"Seizing the wind and shutting it in — unseen by anyone, You I have beheld!"
— Pīr Muḥammad, Ñāṉa Āṉantakkaḷippu

Ñāṉarattiṉak Kuṟavañci (ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி, "The Kuṟavañci of the Jewel of Wisdom") is a small book of Tamil Sufi verse by Pīr Muḥammad Ṣāḥib Oliyullāh (பீர் முஹம்மது ஸாஹிபு ஒலியுல்லா). Its title page opens with the Bismillāh, names him as of Takkalai (Taṟkalai), calls him "the very form of true wisdom", a kāmil walī and an ʿārif billāh, and says that the book "blossomed from his holy mouth". It joins three works under one cover, and this page keeps them together as the print does: the Kuṟavañci that gives the book its name, the Ñāṉa Āṉantakkaḷippu ("The Revel of Wisdom's Bliss"), and the Tirumeyññāṉa Caranūl ("The Holy Book of the Breath of True Wisdom"). After these the print adds a fourth short piece that its title page does not name, the Ñāṉa Naṭaṉam ("The Dance of Wisdom"). The edition is a 1947 Madras printing by Hājī M. A. Shāhul Hamīd & Sons, made, it says, from a sound old copy. The poet names himself at the close of each of the first three works, and in the last verse of the Caranūl he gives his descent: the grandson of Varavāñci and the son of Ciṟumalukkar.

A kuṟavañci is a Tamil song-drama named for its kuṟatti, a woman of the hill people who tells fortunes. Here the old pair of the form, Siṅkaṉ and his wife Siṅki, become the seeker and the one who knows: after a short invocation, through sixty-three couplets, he asks and she answers. They speak of what was before the First, the Light in which the First took form, the father and mother through whom we came, the navel-cord, the body as a fort, the breaths of moon and sun, the middle station between them, and the forgetting of self in which the One is found. The Āṉantakkaḷippu is a revel-song in sixteen stanzas. It opens on the chant "Dīn, dīn, the dīn of Muḥammad!", and every stanza ends "I have beheld", naming God by turns Iṟai, the Raḥmān, Khudā, Allāh and "our First". In it the Nabī dances in the Jabarūt and sees his own light, the body is a fort of nine gates in which the Lord rides a footless horse, and a dove is caught and fed on the kalima. The Caranūl is a science of the breath (caram) in thirty verses. It sets out which nostril carries the breath on which day of the week, the five elements in the breath, the omens and undertakings fit for the moon-breath and the sun-breath, signs about childbirth, journeys and battle, how far the breath reaches in each act of life, and how to hold it so that death is overcome. The Dance of Wisdom is ten verses of prayer to the Guru, the Nabī and God, each ending on the cry Hū, Hū, Hū.

Pīr Muḥammad keeps the vocabulary of Tamil yoga and Śaiva devotion beside the Arabic and Persian words of his faith. Oṅkāra stands next to īmān, the dancing Lord next to the Raḥmān, and the suḻimuṉai next to the kalima. The translation keeps both as he wrote them.

Translation

Bismillāhir raḥmānir raḥīm¹

"The Kuṟavañci of the Jewel of Wisdom"

Of Takkalai:²
the very form of true wisdom, the kāmil walī, the ʿārif billāh,³
the honoured Pīr Muḥammad Ṣāḥib Oliyullāh — from his holy mouth it blossomed by grace.

In this are joined the Kuṟavañci of the Jewel of Wisdom, the Revel of Wisdom's Bliss,
and the Holy Book of the Breath of True Wisdom: these three together.

Madras – Triplicane:
by the labour of Hājī M. A. Shāhul Hamīd & Sons,
corrected after a sound old copy,⁴ and in their own
Shāhul Hamīdiyya printing house printed.

A correct edition.
1947. Price, 5 annas.
S. H. Press, Madras, P. I. O. No. MS 178. D. 25-11-1947.

The Kuṟavañci of the Jewel of Wisdom

Kocchakak Kalippā (Invocation)⁵

That the mind's substance, fit for the golden world, be known, that its treasure be known,
that true wisdom may shine in this lightning-world — this Kuṟavañci:
I, a thing risen to dwell on the remembrance of Your Name,
to hold the body's whole array as that remembrance — that is its guard.⁶

Kaṇṇis (Couplets)⁷

1. Before the First, what is the Beginningless, Siṅki? — It is
the dark chamber before that womb-pit, Siṅkā.⁸

2. What is the rare Thing that came as that, Siṅki? — It is
what rose in the Light as the form of the First, Siṅkā.

3. How did the First become form in the Light, Siṅki? — It
became the Scripture,⁹ and the three things were bound up as one, Siṅkā.

4. Who are the three things you spoke of just now, Siṅki? — They are
the father, the mother, and we […], Siṅkā.¹⁰

5. How did we come to take this form in the world, Siṅki? — It was
through the mother who consented to the father's love, Siṅkā.

6. What are the five colours in the Parāparam,¹¹ Siṅki? — They are
the colour of the seed that became the root and became the stem, Siṅkā.¹²

7. How did the five come to be within the One, Siṅki? — One
running with one, they joined together, Siṅkā.

8. What are the three lights within the cave of the root, Siṅki? — It is
the five elements, rising as love in the Sound, Siṅkā.¹³

9. Who is king of the fort called the cave of the root, Siṅki? — It is
the remembrance in which the three things were bound up as one, Siṅkā.

10. Where is the place the root-tuber sprouted, Siṅki? — Is it not
the middle station that came of the Sound, Siṅkā?

11. Where is the place it first sprouted as a tip, Siṅki? — Is it not
the brain, the tip, the two loops, Siṅkā?¹⁴

12. Where is the place it was then completed as form, Siṅki? — It is
the place where it was born as female and male, Siṅkā.

13. What is the root of this body, what is its stem, Siṅki? — It is
the first root of life for this body, Siṅkā.¹⁵

14. How did life come into this body, Siṅki? — It came
by the way of the navel, the pit in the middle of the belly, Siṅkā.

15. Where did the life of this body stand, Siṅki? — It
stood on the great vine, the cord hung in mid-air in the egg, Siṅkā.¹⁶

16. This fruit, the body, is the fruit of which vine, Siṅki? — Is it not
the navel that came first, and the great vine of the cord, Siṅkā?

17. What did people call this "great vine", Siṅki? — It is
the great […] that no measure can hold, Siṅkā.¹⁷

18. By what way did we come into the world, Siṅki? — It was
by the way of the Thing in which all is fulfilled, Siṅkā.

19. What first are the kinds of knowing through knowledge, Siṅki? — They are
the three lights: body, life and soul, Siṅkā.¹⁸

20. How did those knowers then become one, Siṅki? — They
became the Great Expanse where there is no difference, Siṅkā.¹⁹

21. Who seizes us with desire and makes us dance, Siṅki? — It is
the might of fire, wind, water and earth, Siṅkā.

22. Whose are desire, the fruit of the bond, and enjoyment, Siṅki? — Are they not
the share of earth fitted to the limbs, Siṅkā?

23. Tell me the place where one knows oneself, Siṅki. — Is it not
the middle station that lies close between, Siṅkā?

24. In what manner does one know oneself, Siṅki? — It is
that He, one's own, became mother and father and became us, Siṅkā.

25. Tell me how one knows God,²⁰ Siṅki. — It is
to make one's own remembrance of God, who stands and dances everywhere, Siṅkā.

26. Tell me, what is the tapas that shines within, Siṅki? — It is
to forget oneself and abide in tapas, Siṅkā.²¹

27. In what manner does one forget oneself, Siṅki? — It is
to fix on the One and abide withdrawn, Siṅkā.

28. In what manner may one fix on the One, Siṅki? — It is
to forget all things and abide as darkness, Siṅkā.

29. What is the station of life you called the One, Siṅki? — It is
[…] the remembrance from before, Siṅkā.²²

30. Where is the place the maiden rose and mingled, Siṅki? — Is it not
the station of life that rose first, Siṅkā?²³

31. What is the great Thing spread everywhere, Siṅki? — It is
the boundless Great Expanse, here and there and everywhere, Siṅkā.²⁴

32. What is the Thing that perishes neither then nor now, Siṅki? — When the body's
eyes are closed, it is the Thing the darkness cannot destroy, Siṅkā.

33. What is the jewelled bolt for this body of ego, Siṅki? — Is it not
the inner light at the root of the Oṅkāra, Siṅkā?²⁵

34. What is the rare Thing that came as the linchpin, Siṅki? — Is it not
the first Name of the true Guru who stood fixed before, Siṅkā?²⁶

35. By what way did this Thing come, Siṅki? — It came
by the way that the sun and the moon came, Siṅkā.

36. Where is the place the Lord's sound mingled, Siṅki? — In the dance
beyond all ways, which the Self-Supreme danced, Siṅkā.²⁷

37. What is the life-letter of the Thing we have reached, Siṅki?
Is it not the middle station where the good breath dances, Siṅkā?²⁸

38. What is the letter that rose as the Eight Letters, Siṅki? — It is
the eight-angled form that no measure can hold, Siṅkā.

39. What is the letter set as the Five Letters, Siṅki? — It is
the circle of the sky in which all five are joined, Siṅkā.²⁹

40. Tell me, that I may know them, the fifty-one letters, Siṅki. — They are
the five, the ma-sound, and the whirl at the middle: these three, Siṅkā.³⁰

41. Where is the place the wish-tree breath mingles, Siṅki? — Is it not
the inner light at the root of all coming-to-be, Siṅkā?³¹

42. What is the true Guru from whom sound is born, Siṅki? — Is it not
the breath we have, the station of life, Siṅkā?

43. What is the Śiva-cause we see and worship, Siṅki? — It is what brought
us into being: the inner light, Siṅkā.³²

44. How may one see God and worship Him, Siṅki? — It is
to see in love the middle station of the two, Siṅkā.

45. How does one seek out the middle station, Siṅki? — It is
when longing, seeking, running and dancing become one, Siṅkā.³³

46. How does one's seeking come right day by day, Siṅki? — It is
to fix on the Holy and abide as one, Siṅkā.

47. Where is the one place where one abides as one, Siṅki? — It is
the place where night and day rise as one, Siṅkā.

48. Where did night and day become one, Siṅki? — It is
the brain, which is darkness at every hour, Siṅkā.

49. Where is the birthplace of night and day, Siṅki? […] — It is
the root at the base, which came rising and pressing up, Siṅkā.³⁴

50. Where is the place night and day arise, Siṅki? — It is
the lotus to which solitary meditation came and climbed, Siṅkā.

51. Where is the place night and day part, Siṅki? — It is
the six-angle that rose, the breath to left and right, Siṅkā.

52. Where did night and day stand and dance, Siṅki? — It is
the realm of the suḻimuṉai, risen and standing and dancing, Siṅkā.³⁵

53. Where is the dwelling of night and day, Siṅki? — It is
where the twelve ran: the four that are one, Siṅkā.³⁶

54. Where is the rising-place of night and day, Siṅki? — It is
where it climbs eight finger-breadths: the middle station of the two eyes, Siṅkā.

55. What may we call night and day, Siṅki? — It is
night and day: the iṭakalai and piṅkalai breath, Siṅkā.³⁷

56. What may we call the iṭakalai and piṅkalai, Siṅki? — It is
iṭakalai the moon and piṅkalai the sun, Siṅkā.

57. What may we call the moon and the sun, Siṅki? — It is
the breath that rises and runs to left and to right, Siṅkā.

58. Where did the moon and the sun become one, Siṅki? — It is
the corner of the middle whirl, where the kalais join, Siṅkā.

59. On what does the young one climb and stand and dance, Siṅki? — It is
on the dancing horse, the breath within you, Siṅkā.³⁸

60. In what manner can one take it up and stand and dance, Siṅki? — It is:
at one with its raising and its turning, stand and dance, and see, Siṅkā.

61. Tell me the medicine for turning it and holding it, Siṅki. — It is
to die without dying, and to forget, and abide, Siṅkā.

62. Where is the place one knows the eight elephants, Siṅki? — It is
the fruit that is written in eight ways, Siṅkā.³⁹

63. Who told so cunningly this wisdom we have reached, Siṅki? — It
was the noble Pīr Muḥammad who told it, Siṅkā.⁴⁰

The Kuṟavañci of the Jewel of Wisdom is complete.

2. The Revel of Wisdom's Bliss

Dīn, dīn, the dīn of Muḥammad! — Our
dīn, our dīn, our dīn, the dīn!
Dīn, dīn, the dīn of Muḥammad!⁴¹

The Nabī of the dīn, as that Guru — in the quarters,
a thousand and eight, dancing in the Jabarūt,⁴²
seeing his own light, he cried out — and God,
He Himself, looked upon him with longing;
the longing of God, worthy of praise — upon that
swan, as it dripped then,⁴³
flowing down of Himself as a flame — in the sea
He was held: Him I have beheld! (Dīn)

The Sound that came of His own longing — He
Himself, the Scripture the life in the sea recited;⁴⁴
making all those things — every
kind He fashioned as life for each form;
that they might come after and be born, many
a shape to take, He made them flourish;
before the flashing cloud, this
whole earth He filled: Him I have beheld! (Dīn)

As the cloud of heaven pours down — and this
world's grain sways everywhere —
in the flesh, mother and father — his
blood itself become the Sound, a voice resounding;
male and female joining — in the
longing that came, His light shining in its dwelling,
coming into its place and abiding — form
He took: Him I have beheld! (Dīn)

That seed in the womb, the Sound — in it
the mother's blood joined too: the quicksilver;⁴⁵
that womb, the five elements — that
becomes the Five Letters, the Scripture recited;
within the seed, fire, as its law⁴⁶ — that,
in the smoke it gives off, runs the breath;
mounting upon that horse — our own
First I have beheld full well! (Dīn)⁴⁷

Joining together the thousand and eight members,
He built a lofty mansion — in it
with adamant He fastened the rafters — the rafters
not to sag, He bound all the sinews as ropes;
born in the world in the house of the upper storey — in the
hall of audience Himself abiding,
holding in His hand, He works the subtle — us
He shaped: Khudā I have beheld! (Dīn)⁴⁸

Not what is seen, not what is heard; not, there,
the places one reaches by thinking;
not the cosmos and not the body; not the good
a-sound, u-sound and śi-sound;
not the bounds of the three realms; not the breath
that stands as a hidden thing —
from the beginning He fills all places — us
He rules: the Raḥmān I have beheld! (Dīn)⁴⁹

He is what is seen, He is what is heard; there,
He is the places one reaches by thinking;
He is the cosmos and the body; He is the good
a-sound, u-sound and śi-sound;
He is the three realms; He is the breath
that stands as a hidden thing —
from the beginning He fills all places — us
He rules: the Raḥmān I have beheld! (Dīn)

Making this filthy carcass — that it might not
crumble, He poured the salt sea into it;
setting the word in it, coaxing — in due
order He set the nine gates in it;
He gave it the name of soul — the five
He set to dance as one;
seizing the wind and shutting it in — unseen by anyone,
You I have beheld! (Dīn)

The fort of the Oṅkāra that is recited — in it
nine streets, a garden in good order;
the thoroughbred horse's speed — riding
upon it, He drove it rightly;
horse from street to street — letting it run,
then for sport reining the steed in;
He mounts the footless steed — us
He made: the Lord I have beheld! (Dīn)

Raiding horses by the crore — His
fort to ruin they come running;
mounting the white horse — missing no street,
circling round, He reins in the steed;
putting the thief in the guard-room, He Himself
mingles and stays within the thief;
dwelling within, He rules the fort — our
own Lord I have beheld! (Dīn)

Straight up from the crown, to the east — above our
own town, in the Great Expanse,
a green dove comes to graze — it
I gently tamed, with kindness, and caught;
I bound it with a girdle-cord — the Kali-
mā mixed with honey I fed it;⁵⁰
I shut it in a cage that knows no fear — our
First I have beheld full well! (Dīn)

Above the sea of the heart — in it,
within the circle of the Oṅkāra and the one īmān,⁵¹
a white dove comes to graze — it
I gently caught, without distress;
I bound it with a secret cord — the Kali-
mā's letters I dissolved and fed it;
Allāh, standing in the holy cage — our
First I have beheld full well! (Dīn)

Seizing the letter called Inl⁵² — the two
gates I locked and shut and held;
blowing with the smith's bellows — in fine
form I raised the cave of the root;
upon the bow I set wisdom and drew it up — with great
speed I shut the nine gates;
standing as one in the Alḥamd⁵³ — our
First I have beheld full well! (Dīn)

The fair cave of the root — many
a crore of wonders it works — above the sea,
the upper light, the bright five forts⁵⁴ — in the middle,
within the circle of the Oṅkāra and the one īmān;
leaving what stood as blue — and leaving
too the green that never leaves it,
the clearness that stood as virtue — plainly
Khudā I have beheld! (Dīn)

Within the One the five were born — this
world they ruled, they lived, they died;
the four lost the One — that
same One the four opened in the court;
carrying out the justice of old — the Supreme
five then brought to a stand there as one;
who is then, now and forever — our
First I have beheld full well! (Dīn)⁵⁵

A hundred, a hundred thousand crore of ages —
all knowing I have sung as a revel of bliss,
that the people of the dīn through all the earth may know — with my
speech and my heart I have told it to the world;
for those of the dīn's family on earth — God's
vast sea, like a mustard seed —
I, Pīr Muḥammad, […] — with great
love I have spoken it. Āmīn, āmīn! (Dīn)⁵⁶

3. The Holy Book of the Breath of True Wisdom

Āciriya Viruttam of Eight Long Feet⁵⁷

1. The wonder of that great and famous science
called the golden Book of the Breath of True Wisdom —
to all the people in this land who do not know it,
hear me tell the gift of taking it up and speaking it.
That the glory of the ancient science of […] may appear,
called the staff set before it,⁵⁸
as poetry in pure Tamil sweet as the juice of the cane,
I have set its meaning to song, O people of the world.

2. The way to recite the Book of the Breath to the world
holding nothing back — whatever it is, hear it gladly.
It tells, as a path, the deed that lasts and the deed that does not,
and the breath that lives through long ages, and how it holds;⁵⁹
it makes plain the time to come and the times gone by,
and fully the time that is, and the time of death.
Of this book so great in its art, the vision of its cause —
look into it with thought, and you will see it.

3. The sight of the spark of fire held in the state of the womb,
mingling with the wind that rises and roams, becomes one;
taking form, it is called life, and all round the body
it runs as its essence, within the body;
in the holy state, the nāṭi⁶⁰ that never parts from the five,
the winds of the quarters, in the triangle and the six-angle,
as a running thread winds in when the loop slackens,⁶¹
whirling round like the whirl of a spinning-wheel.

4. The two kalais whirl round, one become two:
the one they call the iṭakalai is the moon;
the right kalai, toiling round, is the sun;
the two kalais made one are the fire of the suḻimuṉai.
The kinds of the one breath that rises are five:
I tell them in their nature; know them and see.
The wind, great in its plenty, looking upward,
comes and runs a nāḻikai⁶² without resting.

5. For one and a half nāḻikai, with the earth,
gently, in the good downward quarter;
for one and a quarter nāḻikai, along the middle
of the stem of the nose it runs: that is water;
for three quarters of a nāḻikai, keeping to the rim of the side,
it runs well: that is fire;
for half a nāḻikai, ether, through the middle
it runs without seeking — see it each day.

6. Half a nāḻi to each kalai
it goes on; then, at the changeover of the kalais, when it shifts,⁶³
without lengthening, both kalais join and run;
that state is the suḻimuṉai: it has become fire.
In one nāḻikai the running of the breath
goes on, my son, as three hundred and sixty;
in one day twenty-one thousand
and six hundred breaths go on — see.

7. See, my son: Monday, Friday and Wednesday, these three —
at daybreak, duly, the moon runs;
mark, my son: with Sunday, Saturday and Tuesday
the red-rayed sun runs at the hour of dawn;
come, my son: now on the one day, Thursday, alone,
in the waxing fortnight the moon waxes and runs there;
note well, my son: in the waning, the sun, it is said,
leaping, runs at a slant.⁶⁴

8. I have told you the seven days, each as it is;
now hear what comes of the breath that goes astray.
If on blazing Sunday the breath goes wrong,
sickness will grow in the body — see;
if on Monday the breath goes wrong,
at the last their time comes to its close;
if on roaming Tuesday the breath goes wrong,
there will be turmoil and a great strife.

9. So it is, my son: if on Wednesday the breath goes wrong,
there is danger: what you take in hand will not bear fruit, my son;
[…], my son: if on Thursday the breath goes wrong,⁶⁵
nothing holds: loss of goods in all you have in mind;
subtly: if on Friday the breath goes wrong,
I tell you, harm will come to your children;
it is a fall: if on Saturday the breath goes wrong,
a peril will come upon oneself, and pass.

10. If both kalais go wrong and run astray,
the blight of Saturn comes upon one unhindered;
if it runs steadily on one side for one day,
within three years he will be gone;
likewise if it runs on one side for six days,
six months, my son, is the term of his end.
I tell you: if through a night it moves in the moon alone,
and through a day in the red-rayed sun alone, then —

11. then he becomes a yogi of grace;
his greatness none can know.
If the breath that went out whirls without returning,
he will go within three months;
if, without lengthening, both breaths run as one,
on the fortieth day will he not see his good?
If the breath that went out is drawn upward without returning,
it is no lie: know it is the end, and see.

12. That you may know, I tell you more: hear it,
my son, my son: while the moon is moving —
to enter and dwell in a fine house, to bury treasure,
to bring together those who were apart,
to draw out poison quickly, to sow seed,
to come before kings, to make inquiry,
to fix the name of a newborn child, to cure disease,
to take up gladly all kinds of trade,

13. to fix the day for taking a woman in marriage,
to go boldly into a cruel enemy's ground,⁶⁶
to dig a well downward and see water flood,
to send an envoy to kings and to their ministers,
to give alms, scooping with both hands —
all these are fit, my son, upon the moon.
While the clear sun is moving,
hear me tell plainly the things to be done:

14. hear me tell — palaces, halls,
excellent mansions, painted chambers,
peerless painted cloths, shining canopies,
every kind of goods and every kind of medicine — to make them all;
to make a voyage upon the sea in a ship;
to make fierce ghosts and goblins and demons flee;
to join and live with her whose breasts are like caskets;
to fight with an army and win, to plead a case,

15. to work a spoken mantra or anything such,
to recite the arts in order, to meditate on the breaths,
to call the holy gods and the great ones and the other
gods before you,
to bow at the Guru's feet and ask for his teaching,
to plunder, to ride up to a town, to bathe in water,
to take treasure from ground that will not yield it,
to work a binding spell⁶⁷ — these are good: see.

16. When both the breaths I have sung of move together,
nothing bears fruit: the suḻimuṉai brings only blame.
The side on which the moving breath runs
is called, the more so, the full;
the side on which the breath does not run,
I proclaim to be the empty, that you may know.⁶⁸
If someone comes seeking eagerly and asks you,
hear me tell the sign you should give him plainly.

17. Hear me tell: if he asks you of a pregnant woman's womb,
"Is the child a boy or a girl?" —
if he asks on the right, when the strong kalai is in the sun,
the child growing there is a boy;
but if he stands on the empty side and asks,
it is a boy, and his time will be cut off;
when the good kalai is full in the moon,
declare that the woman's child is a girl.

18. Declare: if he stands on the empty side and asks,
the woman's child is a girl, and she too will go to Namaṉ.⁶⁹
"Will such a woman in this land have a child?
Tell me truly," if someone asks —
the joined fullness: there is a child;
the cruel emptiness: the line will die out.
On the day marked, the sun, and the moon the woman:⁷⁰
you may tell it plainly to anyone.

19. If he asks of any matter you have spoken of, whatever it be,
"Will it succeed, or fall short?" —
the full in the sun will not fail;
in the empty, the day will go amiss;
in the true moon it comes, but slowly;
in the empty every deed turns otherwise.
If he asks, as is fitting, of capital lost from sight,
it comes back at once in the full of the moon.

20. The empty in the moon means toil;
the full in the sun means it will come near;
the empty in the sun, the engine,⁷¹
has no time and no place: it is lost.
For those who journey in the moon, the west too;
if they miss it, their troubles fall upon themselves;
in the sun, which drives on, east and north —
if that way is missed, it will not serve you.

21. For you to set out on a journey in the sun:
single steps, three times, with the right foot,
leaping lightly — so to hop and go
is right. If both breaths are one,
put your two feet together as one
and hop forward three times, holding the breath:
no one but oneself can know it.
If you see an army coming on, unchecked, rank on rank —

22. to withstand the army, gird your waist in the moon,
and with zeal leap out and go in the sun;
if the army coming swiftly is in the moon,
[…], step back, then go forward;⁷²
if, rightly, the suḻimuṉai is moving,
join both feet as one, not letting them part,
and holding unbroken a state where not a thing is seen,
draw up the breath, stand, look upward and raise it.

23. Raise it in the sun; […]
mount it in the full: the foe has fallen.
The odd, my son, in the sun […];
[…] in the moon […].
In the odd state, the child conceived is male, my son;
in the running moon it will be a girl.
It is a science, my son: the breath that came into the body
slips out, and it becomes an empty cage — hear how.⁷³

24. In due measure, the breath that came into the body,
while it is steady and thriving,
gently runs out twelve finger-breadths,⁷⁴
and twice four finger-breadths climb back within;
in speaking praise, sixteen run out,
and briskly twice four are drawn back in;
in a brisk walk, what is there goes out, and ten come back;
in hard labour, of six fours, three fours climb back.⁷⁵

25. In the forward rush of a fight, if six sixes run out,
three eights of finger-breadths go back in order;
if you shut your eyes and lie down to sleep, six eights run out,
and five sixes hurry back — consider and see. Pressing on,
pressing on as you run, of nine sixes,
half of one part climbs back up;
in union with a sweet-breasted woman, eight eights run out,
and eight threes of finger-breadths climb back — see.⁷⁶

26. See, my son: in this way all the breath
flies out and runs away, and so the life is gone.
Water, my son, you should drink a quarter of the belly;
each day take food to half the belly:
it is right, my son — three parts for each day.
Put an end to sleep through many long days.
Well, my son: the wind that rose in the six-angle,
hear how to hold it within the mind.

27. What is the way? Running and seeking without ceasing,
saying over the one letter that comes blowing,
hearing the sweet letter of fragrance,
fixing it firm without any slip —
if you open your mouth to recite, it trickles away.
Oho! Fastening the breath as one,
closing the vessel's mouth, locking it in the mind,
if you breathe so, the kalai will not die the death, my son.⁷⁷

28. Without dying, without fail, the nāṭi runs;
if what is called the breath slips away, a little is gone.
Fittingly, drawing in the breath with the one letter,
breathing it, and casting it out, becomes your habit.
Oho! For the out-breath, recite it twice;
O noble one, in three days you will be steadied;
in due portion, ten hundred thousand —
taking it as practice, bring it under your hand in those days.⁷⁸

29. As the practice grows from day to day,
crowning well the Sound that climbs as it goes —
one cannot tie an elephant by its trunk —
whatever the way, take up the […] gladly;⁷⁹
day by day the breath grows and climbs;
work the good cleansing;
through all the ages of ages it endures. And I too
have recited this book to those who melt.

30. The breath I recite I have told, holding nothing back,
to the people of the world, to those who received it gladly:
the grandson of Varavāñci of the line of the Scripture,
the son born to Ciṟumalukkar, who is called Vēntar;⁸⁰
that none unjustly call this book a lie
and to make it stand fast — I, who am called Pīr Muḥammad,
have declared it the Book of the Breath of True Wisdom, called a Scripture,
complete in thirty verses.

The Holy Book of the Breath of True Wisdom is complete.

The Dance of Wisdom

Āciriya Viruttam of Six Long Feet

1. Red lotus flower, white lotus flower, red honey dripping where it stands,
the nectar came and ripened, […] — O King, Your Name,
[…] rising high, I kneaded it — O one Thing, O Grace!
Come, grant me Your work, and grant me grace, O Boon! Hū, Hū, Hū!⁸¹

2. Crest-jewel of the immortals, O Letter that dwells in Aḥmad, O Guru!⁸²
O Heavenly One, a flame of light in the suḻimuṉai, which is […]!⁸³
O God to whom the celestials gather and bow down in sujūd: You!⁸⁴
O Self that is He, who stands in the rūḥ that is now the way! Hū, Hū, Hū!⁸⁵

3. Receiving the love that is the Letter, and after seeking what I wore,
the crown that is the upper breath opened, and a sound filled it, as a light;
the Father of children, who holds them in fond love, so that the world may know — Your own
true form's light to see, grant me the boon, O Self that is He! Hū, Hū, Hū!⁸⁶

4. O Coming-to-be, O Supreme, who stood and danced with one and two made one!
I will rejoice to see what You have opened today, O You who became my God!
O Saviour, through whom a great jewel of mantra appeared for Your servants!
Upon this earth grant me a work, O Mighty One! Hū, Hū, Hū!

5. O Ground, O Guru, who sat in the two lotuses and kept close company!
O You who abide, making a sound in the fragrance that is the flower's honey!
With the mind made right, having eaten the honey-nectar and the nectar of the fruit-red mouth,
grant that You come and that I may know You — You! Hū, Hū, Hū!

6. Twisting the kalai, raising it, setting it: a vision within my qalb!⁸⁷
That this child may see, grant me Your work, O Parāparaṉ!
O You who recite the kalima, saying "pōlam atālam" on a swing!
O […], who stood and danced, saying "ēlam alēlam"! Hū, Hū, Hū!⁸⁸

7. The good Nabī, the Cause, who spread light and musk for a kātam's way!⁸⁹
O true Thing, who danced, granting grace in the work that is gain!
As the Scripture that is […], You grant us praise!⁹⁰
O Self that is He, who wrote the fate beforehand and brought it to pass! Hū, Hū, Hūm!

8. The two that stood — in the […], one — standing truly before You,⁹¹
that day, bowing in the rūḥ, I followed Your desire; and so
I stayed, saying, "Today this is enough." What more shall I say now? You speak!
Give me that One, guard me, will You not rule me? […] Hū, Hū, Hū!

9. Share by share, do not push me away, even in the contemplation that completes You!
My King, Your refuge, refuge! […] Rasūlullāh!⁹²
Holding Your hand I recite the naṣīḥa,⁹³ as close kin, always;
take my hand and bring me by grace to the farther shore, my Pīr! Hū, Hū, Hū!⁹⁴

10. O Thing of the jewel-mantra, who became the deer, the fish, and Yourself!
O Cause, dense within the dīn and within the kalima!
O Loving One, who became a gift without lack, in joy — You!
I have become one who serves at Your feet. Yā Hū, Hū, Hū!⁹⁵

The Dance of Wisdom is complete.

Colophon

Pīr Muḥammad Ṣāḥib Oliyullāh (பீர் முஹம்மது ஸாஹிபு ஒலியுல்லா), Ñāṉarattiṉak Kuṟavañci with the Ñāṉa Āṉantakkaḷippu and the Tirumeyññāṉa Caranūl (ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி, ஞான ஆனந்தக்களிப்பு & திருமெய்ஞ்ஞான சரநூல்களுடன்), with the Ñāṉa Naṭaṉam that follows them in the print. Translated from the Tamil of Project Madurai etext no. 1032, whose print base is the "correct edition" (cuttap patippu) printed at Madras–Triplicane by Hājī M. A. Shāhul Hamīd & Sons at their Shāhul Hamīdiyya press, 1947, price 5 annas. The four works are kept on one page because the print presents them as one book: its title page names the Kuṟavañci as the book's title and says "these three are joined in it". Prepared for the Good Work Library by the Tianmu Anglican Church with AI-assisted translation and editorial work. No existing English translation was consulted. No complete English translation of this work is known to us. The English keeps the order, verse numbers and line breaks of the print, one English line for each Tamil line. Words that could not be read are marked […] and explained in the notes: in the Kuṟavañci, couplets 4, 17, 29 and 49; in the Āṉantakkaḷippu, the word cēñcōṉ in the last stanza; in the Caranūl, verses 1, 9, 22, 23 (badly damaged in the print) and 29; in the Dance of Wisdom, verses 1, 2, 6, 7, 8 and 9. Other uncertain readings are marked in the notes. The print's evident misprints are kept as printed in the Tamil and read in the English as the notes say.

© 2026 Tianmu Anglican Church. This English translation is licensed under CC BY-NC-SA 4.0: you may share and adapt it for non-commercial use with credit to the Good Works Library, tianmu.org. The source text keeps its own terms. For other uses, see Rights and Reuse.

Source Text (Tamil)

Source: Project Madurai etext no. 1032, Ñāṉarattiṉak Kuṟavañci (ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி), with the Ñāṉa Āṉantakkaḷippu and the Tirumeyññāṉa Caranūl, by Pīr Muḥammad Ṣāḥib Oliyullāh. Print base: Madras–Triplicane: Hājī M. A. Shāhul Hamīd & Sons, Shāhul Hamīdiyya press, 1947, "correct edition" (cuttap patippu), price 5 annas.

பிஸ்மில்லா ஹிர்றஹ்மா னிர்றஹீம்

"ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி"

தற்கலை
மெய்ஞ்ஞான சொரூபராகிய காமிலொலி ஆரிபு பில்லாஹ்
பீர் முஹம்மது ஸாஹிபு ஒலியுல்லா அவர்கள் திருவாய் மலர்ந்தருளியது.

இதில் ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி, ஞான ஆனந்தக்களிப்பு,
திருமெய்ஞ்ஞான சரநூல் ஆக இம்மூன்றும் சேர்ந்திருக்கின்றன.

சென்னை - திருவல்லிக்கேணி,
ஹாஜீ M. A. ஷாஹுல் ஹமீது & ஸன்ஸ், அவர்களுடைய முயற்சியால்,
சுத்தமான பழைப பிரதிக்கிணங்க சீர்திருத்தி, தங்களது
ஷாஹுல் ஹமீதிய்யா அச்சியந்திர சாலையிற் பதிப்பிக்கப்பட்டது.

சுத்தப் பதிப்பு.
1947 அணா 5
S. H. Press, Madras, P. I. O. No. MS 178. D. 25-11-1947,

ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி.

கொச்சகக் கலிப்பா.

பொன்னுலகு பொருந்துமனப் பொருளறியத் தனமறிய
மின்னுலகில் மெஞ்ஞானம் விளங்கக்குற வஞ்சிதனை
உன்னாமத் தன்னினைவி லுன்னியுதிப் பொருள்நான் காயத்
தன்னிரையைத் தன்னினைவாய்த் தரிப்பதுவே காப்பாமே.

கண்ணிகள்.

ஆதிக்கு முன்ன ரநாதியு மென்னடி சிங்கி அது
அந்தக் கருகுழி முந்த விருளரை சிங்கா. 1

யாய்வந்த வரும்பொரு ளேதடி சிங்கி அது
சோதியி லாதி சொருபா யெழுந்தது சிங்கா. 2

சோதியி லாதி சொருபான தெப்படி சிங்கி அது
வேதமாய் முப்பொரு ளொன்றாய் முடிந்தது சிங்கா 3

முப்பொரு ளென்றுநீ முன்சொன்ன தாரடி சிங்கி அது
அப்பனு மாயு மாதையாம் நாமடா சிங்கா. 4

எப்படி யுலகத்தி லிப்படி யுருவானோம் சிங்கி அது
அப்பன் தன்னட்புக் கொப்பிய தாயாலே சிங்கா. 5

பராப ரத்தினிற் பஞ்சவன்ன மேது சிங்கி அது
வேராகித் தூரான விந்து நிறமடா சிங்கா. 6

ஒன்றுக்கு ளைவர்க ளுண்டான தெப்படி சிங்கி அது
வொன்றோடே யொன்றாக வோடி யினைந்தது சிங்கா. 7

மூலக் குகைக்குள்ளே முச்சுட ரேதடி சிங்கி அது
நாதத்தி லைம்பூத மன்பா யுதித்தது சிங்கா. 8

மூலக் குகையென்னுங் கோட்டைக் கரசர்யார் சிங்கி அது
முப்பொருளொன்றாய் முடிந்த நினைவடா சிங்கா. 9

மூலக் கிழங்கு முளைத்திட மெவ்விடஞ் சிங்கி அது
நாதத்தி லான நடுநிலை யல்லவோ சிங்கா. 10

முன்னே முனையாய் முளைத்திட மெவ்விடம் சிங்கி அது
மூளை முனையிரு கண்ணிக ளல்லவோ சிங்கா. 11

பின்னே யுருவாய் முடிந்திட மெவ்விடம் சிங்கி அது
பெண்ணானு மாகப் பிறந்த தலமடா சிங்கா. 12

இந்த வுடலுக்கு வேரென்ன தூரென்ன சிங்கி அது
இந்த வுடலுக் குபிராதி மூலமே சிங்கா, 13

இந்த வுடலுக்குக் குயிர்வந்த தெப்படி சிங்கி அது
தொந்தி நடுக்குழி தொப்பூழ் வழியடா சிங்கா. 14

இந்த உடலுக் குயிரெங்கே நின்றது சிங்கி அது
அந்தர மாயண்ட மாக்கொடி நின்றது சிங்கா. 15

இந்த வுடற்கனி யெந்தக் கொடிக்கனி சிங்கி அது
முந்திய தொப்பூழு மாக்கொடி யல்லவோ சிங்கா. 16

மாக்கொடி யென்பதை மானிட ரென்சொன்னார் சிங்கி அது
மட்டி லடங்காத மாதலி மாவடா சிங்கா. 17

எந்த வழியினால் வந்தோ முலகினில் சிங்கி அது
வெல்லா முடிந்த பொருள் வழியடா சிங்கா. 18

முன்னே யறிவா லறிவகை யென்னடி சிங்கி அது
முச்சுடர் மூன்று முடலுயிராத்துமா சிங்கா. 19

பின்னே ரறிவர்க ளொன்றான தெப்படி சிங்கி அது
பேதக மற்ற பெருவெளி யானது சிங்கா. 20

ஆசை கொண்டு நம்மை யாட்டுவ தாரடி சிங்கி அது
அக்கினி வாயுநீர் மண்ணின் மகிமையே சிங்கா. 21

ஆசை பாசபல னனுபோக மாரடி சிங்கி அது
அங்கம் பொருந்திய பங்குமண் ணல்லவோ சிங்கா. 22

தன்னை யறியுந் தலமேது சொல்லடி சிங்கி அது
நண்ணிடை யான நடுநிலை யல்லவோ சிங்கா. 23

என்ன விதமாகத் தன்னை யறிவது சிங்கி அது
தன்னவன் றாய்தந்தை யாகிநா மானது சிங்கா. 24

இறையை யறிவது மெப்படிச் சொல்லடி சிங்கி அது
இறையெங்கு நின்றாடுந் தன்நினை வாகுமே சிங்கா. 25

தன்னுள் விளங்குந் தவமென்ன சொல்லடி சிங்கி அது
தன்னை மறந்து தவத்தி லிருப்பது சிங்கா 26

என்ன விதமாகத் தன்னை மறப்பது சிங்கி அது
ஒன்றைப் பொருத்தி யொடுங்கி யிருப்பது சிங்கா. 27

என்ன விதமாக வொன்றைப் பொருந்தலாம் சிங்கி அது
எல்லா மறந்து மிருளா யிருப்பது சிங்கா. 28

ஒன்றென்று சொன்ன வுயிர்நிலை யென்னடி சிங்கி அது
னா அதிப்பல முன்னால் நினைவடா சிங்கா. 29

கன்னி யெழுந்து கலந்திட மெவ்விடஞ் சிங்கி அது
முன்னி யெழுந்த வுயிர்நிலை யல்லவோ சிங்கா. 30

ஏங்கும் பாந்த பெரும்பொரு ளென்னடி சிங்கி அது
அங்கிங்கு மெக்கு மகண்ட பெருவெளி சிங்கா 31

அன்று மின்றுமழியாப்பொரு ளென்னடி சிங்கி, யுரு
கண்ணையு மூட விருளழி யாப்பொருள் சிங்கா. 32

ஆங்கார வுடலுக்கு மணிதா ளென்னடி சிங்கி அது
ஒங்கார மூலத்தி னுள்ளொளி யல்லவோ சிங்கா. 33

ஆணியாய் வந்த வரும்பொரு ளென்னடி சிங்கி முன்
தாணிய சற்குரு முதனாம மல்லவோ சிங்கா. 34

இந்தப் பொருள்வந்த தெந்தவழியடி சிங்கி அது
அந்தக் கதிர்மதி வந்த வழியடா சிங்கா. 35

கத்த னொலிவு கலந்திடமெவ்விடம் சிங்கி வழி
யத்த நடனந்தா னாடிய தற்பரஞ் சிங்கா. 36

உற்ற பொருளுக்கு குயிரெழுத் தென்னடி சிங்கி
நற்சர வாடு நடுநிலை யல்லவோ சிங்கா. 37

எட்டெழுத் தாக வெழுந்த வெழுத்தென்ன சிங்கி அது
மட்டிலடங்கா வடிவட்ட கோணமே சிங்கா. 38

அஞ்செழுத் தாக வமைந்த வெழுத்தென்ன சிங்கி அது
அஞ்சும் பொருந்திய வாகாய வட்டமே சிங்கா. 39

அன்பத் தோரட்சர மறியநீ சொல்லடி சிங்கி அது
வஞ்ச மகார நடுச்சுழி மூன்றுமே சிங்கா. 40

கற்பக வாசி கலந்திட மெவ்விடஞ் சிங்கி அது
உற்பன மூலத்தி னுள்ளொளி யல்லவோ சிங்கா. 41

சத்தம் பிறந்திடுஞ் சற்குரு வேதடி சிங்கி அது
உற்ற சுவாச முயிர்நிலை யல்லவோ சிங்கா. 42

கண்டு தொழுஞ்சிவ காரண மேதடி சிங்கி நம்மை
யுண்டு படுத்திய வுள்ளொளி வானதே சிங்கா. 43

எப்படிக் கண்டே யிறையை வணங்கலாம் சிங்கி அது
நட்புடன் ரண்டு நடுநிலை காண்பது சிங்கா. 44

நடுநிலை யானதை நாடுவதெப்படி சிங்கி அது
நாட்டர் தேட்ட மோட்ட மாட்ட மொன்றாகினால் சிங்கா. 45

தேட்டமு நாளுந் திருந்துவ தெப்படி சிங்கி அது
திருவைப் பொருந்தி யொருமித் திருப்பதே சிங்கா. 46

ஒருமித்திருக்கின்ற வோரிட மெவ்விடம் சிங்கி அது
வொன்றா மிரவும் பகலு முதிப்பிடம் சிங்கா. 47

இரவும் பகலு மொன்றான தெவ்விடஞ் சிங்கி அது
வெப்பொழுது மிருளா யிருப்பது மூளையே சிங்கா. 48

இரவும் பகலும் பிறப்பிட மெவ்விடம் சிங்கி விகுளி அது
அதித்துன்னி வந்த தடிமூலம் சிங்கா, 49

இரவும்பகலு மெழுந்திட மெவ்விடம் சிங்கி அது
ஏகாந்த வுன்னல்வந் தேறிய தாமறை சிங்கா. 50

இரவும்பகலும் பிரிந்திட மெவ்விடம் சிங்கி அது
வெழுந்தறு கோண மிடம்வலம் வாசியே சிங்கா. 51

இரவும்பகலும் நின்றாடிய தெவ்விடம் சிங்கி அது
வெழுந்து நின்றாடுஞ் சுழிமுனை மண்டலம் சிங்கா 52

இரவும் பகலு மிருப்பிட மெவ்விடம் சிங்கி அது
வீராறு மோடிய வோரான நான்காட சிங்கா. 53

இரவும் பகலு முதிப்பிட மெவ்விடம் சிங்கி அது
வேறுமெட் டங்குல மிருவிழி நடுநிலை சிங்கா. 54

இரவும் பகலென றென்னதைச் சொல்லலாம் சிங்கி அது
இரவு பகலிட பின்கலை வாசியே சிங்கா. 55

இடகலை பின்கலை யென்னதைச் சொல்லலாம் சிங்கி அது
இடகலை சந்திரன் பின்கலை சூரியன் சிங்கா. 56

என்னத்தை சொல்லலாம் சந்திரன் சூரியன் சிங்கி அது
இடவலமாக வெழுந்தோடு மூச்சடா சிங்கா. 57

சந்திரன் சூரிய னொன்றான தெவ்விடம் சிங்கி அது
கலையும் பொருந்து நடுச்சுழி மூலையே சிங்கா. 58

என்னத்தி லேபால மேறிநின் றாடுது சிங்கி அது
உன்னுக்குள் வாசி நடனப் புரவிமேற் சிங்கா. 59

என்ன விதமாக வெடுத்துநின் றாடலாம் சிங்கி அது
ஏற்றவு மாற்றவு மிணங்கிநின் றாடிப்பார் சிங்கா. 60

மாற்றிப் பிடிக்க மருந்தென்ன சொல்லடி சிங்கி அது
மாளாமல் மாண்டு மறந்து மிருப்பதே சிங்கா. 61

அட்ட கஜங்க ளறிந்திட மெவ்விடம் சிங்கி அது
எட்டு விதமா யெழுதும் பலனடா சிங்கா. 62

உற்ற ஞானப்பொரு ளுத்தியாய்ச் சொன்னதார் சிங்கி அது
அது உத்தமர் பீருமு ஹம்ம துரைத்தது சிங்கா. 63

ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி முற்றுப்பெற்றது.

2. ஞான ஆனந்தக்களிப்பு.

தீன் தீன் முஹம்மது தீனே-எங்கள்
தீனெங்கள் தீனெங்கள் தீனெங்கள் தீனே
தீன்தீன் முஹம்பது தீனே

தீனபி யன்ன குருவாய்த் - திசை
ஆயிரத்தெட்டும் ஜபறூத்தி லாடித்
தானொளி தான்கண்டு கூவ- இறை
தானவ னாசையால் நோக்கியே பார்க்க
ஆன புகழிறை யாசை-அந்த
அன்னத்தின் மீதி லப்போர் உறிக்கத்
தானே சுடராய் வழிந்து -கடற்
றன்னிற் றறித்தானைக் கண்டுகொண்டேனே (தீன்)

தன்னாசை யால்வந்த நாதம்- அவன்
றானே கடலுபி ரோதிய வேதம்
அன்ன தெவையும் படைத்து-வகை
யாவு முருவுக் குயிராய்ச் சமைத்துப்
பின்னா லேவந்து பிறக்கப்-பல
கோல மெடுக்கப் பிரபலஞ் செய்து
மின்னிய மங்குல முன்ன-இந்த
மேதினி நிறெந்தானைக் கண்டுகொண்டேனே (தீன்)

வானத்தின் மேகம் பொழிய-இந்த
வையகத் தானிய மெங்கும் நெளிய
ஊனினான் மாதா பிதாவும்- அவ
னுதிரமே நாதமா யோசை முழங்கி
ஆணோடு பெண்ணு மிணங்கி-வந்த
வாசையி னவெனொளி வாசந் துலங்கித்
தானத்தில் வந்து தரித்தே-உருத்
தானெடுத் தானையான் கண்டுகொண்டேளே (தீன்)

அந்தக் கருவிந்து நாதம்- அதில்
அன்னை யுதிரமுங் கூடின சூதம்
அந்தக் கருவைந்து பூதம்-அது
ஐந்தெழுத் தாகுமே யோதிய வேதம்
விந்துக்குள் ளே தழல் நீதம்-அது
வீசும் புகையிலே யோடுஞ் சுவாசம்
அந்தக் குதிரைமே லேறும்-நந்தம்
ஆதியை நன்றாகக் கண்டுகொண்டேனே (தீன்)

உறுபுக ளாயிரத்தெட்டையு மொட்டி
உச்சித மாளிகை கட்டி- அதில்
வச்சிரத் தால்வளை பூட்டி - வளை
சரியாமல் நரம்பெல்லாங் கபிராகக் கட்டி
மச்சு வீட் டுலகிற் பிறந்து-கொலு
மண்ட பத்துக்குள் ளேதானா யிருந்தே
வைச்சுக் கையிற்சூட்ச மாட்டும் -நம்மை
வகுத்த குதாவையான் கண்டுகொண்டேனே (தீன்)

கண்டதுங் கேட்டது மல்ல அங்குக்
கருதி முடிந்த தலங்களு மல்ல
அண்டமும் பிண்டமு மல்ல-நல்ல
அகார வுகார சிகாரமு மல்ல
மண்டல மூன்றுக்கு எல்ல-மறை
வாக நின்றிடும் வாசியு மல்ல
அன்றாதி யெங்கு நிறைந்து-நம்மை
ஆளும் ரஹ்மானை கண்டுகொண்டேனே (தீன்)

கண்டதுங் கேட்டதுந் தானே- அங்குக்
கருதி முடிந்த தலங்களுர் தானே
அண்டமும் பிண்டமுந் தானே-நல்ல
அகார வுகார சிகாரமுந்தானே
மண்டல மூன்றதுர் தானே -மறை
வாக நின்றிடும் வாசியுந் தானே
அன்றதி யெங்கு நிறைந்து -நம்மை
ஆளும் ரஹ்மானைக் கண்டுகொண்டேனே (தீன்)

ஊத்தைச் சடலம் படைத்து-உலை
யாமலே யுப்புக் கடலைப் புகட்டி
வார்த்தைப் பசப்பிவிட்டு வைத்து-வகை
யாகவே யொன்பது வாசலு மிட்டு
ஆத்துமா வென்றும்பேர் வைத்து-ஐந்து
பேரையு மொன்றாக வாடவும் வைத்துக்
காற்றைப் பிடித்தே யடைத்தே-ஆர்க்குங்
காணாமல் நின்னைக் கண்டுக்கொண்டேனே (தீன்)

ஓதிய வோங்காரக் கோட்டை-யதி
லொன்பது வீதி யொழுங்கான தோட்டஞ்
சாதிக்குதிரைதான் வேகஞ்-சவு
தாரிமேற் கொண்டு நடத்தினா னீதம்
வீதிக்கு வீதி குதிரை - விட்டு
வேடிக்கை யாகப் பரியை நிறுத்தித்
பாதமில் லாப்பரி யேறும் - நம்மைப்
படைத்த பிரானையான் கண்டுகொண்டேனே (தீன்)

கொள்ளைக் குதிரைகள் கோடி-அவன்
கோட்டை யழிக்க வருகுமே யோடி
வெள்ளைக் குதிரைமே லேறி - வீதி
தப்பா மற்சுற்றிப் பரியை நிறுத்திக்
கள்ளனைக் காவலறை வைத்துத் தானும்
கள்ளனுக் குள்ளே கலந்தே யிருந்து
உள்ளுற்றுக் கோட்டையை யாளும் நமக்
குள்ள பிரானையான் கண்டுகொண்டேனே (தீன்)

உச்சிக்கு நேரே கிழக்கே-நந்த
மூருக்கு மேலே பெருவெளி தன்னிற்
பச்சைப்பு றவந்து மேயும்-அதைப்
பாங்குடன் மெல்லப் பழகிப் பிடித்துக்
கச்சைக் கயிற்றாலே கட்டிக்-கலி
மாவுடன் தேனைக் கலந்து புகட்டி
அச்சமில் லாக்கூட்டி லடைத்து-நந்தம்
ஆதியை நன்றாகக் கண்டுகொண்டேனே (தீன்)

உள்ளக் கடலுக்குமேலே-அதி
லோங்காரமொன் றீமான் வட்டத்துக் குள்ளே
வெள்ளைப்பு றாவந்து மேயும் - அதை
மெல்லப் பிடித்து விதனப் படாமல்
கள்ளக் கயிற்றாலே கட்டிக்-கலி
மாவெழுத் தாலே கரைத்துப் புகட்டி
அல்லா திருக்கூட்டி னின்ற - நந்தம்
ஆதியை நன்றாகக் கண்டுகொண்டேனே (தீன்)

இன்லென் றெழுத்ததைப் பற்றி - இரு
வாசலைப் பூட்டி யடைத்துப் பிடித்துக்
கொல்லன் றுருத்திக்கொண் டூதி-நல்ல
கோலமாய் மூலக் குகையை யெழுப்பி
வில்லின்மேல் ஞானம்வை யேற்றி- வெகு
வேகமா யொன்பது வாச லடைத்து
அல்ஹம்தி லொன்றாகி நின்ற-நந்தம்
ஆதியை நன்றாகக் கண்டுகொண்டேனே (தீன்)

கோலமா மூலக் குகையைப்-பல
கோடிசெய் விந்தைக் கடலுக்குமேலே
மேலொளி வாலைந்து கோட்டை-நடு
வோங்காரமொன் றீமான் வட்டத்துக் குள்ளே
நீலமாய் நின்றதை விட்டு-அதை
நீங்காத பச்சைநி றத்தையும் விட்டுச்
சீலமாய் நின்ற தெளிவைத்-திற
மாகக் குதாவையான் கண்டுகொண்டேனே (தீன்)

ஒன்றுக்கு ளைவர் பிறந்து-இந்த
உலகத்தை யாண்டே யிருந்தே யிறந்து
ஒன்றையு நால்வரிழந்து - அந்த
வொன்றையே நால்வருங் கொலுவிற் திறந்து
பண்டுள்ள நீதஞ் செலுத்திப்- பர
மைந்துமப் போதங்கொன் றாநிறுத்தி
அன்று மின்று மென்று முள்ள-நந்தம்
தியை நன்றாகக் கண்டுகொண்டேனே (தீன்)

நூறு நூ றாயிரங் கோடி-காலம்
அறிவெல்லா மானந்தக் களிப்பாகப் பாடிப்
பாரெல்லாந் தீனவ ரறிய - என்றன்
வாக்கு மனதுடன் வையகர்க் குரைத்தேன்
பாருள்ள தீன்குலத் தோர்க்கு - இறை
பாரக் கடலைக் கடுகினைப் போலே
பீரு முஹம்மது சேஞ்சோன்-மிகப்
பிரியமா யுரைத்திட்டேன் ஆமீன் ஆமீன் (தீன்)

3. திருமெய்ஞ்ஞான சரநூல்.

எண்சீர்கழிநெடிலடி ஆசிரியவிருத்தம்

பொன்னான மெய்ஞ்ஞான சரநூலென்னும்
புகழ்பெரிய சாஸ்திரத்தின் புதுமைதன்னை
இந்நிலத்தி லறியாத மாந்தகர்க்கெல்லா
மெடுத்துரைக்கும் பரிசுதனை யியம்பக் கேண்மோ
முன்னான சாஸ்திரமாங் குசக லத்தின்
முன்னிலையிற் றடியென்ற பெருமை தோன்றக்
கன்னல்ரசச் செந்தமிழின் கவிதை யாகக்
கருத்துறையான் கவலலுற்றே னுலகத் தோரே (1)

உலகவர்க்குச் சரநூலை யொழிப்பில்லாம
லோதும்வகை யேதெவே யுவந்து கேளாய்
நிலைகருமம் நிலையாது நெறியாய்க் கூறும்
நீடுழி வாழ்வாசு நிலைப்ப தோடு
விலங்குவதும் வருங்காலஞ் செல்கா லங்கள்
வியனுறவே நிகழ்காலம் மரண காலம்
கலைபெரிய வின் நூலின் காரணத்தின்
காட்சிதனைக் கருதிப்பார் காணுந் தானே (2)

கருநிலையிற் றறித்தகனற் பொறியின் காட்சி
கதித்துலவும் வாயுவொடு கலந்தொன் றாகி
உருவெடுத்தே யுபிரென்று முடலைச் சூழ
வோடிவருஞ் சாரமாக வுடலுக்குள்ளே
திருநிலையி லைவரையும் பிரியா நாடித்
திசைவாயு திரிகோணமறுகோ ணத்திற்
சுருக்குலைவ தாமசை நூற் சொருகும் வாறாய்ச்
சுழன்றுவரும் ராட்டினத்தின் சுழலைப் போலே (3)

சுழன்றுவரும் மிருகலையு மொன்றே ரண்டாய்
சொல்லுகிற விடகலைசந் திரனே யாகும்
உழன்றுவரும் வலைகலைசூ ரியனே யாகும்
ஒருமித்த விருகளைதான் சுழினைத் தீயாம்
எழும்பிவருஞ் சரமொன்றின் விதமே யஞ்சு
மியல்பாக வியம்புகிறேனறிந்து பாராய்
வளம்பெரிய வாயுவுதான் மேலே நோக்கி
வந்தோடும் நாழிகையொன் றோய்ந்தி டாதே (4)

நாழிகைதா னொன்றரையாய்ப் பூமி யோடு
நலமான கீழ்த்திசையே நளின மாக
நாழிகைதா னொன்றேகால் மூக்கந் தண்டின்
நடுவாக வோடுமது வப்புத் தானே
நாழிகைமுக் காற்பக்க விளிம்பு பற்றி
நன்றாக வோடுமது தேயு வாகும்
நாழிகையா காசமரை நடுவ தாக
நாடாம் லோடுமடா நாளிற் பரே (5)

நாழியொன்றுக் கரையாகக் கலையொன் றுக்கு
நடக்குமினி யறுகலையில் நத்தும்போது
நீனாம லிருகலையுஞ் சேர்ந்தே யோடும்
நிலையாது சுழி முனையே நெருப்பு மாச்சு
நாழிகைதா னொன்றிற்குச் சரத்தி னோட்டம்
நடக்குமடா முந்நூற்றோ டறுப தாக
நாளொன்றுக் கிருபத்தோ ராயி ரத்து
நாடுமறு நூறுசரம் நடக்கும் பாரே (6)

பாரப்பா திங்கள் வெள்ளி புதனே மூன்றும்
பக்குவமாய் விடிகாலஞ் சந்தர னோடும்
சேரப்பா ஞாயிறோடு சனிசெவ்வாயுஞ்
செங்கதிரோ னோடுமடா விடியுங் காலம்
வாரப்பா வினியொருநாள் வியாழன் மட்டும்
வளர்பிறைக்குச் சந்திரனே வளர்ந்தங் கோடும்
கூரப்பா தேய்பிழைக்குச் சூரி யென்றான்
குதிக்கொண்டே போடுமடா கோணந்தானே (7)

தானான வாரமது வேழுஞ் சொன்னேன்
தப்பிவருஞ் சரத்துடைய பயனைக் கேளாய்
வேனான ஞாயிறிலே சரமே தப்பில்
வியாதியது மெய்தனிலே வளரும் பாராய்
ஆனான திங்களிலே சரமே தப்பில்
அறுதியினா லவர்காலம் முடிவு மாகும்
காணுலவுஞ் செவ்வாயிற் சாமே தப்பிற்
கலக்கமுறும் பெரியவொரு கலக மாச்சே (8)

ஆச்சப்பா புதனதிலே சரமே தப்பில்
அபாயமடா தொடுத்தவகை பலியா தப்பா
நீச்சப்பா குருவாரஞ் சரமே தப்பில்
நிலையாது பொருட்சேதம் நினைந்த வெல்லாம்
சூட்சமமாய்ச் சுக்கிரனிற் சரமே தப்பிற்
சொல்லுகிரேன் மக்களுக்குச் சேதமாகும்
தாழ்ச்சியடா சனிவாரஞ் சரமே தப்பில்
தனக்குமொரு தத்துவந்து தப்புந்தானே (9)

தப்பாக விருகலையுந் தவறி யோடிற்
றனக்குவருஞ் சனிதோஷந் தடையில்லாமல்
ஒப்பாக வொருபுறத்தி லொருநா ளோடில்
ஒருமூன்று வருடத்தி லிருந்துபோவான்
அப்படியே யொருபுறத்தி னாளா றோடில்
ஆறாகு மாதமடா வறுத்திக்காலம்
செப்புகிறேன் சந்திரனி லிரவே யொன்றுஞ்
செங்கதிரோன் பகலொன்று மியங்கிற்றானால் (10)

ஆனாலு மருளான யோகி யாவான்
அவன்பெருமை யெவராலு மறியொண்ணாச
போனசர மீளாமற் சுழலு மாகிற்
போகுமடா வொருமூன்று மாசத் அள்ளே
நாணாம லிருசாமு மொன்றா யோடில்
நாற்பதாம் நாளிலன்றோ நலனைக் காண்பான்
போனசரம் மீளாமற் மேலே வாங்கிற்
பொய்யல்ல வறுதியென்று மறிந்து பாரே (11)

அறிந்துகொள்ளச் சொல்லுகிறேன் னின்னுங் கேளா
யப்பப்பா சந்திரன்றா னியங்கும்போது
சிறந்தமனை குடிபுகுதத் தனம்பு தைக்கச்
சேராமலிருந்தவரைச் சேர்த்துவைக்க
விரைந்தோறும் விஷமிறக்க விதைவி தைக்க
வேந்தர்களைத் தெரிசிக்கக் கேள்விசெய்யப்
பிறந்தப்பிள்ளைப் பேர்குறிக்கப் பிணியுந் தீர்க்கப்
பிரியமுடன் வியாபாரம் பலவுங் கொள்ள (12)

கொள்ளமணக் கோதயரை நாட்குறிக்கக்
கொடிதான் பகைவரிடங் கொழுகிச் செல்ல
வெள்ளமடா கீழ்க்கிணறு வெட்டிக்காண
வேந்தர்முத லமைச்சருக்குத் தூதனுப்ப
அள்ளியிரு கையாலு மைய மீய
வாகுமடா வீத்தனையுஞ் சந்தரன் மீது
தெள்ளியதோர் சூரியன்றா னியங்கும்போது
தீர்க்கமாய்ச் செய்வகையைச் செப்பக்கேளே (13)

செப்பக்கே ளரண்மனைக ளம்ப லங்கள்
சிறப்புடைய மாளிகைகள் சித்ரகூடம்
ஒப்பரிய சித்ரபடா மொளிர்விதான
முடைமைவகை மருந்துவகை யாவுஞ் செய்யக்
கப்பலடா கடல்மேலே பயணம் பண்ணக்
கடிதான பேய்பூத மலகை யோடச்
செப்பணியு முலையாளைச் சேர்ந்து வாழச்
செயமாகப் படைபொருத வழக்கு ரைக்க (14)

உரையான மந்தரமுத லேதுஞ் செய்ய
வொழுங்காகக் கலையோதச் சரங்க ளுன்னத்
திருவான தேவர்முதற் பெரியோர் மற்றத்
தேவரையுர் திருமுன்னே வாவழைக்க
குருபாதம் பணிந்துமுப தேசங் கேட்கக்
கொள்ளையிடப் பதியேறக் குளிக்க நீரில்
தருகாத பூமியுள்ள தனமெடுக்கத்
தம்பனமே செய்யநல மாகும் பாரே (15)

பாடியவோ ரிருசரமு மியங்கும் போது
பலியாது சுழிமுனையே பழியு மாச்சு
ஆடியவோர் சரமோடும் புறத்தைத் தானே
யதிகமதாய் பூரணமென் றுரைக்க லாச்சு
சாடியவோர் சரமோடாப் புறத்தைத் தானே
சாற்றுகிறேன் சூனியமென் றறிதற் காகத்
தேடிமிக வந்தொருவ னுன்னைக் கேட்டாற்
றீர்க்கமாய்ச் சொல்குறியைச் சொல்லக் கேளே (16)

சொல்லக்கேள் கெற்பனியாள் கெற்பந் தன்னிற்
சூலாணோ பெண்ணோவென் றுன்னைக் கேட்டால்
வல்லகலை சூரியனில் வலமே கேட்கில்
வளர்ந்திருக்கும் பாலகன்றா னாணே யாகும்
அல்லவவன் சூனியத்தி னின்று கேட்கி
லாணாகு மதன் கால மற்றுப் போகும்
நல்லகலை சந்திரனிற் பூர ணந்தான்
நாரியின்சூல் பெண்ணென்று நாட்டுவா யே (17)

நாட்டிடுவாய் சூணியத்தி னின்றே கேட்கில்
நாரியின் சூல் பெண்ணதுவு நமனைச்சேறும்
நாட்டிலின்ன மாதினுக்கு மதலை யுண்டோ
நன்றாகச் சொல்லுமென்றே யொருவன் கேட்கில்
கூட்டியதோர் பூரணமே குழந்தையுண்டு
கொடியதான சூனியமே குலமற் றுப்போம்
தீட்டியநாள் சூரியனுந் திங்கண் மாது
தீர்க்கமதாய் நீ யெவர்க்குஞ் செப்ப லாமே (18)

செப்பியதோர் கருவகைதா னேதன் றாலுஞ்
செயமாமோ குறைவாமோ வென்று கேட்கில்
தப்பாது சூரியனிற் பூர ணந்தான்
தப்பிவிட்ட நாளாகுஞ் சூனி யத்தில்
மெய்பான சந்திரனின் மெதுவாய்ச் செரும்
வேறாகுஞ் சூணியத்திற் கரும மெல்லாம்
ஒப்புடனே காணாத முதலைக் கேட்கி
லுடன்வருமே பூரணச்சந் திரனிற் றானே (19)

சந்திரனிற் சூணியமும் பிரயா சந்தான்
சார்ந்துபோஞ் சூரியனிற் பூர ணந்தான்
எந்திரமாஞ் சூரியனிற் சூனி யந்தா
னெத்தேச காலமில்லை யிழந்துபோச்சு
சந்திரனில் யாத்திரைசெய் வோர்க்கு மேற்குந்
தப்பினதாற் றங்கடங்க டமக்கே யாச்சு
உந்திவருஞ் சூரியனிற் கீழ்வடக்கு
முற்றவகை தப்பினதா லுனக்கா காதே (20)

உனக்காகச் சூரியனிற் பயணம் போக
வொற்றையடி மூன்றுதரம் வலது காலால்
இனிதாகக் குதித்தன்றோ தத்திப் போத
லியல்பாகு மிருசரமு மொன்று மாகில்
தனக்குள்ள விருகாலு மொன்றாய்க் கூட்டித்
தத்திப்போ மூன்றுதர மூச்சு டக்கித்
தனையல்லான் மற்றொருவ ரறியொண்ணாது
தங்காம ணிரைத்துவரும் படையைக் கண்டால் (21)

படைபொறுத்தச் சந்திரனிற் கச்சை கட்டிப்
பரிவுடனே சூரியனிற் பாய்ந்து சொல்லச்
சடுதிவரும் படையானார் சந்தர னாகிற்
சறுகுலதாய்ப் பின்பரித்து முன்னே செல்ல
அடவுடனே சுழிமுனை தா னியங்கு மாகி
லகலாம லிருகானுங் கூட்டி யொன்றாய்
இறைகாணா நிலைபிரியா திருந்து மூச்சை
பெழும்பிநின்று மேனோக்கி யெற்று வாயே (22)

ஏற்றிவாய் சூரியனில் மாற்றுன் என்னை
யேறிடுவாய் பூரணத்தி லெதிரி பட்டான்
ஒற்றை யடா சூரியரண யாது யாகு
முத்தமியாள் சந்திரனு மொஞாண் டாகும்
ஒற்றநிலை கைக்கருவு மாண்பா லப்பா
வோடிவருஞ் சந்திரனி வொருபெண்ணாகும்
வித்தையடா வுடலுக்கு வடைந்த வாவி
வெளிகழன்று வெறுங்கூடாம் விதத்தைக் கேளே (23)

விதமாக வுடலுக்கு எடைந்த மூச்சு
விருத்தியோடு சூஸ்திரமா யிருக்கும்போது
இதமாக வீராறங் குலமெ யோடு
மிருநான்கு வக்குலமே யேறு முள்ளே
துதியாகப் பேசுகையிற் பதினா றோடுந்
துடியாக விருநான்கு தொடுத்துள் ளோறும்
கதிநடையி லிருப்பதுபோய்ப் பத்து மீளும்
கடும்வேலைக் கறுநான்கின் முந்நான் கோறும் (24)

முன்னேறுஞ் சண்டையிலே யாறா றோடின்
மூவெட்டு லங்குலமே முறையிற் செல்லும்
கண்மூடிச் சயனமிடி லாறெட் டோடிக்
கடுகிவரு மையாறு கருதிப் பாராய் உன்னி
உன்னி யோடுகையி லொன்ப தாறி
லொன்றுக்குப் பாதியடா வுயர வேறும்
இன்முலையாள் சேர்க்கையிலே யெட்டெட்டோடி
யென்மூன்று வங்குலமே யேறும் பாரே (25)

பாரப்பா வில்விதத்தா லாவி யெல்லாம்
பறந்தோடிப் போறதினாற் பிராணன் போச்சு
நீரப்பா கால்வயிறே யருந்த வேண்டும்
நித்தியமு மரைவயிறே யமுத ருந்தல்
நேரப்பா முப்பாகந் தினமொன்றுக்கு
நித்திரையை நெடுநாளினிறுத்திப் போடு
சீரப்பா வறுகோணத் தெழுந்த வாய்வைச்
சிந்தையிலே யுள்ளடக்க விதத்தைக் கேளே (26)

விதமென்ன வொழியாம லோடி நாடி
வீசிவரு மோரெழுத்தை விளம்பிக் கொண்டு
இதமான வாசனை யெழுத்தைக் கேட்டே
என்னனவும் பிசகாமற் சாதினூன்றி
ஒதுறவே வாய்திறந்தா லொழுகிப்போச்சு
ஓகோகோ சாமதனை யொன்றாய் மாட்டி
மாதிரத்தின் வாய்மூடி மனதிற் பூட்டி
வாசித்தால் மரணகலை சாகா தப்பா (27)

சாகாது தவறாம லோடும் நாடி
சரமென்று தப்பிவிடிற் சற்றே போச்சு
வாகாக வோரெழுத்தா லிழுத்து மூச்சை
வாசித்து வெளிவீச வழக்க மாகும்
ஓகோகோ வெளிமூச்சுக் கிருக்கா லோதே
உத்தமனே யொருமூன்று நாளிற்றேறு
பாகமதாயொருபதுநூ றாபிரந்தான்
பழக்கமதாய்க் கொண்டுவச மணையே நாளில் (28)

நாளுக்கு நாட்பழக்க மதிக மாக
நடந்தேறு நாதத்தை நன்றாய்ச் சூட்டி
வேழத்தெத் தும்பியிலே கட்டொண்ணாது
விதமென்ன சலையதையே விரும்பிக் கொள்ளு
நாளுக்கு நாளாவி வளர்ந்தே யேறும்
நலமான சுத்திதனைச் செய்து கொள்ளு
ஊழுழி காலமெல்லாமுண்டே நானு
முருகவர்க்கு விந்நூலை யோதி னேனே (29)

ஓதுகின்ற சரமதனை யுலகத் தோர்க்கு
மொளியாம லுரைத்த வித முவந்த பேர்க்கு
வேதகுல வரவாஞ்சி பேர னான
வேந்தரென்னும் சிறுமலுக்க ரீன்ற பாலன்
நீதமிலா திந்நூலைப் பொய்யென்னாமல்
நிலைநிறுத்தப் பீர்முஹம்ம தென்பேன் யானே
வேதமெனுமெய்ஞ்ஞான சரநூ லென்றே
விளம்பினேன் கவிமுப்ப தாக முற்றே (30)

திருமெய்ஞ்ஞான சரநூல் முற்றிற்று.

ஞான நடனம்.

அறுசீர்க்கழி நெடிலடி யாசிரிய விருத்தம்.

செந்தா மரைமலர் வெண்டா மரைமலர் செந்தே னின்றுறி
வந்தே யமுது கனிந்தே தம்ருவது மன்னா நின்னாம
உந்தே ணுந்தி யுயர்ந்தே பிசைந்தன னோர்பொரு ளேயருளே
வந்தே நின்றொழில் தந்தே யருள்புரி வரமே ஹூஹூஹூ (1)

அமரர் சிகாமணி அஹூமதி லுறைவுள வட்சர மேகுருவே
சுமலய மாகிய சுழிமுனை தனிலொரு சுடரொளி வானவனே
இமையவர் கூடிவளைந்துஸூஜூதிடு மிறையவ னேநீதான்
சமையம தாமினிறுஹினின் நின்றுள தானவ ஹூஹூஹூ. (2)

அச்சர மாயுள வன்பதை வாங்கி யணிந்ததைத் தேடியபின்
உச்சர மாகிய வுச்சி திறந்தொரு வோசைநி றைந்தொளிவாய்ப்
பச்ச முகுந்துள பாலக ரப்பனைப் பாரறி யம்படியே தற்சொரு
பச்சுடர் காண வரம்புரி தானவ ஹூஹூஹூ. (3)

ஒன்றொடிரண்டு மொன்றாகநின்றாடிய வுற்பன மேபரமே
இன்று நீ விண்டது கண்டு மகிழ்ந்திடு வெனிறை யானவனே
தொண்டர் தமக்கொரு மந்திர மாமணி தோன்றிய துய்பவனே
மண்டலமீதி லெனக்கொரு தொழிலருள் வல்லவ ஹூஹூஹூ. (4)

தாமரை ரண்டி லிருந்துறவாடிய தாபர மேகுருவே
பூமது வாகிய வாசமி லோசை புரிந்தே யிருபவனே
தேனமு துங்கனி வாயமுதுண்டு திருந்திய செம்மதியால்
நீவரும் யானறி யும்படி யேதரு வாய்நீ ஹூஹூஹூ. (5)

கலைமுறுக்கி யெழுப்பி யிருத்திக் காக்ஷியென் கல்பினுளே
பாலகன் கண்டிட நின்றொழில் தந்தருள் பாருபராபரனே
போலம தாலமென் றெயொரு வூஞ்சலிலோதுவ னேகலிமா
ஏலம லேலமென் றேநின்றாடிய பாவபீனே ஹூஹூஹூ. (6)

காத வழிக்கொளி கத்தூரி வீசிய காரண நன்னபிதான்
ஆதாய மானதொழிலி லருள்புரிந் தாடிய மெய்ப்பொருளே
பூதாய மானவேதமதாய் புகழ்தனை நியருள்வாய்
சாதகமுன்னே பெழுதி வருத்திய தானவ ஹூஹூஹூம். (7)

நின்றதிரண்டு றக்க அத்திலொன்று நிசப்படநின்றிருமுன்
அன்றது றூஹில் வணங்கியுன் னாசையாசரித் தேனதனால்
இன்றது போதுமென் றேயிருந்தேனினியென் சொலச் சொல்லும்நீ
ஒன்றது தந்தெனை ரக்ஷித்தேயாளுவை யோ துவ ஹூஹூஹூ (8)

பங்குபங் காகநின் முடிய பாவனை தன்னிலுந் தன்ளாதே
யென்கோனநின் சரணஞ்சரணமிளி யைம்மிற ஸூலுல்லா
உன்கை பிடித்தே யோது நஸீஹத்தை யுற்றுற வாகவினம்
என்கைபிடித்துநீ யக்கரை சேர்த்தரு ளென்பீரே ஹூஹூஹூ. (9)

மானது மீனது தானது வாகியமணிமந்தி ரப்பொருளே
தீன திலே கலிமாவதி லேசெறி வாகிய காரணமே
யீனமில்லாதொரு தானமதாகியயின்புறு மன்பனேநீ
யானுன தடிபணிவிடையினி லானேன்யா ஹூஹூஹூ (10)

ஞானநடனம் முற்றிற்று.

Source Colophon

Pīr Muḥammad Ṣāḥib Oliyullāh (பீர் முஹம்மது ஸாஹிபு ஒலியுல்லா), Ñāṉarattiṉak Kuṟavañci, Ñāṉa Āṉantakkaḷippu and Tirumeyññāṉa Caranūl, with the Ñāṉa Naṭaṉam, from Project Madurai etext no. 1032. Etext: Project Madurai (projectmadurai.org), prepared from a scanned PDF provided by the Tamil Virtual Academy, using Google OCR with the text subsequently corrected; HTML and PDF versions prepared by Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland. © Project Madurai, 1998–2024; last updated 6 November 2024. Print base: Madras–Triplicane: Hājī M. A. Shāhul Hamīd & Sons, Shāhul Hamīdiyya press (S. H. Press), 1947, "correct edition" (cuttap patippu), price 5 annas. Freely distributable, provided the header is kept; the header is kept intact in our raw copy of the etext. The Tamil here runs from the printed Bismillāh and title page to the print's last line, ñāṉanaṭaṉam muṟṟiṟṟu; the Project Madurai header and its repeated title lines are left out. Whitespace has been normalised (Project Madurai's indentation and the blank lines between verse lines removed); no letter has been changed, and the print's misprints stand as printed. The etext has no editor's introduction or word-glosses.

🌲

Notes