Praise of the World-Transcendent — Nagarjuna

by Ācārya Nāgārjuna

The Lokātītastava is a hymn of twenty-five verses and a dedication by Ācārya Nāgārjuna (c. 2nd–3rd century CE), the founder of the Madhyamaka school of Mahāyāna Buddhism. It is one of the Catuḥstava — the Four Hymns — alongside the Nirupamastava ("Praise of the Incomparable One"), the Paramārthastava ("Praise of Ultimate Reality"), and the Acintyastava ("Praise of the Inconceivable"). All four hymns of the Catuḥstava are now available in free English in this archive.

Where the Nirupamastava praises the Buddha’s paradoxical qualities and the Paramārthastava strips away every attribute until praise itself dissolves, the Lokātītastava celebrates the Buddha as the supreme philosopher — the one who saw through the illusions of form, feeling, name, causation, and existence itself. It is the most argumentative of the Four Hymns: a catalogue of the Buddha’s philosophical insights that reads like a compressed Madhyamaka treatise in devotional verse. The hymn systematically deconstructs the five aggregates (form in V, feeling in VI, name in VII, formations in VIII, consciousness in X), then dismantles causation (XIII–XVI), dependent arising (XVII–XX), and finally turns the blade on emptiness itself (XXI), warning that attachment even to emptiness must be rebuked.

The text survives in the Tibetan Buddhist canon as Tohoku 1120 in the Degé Tengyur, Volume 1 (Collected Praises), folios 68b.4–69b.4. It was translated into Tibetan from a lost Sanskrit original by the Indian master Kṛṣṇa Paṇḍita and the translator-monk Tshul khrims rgyal ba (Śīlavijaya). Academic translations exist (Chr. Lindtner, Master of Wisdom, 1986) but are not freely available. This is the first free English translation.

Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta.

I

You who have realized the wisdom of solitude —
World-Transcendent, I bow and offer homage.
You who for the benefit of beings
wearied yourself long with compassion.

II

Liberated beyond mere aggregates,
you hold that sentient beings do not exist —
yet toward even the lowest beings, with supreme devotion,
Great Sage, you yourself have entered.

III

O Wise One, even those aggregates of yours —
like illusion, mirage, a gandharva
city, and a dream —
thus you have clearly taught to the wise.

IV

Whatever arises from causes
does not exist without those causes —
why should it not clearly be accepted
as comparable to a reflection?

V

Since elements cannot be grasped by the eye,
how can they be objects of the eye?
That form itself cannot be grasped —
form itself, thus you have taught.

VI

Without what is to be felt, feeling does not exist.
Since feeling itself is without self,
that feeling too, by its own nature,
does not exist — thus you hold.

VII

If name and referent are not different,
the mouth would be burned by fire.
If different, there could be no conception —
thus you, speaker of truth, have taught.

VIII

Even the agent, from its own power,
you have taught as merely conventional.
As established through mutual dependence —
this is your assertion.

IX

There is no agent, nor is there an experiencer.
Merit is not real — it arises dependently.
Yet though dependently arisen, it is unborn —
thus you, master of speech, have declared.

X

Without consciousness, there is nothing to be known.
Without that, there is no consciousness either.
Therefore both knower and known
are without inherent nature — thus you have declared.

XI

If characteristic and characterized are different,
the characterized would lack all characteristics.
If not different, they too do not exist as such —
thus you have clearly shown.

XII

Free from characteristic and characterized,
utterly beyond verbal expression —
by the eye of your wisdom
you have brought these beings to peace.

XIII

The existent does not arise,
nor from the non-existent, nor from both.
Not from self, not from other,
not from both — what then is arising?

XIV

An existent would reasonably abide
but would not perish.
A non-existent would reasonably not abide —
and would not perish either.

XV

From a destroyed cause,
an effect cannot reasonably arise —
nor from an undestroyed one. Arising is like a dream —
thus you yourself hold.

XVI

From causes destroyed and undestroyed,
effects arise from causes
like the arising of an illusion —
all is likewise, thus you have taught.

XVII

Therefore you have taught that these beings
arise from thorough conceptual imputation,
and though all knowables arise,
they are without birth and without cessation.

XVIII

For the permanent, there is no samsara.
For the impermanent, there is no samsara either.
Supreme knower of reality, you
have taught that samsara is like a dream.

XIX

Suffering made by itself,
made by another, made by both,
or arising causelessly — the logicians assert these.
You have taught it arises dependently.

XX

Whatever arises dependently,
that itself you hold to be empty.
"Things have no independent existence" —
the matchless lion’s roar of yours.

XXI

To abandon all conceptual proliferation,
you taught the nectar of emptiness —
yet whoever becomes attached to that,
them you have utterly rebuked.

XXII

Inert matter, dependent on conditions, is emptiness itself —
arising from conditions like an illusion.
Protector, you have trained all phenomena
to be known in their naturelessness.

XXIII

You did not produce the slightest thing,
nor did you prevent anything at all.
As before, so after —
suchness you have realized.

XXIV

This signless truth the noble ones have taught —
without entering its meditation,
could consciousness anywhere realize it?

XXV

Without entering signlessness
there is no liberation — so you have taught.
Therefore in all the great vehicles,
without exception, this very truth you have shown.

Dedication

From praising you, O worthy vessel of praise,
whatever merit I have gained —
by that may all beings without exception
be freed from the bonds of signs.

The Praise of the World-Transcendent, composed by Acarya Arya Nagarjuna, is complete.

Colophon

Ācārya Nāgārjuna (Tib. སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ, Slob-dpon Klu-sgrub), c. 2nd–3rd century CE, is the founder of the Madhyamaka school of Mahāyāna Buddhism and one of the most important philosophers in the Buddhist tradition. His Mūlamadhyamakakārikā (Root Verses on the Middle Way) is the foundational text of the Madhyamaka, establishing that all phenomena are empty of inherent existence (svabhāva) through the analysis of dependent origination (pratītyasamutpāda).

The Lokātītastava (Skt. Lokātītastava, "Praise of the World-Transcendent"; Tib. འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་བསྟོད་པ, ’jig rten las ‘das par bstod pa) belongs to the Catuḥstava — Nāgārjuna’s Four Hymns — alongside the Nirupamastava ("Praise of the Incomparable One," also in this archive), the Paramārthastava ("Praise of Ultimate Reality," also in this archive), and the Acintyastava ("Praise of the Inconceivable"). These four hymns form the devotional complement to Nāgārjuna’s dialectical works. Where the Mūlamadhyamakakārikā dismantles inherent existence through rigorous argument, the hymns bow to the one who realized that dismantling and express the paradoxes of supreme awakening in devotional verse.

The Lokātītastava is unique among the four in its explicitly philosophical register. While the Paramārthastava proceeds by apophatic negation and the Nirupamastava celebrates paradox, the Lokātītastava is structured as a survey of the Buddha’s key philosophical teachings: the illusory nature of the aggregates (III), the ungraspability of form (V), the selflessness of feeling (VI), the impossibility of name-referent identity (VII), the conventionality of agency (VIII–IX), the mutual dependence of knower and known (X), the impossibility of arising (XIII–XVI), the dream-like nature of saṃsāra (XVIII), and the supreme equation of dependent arising with emptiness (XX). Verse XXI — which warns against attachment to emptiness itself — echoes the Mūlamadhyamakakārikā 13.8 and demonstrates Nāgārjuna’s consistent refusal to allow any concept, even emptiness, to become a ground of clinging.

Originally composed in Sanskrit (Lokātītastava), the Sanskrit original is lost. Translated into Tibetan by the Indian master Kṛṣṇa Paṇḍita (Tib. ཀྨིཥྣ་པཎཛྷི་ཏ) and the translator-monk Tshul khrims rgyal ba (Tib. ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱལ་བ, Skt. Śīlavijaya). Degé Tengyur, Volume 1 (bsTod tshogs, ཀ), Tohoku 1120, folios 68b.4–69b.4.

Academic translations of this text exist, notably in Chr. Lindtner’s Master of Wisdom: Writings of the Buddhist Master Nāgārjuna (Dharma Publishing, 1986), but are not freely available. The present translation was made independently from the Tibetan source text and did not consult any existing English translation.

Good Works Translation from Tibetan. Translated by Tashi (Tibetan Translator tulku, life 14), New Tianmu Anglican Church, 2026. Tibetan source text from the Esukhia Degé Tengyur digital edition (GitHub: Esukhia/derge-tengyur, CC0).

Beyond the Catuḥstava, this archive also holds Nāgārjuna's Praise of the Vajra of Mind (D1121), Praise of the Three Bodies (D1123), Praise for Pleasing Sentient Beings (D1125), Praise Transcending Praise (D1129), Unsurpassed Praise (D1130), Praise of the Compassion of Mañjuśrī (D1132), Praise of the Twelve Deeds (D1135), Praise in Adoration (D1136), and Deliverance from Hell (D1137) — thirteen Nāgārjuna stotras in all.

🌲

Source Text: འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་བསྟོད་པ

Tibetan source text from the Esukhia Dege Tengyur digital edition (Esukhia/derge-tengyur, GitHub, CC0). Volume 001 (བསྟོད་ཚོགས ཀ), folios 68b.4–69b.4.

༄ཅཅ། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ལོ་ཀཱ་ཏཱི་ཏ་སྟ་བཾ། བོད་སྐད་དུ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་བསྟོད་པ།

འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།

།དབེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རིག་གྱུར་པ། །འཇིག་རྟེན་འདས་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ་འདུད། །གང་ཁྱོད་འགྲོ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། །ཡུན་རིང་ཐུགས་རྗེས་ངལ་བར་གྱུར།

།ཕུང་པོ་ཙམ་ལས་གྲོལ་བ་ཡི། །སེམས་ཅན་མེད་པར་ཁྱོད་བཞེད་ལ། །སེམས་ཅན་ངན་ལའང་མཆོག་གཞོལ་བར། །ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཉིད་ཞུགས།

།བལོ་ལདན་ཁྱོད་ཀྱི་ཕུང་དེའང། །སྒྱུ་མ་སམིག་རྒྱུ་དྲི་ཟ་ཡི། །གྲོང་ཁྱེར་རམི་ལམ་ཇི་བཞིན་དུ། །བལོ་ལདན་རནམས་ལ་རབ་ཏུ་བསྟན།

།གང་དག་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་རནམས། །དེ་མེད་པར་ནི་ཡོད་མིན་པས། །གཟུགས་བརྙན་ཉིད་དང་མཚུངས་པ་རུ། །གསལ་བར་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་འདོད།

།འབྱུང་བ་མིག་གིས་གཟུང་མིན་པས། །དེ་དངོས་མིག་གི་ཇི་ལཏར་ཡིན། །གཟུགས་ཉིད་གཟུང་བར་རབ་བཀག་པ། །གཟུགས་ཉིད་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལཏར་གསུངས།

།ཚོར་བྱ་མེད་པར་དེ་མེད་པས། །ཚོར་བ་ཉིད་ནི་བདག་མེད་པས། །ཚོར་བ་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས། །ཡོད་པ་མིན་པར་ཁྱོད་ཉིད་བཞེད།

།མིང་དང་དོན་དག་ཐ་དད་མིན། །མེ་ཡིས་ཁ་ཉིད་ཚིག་པར་འགྱུར། །གཞན་ནའང་རྟོག་པ་མེད་འགྱུར་ཞེས། །བདེན་པ་གསུང་བ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན།

།བྱེད་པོ་རང་དབང་ཉིད་ལས་ཀྱང། །ཐ་སྚད་དུ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན། །ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཅན་ཉིད་དུ། །གྲུབ་པར་ཁྱོད་ནི་བཞེད་པ་ལགས།

།བྱེད་པོ་ཡོད་མིན་སཔྱོད་པོའང་མེད། །བསོད་ནམས་དེ་མིན་རྟེན་འབྲེལ་སྐྱེས། །རྟེན་ནས་སྐྱེས་ཀྱང་མ་སྐྱེས་ཞེས། །ཚིག་གི་བདག་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུང།

།ཤེས་པ་མེད་པར་ཤེས་བྱ་མིན། །དེ་མེད་རནམ་པར་ཤེས་པའང་མེད། །དེ་ཕྱིར་ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་དག །རང་དངོས་མེད་ཅེས་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུང།

།མཚན་ཉིད་མཚོན་བྱ་གཞན་ཉིད་ན། །མཚོན་བྱ་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །ཐ་དད་མིན་ནའང་མེད་དེ་པར། །ཁྱོད་ཀྱིས་གསལ་པོ་ཉིད་དུ་བསྟན།

།མཚན་ཉིད་མཚོན་བྱ་རནམ་བྲལ་ཞིང། །ཚིག་གིས་བརྗོད་པ་རནམ་སཔངས་པར། །ཁྱོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སཔྱན་ཉིད་ཀྱིས། །འགྲོ་བ་འདི་དག་ཞི་བར་མཛད།

།དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་མི་སྐྱེ། །མེད་པའང་མ་ཡིན་ཡོད་མེད་མིན། །བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་མིན་སྐྱེ་བ་ཇི་ལཏར་བུ།

།ཡོད་པ་གནས་པར་རིགས་འགྱུར་གྱི། །འཇིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པ་མི་གནས་པར་རིགས་པས། །འཇིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།

།རེ་ཞིག་ཞིག་པའི་རྒྱུ་ལས་ཀྱང། །འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་མི་རིགས་ལ། །མ་ཞིག་ལས་མིན་རམི་ལམ་དང། །འདྲ་བའི་སྐྱེ་བ་ཁྱོད་ཉིད་བཞེད།

།ཞིག་དང་མ་ཞིག་པ་དག་གིས། །རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་དག །སྒྱུ་མ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་འབྱུང། །ཀུན་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཁྱོད་ཀྱིས་གསུངས།

།དེ་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱིས་འགྲོ་འདི་དག །ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ལས་བྱུང་བར། །ཀུན་དུ་ཤེས་བྱ་འབྱུང་བ་ནའང། །སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་མེད་གསུངས།

།རྟག་ལ་འཁོར་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །མི་རྟག་པ་ལའང་འཁོར་བ་མེད། །དེ་ཉིད་རིག་པའི་མཆོག་ཁྱོད་ཀྱིས། །འཁོར་བ་རམི་ལམ་འདྲ་བར་གསུངས།

།སདུག་བསྔལ་རང་གིས་བྱས་པ་དང། །གཞན་གྱིས་བྱས་དང་གཉིས་ཀས་བྱས། །རྒྱུ་མེད་པར་ནི་རྟོག་གེ་འདོད། །ཁྱོད་ཀྱིས་རྟེན་ནས་འབྱུང་བར་གསུངས།

།རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ཉིད་ཁྱོད་ནི་སྟོང་པར་བཞེད། །དངོས་པོ་རང་དབང་ཡོད་མིན་ཞེས། །མཉམ་མེད་ཁྱོད་ཀྱི་སེང་གེའི་སགྲས།

།ཀུན་རྟོག་ཐམས་ཅད་སཔང་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་ཉིད་བདུད་རཚི་སྟོན་མཛད་ན། །གང་ཞིག་དེ་ལ་ཞེན་གྱུར་པ། །དེ་ཉིད་ཁྱོད་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་སམད།

།བེམས་པོ་གཞན་དབང་སྟོང་པ་ཉིད། །སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་རྐྱེན་འབྱུང་བར། །མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་ཀུན་གྱི། །དངོས་མེད་གོམས་པར་མཛད་པ་ལགས།

།ཁྱོད་ཀྱིས་ཅུང་ཞིག་མ་བསྐྱེད་ཅིང། །འགའ་ཡང་བཀག་པ་མ་མཆིས་ལ། །སྔོན་གྱི་ཇི་ལཏར་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཐུགས་སུ་ཆུད།

།འཕགས་པ་རནམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡི། །བསགོམ་མ་ཞུགས་པར་མཚན་མེད་འདི། །རནམ་པར་ཤེས་པར་འགར་འགྱུར་རམ།

།མཚན་མ་མེད་ལ་མ་ཞུགས་པར། །ཐར་པ་མེད་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་རནམས། །མ་ལུས་པར་ནི་དེ་ཉིད་བསྟན།

།བསྟོད་པའི་སནོད་ཁྱོད་བསྟོད་པ་ལས། །བདག་གིས་བསོད་ནམས་གང་ཐོབ་པ། །དེས་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་རནམས། །མཚན་མའི་འཆིང་ལས་གྲོལ་གྱུར་ཅིག །

འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་བསྟོད་པ། སལོབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སགྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པ་རཛོགས་སོ།།

རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཀྨིཥྣ་པཎཛྷི་ཏ་དང། ལོ་ཚཱ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱལ་བས་བསགྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ།།

Source Colophon

Tibetan source text from the Esukhia Degé Tengyur digital edition, maintained by Esukhia (GitHub: Esukhia/derge-tengyur). Licensed CC0 (public domain). The Degé Tengyur is the standard critical edition of the Tibetan Buddhist Tengyur, originally printed from woodblocks at Degé Parkhang, Kham, Tibet. The digital text was transcribed and proofread by Esukhia under the direction of Émilie Arrago-Boruah.

The translator colophon states: "Translated and finalized by the Indian master Kṛṣṇa Paṇḍita and the translator-monk Tshul khrims rgyal ba (Shilavijaya)."

Prior academic translations of this text exist. The hymn was translated by Chr. Lindtner in Master of Wisdom: Writings of the Buddhist Master Nāgārjuna (Dharma Publishing, 1986), but that translation is not freely available. The present translation was made independently from the Tibetan source text without consulting any existing English translation.

🌲