சுறவும்
மறிகடல் திரைகொணர்ந் தெற்றிய கரைமேற்
கண்டலுங் கைதையும் நெய்தலுங் குலவுங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.2)

எண்ணிடை யொன்றினர் இரண்டின ருருவம்
எரியிடை மூன்றினர் நான்மறை யாளர்
மண்ணிடை ஐந்தினர் ஆறின ரங்கம்
வகுத்தன ரேழிசை எட்டிருங் கலைசேர்
பண்ணிடை யொன்பதும் உணர்ந்தவர் பத்தர்
பாடிநின் றடிதொழ மதனனை வெகுண்ட
கண்ணிடைக் கனலினர் கருதிய கோயில்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.3)

எரியொரு கரத்தினர் இமையவர்க் கிறைவர்
ஏறுகந் தேறுவர் நீறுமெய் பூசித்
திரிதரு மியல்பினர் அயலவர் புரங்கள்
தீயெழ விழித்தனர் வேய்புரை தோளி
வரிதரு கண்ணிணை மடவர லஞ்ச
மஞ்சுற நிமிர்ந்ததோர் வடிவொடும் வந்த
கரியுரி மருவிய அடிகளுக் கிடமாங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.4)

ஊரெதிர்ந் திடுபலி தலைகல னாக
உண்பவர் விண்பொலிந் திலங்கிய வுருவர்
பாரெதிர்ந் தடிதொழ விரைதரு மார்பிற்
படஅர வாமையக் கணிந்தவர்க் கிடமாம்
நீரெதிர்ந் திழிமணி நித்தில முத்தம்
நிரைசொரி சங்கமொ டொண்மணி வரன்றிக்
காரெதிர்ந் தோதம்வன் திரைகரைக் கெற்றுங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.5)

முன்னுயிர்த் தோற்றமும் இறுதியு மாகி
முடியுடை அமரர்கள் அடிபணிந் தேத்தப்
பின்னிய சடைமிசைப் பிறைநிறை வித்த
பேரரு ளாளனார் பேணிய கோயில்
பொன்ணியல் நறுமலர் புனலொடு தூபஞ்
சாந்தமு மேந்திய கையின ராகிக்
கன்னியர் நாடொறும் வேடமே பரவுங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.6)

கொலைக்கணித் தாவரு கூற்றுதை செய்தார்
குரைகழல் பணிந்தவர்க் கருளிய பொருளின்
நிலைக்கணித் தாவர நினையவல் லார்தம்
நெடுந்துயர் தவிர்த்தவெம் நிமலருக் கிடமாம்
மலைக்கணித் தாவர வன்றிரை முரல
மதுவிரி புன்னைகள் முத்தென வரும்பக்
கலைக்கணங் கானலின் நீழலில் வாழுங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.7)

புயம்பல வுடையதென் இலங்கையர் வேந்தன்
பொருவரை யெடுத்தவன் பொன்முடி திண்டோள்
பயம்பல படவடர்த் தருளிய பெருமான்
பரிவொடு மினிதுறை கோயில தாகும்
வியன்பல விண்ணினும் மண்ணினு மெங்கும்
வேறுவே றுகங்களிற் பெயருள தென்னக்
கயம்பல படக்கடற் றிரைகரைக் கெற்றுங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.8)

விலங்கலொன் றேந்திவன் மழைதடுத் தோனும்
வெறிகமழ் தாமரை யோனுமென் றிவர்தம்
பலங்களால் நேடியும் அறிவரி தாய
பரிசினன் மருவிநின் றினிதுறை கோயில்
மலங்கிவன் றிரைவரை எனப்பரந் தெங்கும்
மறிகட லோங்கிவெள் ளிப்பியுஞ் சுமந்து
கலங்கடன் சரக்கொடு நிரக்கவந் தேறுங்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.9)

ஆம்பல தவமுயன் றறவுரை சொல்லும்
அறிவிலாச் சமணருந் தேரருங் கணிசேர்
நோம்பல தவமறி யாதவர் நொடிந்த
மூதுரை கொள்கிலா முதல்வர் தம்மேனிச்
சாம்பலும் பூசிவெண் டலைகல னாகத்
தையலா ரிடுபலி வையகத் தேற்றுக்
காம்பன தோளியொ டினிதுறை கோயில்
கழுமலம் நினையநம் வினைகரி சறுமே. (1.79.10)

கலிகெழு பாரிடை யூரென வுளதாங்
கழுமலம் விரும்பிய கோயில்கொண் டவர்மேல்
வலிகெழு மனம்மிக வைத்தவன் மறைசேர்
வருங்கலை ஞானசம் பந்தன தமிழின்
ஒலிகெழு மாலையென் றுரைசெய்த பத்தும்
உண்மையி னால்நினைந் தேத்தவல் லார்மேல்
மெலிகெழு துயரடை யாவினை சிந்தும்
விண்ணவ ராற்றலின் மிகப்பெறு வாரே. (1.79.11)

1.80 கோயில் (Chidambaram)

பண் — குறிஞ்சி

கற்றாங் கெரியோம்பிக் கலியை வாராமே
செற்றார் வாழ்தில்லைச் சிற்றம் பலமேய
முற்றா வெண்திங்கள் முதல்வன் பாதமே
பற்றா நின்றாரைப் பற்றா பாவமே. (1.80.1)

பறப்பைப் படுத்தெங்கும் பசுவேட் டெரியோம்புஞ்
சிறப்பர் வாழ்தில்லைச் சிற்றம் பலமேய
பிறப்பில் பெருமானைப் பின்தாழ் சடையானை
மறப்பி லார்கண்டீர் மையல் தீர்வாரே. (1.80.2)

மையா ரொண்கண்ணார் மாட நெடுவீதிக்
கையாற் பந்தோச்சுங் கழிசூழ் தில்லையுள்
பொய்யா மறைபாடல் புரிந்தா னுலகேத்தச்
செய்யா னுறைகோயில் சிற்றம் பலந்தானே. (1.80.3)

நிறைவெண் கொடிமாட நெற்றி நேர்தீண்டப்
பிறைவந் திறைதாக்கும் பேரம் பலந்தில்லைச்
சிறைவண் டறையோவாச் சிற்றம் பலமேய
இறைவன் கழலேத்தும் இன்பம் இன்பமே. (1.80.4)

செல்வ நெடுமாடஞ் சென்று சேண்ஓங்கிச்
செல்வ மதிதோயச் செல்வம் உயர்கின்ற
செல்வர் வாழ்தில்லைச் சிற்றம் பலமேய
செல்வன் கழலேத்துஞ் செல்வஞ் செல்வமே. (1.80.5)

வருமாந் தளிர்மேனி மாதோர் பாகமாந்
திருமாந் தில்லையுட் சிற்றம் பலமேய
கருமான் உரியாடைக் கறைசேர் கண்டத்தெம்
பெருமான் கழலல்லாற் பேணா துள்ளமே. (1.80.6)

அலையார் புனல்சூடி யாகத் தொருபாகம்
மலையான் மகளோடு மகிழ்ந்தான் உலகேத்தச்
சிலையால் எயிலெய்தான் சிற்றம் பலந்தன்னைத்
தலையால் வணங்குவார் தலையா னார்களே. (1.80.7)

கூர்வாள் அரக்கன்றன் வலியைக் குறைவித்துச்
சீரா லேமல்கு சிற்றம் பலமேய
நீரார் சடையானை நித்த லேத்துவார்
தீரா நோயெல்லாந் தீர்தல் திண்ணமே. (1.80.8)

கோணா கணையானுங் குளிர்தா மரையானுங்
காணார் கழலேத்தக் கனலாய் ஓங்கினான்
சேணார் வாழ்தில்லைச் சிற்றம் பலமேத்த
மாணா நோயெல்லாம் வாளா மாயுமே. (1.80.9)

பட்டைத் துவராடைப் படிமங் கொண்டாடும்
முட்டைக் கட்டுரை மொழிவ கேளாதே
சிட்டர் வாழ்தில்லைச் சிற்றம் பலமேய
நட்டப் பெருமானை நாளுந் தொழுவோமே. (1.80.10)

ஞாலத் துயர்காழி ஞான சம்பந்தன்
சீலத் தார்கொள்கைச் சிற்றம் பலமேய
சூலப் படையானைச் சொன்ன தமிழ்மாலை
கோலத் தாற்பாட வல்லார் நல்லாரே. (1.80.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் — திருமூலத்தானநாயகர், சபாநாதர்.
தேவியார் — சிவகாமியம்மை.

பதிகம் 1.81 — சீர்காழி

பண் — குறிஞ்சி

நல்லார் தீமேவுந் தொழிலார் நால்வேதஞ்
சொல்லார் கேண்மையார் சுடர்பொற் கழலேத்த
வில்லாற் புரஞ்செற்றான் மேவும் பதிபோலுங்
கல்லார் மதில்சூழ்ந்த காழிந் நகர்தானே. (1.81.1)

துளிவண் டேன்பாயும் இதழி தூமத்தந்
தெளிவெண் டிங்கள்மா சுணநீர் திகழ்சென்னி
ஒளிவெண் டலைமாலை உகந்தா னூர்போலுங்
களிவண்டியாழ் செய்யுங் காழிந் நகர்தானே. (1.81.2)

ஆலக் கோலத்தின் நஞ்சுண் டமுதத்தைச்
சாலத் தேவர்க்கீந் தளித்தான் தன்மையால்
பாலற் காய்நன்றும் பரிந்து பாதத்தால்
காலற் காய்ந்தானூர் காழிந் நகர்தானே. (1.81.3)

(*) இப்பதிகத்தில் 4,5,6,7-ம்செய்யுட்கள் மறைந்துபோயின. (1.81.4–7)

இரவில் திரிவோர்கட் கிறைதோ ளிணைபத்தும்
நிரவிக் கரவாளை நேர்ந்தா னிடம்போலும்
பரவித் திரிவோர்க்கும் பால்நீ றணிவோர்க்குங்
கரவில் தடக்கையார் காழிந் நகர்தானே. (1.81.8)

மாலும் பிரமனும் அறியா மாட்சியான்
தோலும் புரிநூலுந் துதைந்த வரைமார்பன்
ஏலும் பதிபோலும் இரந்தோர்க் கெந்நாளுங்
காலம் பகராதார் காழிந் நகர்தானே. (1.81.9)

தங்கை யிடவுண்பார் தாழ்சீ வரத்தார்கள்
பெங்கை யுணராதே பேணித் தொழுமின்கள்
மங்கை யொருபாகம் மகிழ்ந்தான் மலர்ச்சென்னிக்
கங்கை தரித்தானூர் காழிந் நகர்தானே. (1.81.10)

வாசங் கமழ்காழி மதிசெஞ் சடைவைத்த
ஈசன் நகர்தன்னை இணையில் சம்பந்தன்
பேசுந் தமிழ்வல்லோர் பெருநீ ருலகத்துப்
பாசந் தனையற்றுப் பழியில் புகழாரே. (1.81.11)

1.82 திருவீழிமிழலை — பண்: குறிஞ்சி

இரும்பொன் மலைவில்லா எரியம் பாநாணில்
திரிந்த புரமூன்றுஞ் செற்றான் உறைகோயில்
தெரிந்த அடியார்கள் சென்ற திசைதோறும்
விரும்பி யெதிர்கொள்வார் வீழி மிழலையே. (1.82.1)

வாதைப் படுகின்ற வானோர் துயர்தீர
ஓதக் கடல்நஞ்சை உண்டான் உறைகோயில்
கீதத் திசையோடுங் கேள்விக் கிடையோடும்
வேதத் தொலியோவா வீழி மிழலையே. (1.82.2)

பயிலும் மறையாளன் தலையிற் பலிகொண்டு
துயிலும் பொழுதாடுஞ் சோதி யுறைகோயில்
மயிலும் மடமானும் மதியும் மிளவேயும்
வெயிலும் பொலிமாதர் வீழி மிழலையே. (1.82.3)

இரவன் பகலோனும் எச்சத் திமையோரை
நிரவிட் டருள்செய்த நிமலன் உறைகோயில்
குரவஞ் சுரபுன்னை குளிர்கோங் கிளவேங்���ை
விரவும் பொழிலந்தண் வீழி மிழலையே. (1.82.4)

கண்ணிற் கனலாலே காமன் பொடியாகப்
பெண்ணுக் கருள்செய்த பெரு���ான் உறைகோயில்
மண்ணிற் பெருவேள்வி வளர்தீப் புகைநாளும்
விண்ணிற் புயல்காட்டும் வீழி மி���லையே. (1.82.5)

மாலா யிரங்கொண்டு மலர்க்கண் ணிடஆழி
ஏலா வலயத்தோ டீந்தான் உறைகோயில்
சேலா கியபொய்கைச் செழுநீர்க் கமலங்கள்
மேலா லெரிகாட்டும் வீழி மிழலையே. (1.82.6)

மதியால் வழிபட்டான் வாணாள் கொடுபோவான்
கொதியா வருகூற்றைக் குமைத்தான் உறைகோயில்
நெதியான் மிகுசெல்வர் நித்த நியமங்கள்
விதியால் நிற்கின்றார் வீழி மிழலையே. (1.82.7)

எடுத்தான் தருக்கினை இழித்தான் விரலூன்றிக்
கொடுத்தான் வாள்ஆளாக் கொண்டான் உறைகோயில்
படித்தார் மறைவேள்வி பயின்றார் ���ாவத்தை
விடுத்தார் மிகவாழும் வீழி மிழ��ையே. (1.82.8)

கிடந்தான் இருந்தானுங் கீழ்மேல் காணாது
தொடர்ந்தாங் கவரேத்தச் சுடரா யவன்கோயில்
படந்தாங் கரவல்குல் பவளத் துவர்வாய்மேல்
விடந்தாங் கியகண்ணார் வீழி மிழலையே. (1.82.9)

சிக்கார் துவராடைச் சிறுதட் டுடையாரும்
நக்காங் கலர்தூற்றும் நம்பான் உறைகோயில்
தக்கார் மறைவேள்வித் தலையா யுலகுக்கு
மிக்கார் அவர்வாழும் வீழி மிழலையே. (1.82.10)

மேனின் றிழிகோயில் வீழி மிழலையுள்
ஏனத் தெயிற்றானை எழிலார் பொழில்காழி
ஞானத் துயர்கின்ற நலங்கொள் சம்பந்தன்
வாய்மைத் திவைசொல்ல வல்லோர் நல்லோரே. (1.82.11)

1.83 திரு அம்பர்மாகாளம் — பண்: குறிஞ்சி

அடையார் புரமூன்றும் அனல்வாய்விழ வெய்து
மடையார் புனலம்பர் மாகா ளம்மேய
விடையார் கொடியெந்தை வெள்ளைப் பிறைசூடுஞ்
சடையான் கழலேத்தச் சாரா வினைதானே. (1.83.1)

தேனார் மதமத்தந் திங்கள் புனல்சூடி
வானார் பொழிலம��பர் மாகா ளம்மேய
ஊனார் தலைதன்னிற் பலிகொண் டுழல்வாழ்க்கை
ஆனான் கழலேத்த அல்லல் அடையாவே. (1.83.2)

திரையார் புனலோடு செல்வ மதிசூடி
விரையார் பொழிலம்பர் மாகா ளம்மேய
நரையார் விடையூரும் நம்பான் கழல்நாளும்
உரையா தவர்கண்மேல் ஒழியா வூனம்மே. (1.83.3)

கொந்தண் பொழிற்சோலைக் கோல வரிவண்டு
மந்தம் மலியம்பர் மாகா ளம்மேய
கந்தங் கமழ்கொன்றை கமழ்புன் சடைவைத்த
எந்தை கழலேத்த இடர்வந் தடையாவே. (1.83.4)

அணியார் மலைமங்கை ஆகம் பாகமாய்
மணியார் புனல��்பர் மாகா ளம்மேய
துணியா ருடையினான் துதைபொற் கழல்நாளும்
பணியா தவர்தம்மேற் பறையா பாவம்மே. (1.83.5)

பண்டாழ் கடல்நஞ்சை உண்டு களிமாந்தி
வண்டார் பொழிலம்பர் மாகா ளம்மேய
விண்டார் புரம்வேவ மேருச் சிலையாகக்
கொண்டான் கழலேத்தக் குறுகா குற்றம்மே. (1.83.6)

மிளிரும் மரவோடு வெள்ளைப் பிறைசூடி
வளரும் பொழிலம்பர் மாகா ளம்மேய
கிளருஞ் சடையண்ணல் கேடில் கழலேத்தத்
தளரும் முறுநோய்கள் சாருந் தவந்தானே. (1.83.7)

கொலையார் மழுவோடு கோலச் சிலையேந்தி
மலையார் புனலம்பர் மாகா ளம்மேய
இலையார் திரிசூலப் படையான் கழல்நாளும்
நிலையா நினைவார்மேல் நில்லா வினைதானே. (1.83.8)

சிறையார் வரிவண்டு தேனுண் டிசைபாட
மறையார் நிறையம்பர் மாகா ளம்மேய
நறையார் மலரானும் மாலுங் காண்பொண்ணா
இறையான் கழலேத்த எய்தும் இன்பமே. (1.83.9)

மாசூர் வடிவின்னார் மண்டை யுணல்கொள்வார்
கூசா துரைக்குஞ்சொற் கொள்கை குணமல்ல
வாசார் பொழிலம்பர் மாகா ளம்மேய
ஈசா என்பார்கட் கில்லை யிடர்தானே. (1.83.10)

வெருநீர் கொளவோங்கும் வேணு புரந்தன்னுள்
திருமா மறைஞான சம்பந் தனசேணார்
பெருமான் மலியம்பர் மாகா ளம்பேணி
உருகா வுரைசெய்வார் உயர்வான் அடைவாரே. (1.83.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - காளகண்டேசுவரர், தேவியார் - பட்சநாயகியம்மை.

1.84 திருக்கடனாகைக்காரோணம் — பண்: குறிஞ்சி

புனையும் விரிகொன்றைக் கடவுள் புனல்பாய
நனையுஞ் சடைமேலோர் நகுவெண் டலைசூடி
வினையில் லடியார்கள் விதியால் வழிபட்டுக்
கனையுங் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.1)

பெண்ணா ணெனநின்ற பெம்மான் பிறைச்சென்னி
அண்ணா மலைநாடன் ஆரூ ருறையம்மான்
மண்ணார் முழவோவா மாட நெடுவீதிக்
கண்ணார் கடல��நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.2)

பாரோர் தொழவிண்ணோர் பணியம் மதில்மூன்றும்
ஆரார் அழலூட்டி அடியார்க் கருள்செய்தான்
தேரார் விழவோவாச் செல்வன் திரைசூழ்ந்த
காரார் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.3)

மொழிசூழ் மறைபாடி முதிருஞ் சடைதன்மேல்
அழிசூழ் புனலேற்ற அண்ணல் அணியாய
பழிசூழ் விலராய பத்தர் பணிந்தேத்தக்
கழிசூழ் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.4)

ஆணும் பெண்ணுமாய் அடியார்க் கருள்நல்கிச்
சேணின் றவர்க்கின்னஞ் சிந்தை செயவல்லான்
பேணி வழிபாடு பிரியா தெழுந்தொண்டர்
காணுங் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.5)

ஏனத் தெயிறோடும் மரவ மெய்பூண்டு
வானத் திளந்திங்கள் வளருஞ் சடையண்ணல்
ஞானத் துறைவல்லார் நாளும் பணிந்தேத்தக்
கானற் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.6)

அரையார் அழல்நாகம் அக்கோ டசைத்திட்டு
விரையார் வரைமார்பின் வெண்ணீ றணியண்ணல்
வரையார் வனபோல வளரும்வங்கங்கள்
கரையார் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.7)

வலங்கொள் புகழ்பேணி வரையா லுயர்திண்டோ ள்
இலங்கைக் கிறைவாட அடர்த்தங் கருள்செய்தான்
பலங்கொள் புகழ்மண்ணிற் பத்தர் பணிந்தேத்தக்
கலங்கொள் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.8)

திருமா லடிவீழத் திசைநான் முகனேத்தப்
பெருமா னெனநின்ற பெம்மான் பிறைச்சென்னிச்
செருமால் விடையூருஞ் செல்வன் திரைசூழ்ந்த
கருமால் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.9)

நல்லா ரறஞ்சொல்லப் பொல்லார் புறங்கூற
அல்லா ரலர்தூற்ற அடியார்க் கருள்செய்வான்
பல்லார் தலைமாலை யணிவான் பணிந்தேத்தக்
கல்லார் கடல்நாகைக் காரோ ணத்தானே. (1.84.10)

கரையார் கடல்நாகைக் காரோ ணம்மேய
நரையார் விடையானை நவிலுஞ் சம்பந்தன்
உரையார் தமிழ்மாலை பாடு மவரெல்லாங்
கரையா வுருவாகிக் கலிவான் அடைவாரே. (1.84.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - காயாரோகணேசுவரர், தேவியார் - நீலாயதாட்சியம்மை.

1.85 திருநல்லம் — பண்: குறிஞ்சி

கல்லால் நிழல்மேய கறைசேர் கண்டாவென்
றெல்லா மொழியாலும் இமையோர் தொழுதேத்த
வில்லால் அரண்மூன்றும் வெந்து விழவெய்த
நல்லான் நமையாள்வான் நல்லம் நகரானே. (1.85.1)

தக்கன் பெருவேள்வி தன்னில் அமரரைத்
துக்கம் பலசெய்து சுடர்பொற் சடைதாழக்
கொக்கின் இறகோடு குளிர்வெண் பிறைசூடும்
நக்கன் நமையாள்வான் நல்லம் நகரானே. (1.85.2)

அந்தி மதியோடும் அரவச் சடைதாழ
முந்தி யனலேந்தி முதுகாட் டெரியாடி
சிந்தித் தெழவல்லார் தீரா வினைதீர்க்கும்
நந்தி நமையாள்வான் நல்லம் நகரானே. (1.85.3)

குளிரும் மதிசூடிக் கொன்றைச் சடைதாழ
மிளிரும் மரவோடு வெண்ணூல் திகழ்மார்பில்
தளிருந் திகழ்மேனித் தையல் பாகமாய்
நளிரும் வயல்சூழ்ந்த நல்லம் நகரானே. (1.85.4)

மணியார் திகழ்கண்டம் முடையான் மலர்மல்கு
பிணிவார் சடையெந்தை பெருமான் கழல்பேணித்
துணிவார் மலர்கொண்டு தொண்டர் தொழுதேத்த
நணியான் நமையாள்வான் நல்லம் நகரானே. (1.85.5)

வாசம் மலர்மல்கு மலையான் மகளோடும்
பூசுஞ் சுடுநீறு புனைந்தான் விரிகொன்றை
ஈச னெனவுள்கி யெழுவார் வினைகட்கு
நாசன் நமையாள்வான் நல்லம் நகரானே. (1.85.6)

அங்கோல் வளைமங்கை காண அனலேந்திக்
கொங்கார் நறுங்கொன்றை சூடிக் குழகாக
வெங்கா டிடமாக வெந்தீ விளையாடும்
நங்கோன் நமையாள்வான் நல்லம் நகரானே. (1.85.7)

பெண்ணார் திருமேனிப் பெருமான் பிறைமல்கு
கண்ணார் நுதலினான் கயிலை கருத்தினால்
எண்ணா தெடுத்தானை இறையே விரலூன்றி
நண்ணார் புரமெய்தான் நல்லம் நகரானே. (1.85.8)

நாகத் தணையானும் நளிர்மா மலரானும்
போகத் தியல்பினாற் பொலிய அழகாகும்
ஆகத் தவளோடும் அமர்ந்தங் கழகாரும்
நாகம் மரையார்த்தான் நல்லம் நகரானே. (1.85.9)

குறியில் சமணோடு குண்டர் வண்தேரர்
அறிவில் லுரைகேட்டங் கவமே கழியாதே
பொறிகொள் ளரவார்த்தான் பொல்லா வினைதீர்க்கும்
நறைகொள் பொழில்சூழ்ந்த நல்லம் நகரானே. (1.85.10)

நலமார் மறையோர்வாழ் நல்லம் நகர்மேய
கொலைசேர் மழுவானைக் கொச்சை யமர்ந்தோங்கு
தலமார் தமிழ்ஞான சம்பந் தன்சொன்ன
கலைக ளிவைவல்லார் கவலை கழிவாரே. (1.85.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - உமாமகேசுவரர், தேவியார் - மங்களநாயகியம்மை.

1.86 திருநல்லூர் — பண்: குறிஞ்சி

கொட்டும் பறைசீராற் குழும அனலேந்தி
நட்டம் பயின்றாடும் நல்லூர்ப் பெருமானை
முட்டின் றிருபோதும் முனியா தெழுந்தன்பு
பட்ட மனத்தார்கள் அறியார் பாவமே. (1.86.1)

ஏறில் எருதேறும் எழிலா யிழையோடும்
வேறும் முடனுமாம் விகிர்தர் அவரென்ன
நாறும் மலர்ப்பொய்கை நல்லூர்ப் பெருமானைக்
கூறு மடியார்கட் கடையா குற்றமே. (1.86.2)

சூடும் இளந்திங்கள் சுடர் பொற்சடைதாழ
ஓடுண் கலனாக வூரூ ரிடுபிச்சை
நாடும் நெறியானை நல்லூர்ப் பெருமானைப்
பாடும் மடியார்கட் கடையா பாவமே. (1.86.3)

நீத்த நெறியானை நீங்காத் தவத்தானை
நாத்த நெறியானை நல்லூர்ப் பெருமானைக்
காத்த நெறியானைக் கைகூப்பித் தொழு
தேத்தும் அடியார்கட் கில்லை யிடர்தானே. (1.86.4)

ஆகத் துமைகேள்வன் அரவச் சடைதாழ
நாகம் மசைத்தானை நல்லூர்ப் பெருமானைத்
தாகம் புகுந்தண்மித் தாள்கள் தொழுந்தொண்டர்
போகம் மனத்தராய்ப் புகழத் திரிவாரே. (1.86.5)

கொல்லுங் களியானை யுரிபோர்த் துமையஞ்ச
நல்ல நெறியானை நல்லூர்ப் பெருமானைச்
செல்லும் நெறியானைச் சேர்ந்தா ரிடர்தீரச்
சொல்லு மடியார்கள் அறியார் துக்கமே. (1.86.6)

எங்கள் பெருமானை இமையோர் தொழுதேத்தும்
நங்கள் பெருமானை நல்லூர் பிரிவில்லா
தங்கை தலைக்கேற்றி ஆளென் றடிநீழல்
தங்கும் மனத்தார்கள் தடுமாற் றறுப்பாரே. (1.86.7)

காமன் எழில்வாட்டிக் கடல்சூழ் இலங்கைக்கோன்
நாமம் இறுத்தானை நல்லூர்ப் பெருமானை
ஏம மனத்தாராய் இகழா தெழுந்தொண்டர்
தீப மனத்தார்கள் அறியார் தீயவே. (1.86.8)

வண்ண மலரானும் வையம் அளந்தானும்
நண்ண லரியானை நல்லூர்ப் பெருமானைத்
தண்ண மலர்தூவித் தாள்கள் தொழுதேத்த
எண்ணும் அடியார்கட் கில்லை யிடுக்கணே. (1.86.9)

பிச்சக் குடைநீழற் சமணர் சாக்கியர்
நிச்சம் அலர்தூற்ற நின்ற பெருமானை
நச்சு மிடற்றானை நல்லூர்ப் பெருமானை
எச்சும் அடியார்கட் கில்லை யிடர்தானே. (1.86.10)

தண்ணம் புனற்காழி ஞான சம்பந்தன்
நண்ணும் புனல்வேலி நல்லூர்ப் பெருமானை
வண்ணம் புனைமாலை வைகலேத்துவார்
விண்ணும் நிலனுமாய் விளங்கும் புகழாரே. (1.86.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - பெரியாண்டேசுவரர், தேவியார் - திரிபுரசுந்தரியம்மை.

1.87 திருவடுகூர் — பண்: குறிஞ்சி

சுடுகூ ரெரிமாலை யணிவர் சுடர்வேலர்
கொடுகூர் மழுவாளொன் றுடையார் விடையூர்வர்
கடுகூர் பசிகாமங் கவலை பிணியில்லார்
வடுகூர் புனல்சூழ்ந்த வடுகூ ரடிகளே. (1.87.1)

பாலு நறுநெய்யுந் தயிரும் பயின்றாடி
ஏலுஞ் சுடுநீறும் என்பும் ஒளிமல்கக்
கோலம் பொழிற்சோலைக் கூடி மடவன்னம்
ஆலும் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.2)

சூடும் இளந்திங்கள் சுடர்பொற் சடைதன்மேல்
ஓடுங் களியானை உரிபோர்த் துமையஞ்ச
ஏடு மலர்மோந்தங் கெழிலார் வரிவண்டு
பாடும் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.3)

துவரும் புரிசையுந் துதைந்த மணிமாடம்
கவர வெரியோட்டிக் கடிய மதிலெய்தார்
கவரு மணிகொல்லைக் கடிய முலைநல்லார்
பவரும் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.4)

துணியா ருடையாடை துன்னி யரைதன்மேல்
தணியா அழல்நாகந் தரியா வகைவைத்தார்
பணியா ரடியார்கள் பலரும் பயின்றேத்த
அணியார் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.5)

தளருங் கொடியன்னாள் தன்னோ டுடனாகிக்
கிளரும் அரவார்த்துக் கிளரும் முடிமேலோர்
வளரும் பிறைசூடி வரிவண் டிசைபாட
ஒளிரும் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.6)

நெடியர் சிறிதாய நிரம்பா மதிசூடும்
முடியர் விடையூர்வர் கொடியர் மொழிகொள்ளார்
கடிய தொழிற்காலன் மடிய வுதைகொண்ட
அடியர் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.7)

பிறையும் நெடுநீரும் பிரியா முடியினார்
மறையும் பலபாடி மயானத் துறைவாரும்
பறையும் அதிர்குழலும் போலப் பலவண்டாங்
கறையும் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.8)

சந்தம் மலர்வேய்ந்த சடையின் இடைவிம்மு
கந்தம் மிகுதிங்கள் சிந்து கதிர்மாலை
வந்து நயந்தெம்மை நன்றும் அருள்செய்வார்
அந்தண் வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.9)

திருமா லடிவீழத் திசைநான் முகனாய
பெருமா னுணர்கில்லாப் பெருமான் நெடுமுடிசேர்
செருமால் விடையூருஞ் செம்மான் திசைவில்லா
அருமா வடுகூரில் ஆடும் மடிகளே. (1.87.10)

படிநோன் பவையாவர் பழியில் புகழான
கடிநாண் நிகழ்சோலை கமழும் வடுகூரைப்
படியா னசிந்தை மொழியார் சம்பந்தன்
அடிஞா னம்வல்லா ரடிசேர் வார்களே. (1.87.11)

இத்தலம் நடுநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - வடுகேசுவரர், தேவியார் - வடுவகிர்க்கண்ணியம்மை.

1.88 திரு ஆப்பனூர் — பண்: குறிஞ்சி

முற்றுஞ் சடைமுடிமேன் முதிரா இளம்பிறையன்
ஒற்றைப் படவரவம் அதுகொண் டரைக்கணிந்தான்
செற்றமில் சீரானைத் திருஆப்ப னூரானைப்
பற்று மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.1)

குரவங் கமழ்குழலாள் குடிகொண்டு நின்றுவிண்ணோர்
விரவுந் திருமேனி விளங்கும் வளையெயிற்றின்
அரவம் அணிந்தானை அணியாப்ப னூரானைப்
பரவும் மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.2)

முருகு விரிகுழலார் மனங்கொள் அநங்கனைமுன்
பெரிது முனிந்துகந்தான் பெருமான் பெருங்காட்டின்
அரவம் அணிந்தானை அணியாப்ப னூரானைப்
பரவும் மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.3)

பிணியும் பிறப்பறுப்பான் பெருமான் பெருங்காட்டில்
துணியின் உடைதாழச் சுடரேந்தி யாடுவான்
அணியும் புனலானை அணியாப்ப னூரானைப்
பணியும் மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.4)

தகர மணியருவித் தடமால்வரை சிலையா
நகர மொருமூன்றும் நலங்குன்ற வென்றுகந்தான்
அகர முதலானை அணியாப்ப னூரானைப்
பகரு மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.5)

ஓடுந் திரிபுரங்கள் உடனே யுலந்தவியக்
காட திடமாகக் கனல்கொண்டு நின்றிரவில்
ஆடுந் தொழிலானை அணியாப்ப னூரானைப்
பாடு மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.6)

இயலும் விடையேறி எரிகொள் மழுவீசிக்
கயலி னிணைக்கண்ணாள் ஒருபால் கலந்தாட
இயலும் இசையானை எழிலாப்ப னூரானைப���
பயிலு மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.7)

கருக்கு மணிமிடறன் கதநாகக் கச்சையினான்
உருக்கும் அடியவரை ஒளிவெண் பிறைசூடி
அரக்கன் றிறலழித்தான் அணியாப்ப னூரானைப்
பருக்கு மனமுடையார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.8)

கண்ணன் கடிக்கமல மலர்மே லினிதுறையும்
அண்ணற் களப்பரிதாய் நின்றங் கடியார்மேல்
எண்ணில் வினைகளைவான் எழிலாப்ப னூரானைப்
பண்ணின் னிசைபகர்வார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.9)

செய்ய கலிங்கத்தார் சிறுதட் டுடையார்கள்
பொய்யர் புறங்கூறப் புரிந்தவடியாரை
ஐயம் அகற்றுவான் அணியாப்ப னூரானைப்
பைய நினைந்தெழுவார் வினைபற் றறுப்பாரே. (1.88.10)

அந்தண் புனல்வைகை அணியாப்ப னூர்மேய
சந்த மலர்க்கொன்றை சடைமே லுடையானை
நந்தி யடிபரவும் நலஞான சம்பந்தன்
சந்த மிவைவல்லார் தடுமாற் றறுப்பாரே. (1.88.11)

இத்தலம் பாண்டிநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - ஆப்பனூரீசுவரர், தேவியார் - அம்பிகையம்மை.

1.89 திரு எருக்கத்தம்புலியூர் — பண்: குறிஞ்சி

படையார் தருபூதப் பகடார் உரிபோர்வை
உடையான் உமையோடும் உடனா யிடுகங்கைச்
சடையான் எருக்கத்தம் புலியூர்த் தகுகோயில்
விடையான் அடியேத்த மேவா வினைதானே. (1.89.1)

இலையார் தருசூலப் படையெம் பெருமானாய்
நிலையார் மதில்மூன்றும் நீறாய் விழவெய்த
சிலையான் எருக்கத்தம் புலியூர்த் திகழ்கோயிற்
கலையான் அடியேத்தக் கருதா வினைதானே. (1.89.2)

விண்ணோர் பெருமானே விகிர்தா விடையூர்தீ
பெண்ணாண் அலியாகும் பித்தா பிறைசூடி
எண்ணார் எருக்கத்தம் புலியூ ருறைகின்ற
அண்ணா எனவல்லார்க் கடையா வினைதானே. (1.89.3)

அரையார் தருநாகம் அணிவான் அலர்மாலை
விரையார் தருகொன்றை யுடையான் விடையேறி
வரையான் எருக்கத்தம் புலியூர் மகிழ்கின்ற
திரையார் சடையானைச் சேரத் திருவாமே. (1.89.4)

வீறார் முலையாளைப் பாகம் மிகவைத்துச்
சீறா வருகாலன் சினத்தை யழிவித்தான்
ஏறான் எருக்கத்தம் புலியூ ரிறையானை
வேறா நினைவாரை விரும்பா வினைதானே. (1.89.5)

நகுவெண் டலையேந்தி நானா விதம்பாடிப்
புகுவா னயம்பெய்யப் புலித்தோல் பியற்கிட்டுத்
தகுவான் எருக்கத்தம் புலியூர்த் தகைந்தங்கே
தொகுவான் கழலேத்தத் தொடரா வினைதானே. (1.89.6)

(*) இப்பதிகத்தின் 7-ம் செய்யுள் சிதைந்து போயிற்று. (1.89.7)

ஆவா வெனஅரக்கன் அலற அடர்த்திட்டுத்
தேவா எனஅருளார் செல்வங் கொடுத்திட்ட
கோவே யெருக்கத்தம் புலியூர் மிகுகோயிற்
தேவே யெனஅல்லல் தீர்தல் திடமாமே. (1.89.8)

மறையான் நெடுமால்காண் பரியான் மழுவேந்தி
நிறையா மதிசூடி நிகழ்முத் தின்தொத்தே
இறையான் எருக்கத்தம் புலியூ ரிடங்கொண்ட
கறையார் மிடற்றானைக் கருதக் கெடும்வினையே. (1.89.9)

புத்தர் அருகர்தம் பொய்கள் புறம்போக்கிச்
சுத்தி தரித்துறையுஞ் சோதி யுமையோடும்
நித்தன் எருக்கத்தம் புலியூர் நிகழ்வாய
அத்தன் அறவன்றன் அடியே அடைவோமே. (1.89.10)

ஏரார் எருக்கத்தம் புலியூர் உறைவானைச்
சீரார் திகழ்காழித் திருவார் சம்பந்தன்
ஆரா அருந்தமிழ் மாலை யிவைவல்லார்
பாரா ரவரேத்தப் பதிவான் உறைவாரே. (1.89.11)

இத்தலம் நடுநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் - நீலகண்டேசுரர், தேவியார் - நீலமலர்க்கண்ணம்மை.

1.90 திருப்பிரமபுரம் — திருவிருக்குக்குறள் — பண்: குறிஞ்சி

அரனை உள்குவீர், பிரம னூருளெம்
பரனை யேமனம், பரவி உய்ம்மினே. (1.90.1)

காண உள்குவீர், வேணு நற்புரத்
தாணுவின் கழல், பேணி உய்ம்மினே. (1.90.2)

நாதன் என்பிர்காள், காதல் ஒண்புகல்
ஆதி பாதமே, ஓதி உய்ம்மினே. (1.90.3)

அங்கம் மாதுசேர், பங்கம் ஆயவன்
வெங்கு ருமன்னும், எங்க ளீசனே. (1.90.4)

வாணி லாச்சடைத், தோணி வண்புரத்
தாணி நற்பொனைக், காணு மின்களே. (1.90.5)

பாந்த ளார்சடைப், பூந்த ராய்மன்னும்
ஏந்து கொங்கையாள், வேந்த னென்பரே. (1.90.6)

கரிய கண்டனைச், சிரபு ரத்துளெம்
அரசை நாடொறும், பரவி உய்ம்மினே. (1.90.7)

நறவ மார்பொழிற், புறவம் நற்பதி
இறைவன் நாமமே, மறவல் நெஞ்சமே. (1.90.8)

தென்றில் அரக்கனைக், குன்றிற் சண்பைமன்
அன்று நெரித்தவா, நின்று நினைமினே. (1.90.9)

அயனும் மாலுமாய், முயலுங் காழியான்
பெயல்வை எய்திநின், றியலும் உள்ளமே. (1.90.10)

தேரர் அமணரைச், சேர்வில் கொச்சைமன்
நேரில் கழல்நினைந், தோரும் உள்ளமே. (1.90.11)

தொழும னத்தவர், கழும லத்துறை
பழுதில் சம்பந்தன், மொழிகள் பத்துமே. (1.90.12)

பிரம்மபுரமென்பது சீகாழி.

Source Colophon

Classical Tamil source text from Project Madurai PM0151: campantar tEvAram 1 part II (verses 722–1469). Etext preparation in romanized/transliteration format by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, Germany. Converted to Tamil script (Unicode) by Mani Manivannan. Proof-reading by P.K. Ilango. Web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. © Project Madurai 1999–2004.

Project Madurai is an open, voluntary, worldwide initiative devoted to the preparation of electronic texts of Tamil literary works and their free distribution on the Internet. The source text is freely distributable with the header page intact.

Former Public Unit 3: Tevaram — Second Tirumurai, Part 1

Former public filename: Tevaram — Second Tirumurai Part 1.md.

Former description: The Second Tirumurai of the Tevaram — the second volume of devotional hymns by Thirugnanasambandar (7th century CE), the child-saint of Sirkali. Twenty-two patikam verses sung to Shiva at temples across the Chola country, translated from Classical Tamil for the first time in a free English collection.

Hymns of Thirugnanasambandar

The Tevaram (தேவாரம்) is the most sacred text of Shaiva Siddhanta — one of the oldest surviving Hindu philosophical traditions. Composed in the seventh century CE by the three Nayanar poet-saints, the Tevaram comprises the first seven volumes of the Panniru Tirumurai, the canonical twelve-volume collection of Tamil Shaiva devotional poetry.

The Second Tirumurai is the second volume of hymns by Thirugnanasambandar (திருஞானசம்பந்தர்), the child-saint of Sirkali. These sixty patikams continue his lifelong pilgrimage to temples across the Chola country. Each patikam is a set of ten or eleven verses composed for a specific temple and set to a specific pann (musical mode). Of these sixty, virtually none have a free English translation.

The opening three patikams of the Second Tirumurai are all set to the pann Indhalam (இந்தளம்), a stately, devotional mode. The first two (Tiruppundharai and Thiruvalanchuzhi) share a distinctive rhetorical structure: each verse describes the beauty of the temple town, then turns to Shiva and asks "tell us!" (சொலீர்) to explain some wonder of his nature. The third (Tiruttheliccheri) uses a more varied structure — comparison, praise, and question intertwined.

Good Works Translation from Classical Tamil. Source: Project Madurai PM0157, prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, with proof-reading by P.K. Ilango and web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram.

2.1 — Tiruppundharai (திருப்பூந்தராய்)

Pann: Indhalam (இந்தளம்). Temple: Tiruppundharai. Each verse describes the beauty of Pundharai and ends with a question to Shiva: "tell us!" (சொலீர்), asking him to explain the wonder of some aspect of his nature — the crescent moon and serpent in his matted hair, the Lady sharing his body, his burning glance that turned Kama to ash. Verse 2.1.7 is lost in the source text.

Beside the red paddy fields and ponds, where lush Calophyllum blooms scatter like coral —
in Pundharai, O You whose feet-bells the good celestials touch with their crowns as they throng in praise, tell us:
what is the wonder of placing in your braided red matted hair
both the crescent moon and the serpent together?

Clear waves carry up conches and oysters into the golden gleaming lotus ponds of Pundharai,
where the good celestials encircle you in worship —
O You of the golden feet-bells, tell us:
O Great Lord, is the glory of riding the bull truly your glory?

Surging clear waves carry conches, red coral, and clustered pearls,
beating against the shores of watery Pundharai —
O You who rejoice in the hide of the mighty elephant wrapped about you, tell us:
what is the wonder of the Lady becoming one with your very body, sharing your side?

Strong fortress walls, gold-adorned mansions towering high,
surrounded by fragrant flower groves — in Pundharai,
O You whose interwoven red matted locks hold both the moon and the serpent, tell us:
what is the wonder of your sidelong glance turning red as Kama became white ash?

In Pundharai, surrounded by groves where open-mouthed birds roam in pools searching for fish
and birds gather in their longing every day —
O You whose red hand holds the leaping fawn, tell us:
what is the wonder of placing the flood of the Ganga within one single red matted lock?

Where shining women play all around,
in watery Pundharai where blooming lotuses gleam with dripping honey —
O You of the radiant body adorned with white ash, tell us:
what is the wonder of wearing in your ear both the pendant earring and the white conch-shell ornament together?

[2.1.7 — lost in the source text]

In Pundharai, where male and female monkeys eat the fruits of proud groves —
O Lord who comes riding the driving mighty bull, tell us:
what is the wonder wrought by grace when you destroyed the demon Ravana's strength?

All around where patterned red carp leap in the waters,
where mansions stand tall within the fortress of Pundharai —
O You of the pure voice who sang the Vedas in melodious rhythm, tell us:
what is the wonder that dark Vishnu and Brahma searched for you and could not find you?

Where swordfish leap in the waters at the sediment-rich field-bunds,
where white lotuses bloom and give their honey — in Pundharai,
whose ancient feet-bells are praised by the devotees who come, O Lord, tell us:
what is the wonder that the ravings of the Jains and the Buddhists entirely miss the mark?

In the sandy shore-groves where the makaras of the wide sea come and approach —
Gnanapantar of Pugali composed this garland of ten words of praise
upon the Lord of glorious Pundharai.
Those who master these ten shall have evil karma depart from them
and come to stand with their good karma.

Temple: Tiruppundharai. (No explicit temple-name metadata given in the source for this patikam.)

2.2 — Thiruvalanchuzhi (திருவலஞ்சுழி)

Pann: Indhalam (இந்தளம்). Temple: Valanchuzhi, in the Chola country. Like the first patikam, each verse ends with "tell us!" (சொலீர்) — but here the questions circle obsessively around a single image: Shiva wandering the world as a naked beggar, taking alms in a skull. The patikam asks whether this strangeness is not in fact perfect wisdom and perfect wealth.

Where all flowers have opened and their fragrance fills the air, cool honey overflowing,
where all bees sing their music in longing —
in Valanchuzhi, where all devotees praise you, O You of flame-like radiance, tell us:
what is the wonder of practicing your resounding song as you sought alms in ancient times everywhere?

White herons and open-beaked cranes seek their food at the edge of rolling white waves —
in Valanchuzhi, O You of abundant radiance with gleaming white smile, tell us:
what is the wonder of wandering through all the world with a rolling white skull as your vessel?

Bowl-shaped lotuses bloom with brilliance and mix their pollen on the fine colored sand
where swans rest — in Valanchuzhi,
O You who smear your body with white ash-powder, tell us:
what is the wonder of receiving alms in a white skull while the celestials worship?

Where blue lilies fill all the banks, in Valanchuzhi
filled with fragrant honey-water where all things flourish —
O You of all greatness, O You who hold the little deer-fawn, tell us:
what is the wonder of receiving nectar in the skull so that all lands would know?

Where fields carry great precious gems to rest upon fine sand where swans dwell — in Valanchuzhi,
O You with the radiance of the Lady whose smile is white as jasmine, tell us:
what is the wonder of wandering with a common white skull,
taking alms as your only wealth?

In Valanchuzhi, where the Kaveri in the Pushya season removes the troubles
of those who bathe in its many-flowered fragrant waters —
O You of the country's holy splendor, holding the little deer-fawn, tell us:
what is the wonder that taking alms in the white skull leaves no grounds for blame?

Where fragrant great flowers, sandalwood, and black agarwood flow on the waters
and those who bathe in Valanchuzhi have their troubles removed —
O Lord who is the water of ending, beginning, and middle, tell us:
what is the wonder of seeking alms in the world without concern for bonds or attachments?

In Valanchuzhi where honey-filled sweet flowers grow in groves
and bees swarm with sky-reaching longing, singing their music —
O You who can wrap yourself in the hide of a forest elephant, tell us:
what is the wonder of wandering all through the world carrying a fleshy skull?

In Valanchuzhi, where the sacred Kaveri descends, its many-flowered waters removing the troubles
of those who come to bathe —
O You who crushed the roaring demon Ravana, tell us:
is not the taking of alms even in a proper white skull a mark of true dignity?

O You of the strong heart, of the matted hair, of the bull —
my Father of Valanchuzhi, beyond the measure of Brahma and Vishnu,
to receive even a fraction of your sweet grace — tell us:
what is the wealth of seeking alms with the skull as your vessel?

If you seek liberation and wisdom,
what wisdom can be gained through withering in austerities?
Seek my Father of Valanchuzhi — Gnanapantar,
singing sweet Tamil set to music: those who master this wisdom
and reach the Lord's feet — that itself is wisdom!

Temple: Valanchuzhi, Chola country. Lord: Kappakadheesvarar. Lady: Mangalanayakiyammai.

2.3 — Tiruttheliccheri (திருத்தெளிச்சேரி)

Pann: Indhalam (இந்தளம்). Temple: Theliccheri, in the Chola country. The third patikam of the Second Tirumurai has a more varied structure than its predecessors: some verses ask "tell us!" (சொலீர்), others make direct statements of wonder or comparison. The opening verse compares Shiva's very nature to the hunter-disguise he wore at Arjuna's trial.

Where gods come three times daily with blossomed flowers to worship your golden feet —
O Lord of great Theliccheri,
your very nature is like that time when you took on the form of a hunter pursuing the boar,
together with the Lady who dwells at your side.

O Lord of gleaming Theliccheri, where celestials and earthly beings praise with devotion
and sacred tanks never fail —
how did you scorch Kama with your eye,
just as he was delighting in bending his strong bow with his five arrows ready?

In Theliccheri, surrounded by fragrant arranged-flower groves where the moon glides along the reddening fortress walls —
how beautiful that you dwell upon your adorned bull,
together with the Lady of beautiful eyes, with such keen grace!

Where the dark sea brings oysters and pearls to shore, where chariots roam along long streets —
in Theliccheri, the wonder of placing the Lady with full breasts on one side of your body
as you go seeking alms without even a vessel to hold them!

Where Parvati praises you at your side,
in Theliccheri enclosed by fortress walls touched by the magnificent red moon —
the wonder of roaming the world naked for alms,
making kohl-eyed women grow bewildered and lose their wrist-bangles in enchantment!

In Theliccheri, surrounded by dense groves where the white crescent moon touches
and gleams, with fine jeweled mansions — O Lord whose Lady's eyes resemble the blue water-lily,
how did you scorch with your hand the great rutting elephant
that came lunging close?

Where cuckoos call in the groves near the ridges,
in great Theliccheri of refined crafts —
with the Lady of clustered flower-braids at your side,
how is it that you adorned your flower-and-pendant-draped matted hair with the Lady Ganga?

Where the Lady of clustered flower-braids and cuckoos with beautiful forms dwell,
in Theliccheri with painted-banner mansions —
the wonder of your foot crushing the demon Ravana
when he came with his ten valorous heads and twenty arms!

Where wind-raised waves beat against the shore,
in Theliccheri surrounded by coastal groves with carp-filled fields —
how did you take one boundless form
so that Vishnu searching for your feet and great Brahma searching for your crown both cried out in defeat?

In Theliccheri, where the great Vedic scholars who teach mantras,
the austere ones, and those of sweet gleaming speech all gather —
O You who drive away the tricks of the vehement Buddhists and Jains:
what a wonder indeed!

In Theliccheri surrounded by groves that extend in all directions —
Gnanapantar of great Kazhi sang these ten fitting songs upon my great Lord.
Those who master them shall dwell beyond words,
surrounded by the great-crowned celestials.

Temple: Theliccheri, Chola country. Lord: Parvatishvarar. Lady: Satthiyammalammai.

Colophon

Good Works Translation. Translated directly from Classical Tamil by translator session 04 ( translation team, 2026-04-24). Source: Project Madurai PM0157 (Unicode HTML), prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne; proof-reading by P.K. Ilango; web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram.

Covers patikams 2.1 (Tiruppundharai), 2.2 (Thiruvalanchuzhi), and 2.3 (Tiruttheliccheri), all in the pann Indhalam. Total: 32 verses translated (33 in the source; verse 2.1.7 is lost in the source text).

This is the first freely available English translation of the Second Tirumurai. The few existing English translations of the Tevaram (Kingsbury & Phillips 1921, select passages by Dorai Rangaswamy) are not freely available in full and were not consulted. Translation is independently derived from reading the Classical Tamil source text. Significant sandhi forms, unusual epithets, and textual gaps are noted throughout.

The independent translation standard is satisfied: this translation is independently derived from Classical Tamil, not from any existing English version.

Next translator: continue from patikam 2.4 (Thiruvanmiyur) at anchor <a name="dt204">, verse 33 in the source HTML.

Source Text

Tamil source from Project Madurai PM0157 (திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள் — இரண்டாம் திருமுறை முதல் பகுதி). Unicode encoding. Public domain.

2.01 திருப்பூந்தராய் — பண்: இந்தளம்

திருச்சிற்றம்பலம்

செந்நெலங்கழனிப்பழனத்தயலேசெழும்
புன்னைவெண்கிழியிற்பவளம்புரைபூந்தராய்த்
துன்னிநல்லிமையோர்முடிதோய்கழலீர்சொலீர்
பின்னுசெஞ்சடையிற்பிறைபாம்புடன்வைத்ததே. (2.1.1)

எற்றுதெண்டிரையேறியசங்கினொடிப்பிகள்
பொற்றிகழ்கமலப்பழனம்புகுபூந்தராய்ச்
சுற்றிநல்லிமையோர்தொழுபொன்கழலீர்சொலீர்
பெற்றமேறுதல்பெற்றிமையோபெருமானிரே. (2.1.2)

சங்குசெம்பவளத்திரள்முத்தவைதாங்கொடு
பொங்குதெண்டிரைவந்தலைக்கும்புனற்பூந்தராய்த்
துங்கமால்களிற்றின்னுரிபோர்த்துகந்தீர்சொலீர்
மங்கைபங்கமும்அங்கத்தொடொன்றியமாண்பதே. (2.1.3)

சேமவன்மதில்பொன்னணிமாளிகைசேணுயர்
பூமணங்கமழும்பொழில்சூழ்தருபூந்தராய்ச்
சோமனும்மரவுந்தொடர்செஞ்சடையீர்சொலீர்
காமன்வெண்பொடியாகக்கடைக்கண்சிவந்ததே. (2.1.4)

பள்ளமீனிரைதேர்ந்துழலும்பகுவாயன
புள்ளும்நாடொறுஞ்சேர்பொழில்சூழ்தருபூந்தராய்த்
துள்ளும்மான்மறியேந்தியசெங்கையினீர்சொலீர்
வெள்ளநீரொருசெஞ்சடைவைத்தவியப்பதே. (2.1.5)

மாதிலங்கியமங்கையராடமருங்கெலாம்
போதிலங்கமலமதுவார்புனற்பூந்தராய்ச்
சோதியஞ்சுடர்மேனிவெண்ணீறணிவீர்சொலீர்
காதிலங்குழைசங்கவெண்தோடுடன்வைத்ததே. (2.1.6)

[2.1.7 மறைந்துபோயிற்று — இப்பதிகத்தில் 7-ம் செய்யுள் மறைந்து போயிற்று]

வருக்கமார்தருவான்கடுவன்னொடும்மந்திகள்
தருக்கொள்சோலைதருங்கனிமாந்தியபூந்தராய்த்
துரக்கும்மால்விடைமேல்வருவீரடிகேள்சொலீர்
அரக்கனாற்றலழித்தருளாக்கியஆக்கமே. (2.1.8)

வரிகொள்செங்கயல்பாய்புனல்சூழ்ந்தமருங்கெலாம்
புரிசைநீடுயர்மாடம்நிலாவியபூந்தராய்ச்
சுருதிபாடியபாணியல்தூமொழியீர்சொலீர்
கரியமாலயன்நேடியுமைக்கண்டிலாமையே. (2.1.9)

வண்டலங்கழனிம்மடைவாளைகள்பாய்புனற்
புண்டரீகமலர்ந்துமதுத்தருபூந்தராய்த்
தொண்டர்வந்தடிபோற்றிசெய்தொல்கழலீர்சொலீர்
குண்டர்சாக்கியர்கூறியதாங்குறியின்மையே. (2.1.10)

மகரவார்கடல்வந்தணவும்மணற்கானல்வாய்ப்
புகலிஞானசம்பந்தன்எழில்மிகுபூந்தராய்ப்
பகவனாரைப்பரவுசொல்மாலைபத்தும்வல்லார்
அகல்வர்தீவினைநல்வினையோடுடனாவரே. (2.1.11)

திருச்சிற்றம்பலம்

2.02 திருவலஞ்சுழி — பண்: இந்தளம்

திருச்சிற்றம்பலம்

விண்டெலாமலரவ்விரைநாறுதண்டேன்விம்மி
வண்டெலாம்நசையாலிசைபாடும்வலஞ்சுழித்
தொண்டெலாம்பரவுஞ்சுடர்போலொளியீர்சொலீர்
பண்டெலாம்பலிதேர்ந்தொலிபாடல்பயின்றதே. (2.2.1)

பாரல்வெண்குருகும்பகுவாயனநாரையும்
வாரல்வெண்டிரைவாயிரைதேரும்வலஞ்சுழி
மூரல்வெண்முறுவல்நகுமொய்யொளியீர்சொலீர்
ஊரல்வெண்டலைகொண்டுலகொக்கவுழன்றதே. (2.2.2)

கிண்ணவண்ணமலருங்கிளர்தாமரைத்தாதளாய்
வண்ணநுண்மணல்மேலனம்வைகும்வலஞ்சுழிச்
சுண்ணவெண்பொடிக்கொண்டுமெய்பூசவலீர்சொலீர்
விண்ணவர்தொழவெண்டலையிற்பலிகொண்டதே. (2.2.3)

கோடெலாம்நிறையக்குவளைம்மலருங்குழி
மாடெலாம்மலிநீர்மணநாறும்வலஞ்சுழிச்
சேடெலாமுடையீர்சிறுமான்மறியீர்சொலீர்
நாடெலாமறியத்தலையின்னறவேற்றதே. (2.2.4)

கொல்லைவென்றபுனத்திற்குருமாமணிகொண்டுபோய்
வல்லைநுண்மணல்மேலனம்வைகும்வலஞ்சுழி
முல்லைவெண்முறுவல்நகையாளொளியீர்சொலீர்
சில்லைவெண்டலையிற்பலிகொண்டுழல்செல்வமே. (2.2.5)

பூசநீர்பொழியும்புனற்பொன்னியிற்பன்மலர்
வாசநீர்குடைவாரிடர்தீர்க்கும்வலஞ்சுழித்
தேசநீர்திருநீர்சிறுமான்மறியீர்சொலீர்
ஏசவெண்டலையிற்பலிகொள்வதிலாமையே. (2.2.6)

கந்தமாமலர்ச்சந்தொடுகாரகிலுந்தழீஇ
வந்தநீர்குடைவாரிடர்தீர்க்கும்வலஞ்சுழி
அந்தநீர்முதல்நீர்நடுவாமடிகேள்சொலீர்
பந்தநீர்கருதாதுலகிற்பலிகொள்வதே. (2.2.7)

தேனுற்றநறுமாமலர்ச்சோலையில்வண்டினம்
வானுற்றநசையாலிசைபாடும்வலஞ்சுழிக்
கானுற்றகளிற்றின்னுரிபோர்க்கவல்லீர்சொலீர்
ஊனுற்றதலைகொண்டுலகொக்கவுழன்றதே. (2.2.8)

தீர்த்தநீர்வந்திழிபுனற்பொன்னியிற்பன்மலர்
வார்த்தநீர்குடைவாரிடர்தீர்க்கும்வலஞ்சுழி
ஆர்த்துவந்தஅரக்கனையன்றடர்த்தீர்சொலீர்
சீர்த்தவெண்டலையிற்பலிகொள்வதுஞ்சீர்மையே. (2.2.9)

உரமனுஞ்சடையீர்விடையீருமதின்னருள்
வரமனும்பெறலாவதும்எந்தைவலஞ்சுழிப்
பிரமனும்திருமாலும்அளப்பரியீர்சொலீர்
சிரமெனும்கலனிற்பலிவேண்டியசெல்வமே. (2.2.10)

வீடுஞானமும்வேண்டுதிரேல்விரதங்களால்
வாடிஞானமென்னாவதும்எந்தைவலஞ்சுழி
நாடிஞானசம்பந்தனசெந்தமிழ்கொண்டிசை
பாடுஞானம்வல்லாரடிசேர்வதுஞானமே. (2.2.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் — காப்பகத்தீசுவரர். தேவியார் — மங்களநாயகியம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

2.03 திருத்தெளிச்சேரி — பண்: இந்தளம்

திருச்சிற்றம்பலம்

பூவலர்ந்தனகொண்டுமுப்போதுமும்பொற்கழல்
தேவர்வந்துவணங்குமிகுதெளிச்சேரியீர்
மேவருந்தொழிலாளொடுகேழற்பின்வேடனாம்
பாவகங்கொடுநின்றதுபோலுநும்பான்மையே. (2.3.1)

விளைக்கும்பத்திக்குவிண்ணவர்மண்ணவரேத்தவே
திளைக்குந்தீர்த்தமறாததிகழ்தெளிச்சேரியீர்
வளைக்குந்திண்சிலைமேலைந்துபாணமுந்தானெய்து
களிக்குங்காமனையெங்ஙனம்நீர்கண்ணிற்காய்ந்ததே. (2.3.2)

வம்படுத்தமலர்ப்பொழில்சூழமதிதவழ்
செம்படுத்தசெழும்புரிசைத்தெளிச்சேரியீர்
கொம்படுத்ததொர்கோல்விடைமிசைகூர்மையோ
டம்படுத்தகண்ணாளொடுமேவல்அழகிதே. (2.3.3)

காருலாங்கடலிப்பிகள்முத்தங்கரைப்பெயுந்
தேருலாநெடுவீதியதார்தெளிச்சேரியீர்
ஏருலாம்பலிக்கேகிடவைப்பிடமின்றியே
வாருலாமுலையாளையொர்பாகத்துவைத்ததே. (2.3.4)

பக்கநுந்தமைப்பார்ப்பதியேத்திமுன்பாவிக்குஞ்
செக்கர்மாமதிசேர்மதில்சூழ்தெளிச்சேரியீர்
மைக்கொள்கண்ணியர்கைவளைமால்செய்துவௌவவே
நக்கராயுலகெங்கும்பலிக்குநடப்பதே. (2.3.5)

தவளவெண்பிறைதோய்தருதாழ்பொழில்சூழநற்
றிவளமாமணிமாடந்திகழ்தெளிச்சேரியீர்
குவளைபோற்கண்ணிதுண்ணெனவந்துகுறுகிய
கவளமால்கரியெங்ஙனம்நீர்கையிற்காய்ந்ததே. (2.3.6)

கோடடுத்தபொழிலின்மிசைக்குயில்கூவிடுஞ்
சேடடுத்ததொழிலின்மிகுதெளிச்சேரியீர்
மாடடுத்தமலர்க்கண்ணினாள்கங்கைநங்கையைத்
தோடடுத்தமலர்ச்சடையென்கொல்நீர்சூடிற்றே. (2.3.7)

கொத்திரைத்தமலர்க்குழலாள்குயில்கோலஞ்சேர்
சித்திரக்கொடிமாளிகைசூழ்தெளிச்சேரியீர்
வித்தகப்படைவல்லஅரக்கன்விறற்றலை
பத்திரட்டிக்கரம்நெரித்திட்டதும்பாதமே. (2.3.8)

காலெடுத்ததிரைக்கைகரைக்கெறிகானல்சூழ்
சேலடுத்தவயற்பழனத்தெளிச்சேரியீர்
மாலடித்தலமாமலரான்முடிதேடியே
ஓலமிட்டிடெங்ஙனமோருருக்கொண்டதே. (2.3.9)

மந்திரந்தருமாமறையோர்கள்தவத்தவர்
செந்திலங்குமொழியவர்சேர்தெளிச்சேரியீர்
வெந்தலாகியசாக்கியரோடுசமணர்கள்
தந்திறத்தனநீக்குவித்தீரோர்சதிரரே. (2.3.10)

திக்குலாம்பொழில்சூழ்தெளிச்சேரியெஞ்செல்வனை
மிக்ககாழியுள்ஞானசம்பந்தன்விளம்பிய
தக்கபாடல்கள்பத்தும்வல்லார்கள்தடமுடித்
தொக்கவானவர்சூழிருப்பவர்சொல்லிலே. (2.3.11)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் — பார்வதீசுவரர். தேவியார் — சத்தியம்மாளம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

Source Colophon

Source: Project Madurai PM0157 — திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள், இரண்டாம் திருமுறை முதல் பகுதி (Verses 1–654). Etext preparation (romanized format): Dr. Thomas Malten and Colleagues, Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, Germany. Proof-reading: P.K. Ilango, Erode, Tamil Nadu. PDF and web version: Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. Unicode encoding prepared by Mani Manivannan, Fremont, CA, USA. © Project Madurai 1999–2004. Freely distributed.

Former Public Unit 4: Tevaram — Second Tirumurai, Part 2

Former public filename: Tevaram — Second Tirumurai Part 2.md.

Former description: The Second Tirumurai of the Tevaram, Part 2 — patikams 2.61 through 2.67 (and continuing). Hymns of Thirugnanasambandar to Shiva at temples across the Chola country, translated from Classical Tamil for the first time in a free English collection. Includes the celebrated Sacred Ash Hymn (Tirunīṟu Patikam, 2.66). Pann: Kāntāram throughout.

Hymns of Thirugnanasambandar

The Tevaram (தேவாரம்) is the most sacred text of Shaiva Siddhanta — one of the oldest surviving Hindu philosophical traditions. Composed in the seventh century CE by the three Nayanar poet-saints, the Tevaram comprises the first seven volumes of the Panniru Tirumurai, the canonical twelve-volume collection of Tamil Shaiva devotional poetry.

The Second Tirumurai is the second volume of hymns by Thirugnanasambandar (திருஞானசம்பந்தர்), the child-saint of Sirkali. This second part continues from patikam 2.61, set to the pann Kāntāram — a firm, stately mode, more martial in character than the contemplative Indhalam of the earlier patikams. Each patikam is a set of ten or eleven verses composed for a specific temple. Of these hymns, virtually none have a free English translation.

Good Works Translation from Classical Tamil. Source: Project Madurai PM0162, prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, with proof-reading by P.K. Ilango and web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram.

2.61 — Tiruvenkadu (திருவெண்காடு)

Pann: Kāntāram (காந்தாரம்). Temple: Tiruvenkadu. Each verse describes Venkadu and closes with "Venkadu!" — the town identified by its natural beauty and by the quality of God who dwells there. Unlike the question-form of earlier patikams, this is an affirmative identification: "His town is like this." Eleven verses.

Our Father who cuts away the sorrows of devotees
who roam as His servants, keeping deep in their hearts:
"You who drank the poison, you who share Uma's side!" —
so that sorrows may never come near them —
His town is Venkadu, where black bees make music on white lotuses.

Venkadu, where parrots learn to speak with the sound of the Vedas —
the town of Him who dwelt to end all affliction
from those devotees who praised Him again and again,
bowing at His feet, repeating: "The Lord rules over us!"

Venkadu, where white pearl-like waterfalls rush in to wash the shores —
the town of Him who grants joy that wells up as pearls within,
even as pearl-tears arise in the eyes of those who worship His jeweled feet —
He who bears three cool, pearlescent pools about Him, whom they contemplate.

Venkadu, where swans dwell on fragrant lotuses —
the town of Him who found a way that they would not melt away,
for those who turn inward, transformed by praise,
before grey hair arrives and the days grow short.

Venkadu, where white spiraling conch-shells wander the shores —
the town of the Lord, full of grace,
who drives away the deep diseases of those devotees
who leap up in their hearts and worship, saying:
"Great Lord who wears the crescent moon and the river on His crown!"

Venkadu, where people bow before Him of radiant form —
the town of Him who is easy to reach
for those devotees who weep piteously, crying:
"You of radiant body! You who rule the heavens!" —
yet He who is rare even for the celestials.

Venkadu, where smoke from sacred fires darkens the sky —
the town of Him who grants the world of the immortals
to the young man who joyfully praised Him —
He who caused Death itself to perish
with a single intent of His glance.

Venkadu, surrounded by fields and paddy-marshes —
the town of our Father who dwelt to be praised tirelessly three times a day,
He who wore the crescent moon on His crown
and pressed down the mountain until the mountain-born Lady trembled,
her bangle-adorned wrists shaking.

Venkadu, where bees sing in spreading groves —
the town of our Great Lord who rose as a pillar of fire
that the dark one (Vishnu) and the lotus-born (Brahma) could not see —
He who is near to those who call Him thus,
yet rare even for the celestials.

Venkadu, the abode of the Great Lord of mysterious form
that the ignorant Jains and Buddhists cannot perceive —
as many devotees gathered singing His praise with love,
He swayed the dancing serpent at His waist.

Those who are skilled in the Tamil of Jnanasambandhan,
he of graceful sweet words from Kazhi where towers mingle and stand —
his verse on beautiful Venkadu, abode of Him who bears the bull on His flag —
for those who are skilled in that Tamil,
binding karmas end and they shall rule the world of the immortals.

Temple: Tiruvenkadu, Chola country.

2.62 — Tirumiyaccur (திருமீயச்சூர்)

Pann: Kāntāram (காந்தாரம்). Temple: Tirumiyaccur. Lord: Muyarcinathesvara. Lady: Sundara Nayakiyammai. The pann and refrain structure continue from 2.61. This patikam's verses emphasize Shiva's destructive and protective acts — burning the triple cities, slaying Surapadma through his son Murugan, trampling Ravana, stripping the elephant's hide — alongside his paradox: robed in rags, yet Supreme. Eleven verses.

Bow at Miyaccur and be freed of karma —
the temple of the Supreme Lord,
Father of the son who slew the great demon,
He who scorched Kama with fierce burning purpose,
who caught the Ganga in His spreading matted locks.

The Lord of Miyaccur who burned the triple enemy citadels —
He who drew Mount Meru as a bow and shot the great arrow,
who holds fragrant white skulls, bears the crescent moon,
whose tongue is full of the Vedas, who carries both fire and river
in His flower-adorned crown of matted locks!

For those who bow their heads to the Lord of Miyaccur —
He whose broad chest is adorned with golden konrai garlands,
whose matted locks flash like lightning, who has no equal —
even the world of the celestials is not beyond reach!

The Lord of Miyaccur surrounded by cloud-brushing groves —
who dances, swaying the serpent at His waist,
as Uma who shares His side sings many hymns of praise —
He who stripped the skin of the fierce maddened elephant
that trembled in terror before Him, and wore it about Himself!

The Lord of Miyaccur — He of the bull banner, crescent shining in His matted locks,
singing and dancing surrounded by gana-spirits with weapons,
wearing konrai garlands where striped female bees cluster —
He whose walk is one: the stately walk of the bull!

The Lord of Miyaccur who wears gleaming serpents —
the singular Lord who rehearses the wild cosmic dance,
His hand curved in gesture, surrounded by garlands of cool gems,
the shining crescent on the crown of His cool matted locks,
beautiful konrai garlands adorning His chest!

The Lord of Miyaccur — dark of form, his long throat marked by the poison's darkness,
without equal, whose beautiful nature cannot be truly known —
He who is Time itself, who wears the bells on dancing feet,
who wears the elephant's hide, who carries the axe,
the Supreme One, the Moon-Bearer, He who is Fate!

The Lord of Miyaccur —
who pressed the fierce demon-king Ravana of mighty rounded shoulders
under the mountain until he weakened, while Uma trembled —
He who wears the tiger's hide, smears white ash,
and conceals the roaring Ganga in His matted locks!

The Lord of Miyaccur, surrounded by paddy fields
where buffaloes wade in flower pools while striped bees scratch and buzz —
He of the gleaming earring, dark-blue throat,
who rose as a blazing pillar of fire
to be worshipped by Brahma on his lotus and by Vishnu!

The Lord of Miyaccur — He who shares His body with the Lady as His other half,
of elevated nature, not drawing near those who scold —
wearing a worn, tattered kālinga cloth
that makes those who see it look away in shame —
yet He who burned the triple cities with great Meru as His bow!

Those who recite and meditate on these ten Tamil verses —
composed by Jnanasambandhan of Pugali, whose fame the world seeks —
on the Great Lord of wondrous form who dwells at Miyaccur,
and who dance in devotion —
they shall attain the vast heavenly world!

Temple: Tirumiyaccur, Chola country. Lord: Muyarcinathesvara. Lady: Sundara Nayakiyammai.

2.63 — Tiru Aricil Karai Puttur (திருஅரிசிற்கரைப்புத்தூர்)

Pann: Kāntāram (காந்தாரம்). Temple: Puttur on the bank of the Aricil River. Lord: Padikkasalitha Visvara ("the Lord who gave a measure of coins"), so named for the legend embedded in verse 683 — Shiva transformed a spider that served His lingam into the Chola king. Lady: Alagammai. Eleven verses.

Puttur on the southern bank, where the water-full Aricil
carries gold and gems, its waves beating the shore —
where swans alight on the flowing waters —
the ancient town of Him whose throat is darkened by the ocean-poison,
on Whose flashing matted hair the young white crescent shines!

Puttur, that town attained by Him who shot the blazing fierce arrow
from His mountain-bow to burn the fortresses of the hostile demons —
where every day the Brahmins praise Him
with flowers and water, reciting His name upon their tongues!

The Sacred One of Puttur — beautiful, not ill-seeming —
though He rides the bull wearing garlands of many skulls,
serpents as ornaments, white ash smeared everywhere,
sharing His side with the Lady who knows no learning:
when you truly see, there is no ugliness here — only beauty!

Puttur, with beautiful fields and paddy-marshes,
groves of Punku trees scattering their golden blossoms —
the town contemplated by the God who draped Himself
in the hide of the dark elephant approaching —
making the Lady of striped bangles tremble!

Puttur, with groves of Kongu trees blooming gold —
the town of Him of the jeweled chest,
who loves the devotees who melt with love for Him,
He who wears a sacred thread of bone, serpent, boar's tusk,
and beautiful tortoise-shell, woven together, shining like lightning!

Puttur, surrounded by flower-filled ponds on the southern bank of the clear Aricil,
where bees sing and birds alight —
the town of Him who dwells like a silver mountain touching the sky,
bearing one bull — Father of Kumara who pressed against Valli's breast!

Puttur, praised in morning and evening by that devoted servant
who gave one day's coin of service —
the town of Him who is the nature of all five elements:
earth, water, fire, wind, and space —
who transformed the spider that served Him into the red-eyed Chola king!

Those who enter to see Puttur, the town of the Giver of Gifts —
who pressed the ten-mouthed Ravana under the mountain
until he cried out — Ravana who had boasted:
"Let the chariot come! I will lift this mountain!" —
their karmas depart!

Puttur, whose bird-filled ponds bloom with many flowers —
honey-laden blue lilies, red lotuses, white lilies —
the town of Him who blazed up as a pillar of radiant fire
while Brahma on his lotus and Vishnu searched
for His crown and His feet but could not find them!

In Puttur, praised with truthful speech by the Brahmins —
those who call out "Father!" are never left without His hand —
unlike what the pot-bellied food-grabbers say,
the berry-eaters and the skull-carriers in their fine robes:
none of what they say is true!

Those who can recite this garland of Tamil poetry
composed by Jnanasambandhan of fragrant honey-scented Kazhi
on Puttur, ruled by Him who wears the spotted serpent —
they shall reach the feet of the Virtuous One
and attain joy filled with love!

Temple: Tiru Aricil Karai Puttur, Chola country. Lord: Padikkasalitha Visvara. Lady: Alagammai.

2.64 — Tiru Mudhukundram (திருமுதுகுன்றம்)

Pann: Kāntāram (காந்தாரம்). Temple: Tiru Mudhukundram (Viruddhachalam, the ancient hill temple). The refrain form: each verse describes the grove's qualities and the devotees' acts, ending with "Mudhukundram!" Verse 7 is lost in the source. Ten surviving verses.

O God! Bear with the faults of us small ones, O Great One! —
you who give grace when devoted servants cry out for you —
You who were exalted as the boundless ocean rose without ceasing —
Mudhukundram, the temple where the ageless sages bow!

Those who bow saying "This is our Father!" — the Sun and all the heavens —
Him who shines as a temple within their very hearts —
as female monkeys climb and bring many clustered flowers —
Mudhukundram, the first-worshipped temple!

Him who shines in the hearts of devotees
who seek Him endlessly with opened flowers and holy water —
where parrots beside the singing cuckoo learn to praise —
cloud-touching Mudhukundram, the temple amid enveloping groves!

Those discerning devotees who call out "Shiva!" in every direction —
taking Kuruntham blossoms and Kurava flowers, holding them aloft,
sitting and standing, praising Him by night and by day —
Mudhukundram, the grove where clouds come curling down!

Those devoted ones, their hearts melting with longing, crying:
"O Treasure set apart for us! O Jewel!" —
who gather sandalwood and Kurava blossoms to offer —
Mudhukundram, temple of the First One who holds the pearl-river!

The Great Lord who gives to those who scatter before Him
fresh konrai, vanni, and datura blooms, crying "O Trustworthy One!" —
His temple where branching Kurava, kokudi, and jasmine bloom everywhere,
where bees sing in fragrant clustered groves — Mudhukundram!

[Verse 7 of this patikam is lost.]

Our Great Lord who destroyed Ravana — king of fragrant, grove-surrounded Lanka —
His temple where devoted worshippers stand and praise with glory —
Mudhukundram, where swarming bees sing in the groves!

Where Brahma on his lotus and Vishnu on his serpent
praised and followed yet could not reach —
that town of radiance where hunters from the fields
gather together to bow in worship —
Mudhukundram, where jasmine blossoms smile nearby!

He is a stranger to those dark-bodied ones
who drink gruel and eat harsh bitter food with hearts that never melt —
His temple where twisted bamboo sways just so
and small female monkeys sit dancing on the bamboo thickets —
Mudhukundram!

Those skilled in gathering and singing these flawless Tamil verses
of Sambandhan of sea-girt Kazhi —
on Mudhukundram, the temple worshipped by sages in rightful order —
shall never be parted from the anklets of our Great Lord
of crescent-bearing matted locks!

Temple: Tiru Mudhukundram, Chola country.

2.65 — Tiruppiramapuram (திருப்பிரமபுரம்)

Pann: Kāntāram (காந்தாரம்). Temple: Tiruppiramapuram (Sirkali, the birth-town of Sambandar — the most sacred of his temples). This patikam uses the paradox form (போலும் — "it seems"): each verse enumerates what Shiva seemingly does not have or has not done, ending with "yet He who dwells at Piramapuram!" — a meditation on transcendence within earthly presence. All the listed attributes are Shiva's; the "seems not" is the paradox of the ineffable dwelling here. Eleven verses.

No stained spear, it seems. No skull worn, it seems.
The Vedas unrecited, it seems. No serpent wrapped around Him, it seems.
No drum in His hand, it seems. No noose held, it seems.
No crescent in His matted locks, it seems —
yet He who dwells at Piramapuram!

No sharp arrow, it seems. No heron's feather, it seems.
No necklace worn, it seems. No tortoise-shell ornament, it seems.
No konrai garland in His matted locks, it seems. No grace for Nandi, it seems.
No many names, it seems —
yet He who dwells at Piramapuram!

No perfect form, it seems. Never wandered the lands, it seems.
The charging fury of terrible Kali — seemingly never calmed.
The disc seemingly never given to one who dug out his very eye.
No wild-mad appearance, it seems —
yet He who dwells at Piramapuram!

The poison-serpent seemingly never waved. No poison at His throat, it seems.
No waistband worn, it seems. The Ganga seemingly never borne.
No swarming ghosts about Him, it seems. The triple cities seemingly never burned.
Never begged for alms, it seems —
yet He who dwells at Piramapuram!

No flower-ornament in His ear, it seems. No trident held, it seems.
The powerful dancing elephant seemingly never skinned with broad hands.
No skull-cup in His hand, it seems. No bright fire in His hand, it seems —
yet He of rising great glory who dwells at Piramapuram!

The celestials seemingly never seen Him. The sacrifice seemingly never destroyed.
Brahma's noble head seemingly never cut off long ago.
Never wearing garlands of gleaming bone and beads, it seems —
yet He of rising prosperity amid gathered women who dwells at Piramapuram!

No boar's tusk, it seems. No grace granted to Arjuna, it seems.
The savage Death-god seemingly never felled with a kick of His foot.
Never dancing amid burning corpses in the cremation ground, it seems —
yet ever-growing in glory, never retreating, He who dwells at Piramapuram!

No axe held, it seems. No severed head worn as ornament, it seems.
The great king of Lanka seemingly never pressed down long ago.
The young deer of untended fields — no tiger-hide, it seems —
yet He who dwells at honey-blossomed-grove-surrounded Piramapuram!

Vishnu and Brahma searched for His foot and crown — seemingly immeasurable even then.
Fiery gaze seemingly never cast to burn Kama of the fragrant arrow-flowers.
The milk-ocean seemingly never given to the child of the lotus —
yet He who dwells at Piramapuram of gracefully walking women!

Seemingly never appearing to those who wear the bare robe.
The truths seemingly never taught to the four who take shelter in His deep shade.
No one dear to Him, it seems. No skull in His crown, it seems.
Never ridden the bull, it seems —
yet He who dwells at Piramapuram!

Neither female form nor male —
He who dwells in the city of Piramapuram.
Those who know in all their fullness everything the Lord has seemingly not done,
and are skilled in reciting these ten of Jnanasambandhan who drew near —
they themselves shall sit enthroned in sweetness among the celestials!

Temple: Tiruppiramapuram (Sirkali), the birth-temple of Sambandar.

2.66 — Tirualavai — The Sacred Ash Hymn (திருஆலவாய் — திருநீற்றுப்பதிகம்)

Pann: Kāntāram (காந்தாரம்). Temple: Tirualavai (Madurai). The Tirunīṟu Patikam — the Sacred Ash Hymn, one of the most celebrated patikams in the entire Tevaram. Each verse is a litany: "X is the ash / Y is the ash / Z is the ash..." followed by the refrain naming Tirualavai and Uma. The phala śruti references the historical miracle of Sambandar healing the Pandya king Ninrasir Nedumaran of a Jain fever by singing these verses. Eleven verses.

Mantra is the ash. What is above the celestials is the ash.
Beauty is the ash. What is to be praised is the ash.
The sacred rite is the ash. What is within religion is the ash —
the sacred ash of the Lord of Tirualavai who shares Uma's coral-lipped side!

Within the Vedas is the ash. What removes burning grief is the ash.
What gives illumination is the ash. What removes baseness is the ash.
What is worthy of recitation is the ash. What is within truth is the ash —
the sacred ash of the Lord of Tirualavai, surrounded by cool-watered fields!

Liberation is the ash. What the sages wear is the ash.
Truth is the ash. What the worthy ones praise is the ash.
Devotion is the ash. What is sweet to extol is the ash.
Attainment is the ash —
the sacred ash of the Lord of Tirualavai!

Sweet to behold is the ash. What gives beauty is the ash.
For all who tend and wear it — what gives greatness is the ash.
What restrains pride is the ash. What grants wisdom is the ash.
What gives the heights of heaven is the ash —
the sacred ash of the Lord of Tirualavai!

Sweet to smear is the ash. Merit is the ash.
Sweet to speak of is the ash. For all the great ascetics —
what destroys desires is the ash. What is the ultimate is the ash.
What the world praises is the ash —
the sacred ash of the Lord of Tirualavai!

What is wealth is the ash. What removes affliction is the ash.
What soothes sorrow is the ash. What bestows heaven is the ash.
What is altogether fitting is the ash — the white ash that the righteous smear —
the sacred ash of the Lord of Tirualavai, surrounded by gracious mansions!

What burned the triple forts is the ash. What is in both worlds is the ash.
What is worn and practiced is the ash. Fortune is the ash.
What keeps one wakeful is the ash. What is purity is the ash —
the sacred ash of the Lord of Tirualavai with the bright-pointed trident!

What fell upon Ravana is the ash. What is worthy of all praise is the ash.
What removes sin is the ash. What endures is the ash.
What is the cosmic principle is the ash —
the sacred ash of the Lord of Tirualavai of the serpent-adorned sacred form!

The ash has the quality that Vishnu and Brahma did not know.
The white ash-powder is the very body of the celestials on high.
What removes the body's diseases — what gives joy is the ash —
the sacred ash of the Lord of our Tirualavai, He of the poison-darkened throat!

What confounds those who carry water-pots and the crowds of wandering Buddhists is the ash.
What is sweet to meditate upon is the ash.
What is worthy of praise by the worthy ones in all eight directions is the ash —
the sacred ash of the Lord of Tirualavai, praised by all beings in the universe!

Those skilled in these ten songs — composed by Pugali's Jnanasambandhan, Brahmin,
who praised the sacred ash of the Lord of Tirualavai who rides the powerful bull,
declaring them to heal the burning disease that afflicted the Pandya king's body —
they themselves are the truly good ones!

Temple: Tirualavai (Madurai). The Sacred Ash Patikam (Tirunīṟu Patikam), composed by Sambandar to heal the Pandya king Ninrasir Nedumaran of the Jain burning fever, converting him to Shaivism.

2.67 — Tirupeŗumpuliyūr (திருப்பெரும்புலியூர்)

Pann: Kāntāram (காந்தாரம்). Temple: Tirupeŗumpuliyūr ("Great Tiger's Town," Vyaghrapuri). Lord: Vyaghrapureesvara (வியாக்கிரபுரீசுவரர்). Lady: Soundarambikai (சவுந்தராம்பிகையம்மை). Each verse accumulates Shiva's cosmic attributes and closes with the refrain "will not depart from Perumpuliyūr." Verse 1 is a sustained Ardhanari litany — earth, Vishnu, heaven, the eye, woman, each "one half" of the Lord. Eleven verses.

He who has the earth as one half,
he who has Vishnu as one half,
he who has heaven as one half —
the pure one who possesses the Vedas —
he who has the eye as one half,
he who concealed Ganga in his matted locks,
he who has a woman as one half —
he will not depart from Perumpuliyūr.

His firm, long arms pure as coral from the dense sea,
she whose body is like a flashing flame-vine —
with the garland of Ganga's streams
and the crescent moon entwined,
the Great Lord of braided matted locks
will not depart from Perumpuliyūr.

Holding high in his hand the skull brimming with toddy,
stamping and leaping in his dance —
the one rich in beauty, exquisite in deeds —
with a garland of grinning skulls,
the young moon gleaming upon his spreading matted hair,
the Great Lord
will not depart from Perumpuliyūr.

He whose abode is the dance,
who sustains the holy Vedas and their six limbs,
he whose abode is the song,
who makes the many into one, whom all five revere,
he whose abode is the lover's quarrel,
who bears the great light called Yoga,
he whose abode is the throne —
he will not depart from Perumpuliyūr.

He of the earring on his soft ear,
he of the burning ash who dances in fire,
he who has the cremation ground,
he whose hand casts flame,
he who owns the sea-girt land,
who daily delights in wealth, pleasure, and all good things,
the Great Lord of glory —
he will not depart from Perumpuliyūr.

Those who say "We shall see him!" through learned worship,
those who say "We shall know him fully!" —
the foremost masters of the Vedas and Puranas —
and those who say "We shall know this too!"
who worship him within the mind —
he who greatly delights in their devotion
will not depart from Perumpuliyūr.

He who possesses the Vedas, whose song resounds —
those who seek his great red lotus feet,
who carry their shortcomings: he removes them all —
the handsome one, the beautiful one, our lord,
he of the stain upon his shining throat,
who concealed Ganga in his locks,
who bears the crescent moon upon his head —
he will not depart from Perumpuliyūr.

He who makes kinship and the glory of joy arise,
who makes liberation easy,
who reveals both renunciation and fellowship,
who manifests both suffering and joy,
who transforms my forgetful mind —
the Lord who forever
cuts the bonds of rebirth for his own —
he will not depart from Perumpuliyūr.

He whose glorious devotees are like noble attendants,
he who has the waters in his matted hair,
he of the ash-smearing, he of awareness,
he of the spreading laburnum garland,
who rides the bull — the lord
who bears five hundred and ten names,
the Great Lord —
he will not depart from Perumpuliyūr.

For devotees who hold their rightful claim,
who contemplate him deeply within —
he shows rare wonders to the eyes
and graciously bestows.
The primordial first lord,
whom even dark, tall Vishnu
and the great one of the fragrant lotus cannot find —
the supremely great Great Lord
will not depart from Perumpuliyūr.

Upon the Great Lord of Perumpuliyūr,
whose head is crowned with the growing crescent —
Gnanasambandar of good Tamil,
from Kazhi of fragrant groves,
composed these garlands of Tamil in which the Vedas flourish:
those who can recite them, their sorrows departing,
shall become full of heart
and dwell long in this world.

Temple: Tirupeŗumpuliyūr, Chola country. Lord: Vyaghrapureesvara. Lady: Soundarambikai.

Colophon

Good Works Translation. Translated directly from Classical Tamil by Nārada ( translation team, translator session 1, 2026-04-25; patikams 2.61–2.63), Māran ( translation team, translator session 1, 2026-04-25; patikams 2.64–2.66), and Suzu ( translation team, translator session 1, 2026-05-03; patikam 2.67). Source: Project Madurai PM0162 (Unicode HTML), prepared by Dr. Thomas Malten and colleagues at the Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne; proof-reading by P.K. Ilango; web formatting by Dr. K. Kalyanasundaram.

Covers patikams 2.61 (Tiruvenkadu), 2.62 (Tirumiyaccur), 2.63 (Tiru Aricil Karai Puttur), 2.64 (Tiru Mudhukundram), 2.65 (Tiruppiramapuram), 2.66 (Tirualavai — Sacred Ash Hymn), and 2.67 (Tirupeŗumpuliyūr). Pann Kāntāram throughout. Total: 75 verses translated; verse 7 of 2.64 is lost in the source and marked as such.

This is the first freely available English translation of these patikams of the Second Tirumurai. The few existing English translations of the Tevaram (Kingsbury & Phillips 1921, select passages by Dorai Rangaswamy) are not freely available in full and were not consulted. Translation independently derived from reading the Classical Tamil source. Key decisions: "Great Lord" for பெம்மான் (pemmāṉ); "pann" for பண் transliterated; "celestials" for இமையோர் (imaiyōr); anti-Buddhist and anti-Jain verses faithfully translated without softening.

Patikam 2.64: verse 7 explicitly lost in PM0162 source ("இப்பதிகத்தில் 7-ம் செய்யுள் சிதைந்து போயிற்று"). Patikam 2.65 is a paradox-form unique in the Tevaram — the "seems not" (போலும்) meditation on transcendence. Patikam 2.66 is the celebrated Sacred Ash Hymn (Tirunīṟu Patikam), associated with the Pandya king miracle. Patikam 2.67 is a sustained Ardhanari litany — verse 1 names earth, Vishnu, heaven, the eye, and woman each as "one half" of the Lord. The independent translation standard is satisfied: all translations independently derived from Classical Tamil.

Next translator: continue from patikam 2.68 (திருக்கடம்பூர் — Tirukadampūr) at anchor <a name="dt2068"> in PM0162 (the retained Good Works Library source archive.html). ~56 patikams remain in Part 2 (2.68 through 2.122). Pann Kāntāram continues.

Source Text

Tamil source from Project Madurai PM0162 (திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள் — இரண்டாம் திருமுறை இரண்டாம் பகுதி, verses 655–1331). Unicode encoding. Public domain.

2.61 திருவெண்காடு — பண்: காந்தாரம்

திருச்சிற்றம்பலம்

உண்டாய் நஞ்சை உமையோர் பங்கா என்றுள்கித்
தொண்டாய்த் திரியும் அடியார் தங்கள் துயரங்கள்
அண்டா வண்ணம் அறுப்பான் எந்தை ஊர்போலும்
வெண்டா மரைமேல் கருவண் டியாழ்செய் வெண்காடே. (655)

நாதன் நம்மை ஆள்வான் என்று நவின்றேத்திப்
பாதம் பன்னால் பணியும் அடியார் தங்கள்மேல்
ஏதந் தீர இருந்தான் வாழும் ஊர்போலும்
வேதத் தொலியாற் கிளிசொல் பயிலும் வெண்காடே. (656)

தண்முத் தரும்பத் தடமூன் றுடையான் றனையுன்னிக்
கண்முத் தரும்பக் கழற்சே வடிகை தொழுவார்கள்
உண்முத் தரும்ப வுவகை தருவான் ஊர்போலும்
வெண்முத் தருவிப் புனல்வந் தலைக்கும் வெண்காடே. (657)

நரையார் வந்து நாளுங் குறுகி நணுகாமுன்
உரையால் வேறா வுள்குவார்கள் உள்ளத்தே
கரையா வண்ணங் கண்டான் மேவும் ஊர்போலும்
விரையார் கமலத் தன்னம் மருவும் வெண்காடே. (658)

பிள்ளைப் பிறையும் புனலுஞ் சூடும் பெம்மானென்
றுள்ளத் துள்ளித் தொழுவார் தங்கள் உறுநோய்கள்
தள்ளிப் போக அருளுந் தலைவன் ஊர்போலும்
வெள்ளைச் சுரிசங் குலவித் திரியும் வெண்காடே. (659)

ஒளிகொள் மேனி யுடையாய் உம்பர் ஆளீயென்
றளிய ராகி அழுதுற் றூறும் அடியார்கட்
கெளியான் அமரர்க் கரியான் வாழும் ஊர்போலும்
வெளிய வுருவத் தானை வணங்கும் வெண்காடே. (660)

கோள்வித் தனைய கூற்றந் தன்னைக் குறிப்பினால்
மாள்வித் தவனை மகிழ்ந்தங் கேத்த மாணிக்காய்
ஆள்வித் தமரர் உலகம் அளிப்பான் ஊர்போலும்
வேள்விப் புகையால் வானம் இருள்கூர் வெண்காடே. (661)

வளையார் முன்கை மலையாள் வெருவ வரையூன்றி
முளையார் மதியஞ் சூடியென்று முப்போதும்
இளையா தேத்த இருந்தான் எந்தை ஊர்போலும்
விளையார் கழனிப் பழனஞ் சூழ்ந்த வெண்காடே. (662)

கரியா னோடு கமல மலரான் காணாமை
எரியாய் நிமிர்ந்த எங்கள் பெருமான் என்பார்கட்
குரியான் அமரர்க் கரியான் வாழும் ஊர்போலும்
விரியார் பொழிலின் வண்டு பாடும் வெண்காடே. (663)

பாடும் அடியார் பலருங் கூடிப் பரிந்தேத்த
ஆடும் அரவம் அசைத்த பெருமான் அறிவின்றி
மூடம் உடைய சமண்சாக் கியர்கள் உணராத
வேடம் உடைய பெருமான் பதியாம் வெண்காடே. (664)

விடையார் கொடியான் மேவி யுறையும் வெண்காட்டைக்
கடையார் மாடங் கலந்து தோன்றுங் காழியான்
நடையா ரின்சொல் ஞானசம் பந்தன் தமிழ்வல்லார்க்
கடையா வினைகள் அமர லோகம் ஆள்வாரே. (665)

திருச்சிற்றம்பலம்

2.62 திருமீயச்சூர் — பண்: காந்தாரம்

திருச்சிற்றம்பலம்

காயச் செவ்விக் காமற் காய்ந்து கங்கையைப்
பாயப் படர்புன் சடையிற் பதித்த பரமேட்டி
மாயச் சூரன் றறுத்த மைந்தன் தாதைதன்
மீயச் சூரே தொழுது வினையை வீட்டுமே. (666)

பூவார் சடையின் முடிமேற் புனலர் அனல்கொள்வர்
நாவார் மறையர் பிறையர் நறவெண் டலையேந்தி
ஏவார் மலையே சிலையாக் கழியம் பெரிவாங்கி
மேவார் புரமூன் றெரித்தார் மீயச் சூராரே. (667)

பொன்னேர் கொன்றை மாலை புரளும் அகலத்தான்
மின்னேர் சடைக ளுடையான் மீயச் சூரானைத்
தன்னேர் பிறரில் லானைத் தலையால் வணங்குவார்க்
கன்னே ரிமையோர் உலக மெய்தற் கரிதன்றே. (668)

வேக மதநல் லியானை வெருவ வுரிபோர்த்துப்
பாகம் உமையோ டாகப் படிதம் பலபாட
நாகம் அரைமே லசைத்து நடமா டியநம்பன்
மேகம் உரிஞ்சும் பொழில்சூழ் மீயச் சூரானே. (669)

விடையார் கொடியார் சடைமேல் விளங்கும் பிறைவேடம்
படையார் பூதஞ் சூழப் பாட லாடலார்
பெடையார் வரிவண் டணையும் பிணைசேர் கொன்றையார்
விடையார் நடையொன் றுடையார் மீயச் சூராரே. (670)

குளிருஞ் சடைகொள் முடிமேற் கோல மார்கொன்றை
ஒளிரும் பிறையொன் றுடையா னொருவன் கைகோடி
நளிரும் மணிசூழ் மாலை நட்டம் நவில்நம்பன்
மிளிரும் மரவம் உடையான் மீயச் சூரானே. (671)

நீல வடிவர் மிடறு நெடியர் நிகரில்லார்
கோல வடிவு தமதாங் கொள்கை யறிவொண்ணார்
காலர் கழலர் கரியின் உரியர் மழுவாளர்
மேலர் மதியர் விதியர் மீயச் சூராரே. (672)

புலியின் உரிதோ லாடை பூசும் பொடிநீற்றர்
ஒலிகொள் புனலோர் சடைமேற் கரந்தார் உமையஞ்ச
வலிய திரள்தோள் வன்கண் அரக்கர் கோன்தன்னை
மெலிய வரைக்கீழ் அடர்த்தார் மீயச் சூராரே. (673)

காதின் மிளிருங் குழையர் கரிய கண்டத்தார்
போதி லவனும் மாலுந் தொழப் பொங் கெரியானார்
கோதி வரிவண் டறைபூம் பொய்கைப் புனல்மூழ்கி
மேதி படியும் வயல்சூழ் மீயச் சூராரே. (674)

கண்டார் நாணும் படியார் கலிங்க முடைபட்டைக்
கொண்டார் சொல்லைக் குறுகா ருயர்ந்த கொள்கையார்
பெண்டான் பாக முடையார் பெரிய வரைவில்லால்
விண்டார் புரமூன் றெரித்தார் மீயச் சூராரே. (675)

வேட முடைய பெருமா னுறையும் மீயச்சூர்
நாடும் புகழார் புகலி ஞான சம்பந்தன்
பாட லாய தமிழீ ரைந்தும் மொழிந்துள்கி
ஆடும் அடியார் அகல்வா னுலகம் அடைவாரே. (676)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் — முயற்சிநாதேசுவரர். தேவியார் — சுந்தரநாயகியம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

2.63 திருஅரிசிற்கரைப்புத்தூர் — பண்: காந்தாரம்

திருச்சிற்றம்பலம்

மின்னுஞ் சடைமேல் இளவெண் திங்கள் விளங்கவே
துன்னுங் கடல்நஞ் சிருள்தோய் கண்டர் தொன்மூதூர்
அன்னம் படியும் புனலார் அரிசில் அலைகொண்டு
பொன்னும் மணியும் பொருதென் கரைமேற் புத்தூரே. (677)

மேவா அசுரர் மேவெயில் வேவ மலைவில்லால்
ஏவார் எரிவெங் கணையா லெய்தான் எய்துமூர்
நாவால் நாதன் நாமம் ஓதி நாடோ றும்
பூவால் நீராற் பூசுரர் போற்றும் புத்தூரே. (678)

பல்லார் தலைசேர் மாலைசூடிப் பாம்பும்பூண்
டெல்லா விடமும் வெண்ணீ றணிந்தோ ரேறேறிக்
கல்லார் மங்கை பங்க ரேனுங் காணுங்கால்
பொல்லா ரல்லர் அழகியர் புத்தூர்ப் புனிதரே. (679)

வரியேர் வளையாள் அரிவை யஞ்ச வருகின்ற
கரியேர் உரிவை போர்த்த கடவுள் கருதுமூர்
அரியேர் கழனிப் பழனஞ் சூழ்ந்தங் கழகாய
பொரியேர் புன்கு சொரிபூஞ் சோலைப் புத்தூரே. (680)

என்போ டரவம் ஏனத் தெயிறோ டெழிலாமை
மின்போற் புரிநூல் விரவிப் பூண்ட மணிமார்பர்
அன்போ டுருகும் அடியார்க் கன்பர் அமருமூர்
பொன்போ தலர்கோங் கோங்கு சோலைப் புத்தூரே. (681)

வள்ளி முலைதோய் குமரன் தாதை வான்தோயும்
வெள்ளி மலைபோல் விடையொன் றுடையான் மேவுமூர்
தெள்ளி வருநீர் அரிசில் தென்பாற் சிறைவண்டும்
புள்ளும் மலிபூம் பொய்கை சூழ்ந்த புத்தூரே. (682)

நிலந்த ணீரோ டனல்கால் விசும்பின் நீர்மையான்
சிலந்தி செங்கட் சோழனாகச் செய்தானூர்
அலந்த அடியான் அற்றைக் கன்றோர் காசெய்திப்
புலர்ந்த காலை மாலை போற்றும் புத்தூரே. (683)

இத்தே ரேக இம்மலை பேர்ப்பன் என்றேந்தும்
பத்தோர் வாயான் வரைக்கீழ் அலறப் பாதந்தான்
வைத்தா ரருள்செய் வரதன் மருவும் ஊரான
புத்தூர் காணப் புகுவார் வினைகள் போகுமே. (684)

முள்ளார் கமலத் தயன்மால் முடியோ டடிதேட
ஒள்ளா ரெரியா யுணர்தற் கரியான் ஊர்போலுங்
கள்ளார் நெய்தல் கழுநீ ராம்பல் கமலங்கள்
புள்ளார் பொய்கைப் பூப்பல தோன்றும் புத்தூரே. (685)

கையார் சோறு கவர்குண் டர்களுந் துவருண்ட
மெய்யார் போர்வை மண்டையர் சொல்லும் மெய்யல்ல
பொய்யா மொழியா லந்தணர் போற்றும் புத்தூரில்
ஐயா என்பார்க் கையுற வின்றி யழகாமே. (686)

நறவங் கமழ்பூங் காழி ஞான சம்பந்தன்
பொறிகொள் அரவம் பூண்டான் ஆண்ட புத்தூர்மேல்
செறிவண் டமிழ்செய் மாலை செப்ப வல்லார்கள்
அறவன் கழல்சேர்ந் தன்போ டின்பம் அடைவாரே. (687)

இத்தலம் சோழ நாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் — படிக்காசளித்தவீசுவரர். தேவியார் — அழகம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

2.64 திருமுதுகுன்றம் — பண்: காந்தாரம்

திருச்சிற்றம்பலம்

தேவா சிறியோம் பிழையைப் பொறுப்பாய் பெரியோனே
ஆவா வென்றங் கடியார் தங்கட் கருள்செய்வாய்
ஓவா உவரி கொள்ள உயர்ந்தா யென்றேத்தி
மூவா முனிவர் வணங்குங் கோயில் முதுகுன்றே. (688)

எந்தை யிவனென் றிரவி முதலா இறைஞ்சுவார்
சிந்தை யுள்ளே கோயி லாகத் திகழ்வானை
மந்தி யேறி யினமா மலர்கள் பலகொண்டு
முந்தித் தொழுது வணங்குங் கோயில் முதுகுன்றே. (689)

நீடு மலரும் புனலுங் கொண்டு நிரந்தரந்
தேடும் அடியார் சிந்தை யுள்ளே திகழ்வானைப்
பாடுங் குயிலின் அயலே கிள்ளை பயின்றேத்த
மூடுஞ் சோலை முகில்தோய் கோயில் முதுகுன்றே. (690)

தெரிந்த அடியார் சிவனே யென்று திசைதோறும்
குருந்த மலருங் குரவின் அலருங் கொண்டேந்தி
இருந்து நின்றும் இரவும் பகலும் ஏத்துஞ்சீர்
முரிந்து மேகந் தவழுஞ் சோலை முதுகுன்றே. (691)

வைத்த நிதியே மணியே யென்று வருந்தித்தஞ்
சித்தம் நைந்து சிவனே யென்பார் சிந்தையார்
கொத்தார் சந்துங் குரவும் வாரிக் கொணர்ந்துந்தும்
முத்தா றுடைய முதல்வர் கோயில் முதுகுன்றே. (692)

வம்பார் கொன்றை வன்னி மத்த மலர்தூவி
நம்பா வென்ன நல்கும் பெருமான் உறைகோயில்
கொம்பார் குரவு கொகுடி முல்லை குவிந்தெங்கும்
மொய்ம்பார் சோலை வண்டு பாடும் முதுகுன்றே. (693)

இப்பதிகத்தில் 7-ம் செய்யுள் சிதைந்து போயிற்று.

வாசங் கமழும் பொழில்சூழ் இலங்கை வாழ்வேந்தை
நாசஞ் செய்த நங்கள் பெருமான் அமர்கோயில்
பூசை செய்த அடியார் நின்று புகழ்ந்தேத்த
மூசி வண்டு பாடுஞ் சோலை முதுகுன்றே. (694)

அல்லி மலர்மேல் அயனும் அரவின் அணையானும்
சொல்லிப் பரவித் தொடர வொண்ணாச் சோதியூர்
கொல்லை வேடர் கூடி நின்று கும்பிட
முல்லை யயலே முறுவல் செய்யும் முதுகுன்றே. (695)

கருகும் உடலார் கஞ்சி யுண்டு கடுவேதின்
றுருகு சிந்தை யில்லார்க் கயலான் உறைகோயில்
திருகல் வேய்கள் சிறிதே வளையச் சிறுமந்தி
முருகின் பணைமேல் இருந்து நடஞ்செய் முதுகுன்றே. (696)

அறையார் கடல்சூழ் அந்தண் காழிச் சம்பந்தன்
முறையால் முனிவர் வணங்குங் கோயில் முதுகுன்றைக்
குறையாப் பனுவல் கூடிப் பாட வல்லார்கள்
பிறையார் சடையெம் பெருமான் கழல்கள் பிரியாரே. (697)

திருச்சிற்றம்பலம்

2.65 திருப்பிரமபுரம் — பண்: காந்தாரம்

திருச்சிற்றம்பலம்

கறையணி வேலிலர் போலுங் கபாலந் தரித்திலர் போலும்
மறையும் நவின்றிலர் போலும் மாசுணம் ஆர்த்திலர் போலும்
பறையுங் கரத்திலர் போலும் பாசம் பிடித்திலர் போலும்
பிறையுஞ் சடைக்கிலர் போலும் பிரம புரம்அமர்ந் தாரே. (698)

கூரம் பதுவிலர் போலுங் கொக்கின் இறகிலர் போலும்
ஆரமும் பூண்டிலர் போலும் ஆமை அணிந்திலர் போலும்
தாருஞ் சடைக்கிலர் போலும் சண்டிக் கருளிலர் போலும்
பேரும் பலவிலர் போலும் பிரம புரம்அமர்ந் தாரே. (699)

சித்த வடிவிலர் போலுந் தேசந் திரிந்திலர் போலும்
கத்தி வருங் கடுங்காளி கதங்கள் தவிர்த்திலர் போலும்
மெய்த்த நயனம் இடந்தார்க் காழி யளித்திலர் போலும்
பித்த வடிவிலர் போலும் பிரம புரம்அமர்ந் தாரே. (700)

நச்சர வாட்டிலர் போலும் நஞ்சம் மிடற்றிலர் போலும்
கச்சுத் தரித்திலர் போலுங் கங்கை தரித்திலர் போலும்
மொய்ச்சவன் பேயிலர் போலும் முப்புரம் எய்திலர் போலும்
பிச்சை இரந்திலர் போலும் பிரம புரம்அமர்ந் தாரே. (701)

தோடு செவிக்கிலர் போலுஞ் சூலம் பிடித்திலர் போலும்
ஆடு தடக்கை வலிய ஆனை உரித்திலர் போலும்
ஓடு கரத்திலர் போலும் ஒள்ளழல் கையிலர் போலும்
பீடு மிகுத்தெழு செல்வப் பிரம புரம்அமர்ந் தாரே. (702)

விண்ணவர் கண்டிலர் போலும் வேள்வி யழித்திலர் போலும்
அண்ணல் அயன்றலை வீழ அன்று மறுத்திலர் போலும்
வண்ண எலும்பினொ டக்கு வடங்கள் தரித்திலர் போலும்
பெண்ணினம் மொய்த்தெழு செல்வப் பிரம புரம்அமர்ந் தாரே. (703)

பன்றியின் கொம்பிலர் போலும் பார்த்தற் கருளிலர் போலும்
கன்றிய காலனை வீழக் கால்கொடு பாய்ந்திலர் போலும்
துன்று பிணஞ்சுடு காட்டி லாடித் துதைந்திலர் போலும்
பின்றியும் பீடும் பெருகும் பிரம புரம்அமர்ந் தாரே. (704)

பரசு தரித்திலர் போலும் படுதலை பூண்டிலர் போலும்
அரசன் இலங்கையர் கோனை அன்றும் அடர்த்திலர் போலும்
புரைசெய் புனத்திள மானும் புலியின் அதளிலர் போலும்
பிரச மலர்ப்பொழில் சூழ்ந்த பிரம புரம்அமர்ந் தாரே. (705)

அடிமுடி மாலயன் தேட அன்றும் அளப்பிலர் போலும்
கடிமலர் ஐங்கணை வேளைக் கனல விழித்திலர் போலும்
படிமலர்ப் பாலனுக் காகப் பாற்கடல் ஈந்திலர் போலும்
பிடிநடை மாதர் பெருகும் பிரம புரம்அமர்ந் தாரே. (706)

வெற்றரைச் சீவரத் தார்க்கு வெளிப்பட நின்றிலர் போலும்
அற்றவர் ஆழ்நிழல் நால்வர்க் கறங்கள் உரைத்திலர் போலும்
உற்றவ ரொன்றிலர் போலும் ஓடு முடிக் கிலர்போலும்
பெற்றமும் ஊர்ந்திலர் போலும் பிரம புரம்அமர்ந் தாரே. (707)

பெண்ணுரு ஆணுரு அல்லாப் பிரம புரநகர் மேய
அண்ணல்செய் யாதன வெல்லாம் அறிந்து வகைவகை யாலே
நண்ணிய ஞானசம் பந்தன் நவின்றன பத்தும் வல்லார்கள்
விண்ணவ ரோடினி தாக வீற்றிருப் பாரவர் தாமே. (708)

திருச்சிற்றம்பலம்

2.66 திருஆலவாய் — திருநீற்றுப்பதிகம் — பண்: காந்தாரம்

திருச்சிற்றம்பலம்

மந்திர மாவது நீறு வானவர் மேலது நீறு
சுந்தர மாவது நீறு துதிக்கப் படுவது நீறு
தந்திர மாவது நீறு சமயத்தி லுள்ளது நீறு
செந்துவர் வாயுமை பங்கன் திருஆல வாயான் திருநீறே. (709)

வேதத்தி லுள்ளது நீறு வெந்துயர் தீர்ப்பது நீறு
போதந் தருவது நீறு புன்மை தவிர்ப்பது நீறு
ஓதத் தகுவது நீறு வுண்மையி லுள்ளது நீறு
சீதப் புனல்வயல் சூழ்ந்த திருஆல வாயான் திருநீறே. (710)

முத்தி தருவது நீறு முனிவ ரணிவது நீறு
சத்திய மாவது நீறு தக்கோர் புகழ்வது நீறு
பத்தி தருவது நீறு பரவ இனியது நீறு
சித்தி தருவது நீறு திருஆல வாயான் திருநீறே. (711)

காண இனியது நீறு கவினைத் தருவது நீறு
பேணி அணிபவர்க் கெல்லாம் பெருமை கொடுப்பது நீறு
மாணந் தகைவது நீறு மதியைத் தருவது நீறு
சேணந் தருவது நீறு திருஆல வாயான் திருநீறே. (712)

பூச இனியது நீறு புண்ணிய மாவது நீறு
பேச இனியது நீறு பெருந்தவத் தோர்களுக் கெல்லாம்
ஆசை கெடுப்பது நீறு அந்தம தாவது நீறு
தேசம் புகழ்வது நீறு திருஆல வாயான் திருநீறே. (713)

அருத்தம தாவது நீறு அவல மறுப்பது நீறு
வருத்தந் தணிப்பது நீறு வானம் அளிப்பது நீறு
பொருத்தம தாவது நீறு புண்ணியர் பூசும்வெண் ணீறு
திருத்தகு மாளிகை சூழ்ந்த திருஆல வாயான் திருநீறே. (714)

எயிலது அட்டது நீறு இருமைக்கும் உள்ளது நீறு
பயிலப் படுவது நீறு பாக்கிய மாவது நீறு
துயிலைத் தடுப்பது நீறு சுத்தம தாவது நீறு
அயிலைப் பொலிதரு சூலத் தால வாயான் திருநீறே. (715)

இராவணன் மேலது நீறு எண்ணத் தகுவது நீறு
பராவண மாவது நீறு பாவ மறுப்பது நீறு
தராவண மாவது நீறு தத்துவ மாவது நீறு
அராவணங் குந்திரு மேனி ஆல வாயான் திருநீறே. (716)

மாலொ டயனறி யாத வண்ணமு முள்ளது நீறு
மேலுறை தேவர்கள் தங்கள் மெய்யது வெண்பொடி நீறு
ஏல உடம்பிடர் தீர்க்கும் இன்பந் தருவது நீறு
ஆலம துண்ட மிடற்றெம் மால வாயான் திருநீறே. (717)

குண்டிகைக் கையர்க ளோடு சாக்கியர் கூட்டமுங் கூட
கண்டிகைப் பிப்பது நீறு கருத இனியது நீறு
எண்டிசைப் பட்ட பொருளார் ஏத்துந் தகையது நீறு
அண்டத் தவர்பணிந் தேத்தும் ஆல வாயான் திருநீறே. (718)

ஆற்றல் அடல்விடை யேறும் ஆலவா யான்திரு நீற்றைப்
போற்றிப் புகலி நிலாவும் பூசுரன் ஞானசம் பந்தன்
தேற்றித் தென்ன னுடலுற்ற தீப்பிணி யாயின தீரச்
சாற்றிய பாடல்கள் பத்தும் வல்லவர் நல்லவர் தாமே. (719)

திருச்சிற்றம்பலம்

2.67 திருப்பெரும்புலியூர் — பண்: காந்தாரம்

திருச்சிற்றம்பலம்

மண்ணுமோர் பாக முடையார் மாலுமோர் பாக முடையார்
விண்ணுமோர் பாக முடையார் வேத முடைய விமலர்
கண்ணுமோர் பாக முடையார் கங்கை சடையிற் கரந்தார்
பெண்ணுமோர் பாக முடையார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. (720)

துன்னு கடற்பவ ளஞ்சேர் தூயன நீண்டதிண் டோ ள்கள்
மின்னு சுடர்க்கொடி போலும் மேனியி னாளொரு கங்கைக்
கன்னி களின்புனை யோடு கலைமதி மாலை கலந்த
பின்னு சடைப்பெரு மானார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. (721)

கள்ள மதித்த கபாலங் கைதனி லேமிக ஏந்தித்
துள்ள மிதித்துநின் றாடுந் தொழிலர் எழில்மிகு செல்வர்
வெள்ள நகுதலை மாலை விரிசடை மேல்மிளிர் கின்ற
பிள்ளை மதிப்பெரு மானார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. (722)

ஆட லிலையம் உடையார் அருமறை தாங்கியா றங்கம்
பாட லிலையம் உடையார் பன்மை யொருமைசெய் தஞ்சும்
ஊட லிலையம் உடையார் யோகெனும் பேரொளி தாங்கி
பீட லிலையம் உடையார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. (723)

தோடுடை யார்குழைக் காதிற் சுடுபொடி யாரன லாடக்
காடுடை யாரெரி வீசுங் கையுடை யார்கடல் சூழ்ந்த
நாடுடை யார்பொரு ளின்ப நல்லவை நாளு நயந்த
பீடுடை யார்பெரு மானார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. (724)

கற்ற துறப்பணி செய்து காண்டுமென் பாரவர் தங்கண்
முற்றி தறிதுமென் பார்கள் முதலியர் வேதபு ராணர்
மற்றி தறிதுமென் பார்கள் மனத்திடை யார்பணி செய்யப்
பெற்றி பெரிதும் உகப்பார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. (725)

மறையுடை யாரொலி பாடல் மாமலர்ச் சேவடி சேர்வார்
குறையுடை யார்குறை தீர்ப்பார் குழகர் அழகர் நஞ்செல்வர்
கறையுடை யார்திகழ் கண்டங் கங்கை சடையிற் கரந்தார்
பிறையுடை யார்சென்னி தன்மேற் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. (726)

உறவியும் இன்புறு சீரும் ஓங்குதல் வீடெளி தாகித்
துறவியுங் கூட்டமுங் காட்டித் துன்பமும் இன்பமுந் தோற்றி
மறவியென் சிந்தனை மாற்றி வாழவல் லார்தமக் கென்றும்
பிறவி யறுக்கும் பிரானார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. (727)

சீருடை யாரடி யார்கள் சேடரொப் பார்சடை சேரும்
நீருடை யார்பொடிப் பூசு நினைப்புடை யார்விரி கொன்றைத்
தாருடை யார்விடை யூர்வார் தலைவரைந் நூற்றுப்பத் தாய
பேருடை யார்பெரு மானார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. (728)

உரிமை யுடையடி யார்கள் உள்ளுற வுள்கவல் லார்கட்
கருமை யுடையன காட்டி அருள்செயும் ஆதி முதல்வர்
கருமை யுடைநெடு மாலுங் கடிமல ரண்ணலுங் காணாப்
பெருமை யுடைப் பெருமானார் பெரும்புலி யூர்பிரி யாரே. (729)

பிறைவள ரும்முடிச் சென்னிப் பெரும்புலி யூர்ப்பெரு மானை
நறைவள ரும்பொழிற் காழி நற்றமிழ் ஞானசம் பந்தன்
மறைவள ருந்தமிழ் மாலை வல்லவர் தந்துயர் நீங்கி
நிறைவளர் நெஞ்சின ராகி நீடுல கத்திருப் பாரே. (730)

இத்தலம் சோழநாட்டிலுள்ளது.
சுவாமிபெயர் — வியாக்கிரபுரீசுவரர்.
தேவியார் — சவுந்தராம்பிகையம்மை.

திருச்சிற்றம்பலம்

Source Colophon

Source: Project Madurai PM0162 — திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள், இரண்டாம் திருமுறை இரண்டாம் பகுதி (Verses 655–1331). Etext preparation (romanized format): Dr. Thomas Malten and Colleagues, Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, Germany. Proof-reading: P.K. Ilango, Erode, Tamil Nadu. PDF and web version: Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. Unicode encoding prepared by Mani Manivannan, Fremont, CA, USA. © Project Madurai 1999–2004. Freely distributed.

Former Public Unit 5: Tevaram — Sambandar, Third Tirumurai, Part 1

Former public filename: Tevaram — Sambandar, Third Tirumurai, Part 1.md.

Former description: Sambandar's Third Tirumurai — sixty-six patikams of Shaiva devotional hymns to Shiva, first free English translation. Part 1: patikams 3.001–3.066.

by Thirugnanasambandar

The boy-saint Thirugnanasambandar received the milk of wisdom from Parvati herself at Sirkali when he was three years old; by seven he was composing hymns that moved kings and raised the dead. The Third Tirumurai is his third volume — sixty-six hymns to Shiva across sixty-six sacred temples of Tamil Nadu. Each patikam is eleven verses of incantatory praise, closing with the poet naming himself and promising liberation. The Tevaram is the most sacred text of Shaiva Siddhanta, still chanted in temples daily. These hymns have never before been translated in full into free English.

Patikam 3.001 — கோயில் (The Sacred Temple, Chidambaram)

Pann: Kāntāra Pañcamam. The Cosmic Dance Temple at Tillai (Chidambaram), where Shiva dances before the assembled gods. திருச்சிற்றம்பலம் — Tiruccirrampalam, the Sacred Little Hall, the inner sanctum.

1.
You danced with fragrant ghee, with milk and curds,
in the Sacred Hall the Brahmin priests will never forsake —
you who love the sweet konrai, who made this place your home,
who sang the Vedas and songs of every kind,
who wear in your matted hair the cold-bright crescent moon —
grant grace, and let our ancient karma shrink to nothing.

2.
You who joined with Her of fragrant coiling hair,
who ride the bull, who bear the crescent-mark upon your brow,
who wear your ornaments and sing — O lord of the celestial hosts —
who teach the sacred dance to Tillai's Vedic scholars,
whose Sacred Hall the noble-hearted will not forsake —
how wondrous that you choose to dwell there as your own.

3.
Dark-throated Lord, fine-necked, with the eye upon your brow,
trident-bearer, adorned with white ash of the burning ground,
with matted hair aflow — O God of virtue's keeping —
the Sacred Hall is worshipped and praised by those who are true:
by drawing near, by folding hands at your crimson feet —
O Beautiful One, grant us grace — we shall proclaim your glory.

4.
With her of slender wavering-branch waist,
of moon-bright face, of shining eyes in pairs —
Lord of the matted hair, whose Sacred Hall stirs young men's hearts
to rise in trembling desire and worship at your crimson feet —
O Dweller in the Hall: sin will not reach
those who are your devotees.

5.
You who drank the poison so the primal nectar could be drunk —
your throat a dark gem, your lips softly parted —
you roam accepting offerings in skulls — O Ancient Lord of the Hall —
the Sacred Hall of Tillai that the devout worship and extol:
by drawing near, by folding hands at your crimson feet —
O You who shot the three fortress-cities into fire — karma itself is consumed.

6.
Adorned with konrai garlands on your body, with fire in your palms,
with Uma — she who grants the gods their immortality — as your half,
O Lord who roams accepting offerings — O Ancient Lord of the Hall —
the Sacred Hall with its sky-brushing gardens all around,
where you are established, holding the battle-axe, wreathed in fire —
O Lord whose waist the serpent coils: sin will not touch your devotees.

7.
Wearing crystal-bright jewels, conch-shell earrings that shimmer and shine —
O Brahmin-Lord, O Wondrous One, in Tillai festooned with garlands —
you who, being the original First, made the Sacred Hall your abode —
those devotees who are able to worship there with their own hands —
sin will depart from them, not tormenting, not afflicting:
fierce karma will leave, will not harm those who belong to you.

8.
The dance with Her of full bamboo-rounded shoulders —
you who longed for it, O Wondrous One, nectar of all living things —
who settled in the love of dancing amid the burning-ground flames —
with an arrow of fire you shot the three fortress-cities —
the Sacred Hall shining in its righteous beauty:
worship at your feet where you dwell — and we shall reach the worlds above.

9.
Wearing the spread konrai garlands, O You of the moon —
who hold the moon in your long matted hair, O chieftain —
in Tillai adorned with sacred processional chariots in its streets —
the one whose worship never ceases — the Sacred Hall
that shines beautiful in its perfect righteousness —
O You who settled there in splendor: we shall praise your glorious feet.

10.
Those who roam with naked bodies, those in saffron-orange robes —
false-garbed people — do not accept their lying words:
those people cannot remove the sorrows of this world.
The Sacred Hall worshipped and praised by the truly learned —
by approaching it with love, by folding hands at the crimson feet —
those who draw near will win the world's true prize.

11. (phala śruti)
In Kazhiyur ringed with fragrant flowering gardens,
Jñānasambandhan, master of the daily Vedas,
through sweet flowing Tamil in Tillai where the exalted dwell —
at the Sacred Hall where the ancient bull-glory is raised high —
composed these ten verses, set to music, on the Lord of Fire:
those who can recite them will be joined with the exalted.

Patikam 3.002 — திருப்பூந்தராய் (Tiruppontarai)

Pann: Kāntāra Pañcamam. Tiruppontarai — a sacred Shiva temple surrounded by flowering groves and pools. திருச்சிற்றம்பலம்.

1.
She of ball-holding fingers, of coral-bright rosy lips,
her face like the cool full moon, her fame without limit —
together with Uma, daughter of the mountain, the primal Lord
settled in this place: the celestials from every direction
filling the sky, circling clockwise, with great flowers
bowing in devotion — we extol Tiruppontarai.

2.
She of dark-lily eyes and tondai-red lips,
of radiant pearl-white smile, of gentle bird-like gait,
of soft-spiraling hair — as half of his sacred body the goddess dwells —
the Lord who is one, and two, and one-in-three —
those of lotus-pure devotion
extol Tiruppontarai.

3.
She of gentle hips, of cotton-soft feet,
of slender vañci-like waist — the lovely lady as his other half:
this is our Lord's beloved place,
where in every field the kazhunir and lotus flowers bloom,
honey flowing and the good mud never drying —
Tiruppontarai where truthful Vedic scholars take their practice — we extol it.

4.
She whose breasts are like fresh golden kalasa pots,
like the buds of thorned and konkai flowers holding honey,
like young coconut — the triple medicine of youth —
his body like the great Silver Mountain itself:
this Lord's beloved place — Tiruppontarai with cooling fragrant groves
where flocks of birds sleep in abundance — we extol it.

5.
She of soft words rising like music,
her body shining like fresh green tender leaves —
the great lord who holds as his other side the womanly form:
his place where those who wear bright bangles come —
a lovely pool filled with deep kaavi-blue, with thick dark lotus flowers —
Tiruppontarai, dwelling of the truly virtuous — we extol.

6.
She whose forehead is like the bright full moon,
of dove-bright clear eyes, of generous pearl-white smile,
of words like sweet music playing in measure — with this beautiful woman —
our lord of glowing red matted hair that shines in the high sky:
the great peak-temple that he loves, surrounded by
groves where the moonlight filters through — Tiruppontarai — we extol.

7.
She with long dark-cloud hair,
with carp-fish eyes, with lightning-flash waist,
of soft breasts — with Uma, daughter of the mountain:
water wanders in his locks; he is settled there for all time,
the place of his twelve glorious names —
Tiruppontarai ringed in grove and warming light — we extol.

8.
She with coin-adorned hair, with eyes like wide deep carp-pools,
with bamboo-shoot arms, with radiant soft breasts — Uma, the mountain's daughter —
settled against his holy wide-open chest:
the great Lord of Fire, who that day
subdued the one who lifted mighty Kailash —
Tiruppontarai, whose groves are home to those who worship his twin crimson feet — we extol.

9.
She of pollen-fragrant hair,
of cool white smile, of kōvvai-red lips —
Uma of creeper-slender waist, held as his portion on his holy chest:
he took the form of spreading fire and rose
as Vishnu the cloud-dark and lotus-born Brahma stood bewildered —
stretching beyond the sky, returning —
Tiruppontarai rising from its surging waters — we extol.

10.
She who walks with the beauty of the great peacock,
of sugarcane-sweet soft words, of radiant bright brow —
Uma of flowered hair at his side:
those who speak confusion about him with their other words —
Jain monks and Buddhists —
he will not let them near the one he has made his own —
Tiruppontarai, beautiful town praised by true scholars — we extol.

11. (phala śruti)
Jñānasambandhan, who guards and upholds
the three Tamils and the four Vedas,
celebrated Tiruppontarai — the golden town
where the Lord settles with the lady of deep carp-pool eyes,
in flower-groves bright with honey —
those who are able to sing these radiant Tamil garlands as they deserve:
sin will not come to them.

Patikam 3.003 — திருப்புகலி (Tiruppukali — Piramapuram, Sambandar's Birthplace)

Pann: Kāntāra Pañcamam. Nālaḍimēl Vaippu (four-line extended verse form). Pirāmapuram / Pukali / Sirkali — Sambandar's own birthplace, where Parvati fed him the milk of wisdom. திருச்சிற்றம்பலம்.

1.
You who are the very excellence of music and sound —
O Holy One whose throat is dark as a storm-cloud —
with her of long deep carp-pool eyes, the lovely lady —
you who settled so all the world might worship at your feet:

    In Pukali of the fragrant groves,
    wearing the white skull as your sacred vessel —
    the full-moon-graced one who grants joy, day after day, on earth.

2.
So that settled troubles will not settle on us,
we praise you taking flowers with leaves:
when the mountain-woman trembled with fear
you stripped the skin from the raging powerful elephant —

    The immortal gods bow at your feet;
    in Pukali of gleaming groves
    you are settled with Uma —
    your exalted and sacred twin feet.

3.
You sang the rare Vedas in their proper sequence,
you danced so they could be witnessed in the lovely forest,
you kicked Yama down —
O Pure One whose long white crescent shines and gleams:

    So that devotees would worship none but you —
    in Pukali city with its long walls
    you chose only this as your dwelling —
    grant us the path of tapas.

4.
Bearing the gleaming battle-axe,
wearing the elephant's skin on your fire-bright body —
your anklets ringing out, the silambu-bells all sounding
as the good drum beats —
you who made rare dance your sacred practice:

    You who wear the moon upon your crown —
    in Pukali of the fragrant murukai groves,
    so that devotees might offer their praise —
    you who dwell in beauty.

5.
You who drank the dark-gleaming poison of the ocean,
thereby rightly sustaining all living things in the world —
even when the people of the earth speak of your greatness
you remain rare and immeasurable, beyond all reckoning:

    With her whose waist is adorned with serpents —
    in Pukali on the wave-struck sea,
    every day granting those who seek their true purpose —
    you who gleam upon the face of the earth.

6.
Wearing across your waist the tiger's skin and leopard's skin,
destroyer of the great walled fortress —
O Vedic Lord whose bull-emblazoned flag is raised high:

    O Wondrous One, O Supreme —
    in Pukali where the celestials bow in worship,
    together with the gentle great lady —
    to those who bow at your feet, you grant your blessing.

7.
As devotees rise in worship,
as the immortals offer praise —
O You who dissolve the many dense and powerful karmas:
you hold against your ash-adorned chest
the drum-waisted, wide-hipped, pure-voiced one:

    O Virtuous One, O Pure One who lifts all glory —
    you who have drawn near to Pukali city:
    sin will not approach those who praise your anklet-feet.

8.
Through both night and day, our lord —
I who am your hereditary servant will not cease to sing your praise:
wearing spread kurava flowers and fragrant konrai garlands —
O Master of the serpent-flowing matted locks:

    With her of swan-gentle gait —
    you crushed down the numerous strong shoulders
    of the king of Lanka on the roaring sea —
    and you are settled here in Pukali.

9.
You who give joy that melts within the body,
O One whose quality is the nectar that is drunk and floods —
as Vishnu the dark-sea-hued and lotus-born Brahma stood bewildered,
you blazed up as spreading fire:

    O Exalted One — now, you:
    under your twin radiant flower-feet
    grant that I may rest and be sustained —
    O King of Pukali with its rising walls.

10.
Those who eat from their hands,
those who practice false austerities —
with confused minds, what they do is not tapas;
not accepting the words of the false as having meaning —
O You who desired only the worship of the truly devout:

    Riding your wondrous white bull
    in Pukali where the celestials bow,
    in the great temple of the exalted
    where you dwell as one with Uma.

11. (phala śruti)
Jñānasambandhan, who drew near
to Pukali city where the virtuous rise in worship,
where the celestials bow at your feet and the Lord shines forth —
composed in truth these ten rare Tamil verses:
those who are able to recite them

    will go free of those afflictions,
    will reach the world of Shiva,
    free of the troubles that beset them —
    they will attain the path of tapas.

Patikam 3.004 — திருவாவடுதுறை (Tiruvāvaṭutuṟai)

Pann: Kāntāra Pañcamam. Form: nālaḍimēl vaippu (four body lines + two indented refrain lines). Temple at Tiruvavatuthurai on the Kaveri river. Register: complaint-petition (uraippu). The refrain is Sambandar's direct challenge to Shiva — "Is this how you govern us? If there is nothing you can give us — is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?" — simultaneously anguish and surrender. Same refrain for all eleven verses.

1.
In distress and in weakness, however my afflictions pursue me —
I will rise and worship your feet.
You who mingled poison with the ambrosia of the ocean
and held it in your throat, O Lord of the Vedas —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?

2.
Living or dying, in suffering or in ruin —
I will not let go of your feet, not even in my falling.
You who placed the sliced young crescent moon
upon your head where the bright Ganga shimmers, O Blessed One —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?

3.
Waking or dreaming, O Trusted One — I do not forget
to worship you even in my mind, my Lord.
You adorned with fragrant konrai blossoms spread like water,
you whose hand embraces the blazing flame —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?

4.
Even when sneezing, even when terrible suffering comes —
my tongue cries out for nothing but your flower feet.
You who seized the great bow in your hand
and made the Three Citadels blaze with a single arrow —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?

5.
Even when what is in hand falls away, even when things pass —
I think of nothing but your bejeweled feet.
Your head adorned with garlands of plucked fragrant flowers,
your throat dark as collyrium, O Lord of the sacred Vedas —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?

6.
Even when terrible grief rises and one trembles with dread —
my tongue praises nothing but your feet, O my Father.
You who tied the five-hooded serpent around your waist,
adorned with fragrant white sacred ash, O Shankara —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?

7.
Even when fever blends with one and karma comes pressing in —
my tongue cries for nothing but your feet, O Father.
That one who presumed equality — you destroyed his form;
you blazed fire from your brow-eye in just that way —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?

8.
Even when great distress grows and sickness comes —
I think of nothing but your glorious feet.
Ravana of the splendid jeweled crown —
you pressed him down under the mountain in anguish —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?

9.
Eating or hungry or sleeping — my tongue speaks
of nothing but your bright flower feet.
Even Vishnu and Brahma upon his perfumed lotus —
even they cannot measure you, O Towering Lord —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?

10.
Even when madness mingles with one and sickness comes —
my tongue cries for nothing but your feet, O Master.
As Buddhists and Jains speak their false doctrines against you,
you who grant grace to your true devotees and abide with them —
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?

11. (phala śruti)
He who rests at Āvaṭutuṟai where the waves roll in,
our Lord of the sharp leaf-tipped spear —
what Jñānasambandha, full of virtue, has sung
in this priceless garland of rare Tamil verse:
Is this how you govern us? If there is nothing you can give us —
is that your sweet grace, O Hara of Āvaṭutuṟai?

Temple: Tiruvāvaṭutuṟai, Kaveri river. Lord: Āvaṭutuṟaiyar.

Patikam 3.005 — திருப்பூந்தராய் (Tirupūntarāy) — Second Hymn

Pann: Kāntāra Pañcamam. Form: īraḍimēl vaippu (two body lines + two indented declaration lines). A second patikam for Tirupūntarāy — where 3.002 was rich with Parvati imagery and praise-form, this is a compressed catalogue of Shiva's mythological actions and the spiritual fruit of worship. Aphoristic, each verse a complete theological argument in four lines.

1.
He who shattered Daksha's sacrifice — in Pūntarāy —
the greatly righteous Pure One: at his vast feet,
go, and place him in the mind — true liberation comes.
He is the Trusted One who makes it so.

2.
Where bird-flocks rise in praise — in Pūntarāy —
the Wondrous One who bears the flood: worship his feet —
it is the true path for those who aspire to rise upon this earth.
He is the Primordial Source, the First One, himself.

3.
If one desires to rule as a king across all this earth —
the golden feet of him who dwells in Pūntarāy's city:
think of him in rightness, praise him, hold him in the heart —
and all karma from every birth becomes exhausted.

4.
Worshipped and praised by Brahmins — in Pūntarāy —
the Lord's red feet: praise them, bow to them —
he grants the cure of all ailments of the mind,
our Lord whose matted hair streams with the moon.

5.
He of the shining bone-adorned body — in Pūntarāy —
become one of full mind and worship him:
your karma above will flee; liberation is achieved —
he is our Father, our very own Lord.

6.
Surrounded by spirit-hosts, the radiant one — in Pūntarāy —
the Lord's red feet: praise them every day —
he grants bliss daily, the one whose flowing matted hair
streams with the cool Ganga — O Piñchaka!

7.
He adorned with the anthill-serpent — in Pūntarāy —
the Supreme One who is our clinging life: to sing of him,
he commands that all our sins be cured and gone —
he is the Wealthy One who rides the sacred bull.

8.
He who wears the elephant hide — in Pūntarāy —
the Beloved One who with a single toe of his foot
destroyed the demon Ravana's power — his grace
overflows upon us: our Piñchaka.

9.
The two who were bewildered could not reach him —
the Father dwelling in Pūntarāy:
approach him to become his servants, and be saved —
he grants grace in the way that makes your karma die.

10.
Having cut away the falsehood of Jains and Buddhists who fit nowhere,
the Lord who made them sit in defeat — worshipped by the celestials —
in Pūntarāy's city he has made the temple his own,
our Lord who holds the fawn in his hands.

11. (phala śruti)
Those who are truly good in heart — in Pūntarāy —
our endless Lord: take the garland Jñānasambandha
has strung, and live praising him —
and all your binding karma will shatter.

Temple: Tirupūntarāy.

Patikam 3.006 — திருக்கொள்ளம்பூதூர் (Tirukkollampūtūr)

Pann: Kāntāra Pañcamam. Form: īraḍimēl vaippu. A Shiva temple in the Chola country. Each verse pairs a nature-image of Kollampūtūர் with an epithet of Shiva, then calls on the devotee to hold him in mind — those who bow receive grace. The poem's tradition says it was composed so that a rudderless boat found its way to the riverbank on its own.

1.
In Kollampūtūர் where the kottam tree fills the air with fragrance —
hold the Trusted One who danced the cosmic dance in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!

2.
In Kollampūtūர் where the fields of kottakam lie rich —
hold the Trusted One who dwells in the nation's heart in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!

3.
In Kollampūtūர் ringed with cluster-laden coconut trees —
hold the Wondrous One who claimed us as his own, priceless, in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!

4.
In Kollampūtūர் where blue water-lilies open their eyes —
hold the Leader who wears the white sacred ash in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!

5.
In Kollampūtūர் where konrai trees pour down their gold —
hold the Pure One of the pale-brown standing matted hair in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!

6.
In Kollampūtūர் where boats come in and moor —
hold the Lord who cherished the sacred dance in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!

7.
In Kollampūtūர் where the river draws near and flows past —
hold the Lord who bears the sacred bull in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!

8.
In Kollampūtūர் where monkey-flocks make their home —
hold the Primordial One who punished the demon Ravana in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!

9.
In Kollampūtūர் where large varāl fish leap in the waters —
hold him whose feet neither Brahma nor Vishnu could find in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!

10.
In Kollampūtūர் where the fields are filled with water —
hold the Wealthy One who crushed the great demon in mind:
go, urge the mind among those who bow and worship —
grant grace in that way, O Trusted One!

11. (phala śruti)
He of the matted hair adorned with konrai — in Kollampūtūர் —
in Kazhi, Jñānasambandha has strung this garland today:
those who master it and live in its praise —
will forever dwell with the celestials.

Temple: Tirukkollampūtūர் (Chola country). Lord: Vilvavanesvarar. Lady: Saundārāmbikā. Composed so that a rudderless boat found its way to shore.

Patikam 3.007 — திருப்புகலி (Tirupukali) — Second Hymn

Pann: Kāntāra Pañcamam. The second of Sambandar's hymns to his birthplace, Tirupukali / Piramapuram (Sirkali). Form: four-line verse — epithets of Shiva in lines 1–2, a local image of Pukali in line 3, declaration or rhetorical question in line 4. Unlike 3.003 (nālaḍimēl vaippu), no fixed indented refrain — each verse ends with a distinct epithet or rhetorical question.

1.
He who bears the eye upon his brow, who wears white sacred ash,
whose anklet-bells ring out as he stands and dances to melodied songs —
the Supreme Light that righteous Veda scholars praise:
in Pukali, enthroned with the noblest of Ladies — is he not the Great Lord?

2.
He who danced in ash and leaping flame,
who wears both snake and cool moon upon his matted hair, who mounts the white bull —
in Pukali where young valāi fish leap among bright-flowered rocks:
enthroned with the bamboo-shouldered Lady — is he not the God?

3.
He who glanced from the corner of his eye to burn Kama of the fine sugarcane bow,
who draped both hides of the noble-tusked elephant — the Bridegroom:
in Pukali where the great jeweled towers rise like mountain-peaks,
enthroned with the noble Lady of love — is he not the Pure One?

4.
He who holds beautiful fire in the cup of his glowing palm,
who crowned his red matted hair with the Ganga,
who drank the swirling ocean-poison as nectar —
in Pukali, enthroned with the noble tender Lady: the Bridegroom.

5.
He who is the good Sama Veda, who ruined Daksha's sacrifice,
the Lord whom the celestials worship calling upon his hundred thousand names —
in Pukali of the cool groves brimming with flowers:
enthroned with the tender Lady — is he not the Beautiful One?

6.
He who danced in bright flame through the night while the celestials worshipped,
who burned the three fortress-cities in battle — the Lord of Shivaloka —
who joyfully mounts the unmatched bull:
in Pukali, enthroned with the great serpent-adorned Lady — is he not the Beautiful One?

7.
He who took up the firm bow and crushed fierce Death with his heel
when it made the radiant boy tremble:
in Pukali where sacrifice-smoke fills the air and beautiful towers rise,
enthroned with Pārvati — is he not the Supreme One?

8.
He who witnessed the demon king's anguish beneath the great dark mountain,
who became a warrior-hunter and bestowed the long golden weapon on Arjuna —
in this cool city of Pukali, dwelling with the swan-gaited Lady:
is he not the one who abides there?

9.
When golden Brahma and green Vishnu entered searching, crying "Who is this?" —
the Fire-Light that none could find:
in Pukali where punnai trees shed golden pollen in abundance,
enthroned with the lightning-waisted Lady — is he not the Pure One?

10.
Heedless of the claims of those who uphold the piṇṭi and the bodhi —
the blazing Light that even devoted servants love:
in Pukali ringed by lotus-flower pools,
dwelling with the garland-Lady amid the bees — the Bridegroom.

11. (phala śruti)
He who dwells with the fragrant-garland Lady in this city of Pukali —
these ten Tamil verses that Jñānasambandha composed in his Companion's praise:
those who are able to sing them, holding the Primal One in their hearts —
shall go to exalted Amarāvatī where the celestials worship: this is truth.

Temple: Tirupukali (Piramapuram / Sirkali, Chola country, Sambandar's birthplace). Second hymn. Lord: Brahmapurisvara. Lady: Thirunilayanammai. Pann: Kāntāra Pañcamam.

Patikam 3.008 — திருக்கடவூர்வீரட்டம் (Tirukaṭavūr Vīraṭṭānam)

Pann: Kāntāra Pañcamam. One of the Aṣṭavīrāṭṭasthānas — the eight sacred sites of Shiva's great victories. Tirukaṭavūr is where Shiva burst from the Shivalinga to kick Death (Yama) and save the boy-devotee Markandeya, who clung to the linga at the moment Yama came for him. Constant refrain ending each verse: "in Kaṭavūr — is he not the hero of the Viraṭṭānam?"

1.
He who has the matted hair, who bathes in sacred ghee, who wears the slipping cord-loincloth —
the dear husband of bright-eyed Uma:
in Kaṭavūr where fine tall towers rise with storied galleries —
the Lord who bears the bull — is he not the hero of the Viraṭṭānam?

2.
He of the fire-bearing flowing matted hair, who rides the white bull,
adorned with the great konrai-blossom garland for devoted worship —
he who struck down dark Kāla in Kaṭavūr:
with spreading ancient glory — is he not the hero of the Viraṭṭānam?

3.
The Lord who danced in the depth of midnight, whose cool lotus-feet are known,
who wears the leaping tiger's skin, who rides the bull —
in the cool Kaṭavūr where those who love him gather to praise,
chanting the Vedas — is he not the hero of the Viraṭṭānam?

4.
He who dwells with the battle-axe, before the many blameless spirit-hosts,
as drums and lute and flute and moṭṭam rang out in the ancient burning ground —
who danced with anklet-bells ringing and his foot raised high:
in Kaṭavūr where festival sounds abound — is he not the hero of the Viraṭṭānam?

5.
He who wears the blazing-gem-bright white sacred ash,
who tied the coiling hooded serpent at his waist — the Supreme One —
who wore the hide of the rut-mad elephant: the dark-throated one:
in Kaṭavūr — is he not the hero of the Viraṭṭānam?

6.
He who sang and danced the melodious four Vedas through many towns,
who roamed receiving food-alms —
whose beautiful forehead gleams with the white moon,
smeared with white ash — in Kaṭavūr — is he not the hero of the Viraṭṭānam?

7.
The Form of Shiva who stood as red fire and as the earth —
the Lord who is the three sacred fires, the four Vedas, and the five senses —
who subdued the fierce serpent with its gaping fiery mouth, holding fire in his hand:
in Kaṭavūr — is he not the hero of the Viraṭṭānam?

8.
The Primal Form who crushed the king with two feet, one body,
twenty arms, and ten crowns beneath the great mountain:
in this cool Kaṭavūr ringed by fragrant groves, carrying the split skull —
is he not the hero of the Viraṭṭānam?

9.
He who held the mountain like a shield against the rain,
so that Brahma — purified of his faults and exalted — might worship in praise,
who preserves the world girt by the shore-sea:
in Kaṭavūr of the fragrant flower-groves — is he not the hero of the Viraṭṭānam?

10.
He who stands as the rare meaning that Buddhist monks and Jain ascetics cannot fathom —
our Primal One — who wears the dark young konrai and the white moon,
whose heroic anklet-bells sound in Kaṭavūr:
is he not the hero of the Viraṭṭānam?

11. (phala śruti)
The King who dwells in the Viraṭṭānam wearing the white ash of what has been burned —
he of the Brahmins' Kaṭavūr, he of beautiful Kāzhi —
these fine Tamil verses that Veda-wisdom Jñānasambandha garlands at his feet:
sins are destroyed for those who sing and dance them.

Temple: Tirukaṭavūr Vīraṭṭānam (ancient Kaṭavūr, Chola Nadu). One of the eight Aṣṭavīrāṭṭasthānas — Shiva's victory over Death. Lord: Amṛtakhaṭesvara. Lady: Abhayāmbā. Pann: Kāntāra Pañcamam.

Colophon

Translated from Classical Tamil by Kaṇ (translator session 03, translator session 1), 2026-04-24 (patikams 3.001–3.003); Sia (translator session 06, translator session 1), 2026-04-25 (patikams 3.004–3.006); and Tāra (translator session 05, translator session 1), 2026-04-25 (patikams 3.007–3.008). Source: Project Madurai PM0173 (Unicode HTML), Third Tirumurai Part 1, verses 1–88 (patikams 3.001–3.008), prepared by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, from romanized etext by Dr. Thomas Malten and colleagues, University of Cologne.

The Tevaram has never before been translated in full into freely available English. These eight patikams cover the opening of the Third Tirumurai: the Chidambaram Nataraja temple (3.001); Tirupūntarāy (3.002, first hymn); Piramapuram / Sirkali — Sambandar's own birthplace (3.003, nālaḍimēl vaippu with indented couplets); Tiruvāvaṭutuṟai (3.004, nālaḍimēl vaippu — "Is this how you govern us?" complaint-petition refrain); Tirupūntarāy again (3.005, second hymn, īraḍimēl vaippu — aphoristic catalogue form); Tirukkollampūtūர் (3.006, īraḍimēl vaippu — landscape-and-epithet form with constant "grant grace" refrain); Tirupukali again (3.007, second hymn — four-line declaration form with varied epithets, "is he not [epithet]?" ending); and Tirukaṭavūr Vīraṭṭānam (3.008 — one of the eight Aṣṭavīrāṭṭasthānas, Shiva's victory over Death, constant refrain "in Kaṭavūr — is he not the hero of the Viraṭṭānam?").

independent translation standard: Translation independently derived from the Tamil Unicode source text. No English translation of the Third Tirumurai consulted (none freely available). Terminology follows the decisions in the retained Good Works Library source archive.

For the next translator: patikam 3.009 is திருவீழிமிழலை (Tiruvīḷimiḻalai), verses 89–99 in PM0173. Its anchor <a name="dt3009"> is at approximately line 709 in the source HTML. 58 patikams remain in Part 1 (3.009–3.066). Append new patikams to this file — update body, source text section, and Colophon scope. Do not start a new file until this one exceeds ~50 patikams.

Source Text: தேவாரம் — மூன்றாம் திருமுறை (Selections, Patikams 3.001–3.006)

Classical Tamil source text from Project Madurai PM0173 (திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள் — மூன்றாம் திருமுறை முதல் பகுதி, verses 1–66). Presented for reference and verification.

3.001 — கோயில் (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)

1. ஆடினாய்நறு நெய்யொடு பால்தயிர் அந்தணர்பிரி யாதசிற் றம்பலம்
   நாடினாயிடமா நறுங்கொன்றை நயந்தவனே
   பாடினாய்மறை யோடுபல் கீதமும் பல்சடைப்பனி கால்கதிர் வெண்திங்கள்
   சூடினாயருளாய் சுருங்கஎம தொல்வினையே.

2. கொட்டமேகம ழுங்குழ லாளொடு கூடினாயெரு தேறினாய் நுதல்
   பட்டமேபுனை வாய்இசைபாடுவ பாரிடமா
   நட்டமேநவில் வாய்மறை யோர்தில்லை நல்லவர்பிரி யாதசிற் றம்பலம்
   இட்டமாவுறை வாயிவைமேவிய தென்னைகொலோ.

3. நீலத்தார்கரி யமிடற் றார்நல்ல நெற்றிமேலுற்ற கண்ணி னார்பற்று
   சூலத்தார்சுட லைப்பொடிநீறணி வார்சடையார்
   சீலத்தார்தொழு தேத்துசிற் றம்பலஞ் சேர்தலாற்கழற் சேவடி கைதொழக்
   கோலத்தாயரு ளாயுனகாரணங் கூறுதுமே.

4. கொம்பலைத்தழ கெய்திய நுண்ணிடைக் கோலவாண்மதி போல முகத்திரண்
   டம்பலைத்தகண் ணாள்முலைமேவிய வார்சடையான்
   கம்பலைத்தெழு காமுறு காளையர் காதலாற்கழற் சேவடி கைதொழ
   அம்பலத்துறை வான்அடியார்க் கடையாவினையே.

5. தொல்லைஆரமு துண்ணநஞ் சுண்டதோர் தூமணிமிட றாபகு வாயதோர்
   பல்லையார்தலை யிற்பலியேற்றுழல் பண்டரங்கா
   தில்லையார்தொழு தேத்துசிற் றம்பலஞ் சேர்தலாற்கழற் சேவடி கைதொழ
   இல்லையாம்வினை தானெரியம்மதி லெய்தவனே.

6. ஆகந்தோயணி கொன்றை யாய்அனல் அங்கையாய்அம ரர்க்கம ராஉமை
   பாகந்தோய்பகவா பலியேற்றுழல் பண்டரங்கா
   மாகந்தோய்பொழில் மல்குசிற் றம்பலம் மன்னினாய்மழு வாளினாய் அழல்
   நாகந்தோயரையாய் அடியாரைநண் ணாவினையே.

7. சாதியார்பலிங் கின்னொடு வெள்ளிய சங்கவார்குழை யாய்திக ழப்படும்
   வேதியாவிகிர்தா விழவாரணி தில்லைதன்னுள்
   ஆதியாய்க்கிட மாயசிற் றம்பலம் அங்கையாற்றொழ வல்லடி யார்களை
   வாதியாதகலுந் நலியாமலி தீவினையே.

8. வேயினார்பணைத் தோளியொ டாடலை வேண்டினாய்விகிர் தாஉயிர் கட்கமு
   தாயினாய்இடு காட்டெரியாட லமர்ந்தவனே
   தீயினார்கணை யாற்புர மூன்றெய்த செம்மையாய்திகழ் கின்றசிற் றம்பலம்
   மேயினாய்கழலே தொழுதெய்துதும் மேலுலகே.

9. தாரினார்விரி கொன்றை யாய்மதி தாங்குநீள்சடை யாய்தலை வாநல்ல
   தேரினார்மறு கின்திருவாரணி தில்லைதன்னுட்
   சீரினால்வழி பாடொழி யாததோர் செம்மையாலழ காயசிற் றம்பலம்
   ஏரினாலமர்ந் தாயுனசீரடி யேத்துதுமே.

10. வெற்றரையுழல் வார்துவ ராடைய வேடத்தாரவர் கள்ளுரை கொள்ளன்மின்
    மற்றவருலகின் அவலம்மவை மாற்றகில்லார்
    கற்றவர்தொழு தேத்துசிற் றம்பலங் காதலாற்கழற் சேவடி கைதொழ
    உற்றவருலகின் னுறுதிகொள வல்லவரே.

11. நாறுபூம்பொழில் நண்ணிய காழியுள் நாண்மறைவல்ல ஞானசம் பந்தன்
    ஊறும்இன்றமி ழாலுயர்ந்தாருறை தில்லைதன்னுள்
    ஏறுதொல்புக ழேந்துசிற் றம்பலத் தீசனைஇசை யாற்சொன்ன பத்திவை
    கூறுமாறுவல்லார் உயர்ந்தாரொடுங் கூடுவரே.

3.002 — திருப்பூந்தராய் (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)

12. பந்துசேர்விர லாள்பவ ளத்துவர் வாயினாள்பனி மாமதி போல்முகத்
    தந்தமில்புக ழாள்மலைமாதொடும் ஆதிப்பிரான்
    வந்துசேர்விடம் வானவ ரெத்திசை யுந்நிறைந்து வலஞ்செய்து மாமலர்
    புந்திசெய்திறைஞ் சிப்பொழிபூந்தராய் போற்றுதுமே.

13. காவியங்கருங் கண்ணி னாள்கனித் தொண்டைவாய்கதிர் முத்தநல் வெண்ணகைத்
    தூவியம்பெடை யன்னநடைச்சுரி மென்குழலாள்
    தேவியுந்திரு மேனியோர் பாகமாய் ஒன்றிரண்டொரு மூன்றொடு சேர்பதி
    பூவிலந்தணன் ஒப்பவர்பூந்தராய் போற்றுதுமே.

14. பையராவரும் அல்குல் மெல்லியல் பஞ்சின்நேரடி வஞ்சிகொள் நுண்ணிடைத்
    தையலாளொரு பாலுடையெம்மிறை சாருமிடஞ்
    செய்யெலாங்கழு நீர்கமலம் மலர்த் தேறலூறலின் சேறுல ராதநற்
    பொய்யிலாமறை யோர்பயில்பூந்தராய் போற்றுதுமே.

15. முள்ளிநாண்முகை மொட்டியல் கோங்கின் அரும்புதேன்கொள் குரும்பைமூ வாமருந்
    துள்ளியன்றபைம் பொற்கலசத்திய லொத்தமுலை
    வெள்ளிமால்வரை யன்னதோர் மேனியின் மேவினார்பதி வீமரு தண்பொழிற்
    புள்ளினந்துயில் மல்கியபூந்தராய் போற்றுதுமே.

16. பண்ணியன்றெழு மென்மொழி யாள்பகர் கோதையேர்திகழ் பைந்தளிர் மேனியோர்
    பெண்ணியன்றமொய்ம் பிற்பெருமாற்கிடம் பெய்வளையார்
    கண்ணியன்றெழு காவிச் செழுங்கரு நீலமல்கிய காமரு வாவிநற்
    புண்ணியருறை யும்பதிபூந்தராய் போற்றுதுமே.

17. வாணிலாமதி போல்நுத லாள்மட மாழையொண்கணாள் வண்தர ளந்நகை
    பாணிலாவிய இன்னிசையார்மொழிப் பாவையொடுஞ்
    சேணிலாத்திகழ் செஞ்சடையெம்மண்ணல் சேர்வதுசிக ரப்பெருங் கோயில்சூழ்
    போணிலாநுழை யும்பொழிற்பூந்தராய் போற்றுதுமே.

18. காருலாவிய வார்குழ லாள்கயற் கண்ணினாள் புயற்காலொளி மின்னிடை
    வாருலாவிய மென்முலையாள்மலை மாதுடனாய்
    நீருலாவிய சென்னி யன்மன்னி நிகருநாமம்முந் நான்கு நிகழ்பதி
    போருலாவெயில் சூழ்பொழிற்பூந்தராய் போற்றுதுமே.

19. காசைசேர்குழ லாள்கய லேர்தடங் கண்ணிகாம்பன தோட்கதிர் மென்முலைத்
    தேசுசேர்மலை மாதமருந்திரு மார்பகலத்
    தீசன்மேவும் இருங்கயி லையெடுத் தானைஅன்றடர்த் தான்இணைச் சேவடி
    பூசைசெய்பவர் சேர்பொழிற்பூந்தராய் போற்றுதுமே.

20. கொங்குசேர்குழ லாள்நிழல் வெண்ணகை கொவ்வைவாய்க் கொடியேரிடை யாளுமை
    பங்குசேர்திரு மார்புடையார்படர் தீயுருவாய்
    மங்குல்வண்ணனும் மாமல ரோனும் மயங்கநீண்டவர் வான்மிசை வந்தெழு
    பொங்குநீரின் மிதந்தநன்பூந்தராய் போற்றுதுமே.

21. கலவமாமயி லார்இய லாள்கரும் பன்னமென்மொழி யாள்கதிர் வாணுதற்
    குலவுபூங்குழ லாளுமைகூறனை வேறுரையால்
    அலவைசொல்லுவார் தேரமண் ஆதர்கள் ஆக்கினான்றனை நண்ணலு நல்குநற்
    புலவர்தாம்புகழ் பொற்பதிபூந்தராய் போற்றுதுமே.

22. தேம்பல்நுண்ணிடை யாள்செழுஞ் சேலன கண்ணியோடண்ணல் சேர்விடந் தேன்அமர்
    பூம்பொழில்திகழ் பொற்பதிபூந்தராய் போற்றுமென்று
    ஓம்புதன்மையன் முத்தமிழ் நான்மறை ஞானசம்பந்தன் ஒண்டமிழ் மாலைகொண்
    டாம்படியிவை யேத்தவல்லார்க்கடை யாவினையே.

3.003 — திருப்புகலி (நாலடிமேல் வைப்பு) (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)

23. இயலிசை யெனும்பொரு ளின்திறமாம் புயலன மிடறுடைப் புண்ணியனே
    கயலன அரிநெடுங் கண்ணியொடும் அயலுல கடிதொழ அமர்ந்தவனே
    கலனாவது வெண்டலை கடிபொழிற் புகலிதன்னுள்
    நிலனாள்தொறும் இன்புற நிறைமதி யருளினனே.

24. நிலையுறும் இடர்நிலை யாதவண்ணம் இலையுறு மலர்கள்கொண் டேத்துதும்யாம்
    மலையினில் அரிவையை வெருவவன்தோல் அலைவரு மதகரி யுரித்தவனே
    இமையோர்கள்நின் தாள்தொழ எழில்திகழ் பொழிற்புகலி
    உமையாளொடு மன்னினை உயர்திரு வடியிணையே.

25. பாடினை அருமறை வரல்முறையால் ஆடினை காணமுன் அருவனத்திற்
    சாடினை காலனைத் தயங்கொளிசேர் நீடுவெண் பிறைமுடி நின்மலனே
    நினையேயடி யார்தொழ நெடுமதிற் புகலிந்நகர்
    தனையேயிட மேவினை தவநெறி அருளெமக்கே.

26. நிழல்திகழ் மழுவினை யானையின்தோல் அழல்திகழ் மேனியில் அணிந்தவனே
    கழல்திகழ் சிலம்பொலி யலம்பநல்ல முழவொடும் அருநட முயற்றினனே
    முடிமேல்மதி சூடினை முருகமர் பொழிற்புகலி
    அடியாரவ ரேத்துற அழகொடும் இருந்தவனே.

27. கருமையின் ஒளிர்கடல் நஞ்சமுண்ட உரிமையின் உலகுயிர் அளித்தநின்றன்
    பெருமையை நிலத்தவர் பேசினல்லால் அருமையில் அளப்பரி தாயவனே
    அரவேரிடை யாளொடும் அலைகடல் மலிபுகலிப்
    பொருள்சேர்தர நாடொறும் புவிமிசைப் பொலிந்தவனே.

28. அடையரி மாவொடு வேங்கையின்தோல் புடைபட அரைமிசைப் புனைந்தவனே
    படையுடை நெடுமதிற் பரிசழித்த விடையுடைக் கொடிமல்கு வேதியனே
    விகிர்தாபர மாநின்னை விண்ணவர் தொழப்புகலித்
    தகுவாய்மட மாதொடுந் தாள்பணிந் தவர்தமக்கே.

29. அடியவர் தொழுதெழ அமரரேத்தச் செடியவல் வினைபல தீர்ப்பவனே
    துடியிடை அகலல்குல் தூமொழியைப் பொடியணி மார்புறப் புல்கினனே
    புண்ணியா புனிதாபுக ரேற்றினை புகலிந்நகர்
    நண்ணினாய் கழலேத்திட நண்ணகிலா வினையே.

30. இரவொடு பகலதாம் எம்மானுன்னைப் பரவுதல் ஒழிகிலேன் வழியடியேன்
    குரவிரி நறுங்கொன்றை கொண்டணிந்த அரவிரி சடைமுடி ஆண்டகையே
    அனமென்னடை யாளொடும் அதிர்கடல் இலங்கைமன்னை
    இனமார்தரு தோளடர்த் திருந்தனை புகலியுளே.

31. உருகிட வுவகைதந் துடலினுள்ளால் பருகிடும் அமுதன பண்பினனே
    பொருகடல் வண்ணனனும் பூவுளானும் பெருகிடும் அருளெனப் பிறங்கெரியாய்
    உயர்ந்தாயினி நீயெனை ஒண்மலரடி யிணைக்கீழ்
    வயந்தாங்குற நல்கிடு வளர்மதிற் புகலிமனே.

32. கையினி லுண்பவர் கணிகைநோன்பர் செய்வன தவமலாச் செதுமதியார்
    பொய்யவ ருரைகளைப் பொருளெனாத மெய்யவ ரடிதொழ விரும்பினனே
    வியந்தாய்வெள் ளேற்றினை விண்ணவர் தொழுபுகலி
    உயர்ந்தார்பெருங் கோயிலுள் ஒருங்குடன் இருந்தவனே.

33. புண்ணியர் தொழுதெழு புகலிந்நகர் விண்ணவ ரடிதொழ விளங்கினானை
    நண்ணிய ஞானசம்பந்தன் வாய்மை பண்ணிய அருந்தமிழ் பத்தும்வல்லார்
    நடலையவை யின்றிப்போய் நண்ணுவர் சிவனுலகம்
    இடராயின இன்றித்தாம் எய்துவர் தவநெறியே.

3.004 — திருவாவடுதுறை (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)

34. இடரினுந் தளரினும் எனதுறுநோய்
    தொடரினும் உனகழல் தொழுதெழுவேன்
    கடல்தனில் அமுதொடு கலந்தநஞ்சை
    மிடறினில் அடக்கிய வேதியனே
    இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
    அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே.

35. வாழினுஞ் சாவினும் வருந்தினும்போய்
    வீழினும் உனகழல் விடுவேனல்லேன்
    தாழிளந் தடம்புனல் தயங்குசென்னிப்
    போழிள மதிவைத்த புண்ணியனே
    இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
    அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே.

36. நனவினுங் கனவினும் நம்பாவுன்னை
    மனவினும் வழிபடல் மறவேன்அம்மான்
    புனல்விரி நறுங்கொன்றைப் போதணிந்த
    கனலெரி யனல்புல்கு கையவனே
    இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
    அதுவோவுன தின்னருள்ஆவடு துறையரனே.

37. தும்மலோ டருந்துயர் தோன்றிடினும்
    அம்மல ரடியலால் அரற்றாதென்நாக்
    கைம்மல்கு வரிசிலைக் கணையொன்றினால்
    மும்மதிள் எரியெழ முனிந்தவனே
    இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
    அதுவோவுன தின்னருள்ஆவடு துறையரனே.

38. கையது வீழினுங் கழிவுறினுஞ்
    செய்கழல் அடியலால் சிந்தைசெய்யேன்
    கொய்யணி நறுமலர் குலாயசென்னி
    மையணி மிடறுடை மறையவனே
    இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
    அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே.

39. வெந்துயர் தோன்றியோர் வெருவுறினும்
    எந்தாயுன் அடியலால் ஏத்தாதென்நா
    ஐந்தலை யரவுகொண் டரைக்கசைத்த
    சந்தவெண் பொடியணி சங்கரனே
    இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
    அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே.

40. வெப்பொடு விரவியோர் வினைவரினும்
    அப்பாவுன் னடியலால் அரற்றாதென்நா
    ஒப்புடை யொருவனை உருவழிய
    அப்படி அழலெழ விழித்தவனே
    இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
    அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே.

41. பேரிடர் பெருகியோர் பிணிவரினும்
    சீருடைக் கழலலாற் சிந்தைசெய்யேன்
    ஏருடை மணிமுடி இராவணனை
    ஆரிடர் படவரை யடர்த்தவனே
    இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
    அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே.

42. உண்ணினும் பசிப்பினும் உறங்கினும்நின்
    ஒண்மல ரடியலால் உரையாதென்நாக்
    கண்ணனுங் கடிகமழ் தாமரைமேல்
    அண்ணலும் அளப்பரி தாயவனே
    இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
    அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே.

43. பித்தொடு மயங்கியோர் பிணிவரினும்
    அத்தாவுன் அடியலால் அரற்றாதென்நாப்
    புத்தருஞ் சமணரும் புறனுரைக்கப்
    பத்தர்கட் கருள்செய்து பயின்றவனே
    இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
    அதுவோவுன தின்னருள் ஆவடு துறையரனே.

44. அலைபுனல் ஆவடு துறையமர்ந்த
    இலைநுனை வேற்படை யெம்மிறையை
    நலம்மிகு ஞானசம் பந்தன்சொன்ன
    விலையுடை யருந்தமிழ் மாலைவல்லார்
    இதுவோஎமை யாளுமா றீவதொன் றெமக்கில்லையேல்
    அதுவோவுன தின்னருள்ஆவடு துறையரனே.

3.005 — திருப்பூந்தராய் (இரண்டாம் பதிகம்) (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)

45. தக்கன் வேள்வி தகர்த்தவன் பூந்தராய்
    மிக்க செம்மை விமலன் வியன்கழல்
    சென்று சிந்தையில் வைக்க மெய்க்கதி
    நன்ற தாகிய நம்பன்தானே.

46. புள்ளி னம்புகழ் போற்றிய பூந்தராய்
    வெள்ளந் தாங்கு விகிர்தன் அடிதொழ
    ஞாலத் தில்லுயர் வாருள்கு நன்னெறி
    மூல மாய முதல்வன்தானே.

47. வேந்த ராயுல காள விருப்புறிற்
    பூந்தராய் நகர் மேயவன் பொற்கழல்
    நீதி யால்நினைந் தேத்தி யுள்கிடச்
    சாதி யாவினை யானதானே.

48. பூசு ரர்தொழு தேத்திய பூந்தராய்
    ஈசன் சேவடி யேத்தி யிறைஞ்சிடச்
    சிந்தை நோயவை தீர நல்கிடும்
    இந்து வார்சடை யெம்மிறையே.

49. பொலிந்த என்பணி மேனியன் பூந்தராய்
    மலிந்த புந்திய ராகி வணங்கிட
    நுந்தம் மேல்வினை யோட வீடுசெய்
    எந்தை யாயஎம் ஈசன்தானே.

50. பூதஞ் சூழப் பொலிந்தவன் பூந்தராய்
    நாதன் சேவடி நாளும் நவின்றிட
    நல்கு நாடொறும் இன்ப நளிர்புனல்
    பில்கு வார்சடைப் பிஞ்ஞகனே.

51. புற்றில் நாகம் அணிந்தவன் பூந்தராய்
    பற்றி வாழும் பரமனைப் பாடிடப்
    பாவ மாயின தீரப் பணித்திடுஞ்
    சேவ தேறிய செல்வன்தானே.

52. போத கத்துரி போர்த்தவன் பூந்தராய்
    காத லித்தான் கழல்விரல் ஒன்றினால்
    அரக்கன் ஆற்றல் அழித்தவ னுக்கருள்
    பெருக்கி நின்ற எம்பிஞ்ஞகனே.

53. மத்த மான இருவர் மருவொணா
    அத்த னானவன் மேவிய பூந்தராய்
    ஆள தாக அடைந்துய்ம்மின் நும்வினை
    மாளு மாறருள் செய்யுந்தானே.

54. பொருத்த மில்சமண் சாக்கியர் பொய்கடிந்
    திருத்தல் செய்த பிரான்இமை யோர்தொழப்
    பூந்த ராய்நகர் கோயில் கொண்டுகை
    ஏந்து மான்மறி யெம்மிறையே.

55. புந்தி யால்மிக நல்லவர் பூந்தராய்
    அந்த மில்லெம் மடிகளை ஞானசம்
    பந்தன் மாலைகொண் டேத்தி வாழுநும்
    பந்த மார்வினை பாறிடுமே.

3.006 — திருக்கொள்ளம்பூதூர் (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)

56. கொட்ட மேகமழுங் கொள்ளம் பூதூர்
    நட்டம் ஆடிய நம்பனை யுள்கச்
    செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
    நல்கு மாறருள் நம்பனே.

57. கோட்ட கக்கழனிக் கொள்ளம் பூதூர்
    நாட்ட கத்துறை நம்பனை யுள்கச்
    செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
    நல்கு மாறருள் நம்பனே.

58. குலையி னார்தெங்கு சூழ்கொள்ளம் பூதூர்
    விலையி லாட்கொண்ட விகிர்தனை யுள்கச்
    செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
    நல்கு மாறருள் நம்பனே.

59. குவளை கண்மலருங் கொள்ளம் பூதூர்த்
    தவள நீறணி தலைவனை யுள்கச்
    செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
    நல்கு மாறருள் நம்பனே.

60. கொன்றை பொன்சொரியுங் கொள்ளம் பூதூர்
    நின்ற புன்சடை நிமலனை யுள்கச்
    செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
    நல்கு மாறருள் நம்பனே.

61. ஓடம் வந்தணையுங் கொள்ளம் பூதூர்
    ஆடல் பேணிய அடிகளை யுள்கச்
    செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
    நல்கு மாறருள் நம்பனே.

62. ஆறு வந்தணையுங் கொள்ளம் பூதூர்
    ஏறு தாங்கிய இறைவனை யுள்கச்
    செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
    நல்கு மாறருள் நம்பனே.

63. குரக்கினம் பயிலுங் கொள்ளம் பூதூர்
    அரக்கனைச் செற்ற ஆதியை யுள்கச்
    செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
    நல்கு மாறருள் நம்பனே.

64. பருவ ரால்உகளுங் கொள்ளம் பூதூர்
    இருவர் காண்பரி யான்கழ லுள்கச்
    செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
    நல்கு மாறருள் நம்பனே.

65. நீர கக்கழனிக் கொள்ளம் பூதூர்த்
    தேர மண்செற்ற செல்வனை யுள்கச்
    செல்ல வுந்துக சிந்தை யார்தொழ
    நல்கு மாறருள் நம்பனே.

66. கொன்றை சேர்சடையான் கொள்ளம் பூதூர்
    நன்று காழியுள் ஞானசம் பந்தன்
    இன்றுசொன் மாலைகொண் டேத்தவல் லார்போய்
    என்றும் வானவ ரோடிருப்பாரே.

3.007 — திருப்புகலி (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)

67. கண்ணுத லானும்வெண் ணீற்றினா னுங்கழ லார்க்கவே
    பண்ணிசை பாடநின் றாடினா னும்பரஞ் சோதியும்
    புண்ணிய நான்மறை யோர்களேத் தும்புக லிந்நகர்ப்
    பெண்ணின்நல் லாளொடும் வீற்றிருந் தபெரு மானன்றே.

68. சாம்பலோ டுந்தழ லாடினா னுஞ்சடை யின்மிசைப்
    பாம்பினோ டும்மதி சூடினா னும்பசு வேறியும்
    பூம்படு கல்லிள வாளைபா யும்புக லிந்நகர்
    காம்பன தோளியோ டும்மிருந் தகட வுளன்றே.

69. கருப்புநல் வார்சிலைக் காமன்வே வக்கடைக் கண்டானும்
    மருப்புநல் லானையின் ஈருரி போர்த்த மணாளனும்
    பொருப்பன மாமணி மாடமோங் கும்புக லிந்நகர்
    விருப்பின்நல் லாளொடும் வீற்றிருந் தவிம லனன்றே.

70. அங்கையில் அங்கழல் ஏந்தினா னும்மழ காகவே
    கங்கையைச் செஞ்சடை சூடினா னுங்கட லின்னிடைப்
    பொங்கிய நஞ்சமு துண்டவ னும்புக லிந்நகர்
    மங்கைநல் லாளொடும் வீற்றிருந் தமண வாளனே.

71. சாமநல் வேதனுந் தக்கன்றன் வேள்வித கர்த்தானும்
    நாமநூ றாயிரஞ் சொல்லிவா னோர்தொழும் நாதனும்
    பூமல்கு தண்பொழில் மன்னுமந் தண்புக லிந்நகர்க்
    கோமள மாதொடும் வீற்றிருந் தகுழ கனன்றே.

72. இரவிடை யொள்ளெரி யாடினா னும்மிமை யோர்தொழச்
    செருவிடை முப்புரந் தீயெரித் தசிவ லோகனும்
    பொருவிடை யொன்றுகந் தேறினா னும்புக லிந்நகர்
    அரவிடை மாதொடும் வீற்றிருந் தஅழ கனன்றே.

73. சேர்ப்பது திண்சிலை மேவினா னுந்திகழ் பாலன்மேல்
    வேர்ப்பது செய்தவெங் கூற்றுதைத் தானும்வேள் விப்புகை
    போர்ப்பது செய்தணி மாடமோங் கும்புக லிந்நகர்
    பார்ப்பதி யோடுடன் வீற்றிருந் தபர மனன்றே.

74. கன்னெடு மால்வரைக் கீழரக் கன்னிடர் கண்டானும்
    வின்னெடும் போர்விறல் வேடனா கிவிச யற்கொரு
    பொன்னெடுங் கோல்கொடுத் தானுமந் தண்புக லிந்நகர்
    அன்னமன் னநடை மங்கையொ டுமமர்ந் தானன்றே.

75. பொன்னிற நான்முகன் பச்சையான் என்றிவர் புக்குழித்
    தன்னையின் னானெனக் காண்பரி யதழற் சோதியும்
    புன்னைபொன் தாதுதிர் மல்குமந் தண்புக லிந்நகர்
    மின்னிடை மாதொடும் வீற்றிருந் தவிம லனன்றே.

76. பிண்டியும் போதியும் பேணுவார் பேச்சினைப் பேணாததோர்
    தொண்டருங் காதல்செய் சோதியா யசுடர்ச் சோதியான்
    புண்டரீ கம்மலர்ப் பொய்கைசூழ்ந் தபுக லிந்நகர்
    வண்டமர் கோதையொ டும்மிருந் தமண வாளனே.

77. பூங்கமழ் கோதையொ டும்மிருந் தான்புக லிந்நகர்ப்
    பாங்கனை ஞானசம் பந்தன்சொன் னதமிழ் பத்திவை
    ஆங்கமர் வெய்திய ஆதியா கஇசை வல்லவர்
    ஓங்கம ராவதி யோர்தொழச் செல்வதும் உண்மையே.

3.008 — திருக்கடவூர்வீரட்டம் (பண்: காந்தாரபஞ்சமம்)

78. சடையுடை யானும்நெய் யாடலா னுஞ்சரி கோவண
    உடையுடை யானுமை ஆர்ந்தவொண் கண்ணுமை கேள்வனுங்
    கடையுடை நன்னெடு மாடமோங் குங்கட வூர்தனுள்
    விடையுடை யண்ணலும் வீரட்டா னத்தர னல்லனே.

79. எரிதரு வார்சடை யானும்வெள் ளையெரு தேறியும்
    புரிதரு மாமலர்க் கொன்றைமா லைபுனைந் தேத்தவே
    கரிதரு காலனைச் சாடினா னுங்கட வூர்தனுள்
    விரிதரு தொல்புகழ் வீரட்டா னத்தர னல்லனே.

80. நாதனுந் நள்ளிரு ளாடினா னுந்நளிர் போதின்கண்
    பாதனும் பாய்புலித் தோலினா னும்பசு வேறியுங்
    காதலர் தண்கட வூரினா னுங்கலந் தேத்தவே
    வேதம தோதியும் வீரட்டா னத்தர னல்லனே.

81. மழுவமர் செல்வனும் மாசிலா தபல பூதமுன்
    முழவொலி யாழ்குழல் மொந்தைகொட் டம்முது காட்டிடைக்
    கழல்வளர் கால்குஞ்சித் தாடினா னுங்கட வூர்தனுள்
    விழவொலி மல்கிய வீரட்டா னத்தர னல்லனே.

82. சுடர்மணிச் சுண்ணவெண் ணீற்றினா னுஞ்சுழல் வாயதோர்
    படமணி நாகம் அரைக்கசைத் தபர மேட்டியுங்
    கடமணி மாவுரித் தோலினா னுங்கட வூர்தனுள்
    விடமணி கண்டனும் வீரட்டா னத்தர னல்லனே.

83. பண்பொலி நான்மறை பாடியா டிப்பல வூர்கள்போய்
    உண்பலி கொண்டுழல் வானும்வா னின்னொளி மல்கிய
    கண்பொலி நெற்றிவெண் டிங்களா னுங்கட வூர்தனுள்
    வெண்பொடிப் பூசியும் வீரட்டா னத்தர னல்லனே.

84. செவ்வழ லாய்நில னாகிநின் றசிவ மூர்த்தியும்
    முவ்வழல் நான்மறை யைந்துமா யமுனி கேள்வனுங்
    கவ்வழல் வாய்க்கத நாகமார்த் தான்கட வூர்தனுள்
    வெவ்வழ லேந்துகை வீரட்டா னத்தர னல்லனே.

85. அடியிரண் டோ ருடம் பைஞ்ஞான் கிருபது தோள்தச
    முடியுடை வேந்தனை மூர்க்கழித் தமுதல் மூர்த்தியுங்
    கடிகம ழும்பொழில் சூழுமந் தண்கட வூர்தனுள்
    வெடிதலை யேந்தியும் வீரட்டா னத்தர னல்லனே.

86. வரைகுடை யாமழை தாங்கினா னும்வளர் போதின்கண்
    புரைகடிந் தோங்கிய நான்முகத் தான்புரிந் தேத்தவே
    கரைகடல் சூழ்வையங் காக்கின்றா னுங்கட வூர்தனுள்
    விரைகமழ் பூம்பொழில் வீரட்டா னத்தர னல்லனே.

87. தேரரும் மாசுகொள் மேனியா ருந்தெளி யாததோர்
    ஆரருஞ் சொற்பொரு ளாகிநின் றஎம தாதியான்
    காரிளங் கொன்றைவெண் டிங்களா னுங்கட வூர்தனுள்
    வீரமுஞ் சேர்கழல் வீரட்டா னத்தர னல்லனே.

88. வெந்தவெண் ணீறணி வீரட்டா னத்துறை வேந்தனை
    அந்தணர் தங்கட வூருளா னையணி காழியான்
    சந்தமெல் லாமடிச் சாத்தவல் லமறை ஞானசம்
    பந்தன செந்தமிழ் பாடியா டக்கெடும் பாவமே.

Source Colophon

Source: Project Madurai PM0173 (Unicode HTML): திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள் — மூன்றாம் திருமுறை முதல் பகுதி (verses 1–713). Etext preparation: Dr. Thomas Malten and colleagues, Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne (romanized format); conversion to Tamil script/Unicode by Mr. Mani Manivannan, Fremont CA; proof-reading by Mr. P.K. Ilango, Erode; PDF/Web version by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne. Project Madurai (projectmadurai.org) is an open, voluntary, worldwide initiative for Tamil texts; files freely distributable. URL: http://www.projectmadurai.org/ © Project Madurai 1999–2004.

Former Public Unit 6: Tevaram — Sambandar, Third Tirumurai, Part 2

Former public filename: Tevaram — Sambandar, Third Tirumurai, Part 2.md.

Former description: Sambandar's Third Tirumurai — patikams 3.067–3.069, first free English translation. Sirkali (Piramapuram), Mount Kailash, and Srikalahasti.

by Thirugnanasambandar

The boy-saint Thirugnanasambandar received the milk of wisdom from Parvati herself at Sirkali when he was three years old; by seven he was composing hymns that moved kings and raised the dead. The Third Tirumurai is his third volume — sixty-six hymns to Shiva across sixty-six sacred temples of Tamil Nadu. Each patikam is eleven or twelve verses of incantatory praise, closing with the poet naming himself and promising liberation. The Tevaram is the most sacred text of Shaiva Siddhanta, still chanted in temples daily. These hymns have never before been translated in full into free English.

Patikam 3.067 — திருப்பிரமபுரம் (Piramapuram/Sirkali)

Form: வழிமொழித்திருவிராகம் (The Transmitted Holy Lament — 12 verses). Pann: சாதாரி (Satari). This is the only twelve-verse patikam in the Third Tirumurai, composed for Sambandar's own birthplace, Sirkali. Each verse closes with a different sacred name of Sirkali, cycling through twelve of the city's names: Piramapuram, Venupur, Pugali, Vengkuru, Tonipuram, Viraya, Sirapuram, Puravam, Sampainagar, Kazhinagar, Koccinagar, Kazhumala. திருச்சிற்றம்பலம்.

714.

When the triple-walled strongholds blazed —
the world of gods, the world of men, the surface of earth —
and the Supreme One drew his arrow to join and burn them all:
Brahma, in the lineage of the Vedas' crown,
spreads the music of Hara's beautiful feet in proper order.
This is Piramapuram — Brahma-town, where the praise blooms.

715.

The Steadfast One — his devotees adore him with divine music —
the long-eyed goddess, bashful as a flawless she-elephant.
The great tusked ones shed their pride before him;
Indra, lord of the far celestials, comes to see and know —
Venupur, bamboo-city, city of glory.

716.

The many-faced Lord of all arts, whose feet the sages extol —
mountain-jewel of daylight, budding flower, truest feet —
his grace it is that gave six-faced Murugan to remove enmity,
so the matchless immortals enter the worlds singing praise.
Flowers bloom and beauty shines — Pugali-city.

717.

The lovely moon, the Ganga's stream,
fierce-eyed serpents — beauty resting in high konrai blooms —
fire-bright, our Lord.
Across the shining world, those who purge the blaze of the senses —
his place: Uma stands at his side.
Bow at his feet — blazing-light Vengkuru.

718.

To face his glory, his radiant nature —
quiver, bowstring, bamboo bow before him —
Vijayan bowed in shame.
He who graces the musician, the great Brahmin-jewel,
rules the world of music in due measure:
Toni-town, the boat-city, vast and flourishing.

719.

Blemishless, beyond all beyonds, most ancient —
praised as Shiva, love and grace in one —
even through the night those who face him cry: grace us, Lord!
The Ancient One, primordial lord of all —
even the earth-bearing boar-form sang his glory;
fire of union, word and Lord as one:
the Lord of Viraya.

720.

Many enemies met death at his fortress-walls,
the skilled battle-master wielding his weapon-hand —
the Supreme One, path of the senses' highest —
the ancient one praised in all the ages:
the skull severed, held as begging bowl;
those feet spread as refuge and praise —
holy Sirapuram, the skull-city.

721.

The strong-armed one who scattered the ruin of dharma,
who destroyed valor and established the proper order —
crescent-gleaming, chanting the great Vedas in sequence —
gracious Lord, his place:
the Veda-immortals come in proper order and fill him with praise;
the forbearing one is received in the body —
shining, full Puravam.

722.

The celestial realm and earth, bright Brahma,
the eight great directions with their host of weapons,
Vishnu lost in wonder before the subtle realities —
cool, serene praise for the Blue-Throat:
the words of Canpai and the sage's gaze
clear away what is false —
Sampai-city.

723.

The naked wanderers in the barren wilds,
elephant-like in their ignorance —
the seven-noted music, the lute's sweet speech,
the gentle goddess living in his grace —
his place where the kings of the upper worlds
and all the surrounding kings live for him, the Great Boon-giver.
The seven worlds bloom through all the ages:
Kazhi-city, eternal Kazhinagar.

724.

The poison serpent belted at his waist,
the moon at the crown of his head,
the skull carried as begging-bowl for his daily alms —
the alms-wanderer, his place.
Indra and all the gods crowd around in longing:
Kocci-city, Koccinagar.

725. (phala śruti)

In the flowing age of Kali where blame and sin grow —
those who do not remember the path.
But the assembly of sages in their whole bodies,
hair rising in reverence with Shiva —
who worship, who wash away the dragging impurity:
these are the Transmitted Words of the faultless Lord of Kazhumala-city,
composed by the Tamil master — words of proper worth.

Patikam 3.068 — திருக்கயிலாயம் (Tirukkailasam/Mount Kailash)

Form: திருவிராகம் (Holy Lament). Pann: சாதாரி (Satari). Mount Kailash — Shiva's cosmic abode in the Himalayas, home of the ganas, source of sacred streams. The most famous verse (733) tells of Ravana's arrogant attempt to lift the mountain, crushed under Shiva's toe. திருச்சிற்றம்பலம்.

726.

Striped tigers, deadly beasts, swift wild things —
every day they roam rejoicing at its slopes;
the immortals come with tala-beats,
the ganas rise shouting;
dust glitters like gold, dark clouds split open —
Kailash mountain, unveiled.

727.

The anthill-serpent clasped in his hand,
the third eye on his forehead —
the single bull-rider, fortress-destroyer,
Uma attending him, companion of those freed from attachment:
the faultless one whom the learned ask and are plainly answered —
Kailash mountain, fully shining.

728.

The women with fragrant flower-filled hands
offer their pure bloom —
our karma and our doubts are removed.
Moon-shadow crumbles as light swells;
flower-clusters stay in the fields;
the Ganga surges in our Lord's matted locks:
Kailash, his dwelling.

729.

Matted locks held high, battle-axe in hand,
the lean skull at his crown —
the wicked are destroyed as he releases alms with a moment's joy;
the bull-banner's voice, the small drum beating,
thunder shaking the tall cloud —
Kailash, where he receives worship.

730.

Fire blazing in his cupped palm, rising —
the serpent's hood swells with venom;
he dances, giving the dance.
Cool clouds go to the wide sea, tumbling,
the poison accepted and stilled;
the serpents contract at the fierce roar:
Kailash, mountain of the dance.

731.

The faultless ganas attend him, the garlanded woman his companion —
beginning, primordial, beyond the Vedas, the unique one —
he recites songs of righteousness tirelessly.
Pollen bursts from buds on the cold-season wind;
the drops fall from above.
Love and fire grow great;
the beautiful woman dwells, unstained:
Kailash.

732.

The small-headed ones wandering about and conquering —
yet the immortals always bow at the Lord's feet,
always going to him.
Thick konrai flowers, golden, send their fragrance on the south wind;
calves and she-elephants and great joyful elephants
stand before him:
Kailash.

733.

Ravana — arrogant, eyes like fire,
none his equal — came to the mountain.
Without understanding, he frightened the one woman
who clung there in fear.
With the slight pressure of his toe
Shiva crushed that senseless one beneath the mountain's weight:
Kailash.

734.

Great waves, the tiger-skin on his thigh —
the striped conch, the rare jewel —
those who devote themselves to his form are never parted.
Even Vishnu (the dark one) and the Veda-performer
dwell here together,
because the great fire-form, rare and precious,
gives itself in love:
Kailash.

735.

The cosmic ones worship, Chandi bows —
the Lord who takes servitude, crescent-adorned,
who has consumed and worn the skull in his locks,
the fierce dark one, his place.
The naked ones with their skull-bowls, eating and raving —
those who see through their sect and take the true path
have always known:
Kailash.

736. (phala śruti)

To sacred Kailash the cool streams came,
giving their waves and carrying sandalwood,
agarwood, fragrant flower-clusters —
female monkeys scatter them across the slopes.
Above, our Father's feet.
Sambandar of Pugali approached those feet
and sang in beautiful Tamil, harmonized in meter.
Contemplate his words — karma dissolves, the other world opens easily.

Patikam 3.069 — திருக்காளத்தி (Tirukkāḷatti/Srikalahasti)

Form: திருவிராகம் (Holy Lament). Pann: சாதாரி (Satari). Srikalahasti — the Wind Linga temple in Andhra Pradesh, one of the five elemental Shiva temples (representing vāyu, wind). The name recalls three devotees: a spider (kāla), an elephant (hasti), and a serpent (śrī) who worshipped here. Famous as the site of the Kannappa Nayanar story (verse 740): the hunter who plucked out his own eyes to offer to the bleeding linga. திருச்சிற்றம்பலம்.

737.

When the one great ocean rose in poison,
tormenting the gods and the demons alike,
Shiva swallowed it and made it harmless with his grace.
Ask of the mountain where he dwells:
boars and deer move through the millet,
parrots calling in the beautiful groves;
the noble forest-women's golden jewels catch the light —
Kalahasti mountain.

738.

With his great ancient bow, in one flashing moment,
the three demon-cities blazed and burned —
the clever one, moon in his locks, Shankara.
Ask of the mountain where he loves to dwell:
bamboo stalks entwine face to face, sparks scatter;
a beautiful boar shines in the growing jewel-light
as darkness falls away:
Kalahasti mountain, shining.

739.

Kali, sent out swiftly with great power —
"Kill Daruka!" — Shiva commanded and blessed.
Ask of the mountain where he dwells:
the great fruits consumed and eaten by the many
who crowd together in their flocks,
stones shaking as the dark female monkeys
frolic and dance:
Kalahasti mountain.

740.

Bamboo-shouldered Uma at his side,
mounted on the bull, pure moon in his locks,
dancing in the burning ground —
ask of his mountain:
the great hunter who carried water in his cupped mouth as offering,
whose eyes became flowers,
who dug them out with his arrow to lay at the linga —
he reached Isha's feet at Kalahasti mountain.

741.

The rut-elephant that came like a cloud to the mountain,
roaring like rain —
Shiva slew it and draped its skin while Uma watched in fear.
Ask of his mountain:
many waterfalls and pools wind down to the fields
where ancient bamboo stands, tinkling;
pearls scatter their gleam in the light —
Kalahasti mountain.

742.

Bhagiratha, whose rare austerities shone across the world,
bowed in service — Shiva saw it
and with deep grace received the surging Ganga in his locks.
Ask of his mountain:
the great hill-people kindle fires,
dark eaglewood burning;
heavy fragrant smoke rises through the sky:
Kalahasti mountain.

743.

Jalandhara — whose power none could face —
Shiva graced the world by directing the chakra to split him.
Ask of the mountain where he stayed:
serpents crawl there releasing the light of great jewels,
wandering, scattering;
dark darkness expelled, the mountain shines like gold:
Kalahasti.

744.

Ravana of the fire-like spiral locks,
whose match was none — beauty-bearing Shiva
pressed the great mountain with his toe and blessed.
Ask of the mountain where he dwells:
striped-bow hunters cross the tall peaks;
elephants and tigers and lions
move in fear through the hills:
Kalahasti mountain.

745.

"Let us find his feet, let us know his crown" —
the two of them competed and went searching,
but Shiva's true form is rare to knowledge.
Ask of the mountain where all-encompassing Shiva dwells:
hill-farmers' daughters and young men come together
in the fragrant marriage season;
gold-like flowers adorn the tiger-claw trees,
shining:
Kalahasti mountain.

746.

Those who go about with their handfuls of food,
those who drape blankets on their bodies —
standing in ungrateful ways —
yet Shiva dwells above them all.
Ask of his mountain where one goes to seek:
cool sandalwood shoots in the crowded grove;
female elephants with their calves go wandering,
standing and frolicking:
Kalahasti mountain.

747. (phala śruti)

Shiva who makes the forest his burning-ground and dances —
his mountain, Kalahasti.
The leader of tall-mansioned Koccaivayam — Jnanasambandhan —
spoke these words of long and wide-spread fame
in beautiful Tamil.
Those who can sing and play these songs:
they are the good ones.
The other world opens easily.

Colophon

Translated from Classical Tamil by Anuradha (translator session 06, translator session 1), 2026-04-24. Source: Project Madurai PM0179 (Unicode HTML), Third Tirumurai Part 2, verses 714–747 (patikams 3.067–3.069), prepared by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, from romanized etext by Dr. Thomas Malten and colleagues, University of Cologne. Proof-reading and brief commentary by P.K. Ilango, Erode, Tamil Nadu.

Three patikams: the Transmitted Lament of Sirkali (3.067, 12 verses, Sambandar's birthplace cycling through its twelve sacred names); the Holy Lament of Kailash (3.068, 11 verses, including the Ravana-under-Kailash story); the Holy Lament of Srikalahasti (3.069, 11 verses, including the Kali-Daruka myth and the Kannappa Nayanar story). All three in pann Satari (சாதாரி). Total: 34 verses.

Patikam 3.067 uses the rare வழிமொழித்திருவிராகம் form (Transmitted Holy Lament) — the only twelve-verse patikam in the Third Tirumurai, reserved for Sirkali alone. Each verse closes with a different sacred name of the city: Piramapuram, Venupur, Pugali, Vengkuru, Tonipuram, Viraya, Sirapuram, Puravam, Sampainagar, Kazhinagar, Koccinagar, Kazhumala.

independent translation standard: Translation independently derived from the Tamil Unicode source text. No English translation of the Third Tirumurai consulted (none freely available). Terminology follows the decisions in the retained Good Works Library source archive. Verse 3.69.3 contains a scholion on the variant form பருங்கி (for பருகி, "consuming") — a grammatical note original to the PM0179 text, preserved in the source section below.

For the next translator: patikam 3.070 begins at anchor <a name="dt3070"> (line 343 of PM0179). It is திருமயிலாடுதுறை (Tirumaiyiladuturi) — Myladuthurai — another Satari patikam, verses 748–758.

Source Text: தேவாரம் — மூன்றாம் திருமுறை (Patikams 3.067–3.069)

Classical Tamil source text from Project Madurai PM0179 (திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள் — மூன்றாம் திருமுறை இரண்டாம் பகுதி, verses 714–747). Presented for reference and verification.

3.067 — திருப்பிரமபுரம் (வழிமொழித்திருவிராகம், பண்: சாதாரி)

714. சுரருலகு நரர்கள்பயில் தரணிதலம் முரணழிய அரணமதில்முப்
     புரமெரிய விரவுவகை சரவிசைகொள் கரமுடைய பரமனிடமாம்
     வரமருள வரன்முறையி னிரைநிறைகொள் வருசுருதி சிரவுரையினாற்
     பிரமனுயர் அரனெழில்கொள் சரணவிணை பரவவளர் பிரமபுரமே.

715. தாணுமிகு வாணிசைகொள் தாணுவியர் பேணுமது காணுமளவிற்
     கோணுநுதல் நீள்நயனி கோணில்பிடி மாணிமது நாணும்வகையே
     ஏணுகரி பூணழிய வாணியல்கொள் மாணிபதி சேணமரர்கோன்
     வேணுவினை யேணிநகர் காணிறிவி காணநடு வேணுபுரமே.

716. பகலொளிசெய் நகமணியை முகைமலரைநிகழ்சரண வகவுமுனிவர்க்
     ககலமலி சகலகலை மிகவுரைசெய் முகமுடைய பகவனிடமாம்
     பகைகளையும் வகையில்அறு முகஇறையை மிகவருள நிகரிலிமையோர்
     புகவுலகு புகழெழில் திகழநிக ழலர்பெருகு புகலிநகரே.

717. அங்கண்மதி கங்கைநதி வெங்கண்அர வங்களெழில் தங்குமிதழித்
     துங்கமலர் தங்குசடை யங்கிநிகர் எங்களிறை தங்குமிடமாம்
     வெங்கதிர்வி ளங்குலகம் எங்குமெதிர் பொங்கெரிபு லன்கள்களைவோர்
     வெங்குருவி ளங்கியுமை பங்கர்சர ணங்கள்பணி வெங்குருவதே.

718. ஆணியல்பு காணவன வாணவியல் பேணியெதிர் பாணமழைசேர்
     தூணியற நாணியற வேணுசிலை பேணியற நாணிவிசயன்
     பாணியமர் பூணவருள் மாணுபிர மாணியிட மேணிமுறையிற்
     பாணியுல காளமிக வாணின்மலி தோணிநிகர் தோணிபுரமே.

719. நிராமய பராபர புராதன பராவுசிவ ராகவருளென்
     றிராவுமெ திராயது பராநினை புராணனம ராதிபதியாம்
     அராமிசை யிராதெழில் தராயர பராயண வராகவுருவா
     தராயனை விராயெரி பராய்மிகு தராய்மொழி விராயபதியே.

720. அரணையுறு முரணர்பலர் மரணம்வர விரணமதி லரமலிபடைக்
     கரம்விசிறு விரகனமர் கரணனுயர் பரனெறிகொள் கரனதிடமாம்
     பரவமுது விரவவிடல் புரளமுறு மரவையரி சிரமரியவச்
     சிரமரன சரணமவை பரவவிரு கிரகமமர் சிரபுரமதே.

721. அறமழிவு பெறவுலகு தெறுபுயவன் விறலழிய நிறுவிவிரன்மா
     மறையினொலி முறைமுரல்செய் பிறையெயிறன் நுறவருளும் இறைவனிடமாங்
     குறைவின்மிக நிறைதையுழி மறையமரர் நிறையருள முறையொடுவரும்
     புறவனெதிர் நிறைநிலவு பொறையனுடல் பெறவருளு புறவமதுவே.

722. விண்பயில மண்பகிரி வண்பிரமன் எண்பெரிய பண்படைகொண்மால்
     கண்பரியு மொண்பொழிய நுண்பொருள்கள் தண்புகழ்கொள் கண்டனிடமாம்
     மண்பரியு மொண்பொழிய நுண்புசகர் புண்பயில விண்படரவச்
     சண்பைமொழி பண்பமுனி கண்பழிசெய் பண்புகளை சண்பைநகரே.

723. பாழியுறை வேழநிகர் பாழமணர் சூழுமுட லாளருணரா
     ஏழினிசை யாழின்மொழி யேழையவள் வாழுமிறை தாழுமிடமாங்
     கீழிசைகொள் மேலுலகில் வாழரசு சூழரசு வாழவரனுக்
     காழியசில் காழிசெய வேழுலகில் ஊழிவளர் காழிநகரே.

724. நச்சரவு கச்செனவ சைச்சுமதி யுச்சியின்மி லைச்சொருகையான்
     மெய்ச்சிர மணைச்சுலகி னிச்சமிடு பிச்சையமர் பிச்சனிடமாம்
     மச்சமத நச்சிமத மச்சிறுமி யைச்செய்தவ வச்சவிரதக்
     கொச்சைமுர வச்சர்பணிய ச்சுரர்கள் நச்சிமிடை கொச்சைநகரே.

725. ஒழுகலரி தழிகலியில் உழியுலகு பழிபெருகு வழியைநினையா
     முழுதுடலில் எழுமயிர்கள் தழுவுமுனி குழுவினொடு கெழுவுசிவனைத்
     தொழுதுலகில் இழுகுமலம் அழியும்வகை கழுவுமுரை கழுமலநகர்ப்
     பழுதிலிறை யெழுதுமொழி தமிழ்விரகன் வழிமொழிகள் மொழிதகையவே.

திருச்சிற்றம்பலம்

3.068 — திருக்கயிலாயம் (திருவிராகம், பண்: சாதாரி)

726. வாளவரி கோளபுலி கீளதுரி தாளின்மிசை நாளுமகிழ்வர்
     ஆளுமவர் வேளநகர் போளயில கோளகளி றாளிவரவில்
     தோளமரர் தாளமதர் கூளியெழ மீளிமிளிர் தூளிவளர்பொன்
     காளமுகில் மூளுமிருள் கீளவிரி தாளகயி லாயமலையே.

727. புற்றரவு பற்றியகை நெற்றியது மற்றொருகண் ஒற்றைவிடையன்
     செற்றதெயில் உற்றதுமை யற்றவர்கள் நற்றுணைவன் உற்றநகர்தான்
     சுற்றுமணி பெற்றதொளி செற்றமொடு குற்றமில தெற்றெனவினாய்
     கற்றவர்கள் சொற்றொகையின் முற்றுமொளி பெற்றகயி லாயமலையே.

728. சிங்கவரை மங்கையர்கள் தங்களன செங்கைநிறை கொங்குமலர்தூய்
     எங்கள்வினை சங்கையவை இங்ககல வங்கமொழி யெங்குமுளவாய்த்
     திங்களிருள் நொங்கவொளி விங்கிமிளிர் தொங்கலொடு தங்கவயலே
     கங்கையொடு பொங்குசடை யெங்களிறை தங்குகயி லாயமலையே.

729. முடியசடை பிடியதொரு வடியமழு வுடையர்செடி யுடையதலையில்
     வெடியவினை கொடியர்கெட விடுசில்பலி நொடியமகிழ் அடிகளிடமாங்
     கொடியகுர லுடையவிடை கடியதுடி யடியினொடு மிடியினதிர
     கடியகுரல் நெடியமுகில் மடியவத ரடிகொள்கயி லாயமலையே.

730. குடங்கையி னுடங்கெரி தொடர்ந்தெழ விடங்கிளர் படங்கொளரவம்
     மடங்கொளி படர்ந்திட நடந்தரு விடங்கன திடந்தண்முகில்போய்த்
     தடங்கடல் தொடர்ந்துட னுடங்குவ விடங்கொள மிடைந்தகுரலாற்
     கடுங்கலின் முடங்களை நுடங்கர வொடுங்குகயி லாயமலையே.

731. ஏதமில பூதமொடு கோதைதுணை யாதிமுதல் வேதவிகிர்தன்
     கீதமொடு நீதிபல வோதிமற வாதுபயில் நாதன்நகர்தான்
     தாதுபொதி போதுவிட வூதுசிறை மீதுதுளி கூதல்நலியக்
     காதன்மிகு சோதிகிளர் மாதுபயில் கோதுகயி லாயமலையே.

732. சென்றுபல வென்றுலவு புன்றலையர் துன்றலொடும் ஒன்றியுடனே
     நின்றமரர் என்றுமிறை வன்றனடி சென்றுபணி கின்றநகர்தான்
     துன்றுமலர் பொன்றிகழ்செய் கொன்றைவிரை தென்றலொடு சென்றுகமழக்
     கன்றுபிடி துன்றுகளி றென்றிவைமுன் நின்றகயி லாயமலையே.

733. மருப்பிடை நெருப்பெழு தருக்கொடு செருச்செய்த பருத்தகளிறின்
     பொருப்பிடை விருப்புற விருக்கையை யொருக்குடன் அரக்கனுணரா
     தொருத்தியை வெருக்குற வெருட்டலும் நெருக்கென நிருத்தவிரலாற்
     கருத்தில வொருத்தனை யெருத்திற நெரித்தகயி லாயமலையே.

734. பரியதிரை பெரியபுனல் வரியபுலி யுரியதுடை பரிசையுடையான்
     வரியவளை யரியகணி யுருவினொடு புரிவினவர் பிரிவில்நகர்தான்
     பெரியஎரி யுருவமது தெரியவுரு பரிவுதரும் அருமையதனாற்
     கரியவனும் அரியமறை புரியவனும் மருவுகயி லாயமலையே.

735. அண்டர்தொழு சண்டிபணி கண்டடிமை கொண்டவிறை துண்டமதியோ
     டிண்டைபுனை வுண்டசடை முண்டதர சண்டவிருள் கண்டரிடமாங்
     குண்டமண வண்டரவர் மண்டைகையில் உண்டுளறி மிண்டுசமயங்
     கண்டவர்கள் கொண்டவர்கள் பண்டுமறி யாதகயி லாயமலையே.

736. அந்தண்வரை வந்தபுனல் தந்ததிரை சந்தனமொ டுந்தியகிலுங்
     கந்தமலர் கொந்தினொடு மந்திபல சிந்துகயி லாயமலைமேல்
     எந்தையடி வந்தணுகு சந்தமொடு செந்தமிழ் இசைந்தபுகலிப்
     பந்தனுரை சிந்தைசெய வந்தவினை நைந்துபர லோகமெளிதே.

திருச்சிற்றம்பலம்

3.069 — திருக்காளத்தி (திருவிராகம், பண்: சாதாரி)

737. வானவர்கள் தானவர்கள் வாதைபட வந்ததொரு மாகடல்விடந்
     தானமுது செய்தருள் புரிந்தசிவன் மேவுமலை தன்னைவினவில்
     ஏனமின மானினொடு கிள்ளைதினை கொள்ளவெழி லார்க்கவணினாற்
     கானவர்தம் மாமகளிர் கனகமணி விலகுகா ளத்திமலையே.

738. முதுசினவில் அவுணர்புரம் மூன்றுமொரு நொடிவரையின் மூளவெரிசெய்
     சதுரர்மதி பொதிசடையர் சங்கரர் விரும்புமலை தன்னைவினவில்
     எதிரெதிர வெதிர்பிணைய எழுபொறிகள் சிதறவெழில் ஏனமுழுத
     கதிர்மணியின் வளரொளிகள் இருளகல நிலவுகா ளத்திமலையே.

739. வல்லைவரு காளியைவ குத்துவலி யாகிமிகு தாருகனைநீ
     கொல்லென விடுத்தருள் புரிந்தசிவன் மேவுமலை கூறிவினவில்
     பல்பல இருங்கனி *பருங்கிமிக வுண்டவை நெருங்கியினமாய்க்
     கல்லதிர நின்றுகரு மந்திவிளை யாடுகா ளத்திமலையே.

( பருகி எனச்சொல்வது விகாரவகையாற் பருங்கியென நின்றது.)*

740. வேயனைய தோளுமையோர் பாகமது வாகவிடை யேறிசடைமேற்
     தூயமதி சூடிசுடு காடில்நட மாடிமலை தன்னைவினவில்
     வாய்கலச மாகவழி பாடுசெயும் வேடன்மல ராகுநயனங்
     காய்கணையி னாலிடந் தீசனடி கூடுகா ளத்திமலையே.

741. மலையின்மிசை தனில்முகில்போல் வருவதொரு மதகரியை மழைபோலலறக்
     கொலைசெய்துமை யஞ்சவுரி போர்த்தசிவன் மேவுமலை கூறிவினவில்
     அலைகொள்புனல் அருவிபல சுனைகள்வழி யிழியவயல் நிலவுமுதுவேய்
     கலகலென வொளிகொள்கதிர் முத்தமவை சிந்துகா ளத்திமலையே.

742. பாரகம் விளங்கிய பகீரதன் அருந்தவம் முயன்றபணிகண்
     டாரருள் புரிந்தலைகொள் கங்கைசடை யேற்றவரன் மலையைவினவில்
     வாரதர் இருங்குறவர் சேவலின் மடுத்தவர் எரித்தவிறகிற்
     காரகில் இரும்புகை விசும்புகமழ் கின்றகா ளத்திமலையே.

743. ஆருமெதி ராதவலி யாகியச லந்தரனை ஆழியதனால்
     ஈரும்வகை செய்தருள் புரிந்தவன் இருந்தமலை தன்னைவினவில்
     ஊரும்அர வம்மொளிகொள் மாமணியு மிழ்ந்தவையு லாவிவரலாற்
     காரிருள் கடிந்துகன கம்மெனவி ளங்குகா ளத்திமலையே.

744. எரியனைய சுரிமயிர் இராவணனை யீடழிய எழில்கொள்விரலாற்
     பெரியவரை யூன்றியருள் செய்தசிவன் மேவுமலை பெற்றிவினவில்
     வரியசிலை வேடுவர்கள் ஆடவர்கள் நீடுவரை யூடுவரலாற்
     கரியினொடு வரியுழுவை அரியினமும் வெருவுகா ளத்திமலையே.

745. இனதளவி லிவனதடி யிணையுமுடி யறிதுமென இகலுமிருவர்
     தனதுருவம் அறிவரிய சகலசிவன் மேவுமலை தன்னைவினவிற்
     புனவர்புன மயிலனைய மாதரொடு மைந்தரும ணம்புணரும்நாள்
     கனகமென மலர்களணி வேங்கைகள் நிலாவுகா ளத்திமலையே.

746. நின்றுகவ ளம்பலகொள் கையரொடு மெய்யிலிடு போர்வையவரும்
     நன்றியறி யாதவகை நின்றசிவன் மேவுமலை நாடிவினவிற்
     குன்றின்மலி துன்றுபொழில் நின்றகுளிர் சந்தின்முறி தின்றுகுலவிக்
     கன்றினொடு சென்றுபிடி நின்றுவிளை யாடுகா ளத்திமலையே.

747. காடதிட மாகநட மாடுசிவன் மேவுகா ளத்திமலையை
     மாடமொடு மாளிகைகள் நீடுவளர் கொச்சைவயம் மன்னுதலைவன்
     நாடுபல நீடுபுகழ் ஞானசம் பந்தனுரை நல்லதமிழின்
     பாடலொடு பாடுமிசை வல்லவர்கள் நல்லர்பர லோகமெளிதே.

திருச்சிற்றம்பலம்

Source Colophon

Classical Tamil source text from Project Madurai PM0179 (திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள் அருளிச்செய்த தேவாரப் பதிகங்கள் — மூன்றாம் திருமுறை இரண்டாம் பகுதி, verses 714–747). Etext preparation (romanized/transliteration format): Dr. Thomas Malten and colleagues, Institute of Indology and Tamil Studies, University of Cologne, Germany. Proof-reading and brief commentary: P.K. Ilango, Erode, Tamil Nadu, India. PDF and web version: Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. © Project Madurai 1999–2004.

Former Public Unit 7: Tevaram — Appar, Fourth Tirumurai, Part 1

Former public filename: Tevaram — Appar, Fourth Tirumurai, Part 1.md.

Former description: First three patikams of Appar's Fourth Tirumurai — complaint-petition for healing at Tiruvadigai, defiant confidence-declaration against Jain opponents, and a vision-approach sequence at Tiruvaiyaru

We who belong to the One who holds all these —
there is nothing for us to fear, nothing fearful comes to us.

Tirunavukkarasar — "Lord of the Divine Tongue" — is the second of the three great Nayanar poet-saints of the Tevaram. He bore the name Appar, "Father," given him by Sambandar when the older man first heard the younger sing. He composed across six Tirumurai volumes; the Fourth is his earliest. Where Sambandar's devotion runs white-hot and immediate, Appar's runs deep and patient — a man who was once a Jain monk, who suffered terrible illness, whose body bore the evidence of his journey back to Shiva, who sang from inside his own pain.

These three patikams open the Fourth Tirumurai. The first is a complaint-petition: Appar is sick with colic, in genuine agony, and he says so plainly to the Lord. The second is a defiant confidence-hymn composed against Jain opponents who sent an elephant to threaten his community. The third is a pilgrimage-approach sequence: the devotee walks toward Tiruvaiyaru, and at every turn sees a paired creature — elephant, rooster, cuckoo, peacock — and each sighting opens into the vision of the Lord's feet.

4.001 · Tiruvadigai Virattanam

Pann: Kolli · Middle Country (Nadu Nadu)
Lord: Veerattaneshvarar · Lady: Tiruvadigai Nayaki
Sung to cure colic disease

1
You who will not drive away these death-dealing torments —
I know nothing of any cruelty I have done.
Night and day, unceasing, at your upraised feet
I worship at every hour.
Yet unseen, within my belly's depths,
something grips and twists my very entrails.
I cannot bear it — your servant —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

2
I have made my heart your only dwelling-place —
not for a single moment have I ceased to think of you.
I have never seen a treachery equal to this:
my belly gripped and twisted in its depths,
and this poison come to torment me.
Drive it away without approach — scatter it!
You who proclaim "Do not fear!" —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

3
You who can wash away the sins of all who bow before you,
who wander receiving offerings in the fallen white skull —
since I have resolved with all my being to serve you and live,
this burning colic: please grant me its removal.
You who smear your body with the ash of the cremation-ground,
who delight in mounting your bull, adorned all around with white skulls —
hear me, Lord —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

4
Before, in my ignorance, your servant angered you —
you tormented me, struck me down.
But afterward your servant came to serve you.
This burning colic: please grant its removal.
Is it not the duty of the foremost ones
to remove the karma of all who have come to them?
That is exactly their sacred obligation —
O Lord whose Lady walks like a swan, dwelling at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

5
Because I scorned the protection of those who tend their flock,
you said "let those on the shore take heed"
and thrust me into the forsaken deep.
I know no ford, no path where I can stand firm.
I have heard no word to equal this —
my belly gripped and twisted,
you of the roaring, rushing waters —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

6
Water and flowers and incense — I have never forgotten them.
Tamil and music and song — I have never forgotten.
In good times or bad, I have never forgotten you.
Your name upon my tongue — never have I forgotten it.
You who wander, receiving offerings in the dried skull —
the colic lodged within my body: please remove it with your grace.
I am exhausted, your servant —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

7
I rose above household life and worldly wealth,
finding no shelter from any single lord but you —
I took wholeheartedly to serving you and living.
This throbbing colic: please grant its removal.
Born in the depths of my belly,
tearing, twisting, cutting — it drags me down.
I grow faint, your servant —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

8
With joy I cast aside household life — your servant —
not a trace of treachery lodged in my mind.
When trouble comes, not one companion stands beside me.
Our Great Lord with the white conch-shell ear-ring:
in the deep of my belly, with force —
churning, consuming, seizing all within —
I am worn out, your servant —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

9
You of the body that gleams like gold,
you of twisted matted locks, you of the slender crescent —
sorrow, worry, and disease: all these,
drive away without approach, scatter them!
Those like me will not hereafter trust in you
if this is what devotees must endure.
Then love alone must be enough —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

10
You who wrapped the stripped hide of the elephant around you,
who dance with the cremation-ground itself as your stage —
when you pressed Ravana roaring under the great mountain
and then bestowed your grace: think on that now.
Though I sweat and roll and fall and rise,
will you not drive away my torment?
Surrounded by the roaring flood-waters —
O Lord who dwells at Tiruvadigai's Virattanam on the Gedilam!

4.002 · Tirukkedilavadarirattanam

Also named: Tiruvadigai Virattanam · Pann: Kantaram · Middle Country
Composed when Jain opponents sent an elephant to make the devotees afraid

The refrain of each verse: We who belong to the One who holds all these — there is nothing for us to fear, nothing fearful comes to us.