"Small one, great one, red one, black one, short one, tall one — none can speak him so."
— Tirikōṇa Cittar, Tirikōṇa Cittar Pāṭal

Tirikōṇa Cittar Pāṭal (திரிகோணச் சித்தர் பாடல் — "The Song of the Triangle Siddhar") is a single poem by Tirikōṇa Cittar, the Triangle Siddhar, in the metre called kalivenpā: a long chain of couplets, numbered in the print, in which the last word of each couplet usually opens the sentence of the next, so that the poem runs on without a break from beginning to end. The poet does not explain his name, but the triangle returns in the poem as Tirikōṇa Valli, the Lady of the Triangle.

The first sixty-odd couplets are one long sentence of praise for Śiva as Guru: beyond the gods, the creeds and the senses, he tramples caste and the quarrels of the sects, cuts out the ego by the roots, and rides the breath like a horse made from the hooded snake to storm the inner fort of the body. Then the poet speaks of himself. Called a rogue, hated wherever he looked, he came weeping into the Guru's land and found the city of Kāyāpuri, the city of the body. There the Lady of the Triangle raised her daughter Kuṭilai, the coiled one, in fencing, dance and every art; and the poem ends as an old woman counsels the girl, as a dancer's mother might, whom to let in: not the men of Veda and ritual, the caste-proud and the book-possessed, but the yogis, the silent ones, and the strong who seek wisdom.

Translation

The Song of Tirikōṇa Cittar

Kalivenpā

1. Śiva himself is the highest Guru, the Teacher; his feet
are he himself, day after day. And he of the butter,¹

2. the gold-blossoming one, blue as the storm-cloud; and the spark-mouthed
Four-Faced one, blossoming with lightning, and Vedhā;² and the honey-blossoming

3. one of the red, red locks — that these might shine, he took one form,
came alone, and rose for them all together: the Lord. The wrangling

4. Vedas and śāstras, and the many creeds that want them,
and their differences — the great Way sees none of it. In nāda³

5. where sound is stilled, in the house of the sky of light,
where desire is stilled, he is the one who tastes it. Of the worshipping

6. servants, in the petals of the heart's deep pool, rooted,
are his soft feet, the open, fragrant lotus. In all eight quarters

7. he holds sway;⁴ being the evenness in all that appears,
he makes no division; his is a simplicity without guile. The beginning,

8. the middle and the end he is, and ends them all;
as decay,⁵ as the light of open space; births by the hundred crore,

9. Śakti and mantra, he takes them all as his own being,
the First of all, who gives mukti. Of the pure

10. red locks; in the hearts of those who learn the state of yoga and take him as their aim
he dwells;⁶ he wears the tender crescent moon. With poison darkening

11. his throat; hard to find by seeking, he is the vision; of many crores
of worlds is he, the Light, the formless and the formed. The red lotus

12. bloom, the sea and the mountain he takes for his delight;
his are the three works that play their game.⁷ The chanted

13. caryā, kriyā, the yoga of tapas, and jñāna:
Śiva the Siddha set them out to be known. In turīya⁸

14. appearing as an atom, as a mote, as blazing light,
comforting, he comes in a body and is born.⁹ Too great to tell,

15. the three guṇas, the five senses, the three malas¹⁰ come to be,
and he graces them, being every quality himself. As letters,

16. as the Five Letters, as the Eight Letters, as the fifty-one syllables,¹¹
as the tender letter, as praṇava in every place; as the cherished

17. thing, as bewilderment, as flaw, as word,
as grace, the Blissful One stood alone. Undarkened

18. is his vision; the great Guru whom even seers have not seen,
the Worker who stood as the subtle secret. His rule

19. iḍā, piṅgalā and suṣumṇā¹² cannot reach; at the root's far edge
he owns the sea that moves. Riding the bull,

20. the loving one; dwelling in the house of Kuṭilai, Parāśakti,¹³
the One, he has neither birth nor death; the Yogi,

21. small one, great one, red one, black one,
short one, tall one — none can speak him so. Mingled with the senses

22. is his bond; for those who cut the knot of the bond
he is the great Truth;¹⁴ his is the hall of the jewel of light; the loving one,

23. false to the false; fitting into every heart,
true to the true, he stands out in the open. The Lord,

24. beyond form and the formless, beyond light and open space
and the womb, the mighty Wonder-Worker; becoming Guru,

25. appearing, he took away the gathered karma of his old servants, changed their form
and made them wholly his own. Too great to tell,

26. the great Yogi who put on the garment of a human body,
the Blissful One of grace who drives the bull;¹⁵ for him of the honey-thick

27. red lotus he is the God beyond reach; in the body's lotus¹⁶ of his servants
he dwells, the Blissful One; our Guru,

28. taking away the grief of loving devotees so they may stand firm,
our Guru goes begging, the Blissful One. Worshipped

29. on the golden mountain and the silver mount and the lovely
mountain of stone, he alone is their God; to the many mountains

30. out of reach is his peak, where the letter's flame-tip runs,
he is the measured, mighty mountain of Oṃ. Earnestly

31. seeking servants bathe, so that every speck of flaw is gone,
in the river of Śiva's grace that is his. Seeking tapas,

32. the servants who perform it lose their old karma and reach the flower feet;
in his word he planted the great bliss. Whole in thought

33. and constant, so they name him; with a heart that never wavers,
he is the lovely one of the city of Kāyāpuri.¹⁷ With no faint-humming

34. bee to touch it, the honey flows, and from the stream that forms
he is fragrant, the mountain of virtue. In the nostril

35. its force for a hand,¹⁸ never resting a single day,
the breath roars: he is the man of tapas. Hands raised,

37. his servants cry that their many foes must be plundered,¹⁹ and so
he took the banner of the ascetic's garb. The fierce

38. enmity of the sects he wiped away; every rule of caste
he trampled to crush it and churned it to mud; the unsubdued

39. āṇava²⁰ he cut out by the roots, threw down and set reeling;
the part that knows shame he chopped away; in plain

40. sight the kin that followed clinging he flung off to be plundered;
no thick, great garland of victory could hold him.²¹ Along the spreading

41. streets and halls, before the castes that swarm there,
he put on the holy ash and trod falsehood down; the murderous

42. mischief of anger he scooped up, scattered and swept together;
the mischief of the mind he seized and shaped like clay; the "For you? For me, for me"

43. mischief of talk he trampled; Yama's
messenger he sprang upon and drove away. Thick with the body's stuff,

44. the delusion of ignorance he cuts away; the elephant of tasted,
true knowledge, in the rut of silence, is his. The hooded snake,

45. its long body he changed, pressed it, and made it a horse,
and the bridle that binds it and tunes it he put on; then

46. the fine cord they call the wind of the quarters²² took hold of it;
he drew it tight with the reins and schooled it; the unmoving

47. mind he set on it for a saddle and cinched it; fitting
anger he hung on it for stirrups; the weighty

48. serpent-knot, the circling gait, the Turk's trot²³ — into the spray-swept
heavens he let it go, and reined it in again; the sorrowing

49. eightfold city,²⁴ the mountain of the body, he smashed;
the slipping²⁵ five senses he leapt over; in turīya

50. running, the inner fort they call bindu and nāda,²⁶ and the bounds
of the nāḍīs that wilt in the dance, he laid in ruins; so that the dancing

51. lovers who serve him might not fall into the hell that follows,
his is the steed²⁷ that rose in surging fury. Seen and worshipped,

52. his own command is a command to himself alone; beyond it
he is of a nature that has no other command after. On every day

53. unchanging in glory, he wears the honey-garland; he never opens his mouth
to hiss in anger, the silent Śivayogi. Face to face,

54. the Guru who ruled me, Lord of the Little Hall;²⁸ his feet give grace;
prayed for, he raised me up, he of the two feet. Wearing Śiva's

55. garb is he; on the rich lotus seat that rises and shines
he is enthroned, the Radiance of wisdom. In the dance²⁹

56. he is vast, he is near, he is hunger, he is overflowing,
he is great, he is rare, he has no name; past the turīyā-

57. tīta³⁰ he went, past the shining sky he went,
past knowing he went and stood, he of the golden feet. Cool

58. compassion; the Sage of bliss, come to be seen and worshipped,
Varuṇa, the rain-cloud of bliss. Dawn-red

59. radiance he holds, like the great light, and the shining
of māyā he dispels, the Great One. The undying

60. true reality he shows, and the servants who long for it
he takes as wealth in his hand, the compassionate. The things men enjoy,

61. body, wealth and breath, he takes with poured water,³¹
and turns the dead weight of karma, the Even One. Iḍā, piṅ-

62. galā and suṣumṇā cannot reach the vision that he is; lust,
killing and theft he ended, the axe;³² so that I need not wander,

63. he took me in: Lord of the Hall of Mind;³³ to the servants who cling
to the stalks of his lotus feet I am a servant. "The one he took in —

64. a rogue, this one," they say; at their words I toiled in grief;
everywhere I looked turned hostile; sweating,

65. shaken, trembling,³⁴ tears running down,
bewildered, I came into the Guru's land. "It will shine," so

66. I set eyes on the city of Kāyāpuri; into that town
I went, found shelter, and settled. Undying

67. lady, she bore the name Śivānanda Valli,
and was called Tirikōṇa Valli, the Lady of the Triangle […];³⁵ lovingly

68. she fondled and raised her daughter Kuṭilai,
and gave her over to the surpassing art of cilampam;³⁶ gracefully

69. she danced, changing feet; the kalās and the kinds of karaṇa³⁷
she turned over and over, playing and whirling; changing the line,

70. she sprang in for the hand-hold, closing, and the many creeds'
body-holds she leapt and trod upon them; softly

71. the art of bharata dance and the many crores of Veda
gesture-arts she gathered; the vowed word,

72. the southern books and the northern books³⁸ she mastered, and many crores,
the hundreds of ancient books,³⁹ she spoke them all herself. On this earth

73. to make a doll dance, so that the doll
might sing — this craft too she learned in many ways. Known through the land,

74. the bold one, Tirikōṇa Valli: the northern mountain's
whole grandeur I took in.⁴⁰ Upon this earth,

75. like a cloud flaring with lightning as it rose, her body cooled,
she glowed, knowing herself. To the golden one,

76. watching for her ripeness, looking her in the face to make her bloom with fragrance,
the old, old woman, learned in all three guṇas, speaking bluntly:⁴¹

77. "O lightning! O gold of the heart's lotus
where nectar ripened, hear sound counsel. Hard to recount,

78. the men of Veda and Purāṇa, out of empty swagger, will bow at your lotus
feet: do not look them in the face. At nāda's

79. turīya, at its jewelled door, appear, and let your face be seen
just a little as you stand, then go back inside. Making much

80. of the caryā they proclaim, the dandies will praise you
to embrace you: do not go after them there. Lifting up

81. their wretched kriyā, the dullards, wanting to have you,⁴²
will fret: send them away. If the Śivayoga

82. masters come and fall prostrate at your flower feet,
do not waver; call them inside and talk with them. If the first

83. masters of tapas, wisdom and silence come,
do them no dishonour; call them in. Those who for Śiva's treasure

84. never search, the fools — do not be caught by them. Those who in their hearts
never seek him, the cheats — do not hanker after them. The rigid

85. rogues of the śāstras — do not lean on them. The wrangling
lineage-proud chaff⁴³ — do not lie with them. The trick-

86. mongering, lying wastrels' desire — do not consent to it. The book-possessed,
body-wasting idlers' desire — do not want it. The hand-play

87. of lust, those who learned the arts and books of Kāma,
the men of the left hand⁴⁴ — set no heart on them. Daubed with the sect-mark,

88. wheedling, slimy show-offs of rank — if they come,
push them out till their hearts burn; do not linger.⁴⁵

89. To the mind-proud do not go; the man who hoards⁴⁶
the creed of virtue — do not aim at his desire. Free of all clinging,

90. the silent rascal-kings⁴⁷ — if they desire you, to them
call them in, just as is fitting. Wisdom's

91. treasure the strong ones seek: honour them, join with them,
and go with grace."

Colophon

Tirikōṇa Cittar (திரிகோணச் சித்தர்), Tirikōṇa Cittar Pāṭal (திரிகோணச் சித்தர் பாடல்), one poem in kalivenpā, printed as 90 numbered couplets (1–35 and 37–91; the print has no number 36). Translated from the Tamil of Project Madurai etext no. 857, Cittar pāṭalkaḷ tokuppu – 8 (சித்தர் பாடல்கள் தொகுப்பு - 8), whose print base is V. Saravanamuthu Pillai, Patiṉeṇ Cittarkaḷ Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: B. Irattina Nayakar & Sons, 1954), and C. S. Murugesan (ed.), Cittar Pāṭalkaḷ – Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: Sankar Pathippagam, 2004). Prepared for the Good Work Library by the Tianmu Anglican Church with AI-assisted translation and editorial work. No existing English translation was consulted. No complete English translation of this work is known to us. The English keeps the couplet numbers and the line breaks of the Tamil, one English line for each Tamil line; where the Tamil carries a word over into the next couplet, the English does the same as far as English allows. The poem is dense and its print is in places doubtful: uncertain readings are marked in the notes, among them vv. 2, 7, 8, 10, 14, 22, 26, 27, 34–35, 40, 46, 48, 49, 55, 62, 65, 72, 74, 76, 81, 85 and 89. One word in v. 67 (yūtār) could not be read and is marked […]. The second line of v. 88 is a word short and may be damaged. No text was supplied for the missing number 36.

© 2026 Tianmu Anglican Church. This English translation is licensed under CC BY-NC-SA 4.0: you may share and adapt it for non-commercial use with credit to the Good Works Library, tianmu.org. The source text keeps its own terms. For other uses, see Rights and Reuse.

Source Text (Tamil)

Source: Project Madurai etext no. 857, Cittar pāṭalkaḷ tokuppu – 8 (சித்தர் பாடல்கள் தொகுப்பு - 8), Tirikōṇa Cittar Pāṭal. Print base: V. Saravanamuthu Pillai, Patiṉeṇ Cittarkaḷ Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: B. Irattina Nayakar & Sons, 1954), and C. S. Murugesan (ed.), Cittar Pāṭalkaḷ – Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: Sankar Pathippagam, 2004).

3. திரிகோணச் சித்தர் பாடல்

கலிவெண்பா

சிவனே பரமகுரு தேசிகனே பாதம்
அவனே அனுதினமும் ஆகும் நவநீத 1

பொன்பூத்த நீலப் புயல்வண்ண னும் பொறிவாய்
மின்பூத்த நான்முகனும் வேதாவும் தென்பூத்த 2

செக்கச் சடையானும் தேசுபெற வேயுருவாய்
ஒக்கத் தனிவந்து உதித்தபிரான் தர்க்கமிடும் 3

வேதமுஞ் சாத்திரமும் வேண்டும் பலசமயம்
பேதமும் காணாப் பெருஞ்சமயம் நாதத்தில் 4

ஓசை அடங்க ஒளியம் பரமனையில்
ஆசை அடங்க அனுபவிப்போன் பூசைபுரி 5

தொண்டர் இதயச் சுனைமடலில் வேரூன்றி
விண்ட நறைக்கமல மெல்லடியான் எண்டிக்கும் 6

சாதியான் தோன்றும் சமரச மாயிருந்து
பேதியான் வஞ்சம் இலாப் பேதமையான் ஆதி 7

முதலாய் நடுவாய் முடிவாய் முடிந்து
சிதலாய் வெளியொளியாஞ் சென்மம் சதகோடி 8

சத்தியும் மந்திரமும் தானாகப் பாவித்து
முத்தி கொடுக்கும் முழுமுதல்வன் சுத்திய 9

செஞ்சடையான் யோகநிலை தேர்ந்து தனைக்குறியார்
நெஞ்சடையான் பிஞ்சு நிலாச்சுடையான் நஞ்சார்ந்த 10

கண்டத்தான் தேடரிய காட்சியான் பல்கோடி
அண்டத்தான் சோதி அருவுருவான் முண்டகச்செம் 11

போதம் கடலும் பொருப்பும் விருப்பாகிச்
சூதுபுரி மூன்று தொழிலுடையோன் ஓதும் 12

சரியை கிரியை தவயோக ஞானம்
தெரிய அமைத்த சிவசித்தன் துரியத்தில் 13

தோத்தி அணுவாய்த் துகழாய்ச் சுடரொளியாய்த்
தேத்தியுரு வாகவந்து சென்மிப்போன் சாத்தரிய 14

முக்குணமும் ஐம்பொறியும் மும்மலமு முண்டாகி
எக்குணமுந் தானாய் இருந்தருள்வோன் அக்கரமாம் 15

அஞ்செழுத்தாய் எட்டெழுத்தாய் ஐம்பத்தோ அட்சரமாய்ப்
பிஞ்செழுத்தாய் எங்கும் பிரணவமாய்க் கொஞ்சப் 16

பொருளாய் மருளாய்ப் புரையாய் உரையாய்
அருளாய்ந் தனியிருந்த ஆனந்தன் இருளாத 17

காட்சியான் கண்டவர்க்குக் காணாத பேர்க்குருவும்
சூட்சியாய் நின்ற தொழிலாளி ஆட்சி 18

இடைபிங் கலைசுழியினை எட்டாமல் மூலக்
கடையில் நடக்கும் கடலுடையோன் விடையேறும் 19

பாசன் குடிலைப் பராசத்தி வீட்டிலுறை
ஏகன் பிறப்புறப்பு ஒன்று இல்லாதான் யோகன் 20

சிறியன் பெரியன் சிவப்பன் கறுப்பன்
குறியன் நெடியன் எனக் கூறாதான் பொறிகலந்த 21

பாசத்தான் பாசக் கட்டை அறுத்தவர்க்கு
மாசத்தான் சோதிமணி மண்டத்தான் நேசத்தான் 22

பொய்யர்க்குப் பொய்யன் பொருந்தி யுளந்தோறும்
மெய்யர்க்கு மெய்யாய் வெளிநின்றோன் ஐயன் 23

உருவும் அருவும் ஒளியும் வெளியும்
கருவும் கடந்த கன மாயன் குருவாகித் 24

தோத்திப் பழவடியார் சூழ்வினையை நீக்கியுரு
மாத்தித் தனது வசம் ஆக்கியே சாத்தரிய 25

மானிடச் சட்டை வடிவெடுத்த மாயோகி
யானிடப முந்தும் அருள் ஆனந்தன் தேனடர்ந்த 26

செங்கமலத் தோற்கரிய தேவன் அடியவர்கள்
அங்கலமத் தேயுறையும் ஆனந்தன் எங்கள் குரு 27

நேசிக்கும் அன்பர்துயர் நீக்கி நிலைபெறவே
யாசிக்கு மெங்கள்குரு ஆனந்தன் பூசிக்கும் 28

பொன்மலைக்கும் வெள்ளிப் பொருப்புக்கும் பொற்புடைய
கன்மலைக்குந் தானே கடவுளாய் பன்மலைக்கும் 29

எட்டாய்ச் சிகரம் எழுத்துக் கொழுந்தோட
மட்டான ஓங்கார வன்மலையான் கட்டாகத் 30

தேடும் அடியார்கள் சின்னம் துகளறவே
ஆடுஞ் சிவகருணை ஆற்றினான் நாடுதவம் 31

பண்ணும் அடியார் பழவினைபோய்ப் பாதமலர்
நண்ணும் மொழியிற் பேரின்பம் நாட்டினான் எண்ணும்நிறை 32

கற்புடையான் என்னக் கலங்காத நெஞ்சுகொண்ட
பொற்புடைய காயா புரிநகரான் அற்பவிசை 33

வண்டு தொடாமல் மதுஒழுகி வாய்ந்தாறைக்
கொண்டு மணத்த குண்மலையான் துண்டத் 34

துரமே கரமாய் ஒருநாளும் ஓயாச்
சரமே முழங்கும் தவத்தோன் கரமெடுக்கும் 35

தொண்டர் பலபகையைச் சூறைகொள வேணும் எனக்
கொண்டதவ வேடக் கொடியினான் சண்டமிகும் 37

சமையப் பகைதுடைத்துச் சாதிமுறை எல்லாம்
குமைய மிதித்துக் குளப்பி அமையாத 38

ஆணவத்தை வேரோடு அறுத்து விழுத்தாட்டி
நாணமுற்ற பாகம் நறுக்கியே காணத் 39

துடர்ந்த கிளைநிகழச் சூரைபட வீசி
அடர்ந்தமக வாகைக்கு அடங்காப் படர்ந்ததெரு 40

வீதியும் அம்பலமும் மிக்கதொரு சாதிகட்குப்
பூதிப் பொடி அணிந்து பொய்மிதித்துக் காதிச் 41

சினக்குறும்பை வாரிச் சிதறித் திரட்டி
மனக்குறும்பைப் பற்றி வனைத்து உனக்கென்கென் 42

ஓது குறும்பை உழக்கி எமராசன்
தூதனைப் பாய்ந்து துரத்தியே தாதுசெறி 43

அஞ்ஞான மோகம் அறுக்கு அனுபோக
மெய்ஞ்ஞான மோனமத வேளத்தான் பைநாகம் 44

நெட்டுடலை மாறி நெருக்கிப் பரிபடுத்திக்
கட்டும் இசைக்கும் கடிவாளந் தொட்டுத் 45

திசைவாயு என்னுஞ் சின்னூல் அகப்பட்டுக்
குசையால் இறுக்கிக் குணப்படுத்தி அசையா 46

மனம் என்னுங் கல்லணையை வைத்திறுக்கி வாய்ந்த
சினமென்னும் அங்கவடி சேர்த்துக் கனமான 47

நாகபந்தஞ் சாரி நடைதுலுக்குத் தூவான
மாகமுற விட்டுள் ளடக்கியே சோகப் 48

புரியட்ட காயப் பொருப்பைத் தகர்த்துச்
சரியுட்ட ஐம்பொறியைத் தாண்டித் துரியத்தில் 49

ஓடிவிந்து நாதமெனும் உட்கோட்டை யும்கூத்து
வாடியிடும் நாடி வரம்பு அழித்து ஆடியிடும் 50

தொண்டுபுரி அன்பர் தொடநரகில் வீழாமல்
மண்டுசினம் கொண்டெழுந்த வாசியான் கண்டுதொழும் 51

தன்னாணை தானே தனக்காணை யாவதன்றிப்
பின்னாணை இல்லாத பெற்றியான் எந்நாளும் 52

மாறாத கீர்த்திமது மாலையான் வாய்திறந்து
சீறாத மோனச் சிவயோகி நேராக 53

ஆண்டகுரு சிற்றம் பலவன் அடிஅருளும்
வேண்டி வளர்த்த இருபதத்தான் பூண்டசிவ 54

வேடத்தான் ஓங்கி விளங்கும் செழுங்கமல
பீடத்தான் ஞானப் பிரகாசன் ஆடில் 55

பரியான் உரியான் பசியான் பொசியான்
பெரியான் அரியான்பேர் இல்லான் துரியா 56

தீதம் கடந்து திகழம் பரங்கடந்து
போதம் கடந்துநின்ற பொற்பதத்தான் சீதம் 57

கருணை ஆனந்தமுனி கண்டுதொழ வந்த
வருணன் ஆனந்த மழைமேகம் அருணப் 58

பிரகாசம் கொண்டுநின்ற பேரொளிபோல் மாயைப்
பிரகாசம் மாற்றும் பெருமையான் இறவாத 59

மெய்ப்பொருளைக் காட்டி விரும்பும் அடியாரைக்
கைபொருளாய்க் கொண்ட கருணையான் துய்க்கும் 60

உடல்பொருள் ஆவி யுதகத்தாற் கொண்டு
சடவினையை மாற்றும் சமனன் இடைபிங் 61

கலைசுழினைக்கு எட்டாத காட்சியான் காமம்
கொலை களவு தீர்த்தகு டோரி அலையாமல் 62

ஆட்கொண்ட சித்தம் பலவ அடிக்கமலத்
தாட்கொண்ட தொண்டர்தனக்கு அடியேன் ஆட்கொண்ட 63

தூர்த்தன் இவ னென்பர் சொல்லத் துயருழைந்து
பார்த்தவிடம் எல்லாம் பகையாகி வேர்த்துக் 64

கலங்கி விதிவிதித்துக் கண்ணீர்ஒழுக
மலங்கிக் குருநாட்டில் வந்தேன் துலங்குமெனக் 65

காயா புரிநகரைக் கண்ணுற்றேன் அவ் ஊரில்
போய் ஆதரித்துப் பொருந்தினேன் மாயாத 66

மாது சிவானந்த வல்லி எனப் பேரிட்டாள்
ஓதுதிரி கோணவல்லி யூதார் ஆதரவாய் 67

கொஞ்சி வளர்த்த குடிலை மகள்தனையே
மிஞ்சுசிலம் பத்தொழிற்கு விட்டாளே ரஞ்சிதமாய் 68

கால்மாறி யாடக் கலாதி கரணவித
மேல்மாறிச் சுத்தி விளையாட நூல்மாறிக் 69

கைலாகு பாயக் கலந்து பலசமய
மெய்லாகு தாவிஅதன் மேல்மிதிக்கப் பையப் 70

பரதத் தொழிலும் பலகோடி வேத
கரதத் தொழிலும் தொகுத்து விரதவுரை 71

தென்னூல் வடநூலைத் தேர்ந்து பலகோடி
முந்நூனூறுந் தானே மொழிந்திட்டாள் இந்நிலத்தில் 72

ஆடப் பதுமைதனை ஆட்டிவிக்க அப்பதுமை
பாடத் தொழிலும் பலகற்றாள் நாடறிந்த 73

வம்பி திரிகோண வல்லி வடகிரியைக்
கெம்பீரம் எல்லாங் கிரிகித்தேன் அம்புவியில் 74

மின்னே எரிந்தெழுந்த மேகம்போல் மெய்குளிர்ந்து
தன்னை அறிந்த தளதளத்தாள். பொன்னனையாள் 75

பக்குவத்தை நோக்கிமுகம் பார்த்துப் பரிமளிக்க
முக்குணமும் கற்ற முதுகிழவி தொக்கறுத்து 76

மின்னே அமுதம் விளைந்த மனக்கமலப்
பொன்னே உறுதியுள்ள புத்திகேள் பன்னரிய 77

வேத புராணர் வெறும்பிலுக்காய் உன்கமலப்
பாதம் பணிவர்முகம் பாராதே நாதத் 78

துரியமணி வாசலிலே தோன்றிமுகம் சத்தே
தெரியநின்று பின்னை உள்ளே சென்று அரிதாகச் 79

சாற்றுஞ் சரியைச் சளுக்கர் உனைத்தழுவப்
போற்றுவார் அங்கவர்பின் போகாதே ஏற்றும் 80

அவலக் கிரியை அசடர் உருனை மேவக்
கவலைப் படுவார் கடத்திச் சிவயோக 81

ஆதியர்கள் வந்துன் மலரடியைத் தெண்டனிட்டால்
பேதியாது உள்ளழைத்துப் பேசிக்கொள் ஆதி 82

தவஞான மோனத் தனக்காரர் வந்தால்
அவமானம் பண்ணாது அழைத்துச் சிவபொருளைத் 83

தேடாத மூடரிடம் சிக்காதே சிந்தையிலே
நாடாத வஞ்சரிடம் நத்தாதே கோடாத 84

சாத்திரத் தூரித்தர்தமைச் சாராதே தக்கமிடும்
கோத்திரப் பஞ்சியளைக் கூடாதே சூத்திரப் 85

பொய்வீணர் ஆசை பொருந்தாதே புத்தகப்பேய்
மெய்வீணர் ஆசை விரும்பாதே கையோகக் 86

காமத்துக்கு ஆன கலாதிவேள் நூல்கற்ற
வாமத்தார் பால்மனது வையாதே நாமமிட்டுப் 87

பஞ்சரிக்கும் பாசிப் பதப்பிலுக்கர் வந்தக்கால்
நெஞ்செரியத் தள்ளிவிடு நில்லாமல் 88

சித்தக் கெருவியிடம் செல்லாதே சீலமதக்
கொத்தவன்தன் னாசை குறியாதே பற்றற்ற 89

மோனக் குறும்பரசர் மோகித்தால் நீஅவருக்கு
ஆன படியே அழைத்துவிடு ஞானப் 90

பொருள்தேடும் வல்லாரைப் போற்றிப் பொருந்தி
அருளோடு நீசென்றிடு 91

Source Colophon

Tirikōṇa Cittar, Tirikōṇa Cittar Pāṭal, from Project Madurai etext no. 857, Cittar pāṭalkaḷ tokuppu – 8 (சித்தர் பாடல்கள் தொகுப்பு - 8), songs of Pāmpāṭṭic Cittar, Caṅkilic Cittar and Tirikōṇac Cittar. Etext: Project Madurai (projectmadurai.org), prepared from a scanned PDF provided by the Tamil Virtual Academy, using the Google OCR online tool and subsequent proofreading; HTML and PDF versions prepared by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. © Project Madurai, 1998–2022; last updated 10 April 2022. Print base: V. Saravanamuthu Pillai, Patiṉeṇ Cittarkaḷ Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: B. Irattina Nayakar & Sons, 1954), and C. S. Murugesan (ed.), Cittar Pāṭalkaḷ – Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: Sankar Pathippagam, 2004). Freely distributable, provided the header is kept; the header is kept intact in our raw copy of the etext. In this transcription whitespace has been normalised (Project Madurai's indentation and blank lines between verse lines removed); no letter has been changed. The editor's Tamil introductions and word-glosses are omitted.

🌲