"Halt the panting breath at the twelve and blow, and see: the eightfold body that rose has gone still."
— Urōma Ṛṣi, Urōma Ṛṣi Ñāṉam

Urōma Ṛṣi Ñāṉam (உரோம ரிஷி ஞானம், "The Wisdom of Urōma Ṛṣi") is a short teaching poem in thirteen stanzas, printed in the great Tamil anthologies of the Siddhars, the sage-poets who sought liberation through yoga and the body rather than through temple and book. The poet names himself in the first stanza: he trusted the feet of the great ones, and so "I, whose name is Urōma, am a master now." The stanzas are eṇcīr viruttam, eight-foot verses of four long lines, each line printed in two halves; and many stanzas take up the last word of the one before, so that much of the poem runs as a chain.

The teaching is the Siddhar way of the breath. Urōma Ṛṣi measures it in "twelves" and "sixteens," draws it through iḍā and piṅgalā into suṣumṇā, climbs the six centres from Gaṇapati at the root to Sadāśiva at the Guru's seat, and turns the tongue back to the palate until the moon's nectar flows. Around this he sets the Siddhars' scorn for the failed alchemist, the bad disciple who talks only to please his wife, and the forest ascetics "burned by the fire of lust, crores upon crores," and he ends on the count of a human life: a hundred years, and twenty-one thousand six hundred breaths a day.

Translation

The Wisdom of Urōma Ṛṣi

Eṇcīr Viruttam (Eight-Foot Verses)

1. The Guru's feet, the circle of the root, are my protection;
the First, the seed of liberation, is my protection;
the supreme Brahman, the circle above, is my protection!
The Truth that stands beyond Vedānta is my protection.
Staying in the circle of the breath,¹ I found the moon's milk of nectar,
stilled my hunger with it, and stripped the crookedness from my mind;
the feet of the great ones whose siddhi-play² fills the circle of the world
I trusted, and so I, whose name is Urōma, am a master now.³

2. He sealed up a few glass vessels and left them cold,⁴
and, not knowing the seed,⁵ he died.
The fault of never searching the sky, that is the fault:
all his learning turned to bare dirt.
If you give up yoga and call it "the bright silence,"
there is no siddhi, ever! And alchemy too:⁶
if you come having left behind the desire for women,
I will speak of the way to the liberation of great bliss.

3. I will speak. Iḍā⁷ is the moonstone;
piṅgalā has become the sun, the first;
the flame that sat lovingly between, going forth
and yet not going, becomes one: that is liberation.
For those who look here with longing, this is mokṣa;
for those who do not see, what is left? A body of lust.
Test it: draw the breath up through iḍā,
hold it⁸ in suṣumṇā, and you will swoon.

4. Draw it in, and breathe it out within those twelve;⁹
is not the place where the fire stands the dwelling of the sun?
Whoever rises and knows both these places is a yogi.
The highest measure reached is sixteen;
the breath's measure that holds it up is twelve.
Draw it in slowly at the sixteen that supports it,
halt the panting breath at the twelve and blow,
and see: the eightfold body¹⁰ that rose has gone still.

5. Look, sir: the pony has given up its galloping.
Do not let the sound out into the open.
Straight, sir: set it between the two petals
and meditate on Sadāśiva, who fills all.
Sharp, sir: when it has gone four finger-breadths,
it has drawn itself in within the mark, sir!
Whom, sir, shall I name as your equal?
I may call you "my precious son."

6. To call him so is good, if he is a good child!
To take in worthless disciples is a fault.
Tell him the way to save himself and he won't look;
he is an ox who talks to keep his wife's heart cool.
He took birth only to toil;
is there any help in him for himself? None.
His talk turns cheap time after time;
why should we tell him anything more?

7. What more? Sitting or walking,
keep raising the essence; let no other talk loosen it.
What is four, what is eight? All is one.
When you have practised the good eight limbs,
first do the prāṇāyāma that is called the breath:
in measure, pūraka and kumbhaka four,
and as the rule, rēcaka one, three;¹¹
never slacken; join it to the breath-seed,¹² and be done.

8. Once you have joined it and grown practised, in the breath-seed,
if you master it without fail, the brahmarandhra¹³
will show itself; or else, by the mark of the eye,
look between the eyes and the nose, and see.
The six ādhāras¹⁴ will kindle of themselves:
the circle of the root, Gaṇapati; the Four-faced; Māyaṉ;
mighty maṇipūra; the circle of the Lord;¹⁵
and Rudra, who is flame, and flame as well.

9. Flame becomes viśuddhi, the six-cornered circle;
is not the circle of Sadāśiva the seat of the Guru?
Mark it and look in the patiṉi that is the house:¹⁶
from the middle onward, taking the kari, it sleeps and sleeps.
While the fire keeps rising, everything is yours;
if you let the breath go out, the deed is ruin.
This path is the road where the water wells up;
to the wicked traitor, will it not prove a lie?

10. What you drive in is the palate, by the uvula, sir!
Going up, by the nape of the neck, meditation will appear.
It has grown strong, man! All four have become nectar for you;
the life without thought-forms, called silence, has come.
Keep it in the shining twelve and blow;
the sixteenth digit of the moon has waned away.
It has borne fruit, man: siddhi in yoga, siddhi in wisdom!
Seek it in its season and make it your practice.

11. They learn a little by rote, never shutting the book,
and preach as though they had come to the whole of it:
"What is liberation here? What is the body? What is yoga?"
Saying it as empty talk, did they not die?
Climbing forests, climbing hills, bathing in rivers,
eating fruit and roots and dry leaves, by the fire of lust
they burned and died, crores upon crores;
those who won the liberation of their true form are few.

12. If you ask what is the sign of the liberation of true form:
the gross body shows like a flame, man.
Is not the knowledge of Brahman the seat of formless liberation?
And the hearing is what they call aparokṣa, direct knowing.¹⁷
Like the old tale of the little ant that said, "I will shake the mountain,"
so it turns out if you leave this yoga.
Like a fly gone into an empty pot
are the barbarians who do not know Vedānta.

13. Listen, dull pupil who says "Om"!¹⁸
In the world a human being gets a hundred years.
Twenty-one thousand, so they say,
and six hundred breaths, is it not, in one day?
Because they go, saying "Go," the days grow fewer;
gone. If they do not go, there is no going.
While you think one thing, God thinks another;
is not fate simply the way He has thought it?

Colophon

Colophon: Urōma Ṛṣi Ñāṉam (உரோம ரிஷி ஞானம்), thirteen stanzas in eṇcīr viruttam, translated from the Tamil of the Project Madurai e-text no. 859, Cittar pāṭalkaḷ tokuppu – 10, whose print bases are Saravanamuthu Pillai, Patiṉeṇ Cittarkaḷ Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: B. Irattina Nayakar & Sons, 1954) and C. S. Murugesan, Cittar Pāṭalkaḷ – Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: Sankar Pathippagam, 2004). Prepared for the Good Work Library by the Tianmu Anglican Church with AI-assisted translation and editorial work. No existing English translation was consulted. No complete English translation of this work is known to us. Each English line answers one Tamil half-line. Readings that remain uncertain are marked in the notes: the glass vessels of stanza 2, the breath counts of stanza 7, the word kaiyaṉ in stanza 8, and the words patiṉi and kari in stanza 9, whose sense could not be fixed and which are rendered as printed.

© 2026 Tianmu Anglican Church. This English translation is licensed under CC BY-NC-SA 4.0: you may share and adapt it for non-commercial use with credit to the Good Works Library, tianmu.org. The source text keeps its own terms. For other uses, see Rights and Reuse.

Source Text (Tamil)

Project Madurai e-text no. 859, Cittar pāṭalkaḷ tokuppu – 10 (சித்தர் பாடல்கள் தொகுப்பு - 10), part 3: உரோம ரிஷி ஞானம். Print bases: Saravanamuthu Pillai, Patiṉeṇ Cittarkaḷ Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: B. Irattina Nayakar & Sons, 1954); C. S. Murugesan, Cittar Pāṭalkaḷ – Periya Ñāṉakkōvai (Chennai: Sankar Pathippagam, 2004).

3. உரோம ரிஷி ஞானம்

எண்சீர் விருத்தம்

மூலவட்ட மானகுரு பாதங் காப்பு;
முத்திக்கு வித்தான முதலே காப்பு;
மேலவட்ட மானபரப் பிரமங் காப்பு!
வேதாந்தங் கடந்துநின்ற மெய்யே காப்பு;
காலவட்டந் தங்கிமதி யமுதப் பாலைக்
கண்டுபசி யாற்றிமனக் கவடு நீக்கி
ஞாலவட்டஞ் சித்தாடும் பெரியோர் பாதம்
நம்பினதா லுரோம னென்பேர் நாயன் றானே. 1

கண்ணாடி சிலமூடித் தனுப்பி னாலே
கருவதனை யறியாமல் மாண்டு போனான்
விண்ணாடிப் பாராத குற்றம் குற்றம்
வெறுமண்ணாய்ப் போச்சுதவன் வித்தை யெல்லாம்;
ஒண்ணான மவுனமென்றே யோகம் விட்டால்
ஒருபோதுஞ் சித்தியில்லை! வாதந் தானும்
பெண்ணார்தம் ஆசைதன்னை விட்டு வந்தால்
பேரின்ப முத்திவழி பேசுவேனே. 2

பேசுவேன் இடைகலையே சந்த்ர காந்தம்;
பின்கலைதா னாதித்தனாதி யாச்சு;
நேசமதாய் நடுவிருந்த சுடர்தான் நீங்கி
நீங்காம லொன்றானா லதுதான் முத்தி;
காதலாய்ப் பார்த்தோர்க்கிங் கிதுதான் மோட்சம்;
காணாத பேர்க்கென்ன காம தேகஞ்
சோதனையாய் இடைகலையி லேற வாங்கிச்
சுழுமுனையில் கும்பித்துச் சொக்கு வீரே. 3

வாங்கியந்தப் பன்னிரண்டி னுள்ளே ரேசி
வன்னிநின்ற விடுமல்லோ சூர்யன் வாழ்க்கை?
ஓங்கியிந்த இரண்டிடமு மறிந்தோன் யோகி;
உற்றபர மடிதானே பதினாறாகும்;
தாங்கிநின்ற காலடிதான் பன்னி ரண்டு;
சார்வான பதினாறில் மெள்ள வாங்கி
ஏங்கினதைப் பன்னிரண்டில் நிறுத்தி யூதி
எழுந்தபுரி யட்டமடங் கிற்றுப் பாரே. 4

பாரையா குதிரைமட்டம் பாய்ச்சல் போச்சு
பரப்பிலே விடுக்காதே சத்தந் தன்னை;
நேரையா இரண்டிதழி னடுவே வைத்து
நிறைந்தசதா சிவனாரைத் தியானம் பண்ணு;
கூரையா அங்குலந்தா னாலுஞ் சென்றால்
குறிக்குள்ளே தானடக்கிக் கொண்ட தையா!
ஆரையா உனக்கீடு சொல்லப் போறேன்
அருமையுள்ள என்மகனென் றழைக்க லாமே. 5

அழைப்பதுவும் நல்லபிள்ளை யானால் நன்றே!
ஆகாத சீடர்களைச் சேர்த்தல் தோடம்;
பிழைப்பதற்கு வழிசொன்னால் பார்க்க மாட்டான்
பெண்டாட்டி மனங் குளிரப் பேசு மாடு;
உழைப்பதற்குச் செனனமெடுத் தானே யல்லால்
உதவிதனக் கெவ்வளவு முண்டோ வில்லை;
இளப்பமிவன் பேச்சையடிக் கடிதா னாகு
மேதுக்குச் சொல்லுகிறோ மினிமேல் தானே. 6

மேலென்ன இருக்கையிலும் நடக்கும் போதும்
வேறுரையால் சாரங்கள் விடாம லேற்று
நாலென்ன எட்டென்ன வெல்லா மொன்று
நலமான அட்டாங்க மப்பிய சித்துக்
காலென்னப் பிராணாய முன்னே செய்யில்
கணக்காகப் பூரகங்கும் பகமே நாலு
கோலென்ன ரேசகந்தா னொன்று மூன்று
குறையாமற் சரபீங் கூட்டித் தீரே. 7

கூட்டியே பழகினபின் சரபீ சத்தில்
குறையாமல் சாதித்தால் பிரம ரந்த்ரம்
காட்டுவிக்கு மல்லால்விழிக் குறியி னாலே
கண்மூக்கு மத்தியிலே கண்டு பாரு;
மூட்டுவிக்கு மாதார மாறுந் தானே
மூலவட்டக் கணபதிநான் முகத் தோன் மாயன்
தாட்டிகமா மணிப்பூரங் கையன் வட்டந்
தணலான ருத்திரனுந் தணலு மாமே. 8

தணலாகும் விசுத்தியறு கோண வட்டஞ்
சதாசிவனார் வட்டமல்லோ குருபீ டந்தான்;
மனையான பதினியிலே குறித்துப் பார்க்க
மத்யமுதல் கரிகொண்டு தூங்குந் தூங்கும்
கனலேறிக் கொண்டிருந்தா லெல்லா முண்டு;
காற்றைவெளி விட்டக்கால் கருமந் தீதான்
புனலூறும் வழிப்பாதை யிந்த மார்க்கம்
பொல்லாத துரோகிக்குப் பொய்யா மன்றே? 9

செலுத்துவது முண்ணாக்கி லண்ணாக் கையா!
சென்றேறிப் பிடரிவழித் தியானந் தோன்றும்;
வலுத்ததடா நாலுமுனக் கமுத மாச்சு;
மவுனமென்ற நிருவி கற்ப வாழ்க்கை யாச்சு;
சொலித்திருக்கும் பன்னிரண்டி லிருத்தி யூது
சோடசமாம் சந்த்ரகலை தேய்ந்து போச்சு;
பலித்ததடா யோகசித்தி ஞான சித்தி
பருவமாய் நாடிவைத்துப் பழக்கம் பண்ணே. 10

மூடாமல் சிறுமனப் பாடம் பண்ணி
முழுவதுமவன் வந்ததுபோல் பிரசங் கித்து
வீடேதிங் குடலேது யோக மேது
வீண்பேச்சாச் சொல்லி யல்லோ மாண்டு போனார்?
காடேறி மலையேறி நதிக ளாடிக்
காய்கிழங்கு சருகுதின்று காமத் தீயால்
சூடேறி மாண்டவர்கள் கோடா கோடி
சொருபமுத்தி பெற்றவர்கள் சுருக்க மாச்சே. 11

சொருபமுத்திக் கடையாளம் ஏதென் றக்கால்
சுடர்போலக் காணுமடா தூல தேகம்;
அருபமுத்தி யிடமல்லோ பிரம ஞானம்
அபராட்ச மென்றுசொல்லுங் சிரவ ணந்தான்
பருபதத்தை அசைப்பனெனச் சிற்றெ றும்பின்
பழங்கதைபோ லாச்சுதிந்த யோகம் விட்டால்
வெறுங்கடத்தி லீப்புகுந்த வாறுபோல
வேதாந்த மறியாத மிலேச்சர் தாமே. 12

ஓமென்ற கெட்டபுத்தி மாணா கேளே;
உலகத்தில் மானிடர்க்காம் ஆண்டு நூறே;
ஆமென்ற இருபத்தோ ராயி ரத்தோ
டறுநூறு சுவாசமல்லோ ஒருநா ளைக்குப்
போமென்று போனதனால் நாள்கு றைந்து
போச்சுதுபோ காவிட்டால் போவ தில்லை;
தாமொன்று நினைக்கையிலே தெய்வ மொன்று
தானினைந்த தன்மையல்லோ விதிகள் தாமே? 13

Source Colophon

Source Colophon: உரோம ரிஷி ஞானம் (Urōma Ṛṣi Ñāṉam), from Project Madurai e-text no. 859, சித்தர் பாடல்கள் தொகுப்பு - 10 (Cittar pāṭalkaḷ tokuppu – 10). The e-text was prepared from a scanned PDF provided by the Tamil Virtual Academy, using the Google OCR online tool and subsequent proofreading; HTML and PDF versions by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. © Project Madurai, 1998–2022; last updated 10 April 2022. Print bases: வா. சரவணமுத்துப்பிள்ளை, பதினெண் சித்தர்கள் பெரிய ஞானக்கோவை (Chennai: B. Irattina Nayakar & Sons, 1954) and சி.எஸ். முருகேசன், சித்தர் பாடல்கள் - பெரிய ஞானக்கோவை (Chennai: Sankar Pathippagam, 2004). Freely distributable, provided the Project Madurai header is kept; the header is kept in our raw copy of the e-text. Whitespace has been normalised; the e-text has no editor's introduction or glosses.

Notes

🌲