by Vasubandhu

The Saṃbhāraparikathā — "Discourse on the Accumulations" — is a 27-verse epistle by the great Buddhist philosopher Vasubandhu (c. 4th–5th century CE), preserved in the Degé Tengyur (Tohoku catalogue D4166). The "two accumulations" (saṃbhāra) — merit and wisdom — are the twin foundations of the bodhisattva path. Merit (puṇya) arises from compassion, generosity, and care for beings. Wisdom (jñāna) arises from contemplating dependent origination and selflessness. This short text maps the entire bodhisattva curriculum: from the daily aspiration ("What shall I accumulate today?") through the exchange of self and other, the meditation on suffering in all six realms, to the ultimate insight that all conditioned things are momentary, dependently arisen, and without self — at which point awakening rests in the palm of the hand.

Vasubandhu — co-founder of the Yogācāra school alongside his elder brother Asaṅga, and author of the monumental Abhidharmakośa — wrote this text as practical instruction, not philosophical treatise. It reads as a letter from a teacher to a student who has asked: "How do I begin?" The answer: with a single question, asked every morning.

This is the first English translation. The Tibetan text was translated from Sanskrit by the Indian paṇḍita Gaṅgātara and the chief translator-monk Rinchen Zangpo (Ratnabhadra).

Homage to Mañjughoṣa, Lord of Speech.

"What merit and what wisdom
shall I accumulate today?
What benefit shall I create for others?"
Thus the bodhisattva reflects, again and again.

By what means are the accumulations perfected —
merit in nature, great in wisdom?
And how does one benefit others?
This shall be well explained.

One should offer body and life
to all sentient beings.
One should pervade all embodied creatures
with loving-kindness and compassion.

One should wish for the ripening of all sins
to manifest in one's own continuum.
Rejoice in all merit.
Contemplate the Buddha, the great being.

Doing thus again and again —
this is the essential practice.
With the mind of awakening as the prerequisite,
all endeavors should be undertaken.

By such a method,
even without the effort of exertion,
immeasurable merit and wisdom
accumulate again and again.

For the prosperity of beings
and for their complete protection,
one should give one's own body and life
willingly, following the mind's intent.

As a remedy for hunger, thirst, fatigue,
heat, cold, wind, and rain —
whatever happiness one experiences here
from supreme offerings,
dwelling in pleasant homes on solid ground,
abiding in clean and peaceful places,
whatever comfort is attained,
and the bliss obtained through meditation —

whatever states of happiness are attained,
the peace of buddhas, bodhisattvas,
arhats, and those thoroughly purified —
all of this, without distinction,
is offered to all sentient beings.

When not in meditative equipoise,
one practices loving-kindness thus.
When in equipoise, one realizes
joy and thorough purification.
Whatever is experienced like the light of the sun —
likewise, one dedicates it with deep aspiration to others.

These beings are sinking in the river of suffering,
its tributaries flowing toward them —
the lower and higher realms.
With compassion and effort, one should contemplate them.

Among them, the hells —
with their many unbearable sufferings,
long in duration, unceasing:
tormented by cutting, grinding, and burning fire,
arising from being crushed and bound —
the utterly wretched, their misery ever increasing,
ground to powder like caustic ash,
scorched as if by burning fever.

Animals — through mutual hatred and killing
each other helplessly —
constantly tormented by suffering,
they mostly equal the hells.

Hungry ghosts — encircled by garlands of flame-tongues,
crying out in loud, anguished voices.
Some have mouths that blaze with fire,
throats like the eye of a needle, bellies like hills.
Constantly scorched by hunger and thirst,
their bodies withered —
some eat vomit,
and even that is extremely hard to find.

The sufferings of the lower realms, every one,
are also seen among humans.
Tormented by suffering equal to the hells —
the poor resemble those in Yama's world.
Here too the animal suffering:
the powerful crushing the powerless with their strength —
oppressions and harms
flowing like a river.
Some arise from poverty,
others from insatiability.
The suffering of searching everywhere is unbearable —
all are anxious and killing one another.

Even the gods who enjoy desire —
for them too there is no thought of happiness.
Infected by the epidemic of desire,
they are burned by an inner fire.
For those whose minds are distracted,
how can there be happiness?
Even a single moment of undistracted mind —
this is not beyond one's power.

Distracted and disturbed in nature,
they never find peace —
like fire that, when fanned by wind,
blazes and consumes all the wood.

Utterly insatiable, in the end
they grieve beyond their control.
Gods and humans among the gods
cling tightly to what they desire.
By the merit they accumulated before,
they are tormented by the delusion of craving.
And so, through various afflictions
and unceasing sinful actions,
abiding at the edge of downfall,
they deserve compassion in their heedlessness.
Like an invalid, newly recovered,
who eats what disagrees with him.

Those in the form and formless realms —
beyond the suffering of suffering,
dwelling in the nature of meditative bliss,
remaining unmoved for aeons —
even they are not definitively liberated.
Even they fall again.

Like those who seem to have crossed
beyond the waves of lower-realm suffering:
however long they strive to remain aloft,
they are like a bird hovering in the sky.
Like an arrow shot by a child's strength —
its end is to fall.

Like lamps that blaze for a long time
yet perish moment by moment —
conditioned formations are called "thoroughly changing,"
and they are beset by suffering.

Since all are tormented
by the nature of aging, death, and illness,
by afflictions, sickness, and their causes —
therefore, it is fitting to have great compassion.

"May the sins of all living beings
ripen upon me alone" —
thus one takes on the sins,
suffering through beings' deprivations.

In the merit of buddhas, bodhisattvas,
noble ones, and all beings
throughout all times —
one should rejoice.

The accumulations are extremely difficult to accomplish,
and the Buddha's Dharma is unsurpassed.
The activity of working for beings' benefit —
this is what the buddhas reflect upon.

One should zealously apply oneself to extensive learning,
contemplate the meaning as it truly is,
and gather beings' understanding.
By attending to dependent origination,
one should enter into the momentary nature
of mere conditioned formations, free from activity.

Reflecting on all things as dependently arisen,
and constantly familiarizing with selflessness —
the wisdom accumulation of omniscience
increases in the ultimate sense.

Through the increase of bodhicitta,
all accumulations become perfected.

Thus, those who fill themselves
with the rivers of merit and wisdom,
skilled solely in the liberation of beings —
for them, awakening rests in the palm of the hand.

Generosity, kind speech,
beneficial conduct, and consistency —
these means of gathering
are what benefit beings.

"To whom shall I give generously?
To whom shall I speak kindly?
For whom shall I act beneficially?
With whom shall I practice consistently?"

Thus, with constant diligence,
one should do whatever one can for beings.
Make all others one's own concern,
and give what belongs to oneself to others.

Colophon

The Discourse on the Accumulations (Saṃbhāraparikathā), composed by the master Vasubandhu. Translated from Sanskrit into Tibetan by the Indian paṇḍita Gaṅgātara and the chief translator-monk Rinchen Zangpo (Ratnabhadra), who revised and finalized the text.

Good Works Translation from Tibetan. Sonam (བསོད་ནམས་), Tibetan Translator, Life 134, New Tianmu Anglican Church. March 2026. Translated independently from the Esukhia Unicode etext of the Degé Tengyur. No existing English translation consulted — none is known to exist. This is the first English translation.

Other works by Vasubandhu in the Good Work Library: Explanation of a Single Verse — Vasubandhu (D3988) · Explanation of the Dharani of the Six Gates — Vasubandhu (D3989) · On the Dangers of the Five Sense Pleasures — Vasubandhu (D4180) · A Collection of Verses from Treatises — Vasubandhu (D4102) · Concise Meaning of the Verses from Treatises — Vasubandhu (D4103) · Advice Universally Proclaiming the Seven Good Qualities — Vasubandhu · Advice on Ethics — Vasubandhu · Extensive Commentary on the Recollection of the Buddha — Vasubandhu · Discourse on the Seven Qualities — Vasubandhu (D4163) · Discourse on Moral Discipline — Vasubandhu (D4164)

🌲

Source Text: ཚོགས་ཀྱི་གཏམ (Saṃbhāraparikathā)

Classical Tibetan source text from the Esukhia Unicode etext of the Degé Tengyur (GitHub: Esukhia/derge-tengyur, CC0). File 172 (སྐྱེས་རབས།_གེ), D4166 marker, folios 173b.2–175a.4. Presented here for reference, study, and verification alongside the English translation above.

༄༅༅། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སཾ་བྷཱ་ར་པ་
[173b.2]རི་ཀ་ཐཱ། བོད་སྐད་དུ། ཚོགས་ཀྱི་གཏམ། གསུང་གི་མངའ་བདག་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །བདག་གིས་དེ་རིང་བསོད་ནམས་དང་། །ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ནི་གང་ཞིག་གམ། །གཞན་ལ་ཕན་པ་གང་བྱ་ཞེས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཡང་བསམ། །བསོད་ནམས་རང་བཞིན་
[173b.3]ཡེ་ཤེས་ཆེ། །ཚོགས་ནི་གང་གིས་རྫོགས་འགྱུར་དང་། །ཇི་ལྟར་གཞན་ཕན་བྱེད་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་ལེགས་པར་བཤད་པར་བྱ། །གང་གིས་ལུས་དང་སྲོག་དག་ནི། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་གཏང་བར་བྱ། །ལུས་ཅན་ཀུན་ལ་བྱམས་པ་དང་། །སྙིང་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱ། །སྡིག་པ་ཀུན་
[173b.4]གྱི་རྣམ་སྨིན་ནི། །རང་གི་རྒྱུད་ལ་མངོན་འདོད་ཅིང་། །བསོད་ནམས་ཀུན་ལ་ཡི་རང་དང་། །སངས་རྒྱས་བདག་ཉིད་ཆེ་ལ་བསམ། །དེ་ལྟར་ཡང་དང་ཡང་བྱ་བ། །འདི་ནི་ཆོ་ག་གཞན་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྔོན་འགྲོ་བས། །རྩོམ་པ་ཀུན་ཀྱང་བྱ་བ་ཡིན། །དེ་ལྟ་བུ་ཡི་ཐབས་དེ་
[173b.5]ཡིས། །རྩོམ་པའི་ངལ་བ་མེད་པར་ཡང་། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚད་མེད་པ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་སོགས་པར་འགྱུར། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་དང་། །ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར་དང་ནི། །རང་གི་ལུས་དང་སྲོག་ཉིད་ནི། །ཡིད་ཀྱི་རྗེས་བཞིན་གཏང་བར་བྱ། །
[173b.6]བཀྲེས་སྐོམ་ངལ་དང་ཚ་གྲང་དང་། །རླུང་དང་ཆར་གྱི་གཉེན་པོ་བཞིན། །མཆོག་མཆོད་པ་ལས་བདག་ཉིད་ནི། །འདི་ན་བདེ་མྱོང་གང་ཡིན་དང་། །ཉམས་དགའ་ཁང་བཟངས་གཞིར་གནས་དང་། །གཙང་ཞིང་ཞི་བའི་གནས་གཏོགས་དང་། །བདེ་བ་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་དང་། །བསམ་གཏན་བདེ་བ་
[173b.7]ཐོབ་པ་ཡིས། །བདེ་བའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་གང་དང་། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །དགྲ་བཅོམ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་ཞི་ཉིད། །དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །བྱེ་བྲག་མེད་པར་ཉེ་བར་བསྟབས། །ཕལ་ཆེར་མཉམ་པར་མ་བཞག་ཚེ། །དེ་ལྟར་བྱམས་པ་ཉེར་བསྟེན་ལ། །
[174a]
[174a.1]མཉམ་པར་གཞག་ཚེ་བདག་གིས་རྟོགས། །དགའ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཉིད། །ཉི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དག །དེ་བཞིན་གཞན་ལ་ལྷག་མོས་བྱས། །སྐྱེ་དགུ་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི། །ཆུ་བོར་ནུབ་དང་དེ་རྒྱུ་ཅན། །ངན་འགྲོ་དང་ནི་བདེ་འགྲོ་དག །བརྩེ་ལ་འབད་
[174a.2]པས་བརྟག་པར་བྱ། །དེ་ལས་ཀྱང་ནི་དམྱལ་བ་དག །སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་མང་པོ་དང་། །དུས་རིང་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ཡི། །གཅད་གཤེག་མེ་ཡིས་གདུངས་པ་དང་། །འཚེད་ཅིང་བཏགས་པ་ལས་བྱུང་བའི། །ཤིན་ཏུ་ཉམ་ཐག་རབ་ཏུ་འཕེལ། །ཐལ་ཆུ་ལྟ་བུར་རབ་འཚེད་པའི། །
[174a.3]བསྲེག་ཅིང་ཚ་རིམས་འདྲ་ཉམ་ཐག །དུད་འགྲོ་ཕན་ཚུན་སྡང་དང་སྲོག །རང་དབང་མེད་པར་གསད་སོགས་ཀྱིས། །རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པས། །ཕལ་ཆེར་དམྱལ་བ་དག་དང་མཚུངས། །ཡི་དགས་མེ་ལྕེའི་ཕྲེང་བ་ཡིས། །བསྐོར་ཞིང་སྐད་གསང་མཐོན་པོར་སྒྲོགས། །ལ་
[174a.4]ལ་ཁ་ན་མེ་འབར་གཞན། །མགྲིན་པ་ཁབ་མིག་ལྟོ་རི་ཙམ། །རྟག་ཏུ་བཀྲེས་སྐོམ་ལ་སོགས་པས། །བསྲེག་ཅིང་ལུས་ནི་སྐམས་པ་དང་། །ཁ་ཅིག་སྐྱུག་པ་ཟ་བ་དང་། །གཞན་དག་དེ་ཡང་རབ་རྙེད་དཀའ། །ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ། །མི་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད་པར་སྣང་། །སྡུག་
[174a.5]བསྔལ་གཟིར་བ་དམྱལ་བ་མཚུངས། །དབུལ་བས་གཤིན་རྗེའི་འཇིག་རྟེན་པ། །འདི་ཡི་དུད་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་། །མཐུ་ལྡན་སྟོབས་ཀྱིས་མཐུ་མེད་པ། །རྣམ་པར་གནོན་ཅིང་འཚེ་བ་དག །ཆུ་བོ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་དབུལ་བ་ལས་
[174a.6]གྱུར་དང་། །གཞན་དག་ཆོག་མི་ཤེས་ལས་བྱུང་། །ཡོངས་ཚོལ་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་དང་། །ཐམས་ཅད་འཁུ་ཞིང་གསོད་པ་ཡིན། །འདོད་སྤྱོད་ལྷ་ནི་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལའང་བདེ་བའི་སེམས་མེད་དེ། །འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་རིམས་བཏབ་པའི། །ནང་གི་མེ་ཡིས་བསྲེགས་འགྱུར་
[174a.7]ལས། །གང་ཞིག་སེམས་གཡེང་གྱུར་པ་དག །དེ་ལ་བདེ་བ་ག་ལ་ཡོད། །གཡེངས་མེད་སེམས་ལ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་། །དབང་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པས། །རྣམ་གཡེང་དཀྲུགས་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །ནམ་ཡང་ཞི་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །རླུང་བཅས་འབར་བས་ཁྱབ་པ་ཡིས། །མེ་ནི་ཤིང་
[174b]
[174b.1]དང་བཅས་དང་མཚུངས། །ཤིན་ཏུ་ངོམས་མེད་ཐ་མར་ནི། །དབང་མེད་ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་བྱེད། །ལྷ་དང་མི་ནི་ལྷ་ལ་དག །སྡུག་པའི་ཆགས་པ་དམ་དུ་ཞེན། །བསོད་ནམས་སྔོན་བྱས་དེ་དང་དེས། །འདོད་པ་རྨོངས་པས་གདུངས་པར་འགྱུར། །དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་སྣ་ཚོགས་དང་། །སྡིག་པའི་ལས་ནི་
[174b.2]རྒྱུན་མི་འཆད། །རྣམ་པར་ལྟུང་བའི་མཐར་གནས་པས། །བག་མེད་གྱུར་ལ་བརྩེ་བྱའི་རིགས། །ནད་སོས་ཡུན་རིངས་མ་ལོན་པའི། །ནད་པས་མི་འཕྲོད་ཟོས་དང་མཚུངས། །གང་ཞིག་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་མེད་པ། །སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་ལས་འདས་ཤིང་། །ཏིང་འཛིན་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་
[174b.3]ཅན། །བསྐལ་པར་གཡོ་བ་མེད་པར་གནས། །དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ངེས་གྲོལ་མིན། །དེ་ཡང་སླར་ཡང་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་རྦ་ཀློང་ལས། །འདས་པ་ལྟ་བུར་འབྱུང་འགྱུར་བ། །འབད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་རིང་མོ་གནས། །མཁའ་ལ་ལྡིང་བ་བྱ་དང་མཚུངས། །བྱིས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་
[174b.4]མདའ་འཕངས་ལྟར། །དེ་ནི་ལྟུང་བའི་མཐའ་ཅན་ཡིན། །མར་མེ་རིང་དུ་འབར་བ་དག །སྐད་ཅིག་རེ་རེ་འཇིག་པ་ལྟར། །འདུ་བྱེད་ཡོངས་འགྱུར་ཞེས་བྱ་ཡི། །སྡུག་བསྔལ་དག་གིས་ཉེ་བར་གཙེས། །རྒ་ཤི་ན་བའི་ཆོས་ཅན་གྱིས། །ཉོན་མོངས་ནད་ན་རྒྱུ་སོགས་ཀྱིས། །གང་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་
[174b.5]གདུངས་བས་ན། །དེ་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་བརྩེ་བྱ་རིགས། །སྲོག་ཆགས་ཀུན་གྱི་སྡིག་པ་རྣམས། །ཐམས་ཅད་བདག་ལ་སྨིན་པར་ནི། །དེ་ལྟར་སྡིག་པ་ལེན་བྱེད་ཅིང་། །འགྲོ་བའི་ཕོངས་པས་སྡུག་བསྔལ་བྱས། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །འཕགས་པ་དག་དང་འགྲོ་བ་ཡི། །
[174b.6]དུས་ནི་ཐམས་ཅད་དག་གི་ཡང་། །བསོད་ནམས་ཀུན་ལ་ཡི་རང་བྱ། །ཚོགས་ནི་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་དང་། །སངས་རྒྱས་ཆོས་ནི་བླ་མེད་པ། །འགྲོ་བའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་ཉིད། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་བསམ། །མང་དུ་ཐོས་ལ་མངོན་བརྩོན་དང་། །ཇི་བཞིན་དོན་ནི་སེམས་པ་དང་། །འགྲོ་
[174b.7]བའི་ཤེས་པ་ཉེ་བསྡུས་པའང་། །རྟེན་འབྲེལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིས། །འདུ་བྱེད་ཙམ་ལ་སྐད་ཅིག་མ། །བྱ་བ་མེད་ལ་འཇུག་པར་བྱ། །ཐམས་ཅད་རྟེན་འབྲེལ་ལ་བསམས་ལ། །རྟག་ཏུ་བདག་མེད་གོམས་པ་ཡི། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཚོགས། །དོན་དམ་པར་ནི་འཕེལ་བར་
[175a]
[175a.1]འགྱུར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཉེར་འཕེལ་བས། །ཚོགས་ནི་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། །རང་བཞིན་ཆུ་བོས་འགེངས་པ་དག །འགྲོ་བའི་ཐར་ལ་གཅིག་ཏུ་མཁས། །བྱང་ཆུབ་ལག་པའི་མཐིལ་ན་གནས། །སྦྱིན་དང་
[175a.2]སྙན་པར་སྨྲ་བ་དང་། །དོན་སྤྱོད་དོན་ནི་མཐུན་པ་ཉིད། །དེ་ལྟར་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་རྣམས། །འགྲོ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པ་ཉིད། །དེ་ནི་གང་ལ་སྦྱིན་པ་བྱིན། །གང་ཞིག་ལ་ནི་སྙན་སྨྲ་བའམ། །དོན་སྤྱོད་པ་ནི་བྱས་འགྱུར་བ། །གང་ལ་དོན་མཐུན་བྱས་འགྱུར་ཞེས། །དེ་ལྟར་རྟག་ཏུ་བརྩོན་པ་ཡིས། །
[175a.3]འགྲོ་བའི་དོན་ནི་ཅི་ནུས་བྱ། །གཞན་ཀུན་བདག་གིར་བྱ་བ་དང་། །རང་ལ་གནས་པ་གཞན་གྱིར་བྱ། །ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་གང་གཱ་ཏ་ར་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་
[175a.4]ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ།།

Source Colophon

Tibetan source text from the Esukhia Unicode etext of the Degé Tengyur, file 172 (སྐྱེས་རབས།_གེ.txt), D4166 marker. GitHub: Esukhia/derge-tengyur (CC0 license). Folios 173b.2–175a.4 of the Degé blockprint.

The Saṃbhāraparikathā ("Discourse on the Accumulations") is Tohoku catalogue number 4166, classified in the Epistles (སྤྲིང་ཡིག) section of the Degé Tengyur. The Sanskrit original is attributed to Vasubandhu (དབྱིག་གཉེན, c. 4th–5th century CE). Translated into Tibetan by the Indian paṇḍita Gaṅgātara (གང་གཱ་ཏར) and the chief translator-monk Rinchen Zangpo (རིན་ཆེན་བཟང་པོ, Ratnabhadra).

🌲